# data[].attributes.body
Ine Gevers en Morgan Catalina.

# data[].attributes.body
The collection of French director and filmmaker Sébastien Lifshitz shows amateur photographs he has amassed over several decades. Since the 1860s people used the medium of photography to question and challenge their attributed gender identity through clothing or physical traits and to explore themselves in front of the camera.

Without knowledge of the particular genesis or personal motivation of the individual photographs, these depictions clearly express the wish of the people portrayed to explore themselves before the camera: in addition to the rebellion against imposed social expectations and political regulations they become aware of their own identity in the photographic self-portraits.

The visual documents of the Lifshitz Collection are among the more significant discoveries of the recent history of photography, which also fill a blank in cultural memory. Exhibition produced by Les Rencontres d'Arles.

# data[].attributes.attachment_link.description
C/O Berlin examines the representation of identity, gender, and sexuality in photography in three complementary exhibitions. Ranging from historical image material that shows the act of photographing as a way to find one's identity, a documentation of a safe space that is unique in the history of photography, to contemporary forms of expressing gender fluidity, all of which bring up the question of whether socially constructed genders are even topical today.

# data[].attributes.body
Petrit Halilaj werd in 1986 geboren in Kosovo. Zijn werken grijpen met regelmaat terug op de recente geschiedenis van Kosovo en de politieke en culturele spanningen in de regio. Intieme, persoonlijke ervaringen, liggen aan de basis, maar zijn werk raakt tegelijkertijd aan bredere, maatschappelijke onderwerpen zoals vrijheid en identiteit, de (her)waardering van verhalen en erkenning van LGBTQI+. In deze tentoonstelling keert Halilaj met tot de verbeelding sprekende installaties terug naar zijn geboortegrond: het dorp Runik in Kosovo.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Het Fries Museum presenteert de eerste tentoonstelling van Petrit Halilaj (Kostërrc, Kosovo, 1986) in Nederland. Twee van Halilaj's gerenommeerde projecten, RU (2017) en Shkrepëtima (2018), zijn nu te zien in Leeuwarden. Terwijl RU draait om erfgoed en archeologie, verkent Halilaj met Shkrepëtima theater als onderdeel van het gemeenschapsleven en mogelijkheid tot reflectie op identiteit.
Petrit Halilaj werd in 1986 geboren in Kosovo. Zijn werken grijpen met regelmaat terug op de recente geschiedenis van Kosovo en de politieke en culturele spanningen in de regio. Intieme, persoonlijke ervaringen, liggen aan de basis, maar zijn werk raakt tegelijkertijd aan bredere, maatschappelijke onderwerpen zoals vrijheid en identiteit, de (her)waardering van verhalen en erkenning van LGBTQI+. In deze tentoonstelling keert Halilaj met tot de verbeelding sprekende installaties terug naar zijn geboortegrond: het dorp Runik in Kosovo.

# data[].attributes.attachment_link.title
Eerste tentoonstelling van Petrit Halilaj in Nederland.

# data[].attributes.attachment_link.description
In het Fries Museum is een tentoonstelling van Petrit Halilaj te zien. De bezoeker wordt meegenomen door de recente geschiedenis van Kosovo en de politieke en culturele spanningen in de regio. Dit aan de hand van zijn werken op basis van intieme, persoonlijke ervaringen en bredere, maatschappelijke onderwerpen.

# data[].attributes.attachment_link.title
The secret history of cross dressing with Sebastian Lifshitz - Exberliner

# data[].attributes.attachment_link.description
A new exhibition at C/O Berlin traces the secret history of cross-dressing through the impressive photography collection of Sébastien Lifshitz. We talked to the Frenchman about cross-dressing war prisoners and the joy of browsing fleamarkets.

# data[].attributes.body
Het historische verhaal

In het jaar 1487 is er in Friesland grote politieke en sociale onrust. Schieringers (platteland) en Vetkopers (stad) zijn al jaren in strijd met elkaar. Het jonge Leeuwarden is net ontstaan uit drie dorpen. De fusie kende strenge voorwaarden. Eén ervan was dat er in de stad alleen lokaal gebrouwen bier verkocht mocht worden.
Op de avond van een warme dag gaat het mis. Enkele kooplieden, aanhangers van het Schieringer kamp, ontmoeten elkaar in een kroeg. Een kastelein haalt een vaatje bier uit zijn kelder. Niet zomaar bier, maar gerstenat gebrouwen in Haarlem. Het is een overtreding van de geldende regel. Een provocatie die een bierschandaal uitlokt. Vertegenwoordigers van het brouwersgilde komen verhaal halen. Met in hun kielzog een menigte boze burgers. De situatie escaleert in een gewapende strijd waarin Vetkopers en Schieringers openlijk hun al jarenlang smeulende conflict verbitterd uitvechten. Met vele doden tot gevolg.

Protectionisme toen en nu

Het Leeuwarder bier was slecht van kwaliteit. Het heldere duinwater waar het Haarlemmer Koyt bier van gemaakt werd, was gezonder en lekkerder. Toch werd iedereen in Leeuwarden gedwongen om het in Leeuwarden gebrouwen bier te drinken (het was altijd nog beter dan het drinkwater waar de mensen ziek van werden). Het historische bieroproer is de aanleiding om in Leeuwarden een locatie-muziektheaterproductie te maken, een visueel spektakel met als hoofdthema: de voor- en nadelen van protectionisme.
Een gebeurtenis van meer dan 500 jaar geleden die veel vertelt over de tijd van nu. De tijd waarin de handel via internet een groot terrein heeft gewonnen. Waarin eten met brommertjes wordt gebracht en bestelbusjes af en aan rijden om pakjes af te leveren. Een tijd waarin de traditionele middenstand het zwaar heeft. Mede door Covid-19 en de haperende wereldhandel wordt de roep om dichtbij te produceren steeds luider. Dit terwijl er in de afgelopen 1,5 jaar meer besteld is dan ooit. Daarbij zorgen het ‘America first’, de Brexit en de opkomst van de populistische partijen in Europa ervoor, dat het thema actueler lijkt dan ooit.

# data[].attributes.attachment_link.description
Het Leeuwarder bier was slecht van kwaliteit. Het heldere duinwater waar het Haarlemmer Koyt bier van gemaakt werd, was gezonder en lekkerder. Toch werd iedereen in Leeuwarden gedwongen om het in Leeuwarden gebrouwen bier te drinken (het was altijd nog beter dan het drinkwater waar de mensen ziek van werden).

# data[].attributes.body
COME ALIVE is een grootschalige ervaringstentoonstelling over erotiek als levenskracht. Erotiek als de kracht die ons opnieuw met elkaar verbindt; als het vermogen van mensen om zich open te stellen voor anderen, zich over te geven aan iets dat groter is dan henzelf.

Intimiteit en sensualiteit helpen om, zeker nu we van crisis naar crisis hoppen, contact te maken met onszelf en anderen. Steeds meer mensen ervaren bestaansonzekerheid als dagelijkse realiteit. Het botsen van oude en nieuwe waardes vraagt om een reflectie op wat het betekent om mens te zijn en hoe we elkaar daarin kunnen ondersteunen. Bestaansonzekerheid verandert in een zacht wapen door te delen wat we samen wél hebben: onze levenskracht.

COME ALIVE is de nieuwste productie van stichting Niet Normaal INT (NNI), samengesteld door Ine Gevers en Morgan Catalina, met installaties, films, games, geur, sound en performances van 40 internationale kunstenaars en vormgevers in het Nieuwe Muntgebouw in Utrecht.

# data[].attributes.body
Ralph Keuning

# data[].attributes.body
Nieke Koek (Roelofarendsveen, 1982) heeft een levenslange fascinatie voor het (on)vermogen van het menselijk lichaam. Haar werken zijn poëtische vertalingen van het lichaam, en ze verheft dagelijkse, lichaamseigen zaken tot kunst. Als een goed getrainde acteur analyseert en internaliseert ze haar lijf en dat van anderen, om zo ook de kijker bewust te maken van het eigen lichaam.

