# data[].attributes.attachment_caption
ใครกันน้าาาาาาา……………

# data[].attributes.headline
เสียงเงียบในห้อง2306

# data[].attributes.subject
เสียงเงียบในห้อง2306

# data[].attributes.headline
ห้องที่ไม่มีใครเคยเห็น

# data[].attributes.subject
ห้องที่ไม่มีใครเคยเห็น

# data[].attributes.body
มีตำนานเล่ากันมานานในมหาลัยนี้ว่า…

มีห้องเรียนห้องหนึ่งในตึกของคณะศิลปศาสตร์ ที่ไม่มีปรากฏอยู่ในผังของตึก บางคืน หากใครลองเดินผ่านแต่ละชั้น ไล่ไปทีละห้อง อาจจะพบกับประตูห้องลึกลับบานหนึ่งที่ปรากฏขึ้นมาทั้งที่ไม่ควรจะมีอยู่ในชั้น ป้ายเลขห้อง “ 408 ” สีซีดจาง ฝุ่นเขรอะ ราวกับไม่มีใครดูแลมาหลายปี

ว่ากันว่า หากใครลองเปิดประตูเข้าไปข้างใน บางที อาจจะพบกับบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้ไม่มีวันลืม…

# data[].attributes.headline
วิฬารกับวิญญาณ

# data[].attributes.subject
วิฬารกับวิญญาณ

# data[].attributes.body
นางสาว พลอยมรกต นวลทอง

“แง้ว… เงี้ยว… ทำไมวันนี้ทาสไม่ออกไปหาอาหารข้างนอกล่ะ?”

เสียงใครคนนึงที่ไม่รู้จักพูดขึ้นแบบลอยๆ ขณะที่ตายังปิดสนิทอยู่ มีเสียงร้องคุ้นหูที่เคยได้ยินตอนเช้า นี่มันคงเป็นฝันก่อนตื่นที่บ้ามาก หรือเราแค่หลอนไปเอง

“สายป่านนี้แล้วยังไม่ลุกอีก ฝนก็ไม่ได้ตก หรือมีเจ้าโบ้มาเดินตรวจตราซักตัว”

เจ้านี่เริ่มพูดแปลกขึ้นเรื่อยเชียว ชักลำคาญแล้ว เป็นใครมาสั่งเนี่ย แต่ทำไมเริ่มเข้าใจมันนะ..

ค่อยๆ ลืมตาตื่นมองฝ้าของห้องเช่าราคาถูก กวาดสายตาดูของรอบตัว ทั้งกระปุกยากระจายเต็มพื้น ถุงอาหารแมวแกะแล้ว ของที่ต้องใช้ทำงานปนไปกับขยะเหม็นเบียร์ ลืมไปแล้วว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น

“ตื่นได้สักที ชามข้าวพลาสติกมันเติมอาหารเองไม่ได้นะ”

แล้วหันไปหาเสียงที่คุ้นเคยน่ารำคาญนั่น เซ้าซี้คอยปลุกตั้งแต่เมื่อกี้ เจ้าอ้วนหน้าขนกำลังมองอยู่…

แต่ข้างๆมัน… นั่นใช่ร่างฉันมั้ย? ตายแล้ว? เป็นผี? แล้วถ้าเป็นผีจะเลี้ยงแมวได้ยังไง มันจะอยู่ยังไงในห้องเช่าเน่าเหม็นนี่ โอ๊ย แต่ดันโดนขัดก่อนสติแตกทั้งที่เป็นผีเนี่ยนะ

“เลิกโยเยน่า! ไม่ต้องพูดแล้ว ข้ากินในถุงเองก็ได้ ถ้าเจ้าจะเรื่องเยอะ”

มันดุแล้วปีนถุงอาหารเม็ดด้วยพุงย้วยๆนั่น ขณะที่เราแค่ลอยไปลอยมา มองซ้ายขวาระหว่างร่างตัวเองบนพื้นเลอะเทอะ กับร่างเจ้าขนฟูที่กำลังสวาปามข้าวเช้าของมัน เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย…

