# data[].attributes.body
Πρωτεύουσα: Βιέννη

Πληθυσμός: 9,132 εκ.

Γλώσσα: Γερμανικά

Χαιρετισμός: ΗΑΗΟ

Κλίμα: Ηπειρωτικό με συχνές βροχοπτώσεις

Νόμισμα: ευρώ

Ομάδα: Rapid Viennis

Διάσημο μνημείο: Durnstein

# data[].attributes.body
Πρωτεύουσα: Όσλο

Πληθυσμός: 5,52 εκατομμύρια

Γλώσσα: Νορηγικά

Χαιρετιμός: Hei

κλίμα: ήπιο στις θαλάσσιες ακτές ,ενώ στην ενδοχώρα είναι σαφώς ψυχρότερο

Νόμισμα: Κορονα Νορβηγίας

Ομάδα: Βίκινκγ fc

Διάσιμο μνημείο: Trolltunga

# data[].attributes.headline
Κυριάκος, Εύα και Αναστασία

# data[].attributes.subject
Κυριάκος, Εύα και Αναστασία

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Διονυσία  Τάσση

# data[].attributes.attachment_link.title
Ταιριάζω τις χώρες με τις σημαίες τους

# data[].attributes.attachment_link.description
Στο παρακάτω παιχνίδι να ταιριάξετε τις χώρες με τις σημαίες τους!

# data[].attributes.body
Πρωτεύουσα : Παρίσι

Πληθυσμός :68,29 εκ.

Γλώσσα : γαλλικά

Χαιρετισμός : salut

Κλίμα : εύκρατο

Νόμισμα : ευρώ

Ομάδα : Παρί Σεν Ζερμέν

Διάσημο μνημείο : Αψίδα του Θριάμβου

# data[].attributes.body
Πρωτεύουσα: Βέρνη

Πληθυσμός: 8,888 εκατομμύρια

Γλώσσα: γερμανικά, γαλλικά, ιταλικά, ρομανσικά

Χαιρετισμός: Salut (γαλλικά), Ciao (ιταλικά)

Κλίμα: ψυχρό και ξηρό

Νόμισμα: Ευρώ

Ομάδα: Γιανγκ Μπόις Βέρνης

Διάσημο μνημείο: Κάστρο του Σιγιόν

# data[].attributes.body
Υλικά:

100γρ. λευκό κρασί

50γρ. γκούντα, τριμμένο

50γρ. γραβιέρα, τριμμένη

50γρ. έμενταλ, τρμμένο

1κ.γ. κορν φλάουρ

1/2κ.γ. σκόρδο, σε σκόνη

Για το σερβίρισμα:

μανιτάρια, σοτέ

πατάτες baby, βρασμένες

ψωμί

μπέικον, ψημένο

Εκτέλεση:

Τοποθετούμε ένα κατσαρολάκι σε δυνατή φωτιά. Βάζουμε το κρασί και αφήνουμε να πάρει μια βράση. Σε ένα μπολ βαζουμε τα τυριά, το κορν φλάουρ, το σκόρδο και ανακατεύουμε. Μόλις πάρει μια βράση το κρασί χαμηλώνουμε σε πολύ χαμηλή φωτιά και βάζουμε το 1/3 από το μείγμα των τυριών. Ανακατεύουμε με ένα σύρμα

χειρός μέχρι να λιώσουν καλά. Ακολουθούμε την ίδια διαδικασία για όλο το μείγμα. Μεταφέρουμε στο ειδικό σκεύος για fondue και σερβίρουμε με μανιτάρια, πατάτε, μπέικον και ψωμί.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Συνεισφέροντες στα εγχειρήματα Wikimedia

# data[].attributes.attachment_link.title
Ελβετία - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.body
πρωτεύουσα: Μόσχα

πληθυσμός: 143,8 εκατομμύρια

γλώσσα: ρώσικα

χαιρετισμός: ya su!

κλίμα: υγρό μεσογειακό

νόμισμα: ρούβλι

ομάδα: Κρασνοντάρ

διάσημο μνημείο: Ερμιτάζ

# data[].attributes.body
Πρωτεύουσα: Βερολίνο

Πληθυσμός: 84.228.677

Γλώσσα: Γερμανικά

Χαιρετισμός: Hallo

Κλίμα: Εύκρατο

Νόμισμα: ευρώ

Ομάδα: Bayern Munchen

Διάσημο Μνημείο: Γλυπτοθήκη του Μονάχου

# data[].attributes.body
Πρωτεύουσα: Αθήνα

Πληθυσμός: 10,41

Γλώσσα: Ελληνικά

Χαιρετισμός: Γεια

Κλίμα: Μεσογειακό

Νόμισμα: Ευρώ

Ομάδα: Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, ΑΕΚ

Διάσημο μνημείο: Παρθενώνας

# data[].attributes.body
Πρωτεύουσα: Βαρσοβία

Πληθυσμός: 36,69 εκατομμύρια

Γλώσσα: Πολωνικά

Χαιρετισμός: Hej

Κλίμα: ήπιο ηπειρωτικό

Νόμισμα: PLN

Ομάδα: Εθνική Πολωνίας

Διάσημο μνημείο: Της εξέγερσης της Βαρσοβίας

# data[].attributes.body
Πρωτεύουσα: Λισσαβόνα

Πληθυσμός: 10.639.726

Γλώσσα: πορτογαλίκα

Χαιρετισμός: oi

Κλίμα: πολλές βροχοπτώσεις και ήπιες θερμοκρασίες

Νόμισμα: ευρώ

Ομάδα: Σπόρτιγκ

Διάσιμο μνημειο: Ντευσκουμπριμεντίους

# data[].attributes.body
Πρωτεύουσα: Μαδρίτη

Πληθυσμός: 48,35 εκατομμύρια

Γλώσσα: Ισπανικά

Χαιρετισμος: Holα

Κλίμα: Ημίξηρο κλίμα

Νόμισμα: Πεσέτα

Ομάδα: Real Madrid

Διάσημο μνημείο: Κάζα Μπατλιό

# data[].attributes.headline
Τα πάνκεικς της Νορβηγίας

# data[].attributes.subject
Τα πάνκεικς της Νορβηγίας

# data[].attributes.body
Υλικά:

2 φλ αλεύρι

2 κ.σ. ζάχαρη

1 κ.γ. μαγειρική σόδα

1 1/2 κ.γ. μπέικιν πάουντερ

1 κ.γ. αλάτι

1/2 κ.γ. βανίλια

2 αυγά

1 3/4 φλ ξινόγαλο με μπλούμπερις

4 κ.σ. λάδι

3/4 φλ μύρτιλλα

Εκτέλεση:

