# data[].attributes.headline
Σαν παιδί έχω ανάγκη τη στοργή

# data[].attributes.subject
Σαν παιδί έχω ανάγκη τη στοργή

# data[].attributes.body
Είμαι παιδί και θέλω να ζήσω
καινούριο κόσμο θέλω να χτίσω
μεσ' το μυαλό μου χιλιάδες πράγματα
πηδώ, δεν τα φτάνω, με πιάνουν τα κλάματα.
Δεν παρατάω καμιά μου προσπάθεια
κι ας βρίσκω μπόρες κι ας βρίσκω αστάθεια.
Τα δίνω όλα κι ας είμαι μονάχη μου
παιδιά θα βρεθούν να έρθουν στο πλάι μου
Μαζί όλοι τώρα σα μια γροθιά
παιδί να μην κλάψει άλλο στη γη
όλος ο κόσμος να γίνει στοργή.
Ειρήνη Φωτιάδου, Γ' τάξη, Γυμνάσιο Αρέθουσας

# data[].attributes.headline
Μερικές σκέψεις

# data[].attributes.subject
Μερικές σκέψεις

# data[].attributes.body
Κάθε φορά που ζούμε μια τραγωδία σε τοπικό ή εθνικό επίπεδο ακούμε τις φράσεις από τα στόματα αρμοδίων και μη: <<Ας είναι το τελευταίο ή τα τελευταία θύματα>> και <<Θα πράξουμε ό,τι είναι δυνατόν, ώστε να μην επαναληφθεί το γεγονός αυτό>>.
Τα ίδια περίπου λόγια ακούστηκαν μετά το πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών.
Αλήθεια, πόσο πιστευτά μπορεί να είναι αυτά τα λόγια που ειπώθηκαν και τώρα; Ποιος μπορεί να δώσει βάση και να δείξει εμπιστοσύνη; Αρκούν τα λόγια, οι δηλώσεις και οι εξαγγελίες; Θα περιμένουν κάποιοι να ξεχαστεί το γεγονός και να καλυφθεί από τα νεότερα γεγονότα που φέρνει η επικαιρότητα;
Κι όλοι εμείς οι υπόλοιποι τι θα πράξουμε; Θα εξαντλήσουμε τη στάση και τη συμπεριφορά μας στη θυμολύπη και σε ''τυπικές'' διαμαρτυρίες; Και μετά τι; Όσο δεν υπάρχει συνείδηση και υπευθυνότητα αναλογικά σε κάθε επίπεδο της δημόσιας ζωής, όσο οι αρμόδιοι θα επιλέγουν την αποποίηση και τη μετάθεση των ευθυνών, όσο η αξιολόγηση, η αξιοκρατία κι ο απολογισμός δεν προτάσσονται στο δημόσιο βίο, δυστυχώς, θα επαναλαμβάνεται η ίδια κατάσταση.
Αυτό που θα πρέπει να γίνει είναι να μην ξεχαστεί η τραγωδία των Τεμπών. Όχι γιατί βέβαια θα δικαιωθούν οι ψυχές των συνανθρώπων μας που ήταν οι περισσότεροι νεαρής ηλικίας, όχι γιατί ο χρόνος θ΄ απαλύνει τον πόνο των γονέων και συγγενών, αλλά γιατί μόνο έτσι μπορούμε να ελπίζουμε ότι κάτι επιτέλους θ' αλλάξει σοβαρά σ' αυτόν τον τόπο!

Κομοτηνή, 30.3.2023
Νικολέτα Δ. Αλεξανδρίδου

# data[].attributes.headline
ΝΕΚΡΟΛΟΓΙΑ - Μαρία Κ

# data[].attributes.body
ΝΕΚΡΟΛΟΓΙΑ - Μαρία Καραμάνη
Δεν το 'παν άδικα, λοιπόν,
κοιλάδα του θανάτου.
Μέρα Μαρτιού ξημέρωσε
μαύρη κι αραχλιασμένη
ψυχές πολλές ροβόλησαν
κατέβηκαν στον Άδη.
Σου 'δωκε να΄χεις η γιαγιά
Μάρτη για το χεράκι
ο ήλιος να μη σ΄έκαιγε
μα σ΄έκαψε η φλόγα.
- Τι να κηδέψω κόρη μου
τι να νεκροστολίσω ;
σ΄ένα κουτί σε φέρανε
μέσα στις μαύρες στάχτες.
άλλο δεν είναι φοβερό
σε τουτονε τον κόσμο
να θάβουνε τα γονικά
τα έρμα τα παιδιά τους.

# data[].attributes.headline
ΝΕΑΝΙΚΗ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ

# data[].attributes.subject
ΝΕΑΝΙΚΗ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ

# data[].attributes.body
Τα μάτια δεύτερη φορά θα γεννηθούν,
για να ποθήσουν τη χαρά
της νιότης τα κλωνάρια ν’ανθούν…
μιας Άνοιξης θριαμβικής λευκά φτερά.

Όνειρα, γέλια και φωνές προμήνυμα ζωής
καθώς απλώνονται το νήμα και οι σκέψεις,
χωρίς κανένα δισταγμό μες το ποτάμι της ροής…
ν´αλλάξουνε του κόσμου χρώματα και λέξεις.

Άσ’ τους ελεύθερους και δώσ’ τους τη φωνή,
για να μπορούν αλήθειες να διηγηθούν
και βάδισε μαζί τους στην πλευρά τη φωτεινή!
Προστάτεψε τις φλόγες τους για να διατηρηθούν…

Μάρτιος ‘23

Παναγιώτης Παλασίδης

# data[].attributes.headline
Ένα εισιτήριο πιο κοντά στον παράδεισο.

# data[].attributes.subject
Ένα εισιτήριο πιο κοντά στον παράδεισο.

# data[].attributes.body
Ταξίδι με προορισμό το άπειρο και το αιώνιο...

Μαθητές Β' τάξης ΓΕΛ ΧΡΥΣΟΥΠΟΛΗΣ

# data[].attributes.headline
Τάσος Λειβαδίτης

# data[].attributes.body
Τάσος Λειβαδίτης | Το τραίνο των 12 | Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου |

Καμιά φορά το σφύριγμα ενός τραίνου μες στη νύχτα έχει κάτι

απ’ την αιώνια αναχώρηση ‒

ω μη μιλάτε‒ ίσως να μην ξημερώσει πια.                Δ.Μ 30/3/2023

# data[].attributes.body
Στα Τέμπη τρομερό ατύχημα,
το παιδί που αγαπούσαν όλοι τους,
σκληρά πλήγωσε η μοίρα,
και τον κόσμο από τον πόνο του.

Μικρός αλλά γεμάτος ζωή,
πεινασμένος για να μάθει,
το μέλλον του ανοιχτό και δυνατό,
τώρα αναστενάζει σε κλίμακες πόνου και απόγνωσης.

Όμως οι ανθρώποι δεν ξεχνούν,
τα θύματα που έχουν πέσει,
θα είναι δίπλα τους για να δείξουν,
πως η αγάπη και η ελπίδα πάντα θριαμβεύουν στο τέλος της ζωής.

Σήμερα κλαίμε το παιδί,
αλλά οι αναμνήσεις ζωντανές,
και η ψυχή του θα συνεχίσει,
να μας εμπνέει και να μας δίνει δύναμη για τη ζωή.

