# data[].attributes.headline
Η Βιβλιοθήκη του σχολείου μας

# data[].attributes.subject
Η Βιβλιοθήκη του σχολείου μας

# data[].attributes.body
Βιβλία για μικρούς και μεγάλους!

# data[].attributes.attachment_link.title
ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΚΟΜΙΚ 1

# data[].attributes.headline
Επειδή όλοι μαζί μπο

# data[].attributes.body
Επειδή όλοι μαζί μπορούμε...

# data[].attributes.attachment_link.title
βιβλιοθήκη προσφορά βιβλίων

# data[].attributes.headline
ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ 10ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ

# data[].attributes.subject
ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ 10ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ

# data[].attributes.attachment_link.title
A New Design - Made with PosterMyWall (1)

# data[].attributes.headline
Βραδιά κινηματογράφου Οκτώβριος 2022

# data[].attributes.subject
Βραδιά κινηματογράφου Οκτώβριος 2022

# data[].attributes.headline
Φωτογραφίες από τις ενημερωτικές συναντήσεις Οκτωβρίου 2022

# data[].attributes.subject
Φωτογραφίες από τις ενημερωτικές συναντήσεις Οκτωβρίου 2022

# data[].attributes.headline
Φωτογραφίες από τις ενημερωτικές συναντήσεις Νοεμβρίου 2022 

# data[].attributes.subject
Φωτογραφίες από τις ενημερωτικές συναντήσεις Νοεμβρίου 2022 

# data[].attributes.headline
Φωτογραφίες από τις ενημερωτικές συναντήσεις γονέων

# data[].attributes.subject
Φωτογραφίες από τις ενημερωτικές συναντήσεις γονέων

# data[].attributes.headline
Ερωτηματολόγιο 

# data[].attributes.subject
Ερωτηματολόγιο 

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η παρουσίαση φορτώνεται. Παρακαλείστε να περιμένετε

To make this website work, we log user data and share it with processors. To use this website, you must agree to our Privacy Policy, including cookie policy. I agree.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
συνεργασία σχολείου - οικογένειας

# data[].attributes.attachment_link.title
Συνεργασία σχολείου - οικογένειας - ppt κατέβασμα

# data[].attributes.attachment_link.description
Γονεϊκή Εμπλοκή Η συμμετοχή του γονέα στην εκπαιδευτική διαδικασία αναφέρεται στη διεθνή βιβλιογραφία ως γονεϊκή εμπλοκή (parental involvement) και εξαρτάται από την προσωπικότητα, τις στάσεις, το κοινωνικοοικονομικό και μορφωτικό επίπεδο και από άλλα χαρακτηριστικά του γονέα.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Ψυχο-γραφήματα

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ο ρόλος του σχολείου, έχει νοηματοδοτηθεί στο μυαλό μας ως ένα περιβάλλον μάθησης το οποίο φροντίζει τη γνωστική ανάπτυξη των παιδιών. Ο ρόλος του, όμως, δεν πρέπει να εξαντλείται μόνον σε αυτό. Το σχολείο θα πρέπει να τα προσελκύει τα παιδιά δημιουργώντας τους θετικά συναισθήματα και καθημερινά να τα καλωσορίζει ευχάριστα για το μάθημά τους. Κι αυτό γιατί στην παιδική πραγματικότητα, όλα παίζουν ρόλο: τα σχολικά κτήρια, οι χώροι αναμονής και διαλλείματος που θα πρέπει να είναι καθαροί και χαρούμενοι, οι δάσκαλοι κι οι εκπαιδευτικοί που θα πρέπει να είναι θετικοί κι ενθουσιώδεις στη στάση τους απέναντι στα παιδιά, η διαρρύθμιση που θα πρέπει να άγει τη διαδικασία της μάθησης με θετικό τρόπο.

Η αναπτυξιακή ψυχολογία μας διδάσκει ότι στη μαθησιακή τους διαδικασία, τα παιδιά, δίνουν σημασία σε ότι αντιλαμβάνονται, όσο μικρό κι εάν φαίνεται αυτό στη λεπτομέρεια του. Τα παιδιά αντιλαμβάνονται τον κόσμο με τις αισθήσεις τους και κατά κύριο λόγο με την όραση τους. Αισθάνονται όμορφα κι ασφαλή όταν μαθητεύουν και μεγαλώνουν σε ένα άνετο, ευχάριστο και χαρούμενο περιβάλλον.

Το σχολείο εμφανίζεται ως εκπαιδευτικός θεσμός το 3000 π.Χ. στη Μεσοποταμία, με σκοπό τη διδαχή γραφής, ανάγνωσης κι αρίθμησης. Η έννοια της διδασκαλίας, έθεσε από αρχής το σχολείο σε ανώτερη, έναντι της οικογένειας, ιεραρχικά θέση, που λόγω της μορφωτικής ανεπάρκειας των περισσότερων γονέων, η θέση αυτή διατηρήθηκε στο πέρασμα των αιώνων. Σήμερα, η θέση αυτή διατηρείται, αλλά πλέον, λόγω της αντίληψης ότι η εκπαίδευση οφείλει να γίνεται μέσα από τους κατάλληλους κοινωνικούς ή κρατικούς φορείς.

Η σχέση, συνεπώς παιδιού, οικογένειας και σχολείου αναπτύσσεται συστημικά, ενώ για τη συνεργασία αυτών των σφαιρών επιρροής έχουν λάβει χώρα πολλές έρευνες και μελέτες. Οι μελέτες αυτές εξέτασαν τρόπους αποτελεσματικότερης επικοινωνίας μεταξύ των δύο συστημάτων προς όφελος του παιδιού. Κύριος γνώμονας και το επίκεντρο του ενδιαφέροντος ήταν ο ίδιος ο μαθητής, καθώς σχολείο και οικογένεια αποτελούν τους κύριους πόλους επίδρασης στον χαρακτήρα του μαθητή και την ως εκ τούτου την επιτυχή ένταξη του στον ευρύτερο κοινωνικό χώρο αργότερα, ως ενήλικας.