1. Ανακατεύω όλα τα στερεά υλικά. Προσθέτω και τα υγρά και ανακατεύω

2. Αυτό είναι το γάλα που βρήκα. Είναι κάτι σα ρευστο γιαούρτι με γεύση μπλούμπερις. Το μείγμα γίνεται εξαιρετικά αφράτο, υγρό αλλά δεν τρέχει.

3. Προσθέτουμε τα blueberries και ανακατεύουμε ξανά

4. Αλείφουμε το τηγάνι με ελάχιστο λάδι (αν χρειάζεται) και βάζουμε κουταλιές από το μείγμα. Όταν σφίξουν λίγο και κάνουν κάτι φουσκαλίτσες τα γυρνάμε και τα αφήνουμε για ένα λεπτάκι από την άλλη πλευρά.

5.Συνεχίζουμε με την υπόλοιπη ζύμη. Μάλλον δε θα χρειαστεί άλλο λάδι. Τα σερβίρουμε με λίγο βούτυρο και σιρόπι (ή μέλι).

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
Τα πάνκεικς της Νορβηγίας

# data[].attributes.headline
Το αυθεντικό βιεννέζικο σνίτσελ

# data[].attributes.subject
Το αυθεντικό βιεννέζικο σνίτσελ

# data[].attributes.body
Υλικά

Μερίδες: 4

4 μοσχαρίσιες μπριζόλες γάλακτος, κόντρα, χωρίς το κόκαλο, χτυπημένες σε πάχος 0,5 εκ.

2 αυγά

150 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις

150 γρ. φρυγανιά τριμμένη

200-250 γρ. βούτυρο κλαριφιέ (βλ. μυστικό)

αλάτι, πιπέρι φρεσκοτριμμένο

1 λεμόνι κομμένο στα 4 για γαρνίρισμα

Διαδικασία

1. Για να φτιάξουμε το διάσημο βιενέζικο σνίτσελ, πρώτα αλατοπιπερώνουμε τα κομμάτια του κρέατος.

2. Σε ένα ταψάκι χτυπάμε τα αυγά και τα αλατοπιπερώνουμε. Σε άλλο ταψάκι απλώνουμε το αλεύρι και αλατοπίπερο και σε τρίτο την τριμμένη φρυγανιά, επίσης με αλατοπίπερο.

3. Σε ένα μεγάλο τηγάνι, ζεσταίνουμε γύρω στα 60 γρ. βούτυρο κλαριφιέ, σε δυνατή φωτιά. (Αν έχουμε θερμόμετρο μαγειρικής να φτάσει στους 180°C).

4. Βουτάμε κάθε σνίτσελ στο αλεύρι, να καλυφθεί καλά και τινάζουμε να φύγει το περιττό.

5. Μετά το βουτάμε στο αυγό, προσέχοντας να κολλήσει παντού.

6. Τέλος, μεταφέρουμε κάθε σνίτσελ στην τριμμένη φρυγανιά και το πατάμε ελαφρώς και από τις δύο πλευρές ώστε να κολλήσει καλά.

7. Αμέσως τηγανίζουμε κάθε σνίτσελ στο καυτό βούτυρο για περίπου δύο λεπτά από τη κάθε πλευρά. Θέλουμε να αποκτήσει μια χρυσαφένια, τραγανή κρούστα με φουσκάλες.

8. Μεταφέρουμε κάθε σνίτσελ σε χαρτί κουζίνας για να στραγγίξει το περιττό λίπος και επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία με τα υπόλοιπα.

9. Σερβίρουμε με τη φέτα λεμόνι και μια πατατοσαλάτα με κάππαρη, ή πατάτες τηγανητές.

# data[].attributes.attachment_caption
Μία συνταγή ερχόμενη από την Γερμανία !!!

# data[].attributes.body
Υλικά:

1,5 φλιτζάνι χλιαρό νερό

1 φακελάκι μαγιά

1 κ. γ. κοφτό αλάτι

1 κ. σ. κοφτή μαύρη ζάχαρη

2 κ. σ. βούτυρο λιωμένο

4 φλιτζάνια αλεύρι γ. ο. χ.

Άνθος αλατιού

Εκτέλεση:

Στον κάδο του μίξερ βάζουμε τη μαγιά, το γάλα, τη ζάχαρη και ανακατεύουμε με ένα σύρμα χειρός.

Βάζουμε το βούτυρο, το αλεύρι, το αλάτι και χτυπάμε με τον γάντζο σε δυνατή ταχύτητα για 6-8 λεπτά μέχρι να έχουμε μια ελαστική ζύμη.

Ψεκάζουμε με αντικολλητικό σπρέι ψησίματος ένα μπολ και μεταφέρουμε μέσα τη ζύμη. Καλύπτουμε με μεμβράνη και αφήνουμε μέχρι να διπλασιαστεί σε όγκο. Μπορεί να πάρει από 30 λεπτά μέχρι και 90 λεπτά ανάλογα με τη θερμοκρασία περιβάλλοντος.Τοποθετούμε μια κατσαρόλα με το νερό σε μέτρια φωτιά και αφήνουμε να βράσει. Μόλις βράσει βάζουμε τη σόδα.

