# data[].attributes.headline
บันทึกการยืมหนังสือห้องสมุด

# data[].attributes.subject
บันทึกการยืมหนังสือห้องสมุด

# data[].attributes.attachment_link.title
บันทึกการยืมหนังสือ

# data[].attributes.headline
คดีเด็ด 7 บรรทัด

# data[].attributes.subject
คดีเด็ด 7 บรรทัด

# data[].attributes.headline
พระราชบัญญัติข้อมูลข่าวสารของราชการ

# data[].attributes.subject
พระราชบัญญัติข้อมูลข่าวสารของราชการ

# data[].attributes.body
พระราชบัญญัติข้อมูลข่าวสารของราชการ พ.ศ.2540. (2540, กันยายน 10). ราชกิจจานุเบกษา,114(46ก),1-16.

# data[].attributes.headline
การอ้างพระราชบัญญัติ

# data[].attributes.subject
การอ้างพระราชบัญญัติ

# data[].attributes.body
พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ.2542. (2542, ตุลาคม 5).
ราชกิจจานุเบกษา, 116(94ก), 1-40.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่2) พ.ศ.2545. (2545, มีนาคม 31).
ราชกิจจานุเบกษา, 119(29ก), 1-4.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่3) พ.ศ.2548. (2548, กุมภาพันธ์ 8).
ราชกิจจานุเบกษา, 122(14ก), 26-29.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่4) พ.ศ.2550. (2550, สิงหาคม  24).
ราชกิจจานุเบกษา, 124(46ก), 11-13.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่5) พ.ศ.2551. (2551, กุมภาพันธ์ 27).
ราชกิจจานุเบกษา, 125(39ก), 1-3.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่6) พ.ศ.2554. (2554, เมษายน 27).
ราชกิจจานุเบกษา, 128(29ก), 1-4.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่7) พ.ศ.2557. (2557, ธันวาคม 4).
ราชกิจจานุเบกษา, 131(79ก), 4-10.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่8) พ.ศ.2559. (2559, เมษายน 26).
ราชกิจจานุเบกษา, 133(36ก), 1-4.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่9) พ.ศ.2560. (2560, กันยายน 26).
ราชกิจจานุเบกษา, 134(98ก), 5-22.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่10) พ.ศ.2561. (2561, พฤศจิกายน 21).
ราชกิจจานุเบกษา, 135(97ก), 6-16

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่11) พ.ศ.2561. (2561, ธันวาคม 28).
ราชกิจจานุเบกษา, 135(112ก), 8-10.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่12) พ.ศ.2562. (2562, เมษายน 30).
ราชกิจจานุเบกษา, 136(56ก), 247-252.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่13) พ.ศ.2564. (2564, กุมภาพันธ์ 10).
ราชกิจจานุเบกษา, 138(11ก), 10-12.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่14) พ.ศ.2564. (2564, พฤษภาคม 26).
ราชกิจจานุเบกษา, 138(35ก), 4-6.

# data[].attributes.headline
พระราชบัญญัติว่าด้วย

# data[].attributes.body
พระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2520.(2550, มิถุนายน 18). ราชกิจจานุเบกษา, 124(27ก),4-13

พระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือน พ.ศ.2551.(2551, มกราคม 25) ราชกิจจานุเบกษา, 125(22ก)

พระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพวิ่งแวดล้อมแห่งชสติ พ.ศ.2535.(2535, เมษายน 4) ราชกิจจานุเบกษา, 109(37)

# data[].attributes.headline
ใบประกาศนียบัตร ก.พ.

# data[].attributes.subject
ใบประกาศนียบัตร ก.พ.

# data[].attributes.attachment_link.title
ประกาศนียบัตร ก.พ..PNG

# data[].attributes.headline
แบบทดสอบหลังเรียนรู้ด้วยตนเอง

# data[].attributes.subject
แบบทดสอบหลังเรียนรู้ด้วยตนเอง

# data[].attributes.body
https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSdhyngWb8RaQItPpAvDVe5QTSZGpxxYI2CanXBtzgQSR-VjJw/viewscore?viewscore=AE0zAgARqPkLxJo1wQBjxls_VR5zLRG5Gcnb3RKGOlTKicKcPRoj8Bn1YPPUMwLJqINChck

# data[].attributes.headline
ลงพื้นที่ โครงการโมเดลจัดการขยะชุมชน เพื่อพัฒนาสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน

# data[].attributes.subject
ลงพื้นที่ โครงการโมเดลจัดการขยะชุมชน เพื่อพัฒนาสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน

# data[].attributes.body
ลงพื้นที่โครงการ โมเดลการจัดการขยะชุมชน เพื่อการพัฒนาสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน
วันที่ 23 พฤศจิกายน 2565
ณ บ้านโนนสมบูรณ์ ต.หนองตาด อ.เมือง จ.บุรีรัมย์

# data[].attributes.headline
อบรมสัมมนาวิชากฎหมายปกครอง

# data[].attributes.subject
อบรมสัมมนาวิชากฎหมายปกครอง

# data[].attributes.body
วันศุกร์ ที่18 พฤศจิกายน พ.ศ.2565

# data[].attributes.headline
หลักการรวมอำนาจ

# data[].attributes.subject
หลักการรวมอำนาจ

# data[].attributes.body
การรวมอำนาจ
การรวมอำนาจ หมายถึง การรวมอำนาจการปกครองทั้งหมดไว้ที่รัฐส่วนกลาง ได้แก่ กระทรวง ทบวง กรม (มานิตย์ จุมปา, 2554 : 1)

หลักการรวมอำนาจการปกครอง เป็นหลักที่วางระเบียบบริหารราชการโดยมอบอำนาจการปกครองให้แก่ราชการบริหารส่วนกลาง (สุภาพ สารีพิมพ์, 2552 : 26)

หลักการรวมอำนาจปกครอง การรวมอำนาจเป็นวิธีการหนึ่งในการจัดการปกครองประเทศที่มีการรวมอำนาจในการปกครองประเทศทั้งหมดไว้ที่ “ส่วนกลาง” (นันทวัฒน์ บรมานันท์, 2560 : 60)

การแบ่งอำนาจ
หลักการแบ่งอำนาจบริหาร หมายถึง การที่ราชการส่วนกลางแบ่งอำนาจหน้าที่จากส่วนกลางส่งไปยังส่วนภูมิภาค (มานิตย์ จุมปา, 2554 : 3)

หลักการแบ่งอำนาจการปกครอง หลักการที่ราชการบริหารส่วนกลางมอบอำนาจวินิจฉัยสั่งการบางส่วนให้แก่เจ้าหน้าที่ผู้แทนของราชการส่วนการ (สุภาพ สารีพิมพ์, 2552 : 30)