# data[].attributes.headline
Ο αποχρωματισμός 

# data[].attributes.subject
Ο αποχρωματισμός 

# data[].attributes.body
Από μικρή μου έλεγε η μαμά μου να προσέχω και με παρακαλούσε τηλέφωνο να την παίρνω

Και μία στιγμή ήρθε η ώρα για να φύγω και δεν πρόλαβα ούτε να της στείλω

Μου πε να πάρω τηλέφωνο όταν φτάσω αλλά εγώ δεν πρόλαβα ούτε να ξαποστάσω

Κων. Μαρ.

# data[].attributes.body
<< Εγώ θέλω να γίνω πριγκίπισσα>>
<<Εγώ θέλω να γίνω ιατρός>>
<<Εγώ θέλω να γίνω δικηγόρος>>
<<Εγώ θέλω να γίνω.......>>

Όνειρα
Όνειρα που υπήρχαν
Όνειρα που θα διαμόρφωναν το μέλλον της πατρίδας μας, της κοινωνίας μας, της χώρας μας

Όνειρα που χάθηκαν στην αυτοαπορροφημένη και εγωιστική κοινωνία μας

Όπου το " εγώ" είναι πιο σημαντικό απο το "εμείς"
Όπου το "εγώ" ειναι πιο σημαντικο απο το μέλλον μας

Γ.Κ Γ'2

# data[].attributes.headline
Το αιώνιο ταξίδι

# data[].attributes.subject
Το αιώνιο ταξίδι

# data[].attributes.body
Μαμά θα σε πάρω όταν φτάσω

σου είπα κι όλα τέλειωσαν μετά.

Φωνές, κλάματα και ουρλιαχτά

κι όλα σκοτείνιασαν ξαφνικά.

Πολλά παιδιά είναι εδώ μαμά

είμαστε καλά και δεν πονάμε πια.

Σας βλέπουμε από εδώ ψηλά

Και το κλάμα σας μας ραγίζει την καρδιά.

Να βρείτε ποιος φταίει που μας πήρε μακριά σας

Μας στέρησε τα όνειρα αλλά και την αγκαλιά σας

Μου λείπεις μαμά

Κράτα με στην καρδιά σου παντοτινά.

Ειρήνη Π. Γ2

# data[].attributes.body
Από μικρή,τις νύχτες
γλιστρώ στο φεγγίτη
Ράβω απ'αστέρια πατούμενα,
που ξηλώνονται κάθε πρωΐ
Έτσι,μετέωρη,
σε ουρανό που λιγοστεύει,
βαδίζω με ξεφτισμένα παπούτσια
Παλεύω γι'ανάσες στην επιφάνεια,
μα το δίχτυ πρέπει να ροκανίσω.

Μαρία Καλογήρου

# data[].attributes.headline
Τραγικό Μ.ΜΑΖ.

# data[].attributes.subject
Τραγικό Μ.ΜΑΖ.

# data[].attributes.body
Μετά  από αυτό το γεγονός
δεν ξέρουμε τι
άλλο να περιμένουμε

το μόνο που είμαστε είναι
άνθρωποι με πολλές εμπειρίες
φόβους  και χαρές.

Πλέον χαιρόμαστε που
καταφέραμε να ζήσουμε
άλλη μια μέρα
κάτι που

Μας πηγαίνει
σαν κοινωνία
ένα βήμα πίσω
αντί προστά

Τα παιδιά έχουν
τρομοκρατηθεί
γιατί φοβούνται

μήπως ήταν στην
θέση των
αθώων

αυτών παιδιών
που έχασαν την
ζωή τους χωρίς
λόγο

Και με τους γονείς
τους να περιμένουν
ένα τηλεφώνημα

για να ακούσουν
έστω ένα λεπτό
την φωνή τους

όπου να τους λέει
οτι είναι καλά
και ότι
κατάφεραν

να φτάσουν
σπίτι
αλλά αυτό
δεν έγινε

ποτέ στους
συγκεκριμένους
γονείς

Που κατέληξαν να
χάνουν τα παιδιά
τους εξατιάς

ενώς μεταφορικού
μέσου πιο συγκεκριμένα
του πιο ασφαλούς μεταφορικού
μέσου της Ελλάδας

Πότε θα αλλάξουμε όμως
νοοτροπία ?

Όταν θα χαθούν
και άλλες ανθρωπινές
ζωές ?

Κανείς δεν ξέρει..

# data[].attributes.headline
Ο Μάρτης πήγαινε να μπει μα μπήκενε θλιμμένα γιατί χαθήκανε παιδιά παιδιά αγαπημένα  Σύσσωμη η Ελλάδα μας παρηγοριά τους δίνει τώρα κοιτάζουν για να βρουν ποιος εχει την ευθύνη .Συλύπιση παρηγοριά ο Θεος να το σε πέμπει σ όσους  εχάσανε παιδιά γύρω απο τα Τέμπη Ποιοί ήταν οι υπεύθυνοι και πιά  'ταν η αιτία μαύρη σελίδα γράφτηκε μες στο εικοσιτρία Θε μου γιάντα τραυμάτισες και πάλι την Ελλάδα τα δάκρυα μου τρέχουνε σε κάθε μαντινάδα θλίψη μεγάλη και θυμό όλοι οι ανθρώποι έχουν που βάλανε δύο συρμούς αντίθετα να τρέχουν δεν εξανάγινε αυτό τα περασμένα χρόνια να βγάζουνε νεκρά παιδιά μεσα  'πο τα βαγόνια χάθηκαν νέοι και παιδιά κορίτσια και αγόρια για να συλλυπηθεί κανείς δύσκολα βρίσκει λόγια. στους τραυματίες εύχομαι σ' ανάρρωση να φτάσουν τις εφιαλτικές σκηνές γρήγορα να ξεχάσουν νέα παιδιά που άδικα φύγατε σ ' άλλη πλάση  το χώμα να 'ναι ελαφρύ απού θα   σας σκεπάσει 

# data[].attributes.subject
Ο Μάρτης πήγαινε να μπει μα μπήκενε θλιμμένα γιατί χαθήκανε παιδιά παιδιά αγαπημένα  Σύσσωμη η Ελλάδα μας παρηγοριά τους δίνει τώρα κοιτάζουν για να βρουν ποιος εχει την ευθύνη .Συλύπιση παρηγοριά ο Θεος να το σε πέμπει σ όσους  εχάσανε παιδιά γύρω απο τα Τέμπη Ποιοί ήταν οι υπεύθυνοι και πιά  'ταν η αιτία μαύρη σελίδα γράφτηκε μες στο εικοσιτρία Θε μου γιάντα τραυμάτισες και πάλι την Ελλάδα τα δάκρυα μου τρέχουνε σε κάθε μαντινάδα θλίψη μεγάλη και θυμό όλοι οι ανθρώποι έχουν που βάλανε δύο συρμούς αντίθετα να τρέχουν δεν εξανάγινε αυτό τα περασμένα χρόνια να βγάζουνε νεκρά παιδιά μεσα  'πο τα βαγόνια χάθηκαν νέοι και παιδιά κορίτσια και αγόρια για να συλλυπηθεί κανείς δύσκολα βρίσκει λόγια. στους τραυματίες εύχομαι σ' ανάρρωση να φτάσουν τις εφιαλτικές σκηνές γρήγορα να ξεχάσουν νέα παιδιά που άδικα φύγατε σ ' άλλη πλάση  το χώμα να 'ναι ελαφρύ απού θα   σας σκεπάσει 

# data[].attributes.body
Μ.Μ

# data[].attributes.headline
Όταν οι ΜΑΝΕΣ ουρλιάζουν...

# data[].attributes.subject
Όταν οι ΜΑΝΕΣ ουρλιάζουν...

# data[].attributes.body
Όταν οι ΜΑΝΕΣ ουρλιάζουν

η φύση στέκει βουβή

Όταν οι ΜΑΝΕΣ ουρλιάζουν

ανείπωτη σιωπή...

