# data[].attributes.body
A: De lege stad:
Het geeft aan hoe het voelde toen er oorlog was.
tijdens het verhaal wordt de vraag steeds groter, waarom gebeurd dit en hoe hebben we dit niet aan zien komen.
De grote vraag is: gaat de oorlog ooit voorbij of zitten we hier voor altijd in? Dieper in het verhaal lees je wat de familie denkt, en hoe ze denken het op te lossen.

'In Duitsland hebben ze een groot tekort aan artsen. Daniel is te werk gesteld in een Berlijns ziekenhuis.'  'Maar hij zou thuiskomen.' 'Ik heb hem nodig.' (p. 201)

D: Een terugkerend gevoel is 'angst'. De angst om mensen kwijt te raken. Ze willen geen oorlog meer, gewoon het normale leven zonder oorlog. Ze weten niet hoe lang het nog gaat duren en wie ze nog meer kwijt gaan raken en dat vinden ze eng. Ik wil ze niet kwijt ik moet alles doen om ons bij elkaar te houden: citaat.

"We maken elkaar kapot op deze manier. Waarom voeren mensen oorlog, Katja? Waarom leert men niet van het verleden en maakt elke generatie dezelfde
fout?' (p.202)

E: Wat is de thematiek van het boek in één zin:

Angst, en verbondenheid.
De angst die iedereen heeft om elkaar kwijt te raken. Om niet meer samen te zijn. Dat de oorlog nooit ophoud. En de verbondenheid, ze doen dit samen, iedereen probeert elkaar te helpen. De taken zijn duidelijk en ze staan klaar voor elkaar. Dat vinden ze belangrijk. Ze heeft gedaan wat ze moest doen haar familie door de oorlog geholpen: citaat

"Het zijn Thijs en Hein! Daar komen ze, oh mijn god, daar komen ze!" (p.279)

# data[].attributes.body
A: Katja is de hoofdpersoon in De lege stad. Katja woont op zichzelf met haar vriend Daniel. Ze gaat nog vaak naar haar ouderlijk huis, anders voelt ze zich eenzaam omdat Daniel veel aan het werk is vanwege de oorlog. Toen de Duitsers ook haar stad binnenvielen ze moesten hier allang zijn: citaat en haar ouders werden vermoord moest ze voor haar familie zorgen. Ze houd zich sterk maar dat is niet altijd makkelijk. Tot haar verbazing had ze nog geen nachtmerries over het bombardement gehad. Ze moet haar best doen voor haar familie.

"Hoe is het met je familie?"
"Ik weet het niet ik ben naar ze op zoek. Dit zijn mijn broer en zusje."  (p. 37)
"Mijn ouders zijn omgekomen. Joep en Ellie ook."
"O, Katja, wat vreselijk. En de anderen?"
"Die wonen bij Daniel en mij." (p.55/ p.56)

C: de belangrijkste bij personen zijn Daniel en Thijs- Katja haar vriend en broer. Daniel is heel afwezig door zijn werk (hij werkt in het ziekenhuis) toch probeert hij Katja en haar familie zoveel mogelijk te helpen. Thijs is stil, maar doet alles om zijn familie in stand te houden. Hij ruimt het puin op in de stad en komt veel angstaanjagende dingen tegen. Daardoor gaat hij steeds meer in zichzelf zitten.
Daarnaast is Jet een belangrijk bij persoon- een van de zusjes van Katja. Ze helpt Katja in het huishouden maar wilt wel haar eigen ding blijven doen. Dankzij Jet word het makkelijker voor Katja om te zorgen voor Lieke (andere zusje). De enige voor wie ze in de ochtend opstaat is Lieke: citaat.

"Jet helpt mij met huishouden. En je past op Lieke als ik weg moet. Ik vind dat genoeg, en Daniel heeft er ook geen problemen mee." (p. 52)

H. De personages waarvan je het meest komt te weten zijn, Katja. Je leest alles wat je moet weten, hoe ze zich voelt en hoe ze maar door blijft gaan. Ik red me wel zolang jullie maar bij me zijn: citaat. Ze doet haar best en denkt weinig aan haarzelf.

"Toch moet je het proberen,' zegt ze zacht tegen zichzelf. 'je hebt geen keus." (p. 184)

# data[].attributes.body
"Zijn we niet bevrijd?" Huilt Lieke.
Katja hurkt bij haar neer. "Nee, maar het kan niet lang meer duren, liefje. De Amerikanen zijn heel dichtbij, binnenkort is het echt zo ver.'"(p.235)

Mensen die geen oorlog hebben meegemaakt kunnen het niet indenken hoe het was. Het geduld dat je moet hebben, om te wachten tot je bevrijd word. De onmacht, het verdriet om de mensen die je kwijt bent geraakt en de boosheid.
Het zegt veel over hoe het leven was tijdens de oorlog, hoe de mensen zich voelde.