Κόβουμε τη ζύμη σε δύο κομμάτια και πλάθουμε καλά με τα χέρια τραβώντας το ζυμάρι περιμετρικά προς τα κάτω.

Βάζουμε ένα ένα τα ζυμάρια στο νερό και σιγοβράζουμε για 2 λεπτά και από τις δύο πλευρές.

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 200° C στον αέρα.

Ψεκάζουμε με αντικολλητικό σπρέι ψησίματος ένα ταψί και τοποθετούμε πάνω τις ζύμες.

Απλώνουμε τον αραιωμένο κρόκο και πασπαλίζουμε με το αλάτι.

Ψήνουμε για 15 λεπτά. Στη συνέχεια, χωρίς να ανοίξουμε τον φούρνο, χαμηλώνουμε τη θερμοκρασία στους 180° C και ψήνουμε επιπλέον 12-15 λεπτά.

Αφήνουμε να κρυώσει και σερβίρουμε.

# data[].attributes.body
Υλικά:

Πατάτες

Νερό

Αλάτι

Λουκάνικο

Κρεμμύδι

Ψωμί

Ξινή κρέμα

Αλεύρι

Εκτέλεση:

Ξεφλουδίζουμε τις πατάτες, τις κόβουμε σε μικρούς κύβους και μετά τις βάζουμε σε νερό. Προσθέτουμε αλάτι και βράζουμε. Κόβουμε το λουκάνικο σε μικρά κομμάτια και ψιλοκόβουμε το κρεμμύδι. Τηγανίζουμε το λουκάνικο και το κρεμμύδι στο τηγάνι. Όταν οι πατάτες είναι σχεδόν βρασμένες, προσθέτουμε το λουκάνικο και το ψωμί. Ανακατεύουμε προσεκτικά και στη συνέχεια προσθέτουμε αλεύρι με την ξινή κρέμα και την πρέζα αλάτι.

# data[].attributes.headline
Μπακαλιάρος Πορτογαλικός (Bacalhau a bras)

# data[].attributes.subject
Μπακαλιάρος Πορτογαλικός (Bacalhau a bras)

# data[].attributes.body
Υλικά

Για το βράσιμο του μπακαλιάρου:

700 γρ ξαρμυρισμένος μπακαλιάρος φιλέτο

2 σκελίδες σκόρδο

1 δάφνη

Για τη σύνθεση:

2-3 πατάτες κομμένες σε λεπτά μπαστουνάκια

5 αυγά

1 μεγάλο κρεμμύδι σε λεπτές φέτες

2 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένες

2 κ.σ μαϊντανός ψιλοκομμένος

Θυμάρι φρέσκο ή ξερό

1-2 κ.σ ελιές ροδέλες

Αλάτι και πιπέρι φρεσκοτριμμένο

Χυμό και ξύσμα από ένα λεμόνι

Εκτέλεση:

Σε μια κατσαρόλα βάζουμε νερό,το φύλλο δάφνης,τις σκελίδες σκόρδο και βράζουμε τον ξαρμυρισμένο μπακαλιάρο για 3-4 λεπτά μέχρι να μαλακώσει.
(Μπορούμε να πάρουμε και έτοιμο κατεψυγμένο από τα σούπερ μάρκετ).
Έπειτα τον βγάζουμε,αφήνουμε να κρυώσει,αφαιρούμε τα κόκαλα αν έχει και κόβουμε σε κομμάτια.

Καθαρίζουμε και κόβουμε τις πατάτες σε μικρά κομμάτια σε πολύ λεπτά μπαστουνάκια.
Τις ξεπλένουμε με μπόλικο νερό,τις σουρώνουμε και τις βάζουμε σε μια πετσέτα να τραβήξουν τα νερά.
Τις τηγανίζουμε σε καυτό λάδι να γίνουν τραγανές.
Τις αφήνουμε στην άκρη σε απορροφητικό χαρτί κουζίνας.
Κόβουμε το κρεμμύδι και το σκόρδο και τα σοτάρουμε σε μεγάλο βαθύ τηγάνι με ελαιόλαδο,σε χαμηλή φωτιά μέχρι να καραμελώσουν.
Ρίχνουμε αλατοπίπερο και ανακατεύουμε καλά.
Έπειτα ρίχνουμε τον μπακαλιάρο,λίγο από τον ψιλοκομμένο μαϊντανό,το θυμάρι, λίγες απο τις ελιές και συνεχίζουμε το σοτάρισμα για 2 λεπτά.
Σβήνουμε με το χυμό λεμονιού.

# data[].attributes.body
Υλικά: 400γρ. γαρίδες, κατεψυγμένες.

1 κύβο κότας.

1/2 κ.γ. κρόκο Κοζάνης.

900 γ.ρ. νέρο.

250γρ. φιλέτο στήθος κοτόπουλου.

100γρ. τσορίθο.

80γρ.ελαιόλαδο.

1/2 ματσάκι άνηθο.

1 κρεμμύδι.

Αλάτι.

Πιπέρι.

2σκ. σκόρδο.

Ξύσμα λεμονιού από δύο λεμόνια.

200γρ. ρύζι αρμπόριο.

Χυμό λεμονιού από 1 1/2 λεμόνι.

1 κ.γ. πάπρικα,γλυκιά.

30γρ. λευκό κρασί.

200γρ. μύδια,με κέλυφος.

100γρ.αρακά.

200γρ. ντοματίνια.

100γρ. αρακά.

2 φρέσκια κρεμμυδάκια.

1/2 ματσάκι μαϊντανό.

Εκτέλεση:

Ζεσταίνουμε πρώτα το λάδι σε ένα ρηχό και φαρδύ σκεύος.