Για αυτό όλοι εσείς,

εσείς, ξέρετε ποιοι,
σκάστε, σωπάστε επιτέλους,

εξαφανιστείτε από προσώπου γης,

να μη σας πιάσουν

τα βέλη της οργής!

Κονδυλένια Δημητριάδου

# data[].attributes.body
ήτανε μαύρος  ο ουρανός
μαύρος κι άραχνος
σα το κατράμι
δίχως φεγγάρι
να λαμποκοπεί
το τοπίο απλανες
σα ζάλη

ώσπου σπάει
ξαφνικά τούτη η σιωπή
σα ξαφνικό αεράκι
μια μπάλα φωτιάς
που ταν χρυσή
έσπασε το σκοτάδι

57 νέοι αστερες γεννήθηκαν
μα πάγωσαν μια χώρα
τα ονοματά τους παρακαλώ
μην ξεχαστουν ξανά
σε τουτη εδώ τη χώρα.

# data[].attributes.body
Φτάσαμε στο σημείο που μας εκπλήσει το δικό μας το λάθος, αλλά δεν κάνουμε κάτι για να το διορθώσουμε.
Να καίγονται οι άνθρωποι ζωντανοί και να μην είμαστε εκεί να τους σώσουμε.
Πάει η Ελλάδα.

Θ.Μ.

# data[].attributes.headline
Το φως (ΔΚ/Γ2)

# data[].attributes.subject
Το φως (ΔΚ/Γ2)

# data[].attributes.body
Μέσα στις μέχρι τώρα συμφορές όλοι περίμεναν ένα φως αυτό που θα έκανε τους πάντες να ξεχαστούν.
Αντί αυτού ήρθε μια μεγαλύτερη δυστυχία που τους βρήκε όλους απροετοίμαστους. Κανείς μα κανείς δεν το περίμενε και όλοι άναυδοι με την απορία "γιατί" τι φταίει ή μάλλον ποιός και μέσα σε όλα αυτά το μόνο που χρειάζονται είναι μια ελπίδα αυτό το φως που θα τους σώσει από τοις δυσκολίες αυτού του δύσβατου μονοπατιού που ονόμασαν ζωή.

# data[].attributes.headline
Το παιδί (Γ'2 ΘΚ)

# data[].attributes.subject
Το παιδί (Γ'2 ΘΚ)

# data[].attributes.body
Στα Τέμπη χάθηκαν ψυχές πολλές, όνειρα, ελπίδες, φιλοδοξίες.
Όσοι επέζησαν δεν θα μπορούν
δίχως εφιαλτες να ξανακοιμηθουν.
Οι φίλοι και συγγενείς ακόμα περιμένουν τους φοιτητές να γυρίσουν
για να τους καλωσορίσουν.
Όσο για την ευθύνη αυτού του συμβάντος, είναι κάπου θαμμένη στα συντρίμμια της κοινωνίας μας.
Κάνεις ποτέ δε θα ξεχάσει
πόσα άλλαξε αυτή η δολοφονία.

# data[].attributes.body
28 Φλεβάρη
Στης νύχτας τη σιωπή
Έφτασε η καταιγίδα
Χάθηκε το παιδί.

Χάθηκε κι η ελπίδα
Μαζί με το παιδί
Ανείπωτη η θλίψη
Που βρήκε τη ζωή.

Τελείωσαν οι ανάσες
Τελείωσε  το φως
Τελείωσαν τα χαμόγελα
Χτυπάει συναγερμός.
Κ.Λ.  Γ2

# data[].attributes.headline
Xελιδονάκι της γραμμής*-Άντζυ Γιωτάκου

# data[].attributes.subject
Xελιδονάκι της γραμμής*-Άντζυ Γιωτάκου

# data[].attributes.body
Δειλά τα μάτια άνοιξες
δειλά και τα φτερά σου
Τόσο μικρό και εύθραυστο
πετάς για τα όνειρά σου

'Εχεις ατσάλινη καρδιά
και πείσμα πυρωμένο
'Ομως χελιδονάκι μου
δεν είσαι μαθημένο

Απόψε κάνει παγωνιά
φυσάει αδιαφορία
που να βρεις τόπο για φωλιά
σ΄αυτή την κοινωνία

Γύρνα χελιδονάκι μου
πίσω στα όνειρά σου
ειναι νωρίς μια γραμμή
να κάψει τα φτερά σου

Γύρνα χελιδονάκι μου
η ΄Ανοιξη θ'αργήσει
πήρε μαζί της τα παιδιά
και ίσως να μη γυρίσει.

* Στα χελιδόνια που πέταξαν μακριά ετούτη
την Άνοιξη σκορπίζοντας τα όνειρά τους στις ράγες
28/2/2023
Τέμπη

# data[].attributes.body
ΜΑΜΑ,
μην κλαις και μην θυμώνεις
είμαι καλύτερα εδώ
δεν καίγομαι και δεν πονώ
ποιος φταίει μην ρωτάς
τώρα που χάθηκαν τα όνειρα για μας...
ΣΤΑΘΜΑΡΧΗ,
Γιατί; Γιατί;΄Γιατί;΄
είχες μόνο μια δουλειά
να γυρίσεις τα κλειδιά
και για ένα από αυτά
σκοτωθήκανε τόσα παιδιά...
Αδικοχαμένα παιδιά
Ας ελπίσουμε να μην τα ξαναδούμε όλα αυτά...
Κ.Λ. 13ο Γυμνάσιο Ηρακλείου

# data[].attributes.body
Κάθε βράδυ, πριν κοιμηθώ,
Στέλνω ένα γράμμα στα νηπιαγωγεία του κόσμου ρωτώντας αν έφταιξαν τα παιδιά τη βόμβα από παραμύθι που θα αφανίσει την πραγματικότητα.

Ε. ΜΥΡΩΝ
Ρ.Μ.

# data[].attributes.body
Βουβός ο πόνος
Σταμάτησε ο χρόνος
Στης ράγας την τροχιά

Τα παιδιά! Τα παιδιά! Τα παιδιά!

Βουβή η χώρα
Η κακιά η ώρα...
Στης μάνας την καρδιά

Τα παιδιά! Τα παιδιά! Τα παιδιά!

Πονάει η ψυχή
απέραντη σιωπή...

Πονάει η ψυχή
μα γίνεται κραυγή...

Τα παιδιά! Τα παιδιά!

Έρχεται η αυγή
έρχεται η ζωή...

Τα παιδιά!