# data[].attributes.body
https://www.mistermotley.nl/een-ode-aan-de-kunst-van-het-lichaam-in-gesprek-met-nieke-koek/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Is dit erotisch? Hoog op de muur likt een tong over felrood gestifte lippen. Geen gezicht, alleen die mond. Het is een van de eerste beelden die je tegenkomt in de tentoonstelling Come Alive. Seksueel geladen? Zeker. Toch denk je niet aan erotiek maar aan reclame, aan kapitalisme. Dat is ook de bedoeling: de likkende tong verwijst volgens kunstenaar Chang Gao naar de hebzucht van vastgoedontwikkelaars.

Come Alive had zomaar een duistere tentoonstelling kunnen worden over de relatie tussen seks en macht, vol met kritische kunstwerken als dit mond-hologram. Ine Gevers, curator en initiator, staat bekend om grote thematentoonstellingen waarin ze (vaak met anderen) de relaties tussen technologie, macht en identiteit onderzoekt. Vaak hebben ze een dystopisch randje. Zo ging Hacking Habitat (2016), in een oud gevangenisgebouw in Utrecht, over hoe (online) surveillancesystemen ons leven in toenemende mate beheersen. Fake Me Hard, de laatste (2021) ging over big data, algoritmen en manipulatie.

Deze tentoonstelling is minder gericht op technologie en meer op lichamelijke ervaring. Je betreedt de zalen in het Utrechtse muntgebouw via een pulserende rotswand die je als een baarmoeder omhult, er zijn kunstwerken die je mag aanraken en zwoele geuren om je in de stemming te brengen. Ook is de toon opvallend optimistisch. De belangrijkste boodschap: erotiek is energie, 'een ontembare, onuitputtelijke kracht waardoor we ons levend en met elkaar verbonden voelen', aldus Gevers en co-curator Morgan Catalina.

Bijzonder aan Come Alive is de diversiteit. Zo'n inclusieve en fluïde sensuele verbeelding als hier, zie je zelden. De kunstwerken - ruim 45, veelal video - belichten kanten van seks die over het algemeen mijlenver verwijderd zijn van de perfect gestifte lippen van Chang Gao en de gladde lijven die je voorgeschoteld krijgt wanneer je bij een zoekmachine 'erotiek' intikt. Het geeft te denken: wie mag zijn of haar seksualiteit vrijelijk etaleren, en wie niet? Wat voor soort lichamen vinden we sensueel, en waarom?

Zo legt een man met een lichamelijke beperking in de ontroerende video Army of Love (2016) uit wat hem zo'n goede minnaar maakt: 'Bij mij kunnen vrouwen helemaal ontspannen.' Verderop kijk je, liggend in een gouden bad, naar de nostalgische videoclips van Samantha Nye, vol oudere vrouwen die als seksgodinnen over het scherm dansen.

Over de verzameling 'natuurporno' van Annie Sprinkle en Beth Stephens, ook te zien, kun je heel makkelijk melig doen. Wie giechelt er niet, bij het de aanblik van een vrouw die zoveel van cactussen houdt dat ze haar schaamlippen tegen de stekels wil wrijven? Maar wie langer de tijd neemt, ziet ook dit: lieve, kwetsbare zielen die vrolijk en schaamteloos uitkomen voor hun eigenaardige verlangens.

Ziedaar de kracht van Come Alive. De curatoren en kunstenaars verleiden je om je open te stellen voor een waaier aan sensuele ervaringen, ook als die nogal ver van je afstaan. Al kijkende, ruikende en voelende realiseer je je hoe beperkt het dominante beeld van erotiek eigenlijk is. En hoe bevrijdend het is om die definities op te rekken.

Met zoveel kunstwerken en perspectieven ligt aandachtsverslapping op de loer. Wie de tentoonstelling vol wil ervaren, doet er dan ook goed aan om voor een bezoek een paar uur uit te trekken. Lekker af en toe naar buiten, de zon op je gezicht, ook dat voelt ineens sensueel. Jaag je er - als bij een vluggertje - doorheen, dan doe je jezelf en de makers tekort.
Lees ook

# data[].attributes.attachment_link.title
'Come Alive' verleidt je om je open te stellen voor een waaier aan sensuele ervaringen ★★★★☆

# data[].attributes.attachment_link.description
Is dit erotisch? Hoog op de muur likt een tong over felrood gestifte lippen. Geen gezicht, alleen die mond. Het is een van de eerste beelden die je tegenkomt in de tentoonstelling Come Alive. Seksueel geladen? Zeker. Toch denk je niet aan erotiek maar aan reclame, aan kapitalisme.

# data[].attributes.body
Dans meets concert meets theater: wilde sprong in het knetterharde ongewisse.

Is het dans? Theater? Een concert? Performance? Goed nieuws: Voetvolk geeft het je allemaal, tegelijk en door elkaar. De Belgische dans- en performance-groep werd in 2017 opgericht door danser/choreograaf Lisbeth Gruwez en componist/muzikant Maarten van Cauwenberghe. Met Into the open brengen ze een mix van een knetterhard gepimpt krautconcert en een opzwepende choreografie op de planken, uitgevoerd door zeven performers. Op de dreunende klanken van drums, gitaar, basgitaar en synthesizer rocken zij de boel aan elkaar en schudden je door elkaar. Na afloop weet je niet meer zeker wat je hebt gezien, maar ben je o zo blij dát je ze hebt gezien. Laat je verrassen door deze wilde, collectieve sprong in het ongewisse. Let’s trance!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dans meets concert meets theater: wilde sprong in het knetterharde ongewisse.

Is het dans? Theater? Een concert? Performance? Goed nieuws: Voetvolk geeft het je allemaal, tegelijk en door elkaar. De Belgische dans- en performance-groep werd in 2017 opgericht door danser/choreograaf Lisbeth Gruwez en componist/muzikant Maarten van Cauwenberghe. Met Into the open brengen ze een mix van een knetterhard gepimpt krautconcert en een opzwepende choreografie op de planken, uitgevoerd door zeven performers. Op de dreunende klanken van drums, gitaar, basgitaar en synthesizer rocken zij de boel aan elkaar en schudden je door elkaar. Na afloop weet je niet meer zeker wat je hebt gezien, maar ben je o zo blij dát je ze hebt gezien. Laat je verrassen door deze wilde, collectieve sprong in het ongewisse. Let's trance!

# data[].attributes.attachment_link.title
Welcome to The Village " Voetvolk - Into the Open

# data[].attributes.attachment_link.description
Dans meets concert meets theater: wilde sprong in het knetterharde ongewisse. Is het dans? Theater? Een concert? Performance? Goed nieuws: Voetvolk geeft het je allemaal, tegelijk en door elkaar. De Belgische dans- en performance-groep werd in 2017 opgericht door danser/choreograaf Lisbeth Gruwez en componist/muzikant Maarten van Cauwenberghe.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Na vijf solo's creëerde choreografe Lisbeth Gruwez (Voetvolk) voor het eerst een groepschoreografie. AH/HA gaat over het lichaam in extase en is een gestileerd werk dat de fysieke werking van de lach analyseert. Maar Gruwez is geen conceptueel maker pur sang; evengoed belicht haar voorstelling het sociale aspect van het fenomeen lachen. Vijf personages staan [...]