Κάθε παιδί μεγαλώνοντας σε μία οικογένεια κι ένα σχολείο τείνει να κουβαλά ως κληρονομιά του αρχές, ιδέες και αντιλήψεις για τη ζωή και τους συνανθρώπους του, επηρεασμένο από το περιβάλλον που μεγάλωσε και διδάχθηκε. Το σχολείο συνεπικουρεί στην ανάπτυξη του τρόπου σκέψης ενός παιδιού, ανάλογα με το πόσο αρμονική είναι η συνεργασία της οικογένειας με το σχολείο του.

Η συνεργασία αυτή εξαρτάται από τη διάθεση χρόνου των γονέων και δασκάλων και την σύμπνοια μεταξύ πολιτισμικής και εκπαιδευτικής ταυτότητα σχολείου κι οικογένειας.

Όταν ένα παιδί μεγαλώνει κοντά σε γονείς που είναι είτε ανασφαλείς είτε πιεστικά απαιτητικοί το αποτέλεσμα είναι και το παιδί να διακατέχεται από συναισθήματα ανασφάλειας, καθώς η συμπεριφορά των γονιών εσωτερικεύεται στο παιδί και το κάνει να νιώθει πως βρίσκεται συνεχώς υπό την πίεση κριτικής, δημιουργώντας ανασφάλεια στις σχέσεις με τους άλλους. Η ανασφάλεια που βιώνει, το οδηγεί σε ανησυχία για τυχόν αποτυχία. Αναζητώντας τη συναισθηματική επιβεβαίωση, στρέφεται στο σχολικό περιβάλλον. Εάν κι εκεί βρεθεί σε καταπιεστικό κλοιό, το πιθανότερο είναι σύντομα να σταματήσει να αντιδρά, να σταματήσει τη σχολική του εργασία κι η επίδοση του να μειωθεί δραστικά. Τα παιδιά αντιλαμβάνονται το αίσθημα της ασφάλειας μέσα από αδιόρατα σήματα τα οποία εκπέμπονται από τη συμπεριφορά των ενηλίκων. Εάν, παραδείγματος χάριν, ένας μαθητής έλθει στο σχολείο ασθενής κι ο δάσκαλος αγνοήσει την κατάστασή του, οι υπόλοιποι μαθητές στην τάξη θα αισθανθούν ανασφαλείς. Θα αισθανθούν ασφαλέστεροι εάν ο άρρωστος μαθητής δεχτεί ιατρική φροντίδα στο σχολείο ή σταλεί στο σπίτι του όσο το δυνατόν γρηγορότερα.

Σε ένα ασφαλές και φιλόξενο περιβάλλον, ένας μαθητής ο οποίος έχει προβλήματα γνωστικά ή συναισθηματικά χρειάζεται άμεση προσοχή. Σε κάθε ηλικία, κάθε μαθητής εκφράζει συμπεριφορές και διαθέσεις που είναι φυσιολογικές, "τυπικές" για την ηλικία του. Η καλύτερη μέθοδος για ένα σχολείο να αξιολογήσει την ύπαρξη προβλημάτων σε έναν μαθητή είναι να ελεγχθούν οι τυπικές αυτές συμπεριφορές. Αυτός ο έλεγχος δεν χρειάζεται κάποια επιπλέον προσπάθεια από την πλευρά των δασκάλων/εκπαιδευτικών πλέον της υποστηρικτικής ύπαρξής τους στην τάξη κατά τη διάρκεια της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Όταν οι μαθητές παρεκκλίνουν από την τυπική συμπεριφορά, οι εκπαιδευτικοί πρέπει να αναμένουν την εμφάνιση προβλημάτων στη σχολική τους επίδοση.

Η μνήμη (ως ανάκληση) αποτελεί τη δυνατότητα να συντελεστεί η αποθήκευση και η διατήρηση πληροφοριών ώστε να ανακτηθούν στη συνέχεια. Ως εκ τούτου η ικανότητα συγκράτησης πληροφοριών εξαρτάται και από τις επεξεργασμένες αισθητήριες πληροφορίες: τον τρόπο δηλαδή, που μία πληροφορία εισήχθη στον εγκέφαλο.

Ως εκ τούτου, η σχολική εμπειρία αποτελεί κρίσιμο κομμάτι στη ζωή του παιδιού. Ανάλογα με την ποιότητά της και τις προσλαμβάνουσες από αυτήν εικόνες, μπορεί να αποτελέσει προστατευτικό παράγοντα ή ακόμα και παράγοντα κινδύνου για την ανάπτυξη και τη διαμόρφωση των χαρακτηριστικών της προσωπικότητας του. Τα παιδιά που δεν δείχνουν ενδιαφέρον για το σχολείο και δεν έχουν καλές σχέσεις με τους συμμαθητές και τους δασκάλους τους, έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να παρουσιάσουν συμπτώματα άγχους και κατάθλιψης, να μην καταφέρουν να αποφοιτήσουν αργότερα από το Λύκειο ή ακόμα και να έχουν λιγότερες και περισσότερο επιφανειακές σχέσεις, στη μετέπειτα ενήλικη ζωή τους.

Αντίθετα, μία θετική σχολική εμπειρία αποτελεί προστατευτικό παράγοντα για τη σωματική και πνευματική υγεία του παιδιού αποτρέποντας το από συμπεριφορές κινδύνου όπως τη χρήση εξαρτησιογόνων ή άλλων ανθυγιεινών ουσιών, την πρώιμη έναρξη σεξουαλικής ζωής και τη βίωση χαμηλής ποιότητας ενήλικης ζωής.