การแบ่งอำนาจ คือ การขยายหลักการรวมอำนาจการปกครองออกไปเป็นการแบ่งอำนาจการปกครองให้ส่วนภูมิภาค (นันทวัฒน์ บรมานันท์, 2560 : 62)

การกระจายอำนาจ
หลักการกระจายอำนาจปกครอง หมายถึง การที่รัฐมอบอำนาจในการปกครองบางส่วนให้หน่วยงานการปกครองท้องถิ่น(ราชการบริหารส่วนท้องถิ่น) (มานิตย์ จุมปา, 2554 : 4)

หลักการกระจายอำนาจปกครอง เป็นวิธีการที่รัฐมอบอำนาจปกครองบางส่วนให้องค์กรอื่น จัดทำบริการสาธารณะบางอย่างโดยมีความเป็นอิสระตามสมควร (สุภาพ สารีพิมพ์, 2552 : 32)

หลักการกระจายอำนาจปกครอง เป็นอีกวิธีการหนึ่งในการจัดการปกครองประเทศที่รัฐมอบอำนาจการปกครองบางส่วนให้กับองค์กรอื่นองค์กรของส่วนกลางจัดทำบริการสาธารณะ (นันทวัฒน์ บรมานันท์, 2560 : 61)
สรุปได้ว่าการกระจายอำนาจการปกครอง ประกอบด้วย
•การกระจายอำนาจปกครองทางเขตแดน
•การกระจายอำนาจทางกิจการ

นันทวัฒน์ บรมานันท์.( 2560 ).กฎหมายปกครอง.(พิมพ์ครั้งที่5).กรุงเทพฯ สำนักพิมพ์วิญญูชนจำกัด.
มานิตย์ จุมปา.( 2544 ). คำอธิบายกฏหมายปกครองว่าด้วยการจัดระเบียบราชกานบริหาร. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์เเห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เรืองวิทย์ เกษสุวรรณ. (2558). การบริหารพัฒนา . อุบลราชธานี : บพิธการพิมพ์
รงค์ บุญสวยขวัญ.(2561).การบริหารจัดการ การเมือง ท้องถิ่นและเมือง:ณัฐการ การพิมพ์.

# data[].attributes.headline
ความแตกต่างระหว่างหลักการแบ่งอำนาจปกครองกับหลักกระจายอำนาจ

# data[].attributes.subject
ความแตกต่างระหว่างหลักการแบ่งอำนาจปกครองกับหลักกระจายอำนาจ

# data[].attributes.body
ความแตกต่างระหว่างหลักการแบ่งอำนาจปกครองกับหลักการกระจาย อำนาจปกครอง
หลักการแบ่งอำนาจปกครองกับหลักการกระจายอำนาจปกครอง มีข้อแตกต่างกันดังนี้
(๑) ความแตกต่างในด้านเจ้าหน้าที่ขององค์กร กล่าวคือ หลักการแบ่งอำนาจปกครองที่มีการ แบ่งอำนาจปกครองไปให้ราชการบริหารส่วนภูมิภาคนั้น เจ้าหน้าที่ของราชการบริหารส่วนภูมิภาคยัง คงถือว่าเป็นเจ้าหน้าที่ของราชการบริหารส่วนกลางอยู่ เพราะการแต่งตั้งโยกย้ายต่างก็อยู่ภายในอำนาจของราชการบริหารส่วนกลาง ส่วนหลักการกระจายอำนาจปกครองนั้น เจ้าหน้าที่ในราชการ บริหารส่วนท้องถิ่นนั้นได้รับการเลือกตั้งจากคนในท้องถิ่นนั้น ไม่ใช่แต่งตั้งโดยราชการบริหารส่วนกลาง

(๒) ความแตกต่างในด้านการควบคุมบังคับบัญชาและการกำกับดูแล กล่าวคือ หลักการ แบ่งอำนาจปกครองนั้นเป็นการแบ่งอำนาจปกครองบางอย่างจากส่วนกลางไปยังส่วนภูมิภาค แต่ยัง คงถือว่าราชการบริหารส่วนภูมิภาคเป็นส่วนหนึ่งของราชการบริหารส่วนกลางอยู่ ราชการบริหาร ส่วนกลางจึงมีอำนาจในการ “ควบคุมบังคับบัญชา” ราชการบริหารส่วนภูมิภาคอย่างเต็มที่ ส่วน หลักการกระจายอำนาจปกครองนั้น ราชการบริหารส่วนท้องถิ่นมีความเป็นอิสระในการปกครอง ตนเอง ราชการบริหารส่วนกลางมีอำนาจเพียง “กำกับดูแล” ราชการบริหารส่วนท้องถิ่นให้ปฏิบัติการ ต่าง ๆ ภายใต้ขอบเขตที่กฎหมายกาหนดไว้เท่านั้น
(มานิตย์ จุมปา,2554 : 7-8)

ความแตกต่างระหว่างหลักการแบ่งอำนาจปกครองและการกระจายอำนาจปกครอง หมายถึง การกระจายอำนาจภายในรัฐเกี่ยวข้องกับการถ่ายโอนอำนาจหน้าที่เพื่อให้บริการบางอย่างแก่ประชาชนจากบุคคลหรือหน่วยงานของรัฐบาลกลางไปยังคนอื่นที่ใกล้ชิดกับประชาชนที่รับบริการมากกว่าฐานความคิดของการถ่ายโอนอำนาจมี 2 ด้านได้แก่เขตแดนซึ่งเป็นฐานของการกำหนดอำนาจหน้าที่ในระดับร่างตามลำดับชั้นของเขตแดนและความใกล้ชิดระหว่างผู้ให้บริการกับผู้รับบริการและ 2 หน้าที่เป็นการถ่ายโอนอำนาจ ให้แก่หน่วยงานที่ทำหน้าที่เฉพาะ แต่งการแบ่งอำนาจ
1 ระบบตามหน้าที่ระบบนี้ให้ข้าราชการระดับสูงของรัฐที่เป็นตัวแทนในจังหวัดรับผิดชอบการทำหน้าที่เฉพาะรัฐเช่นการศึกษาสุขภาพการพัฒนาอุตสาหกรรมหรือการขยายการเกษตรการประสานงานเกิดขึ้นในระดับรัฐบาลกลางหรือระดับภาคและยังไม่มีตัวแทนทั่วไปของรัฐบาลกลางในระดับอำเภอหรือพื้นที่ ที่รองลงไปจากจังหวัดระบบนี้เน้นการสื่อสารตามแนวตั้งความชำนาญทางเทคนิคการแบ่งอำนาจการตามความชำนาญเฉพาะด้านและการให้บริการรูปแบบเดียวกัน
2 ระบบจังหวัดแบบบูรณาการระบบนี้ให้ตัวแทนของรัฐบาลกลางมีอำนาจมากเช่นผู้ว่าราชการจังหวัดหรือนายอำเภอผู้ว่าราชการจังหวัดรับผิดชอบต่อการปกครองภายในจังหวัดเป็นผู้บังคับบัญชาของข้าราชการในจังหวัดและหัวหน้าผู้บริหารองค์การปกครองท้องถิ่นการออกแบบดังกล่าวจัดสรรหน้าที่ได้แก่การบริหารในพื้นที่ซึ่งจำกัดความเป็นอิสระของการปกครองส่วนย่อย
3 ระบบจังหวัดที่ไม่ใช่แบบบูรณาการระบบนี้ยึดจังหวัดเป็นเขตแดนแต่ผู้ว่าราชการจังหวัดมีอำนาจน้อยรับผิดชอบการประสานงาน หน่วยงานแต่ไม่ได้เป็นผู้บังคับบัญชาของเจ้าหน้าที่ระดับสูงในเขตจังหวัดสำหรับองค์การปกครองท้องถิ่นก็เช่นกันผู้ว่าราชการจังหวัดทำหน้าที่ให้คำแนะนำแต่ไม่สามารถสั่งการได้ในระบบนี้พยายามใช้ระบบการจัดการแบบเมตริกซ์ ซึ่งใช้การสื่อสารทั้งแนวตั้งและแนวนอน(เรืองวิทย์ เกษสุวรรณ , 2558 : 205)