# data[].attributes.attachment_link.title
Into the Open door Voetvolk - Theaterkrant

# data[].attributes.attachment_link.description
Na vijf solo's creëerde choreografe Lisbeth Gruwez (Voetvolk) voor het eerst een groepschoreografie. AH/HA gaat over het lichaam in extase en is een gestileerd werk dat de fysieke werking van de lach analyseert. Maar Gruwez is geen conceptueel maker pur sang; evengoed belicht haar voorstelling het sociale aspect van het fenomeen lachen.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
125.000 uitzinnige motorfans zagen op 28 juni 1980 Jack Middelburg op het TT Circuit in Assen met overtuiging de race winnen. In de koningsklasse: de 500cc. Het fascinerend verslag van die race, en de aanloop ernaartoe, staat beschreven in de programmakrant van Jumpin' Jack, het door Frank Lammers geregisseerde muziektheaterspektakel dat zich afspeelt op datzelfde circuit.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ut Liwwadder Bieroproer fan 1487 door BUOG - Theaterkrant

# data[].attributes.attachment_link.description
125.000 uitzinnige motorfans zagen op 28 juni 1980 Jack Middelburg op het TT Circuit in Assen met overtuiging de race winnen. In de koningsklasse: de 500cc. Het fascinerend verslag van die race, en de aanloop ernaartoe, staat beschreven in de programmakrant van Jumpin' Jack, het door Frank Lammers geregisseerde muziektheaterspektakel dat zich afspeelt op datzelfde circuit.

# data[].attributes.headline
Curated by Ralph Rugoff, Director, Hayward Gallery, and Julienne Lorz, former Chief Curator, Gropius Bau

# data[].attributes.subject
Curated by Ralph Rugoff, Director, Hayward Gallery, and Julienne Lorz, former Chief Curator, Gropius Bau

# data[].attributes.body
In the final two decades of her life, Louise Bourgeois (1911–2010) embarked on a daring new chapter in the development of her art. During this period she created an astonishingly inventive group of sculptures, drawings and installations that incorporated domestic fabrics, including clothing, linens and tapestry fragments, often sourced from her own household and personal history. Many of these late works returned to, and recalibrated, the core concerns and formal devices of her earlier art, exploring sexual ambiguities and harrowing psychological and social relationships.

Bourgeois’s use of soft materials – including the “second skin” of her own clothes – often imbues these works with a sensuous quality and an almost tactile sense of vulnerability and intimacy. She saw the actions involved in fabricating them in metaphorical terms, relating the cutting, ripping, sewing and joining to notions of reparation and to the bodily expression of psychic tensions.

As the daughter of tapestry restorers, the artist’s turn to textiles in her eighties could be seen as a renewed exploration of her past. At the same time, her fabric works invite us to reimagine the meanings of mending, including a concept of emotional repair that – rather than neatly sewing everything up – can expand and refresh our perspectives.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Introduction

In the final two decades of her life, Louise Bourgeois (1911-2010) embarked on a daring new chapter in the development of her art. During this period she created an astonishingly inventive group of sculptures, drawings and installations that incorporated domestic fabrics, including clothing, linens and tapestry fragments, often sourced from her own household and personal history. Many of these late works returned to, and recalibrated, the core concerns and formal devices of her earlier art, exploring sexual ambiguities and harrowing psychological and social relationships.

Bourgeois's use of soft materials - including the "second skin" of her own clothes - often imbues these works with a sensuous quality and an almost tactile sense of vulnerability and intimacy. She saw the actions involved in fabricating them in metaphorical terms, relating the cutting, ripping, sewing and joining to notions of reparation and to the bodily expression of psychic tensions.

As the daughter of tapestry restorers, the artist's turn to textiles in her eighties could be seen as a renewed exploration of her past. At the same time, her fabric works invite us to reimagine the meanings of mending, including a concept of emotional repair that - rather than neatly sewing everything up - can expand and refresh our perspectives.

The exhibition is organised by the Hayward Gallery, London, in association with Gropius Bau, Berlin
Curators: Ralph Rugoff, Director, Hayward Gallery, and Julienne Lorz, former Chief Curator, Gropius Bau

This exhibition has been funded by the German Federal Cultural Foundation
Gropius Bau is supported by the the Federal Government Commissioner for Culture and the Media and by Neustart Kultur

# data[].attributes.attachment_link.title
Louise Bourgeois: Exhibition texts - Gropius Bau

# data[].attributes.attachment_link.description
Read all exhibition texts during or after your visit to the show and learn more about the first major retrospective of Louise Bourgeois, which focuses exclusively on the works that she made with fabrics and textiles during the final chapter of her storied career. Back to the exhibition

# data[].attributes.body
https://www.exberliner.com/berlin/unraveling-childhood-louise-bourgeois-at-gropius-bau/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Art

It's tempting to view these textile works from Louise Bourgeois through the lens of her troubled childhood, but The Woven Child resists easy categorisation.

The Easton Foundation/VG Bild-Kunst, Bonn 2021, Photo: Christopher Burke

The details of Louise Bourgeois' troubled childhood are well known. In an article titled 'Child Abuse' published in Artforum in 1982, she brutally laid bare her role as a "pawn" in the middle of her parents' noxious relationship. It all began when her father moved his English mistress, Sadie - Louise Bourgeois' governess - into the family home. Bourgeois' mother, largely tolerant of the situation, then used her daughter to keep tabs on her husband's ongoing philandering.

Following the publication of that article, it became hard not to read Bourgeois' work through the raw prism of familial deception; her childhood experiences became a blueprint through which her complex artworks could be slowly and painfully prised apart. Yet to see her work through this particular lens is deeply limiting, says Julienne Lorz, co-curator of the upcoming exhibition Louise Bourgeois: The Woven Child at the Gropius Bau. "I think there's also another way of seeing her work: there's the psychological, the material, and of course the way the works are positioned. But it is in your personal encounters with the art that their impact really comes through."

By the time of her death in 2010 aged 98, the French-born New Yorker was considered one of the world's leading artists. Ignored for much of her long career, it took critics decades to recognise her extraordinary ability to convey the emotions and aspects of life that make it unbearable, but also meaningful.

The Easton Foundation/VG Bild-Kunst, Bonn 2021, Photo: Christopher Burke

In works such as 'Couple IV' (1997), with its headless writhing bodies, there is no way of knowing if they're bound together in a loving embrace or expressing if it's something darker, more violent. It is through that relentless ambiguity that her deeply personal artwork translates into something more visceral and portentous, interrogating the unknown depths of the human psyche.

The Woven Child has travelled from London's Hayward Gallery and is the first retrospective to focus exclusively on Bourgeois' textile work, a medium she only turned to in her eighties. "She would just keep everything, hoarding fabrics from her childhood," says Lorz. "These fabrics have been worn close to a person's skin and are close to the heart and emotions. So using them became a way of preserving her own personal history."

The Easton Foundation/VG Bild-Kunst, Bonn 2022, Photo: Erika Ede

As a child Bourgeois was surrounded by the textiles of her parents' tapestry restoration workshop, and from the age of 12, helped the business by drawing in the missing sections that were to be repaired. Stitching and sewing became a method by which to rework her past and develop her own artistic vocabulary. "I always had the fear of being separated and abandoned," she once said, "the sewing is my attempt to keep things together and make things whole."

In 'The Good Mother' (2003), white threads unfurl from the nipples of a female fabric figure. Attached to rolls of yarn neatly arranged before her, the threads appear to trap her in an endless loop of reproductive responsibility. "In some of the work she makes the repairs very visible, so they appear like scars," says Lorz. "Her use of the body is always so timeless, so abject, and pulls in themes of motherhood and sexuality, there's just so many different themes going on in her work."

It's astounding to think that an artist born at the beginning of the 20th century still remains so enormously relevant to our times. A decade after her death, Bourgeois remains as urgent and challenging as ever.

Louise Bourgeois: The Woven Child, Gropius Bau, Kreuzberg Jul 22 - Oct 23, 2022

# data[].attributes.attachment_link.title
Unraveling childhood: Louise Bourgeois at Gropius Bau - Exberliner

# data[].attributes.attachment_link.description
Art It's tempting to view these textile works from Louise Bourgeois through the lens of her troubled childhood, but The Woven Child resists easy categorisation. The details of Louise Bourgeois' troubled childhood are well known. In an article titled 'Child Abuse' published in Artforum in 1982, she brutally laid bare her role as a "pawn" in the middle of her parents' noxious relationship.

# data[].attributes.body
Ingrid Bitter is beeldend kunstenaar. Ze komt uit Rio de Janeiro maar woont nu in Berlijn. Ze maakt al 10 jaar collagekunst en haar werk was tot nu toe te vinden in Brazilie, Frankrijk, Nederland en Duitsland. Voor haar collage's gebruikt ze oude boeken en tijdschriften en schept hiermee dromerige, absurdistische werelden.