Το σχολείο συνεπώς αποτελεί σημαντικό παράγοντα δημιουργίας χαρακτήρα για το παιδί. Ως παράγοντας είναι τόσο σημαντικός, όσο και το σπίτι του ίδιου του μαθητή. Το αναπτυσσόμενο πρόσωπο δέχεται επιδράσεις από όλα τα υποσυστήματα στα οποία ανήκει, οι οποίες διαφέρουν ως προς την ένταση και τη σημασία τους. Μεγαλύτερη επίδραση, όπως είναι φυσικό, ασκεί η οικογένεια, το σχολείο και η ομάδα των συνομηλίκων του. Η επίδραση μειώνεται όσο απομακρύνεται το παιδί από το υποσύστημα επιρροής, αλλά ποτέ δεν εξαλείφεται. Η οικογένεια, το σχολείο κι η κοινωνία διαθέτουν χωριστούς μηχανισμούς δημιουργίας χαρούμενων και επιτυχημένων μαθητών, αλλά μπορούν από κοινού να υιοθετήσουν τρόπους και μεθόδους, ώστε να δώσουν στα παιδιά τα απαραίτητα κίνητρα για να εργαστούν αποδοτικά κι επίμονα προκειμένου να πετύχουν στη ζωή τους.

Τα κίνητρα είναι αποτελεσματικότερα όταν είναι εσωτερικά. Επιτυχής δημιουργία κινήτρων στους μαθητές εξασφαλίζεται με την ύπαρξη θετικής ενίσχυσης από τους δασκάλους τους εκπαιδευτικούς, ενώ συνδράμει θετικά κι η γονεϊκή εμπλοκή. Η παροχή κινήτρων και η δημιουργία θετικής ατμόσφαιρας για την εκπαιδευτική διαδικασία, είναι ακόμα ένας ισχυρός τρόπος να δημιουργηθεί ένα ασφαλές και φιλόξενο σχολικό περιβάλλον. Οι μαθητές οι οποίοι έχουν αναπτύξει υγιή κίνητρα θεωρούν το σχολείο και τη διαδικασία μάθησης οικεία τους υπόθεση. Κι ο καλύτερος τρόπος για να μεταφέρουμε στα παιδιά αποδεκτές από εμάς συμπεριφορές, είναι να είμαστε εμείς το παράδειγμα, ως γονείς κι ως εκπαιδευτικοί. Οφείλουμε να συμμετέχουμε ενεργά στη εκπαίδευση των παιδιών μας, να τα βοηθάμε με τις εργασίες τους, να πηγαίνουμε στις σχολικές εκδηλώσεις και να συζητάμε με ενθουσιασμό για το χρόνο που περνούν στο σχολείο. Να επιβραβεύουμε λεκτικά την επιτυχία τους.

Οφείλουμε δε να λάβουμε σοβαρά υπόψη τις προσδοκίες των παιδιών και μαθητών μας. Να μην συγχέουμε την έλλειψη κινήτρου σε έναν μαθητή με την έλλειψη δυνατοτήτων. Ένας μαθητής μπορεί να αποτύχει σε ένα γνωστικό αντικείμενο επειδή απλώς δυσκολεύεται να το κατανοήσει, ενώ με ελάχιστη προσπάθεια να μπορεί να επιτύχει όχι μόνον την κατανόηση, αλλά και τη διεύρυνση του γνωστικού ορίζοντα του.

Ο προσανατολισμός της εκπαιδευτικής πολιτικής στην ενθάρρυνση, ενίσχυση και διευκόλυνση της ουσιαστικής συνεργασίας κι αποτελεσματικής επικοινωνίας σπιτιού και σχολείου, του άλλου του σπιτιού, είναι προς όφελος όλων των εμπλεκομένων μερών και κυρίως της κοινωνίας.

Βιβλιογραφία: Σύγχρονα θέματα παιδοψυχιατρικής. Τσιάντης Ι., Μανωλόπουλος Σ. Καστανιώτης, 1986.

Ψυχική υγεία του παιδιού και της οικογένειας. Τσιάντης Ι. Καστανιώτης, 1988.

# data[].attributes.attachment_link.title
Σχολείο. Το άλλο του Σπίτι - Ψυχο-γραφήματα

# data[].attributes.attachment_link.description
Το πρώτο ελληνικό διαδικτυακό περιοδικό ψυχολογίας... Γιατί όλα είναι θέμα ψυχολογίας!

# data[].attributes.attachment_link.title
Για τα παιδιά μας

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=JgL2zY5675g&t=10262s&ab_channel=ITRDPSEA-IT%CE%A0%CE%94%CE%95%CE%91%CF%84%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82

# data[].attributes.attachment_link.title
Διαδικτυακή Εκδήλωση: "ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΚΑΙ ΣΧΟΛΕΙΟ"

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=FyYNWXXvftI&ab_channel=ITRDPSEA-IT%CE%A0%CE%94%CE%95%CE%91%CF%84%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82

# data[].attributes.attachment_link.title
Διαδικτυακή Εκδήλωση: "ΕΝΔΟΣΧΟΛΙΚΟΣ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΣ:ΠΡΟΛΗΨΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ"

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Φιλολογικός Ιστότοπος

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Οι επιδράσεις των γονέων στη σχολική επίδοση

Η οικογένεια είναι το πρώτο και βασικό κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο αναπτύσσεται το παιδί και η αλληλεπίδραση ανάμεσα σε αυτό και στα υπόλοιπα κοινωνικά μέλη συμβάλλει ενεργά στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του, της προσωπικότητάς του αλλά και των επιλογών του (Cole, Cole, 2001). Το παιδί διαθέτει κάποια ατομικά χαρακτηριστικά, όπως το επίπεδο της νοημοσύνης του, τη σχολική επίδοση, την εικόνα που έχει για τον εαυτό του (αυτοαντίληψη), κίνητρα, καθώς και την ανάπτυξη των κοινωνικών του δεξιοτήτων που θεωρούνται σε μεγάλο βαθμό απόρροια του οικογενειακού περιβάλλοντος (Cole, Cole, 2001).

Αξίζει δε να σημειωθεί, ότι η ελληνική οικογένεια διατηρεί την ενότητά της αλλά και την αδιάλειπτη αλληλεπίδραση ανάμεσα στα μέλη της. Το παιδί έχει την κεντρική θέση μέσα στην οικογένεια καθώς οι προσδοκίες των γονέων αφορούν την κοινωνική του εξέλιξη και πρόοδο. Για τους Έλληνες γονείς, η σχολική αποτυχία είναι πολύ σημαντική, διαδραματίζοντας καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της ψυχοσύνθεσης του παιδιού εφόσον δεν είναι λίγες οι φορές που ασκείται πίεση στο παιδί ότι πρέπει να σημειώνει πρόοδο στις σχολικές του επιδόσεις. Στην παρούσα εργασία μας θα εξεταστούν το κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο των γονέων, οι στάσεις - διαθέσεις και αντιλήψεις της οικογένειας που συνθέτουν τον τύπο της οικογένειας συλλήβδην καθώς και οι γονικές πρακτικές και αντιλήψεις (Βαλαλά, Γωνίδα & Κιοσέογλου, 2004).

Κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο της οικογένειας

Ως κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο της οικογένειας ορίζεται η μόρφωση των γονέων, το επάγγελμά τους αλλά και η οικονομική τους κατάσταση. Τα στοιχεία αυτά που αφορούν την οικογένεια, ασκούν επιρροή στην ακαδημαϊκή πορεία του παιδιού όσον αφορά τις οικονομικές παροχές, ενώ το παιδί το οποίο προέρχεται από μη προνομιούχες οικογένειες κατά το ξεκίνημά του στην υποχρεωτική εκπαίδευση μειονεκτεί έναντι των συμμαθητών του που προέρχονται από προνομιούχους γονείς οι οποίοι έχουν ήδη αποκτήσει από το οικογενειακό περιβάλλον μια κουλτούρα που συνάδει με την κυρίαρχη κουλτούρα την οποία προάγει το σχολείο (Cole, Cole,2001). Το κοινωνικό, οικονομικό και μορφωτικό επίπεδο των γονέων επηρεάζει αισθητά την ακαδημαϊκή πορεία και εξέλιξη του παιδιού κι αυτό συμβαίνει είτε άμεσα με την εξασφάλιση ή όχι των υλικών παροχών, όπως φροντιστήρια και ξένες γλώσσες είτε έμμεσα με την παροχή ή όχι μιας εκπαιδευτικής κουλτούρας και καλλιέργειας που είναι και η πιο καταλυτική επίδραση (Γεωργίου,1993). Οι γονείς από τα υψηλά στρώματα προσφέρουν στο παιδί τους τις καλύτερες ευκαιρίες διαπαιδαγώγησης εκτός σχολείου και σε συνάρτηση ,ε τους υψηλούς στόχους που θέτουν, δημιουργούν πρόσφορο έδαφος για μια ευνοϊκή και αποδοτική καριέρα στο σχολείο (Γεωργίου,2000β).

Η επίδραση την οποία ασκεί η οικογένεια στην ανάπτυξη του παιδιού σε γενικές γραμμές, ήταν κάτι που απασχόλησε αρκετά τον επιστημονικό χώρο. Η βασική επιδίωξη ήταν να εξεταστεί ειδικότερα και πιο διεξοδικά η φύση της επίδρασης και σε τι αυτή συνίσταται και έτσι οι ερευνητές προέβησαν στη διερεύνηση πρακτικών και συμπεριφορών, στάσεων και διαθέσεων των γονέων οι οποίες μέσα από την αλληλεπίδραση ανάμεσα στους γονείς και στα παιδιά διαμορφώνουν μέχρι ένα σημείο τα χαρακτηριστικά εκείνα γνωρίσματα που ένα άτομο αναγνωρίζει ως τον ίδιο του τον εαυτό (Φλουρής, 2004). Για τις ακαδημαϊκές ικανότητες του παιδιού, οι γονείς είναι εκείνοι οι οποίοι με τις αξίες, τις στάσεις και τις αντιλήψεις τους, αλλά και με τη συμπεριφορά τους και τις καθημερινές πρακτικές επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά αντιλαμβάνονται τις ικανότητές τους και προσεγγίζουν τη σχολική επιτυχία (Φλουρής,2004).

Υπάρχουν δύο είδη εμπλοκής των γονέων : το "ανθρώπινο απόθεμα" το οποίο καθορίζεται από τη μόρφωση και το επάγγελμα των γονέων και το "κοινωνικό απόθεμα" το οποίο καθορίζεται από τις σχέσεις γονέων-παιδιού. Έτσι, το κοινωνικό απόθεμα της οικογένειας συνδέεται με τις φιλοδοξίες των παιδιών για το μέλλον τους. Στα ευρήματα των ερευνών έχει βρεθεί ότι οι γονείς των παιδιών με υψηλή σχολική επίδοση χρησιμοποιούν συγκεκριμένες στρατηγικές, όπως έλεγχο, οργάνωση της μελέτης και επιβράβευση για να βοηθήσουν τα παιδιά τους (Παπαδιώτη-Αθνασίου,2000). Αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες, έρχονται σε επαφή με το σχολείο και διατηρούν καλές σχέσεις με το προσωπικό και τη διοίκηση. Οι γονείς των καλών μαθητών αφήνουν στα παιδιά τους να αναλάβουν πρωτοβουλίες και προσφέρουν εναλλακτικές επιλογές, συνδιαλέγονται και εμπλέκονται στην όλη εκπαιδευτική διαδικασία, προσφέροντας συναισθηματική στήριξη και έχουν υψηλές προσδοκίες από το παιδί τους (Φλουρής,2004).

Εν αντιθέσει με τους γονείς των καλών μαθητών, οι γονείς των αδύνατων μαθητών σπάνια επισκέπτονται το σχολείο χωρίς πρόκληση η οποία είθισται να γίνεται με αφορμή την καλή επίδοση ή κάποια παραβατική συμπεριφορά του παιδιού τους και δυστυχώς συνηθίζουν να κριτικάρουν και να αμφισβητούν τις δυνατότητες του παιδιού τους και να το τιμωρούν περιορίζοντας τις επιλογές του. Από την άλλη, ο καταπιεστικός έλεγχος της μελέτης των παιδιών από τους γονείς, φαίνεται να έχει άμεση συνάφεια με τη χαμηλή βαθμολογία (Γεωργίου, 2000β). Σε κάποια έρευνα σχετικά με την επίδραση της οικογένειας στην αναγνωστική ικανότητα, οι μητέρες των παιδιών με χαμηλή αναγνωστική επίδοση βαθμολογούσαν χαμηλότερα τα παιδιά τους όσον αφορά την ακαδημαϊκή επίδοση αλλά και τις γνωστικές ικανότητες και έτσι δεν αναλάμβαναν πρωτοβουλίες για να εμπλακούν σε δραστηριότητες που θα βοηθούσαν τα παιδιά τους και συν τοις άλλοις θεωρούσαν και τους δασκάλους υπεύθυνους στο να επηρεάσουν θετικά την επίδοση του παιδιού τους (Γεωργίου,1993).