Προσθέτουμε τα καλαμάρια ή τη σουπιά και το σκόρδο.

Ανακατεύουμε καλά, μέχρι να αλλάξουν χρώμα.

Προσθέτουμε ένα δαφνόφυλλο και λίγο θυμάρι.

Ρίχνουμε το ψιλοκομμένο κρεμμύδι και τις πιπεριές, και ανακατεύουμε.

Προσθέτουμε αρακά ή φασολάκια (ό,τι έχουμε), κρόκο Κοζάνης και προσθέτουμε αλάτι και πιπέρι.

Αλέθουμε τα ντοματάκια ή τα σπάμε με κουτάλι και τα προσθέτουμε.

Προσθέτουμε το ρύζι και ανακατεύουμε καλά.

Στη συνέχεια βάζουμε και το ζωμό.

Χαμηλώνουμε τη φωτιά, αφήνουμε να βράσει για 7 με 8 λεπτά και στρώνουμε πάνω-πάνω τα ωμά θαλασσινά (γαρίδες, μύδια).

Πιέζουμε με κουτάλα τα υλικά, να βραχούν καλά με τα υγρά της.

Χαμηλώνουμε τελείως τη φωτιά και σιγοβράζουμε για λίγα λεπτά, έως ότου σκάσει το ρύζι και ανοίξουν τα θαλασσινά.

Συνολικά θέλει περίπου 20 λεπτά ψήσιμο και είναι έτοιμη όταν αρχίσει και «πιάνει» το ρύζι στη βάση του σκεύους.

Σερβίρουμε με φέτες λεμονιού και πασπαλίζουμε με μαϊντανό.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. Μπορείτε να βοηθήσετε προσθέτοντας την κατάλληλη τεκμηρίωση. Υλικό που είναι ατεκμηρίωτο μπορεί να αμφισβητηθεί και να αφαιρεθεί.
Η σήμανση τοποθετήθηκε στις 24/02/2019.

Η Ισπανία ( ισπανικά: España‎‎), επίσημα το Βασίλειο της Ισπανίας ( ισπανικά: Reino de España), είναι κράτος της νότιας Ευρώπης που καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της Ιβηρικής χερσονήσου. Προς Βορρά ορίζεται από τον Βισκαϊκό κόλπο και τη Γαλλία, από την οποία τη χωρίζει η μεγάλη οροσειρά των Πυρηναίων. Επίσης, επί των Πυρηναίων και Βορειοανατολικά συνορεύει με την Ανδόρρα. Ανατολικά και νότια βρέχεται από τη Μεσόγειο Θάλασσα και νοτιοδυτικά βρέχεται από τον Ατλαντικό ωκεανό. Δυτικά συνορεύει με την Πορτογαλία. Νότια με το Γιβραλτάρ και το Μαρόκο.

Έχει έκταση 504.645 τ.χλμ. και συνολικό πληθυσμό 48.592.909 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για τον Ιανουάριο του 2024. Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Ισπανίας, είναι η Μαδρίτη.

Παρά ταύτα, εδαφικά η σημερινή Ισπανία είναι απόγονος των δύο εκ των τριών κύριων μεσαιωνικών χριστιανικών κρατών της Ιβηρικής, των στεμμάτων της Καστίλης και της Αραγωνίας. Παρότι η προσωρινή προσωπική ένωση των Καθολικών Μοναρχών, Φερδινάνδου Β΄ της Αραγωνίας και Ισαβέλλας Α΄ της Καστίλλης, πολλάκις θεωρείται ότι έθεσε τις βάσεις για το σημερινό κράτος, στην πραγματικότητα δεν έκανε τίποτε άλλο πέραν του να τα εντάξει στο ευρύτερο πλαίσιο της Καθολικής Μοναρχίας του εγγονού τους, αυτοκράτορα Κάρολου Ε΄. Ο διάδοχός του, Φίλιππος Β΄, κληρονόμησε τα εδάφη της λεγόμενης και Ισπανικής Μοναρχίας που περιορίστηκαν στην Ιβηρική και την Αμερική μόλις το 1714 μετά τον πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής. Αντίθετα, μόνο μετά τον πόλεμο εναντίον της ναπολεόντειας κατοχής (1818-1814), την ψήφιση του πρώτου συντάγματος και τη σταδιακή εισαγωγή του φιλελευθερισμού η Ισπανία ξεκίνησε να θεωρείται, προσωρινά, ένα συγκεντρωτικό έθνος-κράτος.

Ο Φρανθισκο Φράνκο δικτάτορας της χώρας από το 1939 έως το 1976

Αυτή την ιδέα την αμφισβήτησαν οι περιφερειακοί εθνικισμοί που ιδιαίτερα μετά την απώλεια των τελευταίων αμερικανικών κτήσεων με τον Ισπανοαμερικανικό πόλεμο του 1898, άρχισαν να διεκδικούν την αυτονόμηση ή και ανεξαρτητοποίηση ιστορικών περιοχών που για τους ίδιους αποτελούν ξεχωριστά από την Ισπανία έθνη όπως η Καταλωνία ή η Χώρα των Βάσκων. Παράλληλα, οι κοινωνικές εντάσεις της ίδιας εποχής και οι εμφύλιες διαμάχες μεταξύ των υποστηρικτών δύο διαφορετικών προτύπων διακυβέρνησης και ιδεολογίας που εκφράστηκαν ήδη από τον Πρώτο Καρλικό Πόλεμο, κατέληξαν στον καταστροφικό Ισπανικό Εμφύλιο που έφερε στην εξουσία τον στρατηγό Φρανθίσκο Φράνκο. Τη δικτατορία που επέβαλε ο εθνικιστής στρατηγός, που μεταξύ 1939 και 1975 απομόνωσε τη χώρα, διαδέχθηκε η Μετάβαση στη δημοκρατία. Το νέο πρότυπο διακυβέρνησης, γνωστό και ως το Καθεστώς των Αυτονομιών, είδε την Ισπανία να μεταμορφώνεται σε ένα εκ των πραγμάτων ομοσπονδιακό κράτος με αυξημένες αρμοδιότητες στις περιφέρειες.