# data[].attributes.attachment_link.title
Petrit Halilaj: Gedeelde ervaringen van trauma - Features - Metropolis M

# data[].attributes.attachment_link.description
Petrit Halilaj: Gedeelde ervaringen van trauma // Feature // 09.08.2022 // Maisa Imamović // Petrit Halilaj is een wereldburger, maar in zijn praktijk verhoudt hij zich nadrukkelijk tot het gebied in Kosovo waar hij geboren is en nog steeds geregeld verblijft. Maisa Imamović, die opgroeide in Bosnië…

# data[].attributes.body
Zenuwachtig. Dat was ik voordat ik het Muntgebouw instapte. Ik wilde al zo lang naar deze expositie, omdat er werk zou staan van Ernesto Neto en Melanie Bonajo, maar het feit dat deze expositie volledig om seksualiteit en sensualiteit draaide schrok me af. Ik was bang voor "vieze" dingen, maar niets bleek minder waar. Vanaf de eerste zaal was de sfeer ontspannen. Elke zaal had een eigen geluid en eigen geur. De eerste zaal rook prettig, fris. Ik kwam ervan tot rust en kon met meer zelfvertrouwen de volgende zaal betreden. Door de plezierige entree betrapte ik mezelf erop dat ik plotseling in volle ontspanning naar een video stond te kijken waarin een "orgie" geënsceneerd werd weergegeven terwijl boven mij een vastgeknoopte auto aan het plafond hing. Vervreemdend, maar prettig, gek genoeg. Ik vergat waarom ik hier was en ging niet direct op zoek naar de werken van Neto en Bonajo. In elke zaal betrad ik weer een nieuwe wereld, met kleuren en geuren die perfect op elkaar aansloten. Een expositie waarbij alle zintuigen geprikkeld worden, op een consensuele manier. Het werk van Neto viel uiteindelijk tegen, het was veel kleiner dan ik verwacht had en het werk van Bonajo heb ik helemaal niet kunnen vinden. Ik ging op in de video's, installaties en sculpturen en kwam als persoon met een open mind weer naar buiten.

# data[].attributes.body
Samen met een aantal collega studiegenoten bezochten we de expositie van Nieke Koek in de Fundatie.

Mijn eerste indruk was dat er op het centrale punt van de expositie wat chaos heersde. 1 van de installaties produceerde veel lawaai, waardoor het me niet lukte de rust te vinden om een werk in deze ruimte rustig te bekijken. Ik besloot een rustige ruimte op te zoeken en zo liep ik langs het werk “Stap”. Het werk is een tweeluik, bestaande uit een vitrine met daarin een grote, zwarte, logge schoen met daarin 4 camera’s verstopt en een installatie van 4 beeldschermen waarop vage beelden te zien waren. Naast het werk hing een bordje: Hoe is het om een voet te zijn? Ik ging zitten en nam het in me op. Nieke Koek bleek de lelijke schoen aangetrokken te hebben en ermee op avontuur zijn gegaan. De camera’s hadden haar hele reis vastgelegd en werden op deze tv schermen gepresenteerd. Voeten krijgen veel te verduren, bleek. Nadat ik een half uur naar het werk had zitten kijken en op stond, voelde ik plots mijn voeten. Ik wist nu hoe het was om een voet te zijn.

# data[].attributes.body
Welcome to the Village, een muziekfestival met veel alternatieve acts. Na 3 dagen dansen had ik behoefte aan wat anders en besloot het programmaboekje erbij te pakken. Mijn oog viel op een theaterstuk. Voetvolk, into the open. Ik sleurde mijn gezelschap mee naar de grote zaal en werden ontvangen door een man die uitdagend het podium op liep om beestachtig zijn publiek te begroeten. Het bleek de drummer te zijn. Alle spelers kwamen om de beurt op deze wilde, beestachtige manier het podium op. Allemaal maakten ze contact met het publiek. Het voelde wat intimiderend. Nadat de muzikanten hun instrumenten hadden opgezocht bleken er 4 dansers over te blijven. Wat volgde was een spectakel van muziek, licht, chaos en intimiteit. Al snel werd de hele zaal meegesleept in een emotionele ervaring. Het ging over los willen gaan, dat niet kunnen door de lockdowns, tot het uiterste willen genieten als het moment dan eindelijk weer daar is. De boodschap had geen woorden nodig, iedereen herkende het. Ik baalde dat het afgelopen was, en dat was waarschijnlijk precies hun bedoeling geweest.

# data[].attributes.body
Pytsje nodigde me uit om mee te gaan naar de Bieroproer van Leeuwarden. Een theaterbeleving.
De avond begon in een winkel, waar we informatie kregen over de geschiedenis van bier in Friesland en digitaal werden toegesproken door de burgemeester. Vervolgens werden we door studentikoos aandoende acteurs fictief verpakt en begeleid naar de grachten, waar het theaterstuk zich zou afspelen. Op oncomfortabel harde houten bankjes wachtten we in spanning af. Het stuk begon wat ouderwets, terug naar de tijd waar bier het veiligste drankje was om te drinken, veiliger dan water. Al snel bleek het historische stuk onderdeel te zijn van een moderne talkshow. De chaos begon. Het acteerwerk was niet super, de muziek wel. Al met al kreeg ik er een beetje groep 8 musical gevoelens van. De metafoor was duidelijk, de problemen van toen hebben de makers geprobeerd te vertalen naar het kapitalisme van nu.

# data[].attributes.body
Kleinere foto'tjes dan gedacht, kostte energie om alles goed te bekijken. Laatste expozaal met hedendaagse fotografie over trans zijn heel interessant, alleen slecht afgedrukt op A1 printpapier en losjes over een houten plaat gehangen. Afwerking deed af aan kwaliteit helaas.

# data[].attributes.body
Indrukwekkend hoeveel je kan doen met stof. 2D, 3D, verwerkt met andere  materialen zoals botten, staal, etc. Spooky, maar mijn aandacht was er helemaal bij, wilde alles zien. Sommige werken waren misschien beter tot zn recht gekomen zonder andere werken er omheen. De bekende spin het minst indrukwekkend, vond ik. Andere werken luguber maar interessante manier van kijken naar de mens en diens omgeving.

# data[].attributes.body
Kort bekeken expositie in de multidisciplinaire studio van Laura Sobene. Collagekunst over vragen van het bestaan, waarom kunnen we geen eieren leggen?
Vervreemdend, indrukwekkend, verhalend. Hele werelden geschapen in milimeterwerk.

# data[].attributes.body
Werk 2 keer bekeken. Eerst alleen het bed bekeken uit eigen interpretatie, daarna naar het hele verhaal gekeken. Het werk is een installatie van props van een uitgevoerd theaterstuk in Runich. De vogels zijn de kostuums van de acteurs. Verhalend werk over geschiedenis van Runich waarin de brokstukken het verleden vasthouden.

In eerste instantie was ik vooral aangetrokken tot het werk door de ethetiek. De eerdere zalen waren ook gevuld met nesten en schattig gepositioneerde vogeltjes waardoor je interesse geprikkeld werd, totaal onverwacht kom je vervolgens in die grote zaal waar levensgrote vogels waken over hun nest, het bed. Ik vond het een indrukwekkende ervaring.

# data[].attributes.headline
Multidisciplinaire installatie van Sheng Jie Snow, Marinus Groen en Jochem Knoef

# data[].attributes.subject
Multidisciplinaire installatie van Sheng Jie Snow, Marinus Groen en Jochem Knoef

# data[].attributes.body
Electronic Music, Visual Art, Sounddesign. (Productie expo door Femke Oevering)

# data[].attributes.body
Beats Emptiness is een multidisciplinaire installatie door Sheng Jie Snow (Visual Artist), Marinus Groen (Sound designer) en Jochem Knoef (Producer/Musician).