Οι εμπειρίες των παιδιών που είχαν επιτυχίες στο σχολείο ήταν πολύ θετικές με βάση την ύπαρξη ενός περιβάλλοντος το οποίο πρόσφερε θετική ενίσχυση στο παιδί ενθαρρύνοντας την επαφή με το διάβασμα των βιβλίων, τη μητρική εμπλοκή αλλά και αλληλεπίδραση με το παιδί, τον τρόπο με τον οποίο επιβαλλόταν η πειθαρχία , τη δυνατότητα συμμετοχής σε δραστηριότητες και παροχή κατάλληλων παιχνιδιών καθώς επίσης και την οργάνωση του καθημερινού προγράμματος στο σπίτι ( Cole, Cole, 2001).

Εξάλλου, οι γονεϊκές προσδοκίες είχαν τη μεγαλύτερη επιρροή στην επίδοση των παιδιών, ενώ από την άλλη ο έλεγχος της σχολικής εργασίας αλλά και η συμμετοχή των γονέων σε σχολικές εκδηλώσεις, δεν ασκούν κάποια σημαντική επίδραση με βάση τις έρευνες. Η ενδυνάμωση της αυτονομίας του παιδιού από τον γονέα έχει συνάφεια με την ικανότητα του παιδιού για αυτορύθμιση της συμπεριφοράς, τη σχολική προσαρμογή, την απουσία των δυσκολιών και προβλημάτων εξωτερίκευσης και μάθησης αλλά και τη σχολική βαθμολογία και αξιολόγηση. Η γονεϊκή εμπλοκή καθώς και η υποστήριξη της αυτονομίας του παιδιού είναι ένας γνώμονας που προβλέπει την αντιλαμβανόμενη επάρκεια, την αυτονομία αλλά και τον έλεγχο, τη συνειδητοποίηση του τι ελέγχει την επίτευξη και όλα αυτά αποτελούν στοιχεία που μπορούν να λειτουργήσουν προγνωστικά για την υψηλή σχολική επίδοση του απιδιού και την ακαδημαϊκή επιτυχία. Στάσεις και διαθέσεις των γονέων όπως είναι ο έλεγχος, η αξιολόγηση της εργασίας, οι απειλές και τιμωρίες, η πίεση του χρόνου και ο περιορισμός των επιλογών του, υπονομεύουν την αυτό-διαχείριση αλλά και την καλλιέργεια των εσωτερικών κινήτρων του παιδιού (Βαλαλά, Γωνίδα& Κιοσέογλου,2004).

Στην περίπτωση εκείνη κατά την οποία οι γονείς ελέγχουν, προσφέρουν τη βοήθειά τους, πιέζουν τα παιδιά τους για να τελειώσουν τα μαθήματά τους ή τη σχολική τους εργασία, αναφέρουν ότι έχουν κάποιου είδους εξάρτηση από εξωτερικά κριτήρια για να αξιολογήσουν την ακαδημαϊκή τους συμπεριφορά, έχουν χαμηλότερη βαθμολογία ενώ οι δάσκαλοί τους αναφέρουν πως έχουν μειωμένη αυτονομία και δύσκολα παίρνουν πρωτοβουλίες ( Γεωργίου, 200β). Τα παιδιά εκείνα τα οποία θεωρούν ότι οι γονείς τους ενδυναμώνουν την αυτονομία τους, δείχνουν προτίμηση στις απαιτητικές δοκιμασίες από τις πιο βατές και εκφράζουν έντονο ενδιαφέρον τόσο για τη μάθηση, όσο και για την επίλυση προβλημάτων. Γονείς οι οποίοι δεν καλύπτουν τις βασικές ανάγκες του παιδιού προκαλούν στο παιδί συναισθήματα ανασφάλειας στο ίδιο τα οποία έχουν ως φυσική απόρροια αυτό να αναζητάει εξωτερικά κριτήρια αξιολόγησης, όπως η εξωτερική εμφάνιση ή η οικονομική ευμάρεια (Γεωργίου, 1993).

Οι προσδοκίες που έχουν οι γονείς για τα παιδιά, έτσι όπως αυτές γίνονται αντιληπτές από τα ίδια τα παιδιά, ασκούν επιρροή πάνω τους και ειδικά στη διαμόρφωση των ατομικών τους γνωρισμάτων. Συνεπώς τα απιδιά με προσανατολισμό προς το έργο μάθησης αντιλαμβάνονται ότι οι γονείς τους δίνουν έμφαση σε στόχους της μάθησης, τουτέστιν θέλουν από τα απιδιά τους να κατανοούν τη σχολική εργασία και τα καθήκοντά τους και να αναπτύσσουν ικανότητες και δεξιότητες (Cole, Cole, 2001). Εν αντιθέσει με αυτό, τα παιδιά τα οποία τείνουν προς την επίδοση, αναφέρουν πρακτικές των γονέων τους οι οποίες ενθαρρύνουν τέτοιες συμπεριφορές όπως λόγου χάρη η προσδοκία της καλύτερης επίδοσης αλλά και η επίδειξη των ικανοτήτων του μαθητή. Όταν το παιδί εμφανίζει δυσκολίες ακολουθούν διδακτικές στρατηγικές και το αποτρέπουν από το να διατυπώνει απόψεις για τις μειωμένες του ικανότητες, ενώ οι μητέρες των παιδιών οι οποίες επιδεικνύουν την απουσία βοήθειας, αντιδρούν πιο αρνητικά στις προσπάθειες εκείνες του παιδιού και στις περιπτώσεις δυσκολίας δεν αποτρέπουν το παιδί από το να αξιολογεί την ικανότητά του αλλά προτείνουν την αλλαγή της δραστηριότητας ή ακόμη και τη διακοπή της (Cole, Cole, 2001).

