# data[].attributes.body
[Στην απλότητα κρύβεται η ευτυχία]

Μπορώ να γίνω ευτυχισμένος με τα πιο απλά πράγματα
και με τα πιο μικρά..
Και με τα καθημερινότερα των καθημερινών.
Μου φτάνει που οι εβδομάδες έχουν Κυριακές.
Μου φτάνει που τα χρόνια φυλάνε Χριστούγεννα για το τέλος τους.
Που οι χειμώνες έχουν πέτρινα, χιονισμένα σπίτια.
Που ξέρω ν’ ανακαλύπτω τα κρυμμένα πετροράδικα στις κρυψώνες τους.
Μου φτάνει που μ’ αγαπάνε τέσσερις άνθρωποι.
Πολύ…
Μου φτάνει που αγαπάω τέσσερις ανθρώπους.
Πολύ…
Που ξοδεύω τις ανάσες μου μόνο γι’ αυτούς.
Που δεν φοβάμαι να θυμάμαι.
Που δε με νοιάζει να με θυμούνται.
Που μπορώ και κλαίω ακόμα.
Και που τραγουδάω… μερικές φορές…
Που υπάρχουν μουσικές που με συναρπάζουν.
Και ευωδιές που με γοητεύουν…

Απόσπασμα  από ποίημα που δημοσίευσε ο blogger «βιολιστής στη στέγη» με τίτλο «Παράθυρα χωρίς θέα»

# data[].attributes.attachment_link.title
Τα στοιχειώδη

# data[].attributes.attachment_link.title
ΣΧΕΔΙΟ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ Ξ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΟΥ

# data[].attributes.attachment_caption
Γελοιογραφία χωρίς λόγια

# data[].attributes.attachment_link.title
Ανθισμένη γη

# data[].attributes.attachment_link.title
Ανθισμένη γη

# data[].attributes.body
[Στην απλότητα κρύβεται η ευτυχία]

Μπορώ να γίνω ευτυχισμένος με τα πιο απλά πράγματα
και με τα πιο μικρά..
Και με τα καθημερινότερα των καθημερινών.
Μου φτάνει που οι εβδομάδες έχουν Κυριακές.
Μου φτάνει που τα χρόνια φυλάνε Χριστούγεννα για το τέλος τους.
Που οι χειμώνες έχουν πέτρινα, χιονισμένα σπίτια.
Που ξέρω ν’ ανακαλύπτω τα κρυμμένα πετροράδικα στις κρυψώνες τους.
Μου φτάνει που μ’ αγαπάνε τέσσερις άνθρωποι.
Πολύ…
Μου φτάνει που αγαπάω τέσσερις ανθρώπους.
Πολύ…
Που ξοδεύω τις ανάσες μου μόνο γι’ αυτούς.
Που δεν φοβάμαι να θυμάμαι.
Που δε με νοιάζει να με θυμούνται.
Που μπορώ και κλαίω ακόμα.
Και που τραγουδάω… μερικές φορές…
Που υπάρχουν μουσικές που με συναρπάζουν.
Και ευωδιές που με γοητεύουν…

Απόσπασμα  από ποίημα που δημοσίευσε ο blogger «βιολιστής στη στέγη» με τίτλο «Παράθυρα χωρίς θέα»

# data[].attributes.headline
Αφού διαβάσε

# data[].attributes.body
Αφού διαβάσετε το απόσπασμα από το ποίημα "Παράθυρα με θέα" του blogger "βιολιστής στη στέγη" και με όχημα και έμπνευση τους πίνακες "Ανθισμένη γη" και "έναστρος ουρανός", να γράψετε ένα δικό σας ποίημα που θα ξεκινά με το:

"μπορώ να γίνω ευτυχισμένος με τα πιο απλά πράγματα και με τα πιο μικρά.

Μου φτάνει που..."