23/03/23
Σαραφούδη Ε

# data[].attributes.headline
Είσαι παιδί…

# data[].attributes.subject
Είσαι παιδί…

# data[].attributes.body
Είσαι παιδί: γέλα
Είσαι παιδί: αγάπησε
Είσαι παιδί: ονειρέψου
Είσαι παιδί: δημιούργησε
Είσαι παιδί: σχεδίασε
Είσαι παιδί: παίξε
Είσαι παιδί: τραγούδησε
Είσαι παιδί: τρέχα
Είσαι παιδί: ΖΗΣΕ

Ζωή Παυλοπούλου

# data[].attributes.headline
Χειμώνας 2015 στο λιμάνι της Καβάλας από την υποδοχή των πρώτων προσφύγων

# data[].attributes.subject
Χειμώνας 2015 στο λιμάνι της Καβάλας από την υποδοχή των πρώτων προσφύγων

# data[].attributes.body
To πρόσωπό του ξερό από την απλυσιά. Στη μυτούλα του ξεραμένες μύξες. Ένα παιδί  περίπου 5 χρονών με ανάκατα μαλλιά που βγαίνοντας από το πλοίο πήγε κατευθείαν στον πάγκο με το αχνιστό γάλα με κακάο και τα σάντουιτς. Πήρε το χάρτινο ποτήρι και το έβαλε με λαιμαργία στα  χείλη του. Μου έδειξε την καρδιά του, λέγοντας το πιο χορταστικό «ευχαριστώ» που έχω ακούσει, χωρίς να πει λέξη!  Ξεμάκρυνε, κρατώντας σφικτά το χέρι του πατέρα του. Το είδα να μπαίνει στο λεωφορείο και να κοιτάζει πίσω του. Σα να ήθελε να κρατήσει μέσα του την εικόνα από το λιμάνι …

Σίσσυ Ακοκαλίδου

# data[].attributes.body
Πόσο, πατρίδα, υποφέρεις
εις βάρος των ριζών;
Πόσο δακρύζεις μπρος
του μέλλοντος χρησμό;
Σε ευνόησε ποτέ η ζαλισμένη σου
Πυθία;

Πίστη πόση άδειασες
στα γαλανά νερά, πατρίδα;
Ποια πόδια άφησες φθηνά να σε πατήσουν;

Θα 'σαι, άραγε, για πάντα με ελιά στεφανωμένη;
Με αρώματα παιδιών
σε παρελάσεις της σημαίας;

Ποια χώρα άλλη κυματίζει
αποχρώσεις τ' ουρανού μα και θαλάσσης;
Στάζει αίμα θολωμένο, μπλεγμένο στον ιδρώτα
περήφανα ποτίζει τα λουλούδια που ξεγέννησες.
Κι είναι η ώρα, θεωρείς, είναι ο τόπος,
η στιγμή
ν' αναμείξεις πίστη, πεποιθήσεις, εκκλησία;

Είναι αυτή η ζωή κατάλληλη
να σηκώσει το βάρος των ημών βαρβάρων;
Πόση πατρίδα κουβαλάς στην πλάτη σου, πατρίδα;
Πόσο πατρίδα να αντέξει μια Ελλάδα;

Πασχάλη Μαρία

# data[].attributes.headline
ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΨΥΧΩΝ

# data[].attributes.subject
ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΨΥΧΩΝ

# data[].attributes.body
Ακούτε! Είναι κανείς μέσα στο τρένο;
Βγείτε όλοι έξω!
Φωνές ακούγονται μέσα από τα συντρίμμια..
Μεγάλη καταστροφή. Χαμένες ψυχές,
χαμένα χαμόγελα, χαμένα όνειρα.
Στη θέση των θυμάτων θα μπορούσαμε να είμασταν και εμείς.
Μια στιγμή ατυχίας.
Μια θέση, ένας αριθμός, ένα βαγόνι καθορίζει την συνέχιση της ζωής...
Από τους μαθητές του Α2 του
ΓΕΛ ΧΡΥΣΟΥΠΟΛΗΣ

# data[].attributes.attachment_link.title
ΤΕΜΠΗ. ΓΕΛ ΧΡΥΣΟΥΠΟΛΗΣ

# data[].attributes.headline
Βραδιά ποίησης 

# data[].attributes.subject
Βραδιά ποίησης 

# data[].attributes.body
Ένα μικρο κορίτσι αφιερώνει το ποίημά της στα παιδιά που σκοτώθηκαν στα Τέμπη.
Σιγή...
Δε χρειάζεται να πούμε τίποτα άλλο
Γιατί απλά τα είπε όλα.

# data[].attributes.headline
Αν ολα τα παιδιά της γης

# data[].attributes.subject
Αν ολα τα παιδιά της γης

# data[].attributes.body
Αν ολα τα παιδιά της γης
πιάναν γερά τα χέρια
κορίτσια αγόρια στη σειρά
και στήνανε χορό
ο κύκλος θα γινότανε
πολύ πολύ μεγάλος
και ολόκληρη τη γη μας
θα αγκάλιαζε θαρρώ...

# data[].attributes.headline
Έχω ένα όνειρο 

# data[].attributes.subject
Έχω ένα όνειρο 

# data[].attributes.body
Έχω ένα όνειρο
Μια μέρα με καθαρό ουρανό
Τα σύννεφα θα λείπουν
Κι όλος ο κόσμος θα γελά

Έχω ένα όνειρο
Μια νύχτα με ξαστερο ουρανό
Οι άστεγοι θα κοιμηθούν σε σπίτια
Και όλοι του κόσμου οι μόνοι θα ενωθούν.

Έχω ένα όνειρο
Πως όλα τα παιδιά θα παίζουν
Θα χει πολύχρωμα μπαλόνια
Πολλά γέλια και αγκαλιές

Έχω ένα όνειρο
Γεμάτο πινελιές με χρώματα
Η μουσική να παίζει
Το βαλς χαμένων ποιητών.

[...]
Μενια Ρωμα

# data[].attributes.headline
Η Μαλάκ και η βάρκα(

# data[].attributes.body
Η Μαλάκ και η βάρκα(παιδικό)
🧎‍♀️
Kάτω από την αστροφεγγιά
μία βάρκα πλέει στ΄ ανοιχτά.                                                                              Το ταξίδι άρχισε, κυλά
μπόρα πέφτει από τα  ψηλά.
👧
Πλημμύρα, η θάλασσα βροχή,
ποιος θα με γλιτώσει τη φτωχή;                                                                 Φοβάμαι, τρέμω απ΄ το κρύο
η νύχτα άγριο θηρίο.
👱‍♀️
Να, η βάρκα γέμισε νερά.                                                                                     Ψάχνω,  θα βρω στεγνή μεριά,
ώσπου να βγούμε σε στεριά                                                                              να απλώσω τα όνειρά μου;
🙋‍♀️
Τους φίλους, Πατρίδα και γονείς
ποιος τους είδε τάχατες;  Κανείς;                                                                 Μήνυμα η χαρά  ας στείλει
με τριαντάφυλλο στα χείλη.
Αννα Πετρίδου

Για την Μαλάκ και τα άλλα προσφυγόπουλα , το ποίημα.

https://youtu.be/8UaEEnYJ7H4

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
NΙΚΟΣ ΒΡΕΤΤΟΣ

# data[].attributes.attachment_link.title
Η ΜΑΛΑΚ ΚΑΙ Η ΒΑΡΚΑ!!!

# data[].attributes.body
Περίεργα και πρωτόγνωρα συναισθήματα φωτισμένα από άσπρο παγερό σκοτάδι.

Άγνωστοι, τρομακτικοί σχηματισμοί σαν alucinatio!

Αστική ομορφιά, κίτρινη κίνηση, μελαγχολία και Αποχωρισμός και Νόστος.