หลักการรวมอำนาจปกครองการรวมอำนาจปกครองเป็นวิธีการหนึ่งในการ
จัดการปกครองประเทศที่มีการรวมอำนาจในการปกครองประเทศทั้งหมดไว้ที่ “ส่วนกลาง” คือ กระทรวง ทบวง กรม ของรัฐ และมีเจ้าหน้าที่ของส่วนกลางซึ่งขึ้นต่อกันตามลำดับชั้นการบังคับ บัญชาเป็นผู้ดำเนินการปกครองตลอดอาณาเขตของประเทศ การรวมอำนาจปกครองมีลักษณะ สำคัญสามประการ คือ มีการรวมกำลังในการบังคับต่างๆ คือ กำลังทหารและกำลังตำรวจให้ขึ้นต่อ ส่วนกลาง มีการรวมอำนาจวินิจฉัยสั่งการไว้ที่ส่วนกลางและมีลำดับชั้นการบังคับบัญชาเจ้าหน้าที่การรวมอำนาจการปกครองสามารถจำแนกได้ 2 แบบ คือ การรวมศูนย์อำนาจการปกครอง (concentration) และการกระจายการรวมศูนย์อำนาจการปกครอง (deconcentration)
การรวมศูนย์อำนาจการปกครอง    ได้แก่
การปกครองภายในประเทศ รูปแบบหนึ่งที่กำหนดให้อำนาจในการตัดสินใจทั้งหลายที่เกี่ยวกับการปกครองประเทศหรือเกี่ยวกับ การจัดทำบริการสาธารณะเป็นของส่วนกลางโดยไม่มีการมอบอำนาจในการตัดสินใจในบางเรื่องไป
ให้แก่เจ้าหน้าที่ของส่วนกลางที่ถูกส่งไปประจำอยู่ในภูมิภาค การปกครองประเทศด้วยวิธีการรวมศูนย์ อำนาจการปกครองนี้เป็นการปกครองประเทศที่ “สร้างภาระ” ให้กับส่วนกลางเป็นอันมาก เพราะส่วนกลางจะต้องเป็นผู้ดำเนินการด้วยตนเองทุกเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการปกครองและการจัดทำ บริการสาธารณะซึ่งมีอยู่เป็นจำนวนมาก

หลักการกระจายอำนาจปกครอง”
การกระจายอำนาจปกครองเป็นอีกวิธีการ หนึ่งในการจัดการปกครองประเทศที่รัฐมอบอำนาจการปกครองบางส่วนให้กับองค์กรอื่นนอกจาก องค์กรของส่วนกลางเพื่อจัดทำบริการสาธารณะบางอย่างโดยให้มีความเป็นอิสระ (autonome) ใน การดำเนินการและไม่อยู่ในการบังคับบัญชาของส่วนกลาง แต่จะอยู่ภายใต้การกำกับดูแล (tutelle)ของส่วนกลางการกระจายอำนาจปกครองประกอบด้วยลักษณะสำคัญห้าประการ คือ มีการแยกหน่วยงาน ออกไปเป็นองค์กรนิติบุคคลจากส่วนกลาง มีการเลือกตั้งสภาท้องถิ่น และผู้บริหารท้องถิ่น มี ความเป็นอิสระในการปกครองตนเอง มีเจ้าหน้าที่ของตนเอง และประการสุดท้ายคือ มีงบประมาณ และรายได้เป็นของตนเอง
การกระจายอำนาจปกครองสามารถจำแนกได้ 2 แบบ คือ การกระจายอำนาจทางพื้นที่และ การกระจายอำนาจทางกิจการ
การกระจายอำนาจทางพื้นที่ หรืออีกนัยหนึ่งที่เรียกกันว่า การกระจาย มีที่มาจากแนวความคิดทางการเมืองซึ่งเน้นความสำคัญของการเลือกตั้ง อำนาจทางเขตแดน มีที่มาจ โดยเห็นว่าหากเจ้าหน้าที่ที่ทำการบริหารหรือปกครองท้องถิ่นได้รับการแต่งตั้งจากส่วนกลาง ก็จะ เป็นการปกครองแบบรวมอำนาจ (centralisation) มิใช่การกระจายอำนาจ (decentralisation)ดังนั้น การกระจายอำนาจทางพื้นที่จึงต้องมีการจัดตั้งองค์กรปกครองทางเขตแดน เช่น องค์กร ปกครองส่วนท้องถิ่น มีการเลือกตั้งผู้บริหาร มีเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นที่เป็นอิสระจากส่วนกลางไม่อยู่ ภายใต้การบังคับบัญชาของส่วนกลาง แต่จะอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของส่วนกลาง องค์กรปกครอง ส่วนท้องถิ่นก็จะจัดทำกิจกรรมต่างๆ ด้วยตนเองและมีงบประมาณของตนเพื่อใช้ในการจัดทำกิจกรรม เหล่านั้น
การกระจายอำนาจทางกิจการ หรืออีกนัยหนึ่งที่เรียกกันว่า การ กระจายอำนาจทางบริการ เป็นวิธีการกระจายอำนาจโดยมอบบริการสาธารณะอย่างใดอย่างหนึ่ง ให้องค์การซึ่งมิได้อยู่ในสังกัดของส่วนกลางรับไปจัดทำด้วยเงินทุนและเจ้าหน้าที่ขององค์การนั่นเอง บริการสาธารณะที่แยกมาจัดทำนั้นอาจเป็นบริการสาธารณะทางด้านเศรษฐกิจ สังคม กีฬา หรือ วัฒนธรรม วิธีการกระจายอำนาจทางกิจการนี้ไม่ใช่การกระจายอำนาจปกครอง แต่เป็นการ “มอบ ให้องค์การของรัฐบาลไปจัดทำบริการสาธารณะโดยแยกออกมาเป็นนิติบุคคลต่างหากจากรัฐ มีทรัพย์สินของตนเองและมีผู้บริหารของตนเอง โดยนิติบุคคลกระจายอำนาจนี้จะต้องอยู่ภายใต้ การกำกับดูแลของรัฐเช่นกันแนวความคิดและทฤษฎีที่เกี่ยวข้องกับการจัดการปกครองส่วนท้องถิ่นที่กล่าวมา ข้างต้นทั้งหมดนั้น เป็นสิ่งที่นำมาใช้กันในประเทศต่างๆ เพื่อจัดระเบียบราชการบริหารภายใน ประเทศ โดยหากประเทศใดที่สภาพพลเมืองยังไม่มีความรู้ความสามารถในการปกครองตนเองได้ ก็จะใช้หลักการรวมอำนาจปกครอง ในทางตรงข้ามหากประชาชนมีความรู้ความสามารถที่จะปกครองตนเองได้ ก็จะใช้หลักการกระจายอำนาจปกครองสำหรับประเทศไทยนั้นแม้จะมีการจัดระบบการปกครองส่วนท้องถิ่นมาเป็นเวลา ร้อยปีเศษแล้วก็ตาม แต่ก็ปรากฏว่าเป็นการกระจายอำนาจแต่เพียงเล็กน้อย เพิ่งจะมีการกระจาย อำนาจการปกครองอย่างสมบูรณ์แบบดังที่บัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญฉบับปี พ.ศ. 2540 นี่เอง