Στις 23 Φεβρουάριου του 1981 έγινε μια αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος στην κάτω βουλή, από στρατιωτικούς και υποστηρικτές του καθεστώς Φράνκο. Όμως απέτυχε λόγω της σθεναρής εναντίωσης σε αυτό τόσο της πλειοψηφίας των ηγετών του Ισπανικού στρατού, όσο και του επικεφαλής του πολιτεύματος μονάρχη Χουάν Κάρλος.

Ως ιθύνων νους της απόπειρας θεωρήθηκε ο υποστράτηγος Χάιμε Μίλανς Ντελ Μπος, στρατιωτικός διοικητής της Βαλένθια, πρώην φανατικός υποστηρικτής του καθεστώτος του δικτάτορα Φράνκο, ο οποίος είχε πολεμήσει στο πλευρό των ναζιστικών δυνάμεων που εισέβαλαν στη Σοβιετική Ένωση το καλοκαίρι του 1941. Ο Ντελ Μπος ήταν ο μόνος περιφερειακός διοικητής που κήρυξε την περιοχή του σε κατάσταση "έκτακτης ανάγκης" κινητοποιώντας τεθωρακισμένες δυνάμεις και καταλαμβάνοντας καίρια σημεία της πόλης.

Η συνολική έκταση της Ισπανίας υπολογίζεται σε 504.645 τ.χλμ. Εξ αυτών τα 492.162 ανήκουν στην ηπειρωτική χώρα ενώ 4.991 στις προς Α. Βαλεαρίδες νήσους και 7.492 στις Κανάριες νήσους. Το μεγαλύτερο μήκος αυτής από Α. προς Δ. είναι 1020 χλμ. ενώ το μέγιστο πλάτος από Β. προς Ν. είναι 856 χλμ.

Η Ισπανία γενικά αποτελεί ένα τεράστιο σε έκταση οροπέδιο που διαμοιράζεται από αλλεπάλληλες οροσειρές σε επιμέρους μικρότερα οροπέδια. Το μέσο ύψος του εδάφους της υπερβαίνει τα 500 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας. Το μεγαλύτερο αυτής οροπέδιο καταλαμβάνει το κέντρο της Χώρας που πλαισιώνεται προς βορά από τα Πυρηναία όρη και τα Κανταβρικά όρη, προς ανατολή από την πεδιάδα του Έβρου, του Γκουαδαλαβιάρ και του Χούκαρ, προς νότο από τη Βαϊτική οροσειρά και την πεδιάδα της Ανδαλουσίας και προς τη δύση από ελαφριά κλίση του εδάφους που υφίστανται τα χαμηλότερα λεκανοπέδια του ποταμού Ντόρου (στα ισπανικά Ντουέρο), Τάγου και Γουαδιάνα. Συνεπώς από ορογραφική άποψη η Ισπανία διακρίνεται σε πέντε γεωφυσικές περιοχές των Πυρηναίων και Κανταβρικών, το κεντρικό οροπέδιο, τα Ιβηρικά όρη, τις κοιλάδες του Έβρου και των άλλων ποταμών και τέλος την πεδιάδα της Ανδαλουσίας με τα χαμηλότερα δυτικά οροπέδια.

Κεντρικό οροπέδιο

Το κεντρικό ισπανικό οροπέδιο, γνωστό ως meseta στα ισπανικά, έχει έκταση 235.000 τ.χλμ. Το μέσο υψόμετρο είναι 650 μ., του δε Β. τμήματος 700 μ. και του Ν. 600 μ. Το ύψος του οροπεδίου ελαττώνεται από Α. προς Δ. με συνέπεια οι μεγάλοι ποταμοί Ντούρο, Τάγος και Γουαδιάνα να ρέουν προς τη διεύθυνση αυτή. Οι κοιλάδες των ποταμών αυτών χωρίζονται από απότομες χιονοσκεπείς οροσειρές που υψώνονται στο μέσον του οροπεδίου και που αρχίζουν από τα Ιβηρικά όρη με ίδια κατεύθυνση των ποταμών. Οι οροσειρές αυτές είναι:

Μεταξύ των ποταμών Δούρου και Τάγου: η οροσειρά της Γουαδαράμα, η οροσειρά του Γκρέδος, και η οροσειρά της Γκάτα κοντά στα πορτογαλικά σύνορα.

Μεταξύ των ποταμών Τάγου και Γουαδιάνα: η οροσειρά του Τολέδο, και η οροσειρά της Γκουαδαλούπε. Από τις κεντρικές αυτές οροσειρές το κεντρικό οροπέδιο χωρίζεται σε τρία επιμέρους οροπέδια, της Παλαιάς Καστίλλης προς ΒΔ. μέσου υψομέτρου 850 μ., της Νέας Καστίλλης προς το κέντρο και Ανατολικά μέσου υψομέτρου 600 μ. και το οροπέδιο της Εξτρεμαδούρας προς ΝΔ. μέσου υψομέτρου 500μ.

Οι περισσότεροι και σημαντικότεροι ποταμοί της Ισπανίας πηγάζουν από το κεντρικό οροπέδιο στο οποίο και κυριαρχούν τα Ιβηρικά όρη και αυτοί είναι:

Ο ποταμός Δούρος, που διασχίζει τη βόρεια Ιβηρική κι εκβάλλει στον Ατλαντικό στο ύψος του Πόρτο.

Ο ποταμός Τάγος, ο μακρύτερος της Ιβηρικής χερσονήσου, που εκβάλλει στον Ατλαντικό ωκεανό στο ύψος της Λισαβόνας.