"Daar zijn ze! Nu zijn we echt bevrijd". (p.271)

De blijdschap en het gevoel dat het normale leven weer begint. Er was alleen maar feest.

# data[].attributes.body
Dit lied is gemaakt door huiscomponist Ruud Bos

Ik vind dit nummer bij het verhaal passen omdat het nummer begint met rustige ondertonen. Daarna loopt het langzaam op naar een gevoel van angst, en dan naar een gevoel van vrijheid en blijdschap dat alles voorbij is. Ik koppel dit aan het einde van het boek, waar ze bevrijd worden. De blijdschap die ze het voelen, dat het 'echte, normale' leven weer kan beginnen. Dit nummer wordt ook altijd gedraaid bij NEC voor de wedstrijd, daar laten ze beelden bij zien van diepte punten. Op het einde komen er dan hoogte punten. Daardoor vind ik het nummer bij dit boek passen.

Bos begon met de hoofdshow. Hij maakte dit op basis van een algemeen idee van spanningsopbouw: eerst rustig, dan modulerend naar steeds heftiger.[9] De programmering van de hoofdshow is gemaakt nadat de muziek er was, en sluit er daarom dus goed op aan

Bos begon met de hoofdshow. Hij maakte dit op basis van een algemeen idee van spanningsopbouw: eerst rustig, dan modulerend naar steeds heftiger.[9] De programmering van de hoofdshow is gemaakt nadat de muziek er was, en sluit er daarom dus goed op aan

# data[].attributes.body
'Dat weet je niet, het kan nog! Misschien zijn de bij de familie in Capelle of Schiedam, misschien....' Het medelijden in Daniels ogen kapt haar woordenstroom af en breekt haar. (p.41)

Ik kan me niet voorstellen hoe ik me zou voelen. Ze zijn onwetend. Ze wisten niet wat ze moesten doen, zoeken of wachten. Bellen kon toen nog niet. Het gemis is groot. Komen ze elkaar ooit nog tegen? Ze staan samen sterk, de ene werkt voor het geld, de ander helpt met de 'kleinere' kinderen.

'Hoe naïef zijn we geweest, hoe ongelooflijk naïef'.

Katja had niet verwacht dat er daadwerkelijk een oorlog uit zou breken. Het komt dus aan als een grote klap in het gezicht.

# data[].attributes.body
Het boek maakt me nieuwsgierig, dit komt doordat ik altijd al heb willen weten hoe het is in de oorlog. Dit trekt me aan. Ik heb veel verhalen over de oorlog van mijn overgroot opa gehoord.

"Ze hebben ons gebombardeerd. Ze hebben de hele stad verwoest. O god, pa en ma. En de anderen! Daniel!
Ik begin te trillen, de angst om mijn familie slaat als een golf om haar heen". (p. 22)

Er zitten veel momenten in het verhaal waar ik me af ga vragen wat ik zou doen als er een bombardement zou komen.
Dat gebeurd bij meerdere stukken in het boek.
Dan komen de Duitsers binnen. Ze doen aardig. Maar voor hoe lang blijft dit?

# data[].attributes.body
"Het luchtalarm loeit voor de zoveelste keer, een hoog gejank dat over de stad golft, de straten vult met lawaai en iedereen verschrikt doet opkijken. Het is niet de eerste keer en nadat men even zijn pas heeft ingehouden en gealarmeerd naar boven heeft gekeken, gaat het leven weer zijn gang". (p.7)

# data[].attributes.body
De lege stad is geschreven door Simone van der Vlugt. Het boek is gepubliceerd in 2015.

Korte samenvatting:
Rotterdam, 14 mei 1940.
Katja gaat langs bij de winkel en het huis van haar ouders.
Door de oorlog was het erg druk en moest iedereen helpen. Lieke ligt ziek boven
op de bank, Ellie past op haar. Katja neemt Lieke mee naar haar huis. Ze pakken de fiets. Er is een strakke blauwe lucht, totdat er vliegtuigen overkomen, niet
in de richting van de haven, maar naar de binnenstad. 'Het zijn de Duitsers'.
Iedereen rent door elkaar. Er vallen bommen. Katja en Lieke rennen naar de
schuilkelder.  Om haar heen storten de gebouwen in. Thijs (haar oudere
broer) trok ze een gebouw in. Toen de bommen voorbij waren haastte ze naar het
huis van hun ouders. Leven ze nog? Vluchten ze? Vinden ze hun familie terug? En
wat nu met de oorlog?  Komt er een einde aan de oorlog?