# data[].attributes.body
Het verhaal speelt zich af tijdens de tweede wereld oorlog. Het begint in januari 1944 en het verhaal eindigt in januari 1945. De verteltijd is 394 bladzijde exclusief de epiloog en het nawoord. De vertelde tijd is ongeveer een jaar. Het opbouw van het verhaal is best chronologisch, het verhaal begint midden in de oorlog en eindigt bij de bevrijding van Auschwitz maar er zijn tussendoor ook veel flashbacks over hoe het voor de oorlog was.

# data[].attributes.body
In mijn boek zijn er een paar belangrijke gebeurtenissen, waaronder dat de vader van Dita Dorachova overlijdt. Om hem nog één keer te zien voor hij sterft gaat ze de mannenbarak binnen, wat eigenlijk verboden is. Ze is bang dat ze gesnapt wordt omdat ze de consequenties weet. Ze loopt door de vele stapelbedden door, ziet allemaal mannen op muurtjes zitten. Ook ruikt ze de misselijkmakende stank van zweetlucht die er heerst erger dan in haar eigen barak.

Pagina 185

# data[].attributes.body
Dit boek heeft eigenlijk maar 1 echte hoofdpersonage. Mijn hoofdpersonage heet Dita, ze is een heel moedig en gelukkig meisje. Ze houdt altijd hoop dat ze de oorlog overleeft door soms te denken aan de tijd voor de oorlog. Ze is ook heel moedig, en niet zo bang om dingen te doen die haar leven in gevaar zetten, nou ze is altijd wel een beetje bang maar ze gelooft dat dat soms ook moet. Ze zij een keer ‘Omdat je moedig moet zijn om bang te kunnen en toch door te gaan. Als je niet bang bent, wat heeft het dan voor zin om toch iets te doen’

# data[].attributes.body
Beste lezers,

Ik alweer een nieuw boek gelezen: De bibliothecaresse van Auschwitz. Het boek is geschreven door Antonio Iturbe en het boek is voor het eerst in 2013 gepubliceerd. Het boek gaat over moed en de kracht van boeken. Het boek is verteld vanuit een auctoriaal perspectief. Ik vind het boek wel inspirerend omdat je ziet hoeveel moed de hoofdpersonage heeft en hoe ze niet opgeeft, bijvoorbeeld hoe ze nooit is gestopt met haar baan als bibliothecaresse. Ook vind ik het zielig boek, de hoofdpersonage heeft het uiteindelijk overleeft, maar op het eerste moment toen ze te horen kreeg dat ze bevrijd was moest ze huilen en dacht ze meteen aan al de mensen die ze verloren had (blz381).

# data[].attributes.body
Beste lezers,

Ik heb nu officieel alles van het boek behandeld dus hierbij sluit ik de blog af. Ik vond het heel leuk om over dit boek te schrijven, ik wens jullie nog een hele fijne dag, en dan zie ik jullie weer bij de volgende blog.