In het gezamelijke werk worden 'analoge visuals' opgewekt door het gebruik van glas, water, licht en lichtbreking.

De muziek is voornamelijk elektronisch geproduceerd en geschreven met het contrast tussen chaos en leegte als belangrijk uitgangspunt, en hoe we als mens zijnde meer chaos of leegte in ons leven uitnodigen omwille van afleiding, balans, of betekenis. De installatie volgt bewegingen in muziek maar ook een eigen leven. De echokamer van trillingen in de muziek en in het water, dat op hun beurt schaduwen vervormt en licht laat breken, staat voor de chaos in ons eigen brein.

# data[].attributes.body
Samen met een vriend besloot ik na de Sinterklaasintocht door te lopen naar het Stationskwartier, waar een multidisciplinaire expositie geopend was. Eenmaal aangekomen was de locatie, mits na openingstijd, nog gesloten, maar na 5 minuten geduldig wachten mochten we naar binnen. Bij de entree bleken er nog wat kleine probleempjes te zijn, dus werden we opgevangen met thee en koekjes. Een klein kwartier later mochten we onze route vervolgen. We waren inmiddels al flink nieuwsgierig gemaakt door de muziek en onheilspellende geluiden die we in de verte hoorden. We liepen de donkere ruimte in.

Een klein verlicht hokje was het eerste wat me opviel toen we de ruimte betraden. Een waterbak met een bewegend mechanisme wat reageerde op de bas van de muziek stond centraal in de kleine ruimte. Door een felle lamp onder het water ontstonden er in de hele ruimte reflecties van de trillingen in het water. Naast dit hokje bleken alle werken van de performance/expositie te reageren op het geluid en de trillingen van de muziek.

Gepraat met kunstenaars,
Ik heb even staan praten met de kunstenaars. De muzikant, Onna Limb, legde me wat uit over de frequenties van de muziek en zijn boodschap over chaos in zijn hoofd en de visuele kunstenaar vertelde over haar zoektocht naar het in beeld kunnen brengen van trillingen in water, waar ze tijdens dit project alle vrijheid voor gekregen had.

Experimenteel, is het eerste woord wat in me opkomt als ik terugdenk aan mijn bezoek. Indrukwekkend, dromerig en vol potentie komen daarna.

# data[].attributes.headline
Permanent beeld, Fontein, Mistfontein, Kunsthars & Marmer, Kunst in openbare ruimte

# data[].attributes.subject
Permanent beeld, Fontein, Mistfontein, Kunsthars & Marmer, Kunst in openbare ruimte

# data[].attributes.body
Provincie Fryslân, in het teken van Leeuwarden Culturele Hoofdstad 2018, the 11 Fountains

# data[].attributes.body
Jaume Plensa is al in het bidbook-stadium voor deelname aan 11Fountains benaderd. Hij bracht in augustus 2014 een eerste bezoek aan Leeuwarden waar hij de burgemeester, enkele wethouders en de directeur Stadsontwikkeling ontmoette. Het resulteerde in de uitnodiging aan de kunstenaar om mee te denken over de complete herinrichting van het gebied voor het station en daar de door hem te ontwerpen fontein een gezichtsbepalend onderdeel van te laten zijn.

Door Plensa reeds in de ontwikkelfase bij de stedelijke herinrichting te betrekken, is dit drukke en voorheen onoverzichtelijke gebied veranderd in een heldere, richtinggevende entree van de stad met als onontkoombare blikvanger Plensa’s fontein Love.

De fontein is zeven meter hoog en bestaat uit twee witte hoofden van een jongen en een meisje die op een ovaalvormig, zwart plateau rusten. Hun gezichten zijn naar elkaar toegewend maar hun ogen zijn gesloten. Beider gezichtsuitdrukkingen zijn sereen, bijna meditatief. „Ze dromen”, zegt Plensa. „Voor kinderen is de toekomst een droom vol beloftes.”

Plensa kreeg zijn inspiratie voor de mistfontein toen hij ‘s morgens vroeg de nevel boven de Friese velden zag. „In Friesland”, zei hij, „komt het water uit de grond.” Om de kinderhoofden heen hangt daarom een twee meter hoge mistwolk waar de bezoeker in rond kan dwalen. Het gebied rondom de fontein nodigt uit tot zitten en rustig genieten van het stadsperk met z’n bloemen en oude bomen. Om vervolgens de mooie stad in te lopen.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jaume Plensa is al in het bidbook-stadium voor deelname aan 11Fountains benaderd. Hij bracht in augustus 2014 een eerste bezoek aan Leeuwarden waar hij de burgemeester, enkele wethouders en de directeur Stadsontwikkeling ontmoette. Het resulteerde in de uitnodiging aan de kunstenaar om mee te denken over de complete herinrichting van het gebied voor het station en daar de door hem te ontwerpen fontein een gezichtsbepalend onderdeel van te laten zijn.

Door Plensa reeds in de ontwikkelfase bij de stedelijke herinrichting te betrekken, is dit drukke en voorheen onoverzichtelijke gebied veranderd in een heldere, richtinggevende entree van de stad met als onontkoombare blikvanger Plensa's fontein Love.

De fontein is zeven meter hoog en bestaat uit twee witte hoofden van een jongen en een meisje die op een ovaalvormig, zwart plateau rusten. Hun gezichten zijn naar elkaar toegewend maar hun ogen zijn gesloten. Beider gezichtsuitdrukkingen zijn sereen, bijna meditatief. „Ze dromen", zegt Plensa. „Voor kinderen is de toekomst een droom vol beloftes."

Plensa kreeg zijn inspiratie voor de mistfontein toen hij 's morgens vroeg de nevel boven de Friese velden zag. „In Friesland", zei hij, „komt het water uit de grond." Om de kinderhoofden heen hangt daarom een twee meter hoge mistwolk waar de bezoeker in rond kan dwalen. Het gebied rondom de fontein nodigt uit tot zitten en rustig genieten van het stadsperk met z'n bloemen en oude bomen. Om vervolgens de mooie stad in te lopen.

# data[].attributes.attachment_link.description
Jaume Plensa is al in het bidbook-stadium voor deelname aan 11Fountains benaderd. Hij bracht in augustus 2014 een eerste bezoek aan Leeuwarden waar hij de burgemeester, enkele wethouders en de directeur Stadsontwikkeling ontmoette.

# data[].attributes.attachment_caption
Deze elf 'kunstfonteinen' kunnen de Friese steden niet bekoren

# data[].attributes.body
Anna Tilroe

Culturele Hoofdstad-conservator en kunstcriticus Anna Tilroe kende Friesland eigenlijk alleen van die schaatstocht op televisie. 'Zonde dat zo'n rijke geschiedenis zo weinig bekend is in de rest van de wereld', constateerde ze bij een verkenningstocht, nadat de organisatie haar vroeg een kunstproject te bedenken. Friesland is de waterprovincie en iedereen kijkt graag naar water, dus moesten de kunstwerken fonteinen worden, vond ze. Ontworpen door internationaal gerenommeerde kunstenaars, zodat ook de rest van de wereld naar Friesland zal komen. Tilroe koos de makers zelf, hun ontwerp moest geïnspireerd zijn op de lokale geschiedenis én geaccepteerd zijn bij de bevolking. Er moest draagvlak komen. Tilroe zorgde ervoor dat in elke stad een 'fonteincommissie' kwam, actieve bewoners die zelf locaties voorstelden aan de gemeente en vervolgens aan de kunstenaars. Toch bleek het een onmogelijke opgave iedereen tevreden te houden én een interessant kunstwerk neer te zetten op een voor iedereen geschikte plaats.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
In de haven van Harlingen ligt een potvis. Geen levende, ook geen aangespoelde, wel met een levensecht uiterlijk. En hij spuit zeewater me verschillende snelheden en bijkomende sputter- en spuitgeluiden. Het is een kunstwerk van Jennifer Allora en Guillermo Calzadilla, een Cubaans-Amerikaans kunstenaarsechtpaar. Net als tien andere internationale kunstenaars is hen gevraagd vanwege Leeuwarden Culturele Hoofdstad 2018 een fontein te maken. Een in elk van de elf Friese steden.