หลักการแบ่งอำนาจ
นอกจากหลักการรวมอำนาจปกครองและหลักการกระจาย อำนาจปกครองแล้ว ยังมีหลักของการจัดระเบียบบริหารราชการแผ่นดินอีกหลักหนึ่งซึ่งเป็นหลักที่ แทรกอยู่ในหลักการรวมอำนาจการปกครองดังที่ได้กล่าวไปบ้างแล้วข้างต้นคือหลักการแบ่งอำนาจปกครอง
(deconcentration)
หลักดังกล่าวเป็นหลักที่ใช้กันอยู่บ้างในบางรัฐ
หลักการแบ่งอำนาจ การปกครองนี้ถูกนำมาใช้กับรูปแบบของรัฐที่มีการจัดระเบียบบริหารราชการแผ่นดินด้วย หลักการรวมอำนาจที่ประสบปัญหาในการดำเนินงาน ด้วยเหตุที่ว่าการรวมอำนาจการ ปกครองไว้ที่ส่วนกลางทั้งหมดย่อมทำให้การดำเนินการต่างๆ ของรัฐเป็นไปอย่างไม่ทั่วถึงอย่างเท่า เทียมกันทั้งประเทศและในบางครั้งก็เป็นไปอย่างล่าช้า จึงได้มีการขยายหลักการรวมอำนาจ การปกครองออกไปเป็นการแบ่งอำนาจการปกครองให้ส่วนภูมิภาค โดยมีการมอบอำนาจ ในการวินิจฉัยสั่งการบางส่วนให้แก่เจ้าหน้าที่ของส่วนกลางที่ออกไปประจำในการปกครองต่างๆของประเทศ แต่เจ้าหน้าที่นั้นยังคงเป็นเจ้าหน้าที่ของส่วนกลางและอยู่ภายใต้การบังคับบัญชา ของส่วนกลาง การแบ่งอำนาจจึงเป็นส่วนหนึ่งของหลักการรวมอำนาจปกครอง ไม่ใช่เป็นการกระจายอำนาจปกครอง
(นันทวัฒน์ บรมานันท์. 2560 : 61-63)

การบริหารราชการส่วนภูมิภาคนี้ ใช้หลักการแบ่งอำนาจ ( Deconcentration)  คือการที่รัฐบาลกลางได้มอบอำนาจในการตัดสินใจสำหรับการปฏิบัติราชการในบางเรื่องให้แก่เจ้าหน้าที่ของรัฐบาลกลางที่ถูกส่งไปประจำในส่วนภูมิภาค แต่เจ้าหน้าที่ตัวแทนส่วนกลางนั้นยังอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของรัฐบาลกลาง และหลักการแบ่งอำนาจต้องใช้ควบคู่กับหลักการรวมศูนย์อำนาจ
ส่วนการกระจายอำนาจมีข้อแตกต่าง คือ
การบริหารส่วนท้องถิ่น ดำเนินการโดยใช้หลักการกระจายอำนาจ (Decentralization) คือ การที่รัฐบาลกลางได้โอนหรือมอบอำนาจการปกครองบางส่วนให้แก่องค์กรอื่นนอกจากองค์กรหรือหน่วยงานราชการส่วนกลาง เพื่อดำเนินการจัดทำบริการสาธารณะบางอย่างได้โดยอิสระตามที่กฎหมายกำหนด ส่วนกลางจะมีหน้าที่เฉพาะเพียงการกำกับ ดูแล เท่านั้น (โกวิท วงศ์สุรวัฒน์ , 2556:109-111)

หลักการแบ่งอำนาจไม่ว่าส่วนกลางจะแบ่งอำนาจหรือมอบอำนาจให้แก่ส่วนภูมิภาคมากน้อยเพียงใด อำนาจที่แท้จริงทั้งหมดยังคงขึ้นอยู่กับส่วนกลาง เพราะการแบ่งอำนาจประชาชนไม่มีโอกาสในการควบคุม กำกับ ตรวจสอบผู้ใช้อำนาจ การควบคุมกำกับและตรวจสอบการใช้อำนาจของระบบบริหารส่วนภูมิภาคเป็นของส่วนกลาง ตรงกันข้ามกับการกระจายอำนาจซึ่งเป็นเรื่องที่ส่วนกลางยินยอมให้ประชาชนในท้องถิ่นมีอำนาจในการปกครองตนเอง ประชาชนมีอำนาจในการกำหนดผู้บริหารของท้องถิ่นโดยตรง โดยผ่านกระบวนการเลือกตั้ง และผู้บริหารท้องถิ่นจะมีหน้าที่ในการนำเสนอปัญหาและความต้องการของประชาชนในท้องถิ่นให้สภาท้องถิ่นเป็นผู้พิจารณาให้สอดคล้องกับความต้องการของประชาชน
(ศิริพร เชาวลิต,2559 : 10)