Ο ποταμός Γουαδιάνα που εκβάλλει και αυτός στον Ατλαντικό ωκεανό στα Ισπανοπορτογαλικά σύνορα.

Ο ποταμός Γουαδαλκιβίρ που εκβάλλει στον κόλπο του Κάδιθ προερχόμενος από την οροσειρά Σιέρρα Μορένα.

Ο Ποταμός Έβρος

Εκτός των παραπάνω υφίστανται και πολλοί άλλοι μικρότεροι ή παραπόταμοι των προηγουμένων που διασχίζουν τη χώρα σχεδόν προς όλες τις κατευθύνσεις. Στην Ισπανία υπάρχουν ελάχιστες λίμνες χωρίς ιδιαίτερη σημασία.

Οι ακτές της Ισπανίας είναι λίαν εκτεταμένες προς Β. ΒΔ. και ΝΔ προς τον Ατλαντικό Ωκεανό και ΝΑ., Α. και ΒΑ. προς τη Μεσόγειο. Οι Β. και ΒΔ. ακτές από τις εκβολές του ποταμού Μπιδασόα παρά τα Ισπανογαλλικά σύνορα μέχρι τις εκβολές του ποταμού Μίνιο παρά τα Ισπανοπορτογαλικά σύνορα έχουν μήκος 1301 χλμ. Οι δε προς ΝΔ. από τις εκβολές του ποταμού Γουαδιάνα, στα Ισπανοπορτογαλλικά σύνορα, μέχρι του Ακρωτηρίου των Σταυρών ( Cap de Creus) στα Ισπανογαλλικά σύνορα, έχουν μήκος 2708 χλμ. Έτσι η συνολική ανάπτυξη των ευρωπαϊκών ισπανικών ακτών είναι περίπου 4000 χλμ.

Ιδιαίτερο πάντως χαρακτηριστικό της ισπανικής ακτογραφίας αποτελεί το Στενό του Γιβραλτάρ που χωρίζει την ευρωπαϊκή ήπειρο από την αφρικανική. Επί των ισπανικών ακτών βρίσκονται πολλές σημαντικές πόλεις τόσο για την ιστορία τους όσο και για την οικονομική τους ανάπτυξη.

Η χλωρίδα της Ισπανίας λόγω της ποικιλίας της μορφολογίας του εδάφους αλλά και του κλίματος είναι ποικίλη και διαφέρει όχι μόνο κατά το ύψος αλλά και κατά περιοχές. Η έλλειψη άφθονου ύδατος στις ορεινές περιοχές καθιστά εκεί τη χλωρίδα όχι τόσο πλούσια όσο άλλων Χωρών με ίδιο υψομετρικό και ορεινή έκταση.

Τα δάση της Ισπανίας δυστυχώς σήμερα σπανίζουν. Εκτός των μεγάλων καταστροφών που υπέστησαν στο διάβα της ιστορίας από τις διάφορες στρατιές, που διέσχισαν τη χώρα, ειδικά τον ΙΘ΄ αιώνα, η υλοτομία για τις διάφορες ανάγκες του πληθυσμού ήταν ανεξέλεγκτη, μέχρι αναρχίας. Αν συνυπολογισθούν και οι τεράστιες πυρκαγιές που έχουν σημειωθεί τα τελευταία χρόνια η εικόνα των ισπανικών δασών φαίνεται αποκαρδιωτική.

Η πανίδα της Ισπανίας είναι μείγμα μεσογειακής και βορειαφρικανικής πανίδας με παρουσία ειδών που δεν απαντώνται ή σπανίζουν σε άλλες Ευρωπαϊκές Χώρες, όπως για παράδειγμα είναι το είδος του λαγού, η μαγκούστα, ή η μυγαλή των Πυρηναίων, ο πίθηκος ο άκερκος ή μαγώτος (Macaca sylvanus), ο απειλούμενος με εξαφάνιση ιβηρικός λύγκας, ο ιβηρικός ίβηξ, ο ισπανικός αετός κ.α.

Υπάρχουν επίσης ιδιαίτερα είδη ερπετών, οστράκων, ιχθύων και μεγάλη ποικιλία πεταλούδων (όπως παρατηρείται και στη νήσο Ρόδο, στην Ελλάδα). Επίσης από τα μεγάλα ζώα που υπάρχουν ξεχωρίζει το μακρύμαλλο είδος των προβάτων με το όνομα "μερινό" καθώς και οι εκλεκτές ποικιλίες αλόγων, βουβαλιών αλλά και σκύλων με το όνομα "σπανιέλ".

Το κλίμα της Ισπανίας ποικίλει ανάλογα των περιοχών και του ύψους του εδάφους, παρουσιάζοντας έτσι μεγάλες διαφορές μεταξύ των περιφερειακών διαμερισμάτων. Γενικά είναι εύκρατο και έχει πολλές ομοιότητες εκείνων της Ιταλίας και της Ελλάδος με λιγότερες όμως βροχοπτώσεις αυτών των Χωρών. Η δε ξηρότητα που παρατηρείται σε διάφορες περιοχές είναι τόσο μεγάλη ώστε να χαρακτηρίζει ένα μεγάλο τμήμα των εδαφών της να μοιάζει με την περιοχή του αφρικάνικού άτλαντος (όρους). Έτσι ενώ στη Μαδρίτη η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι +14 °C, η Σεβίλλη παρουσιάζει +19,2 °C και ενώ στις κορυφές των Κανταβρικών ορέων και Πυρηναίων η βροχή φθάνει τα 1-2 εκατοστά ενώ στο κεντρικό οροπέδιο κυμαίνεται μόλις στα 0,25-0,27 εκ.

Ο συνολικός πληθυσμός του κράτους είναι, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2024, 48.592.909 κάτοικοι. Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 83,2 χρόνια (80,7 χρόνια οι άνδρες και 85,7 οι γυναίκες).