Υπάρχουν μορφές γονεϊκής εμπλοκής οι οποίες είναι συνδεδεμένες με τη σχολική επιτυχία ή αποτυχία. Η καλλιέργεια των ενδιαφερόντων αλλά και η στενή σχέση του σχολείου με την οικογένεια σχετίζονται πολύ θετικά με την ακαδημαϊκή επιτυχία ή αποτυχία, η άσκηση πίεσης αλλά και η βοήθεια στην οικογένεια σχετίζονται αρνητικά, ενώ από την άλλη ο έλεγχος της εξωσχολικής ζωής δεν ασκεί καμία απολύτως επιρροή. Ο Φλουρής (2004) σε αντιπροσωπευτικό δείγμα συμπέρανε ότι η διαμόρφωση υποστηρικτικού και ενθαρρυντικού περιβάλλοντος έχει θετικό αντίκτυπο στην επίδοση των παιδιών ενώ η άσκηση πίεσης, ο υπερβολικός έλεγχος, η επιβολή κανόνων και οι περιορισμοί, μπορεί να έχει τα αντίθετα από τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Όταν δε τίθενται υπό έλεγχο τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της οικογένειας και του παιδιού, η γονεϊκή εμπλοκή δε δύναται από μόνη της να προβλέψει τα προβλήματα μάθησης και τις βαθμολογίες σε δοκιμασίες ικανοτήτων και δεξιοτήτων (σελ.126).

Οι γονείς εμπλέκονται στη σχολική επίδοση των παιδιών τους ως απόρροια του τρόπου με τον οποίο δομούν τον γονεϊκό ρόλο, την άποψή τους για την αποτελεσματικότητα στο να βοηθούν το παιδί τους καθώς και τις ευκαιρίες, προσκλήσεις και απαιτήσεις για εμπλοκή και παρουσιάζονται στο περιβάλλον. Πολλοί γονείς ενθαρρύνουν την εμπλοκή τους μετά από παρότρυνση του εκπαιδευτικού και όσοι εμπλέκονται θεωρούν ότι η εμπλοκή τους θα έχει αποτέλεσμα γιατί είναι ικανοί να συμβάλλουν στην πρόοδο του παιδιού τους. Επίσης η γονεϊκή εμπλοκή δε πρέπει μόνο να εξετάζεται ως συνάρτηση των χαρακτηριστικών της οικογένειας γιατί σίγουρα και η σχολική κουλτούρα ασκεί σημαντική επίδραση (Cole, Cole, 2001).

Ο ρόλος των γονέων στην σχολική επίδοση και την εκπαίδευση των απιδιών γενικότερα είναι πολύ σημαντικός και πολυδιάστατος. Η έννοια της γονεϊκής εμπλοκής προέκυψε από τις απόψεις για τη μάθηση των παιδιών που αναδείχθηκαν τις δεκαετίες του 1960 και 1970 με βάση τις οποίες η ανάπτυξη του παιδιού καθορίζεται από κοινωνικές επιδράσεις όπως τα δημογραφικά χαρακτηριστικά της οικογένειας (Βαλαλά, Γωνίδα&Κιοσέογλου, 2004). Οι έμμεσες επιδράσεις που ασκεί η γονεϊκή εμπλοκή στη σχολική επίδοση δείχνουν ότι οι γονείς οι οποίοι εμπλέκονται στη σχολική ζωή μεταδίδουν στα παιδιά τους την αίσθηση ότι τα ίδια είναι σημαντικά και έτσι τα παιδιά αυτά έχουν πιο αυξημένη αντίληψη επάρκειας και θεωρούν πως είναι τα ίδια υπεύθυνα για τη σχολική μάθηση. Οι γονείς αυτοί ενδέχεται να έχουν παιδιά με καλές σχολικές επιδόσεις για τον λόγο ότι η γονεϊκή εμπλοκή είναι το μέσο με το οποίο τα οφέλη του μορφωτικού επιπέδου του γονέα διοχετεύονται στο παιδί (Γεωργίου, 2000β).

Η αιτιακή σχέση ανάμεσα σε σχολική επίδοση και γονεϊκή εμπλοκή δεν είναι κάτι ξεκάθαρο αλλά δε μπορεί κανείς να παραβλέψει τα οφέλη τα οποία προκύπτουν για τα παιδιά από την εμπλοκή των γονέων και σίγουρα οι μορφές συμπεριφοράς των γονέων επηρεάζουν τα μέγιστα τη σχολική επίδοση των παιδιών. Η γονεϊκή εμπλοκή επηρεάζεται από μια πληθώρα γεγονότων όπως το κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο και τη μόρφωση των γονέων αλλά και από ψυχολογικά γνωρίσματα των γονέων, τη συμπεριφορά του παιδιού, τη σχολική κουλτούρα και τις πολιτικές που τηρεί κάθε σχολική μονάδα αλλά και τις στάσεις και διαθέσεις των εκπαιδευτικών (Cole & Cole, 2001).

Βαλαλά, Κ. Γωνίδα, Ε., Κιοσέογλου,Γ. (2004). Στόχοι επίτευξης μαθητών/ μαθητριών των γονέων και του σχολείου, συμμετοχή στην τάξη και επίδοση. Εφαρμογή ιεραρχικής παλινδρόμησης. Επιστημονική επετηρίδα της ψυχολογικής Εταιρίας Βορείου Ελλάδας, 2, 339-369

Γεωργίου, Σ. (1993). Ο ρόλος της οικογένειας στη σχολική επίδοση, Παιδαγωγική Επιθεώρηση, 19, 347-368

Γεωργίου, Σ. (2000β). Αιτιακή απόδοση της επίδοσης από τους γονείς, εμπλοκή των γονέων και επίδοση του παιδιού, Ψυχολογία 7, 191-206

Παπαδιώτη - Αθανασίου, Β. (2000). Οικογένεια και όρια. Συστημική προσέγγιση. Αθήνα: Ελληνικά γράμματα