สรุปได้ว่า ความแตกต่างระหว่างหลักการอำนาจปกครองกับหลักกระจายอำนาจการปกครอง ประกอบด้วย
•ด้านเจ้าหน้าที่องค์การ
•ด้านการควบคุมบังคับบัญชาและการกำกับดูแล

นันทวัฒน์ บรมานันท์.( 2560 ).กฎหมายปกครอง.(พิมพ์ครั้งที่5).กรุงเทพฯ สำนักพิมพ์วิญญูชนจำกัด.
มานิตย์ จุมปา.( 2544 ). คำอธิบายกฏหมายปกครองว่าด้วยการจัดระเบียบราชกานบริหาร. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์เเห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เรืองวิทย์ เกษสุวรรณ. (2558). การบริหารพัฒนา . อุบลราชธานี : บพิธการพิมพ์
รงค์ บุญสวยขวัญ.(2561).การบริหารจัดการ การเมือง ท้องถิ่นและเมือง:ณัฐการ การพิมพ์.

# data[].attributes.headline
ความหมายการรวมอำนาจ แบ่งอำนาจ กระจายอำนาจ

# data[].attributes.subject
ความหมายการรวมอำนาจ แบ่งอำนาจ กระจายอำนาจ

# data[].attributes.body
การรวมอำนาจ
การรวมอำนาจ หมายถึง การรวมอำนาจการปกครองทั้งหมดไว้ที่รัฐส่วนกลาง ได้แก่ กระทรวง ทบวง กรม (มานิตย์ จุมปา, 2554 : 1)

หลักการรวมอำนาจการปกครอง เป็นหลักที่วางระเบียบบริหารราชการโดยมอบอำนาจการปกครองให้แก่ราชการบริหารส่วนกลาง (สุภาพ สารีพิมพ์, 2552 : 26)

หลักการรวมอำนาจปกครอง การรวมอำนาจเป็นวิธีการหนึ่งในการจัดการปกครองประเทศที่มีการรวมอำนาจในการปกครองประเทศทั้งหมดไว้ที่ “ส่วนกลาง” (นันทวัฒน์ บรมานันท์, 2560 : 60)

การแบ่งอำนาจ
หลักการแบ่งอำนาจบริหาร หมายถึง การที่ราชการส่วนกลางแบ่งอำนาจหน้าที่จากส่วนกลางส่งไปยังส่วนภูมิภาค (มานิตย์ จุมปา, 2554 : 3)

หลักการแบ่งอำนาจการปกครอง หลักการที่ราชการบริหารส่วนกลางมอบอำนาจวินิจฉัยสั่งการบางส่วนให้แก่เจ้าหน้าที่ผู้แทนของราชการส่วนการ (สุภาพ สารีพิมพ์, 2552 : 30)

การแบ่งอำนาจ คือ การขยายหลักการรวมอำนาจการปกครองออกไปเป็นการแบ่งอำนาจการปกครองให้ส่วนภูมิภาค (นันทวัฒน์ บรมานันท์, 2560 : 62)

การกระจายอำนาจ
หลักการกระจายอำนาจปกครอง หมายถึง การที่รัฐมอบอำนาจในการปกครองบางส่วนให้หน่วยงานการปกครองท้องถิ่น(ราชการบริหารส่วนท้องถิ่น) (มานิตย์ จุมปา, 2554 : 4)

หลักการกระจายอำนาจปกครอง เป็นวิธีการที่รัฐมอบอำนาจปกครองบางส่วนให้องค์กรอื่น จัดทำบริการสาธารณะบางอย่างโดยมีความเป็นอิสระตามสมควร (สุภาพ สารีพิมพ์, 2552 : 32)

หลักการกระจายอำนาจปกครอง เป็นอีกวิธีการหนึ่งในการจัดการปกครองประเทศที่รัฐมอบอำนาจการปกครองบางส่วนให้กับองค์กรอื่นองค์กรของส่วนกลางจัดทำบริการสาธารณะ (นันทวัฒน์ บรมานันท์, 2560 : 61)

# data[].attributes.attachment_caption
เอกสารประกอบการสอน

# data[].attributes.headline
เอกสารอ่านประกอบการเรียน (นอกเวลาเรียน)

# data[].attributes.subject
เอกสารอ่านประกอบการเรียน (นอกเวลาเรียน)

# data[].attributes.attachment_caption
เอกสารประกอบการสอนรายวิชาหลักกฎหมายปกครอง

# data[].attributes.headline
แบบทดสอบก่อนเรียน

# data[].attributes.subject
แบบทดสอบก่อนเรียน

# data[].attributes.attachment_link.description
Google Forms - create and analyze surveys, for free.

# data[].attributes.headline
สื่อการเรียนรู้หลักกฎหมายปกครอง

# data[].attributes.subject
สื่อการเรียนรู้หลักกฎหมายปกครอง

# data[].attributes.attachment_link.description
คำอธิบายรายวิชา

# data[].attributes.attachment_caption
กฎหมายพื้นฐานสำหรับบุคลากรภาครัฐ

# data[].attributes.headline
กฎหมายพื้นฐานสำหรับบุคลากรภาครัฐ

# data[].attributes.subject
กฎหมายพื้นฐานสำหรับบุคลากรภาครัฐ

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
รายวิชา 2553602 : หลักกฎหมายปกครอง [ ประวัติ แนวคิด และลักษณะทั่วไปของฝ่ายปกครองและกฎหมายปกครอง ที่มาของกฎหมายปกครอง การใช้และการตีความกฎหมายปกครอง การจัดระเบียบการบริหารราชการแผ่นดิน ระบบราชการไทย ความเกี่ยวพันระหว่างเจ้าหน้าที่ของรัฐตามกฎหมาย การควบคุมฝ่ายปกครอง ศาลปกครอง คดีปกครองและพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครองฉบับปัจจุบัน และการบังคับคดีทางปกครอง ] 3(3-0-6) สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์

กฎหมายที่เกี่ยวข้องกับฝ่ายปกครอง การดำเนินกิจกรรมทางปกครอง รวมทั้งการควบคุมตรวจสอบการดำเนินกิจกรรมทางปกครอง ตลอดจนการกำหนดหลักเกณฑ์ซึ่งระบุความสัมพันธ์ระหว่างฝ่ายปกครองกับประชาชน ทั้งนี้ ต้องเป็นไปเพื่อประโยชน์สาธารณะ กล่าวคือ