Culturele Hoofdstad-conservator en kunstcriticus Anna Tilroe kende Friesland eigenlijk alleen van die schaatstocht op televisie. 'Zonde dat zo'n rijke geschiedenis zo weinig bekend is in de rest van de wereld', constateerde ze bij een verkenningstocht, nadat de organisatie haar vroeg een kunstproject te bedenken. Friesland is de waterprovincie en iedereen kijkt graag naar water, dus moesten de kunstwerken fonteinen worden, vond ze. Ontworpen door internationaal gerenommeerde kunstenaars, zodat ook de rest van de wereld naar Friesland zal komen. Tilroe koos de makers zelf, hun ontwerp moest geïnspireerd zijn op de lokale geschiedenis én geaccepteerd zijn bij de bevolking. Er moest draagvlak komen. Tilroe zorgde ervoor dat in elke stad een 'fonteincommissie' kwam, actieve bewoners die zelf locaties voorstelden aan de gemeente en vervolgens aan de kunstenaars. Toch bleek het een onmogelijke opgave iedereen tevreden te houden én een interessant kunstwerk neer te zetten op een voor iedereen geschikte plaats.

De vleermuisfontein

In Bolsward is ambachtelijk slager en oud prof-voetballer Ype Anema nog steeds woedend over de locatie die 'van bovenaf is bekokstoofd'. Hij komt uit zijn slagerij als om de hoek een groep internationale journalisten de vleermuisfontein van de Belg Johan Creten bekijkt, direct voor de Broerekerk. Volgens Anema heeft het beeld negen parkeerplaatsen gekost. Dat kost hem klanten, de toeristen komen toch niet naar zijn winkel. Creten wuift de verwijten later weg: het zou om maar drie parkeerplaatsen gaan, die bovendien een paar meter verderop zijn bijgebouwd. En, zo verzucht hij, als je iedereen tevreden wil houden, gebeurt er nooit iets bijzonders. Hij werkte twee jaar intensief aan zijn bronzen beeldhouwwerk, geïnspireerd op de vleermuizen die hij rond de lege Broerekerk zag zwermen, en de waterspuwers van gotische kerken. Een beeld om aan te raken en op te klimmen. En om te omarmen, wie wil.

Ook in Workum was protest. Daar zouden de houten, waterspugende leeuwen van de Britse Cornelia Parker het watersportverkeer te veel belemmeren. Bovendien, zo vond kunstenaar Henk de Boer in 2016, was het onzin om de kunstenaars van zo ver weg te halen, hij kon zelf een veel beter ontwerp maken. Zijn 'Pauperfontein', ook wel 'Jan Lul-fontein', ontstond als ludiek protest 'uit de mienskip', de gemeenschap, een van de centrale thema's van de Culturele Hoofdstad. Rondom een openbaar toilet staan tientallen houten piemels omhoog, die extra water spuiten zodra er iemand van het toilet gebruikmaakt.

Na een crowdfundingactie, waarbij mensen 'lid' konden worden door een piemel te kopen, werd het project zo populair dat het alsnog is opgenomen in het officiële Culturele Hoofdstad-programma. Dat was ook hard nodig. Toen gisteren 'Kletterdei' aanbrak, waarop alle fonteinen achter elkaar moesten worden aangezet, was die in Dokkum vanwege technische complicaties nog niet geplaatst. Zo diende de 'Pauperfontein' als elfde spuitende fontein.

Televisieserie en bioscoopfilm

Documentairemaker Roel van Dalen volgde twee jaar lang de bouw van de elf fonteinen. Ondersteund door commentaar van caberetier Jan Jaap van der Wal (geboren en getogen Leeuwarder) maakte hij een driedelige documentaireserie waarin hoogte- en dieptepunten van het project zijn uitgelicht. De eerste aflevering is deze zondag om 20:15 uur op NPO 2. Een bioscoopversie toert door heel Nederland.

Lees ook: Kijk eens hoe mooi ik ben, zegt culturele hoofdstad Leeuwarden

Wie een feestje geeft, neemt de boel een keer extra af. Een stad die een feestje geeft doet hetzelfde, maar dan in het groot. Trouw nam een kijkje tijdens de voorbereidingen van de opening van Leeuwarden-Fryslân Culturele Hoofdstad 2018.

Lees ook: Drie Friese kunstenaars bezingen, beschrijven en schilderen hun geliefde cultuur

Ter gelegenheid van de opening van Leeuwarden-Fryslân Culturele Hoofdstad 2018 spraken wij drie Friese kunstenaars over hun geliefde cultuur.

# data[].attributes.attachment_link.title
Deze elf 'kunstfonteinen' kunnen de Friese steden niet bekoren

# data[].attributes.attachment_link.description
In de haven van Harlingen ligt een potvis. Geen levende, ook geen aangespoelde, wel met een levensecht uiterlijk. En hij spuit zeewater me verschillende snelheden en bijkomende sputter- en spuitgeluiden. Het is een kunstwerk van Jennifer Allora en Guillermo Calzadilla, een Cubaans-Amerikaans kunstenaarsechtpaar.

# data[].attributes.body
Minstens 4x per week word ik ermee geconfronteerd, de mistfontein van Plensa. Ik weet nog goed hoe ik het beeld ervaarde, de eerste keer dat ik het zag. Maanden aan chaos waren er aan voorafgegaan. De publieke opinie over de 11 fonteinen in Friesland was scherp. In veel steden werden de ontwerpen verafschuwd. Maar over de fontein in Leeuwarden was het redelijk stil. Het klonk dan ook mooi en romantisch. 2 Kinderhoofden, naar elkaar gericht, een dikke mist eromheen waardoor je kon dwalen door het kunstwerk. Wat een teleurstelling, vond ik. De eerste keer dat ik het werk zag stond de mistfontein niet aan. De hoofden waren groot, dat wel. Maar uit proportie, plat. Ik vond het een wat vervreemdend beeld. De 2e keer dat ik het zag stond de mistfontein aan. Wat een anticlimax. Door de Friese wind wordt de mist opzij geblazen waardoor niet de hoofden, maar het grasveld ernaast in een dun laagje waterdamp staat. Nog geen enkele keer kwam het tot zijn recht, tot afgelopen zomer. Voor het project BOSK stonden er in juni 1000 bomen door Leeuwarden, de start was bij het station, bij de mistfontein. Doordat de fontein plotseling werd omringt met bomen, de wind werd tegengehouden en de grijze gebouwen op de achtergrond weggefilterd waren door het groen, kwam de fontein tot zijn recht. De hoofden leken imposanter, de mist bleef hangen, en plots was er een intieme setting ontstaan.

# data[].attributes.headline
Expositie, Porselein, 17,8cm, in bruikleen van Ottema-Kingma Stichting

# data[].attributes.subject
Expositie, Porselein, 17,8cm, in bruikleen van Ottema-Kingma Stichting

# data[].attributes.body
Karin Gaillard en Eline van den Berg

# data[].attributes.body
Stroming: Japonisme
Christopher Dresser is een van de voorlopers die de oosterse stijl als bron van inspiratie zag.

In 1879 wordt Dresser Art Director bij de net opgerichte aardewerkfabriek Linthorpe in Middlesborough. Hiervoor maakte hij het ontwerp voor deze kom, die later bekend werd als de Wave Bowl. De fabriek neemt de kom in productie. Het ontwerp is gebaseerd op de houtsnedeprent van Hokusai, De grote golf van Kanagawa. Met dit ontwerp is Dresser een van de eersten die de Japanse stijl als inspiratiebron gebruikte, en deze niet alleen kopieerde maar ook zijn eigen handtekening aan gaf.

# data[].attributes.attachment_link.title
Keramiekmuseum Princessehof in Leeuwarden. Het nationale keramiekmuseum in een stadspaleis en het geboortehuis van M.C. Escher.