Οι Ισπανοί είναι κατά το μεγαλύτερο μέρος τους χριστιανοί Ρωμαιοκαθολικοί, αν και η δύναμη της Εκκλησίας έχει μειωθεί αρκετά τα τελευταία χρόνια.

Η Εκκλησία της Ισπανίας περιλαμβάνει 11 Ιερές Μητροπόλεις και 52 Επισκοπικές θέσεις μετά βοηθών Επισκόπων που ιστορικά υπάγονται στην Αρχιεπισκοπή του Τολέδου, με 20.000 περίπου ιερείς σε ισάριθμους Ναούς εκ των οποίων 66 είναι Καθεδρικοί, 17.200 παρεκκλήσια, 970 περίπου μοναστήρια ανδρών με 17.000 μοναχούς και 3730 γυναικεία μοναστήρια με 50.000 περίπου μοναχές*. Οι δε Αρχιερείς της Μαδρίτης - Αλκαλά και της Βαρκελώνης υπάγονται (εξαρτώνται) απ΄ ευθείας από το Βατικανό.

Σήμερα το Ισπανικό Σύνταγμα (άρθρο 16) παρέχει και προστατεύει πλήρως την ανεξιθρησκία, που είχε ξεκινήσει από το 1868. Έτσι από τις 29 Δεκεμβρίου 1978 δεν υφίσταται ο όρος "επίσημη θρησκεία" στην Ισπανία. Από ένα "ρεπόρτο" (αναφορά) της Επισκοπικής Συνόδου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας του 1982 αναφέρεται ότι το 82,76% των παιδιών που γεννήθηκαν το 1981 στην Ισπανία βαπτίσθηκαν κατά το αυτό δόγμα. Στην έρευνα εκείνη διαφάνηκε επίσης ότι υφίστανται 250.000 άλλοι Χριστιανοί, κυρίως Προτεστάντες. Επίσης υπάρχουν 110.940 Μάρτυρες του Ιεχωβά και 51.192 Μορμόνοι.

(*) Οι αριθμοί ιερέων, μοναστηριών και μοναχών ανάγονται κατά το 1955.

Χάρτης των αυτόνομων περιοχών της Ισπανίας

Μαδρίτη

1. Μαδρίτη* 6.055.116

2. Βαρκελώνη 5.079.243

3. Βαλένθια 1.545.342

4. Σεβίλλη 1.305.538

5. Μάλαγα 967.250

6. Μπιλμπάο 900.523

7. Αστούριας (Αστική περιοχή) 807.802

8. Σαραγόσα 742.363

Πολιτισμικά η Ισπανία χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη διάφορων πολιτισμικών παραδόσεων που προέκυψαν λόγω της διαφορετικής ιστορικής εξέλιξης των εδαφών της. Η Ισπανία είναι κατεξοχήν πολύγλωσσο κράτος, που περιλαμβάνει τέσσερις ευρέως διαδεδομένες και κανονικοποιημένες γλώσσες (τα ισπανικά, τα καταλανικά, τα βασκικά και τα γαλικιανά) και τρεις λοιπές μειοψηφικές γλώσσες (τα αραγωνικά, τα αρανικά και τα λεονικά). Οι λογοτεχνικές παραδόσεις των τεσσάρων κυρίαρχων γλωσσών συνθέτουν μια πλούσια λογοτεχνική κληρονομιά που εκτείνεται από τον μεσαίωνα μέχρι τις μέρες μας.

Όσον αφορά τις λοιπές πολιτισμικές εκφράσεις, η Ισπανία διαθέτει μια απέραντη κληρονομιά που περιλαμβάνει σπουδαία μνημεία και έργα τέχνης. Ως χώρα έχει 44 Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Από αρχιτεκτονικής άποψης ξεχωρίζουν τα μνημεία του αραβικού παρελθόντος όπως η Αλάμπρα ενώ τα μουσεία της φιλοξενούν έργα των σημαντικότερων ζωγράφων του ισπανικού Μπαρόκ όπως τον Ντιέγο Βελάθκεθ και τον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο. Η φολκλορική της παράδοση παρουσιάζει χορούς όπως το φλαμένκο, τη σαρδάνα και τη χότα και κοινωνικές πρακτικές και γιορτές όπως τους castellers, τις falles ή τις γιορτές στην Ανδαλουσία. Ως αποτέλεσμα είναι μία από τις χώρες που δέχεται τον μεγαλύτερο αριθμό τουριστών αλλά και φοιτητών του προγράμματος ανταλλαγής "Εράσμους".

Η Ισπανία διαθέτει μεγάλη λογοτεχνική παράδοση που περιλαμβάνει τις λογοτεχνίες των τεσσάρων κυρίαρχων γλωσσών της.

Γενικότερα, ο όρος " ισπανική λογοτεχνία" δηλώνει μονάχα τα λογοτεχνικά κείμενα που έχουν γραφτεί στα ισπανικά στην Ισπανία από τον 10ο αιώνα μέχρι σήμερα. Έχει όμως μία δυνατή αλληλεπίδραση με τη Λατινική Αμερική. Η ισπανική λογοτεχνία έχει πολύ πλούσια παράδοση. Τα πρώτα δείγματα γραπτής καστιλανικής γλώσσας είναι οι glosas, δηλαδή μικρά καστιλανικά σχόλια που γράφτηκαν σε λατινικά χειρόγράφα του 10ου και του 11ου αιώνα. Το πρώτο όμως λογοτεχνικό έργο είναι το Άσμα του Ελ Σιντ ( El Cantar de Mio Cid), ένα από τα πιο γνωστά Ευρωπαϊκά μεσαιωνικά έπη. Το έργο εντοπίζεται στον 12ο αιώνα και έχει ως θέμα τη ζωή του καστιλιανού ιππότη, Ελ Σιντ. Τα κλασσικότερα έργα της ισπανικής λογοτεχνίας ανήκουν στη "χρυσή εποχή" της Ισπανίας (περίπου 1492-1648):

Η La Celestina, μία τολμηρή, ερωτική ιλαροτραγωδία του Φερνάντο δε Ρόχας (1465-1541).