1. รัฐโดยองค์กรของรัฐหรือเจ้าหน้าที่ของรัฐ เป็นผู้ดูแลรักษาผลประโยชน์ส่วนรวมของคนหมู่มากในสังคมหรือประโยชน์สาธารณะ

2. ในกรณีที่ประโยชน์ส่วนตัวของเอกชนสอดคล้องกับประโยชน์ส่วนรวมหรือประโยชน์สาธารณะ รัฐก็ใช้นิติสัมพันธ์ตามกฎหมายเอกชนได้

3. ในกรณีที่ประโยชน์ส่วนตัวของเอกชนไม่สอดคล้องกับประโยชน์สาธารณะจะต้องให้ประโยชน์สาธารณะอยู่เหนือประโยชน์ส่วนตัวของเอกชน

4. ถ้าเอกชนไม่ยินยอมที่จะสละประโยชน์ส่วนตัวเพื่อประโยชน์สาธารณะ ก็จะต้องให้รัฐโดยองค์กรของรัฐหรือเจ้าหน้าที่ของรัฐ มีอำนาจบังคับเอกชนเพื่อประโยชน์สาธารณะได้

กฎหมายปกครอง คือ กฎหมายมหาชนที่วางหลักด้านการจัดระเบียบบริหารราชการทางปกครอง มีความเกี่ยวข้องกับการจัดองค์กรของฝ่ายปกครอง และการดำเนินกิจกรรมด้านบริการสาธารณะของฝ่ายปกครอง รวมถึงการควบคุมการจัดบริการสาธารณะของฝ่ายปกครอง รายละเอียดประกอบด้วย

หลักกฎหมายปกครอง

การจัดโครงสร้างฝ่ายปกครอง

การจัดระเบียบบริหารราชการ

การจัดบริการสาธารณะ

การปฏิบัติหน้าที่ของฝ่ายปกครอง

ความรับผิดชอบของฝ่ายปกครอง

การควบคุมการปฏิบัติหน้าที่ของฝ่ายปกครอง

ศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง

กฎหมายที่บัญญัติให้อำนาจและหน้าที่แก่หน่วยงานของรัฐหรือหน่วยงานทางปกครอง และแก่หน้าเจ้าที่ของรัฐ เพื่อใช้อำนาจหน้าที่นั้นในการปกครองหรือบริการสาธารณะ

กฎหมายมหาชน เป็นกฎหมายที่กำหนดความสัมพันธ์ระหว่างรัฐหรือหน่วยงานของรัฐกับเอกชน โดยกำหนดให้สถานะของรัฐหรือหน่วยงานของรัฐให้อยู่ในฐานะที่เหนือกว่าเอกชน ทั้งนี้เพราะรัฐอยู่ในสถานะผู้ปกครองที่ต้องบริหารประเทศให้เกิดความสงบเรียบร้อย เป็นเครื่องมือในการบังคับประชาชนในสังคม มีเจตนารมณ์เพื่อควบคุมและคุ้มครองสังคมให้เกิดความสงบเรียบร้อย และเป็นเครื่องมือของรัฐในการดำเนินนโยบายสาธารณะที่มีผลกระทบต่อคนส่วนใหญ่ของสังคม กฎหมายเอกชน เป็นกฎหมายที่กำหนดความสัมพันธ์ระหว่างเอกชนกับเอกชนด้วยกันเอง ในฐานะที่เอกชนนั้นมีความเสมอภาคหรือเท่าเทียมกัน
©แนวคิดที่เป็นรากฐานของกฎหมายปกครอง

แนวคิดเรื่องการแบ่งแยกการใช้อำนาจอธิปไตย

แนวคิดว่าด้วยนิติรัฐ

แนวคิดว่าด้วยการจัดบริการสาธารณะ

©ลักษณะสำคัญของกฎหมายปกครอง

เป็นสาขาหนึ่งของกฎหมายมหาชน

เป็นกฎหมายที่วางหลักการเกี่ยวกับการจัดระเบียบและวิธีดำเนินการในการจัดให้มีบริการสาธารณะของฝ่ายปกครอง

เป็นกฎหมายที่วางหลักความสัมพันธ์ระหว่างองค์กรฝ่ายปกครองด้วยกัน

เป็นกฎหมายที่วางหลักความสัมพันธ์ระหว่างองค์กรฝ่ายปกครองกับเอกชน

© เนื้อหาหลักของกฎหมายปกครอง

การจัดระเบียบบริหารขององค์กรฝ่ายปกครอง

อำนาจหน้าที่ของฝ่ายปกครอง

การควบคุมการกระทำทางปกครอง

© การจัดโครงสร้างฝ่ายปกครอง

การจัดองค์การภาครัฐโดยหลักการรวมอำนาจ

การจัดองค์กรภาครัฐโดยหลักการแบ่งอำนาจ

การจัดองค์กรภาครัฐโดยหลักการกระจายอำนาจ

การจัดระเบียบราชการบริหารส่วนกลาง

การจัดระเบียบราชการบริหารส่วนภูมิภาค

การจัดระเบียบราชการบริหารส่วนท้องถิ่น

การจัดระเบียบราชการบริหารแบบอื่น

©การจัดบริการสาธารณะ

ฝ่ายปกครองมีภาระหน้าที่ที่สำคัญคือการสร้างประโยชน์สาธารณะให้เกิดขึ้นกับประชาชนในการปกครอง กิจการที่จะนำไปสู่ประโยชน์สาธารณะแยกออกเป็น 2 ประการ ที่มีความสัมพันธ์ซึ่งกันและกัน กล่าวคือ

กิจการที่ฝ่ายปกครองจะต้องใช้อำนาจของตนที่มีตามกฎหมายเข้าควบคุมประชาชน เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดความไม่สงบเรียบร้อยขึ้นในสังคม

กิจการที่ฝ่ายปกครองจะต้องจัดให้มีการให้บริการแก่ประชาชนทั่วไป (บริการสาธารณะ)

© การปฏิบัติหน้าที่ของฝ่ายปกครอง

เครื่องมือในการปฏิบัติหน้าที่ของฝ่ายปกครอง

ความชอบด้วยกฎหมายของการกระทำทางปกครอง

กฎและคำสั่งทางปกครอง , สัญญาทางปกครอง

ความรับผิดชอบของฝ่ายปกครอง

พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539

การควบคุมการปฏิบัติหน้าที่ของฝ่ายปกครอง

พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของหน้าหน้าที่ พ.ศ. 2539

หน่วยงานทางปกครอง หมายความว่า กระทรวง ทบวง กรม ส่วนราชการที่เรียกชื่ออย่างอื่นและมีฐานะเป็นกรม ราชการส่วนภูมิภาค ราชการส่วนท้องถิ่น รัฐวิสาหกิจที่ตั้งขึ้นโดยพระราชบัญญัติหรือพระราชกฤษฎีกา หรือหน่วยงานอื่นของรัฐ และให้หมายความรวมถึงหน่วยงานที่ได้รับมอบหมายให้ใช้อำนาจทางปกครอง หรือให้ดำเนินกิจการทางปกครอง [พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. 2542]

©ศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง

รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2560

มาตรา 197 " ศาลปกครองมีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีปกครองอันเนื่องมาจากการใช้อำนาจทางปกครองตามกฎหมายหรือเนื่องมาจากการดำเนินกิจการทางปกครอง ทั้งนี้ ตามที่กฎหมายบัญญัติ
ให้มีศาลปกครองสูงสุดและศาลปกครองชั้นต้น อำนาจศาลปกครองตามวรรคหนึ่ง ไม่รวมถึงการวินิจฉัยชี้ขาดขององค์กรอิสระ ซึ่งเป็นการใช้อำนาจโดยตรงตามรัฐธรรมนูญขององค์กรอิสระนั้นๆ การจัดตั้ง วิธีพิจารณาคดี และการดำเนินงานของศาลปกครองให้เป็นไปตามกฎหมายว่าด้วยการนั้น"
มาตรา 198 " การบริหารงานบุคคลเกี่ยวกับตุลาการศาลปกครองต้องมีความเป็นอิสระ และดำเนินการโดยคณะกรรมการตุลาการศาลปกครองซึ่งประกอบด้วย ประธานศาลปกครองสูงสุดเป็นประธาน และกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิซึ่งเป็นตุลาการในศาลปกครอง และผู้ทรงคุณวุฒิซึ่งไม่เป็นหรือเคยเป็นตุลาการในศาลปกครองไม่เกินสองคน บรรดาที่ได้รับเลือกจากข้าราชการตุลาการศาลปกครอง ทั้งนี้ ตามที่กฎหมายบัญญัติ"

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. 2542

คดีปกครองมีลักษณะพิเศษต่างไปจากคดีแพ่งและคดีอาญา ดังนั้น จึงมีวิธีพิจารณาที่เหมาะสมกับสภาพของคดีปกครองเอง ซึ่งได้แก่วิธีพิจารณาแบบไต่สวน อันเป็นวิธีการที่มีหลักสำคัญในการให้อำนาจศาลในการแสวงหาข้อเท็จจริงได้ อย่างกว้างขวาง และเป็นผู้ดำเนินกระบวนพิจารณาเอง การพิจารณาคดีปกครองต้องเคารพหลักทั่วไปของระบบวิธีพิจารณาคดี อันเป็นหลักการที่มุ่งเน้นให้มีการพิจารณาคดีอย่างยุติธรรมและมีประสิทธิภาพ เช่น การฟังความสองฝ่าย การพิจารณาไปตามกรอบของคำฟ้องและคำขอท้ายฟ้อง การคัดค้านตุลาการ เป็นต้น

มาตรา 7 ศาลปกครองแบ่งออกเป็นสองชั้น คือ (1) ศาลปกครองสูงสุด (2) ศาลปกครองชั้นต้น ได้แก่ ก. ศาลปกครองกลาง ข. ศาลปกครองในภูมิภาค ใช้ระบบไต่สวนในการพิจารณาคดีปกครอง (ระบบไต่สวน ให้ตุลาการมีบทบาทสำคัญในการดำเนินกระบวนพิจารณา และแสวงหาข้อเท็จจริงและพยานหลักฐานที่จำเป็นต่อการพิจารณาพิพากษาคดี) กระบวนพิจารณาคดีปกครองจะมีหลักการที่สำคัญ คือเป็นกระบวนการพิจารณา ที่ส่วนใหญ่จะเป็นลายลักษณ์อักษรและเป็นระบบไต่สวน

"อำนวยความยุติธรรมทางปกครองด้วยความเป็นธรรม รวดเร็ว ทันสมัย
เพื่อเสริมสร้างธรรมาภิบาลในสังคม และเป็นศาลแห่งความเป็นเลิศ"

ในการดำเนินคดีปกครองของศาลปกครอง จะมีสำนักงานศาลปกครองทำหน้าที่เป็นหน่วยงานธุรการของศาลปกครองคือ ทำหน้าที่เป็นฝ่ายสนับสนุนเพื่อให้การดำเนินการของศาลปกครองเป็นไปได้ด้วยดี และมีประสิทธิภาพ สำนักงานศาลปกครองเป็นส่วนราชการที่เป็นหน่วยงานอิสระตามรัฐธรรมนูญ มีฐานะเป็นนิติบุคคล โดยมีเลขาธิการสำนักงานศาลปกครองเป็นผู้บังคับบัญชา ขึ้นตรงต่อประธานศาลปกครองสูงสุดในการบริหารงานสำนักงานศาลปกครอง
พรบ.จัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ.2542 มาตรา 77 กำหนดให้สำนักงานศาลปกครองมีอำนาจหน้าที่ ดังต่อไปนี้

1. รับผิดชอบในงานธุรการของศาลปกครอง

2. ดำเนินการเกี่ยวกับคดีปกครองตามคำสั่งของศาลปกครอง

3. ดำเนินการบังคับให้เป็นไปตามคำบังคับของศาลปกครอง

4. ศึกษาและรวบรวมข้อมูลเพื่อประโยชน์แก่การปฎิบัติงานของศาลปกครอง

5. วิเคราะห์เหตุแห่งการฟ้องคดีปกครองเพื่อเสนอแนะแนวทางการปรับปรุงวิธีปฎิบัติราชการต่อหน่วยงานของรัฐที่เกี่ยวข้อง

6. จัดพิมพ์และเผยแพร่คำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลปกครอง

7. จัดให้มีการศึกษาอบรมเพื่อพัฒนาความรู้ของตุลาการศาลปกครอง ข้าราชการฝ่ายศาลปกครองและเจ้าหน้าที่อื่นของรัฐที่เกี่ยวข้อง ตลอดจนประสานงานกับหน่วยงานอื่นที่เกี่ยวข้องเพื่อพัฒนาหลักกฎหมายมหาชน การบริหารราชการแผ่นดิน และบุคลากรด้านกฎหมายมหาชน

8. ปฏิบัติการอื่นตามบทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัตินี้ หรือตามที่มีกฎหมายกำหนดให้เป็นอำนาจหน้าที่ของสำนักงานศาลปกครอง

กฎหมายปกครอง เป็นคำรวมของกฎหมายหลายฉบับ และมีชื่อแตกต่างกัน (ประเทศไทย) อาจจะอยู่ในชื่อของ พระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญ พระราชบัญญัติ หรือพระราชกำหนด เมื่อเกิดกรณีพิพาทจากการใช้อำนาจหน้าที่ตามบทบัญญัติของกฎหมาย จะต้องอยู่ในเขตอำนาจของศาลปกครอง

