# data[].attributes.headline
Tasarım ve Yönetim Ekibi (Hazırlayanlar)

# data[].attributes.subject
Tasarım ve Yönetim Ekibi (Hazırlayanlar)

# data[].attributes.body
Yusufcan Yıldırımkaya
Alp Eren GERÇEK
Kayra Efe Özen

# data[].attributes.headline
Avrupada Yaşanan Gelişmeler, Osmanlı, Önemli Konferanslar ve İsyanlar

# data[].attributes.subject
Avrupada Yaşanan Gelişmeler, Osmanlı, Önemli Konferanslar ve İsyanlar

# data[].attributes.body
Avrupalı güçlerin,1699 Karlofça Antlaşması’ndan sonra Osmanlı Devleti’ne söz geçirmesi ancak 1774 KüçükKaynarca Antlaşması’yla olmuştur.
Osmanlı Küçük Kaynarca Antlaşması ile eski gücünü kaybedince Avusturya,Rusya,İngiltere,Fransa ve 1870 yılından itibarende Almanya Osmanlı
topraklarını paylaşma mücadelesi içine girdiler.Avusturya ve Rusya ittifak kurarak Osmanlıya karşı mücadele ederken İngiltere ve Fransa ise
Fransız İhtilali ve Napolyon savaşları sonrasında Osmanlı siyasetine karışmaya başlamışlardır.

# data[].attributes.body
Avrupanın gerisinde kaldığını gören Osmanlı Devleti
ilk olarak yeniçeri ordusunu kaldırıp, yeni bir ordu kurdu.Çünkü yeniçeri ocağı padişahı öldürecek kadar bozulmuştu.Ardından Tanzimat ve Islıhat Fermanlarını
ilann eden Osmanlı Devletinin buradaki amacı demokrasi sağlayıp azınlıkların isyan çıkarmasını engellemekti.

# data[].attributes.body
-Osmanlıyı avrupadan atmaya yönelik bir projedir.
1774 KüçükKaynarca Antlaşması’yla Kırım’ı ele geçirme yönündeki engelleri aşan Rusya,Osmanlı toprakları üzerinde daha geniş emeller beslemeye başlamıştır.
II.Catherine’nin(Katerina) genel olarak “Yunan(Grek)Projesi” olarak bilinen bu emeliyle Osmanlı topraklarının paylaşılması ve eski Bizans’ın canlandırılması amaçlanmıştır.

# data[].attributes.body
Bu planın genel amacı;Osmanlıların Avrupa’dan atılması ve topraklarının kendi aralarında paylaşılmasıdır.II.Katerina bu planla İstanbul,Trakya,Makedonya,Bulgaristan ve KuzeyYunanistan’la birleşerek yeni bir Bizans İmparatorluğu kurmayı istemiştir.
Balkanlarda birçok bölgenin Avusturalya'ya verilmesi öngörülmüştür.
Dakya Projesi’ne göre;Eflâk-Boğdan ve Besarabya’da yani Dinyesterve Tuna Nehirleri arasında Dakya adıyla Rusya ve Avusturya’ya bağımlı bir devlet kurulacaktı.II.Joseph'in ölümü ile bu proje uygulanamamıştır.

# data[].attributes.body
Şark Meselesi tabiri ilk defa 1815’te Viyana Kongresi’nde Rus Çar Alexander tarafından kullanılmıştır.
Bu mesele I.DünyaSavaşı’na kadar Osmanlı Devleti’nin topraklarına sahip olmak isteyen emperyalist güçlerin politikası olmuş ve bu güçler Sevr Antlaşması ile amaçlarına ulaşmak istemiştir.
Şark Meslesi 1071 yılında Malazgirt Savaşı ile başlamıştır.Türkleri Anadolu’ya sokmamak için uğraş veren Avrupalı devletler,başarısız olunca savunmaya geçmiştir.

# data[].attributes.body
Türklerin Anadolu’da durdurulması için Haçlı Seferleri düzenlenmiş ancak başarı sağlanamamıştır.Batı’daki Türk ilerleyişinin durdurulduğu 1683 II.Viyana Kuşatması ile sona ermiştir.,
Şark Meselesi’nin ikinci aşamasında saldırıya geçen Avrupa devletleri Balkanlardaki gayri müslim unsurların bağımsızlıklarını kazanması için uğraşmış ve bunda da başarılı olarak Osmanlı Devleti’nin parçalanmasını hızlandırmıştır.
Nihayet Anadolu’daki Türk varlığına son vermeyi hedefleyen Avrupalı devletler,bu amaçlarını Sevr Antlaşması(1920) ile gerçekleştirmek istemişlerse de Türk milleti buna izin vermemiştir.