Η ομάδα μας:Παπαδοπούλου Κυριακή,Ιωακειμίδου Χρυσούλα, Αποστολάκη Αναστασία, Γιαγτζίδου Φανή

# data[].attributes.headline
Ως ομάδα επιλέξαμε τ

# data[].attributes.body
Ως ομάδα επιλέξαμε τον πίνακα (ανθισμένη γη) και το κείμενο  (γελοιογραφία "Χωρίς λόγια").

Και τα δύο δίνονται στους μαθητές χωρίς τίτλο.

Αρχικά ζητάμε από τους μαθητές να δώσουν από έναν τίτλο στον πίνακα και στο σκίτσο.

Στη συνέχεια καλούνται να περιγράψουν τον πίνακα και το σκίτσο.

Ακολουθούν οι ερωτήσεις :

1) Ποια στάση ζωής υιοθετεί η κάθε μία από τις εικονιζόμενες;

2) Ποιες πιστεύετε ότι είναι οι σκέψεις της εικονιζόμενης  στον πίνακα (εσωτερικός μονόλογος) και ποιο το περιεχόμενο της προσευχής της εικονιζόμενης στη γελοιογραφία;

Η ομάδα μας: Αλεβιζοπούλου Παναγιώτα ( ΠΕ02, 1ο Γυμνάσιο Ελευθερίου-Κορδελιού)

Δαυίδου Εύη ( ΠΕ02, 19ο Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης)

Καμπουρλάζου Ολυμπία (  ΠΕ02, 1ο ΓΕΛ Θερμαϊκού)

Τσομπάνη Στέλλα (ΠΕ02, 32ο Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης)

# data[].attributes.headline
Επιλέξαμε τον πίνακα

# data[].attributes.body
Επιλέξαμε τον πίνακα του Μποκόρου  [Ανθισμένη γη] και το απόσπασμα από [Στην απλότητα κρύβεται η ευτυχία] από το ποίημα με τίτλο «Παράθυρα χωρίς θέα».

Βήμα 1 ο:  Οι μαθητές/τριες προσεγγίζουν τον πίνακα μέσα από τις αισθήσεις τους. Τους θέτουμε ερωτήματα, όπως:  Τι βλέπεις;  Τι θα μπορούσες ν’ ακούσεις (ή ν’ ακούει η κοπέλα);  Τι θα μπορούσες να μυρίσεις (ή τι μυρίζει η κοπέλα);

Βήμα 2 ο :  Ζητάμε από τα παιδιά να σκεφτούν και να παρουσιάσουν έναν εσωτερικό μονόλογο της κοπέλας (αφηγηματική τεχνική με την οποία είναι εξοικειωμένοι/ες από το μάθημα των Κειμένων Νεοελληνικής Λογοτεχνίας).  Θα μπορούσαν να δουλέψουν ομαδικά.

Βήμα 3 ο :  Δίνεται το ποίημα στους μαθητές/τριες.  Αναφέρεται πως οι στίχοι απεικονίζουν τις πραγματικές σκέψεις της κοπέλας.  Τα παιδιά μπορούν να σκεφτούν κοινά στοιχεία ή διαφορές με όσα παρουσίασαν, ακριβώς πριν.

Βήμα 4 ο :  Τίθεται το ερώτημα: «Πώς μπορώ να γίνω ευτυχισμένος» (1ος στίχος του ποιήματος)  και μέσα από θεατρικές τεχνικές, όπως: ‘η ανακριτική καρέκλα’ ή ‘ο διάδρομος της συνείδησης’  οι μαθητές και οι μαθήτριες ανακαλύπτουν τα στοιχειώδη για τους ίδιους/τις ίδιες.  Σαφέστατα, πρέπει να υπάρχει εξοικείωση των παιδιών με αυτές τις μεθόδους.  Μπορούμε να τους βοηθήσουμε στη διατύπωση των ερωτήσεων, π.χ. Τι θέλεις; Τι χρειάζεσαι; (γενικές ερωτήσεις) ή πιο ειδικές ερωτήσεις, όπως:  Σου φτάνει…….

Η ομάδα μας: Αδαμίδου Δήμητρα,  Βασιλειάδου Ξανθίππη,  Εκουτσίδου Σταυρούλα,  Μπάρτζου Στυλιανή