# data[].attributes.body
Samen met mijn kindje van 3 was ik in het Keramiekmuseum in Leeuwarden. Hij stoof overal op rap tempo langs, dus echt de kans om goed te kijken had ik niet. Tot mijn oog viel op de Wave Bowl. Het stuk viel op tussen de borden en vazen. Ik riep mijn kind tot stilstand en bleef er even bij kijken. Ik vond het een indrukwekkend stuk, wat ontzettend modern aandeed. Pas achteraf, toen ik wat onderzoek deed op de website van het Keramiekmuseum, kwam ik erachter dat het werk 150 jaar oud is. Een keramiekwerk zoals deze zou een kunstenaar van nu ook zomaar kunnen maken, aangezien nu weer veel kunstwerken van vroeger als inspiratiebron worden gebruikt voor nieuw werk.

# data[].attributes.headline
Expositie, Beeldende kunst, Materiaal: o.a. Spaanplaat, Bamboe, 222x195x39cm

# data[].attributes.subject
Expositie, Beeldende kunst, Materiaal: o.a. Spaanplaat, Bamboe, 222x195x39cm

# data[].attributes.body
Onderdeel van expositie: When Things Are Beings.

De groepstentoonstelling When Things Are Beings toont de kracht van objecten en sculpturen in een scala van beeldtalen. De projecten verbinden de materiele en immateriele wereld met elkaar: ze leggen verbanden tussen ideeen en objecten, spiritualiteit en materialiteit, en koppelen maatschappelijke kwesties aan tastbare zaken.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Tentoonstelling - 26 nov 2022 t/m 10 apr 2023

De groepstentoonstelling When Things Are Beings toont de kracht van objecten en sculpturen in een scala van beeldtalen. De projecten verbinden de materiële en immateriële wereld met elkaar: ze leggen verbanden tussen ideeën en objecten, spiritualiteit en materialiteit, en koppelen maatschappelijke kwesties aan tastbare zaken.

In 13 zalen adresseert de tentoonstelling de innerlijke kracht van objecten en sculpturen. De 24 geselecteerde projecten verwelkomen gevoelens van aantrekking, verwarring en nieuwsgierigheid. De werken variëren van installaties tot fotografie en print, sieraden, objectdesign, video, film, soundscape en performance. Sommige projecten in de tentoonstelling refereren aan een spirituele wereld, andere verbinden complexe en gelaagde geschiedenissen tussen mensen van verschillende generaties en verschillende plekken op de wereld. Zo werkt kunstenaar Seán Hannan met het idee van de Ierse vloek bekend als piseógs, en speelt het werk van mediakunstenaar en designer Sondi met herinneringen van haar ouderlijk huis in Kameroen.
Boek ticket

Sondi, (detail) 'Home 404', 2022. Driekanaals video-installatie bestaande uit keramiek en 3D-animatie. Met dank aan de kunstenaar.

When Things Are Beings beweegt zich tussen de ongrijpbare aantrekkingskracht van abstracte concepten, en vormen van spiritualiteit die verborgen kunnen liggen in objecten en sculpturen.  Design en kunst kunnen je namelijk betoveren of boeien op een manier die niet altijd even duidelijk te verklaren of te definiëren is. Zo onderzoekt ontwerper Sabine Marcelis in Fold, een spiegel van gelaagd gezandstraald glas, materiële eigenschappen die in eerste instantie aan de directe observatie ontsnappen door te spelen met diepte en perceptie. De werken van kunstenaar Ana Navas bestaan voornamelijk uit huiselijke objecten, als bijvoorbeeld een droogrek, die zich 'verkleden', en zijn voortgekomen uit haar fascinatie voor de relatie tussen populaire cultuur en zogenaamde high art.

In totaal zijn er 24 projecten te zien, van de volgende ontwerpers en kunstenaars:
Ayo / James Beckett / Yinka Buutfeld / Jae Pil Eun / Eric Giraudet de Boudemange / Laurids Gallée / Antonio Jose Guzman & Iva Jankovic / Seán Hannan / Saskia Noor van Imhoff / Iris Kensmil / Sebastian Koudijzer / Marcos Kueh / Aram Lee / Shani Leseman / Sabine Marcelis / Chequita Nahar / Ana Navas / Hatutamelen / Wendy Owusu / Ginevra Petrozzi / Magali Reus / Sondi / Amy Suo Wu & Elaine W. Ho / Wei Yang

De tentoonstelling When Things Are Beings is onderdeel van de projectserie Gemeentelijke Kunstaankopen, die tweejaarlijks wordt georganiseerd met financiële steun van de Gemeente Amsterdam. Makers die wonen en werken in Nederland worden uitgenodigd om te reageren op een open call, gevolgd door een juryselectie en een groepstentoonstelling. Een deel van het getoonde werk wordt aangekocht voor de museumcollectie.
Boek ticket

PUBLICATIE

Bij de tentoonstelling komt een online publicatie met verdiepende teksten over de 24 geselecteerde projecten en een essay door Mira Asriningtyas.
Download publicatie

PUBLIC PROGRAM

Zondag 27 november 2022
Performances van Antonio Jose Guzman en Ginevra Petrozzi. Jae Pil Eun's geluidsperformance Blue Moon wordt twee keer uitgevoerd tijdens dit openingsweekend.

Zaterdag 11 februari 2023
Artist talks, boeklancering, filmvertoningen met verschillende ontwerpers en kunstenaars van de tentoonstelling.

Vrijdag 27 januari, 24 februari, 31 maart 2023
Lezingen door Ginevra Petrozzi. Digital Esoterism wordt uitgevoerd als één-op-één sessies in de vorm van Tarot-achtige lezingen. Het is ook mogelijk om als duo deel te nemen. Elke laatste vrijdag van de maand.

Zondag 2 april 2023
Antonio Jose Guzman & Iva Jankovic voeren Messengers of the Sun een tweede keer uit tijdens het slotweekend van de tentoonstelling.

AUDIOTOUR
Een gratis audiogids, ingesproken door Ikenna Azuike en Zaïre Krieger, verkrijgbaar bij de ingang van de tentoonstelling en online.

<button class="button button--link" data-handler="cookiebotRenew">Accepteer marketing cookies</button> om deze content te zien.

Beluister

Accepteer marketing cookies om deze content te zien.

TEAM
Concept en tentoonstellingsamenstelling: Amanda Pinatih en Britte Sloothaak, ondersteund door stagiair Jasmijn Mol.

Tentoonstellingsontwerp: Studio L A (Lorien Beijaert, Arna Mačkić, Quita Schabracq).
Grafisch ontwerp tentoonstelling: Eva Heisterkamp.

Grafisch ontwerp van de publicatie: Print the Future (Klara van Duijkeren and Vincent Schipper).

Jury: Aric Chen (directeur Het Nieuwe Instituut), Roos Gortzak (directeur Vleeshal), Prince Malik Jewiti-R (mede-oprichter Artskop3437), Aude Christel Mgba (freelance curator, sonsbeek20→24) en de curatoren vanuit het Stedelijk Museum, Amanda Pinatih en Britte Sloothaak.

Verwacht/Nu te zien

Geweest

# data[].attributes.attachment_link.title
When Things Are Beings - Voorstellen voor de museumcollectie | Stedelijk Museum Amsterdam

# data[].attributes.attachment_link.description
Tentoonstelling - 26 nov 2022 t/m 10 apr 2023 De groepstentoonstelling When Things Are Beings toont de kracht van objecten en sculpturen in een scala van beeldtalen. De projecten verbinden de materiële en immateriële wereld met elkaar: ze leggen verbanden tussen ideeën en objecten, spiritualiteit en materialiteit, en koppelen maatschappelijke kwesties aan tastbare zaken.

# data[].attributes.body
Amanda Pinatih, Britte Sloothaak en Jasmijn Mol

# data[].attributes.body
The Sceptical Structures of Max, 2019, an installation by James Beckett, is inspired by the biography of Max Himmelheber, the man attributed as inventor of modern chipboard. Beckett shines a light on engineer/entrepreneur Himmelheber, and his rather ill-fated contribution toward the fledgling environmental movement- namely chipboard.