Cole, S. Cole, M. (2001). Ανάπτυξη των παιδιών, τόμος 2, μετάφραση Μαρία Σόλμαν, Αθήνα : Τυπωθήτω

Η Σωτηρία Καρακώστα είναι πτυχιούχος της Θεολογικής σχολής (τμήμα Θεολογίας) του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 2009 εισήχθη στη Φιλοσοφική σχολή της Αθήνας όπου τελείωσε με άριστα το μεταπτυχιακό της με ειδίκευση στην "Ιστορία της Φιλοσοφίας" του τμήματος Φ.Π.Ψ ( Φιλοσοφίας , Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας ), κάτι που της έδωσε το προβάδισμα να υποβάλλει το υπόμνημά της για τη διδακτορική της διατριβή με τίτλο " Ανθρώπινα δικαιώματα : ιδεολόγημα της Δύσης ή Οικουμενική προοπτική;" . Από το 2006 αναλαμβάνει ιδιαίτερα φιλολογικά μαθήματα σε μαθητές γυμνασίου όπως επίσης Έκφραση - έκθεση και Φιλοσοφία θεωρητικής κατεύθυνσης στο Λύκειο. Υπήρξε επιστημονικός συνεργάτης σε συγγραφή μελετών και στατιστικών ερευνών στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών ( ΑΣΟΕΕ ) και είναι ιδιοκτήτρια της σελίδας " τα διδακτικά μας άρθρα" στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Επίσης βοηθάει τους φοιτητές στη συγγραφή των εργασιών τους οι οποίες άπτονται ιστορικού, κοινωνικού , φιλοσοφικού και παιδαγωγικού χαρακτήρα.

# data[].attributes.attachment_link.title
Οι επιδράσεις των γονέων στη σχολική επίδοση

# data[].attributes.attachment_link.description
Οι επιδράσεις των γονέων στη σχολική επίδοση Η οικογένεια είναι το πρώτο και βασικό κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο αναπτύσσεται το παιδί και η αλληλεπίδραση ανάμεσα σε αυτό και στα υπόλοιπα κοινωνικά μέλη συμβάλλει ενεργά στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του, της προσωπικότητάς του αλλά και των επιλογών του (Cole, Cole, 2001).

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Μολονότι η κοινή πεποίθηση θέλει τους εκπαιδευτικούς ως τους κατεξοχήν υπεύθυνους για τη μάθηση των παιδιών, πλήθος ερευνών καταδεικνύει σήμερα ότι η εμπλοκή των γονέων στην εκπαίδευση των παιδιών τους μπορεί να προσφέρει πολλαπλά οφέλη τόσο για τους ίδιους, όσο και για τους νεαρούς μαθητές.

Στην πραγματικότητα, όπως έχει συχνά επισημανθεί, η οικογένεια αποτελεί ουσιαστικά το πρώτο εκπαιδευτικό περιβάλλον με τον οποίο έρχεται σε επαφή το παιδί. Η ανάπτυξη του γλωσσικά, γνωστικά, κοινωνικά και ψυχοσυναισθηματικά, καθώς και η σχολική του ωριμότητα επηρεάζονται καθοριστικά από τις μαθησιακές δραστηριότητες που προσφέρονται από τους γονείς.

Επί παραδείγματι, φαίνεται ότι η παροχή πλούσιων ερεθισμάτων και η έκθεση σε δραστηριότητες και παιχνίδια που προάγουν την μάθηση, μπορούν όχι μόνο να ενισχύσουν τη μαθησιακή ικανότητα του παιδιού, αλλά και να επιδράσουν στη γενικότερη νοητική του ανάπτυξη (Παρασκευόπουλος, 1993). Στο σημείο, αυτό, ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί ότι οι ευκαιρίες μάθησης που παρέχουν οι γονείς στο παιδί προτού αυτό εμπλακεί στις πρώτες του ενδοσχολικές εμπειρίες, επηρεάζονται σημαντικά ως προς το πλήθος, την ποιότητα και τη στοχοθεσία τους από τις αντιλήψεις που η ίδια η οικογένεια έχει για τη σπουδαιότητα της εκπαίδευσης και της μόρφωσης (Berthelsen & Walker, 2008, Grolnick & Slowiaczek, 1994).

Αν και πολύ συχνά έχει υποστηριχθεί ότι οι γονείς χαμηλού μορφωτικού επιπέδου τείνουν να προσφέρουν λιγότερες ευκαιρίες μάθησης, αλλά και να εμπλέκονται λιγότερο στη μάθηση των παιδιών τους, κάτι τέτοιο δεν επιβεβαιώνεται τελικά ερευνητικά. Αντιθέτως, τα υπάρχοντα δεδομένα καταδεικνύουν ότι η προσωπική σχολική εμπειρία των γονέων, θετική ή αρνητική, επηρεάζει περισσότερο τη στάση τους απέναντι στη μάθηση σε σχέση με το κοινωνικό, μορφωτικό ή οικονομικό τους status (Hoover-Dempsey et al., 2005).

Αναλυτικότερα, φαίνεται ότι τα παιδιά γονέων οι οποίοι αποδίδουν μεγάλη σημασία στην εκπαίδευση και την διαπαιδαγώγηση στο σπίτι, παρουσιάζουν υψηλότερες επιδόσεις στο σχολείο (Θωμά, 2010). Ορισμένες έρευνες, μάλιστα, επισημαίνουν ότι όσο πιο προσιτές και φιλικές προς το παιδί είναι οι μαθησιακές δραστηριότητες που λαμβάνουν χώρα στο σπίτι, τόσο πιο πιθανό είναι να διατηρήσει το παιδί τις υψηλές σχολικές του επιδόσεις, αφού αποκτά μια θετικότερη στάση απέναντι στο σχολείο και τη μάθηση, ενώ ενισχύει τη σχέση του με την οικογένεια (Taylor et al., 2004).