# data[].attributes.headline
มันไม่ใช่นาฬิกาที่ธรรมดา

# data[].attributes.subject
มันไม่ใช่นาฬิกาที่ธรรมดา

# data[].attributes.body
ในโรงเรียนหนึ่งภายในอยุธยาในห้องเรียนเก่าที่อยู่ท้ายตึกเรียนร้างเสียงนาฬิกาลอดหน้าต่างไม้ที่ผุพังดัง เอี๊ยดอ๊าด คล้ายเสียงครางเบา ๆของใครบางคนในความมืด นักเรียนที่ใช้ห้องนี้ต่างนั่งนิ่ง ๆ ไม่กล้าพูดเสียงดัง ขณะครูเขียนชอล์กลงบนกระดานอยู่นั้น จู่ ๆ มีเสียง “ติ๊ก… ติ๊ก… ติ๊ก…” เหมือนนาฬิกาเก่าเดินอยู่ตรงมุมห้องทั้งที่ที่นั่นว่างเปล่าไม่มีแม้แต่นาฬิกาแขวนบรรยากาศกดดันขึ้นเรื่อย ๆ ทุกคนเริ่มได้ยินเสียงต่างออกไป บางคนได้ยินเสียงหัวเราะแผ่ว ๆ บางคนได้ยินเสียงลากเท้า เสียงเหล่านี้ทับซ้อนกันจนห้องเรียนทั้งห้องเหมือนมีชีวิตที่มองไม่เห็นเสียงนาฬิกาโบราณดัง ติ๊ก…ต๊อก ก้องอยู่กลางห้องที่เงียบสนิท ฝุ่นลอยว่อนท่ามกลางแสงจันทร์ส่องลอดหน้าต่างไม้เก่า ทุกวินาทีที่เข็มเดินกลับกลายเป็นเหมือนเสียงเรียกขานใครบางคนเด็กหนุ่มชื่อ "ต้น" เอื้อมมือไปแตะนาฬิกาอย่างไม่ตั้งใจทันใดนั้นเข็มนาฬิกากลับหยุดหมุนความเย็นวูบหนึ่งไหลผ่านสันหลัง ก่อนที่รอบห้องจะเต็มไปด้วยเสียงกระซิบของผู้ที่ไม่มีตัวตนผ่านม่านหมอกสีเทาแผ่คลุมทั่วบริเวณ ประตูไม้เก่าค่อย ๆ เปิดออกเองและจากความมืดในบานประตูก็มีเงาร่างโปร่งแสงก้าวออกมา ใบหน้าขาวซีดของ "วิญญาณ" เสียงพัดลมเก่าในห้องสมุดดัง หวีดหวิว คล้ายมีลมหายใจซ่อนอยู่ระหว่างชั้นหนังสือฝุ่นหนาต้นผู้หลงใหลในเรื่องราวเก่า ๆ ก้าวเข้ามาในมุมมืดของห้องสมุดเก่าเหล่าหนังสือเก่าต่างพิงกันเป็นแนวตั้งเรียงยาวไปจนสุดกำแพง เสียงพัดลมดังขึ้นอีกครั้ง เศษฝุ่นลอยขึ้นเป็นวงกลมราวกับมีบางสิ่งกำลังหมุนเวียนอยู่แล้วสายตาของเขาก็สะดุดกับสมุดบันทึกเก่าเล่มหนึ่ง ปกหนังสลักลวดลายแปลก ๆ ไม่มีชื่อผู้แต่งโอเปิดหน้าสมุด พลันเห็นข้อความลายมือที่จางเลือนภายในสมุดเขียน “ถ้าคุณได้อ่านข้อความนี้… จงฟังเสียงพัดลมให้ดี มันจะพาคุณไปยังสิ่งที่ไม่ควรค้นพบพัดลมเริ่มหมุนแรงขึ้น เศษฝุ่นลอยวนเหมือนเต้นรำบนอากาศ ขณะที่โอก้มลงจดจ้อง สมุดบันทึกก็ กระพือหน้ากระดาษเอง เหมือนมีมือลากเส้นและวาดลูกศรชี้ไปยังชั้นหนังสือด้านมุมมืดที่สุดของห้อง…และนั่นคือจุดเริ่มต้นของความลับที่ซ่อนอยู่หลังเสียงพัดลมเก่า ๆ