รัฐเสรีประชาธิปไตยยอมรับรองและให้ความคุ้มครองสิทธิเสรีภาพขั้นมูลฐานของราษฎรไว้ในรัฐธรรมนูญ โดยอาจจำแนกสิทธิเสรีภาพดังกล่าวได้เป็น 3 ประเภท คือ

1. สิทธิเสรีภาพส่วนบุคคลโดยแท้ อันได้แก่ สิทธิเสรีภาพในชีวิตร่างกาย สิทธิเสรีภาพในเคหสถาน สิทธิเสรีภาพในการติดต่อสื่อสารถึงกันและกัน สิทธิเสรีภาพในการเดินทางและการเลือกถิ่นที่อยู่อาศัย และสิทธิเสรีภาพในครอบครัว

2. สิทธิเสรีภาพในทางเศรษฐกิจ อันได้แก่ สิทธิเสรีภาพในการประกอบอาชีพ สิทธิเสรีภาพในการมีและใช้ทรัพย์สิน และสิทธิเสรีภาพในการทำสัญญา

3. สิทธิเสรีภาพในการมีส่วนร่วมในกระบวนการทางการเมือง อันได้แก่ สิทธิเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นทางการเมือง สิทธิเสรีภาพในการรวมตัวกันเป็นสมาคมหรือพรรคการเมือง และสิทธิเสรีภาพในการลงคะแนนเสียงเลือกตั้งและสมัครรับเลือกตั้ง

รัฐจะต้องธำรงรักษาไว้ซึ่งประโยชน์ส่วนรวมหรือประโยชน์สาธารณะ ซึ่งในบางกรณีรัฐจำต้องบังคับให้ราษฎรกระทำการหรือละเว้นไม่กระทำการบางอย่าง โดยองค์กรหรือเจ้าหน้าที่ของรัฐสามารถล่วงล้ำเข้าไปในเขตแดนแห่งสิทธิเสรีภาพของราษฎรได้ แต่รัฐให้คำมั่นต่อราษฎรว่า "องค์กรหรือเจ้าหน้าที่ของรัฐจะกล้ำกรายสิทธิเสรีภาพของราษฎรได้ ก็ต่อเมื่อมมีกฎหมายบัญญัติไว้ชัดแจ้งและเป็นการทั่วไปว่าให้องค์กรหรือเจ้าหน้าที่ของรัฐกล้ำกลายสิทธิเสรีภาพของราษฎรได้ในกรณีใด และภายในขอบเขตอย่างไร

หลักนิติรัฐ

ในรัฐสมัยใหม่นั้นการปกครองประเทศนั้นปกครองด้วยหลักนิติรัฐ หลักนิติรัฐ หมายถึง การปกครองที่มีกฎหมายเป็นผู้ปกครอง ไม่ใช่การปกครองที่มีตัวบุคคลเป็นผู้ปกครอง ดังนั้น กฎหมายจึงเป็นแนวปฏิบัติสำหรับการบริหารราชการแผ่นดินที่บุคลากรภาครัฐทุกภาคส่วนมีความจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องมีความรู้ ความเข้าใจเกี่ยวกับกฎหมายพื้นฐาน อันประกอบด้วย

1. พระราชบัญญัติข้อมูลข่าวสารของราชการ

2. พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง

3. พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่

4. พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน

5. พระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือน

แหล่งเรียนรู้ออนไลน์ด้วยตนเอง

สาระสำคัญของหลักนิติรัฐ

1. บรรดาการกระทำทั้งหลายของรัฐฝ่ายบริหารจะต้องชอบด้วยกฎหมายที่ตราขึ้นโดยองค์กรของรัฐฝ่ายนิติบัญญัติ

2. บรรดากฎหมายทั้งหลายที่องค์กรของรัฐฝ่ายนิติบัญญัติได้ตราขึ้นจะต้องชอบด้วยรัฐธรรมนูญ

3. การควบคุมไม่ให้การกระทำขององค์กรของรัฐฝ่ายบริหารขัดต่อกฎหมายก็ดี การควบคุมไม่ให้กฎหมายขัดต่อรัฐธรรมนูญก็ดี จะต้องเป็นอำนาจหน้าที่ขององค์กรของรัฐฝ่ายตุลาการซึ่งมีความเป็นอิสระจากองค์กรของรัฐฝ่ายบริหารและองค์กรของรัฐฝ่ายนิติบัญญัติ

©หัวข้อที่เกี่ยวข้อง

หัวข้อแนะนำ (ผลงานนักศึกษา)

# data[].attributes.attachment_link.title
กฎหมายพื้นฐานสำหรับบุคลากรภาครัฐ

# data[].attributes.attachment_link.description
กฎหมายเป็นแนวปฏิบัติสำหรับการบริหารราชการแผ่นดินที่บุคลากรภาครัฐทุกภาคส่วนมีความจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องมีความรู้ ความเข้าใจเกี่ยวกับกฎหมายพื้นฐาน

# data[].attributes.headline
หนังสือเกี่ยวกับหลักกฎหมายปกครอง

# data[].attributes.subject
หนังสือเกี่ยวกับหลักกฎหมายปกครอง

# data[].attributes.body
คำนำ
กฎหมายปกครองเป็นกฎหมายพิเศษที่ใช้บังคับแก่ข้อพิพาทที่เกิดจากความขัดแย้งระหว่างเจ้าหน้าที่ของรัฐกับประชาชน ในลักษณะที่คู่ความฝ่ายหนึ่งเป็นผู้ใช้อำนาจของรัฐมีฐานะเหนือกว่าและเป็นผู้ควบคุมดูแล ขณะที่คู่ความอีกฝ่ายหนึ่งเป็นราษฎร ที่มีฐานะด้อยกว่า ถือได้ว่าเป็นกฎหมายที่สำคัญที่สุดในการคุ้มครองสิทธิเสรีภาพขั้นพื้นฐานของประชาชนจากการกระทำของรัฐ

# data[].attributes.headline
หลักกฎหมายปกครอง

# data[].attributes.subject
หลักกฎหมายปกครอง

# data[].attributes.body
ประวัติส่วนตัว
ชื่อ นางสาวสุพัตรา ไชยณรงค์
ชื่อเล่น มิ้นท์
ที่อยู่อาศัย ต.ช่องแมว อ.ลำทะเมนชัย จ.นครราชสีมา
นักศึกษาชั้นปี 3 หมู่ 3
รหัสนักศึกษา 630112801144
สาขารัฐประศาสนศาสตร์
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์
มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์