An ingenious material originally using waste material from sawmills – bound with phenol resin, these chips and sawdust were constituted from the approximate 40% waste from the production of planks, a highly inefficient processing. Himmelheber approached the use of these materials in the spirit of frugality and economy, which resulted in a highly versatile, supposedly stable product. Chipboard now accounts for 80% of the material in furniture produced globally, and has spawned a love-hate relationship due its disposability, and more recently discovered environmental impact .

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
James Beckett
The Sceptical Structures of Max: 05, 1989
used chipboard, plastic coffee cup, 222 x 195 x 39 cm

The Sceptical Structures of Max, 2019, an installation by James Beckett, is inspired by the biography of Max Himmelheber, the man attributed as inventor of modern chipboard. Beckett shines a light on engineer/entrepreneur Himmelheber, and his rather ill-fated contribution toward the fledgling environmental movement- namely chipboard.

An ingenious material originally using waste material from sawmills - bound with phenol resin, these chips and sawdust were constituted from the approximate 40% waste from the production of planks, a highly inefficient processing. Himmelheber approached the use of these materials in the spirit of frugality and economy, which resulted in a highly versatile, supposedly stable product. Chipboard now accounts for 80% of the material in furniture produced globally, and has spawned a love-hate relationship due its disposability, and more recently discovered environmental impact .

With the management of patents, Himmelheber amassed a fortune, turned recluse and shifted his attention to a set of philosophical reflections on mans role in the industrialised world. In his quarterly magazine, Scheidewege (Crossroads), he published texts displaying a culturally conservative distrust of unreflected technical and scientific progress. The journal was thus subtitled "Für skeptisches Denken" - For Sceptical Thinking. Losing a bit the plot, his contributions were at times dreamy and unintentionally comical, such as "On the Beauty of Whales and Dolphins". Later texts denounce capitalism in favour or socialist workshops, whereby unemployed youth would create their own furniture from "solid wood", a kind of heresy of his own product.

The proliferation of Himmelheber factories around the world meant Max would spend much time in Japan, exposure which sparked a long term interest in Shinto animism. Back in his home town, he commissioned the architect of his first factory to build an oriental inspired villa, a modernist hybrid translating his fantasies to home. The refined aesthetics and visible decay of this structure form the back bone of the installation - rendered in chipboard harvested from the streets of Amsterdam. The humbled bodies of former kitchens, wardrobes, tv stands and beds reflect a state of both discard and exhaustion. At the seeming end of an era, this installation proposes a form of redemption through a consideration, re-ordering and caring of materials.

James Beckett
The Sceptical Structures of Max: 02, 1989
used chipboard, 238 x 140 x 39 cm

James Beckett
The Sceptical Structures of Max: 02, 1989
(detail)

James Beckett
The Sceptical Structures of Max: 04, 1989
used chipboard, bread bun with salad, 185 x 145 x 39 cm

James Beckett
The Sceptical Structures of Max: 05, 1989
used chipboard, plastic coffee cup, 222 x 195 x 39 cm

James Beckett
The Sceptical Structures of Max: 06, 1989
used chipboard, 115 x 57.5 x 30 cm

James Beckett
The Sceptical Structures of Max: 06, 1989
(detail)

# data[].attributes.attachment_link.title
The Sceptical Structures of Max, 2019 - Wilfried Lentz Rotterdam

# data[].attributes.attachment_link.description
The Sceptical Structures of Max, 2019, an installation by James Beckett, is inspired by the biography of Max Himmelheber, the man attributed as inventor of modern chipboard. Beckett shines a light on engineer/entrepreneur Himmelheber, and his rather ill-fated contribution toward the fledgling environmental movement- namely chipboard.

# data[].attributes.body
Nadat ik meer dan 4 uren onderweg ben geweest van Leeuwarden naar Amsterdam stapte ik eind van de middag het Stedelijk Museum binnen. Mijn plan was het hele museum te bezoeken, maar door de tijdsdruk besloot ik alleen de expositie When Things Are Beings te bekijken. Ik liep in de tweede ruimte meteen tegen het werk van Beckett aan. Door de afmetingen, maar ook door de kleuren, maakte het werk meteen indruk op me. Ik heb veel MDF plaat gebruikt voor illustraties, dus soortgelijk materiaal spreekt me altijd aan. Op een van de werken zag ik een koffiekopje staan. Ik kreeg de indruk dat een willekeurige bezoeker zijn coffee to go op het werk had neergezet om zijn handen even vrij te hebben, maar toen ik dichterbij kwam bleek het een geenseneerde situatie te zijn. Bamboo. Stond er in getypte letters boven. Ik wist meteen waar het over ging. Toen mijn zoontje net geboren was kregen wij veel bamboe bordjes en bakjes, tot vlak daarna in het nieuws verscheen dat er in dit materiaal een bindmiddel werd gebruikt waarbij giftige stoffen vrijkwamen bij opwarming. Oeps. We hebben al het bamboe materiaal de deur uit gedaan en sindsdien heb ik er nooit meer aan teruggedacht. Het zien staan van de bamboebeker in combinatie met de tekst zorgde ervoor dat ik de tekst al niet meer hoefde te lezen, ik wist meteen waar het over ging.

Na een rondje langs alle werken van de tentoonstelling gelopen te hebben liep ik nog eens terug naar het werk van Beckett. Het had indruk achtergelaten. Door de eenvoud van de compositie (bijna passend bij De Stijl), de ogenschijnlijke toevalligheden die in tekst allemaal samenkwamen en het gebruik van allerlei giftig materiaal om een boodschap over te brengen deed het werk veel met me.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Hope is in shambles For the women who took the gamble On getting men to listen To feminine wisdom Distracted by a divine power Waiting on the holy hour When all the royal bloodlines Dry out of heirs to die on Far away frontiers Just here to light a candle For the women who took a gamble Now I fly away Like a plastic bag surfing the wind Staying adrift without spreading wings If one day I'm too high up Reckon me too high up Shoot me out the sky and Leave me behind Overlooking beauty from up close Getting gloomy isn't your fault No more standing on the sideline No more standing on the sideline No more standing on the sideline

They took you away to show the European tribe How exotic our rituals are Without the eye of Nkisi's all-knowing soul Our distrust is spinning out of control All the nails for the imminent oaths Have to be hammered into a new magic host Keeping promises I boast Nkisi where will I be If you're not on my side When I wallow further into the mire Now that is on me to cover up the crime That you have been stolen from the shrine Can I conjure a new you to seal the agreement Swearing sermons and heads of snakes are needed To keep the neglected promises a secret Nkisi where will I be If you're not on my side Nkisi where will I be If I don't have you as my guide I wallow further into the mire Where the ghosts start to conspire

Maybe you confuse me for a mute I don't believe in idle talk do you The night wore silence better than dispute I know I keep up the fights longer than they should But maybe you confuse me for a friend All the disappointments that build up to the end Maybe you confuse me for your friend I don't believe in idle talk do you I don't believe in final thoughts do you I know I keep up the fights longer than they should I know I keep up the fights longer than they should

On my way to heaven I must've passed out Did I fall apart Am i congregated It's a different kind of living I unwillingly surrender Familiarized my fears In order to embrace them And who ever told you Life'll listen to reason A smokescreen covers up the treason

Nothing ever really changed The windmills' rhythms conjugate And nothing ever really changed If it's too late for indigenous longing for this earth When we messed up nature's cadence Water's waiting for its chance Walked up slowly through the mud I dig the borrowed land Walked up freely to the sea this land never belonged to me Nothing ever really changed Land never discriminates Nothing ever really changed Now it's too late for indigenous longing for this earth Now there's too much indifference clogging up the earth

released November 21, 2022

# data[].attributes.attachment_link.description
Hope is in shambles For the women who took the gamble On getting men to listen To feminine wisdom Distracted by a divine power Waiting on the holy hour When all the royal bloodlines Dry out of heirs to die on Far away frontiers Just here to light a candle