Η αλάνθαστη σκέψη του ΕΓΩ, χάνεται στη γαληνιότητα του ΕΙΝΑΙ και συμπλέκεται με υπαρκτούς φαύνους δυνάστες, προκαλώντας οδύνη μέθης και σκότος.

Κραυγή πόνου από χιλιάδες ματωμένα χάσματα, στόματα, όμματα, κόμματα (,).

Μαύρα μάτια που φτύνουν παγωνιά!

Ankunft-Koagulation.

Φλομπέρ ή Φλόμπερ?

Μεταμορφώθηκα ή Πέθανα?

Μαύρα χέρια βουτηγμένα μέχρι τους καρπούς στο λευκό!

Κόκκινα νύχια που πέφτουν και τρώνε και αρμέγουν!

Τι περιμένουν άραγε?

Τραχιά χάδια από αναπάντεχη σκιά-αερικό, μελαγχολική θύμηση αλλόκοτης φιγούρας.

Müll στο δρόμο για το θέατρο. Ritterlichkeit ή μήπως Triuwe; Υπάρχει; Αν ναι φαίνεται;

Μέσα στο φως του και περιμένει τις στιγμές της λήθης για να φανεί, να δείξει, να ρίξει, να κάψει.

Φώς-Φωτιά-Έρωτας-Λουλούδι-Μόσχος.

Αγώνας δρόμου με τον Οιδίποδα για το ίδιο εκτυφλωτικό σκοτάδι.

Πέρασαν μέρες, μήνες, χρόνια.

Ίδια, Ίδια, Ίδια.

Λατρεία καμένης ψυχής, ασυνοθύλευτα μωρές συζητήσεις με αδιάβλητοyς; ένορκους και καταχραστές-μάγους.

Σκιές-Σκιές-Σκιές.

Οινοπνευματώδη ρουθούνια σε αποδεσμεύουν από το κοινό.

Ave caesar lucratori te salutant!

Λάσο πέταξα, κανείς δε μ’ αφουγκράστηκε.

3-4-88/Α. Καμπάς

# data[].attributes.headline
ΠΟΙΑ ΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜ

# data[].attributes.body
ΠΟΙΑ ΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

ἐξ ἀποστάσεως χαιρετισμὸς

γιὰ νὰ διαβαστεῖ στὶς 21 Μάρτη

στὸ Μουσικὸ Σχολεῖο Κομοτηνῆς

Θέλει σκοτάδι ἡ ποίηση γιὰ νὰ γιορτάσει

βαθὺ σκοτάδι σὰν αὐτὸ

ποὺ πλάκωσε τὸν δύσμοιρο Οἰδίποδα

ὅταν νόμιζε πὼς θὰ γλυτώσει τὸν χρησμό

θέλει τῆς Μήδειας τὸ αἱματηρὸ γιορτάσι

ὅταν κατάλαβε πὼς ἔχασε γιὰ πάντα

τὸν γαμπρό

τοῦ Ἀχιλλέα τὴ μαύρη τρύπα τοῦ φιλότιμου

ὅταν τ’ ὡραῖο λάφυρο

τοῦ πῆρε τὸ ἀφεντικὸ ἀπ’ τὸ κρεβάτι

Ὄχι ἡ Ποίηση δὲν εἶναι σχολεῖο κατηχητικὸ

κι ὁ Ποιητὴς ρομαντικὸς γκαρσόνης

ποὺ θὰ μᾶς φέρει στὴ βεράντα τ’ ἀναψυκτικό

Χασάπης τῆς γλώσσας του εἶναι ὁ ποιητὴς

μαυρόψυχος ποὺ καίει τὸ λίπος του

νὰ φτιάξει ἕνα κερί

τὴν Ἐρινύα του πρὶν ἀπ’ ὅλα

νὰ φωτίσει

Νύχτα γιορτάζουμε τὴν ποίηση

μὲ ποιήματα κεριὰ

ποὺ οἱ ποιητὲς ὅλου τοῦ κόσμου

ἔχουν ἀνάψει γιὰ παρηγοριὰ

στοῦ σκοταδιοῦ τ’ ἀπίστευτο

τὸ μάκρος

Κοίταξε γύρω σου καὶ πίσω σου

καὶ δὲς

τί σιωπηλὰ τί ὄμορφα

καὶ τί πολλὰ ποὺ καῖνε

Καὶ πάνω ἀπ’ ὅλα σκέψου

ὅτι καὶ σὺ μπορεῖς ἂν χρειαστεῖ

νὰ φτιάξεις ἕνα

Γι’ αὐτὸ

μὴ μὲ ξαναρωτήσεις τώρα πιὰ

ποιά μέρα ἡ ποίηση γιορτάζει

Τὴν εἰκοστὴ πρώτη Μαρτίου ἁπλῶς τηροῦμε

ἑνὸς λεπτοῦ σιγὴ

ὅλοι μαζὶ πενθώντας

γιὰ ὅλες ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες

καὶ τὶς νύχτες τῆς ζωῆς μας

τῆς Ποίησης

ποὺ στερηθῆκαν

τὸ κερί

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΤΙΛΗΣ

Τὸ σπασμένο εἶναι πιὸ ἀνθεκτικὸ. Ποιήματα 1970-2022, ὕψιλον/βιβλία, Ἀθήνα 2023, σσ. 373-374.

# data[].attributes.headline
Το πρώτο κλάμα

# data[].attributes.subject
Το πρώτο κλάμα

# data[].attributes.body
Στο κλάμα που πρωτοξηστόρησες
από την μήτρα της μάνας μόλις βγήκες
κι ο αδαής δεν κατάλαβα
την πικρία που φανέρωνε,
καθώς της φωνής σου η αγνότητα,
τον κόσμο δεν θα διόρθωνε.

Ν. Καψιάνης

# data[].attributes.body
Μεταμόρφωση

21/3/2023

Σα χρυσαλλίδα μικρή,

άτολμη και άχρωμη

τριγυρίζει το κουκούλι

πόσο αργά

πόσο ανήσυχα

Ξυπνά σιωπηλά

ψιθυρίζει με περίσκεψη

με συστολή αποκαλύπτεται

Ψυχή πολύχρωμη

με αέρινα φτερά

ρουφά απ' τα

άνθη το νέκταρ

ξεδιψάει, λικνίζεται

σε αγκάλη ευωδιαστή

Ακούει ιστορίες

των ανθρώπων,

του κόσμου

μοιράζεται την έγνοια

Τραγουδά τον έρωτα,

παρηγορεί τον πόνο,

χαϊδεύει το αγαπημένο κορμί,

βάλσαμο γίνεται της μοναξιάς

Ταξιδεύοντας στις εποχές

ωριμάζει με τη γνώση,

μέσα από τις λέξεις

γίνεται τότε φωτιά,

πυρπολεί με πάθος

πληγώνει και μαγεύει

Είναι ο δρόμος

της ελπίδας

χωρίς διέξοδο,

της συνέχειας

του χαμένου ονείρου

καταφυγή του πιο ποθητού

................................

της ύστερης μνήμης.

Μαρία Καραθανάση

# data[].attributes.headline
ΣΤΙΣ ΧΑΡΟΚΑΜΕΝΕΣ ΜΑΝΕΣ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ

# data[].attributes.subject
ΣΤΙΣ ΧΑΡΟΚΑΜΕΝΕΣ ΜΑΝΕΣ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ

# data[].attributes.body
ΣΤΙΣ ΧΑΡΟΚΑΜΕΝΕΣ ΜΑΝΕΣ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ

Μάνας σπαρακτική κραυγή, τα Τέμπη κυριεύει.