# data[].attributes.body
Karadeniz,Marmara,Ege Denizi,Kızıldeniz birer Türk denizi olup Adriyatik Denizi ile Basra Körfezi kıyılarıda Türk topraklarıdır.Akdeniz kıyılarının dörtte üçüde Osmanlı Devleti’nin hâkimiyetindedir.
Osmanlı’da devleti kuran ve genişleten Türklerin yanında onların idaresini kabul etmiş olan Grekler,Latinler,Slavlar,Çerkezler,Gürcüler,Ermeniler,Araplar ve Yahudiler vardır.
Fakat böylesine geniş bir coğrafyada,bütün farklı unsurlarıyla barış içerisinde yaşayan Osmanlılar,XIX.yüzyılın başlarında gerek iç gerekse dış meseleler nedeniyle büyük devletlerle sıksık karşı karşıya gelmiştir.

# data[].attributes.headline
XIX. Yüzyılda Osmanlı Devleti’nin ve Büyük Güçlerle Mücadelesi

# data[].attributes.subject
XIX. Yüzyılda Osmanlı Devleti’nin ve Büyük Güçlerle Mücadelesi

# data[].attributes.body
XIX.yüzyıla girerken Osmanlı Devleti,toprak bakımından dünyanın en büyük devletlerinden biridir.
Bugünkü Anadolu,Trakya,Bulgaristan,Sırbistan,Romanya,Arnavutluk,Karadağ,Yunanistan,Kafkasya,Irak,Suriye,Filistin,Hicaz,Mısır,Trablusgarp,Tunus,Cezayir isimleri altında tanınan yerlerden başka
Akdeniz’in doğusundaki Girit ve Kıbrıs ile Ege Denizi’nin bütün adaları devletin sınırları içindedir.

# data[].attributes.body
Fransız İhtilali sonucunda çıkan karışıklıklar neticesinde Avrupa’da, Fransa’ya
karşı bir cephe oluşmuştur. Bu cepheleşme, Osmanlı Devleti’nin bir süre Rus
tehdidinden uzak kalmasını sağlamıştır.
Kadim dost olarak bilinen Fransa’nın,
1798’de Mısır’ı işgal etmesiyle Osmanlı
için tehdit ve saldırının yönü kuzeyden
Akdeniz’e kaymıştır. Fransızların Mısır’ı
işgali karşısında diğer Avrupalı devletler, kendi menfaatleri için Osmanlı Devleti’ni savunmuştur.

# data[].attributes.body
Osmanlı Devleti’nin dış siyasetinde, Napoleon’un 1798 Mısır Seferi’yle başlayan ve XIX. yüzyıl boyunca sürdürülen denge politikası
takip edilmiştir. Osmanlı’nın giderek zayıflaması sonucunda ortaya
çıkan denge politikası ile devlet, varlığını sürdürmek istemiştir. Bu
politika ile Osmanlı Devleti, Avrupa’nın büyük devletleri arasındaki
çıkar çatışmalarından yararlanmıştır. Bunun için Rusya’ya karşı İngiltere, Fransa’ya karşı Rusya; İngiltere, Fransa ve Rusya üçlüsüne
karşı ise Almanya denge unsuru olarak kullanılmıştır. Genel olarak
Osmanlı Devleti, 1878’e kadar İngiltere’ye bu tarihten sonra ise
Almanya’ya yakınlaşmıştır.

# data[].attributes.body
Fransız İhtilali sonucunda ortaya çıkan özgürlük ve milliyetçilik
akımları Napoleon tarafından Avrupa kıtasına yayılmaya çalışılmıştır. Fransa’nın bu politikasına karşı Avrupalı diğer
güçler birleşerek Fransa’yla savaşmıştır. Bu savaşlardan sonra
Avrupa’nın siyasi haritası alt üst olmuş ve güçler dengesi değişmiştir. Avrupa’nın yeni siyasi şeklini düzenlemek üzere Fransa’yla
savaşan Avrupalı devletler, Viyana’da bir kongre toplamıştır.

# data[].attributes.headline
Viyana Kongresi ve Uluslararası Sorunlar

# data[].attributes.subject
Viyana Kongresi ve Uluslararası Sorunlar

# data[].attributes.body
1814’te toplanan Viyana Kongresi, o zamana kadar
görülmemiş büyüklükte bir toplantı olmuştur. Kongrede İngiltere,
Rusya, Avusturya ve Prusya galip devletler olarak etkili olmuş ve
alınan kararlara yön vermiştir. Kongrede alınan kararlar, 1815’te
imzalanmış ve Avrupa’da yeni bir statü meydana gelmiştir. Böylece İngiltere, Avusturya,
Rusya ve Prusya kendi çıkarları doğrultusunda Avrupa’nın siyasi haritasını ve güçler
dengesini yeniden düzenlemiştir. Bu güçler
hukuk tanımadan ülke sınırlarının nasıl olacağını kararlaştırmış ve aldıkları kararları
baskıyla diğer devletlere de kabul ettirmiştir.