Διαβάστε σχετικά: Η τέχνη του διδάσκειν

Πολύ περισσότερο, τα παιδιά γονέων που ασχολούνται με τη μάθησή τους, χωρίς ωστόσο να γίνονται υπερβολικά κατευθυντικοί, τείνουν να παρουσιάζουν αυξημένα κίνητρα μάθησης και μεγαλύτερη διάθεση για αυτενέργεια και πειραματισμό. Ειδικότερα, όπως σημειώνει ο Φλουρής (1989, σελ. 31): " οι γονείς άλλοτε με τις προσδοκίες, τις αξίες, τις στάσεις τους κι άλλοτε με την συμπεριφορά και τις πράξεις τους επηρεάζουν την σχολική επίδοση των παιδιών τους κατά τον τρόπο με τον οποίο αυτά αντιλαμβάνονται τις ικανότητές τους ".

Αντίστοιχα, έχει παρατηρηθεί ότι η αποφυγή των γονέων να εμπλακούν στη μάθηση του παιδιού τόσο στο σπίτι, όσο και στο σχολείο, οδηγεί σε χαμηλότερες επιδόσεις, μειωμένα κίνητρα μάθησης, αλλά και σε μια γενικότερη στάση υποτίμησης της σημασίας της εκπαίδευσης (Γεωργίου, 2000).

Βέβαια, μολονότι η γονεϊκή εμπλοκή μπορεί να συμβάλει στην ανάπτυξη των μαθησιακών ικανοτήτων και τη βελτίωση των επιδόσεών του μαθητή, οι ακραίες συμπεριφορές των γονέων ενδέχεται να οδηγήσουν σε αρνητικά αποτελέσματα. Για παράδειγμα, έχει παρατηρηθεί ότι ο υπερβολικός έλεγχος της σχολικής μελέτης, η πίεση για αύξηση του χρόνου μελέτης και αριστεία πολύ συχνά δημιουργούν στον μαθητή αποστροφή προς την σχολική πράξη (Πνευματικός και συν., 2008).

Επιπλέον, οι επιδράσεις της στάσης των γονέων δεν επηρεάζουν τον μαθητή μόνο σε μαθησιακό, αλλά και σε ψυχοσυναισθηματικό επίπεδο. Πιο συγκεκριμένα, η ποιότητα της γονεϊκής εμπλοκής μπορεί να επηρεάσει καθοριστικά τόσο την αυτοεικόνα των μαθητών, όσο και την αυτοεκτίμηση και την αυτοπεποίθησή τους σχετικά με τις ικανότητές τους.

Ενδεικτικά, φαίνεται ότι τα παιδιά των γονέων που εκφράζουν υψηλές, αλλά ρεαλιστικές προσδοκίες για εκείνα και λειτουργούν εμψυχωτικά επαινώντας την προσπάθεια αντί του αποτελέσματος, πετυχαίνουν καλύτερες επιδόσεις στο σχολείο.

Αντίθετα, οι γονείς με υπερβολικές προσδοκίες και αυστηρή κριτική στάση προς τα παιδιά τους τείνουν να δημιουργούν στους νεαρούς μαθητές την αίσθηση ότι ταυτίζονται με τη σχολική αποτυχία ή την επιτυχία τους, γεγονός που διαταράσσει τόσο τη σχέση παιδιών-γονέων, όσο και τη στάση των παιδιών προς τον εαυτό τους (Berthelsen & Walker, 2008).

Γεωργίου, Σ. (2000). Αιτιακή απόδοση της επίδοσης από τους γονείς, εμπλοκή των γονέων και επίδοση του παιδιού. Ψυχολογία, 7(2), 191-206.

Θωμά, Ρ. (2010). Παράγοντες σχολικής αποτελεσματικότητας. Επιστημονικό Βήμα, 14, 15-24.

Παρασκευόπουλος, Α. (1993). ΕξελικτικήΨυχολογία, τ. Α'. Αθήνα: Ιδιωτική έκδοση.

Πνευματικός, Δ., Παπακανάκης, Π. & Γάκη, Ε. (2008). Γονεϊκή εμπλοκή στην εκπαίδευση των παιδιών. Διερεύνηση των πεποιθήσεων των γονέων. Hellenic Journal of Psychology, 6, 193-217.

Φλουρής, Γ.Σ. (1989). Αυτοαντίληψη, σχολική επίδοση και επίδραση γονέων. Αθήνα: Γρηγόρης.

Berthelsen, D. & Walker, S. (2008). Parents' involvement in their children's education. Family Matters, 79, 34-41.

Grolnick, W.S. & Slowiaczek, M.L. (1994). Parents' Involvement in Children's Schooling: A Multidimensional Conceptualization and Motivational Model. Child Development, 65(1), 237-252.

Hoover-Dempsey, K.V., Wilkins, A.S., Sandler, H.M.& O'Connor, K.P. (2004). Parental role construction for involvement: Interactions among theoretical, measurement, and pragmatic issues in instrument development. Annual meeting of the American Educational Research Association, San Diego, CA.

Taylor, L. C., Clayton, J. D., & Rowley, S. J. (2004). Academic socialization: Understanding parental influences on children'sschool-related development in the early years. Review of General Psychology, 8(3), 163-178.

*Απαγορεύεται ρητώς η αναπαραγωγή χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων της ιστοσελίδας*

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Βασιλική Μπελογιάννη

# data[].attributes.attachment_link.title
Η Σημασία της Γονεϊκής Εμπλοκής στη Μάθηση των Παιδιών

# data[].attributes.attachment_link.description
Μολονότι η κοινή πεποίθηση θέλει τους εκπαιδευτικούς ως τους κατεξοχήν υπεύθυνους για τη μάθηση των παιδιών, πλήθος ερευνών καταδεικνύει σήμερα ότι η εμπλοκή των γονέων στην εκπαίδευση των παιδιών τους μπορεί να προσφέρει πολλαπλά οφέλη τόσο για τους ίδιους, όσο και για τους νεαρούς μαθητές.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΠΕΚΕΣ Κρήτης

# data[].attributes.attachment_link.title
Η συμβολή της Οικογένειας και του Σχολείου στην κοινωνική ανάπτυξη του παιδιού και τη σχ. επιτυχία