Μάνα, θρηνεί παιδί, το χάροντα γυρεύει.

Γονυπετής παρακαλεί,  πίσω να της το φέρει,

κι αυτός γελά  πικρά, «φαρμάκι» λόγια λέει:

Πολλές ψυχές εμάζωξα, παιδιών μικρών ακόμα,

μα το δικός σου το παιδί, δεν το ΄χω βρει ακόμα.

Ψάξε μες τα χαλάσματα, το πυρωμένο ατσάλι,

μην τόβρεις να ναι μοναχό, καμένο, μαύρο χάλι.

Η  μάνα ψάχνει η καψερή στου τραίνου τα σμπαράλια,

μα το σπλαχνί της έφυγε, για πάντα στα ουράνια

και  βλέπει κει από ψηλά την δόλια του τη μάνα,

να κλαίει να παρακαλεί, για να γενεί το θάμα.

Οι μέρες κι αν επέρασαν, αυτή ακόμα ψάχνει,

στα πυρωμένα σίδερα, στη σκορπισμένη στάχτη.

Ψάχνει να βρει το σπλάχνο της, που έφυγε με τρόμο,

να δει τα μάτια του τα δυο, που γέμισαν με πόνο.

Χρήστος Αρβανιτίδης

Κομοτηνή

# data[].attributes.headline
Χώματα ματωμένα πατώ

# data[].attributes.body
Χώματα ματωμένα πατώ
στη χώρα που ο θάνατος είναι συνήθεια
Η Ελλάδα που δολοφονεί τα παιδιά της  σαν σύγχρονη Μήδεια
Άλλοτε μέσα σε χώρους δουλειάς (cosco)
Άλλοτε μέσα  από φλόγες φωτιάς (Μάτι)
Άλλοτε από μαχαίρι φασίστα (Παύλο) και τώρα
Στα  τραίνα ξεδιάντροπη Ελλάς

Για χιλιάρικα κάνουν εξώσεις
Και  στο θάνατο κάνουν εκπτώσεις
Την ευθύνη ποιος αναλαμβάνει και ποια δικαιοσύνη το κράτος θα κρίνει

Φώναζαν τα σωματεία
Όχι δεν πρόκειται για κάποιο ατύχημα αυτό είναι κρατική δολοφονία
Καμιά ανοχή στου συστήματος την ενοχή  και τελεία
Κανείς δεν μου κλείνει το στόμα ούτε η ένστολη βία ούτε τα δακρυγόνα
Ακούς; Ακούς; Μαζί σε κάθε πορεία

Μπάτσοι χτυπούν στο ψαχνό
Στην tv μονάχα προβοκάτσια
Πόσο κοστίζει η ζωή ;
Πόσο; Πόσο κοστίζει μια ανάσα;
Πριν πας να ψηφίσεις ξανά ,θυμήσου ποιον  έχεις αντίπαλο
Οι ζωές μας για αυτούς θα κοστίζουνε πάντα  λιγότερο από ένα εισιτήριο

Θα δικάσουν έναν για να τη γλιτώσουν ξανά
Δολοφόνοι της γενιάς μας χρόνια
Όλη η Ελλάδα μουδιασμένη  δακρυσμένη ματιά
Απ' τη λύπη και τα  απ' τα δακρυγόνα

Ravious x Mas - Δεν ήταν ατύχημα

# data[].attributes.headline
Τ. Νικηφόρου, Όταν πεθαίνει ένα παιδί (Ποιήματα 1966-2002, Νέα Πορεία)

# data[].attributes.subject
Τ. Νικηφόρου, Όταν πεθαίνει ένα παιδί (Ποιήματα 1966-2002, Νέα Πορεία)

# data[].attributes.body
Αβιταμίνωση
είναι όρος των στατιστικών δελτίων
η πείνα εξωραϊσμένη
αποπροσωποποιημένη
όπως θα τόνιζε και κάποιος διανοητής
λέξη χωρίς εικόνα

ένα παιδί είναι μονάκριβο
ένα παιδί πεθαίνει κάθε δευτερόλεπτο
με την κοιλιά πρησμένη
μάτια που δεν χωράνε πια στις κόγχες τους
σε χώρες που ονομάζονται εξωτικές
πεθαίνει στο κατώφλι του σπιτιού μου

όταν πεθαίνει ένα παιδί
πέφτει βαθύτατο σκοτάδι το ξημέρωμα
βρέχει μεγάλα δάκρυα λαμπερά
πέτρινα γίνονται τα φύλλα και τα δέντρα

όταν πεθαίνει ένα παιδί
ταράζεται ο ύπνος των αρχαίων νεκρών
κι από τη γη αναδύονται τα πρόσωπά τους
ενώ σαν χάλκινο πουλί
ο άνεμος τοξεύεται στο χώμα
όταν πεθαίνει ένα παιδί
οι λέξεις κι οι φωνές συντρίβονται
τριγύρω ο κόσμος καταρρέει

# data[].attributes.headline
Κοιμήσου μάνα 

# data[].attributes.subject
Κοιμήσου μάνα 

# data[].attributes.body
Γεωργία Βουδούρη

Κοιμήσου μάνα γιατί θα αργήσω.
Κάποιοι αποφάσισαν άλλο μην ζήσω.
Τα νιάτα μου έπαιξαν κρυφά στα ζάρια
μακριά με πήρανε τραίνων κουφάρια.

Κοιμήσου μάνα γιατί θα αργήσω.
Ξανά ίσως  κάποτε σε συναντήσω
σε τόπους όμορφους χαρά γεμάτους
φτωχοί όπου ορίζουνε πια τους χορτάτους.

Κοιμήσου μάνα κι άλλο μην κλάψεις.
Στων νέων τα πρόσωπα βγες να με ψάξεις.
Κραυγή θα γίνω μες τη φωνή τους
φωτιά που καίει απ'  την οργή τους.

# data[].attributes.headline
[Δια]συρμός *Γεωργία Ντεμίρη 

# data[].attributes.subject
[Δια]συρμός *Γεωργία Ντεμίρη 

# data[].attributes.body
Έχε το νου σου στο παιδί

Κλείσε την πόρτα με κλειδί

Ψέματα λένε…

Π. Σ.

Ή (ψέ)ματα θα πω.

στο βαθμό του (υπο)κειμενικού.

Ή μάλλον όχι.

Καλύτερα να (ψέ)ξω ή να γνέψω.

Δεν αλλάζει κάτι.

Γι’ αυτό ας τα αφήσω όλα ανοιχτά.

Δεν μας ενδιαφέρουν οι τόποι, οι χρόνοι ή οι εικόνες,

Το πρόσωπο μόνο.

Σε αριθμό ενικό.

Μας κοιτάει, μας ακούει, μας περιμένει.

Οι γραμμές,

έγιναν μία πάνω στο πρόσωπο.

Ένα πρόσωπο μικρό, χλωμό και

όμορφο, χωρίς σώμα.

Μάλιστα, τώρα

δίνω το σώμα μου,

το πλένω, το ντύνω, το χαρίζω.

Κι όχι με αίμα,

αλλά με λέξεις.

Αν και υπάρχουν φορές

που αυτές

ξύνουν εκκωφαντικά,

σε  προσπάθεια αποκόλλησης.