# data[].attributes.headline
Aynı Dönemde Yaşanan Diğer Önemli Gelişmeler, Mora İsyanı

# data[].attributes.subject
Aynı Dönemde Yaşanan Diğer Önemli Gelişmeler, Mora İsyanı

# data[].attributes.body
Mora İsyanı ve Yunanistan’ın Kurulması
Yunan bağımsızlık hareketi, Fransız İhtilali ile yayılan ulusçuluk
akımı sonucunda ortaya çıkmıştır. 1814’te Rum tüccarların ve
siyaset adamlarının yer aldığı bir grup, Rusya’nın Karadeniz’deki
önemli liman şehri Odesa’da Filiki Eteria (Dostluk Cemiyeti) adıyla
gizli bir örgüt kurmuştur. Bu örgüt kısa sürede devlet içinde ve
dışında Yunan bağımsızlığı için çalışmaya başlamıştır. Nihayet
1821’de önce Eflâk ve Boğdan’da ardından ise Mora’da, Yunan
İsyanları çıkmıştır.

# data[].attributes.body
Viyana Kongresi’nde, Aydınlanma Dönemi ve
Fransız İhtilali ile oluşan pek çok büyük gelişmenin sanki hiç olmamış gibi kabul edilmesi,
Avrupa’ya huzur getirmemiştir. Kongrede
milliyetçilik ve özgürlük akımlarını önleyebilmek için bütün kralların bu akımlar karşısında dayanışma ve fiilî yardımlaşmalarını öngören Metternich
(Meternik) sistemi kurulmuştur. Bu sistem çerçevesinde hareket
eden ve topraklarında düzeni sağlamak için gerektiğinde baskı
ve şiddet uygulamaktan çekinmeyen devletler, 1830-1848 İhtilallerinin çıkmasını engelleyememiş.

# data[].attributes.body
Mora’da başlayan isyan, hızlı bir şekilde ilerlemiş ve adalara da
sıçramıştır. Ayaklanma sırasında Mora’da yaşayan 50.000 kadar
Müslüman ya kaçmış ya da Rumlar tarafından katledilmiştir. İsyanda özellikle Rusya etkin bir rol oynamış, Fener Rum Patrikanesi ve
diğer Avrupalı devletler de kendi çıkarları doğrultusunda Rumlara
her türlü maddi ve manevi yardımda bulunmuştur.

# data[].attributes.body
Osmanlı-Mısır kuvvetlerinin
isyanı bastırması üzerine İngiltere, Rusya ve Fransa; Osmanlı Devletine karşı 1827 yılında Londra Protokolü’nü imzalamıştır. Bu üç
devlet, isyancılarla Osmanlı Devleti arasında bir ateşkes antlaşması imzalanmasını istemiştir. Ayrıca ateşkesin hemen ardından
bağımsız bir Yunan devletinin kurulacağı bildirilmiştir.

# data[].attributes.body
Mora İsyanı’nın yayılmaya başlaması üzerine Osmanlı Devleti,
ayaklanmayı bastıramayacağını anlamıştır. Bunun üzerine 1824'te
Mısır Valisi Kavalalı Mehmet Ali Paşa’dan yardım istenmiştir. Düzenli ordusu ve güçlü bir donanması olan Mehmet Ali Paşa, Girit
ve Mora valiliklerinin de kendisine verilmesi koşuluyla isyanı bastırmayı kabul etmiştir. 1825'ten itibaren, Mora İsyanı’nı bastırmak
için Osmanlı ordusu ile birlikte hareket eden Mısır ordusu, kısa
sürede büyük başarılar kazanmıştır.

# data[].attributes.body
Osmanlı Devleti bu kararları tanımayınca 20 Ekim 1827'de Navarin’deki Osmanlı-Mısır donanması; İngiliz, Fransız ve Rus donanması tarafından bir baskınla imha edilmiştir

# data[].attributes.body
Bunun üzerine Kavalalı Mehmet Ali Paşa’nın oğlu olan İbrahim
Paşa 1828’de Mora’dan çekilmiş ve Rusya, Osmanlı Devleti’ne karşı
savaş açmıştır. 1828-1829 Osmanlı-Rus Savaşı’nda, Ruslar Osmanlı ordusunu mağlup ederek Edirne’ye kadar ilerlemiştir. Sonuçta
iki devlet arasında 1829'da Edirne Antlaşması imzalanmış ve bu
antlaşma ile bağımsız Yunan devleti kurulmuştur. Böylece 1821
yılında Rumların Mora Yarımadası’nda başlattıkları isyan, bağımsız
Yunan devletinin kurulmasıyla sonuçlanmıştır