Οι τόποι είναι παντοτινοί

Οι χρόνοι πάντα παροντικοί

Οι εικόνες

χαράσσονται  εδώ.

Για το πρόσωπο

που δεν ξεκίνησε ποτέ

Κι έφτασε μακριά

Για τα πρόσωπα

που είναι παντού

Και μ’ ένα σφύριγμα επιστρέφουν

Σε πληθυντικό αριθμό.

# data[].attributes.headline
Τι να το κάνω | Πασχάλης Κατσίκας

# data[].attributes.subject
Τι να το κάνω | Πασχάλης Κατσίκας

# data[].attributes.body
ΤΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΩ
Το τριήμερο πένθος σας
Τι να το κάνω;
Με χωνεύει φίδι σιδερένιο
Γύπες γραβατωμένοι
Στη διάχυτη με θυσιάζουν κατανάλωση

Μάνα, πατέρα
Άλλο μην κλαίτε
Πιο εύπεπτοι θαρρείς γινόμαστε

# data[].attributes.headline
Μιλώ για τα παιδιά μου

# data[].attributes.subject
Μιλώ για τα παιδιά μου

# data[].attributes.body
Στίχοι: Γιώργος Σκούρτης

Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος (δίσκος «Μετανάστες», 1974)

Ερμηνεία: Βίκυ Μοσχολιού

Μιλώ για τα παιδιά μου και ιδρώνω,
έχω ένα χρόνο να τα δω και λιώνω.
Μου γράφει η γιαγιά τους πως ρωτάνε
τα τρένα που `ναι στο σταθμό πού πάνε.

Αδύνατος, μου γράφει, ο Στελάκης,
έχει ανάγκη θάλασσας ο Τάκης.
Αρχίζει το σχολείο η Μαρίνα,
θέλει να γίνει κάποτε γιατρίνα.

Μιλώ για τα παιδιά μου και ιδρώνω,
έχω ένα χρόνο να τα δω και λιώνω.
Αγόρασα λαχείο στ’ όνομά τους,
αχ! να κερδίσω να σταθώ σιμά τους.

https://www.youtube.com/watch?v=CaW79CcoZTs

Χάρης Μιχαλόπουλος

# data[].attributes.headline
Τα παιδιά του κόσμου

# data[].attributes.subject
Τα παιδιά του κόσμου

# data[].attributes.body
Τα παιδιά του κόσμου

Τα παιδιά, το πιο πολύτιμο στολίδι του απέραντου κόσμου,
το πιο σπάνιο πετράδι του χειμώνα
γεμάτα φως και αισιοδοξία,
ζωγραφισμένη στο πρόσωπό τους η ελπίδα
με αποχρώσεις φωτεινές και ζωηρές.

Οι καρδιές τους αγκαλιασμένες,
με ακτίνες φωτός χρωματισμένες,
με δεσμά αγάπης τυλιγμένες
και με στάχτες ελπίδας σκεπασμένες.

Ο κόσμος βυθίζεται,
χάνεται,
το σκοτάδι παραμονεύει στις ψυχές μας
και σκορπίζει μίσος και κακία.

Τα παιδιά του κόσμου, όμως, είναι ο ήλιος μας,
η ελπίδα μας για ένα καλύτερο αύριο,
η ανατολή του ηλίου που φωτίζει τις καρδιές μας,
η σελήνη που φέγγει ολότελα τις ψυχές μας.

Μαρία Εσμέν

# data[].attributes.headline
Ο ήχος της σιωπής!

# data[].attributes.subject
Ο ήχος της σιωπής!

# data[].attributes.body
Μες τη σιωπή
Την ηχηρή
Ακούω ξάφνου ένα  παιδί
Μες το σκοτάδι
Το πνιγερο
Ψάχνω το χέρι του να βρω.
Να το τραβήξω
Μακριά
Απ' της φωτιας την αγκαλιά.
Για εκείνο
Άργησα πολύ
Και έχει η φωνή του πια χαθεί.
Μα για τα επόμενα
Παιδιά
Θα έχω σβήσει τη φωτιά!
ΠΟΠΗ ΔΑΜΙΑΝΙΔΟΥ

# data[].attributes.headline
Αναπάντητες κλήσεις- Κατερίνα Γιάντσου

# data[].attributes.subject
Αναπάντητες κλήσεις- Κατερίνα Γιάντσου

# data[].attributes.body
Η ιστορία μου πρόκειται για μία φανταστική, συνηθισμένη συνομιλία μεταξύ μάνας και κόρης στο τηλέφωνο. Όταν το έγραφα δάκρυζα και εγώ η ίδια, διότι φαντάστηκα τον εαυτό μου να βρίσκεται στη θέση αυτής της κοπέλας. Αυτές οι συνομιλίες αν και συνηθισμένες, είναι μοναδικές. Να δείχνετε στους ανθρώπους σας ότι τους αγαπάτε καθημερινά, γιατί αν μία κουβέντα παγώσει στο χρόνο, θα μείνει εκεί για πάντα. Τίποτα δεν μπορεί να ξεπληρώσει τις δολοφονίες αυτών των παιδιών! Μόνο θυμός και ένα τεράστιο ΓΙΑΤΙ.

" Μαμά θα κατέβω κάτω να δω τα κορίτσια. Ξέρεις πόσο μου έλειψαν. Ναι, ναι ξέρω! Θα προσέχω. Μην ανησυχείς, δεν θα πιούμε πολύ, ούτε θα ξενυχτίσουμε. Ναι μαμά, θα σου στείλω μόλις φτάσω Αθήνα. Φιλάκια."

" Έλα μαμά! Περνάμε φανταστικά με τα κορίτσια. Ακούς τη μουσική ε; Καιρό είχα να περάσω τόσο ωραία. Βαρέθηκα τα ίδια και τα ίδια στη Θεσσαλονίκη. Ίσως κάνω το μεταπτυχιακό μου εδώ, για να είμαι κοντά τους. Έλα ρε μαμά τώρα, μην με νευριάζεις και θα στο κλείσω. Σιγά, λίγες ώρες μακριά θα είμαστε. Αφού με ξέρεις τι παιδί είμαι. Τέλος πάντων, ας είμαστε καλά κι όλα θα γίνουν. Σε αφήνω με φωνάζουν, φιλιά!"

"' Καλημέρα, μαμά! Τελικά έκλεισα για 28 Φεβρουαρίου εισιτήρια το απόγευμα με το τρένο. Τι πως μου ήρθε; Μου βγαίνει πιο φθηνό για αυτό είπα να ανέβω έτσι. Τι αγχώνεσαι μωρέ, μέχρι να μπω, θα βγω κιόλας. Πάντως πέρασα τέλεια, μακάρι να καθόμουν λίγες μέρες ακόμη, αλλά έχω μαθήματα στη σχολή. Σε κλείνω γιατί περνάει ο ελεγκτής, θα σε πάρω μόλις φτάσω. Κι εγώ σ 'αγαπώ. Καληνύχτα!

......" Ο συνδρομητής που καλέσατε είναι κατειλημμένος, παρακαλώ αφήστε το μήνυμα σας μετά τον χαρακτηριστικό ήχο.".........

"Έλα πουλάκι μου, η μαμά είμαι. Γιατί δεν με πήρες; Πάλι σε πήρε ο ύπνος; Τέλος πάντων, πάρε με όταν ξυπνήσεις."

" Έλα παιδάκι μου, γιατί δεν απαντάς; Είδαμε τι έγινε στις ειδήσεις και έχουμε φοβηθεί πολύ! Σε παρακαλώ, αν είσαι καλά πάρε με ένα τηλέφωνο να μην ανησυχώ. Ερχόμαστε εκεί να σε βρούμε. Μην φοβάσαι, η μαμά είναι εδώ. "

..................................................................

" Έλα παιδάκι μου, η μαμά είμαι. Μην στεναχωριέσαι, όλα θα πάνε καλά. Στις προσευχές μου σε έχω. Ο θεός πάντα ακούει. Έχεις καιρό να με πάρεις ένα τηλέφωνο, να ακούσω τα νέα σου. Ελπίζω να περνάς όμορφα τουλάχιστον με τους καινούριους σου φίλους. Είμαι πολύ περήφανη για εσένα να το ξέρεις κι ας μην σηκώνεις το ρημάδι το τηλέφωνο να δεις η μανούλα τι κάνει.... Η μανούλα θα σε αγαπάει για πάντα, ότι κι αν γίνει. Όταν ξαναβρεθούμε εννοείται ότι θα σου φτιάξω το αγαπημένο σου φαγητό, μακαρόνια με κιμά. Χαχαχα παρόλο που σου έχω δείξει χιλιάδες φορές πως να τα φτιάχνεις και μόνη σου. Σ' αγαπώ πολύ ψυχή μου. Ξέρω ότι θα πεις ότι είμαι υπερβολική, αλλά να προσέχεις. Δεν φοβάμαι εσένα, ξέρω τι παιδί είσαι. Φοβάμαι τους άλλους. Σε κλείνω γιατί ήρθε η αδερφή σου από το σχολείο και ο μπαμπάς από τη δουλεία. Βλέπεις η ρουτίνα μας δεν άλλαξε. Εμείς μένουμε εδώ σταθερά, παγωμένοι στο χρόνο, εκεί που σταμάτησε ο δείκτης του ρολογιού. Φιλάκια πολλά!"

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Θάλασσα μαυροθάλασσα

# data[].attributes.attachment_link.title
Το Βαλς Των Χαμένων Ονείρων ~ Μάνος Χατζιδάκις

# data[].attributes.headline
«κλειστός λόγω έργων

# data[].attributes.body
«κλειστός λόγω έργων ο παράδεισος»

(Στίχος από το τραγούδι «Ο εφιάλτης του Οδυσσέα» από το Ρόδο του Ανέμου και τον Φοίβο Δεληβοριά. Ακούστε το τραγούδι εδώ: https://youtu.be/Rkdr-lIqKpA)

# data[].attributes.attachment_link.title
Φοίβος Δεληβοριάς - Ο εφιάλτης του Οδυσσέα

# data[].attributes.body
Ξημέρωσε και σήμερα! Σήκω, ψυχή μου να πάμε εκεί που ονειρεύτηκες!Στα μέρη εκείνα που ένιωσες το πρώτο σου χάδι..Δεν θα είσαι μόνος,παιδί μου!!Μην φοβάσαι,θα σου κρατώ το χέρι όπως τότε!Σε περιμένει η ανοιξη της ανεμελης νιοτης  ,μην αργείς!!!Θα έρθουν άραγε τα χελιδόνια;Αστράφτει ο ήλιος σήμερα,καίει τα σωθικά σου.Μην κλαίς..Δεν είσαι μόνος.Οι κραυγές σου,βουιζουν στ'αυτια μου ακόμα..Η ζωή είναι μια βόλτα,καν'την να τελειώνουμε.

# data[].attributes.headline
Τραγούδια για τα Νεκρά Παιδιά (αρ. 4) 

# data[].attributes.subject
Τραγούδια για τα Νεκρά Παιδιά (αρ. 4) 

# data[].attributes.body
Τραγούδια για τα Νεκρά Παιδιά (γερμανικά:  Kindertotenlieder) είναι ο τίτλος κύκλου τραγουδιών σε μουσική Gustav Mahler και ποίηση Friedrich Rückert. O Rückert είχε γράψει 428 ποιήματα αφιερωμένα στα δύο μικρά παιδιά του που πέθαναν. Ο Mahler  διάλεξε πέντε από αυτά και τα μελοποίησε (1901-1904). Ο  συνθέτης είχε έντεκα αδέλφια, από τα οποία έξι πέθαναν σε μικρή ηλικία.

4.

Oft denk' ich, sie sind nur ausgegangen,

Bald werden sie wieder nach Hause gelangen,

Der Tag ist schön, o sei nicht bang,

Sie machen nur einen weiten Gang.

Ja wohl, sie sind nur ausgegangen,

Und werden jetzt nach Haus gelangen,

O, sei nicht bang, der Tag ist schön,

Sie machen nur den Gang zu jenen Höh'n.

Sie sind uns nur voraus gegangen,

Und werden nicht hier nach Haus verlangen,

Wir holen sie ein auf jenen Höh'n

Im Sonnenschein, der Tag is schön auf jenen Höh'n.

4. (μετάφραση δική μου)

Συχνά λέω με το νου μου ότι απλά έχουν βγει έξω,

και όπου να ‘ναι  θα γυρίσουν πίσω σπίτι,

η μέρα είναι όμορφη, μην φοβάσαι,

απλά κάνουν έναν μεγάλο περίπατο.

Ναι, απλά βγήκαν έξω,

όπου να ‘ναι  θα γυρίσουν πίσω  σπίτι,

Ω, μην φοβάσαι, η μέρα είναι όμορφη,

Απλά περπατάνε να φτάσουν σ’  εκείνες τις κορυφές.

Έφυγαν πριν από εμάς,

και δεν θα θελήσουν να γυρίσουν πίσω σπίτι,

θα τα προλάβουμε σ’ εκείνες τις κορυφές

στη λιακάδα, η μέρα είναι όμορφη σ’ εκείνες τις κορυφές.

https://www.youtube.com/watch?v=NCSvYAEF11M

(με την ανεπανάληπτη φωνή της  Jessye Norman)

# data[].attributes.headline
Το λυπημένο 

# data[].attributes.body
Το λυπημένο τραγούδι της νιότης μου-ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

Είμαι κι εγώ
μια μικρή λεπτομέρεια
μέσα στην τραγική
ιστορία του σύμπαντος.
Τα κύτταρά μου διεχώρισα
σε άπειρα πολλοστημόρια
για να τ’ αγαπήσω όλα
όσα κινούνται στη γη,
όσα στων θαλασσών τα βάθη αναπαύονται
κι όσα στ’ αχανή μού διαφεύγουν.
Μα δε βρέθηκε τίποτε
μέσα στ’ άπειρα πλάσματα
μιαν αχτίδα τού ήλιου
να μου βάλει στο μέτωπο.
Χάνομαι τόσο νωρίς
στη γλαυκή απεραντοσύνη
γιατί δε μ’ αγάπησε τίποτε.

# data[].attributes.headline
«Υπερασπίσου το παιδί,γιατί αν γλιτώσει το παιδίυπάρχει ελπίδα» (Κάποτε θα ’ρθουν να σου πουν, Παύλος Σιδηρόπουλος)

# data[].attributes.subject
«Υπερασπίσου το παιδί,γιατί αν γλιτώσει το παιδίυπάρχει ελπίδα» (Κάποτε θα ’ρθουν να σου πουν, Παύλος Σιδηρόπουλος)