Ο Γκαρθιλάσο ντε λα Βέγκα (περίπου 1498-1536), με τον οποίο η ισπανική ποίηση αφομοιώνει την επίδραση της ιταλικης Αναγέννησης.

Οι μυστικιστικοί ποιητές του 16ου αιώνα, για παράδειγμα, η Τερέζα της Άβιλας (1515-1582) και ο Χουάν ντε λα Κρουζ (1542-1591).

Το Πικαρέσκο μυθιστόρημα, που είχε μεγάλη επίδραση στην Ευρώπη τον 17ο και 18ο αιώνα.

Ο Μιγκέλ Θερβάντες (1547-1616), ο οποίος θεωρείται ως ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς όχι μόνο στην ισπανική γλώσσα, αλλά και στην παγκόσμια λογοτεχνία, χάρη στο Δον Κιχώτης, το πιο μεταφρασμένο βιβλίο σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ο Λόπε δε Βέγα (1562-1635) και ο Πέδρο Καλντερόν δε λα Μπάρκα (1600-1681), τα θεατρικά έργα των οποίων θεωρούνται ως το αποκορύφωμα του θεάτρου του Ισπανικού Μπαρόκ.

Ο ποιητής Φρανθίσκο δε Κεβέδο (1580-1645), ο οποίος ήταν σε διαρκή διαμάχη με τον επίσης ποιητή Λουίς δε Γκόνγκορα, (1561-1627).

Στη λεγόμενη "Ασημένια Εποχή των Ισπανικών Γραμμάτων" (από το μέσο του 19ου αιώνα έως και την αρχή του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου) αναδεικνύονται οι επόμενοι συγγραφείς:

Η καταλανική λογοτεχνία περιγράφει το σύνολο των λογοτεχνικών κειμένων που έχουν γραφτεί στα Καταλανικά, ανεξαρτήτως περιοχής ή κράτους. Τα πρώτα λογοτεχνικά έργα εντοπίζονται στον 12ο αιώνα, αν και η μεγάλη ακμή και απεξάρτηση από τη συγγενική οξιτανική λογοτεχνία επετεύχθη μόνο με τον Χρυσό Αιώνα των Καταλανικών Γραμμάτων τον 15ο αι. Μετά από ευρεία παρακμή, τα καταλανικά γράμματα επανήλθαν στη λεγόμενη Καταλανική Αναγέννηση ( Renaixença) στα μέσα του 19ου αιώνα. Ο 20ός αιώνας είδε την ανάδειξη σημαντικών λογοτεχνών όπως ο Ζουζέπ Πλα, ο Σαλβαδό Εσπρίου και ο Κιμ Μονζό και τη διεύρυνση, μετά τη δικτατορία του στατηγού Φράνκο, της λογοτεχνικής παραγωγής και ανάγνωσης.

Η γαλικιανική λογοτεχνία άνθησε σε προφορικό κυρίως επίπεδο κατά τη διάρκεια του μεσαίωνα, ως κατεξοχήν γλώσσα των λυρικών ασμάτων των ιβηρικών παλατιών της Λεόν, της Καστίλης και της Πορτογαλίας. Μετά από αιώνες παραγκωνισμού της ως λογοτεχνικής γλώσσας, η γαλικιανική επανήλθε στις αρχές του 19ου αιώνα με τη Γαλικιανική αναγέννηση (rexurdimento) με κύρια εκφραστή τη Ροσαλία δε Κάστρο. Έκτοτε ανέδειξε σπουδαίους λογοτέχνες όπως ο ποιητής Καστελάο, ο πολυγραφότατος Άλβαρο Κουνκέιρο και ο πεζογράφος Μπιθέντε Ρίσκο στα μέσα του 20ού αιώνα.

Η Βασκική λογοτεχνία περιλαμβάνει όλους τους λογοτέχνες που έγραψαν στη βασκική γλώσσα, είτε στη σημερινή αυτόνομη κοινότητα της Χώρας των Βάσκων, είτε στη Ναβάρρα, είτε στη γαλλική Χώρα των Βάσκων. Ο σημαντικότερος βασκόφωνος λογοτέχνης υπήρξε ο Ατσουλάρ, βάσκος κληρικός από τη Ναβάρα που έκδωσε το Gero στα μέσα του 17ου αιώνα. Γενικότερα οι εκδόσεις βασκόφωνων κειμένων περιορίστηκαν στην ποιμαντική και τα δοκίμια περί της βασκικής ταυτότητας. Σύγχρονοι λογοτέχνες όπως ο Μπερνάρδο Ατσάγα ή ο Γκαβριέλ Αρέστι έχουν δημιουργήσει ένα κοινό που διαβάζει σταθερά βασκική λογοτεχνία.

Η Ισπανία έχει πολύ μακριά παράδοση στη ζωγραφική. Από τους Ισπανούς ζωγράφους του Χρυσού Αιώνα ( Siglo de Oro), τον Βελάθκεθ, Ελ Γκρέκο ή τον Μουρίγιο, δια μέσου του πρωτοποριακού Γκόγια, για να φτάσουμε στον 20ο αιώνα και τους Πικάσο (1881-1973), Χουάν Γκρις (1887-1927), Μιρό (1893-1983) και Νταλί (1904-1989).

Η ισπανική μουσική έχει μεγάλη ποικιλία κατά περιοχές, που σχετίζεται με τις διαφορές επιρροές από Βορρά και Νότο. Η παραδοσιακή μουσική της Ισπανίας στηρίζεται στην καθολική εκκλησιαστική παράδοση που είναι κοινή σε όλη τη δυτική Ευρώπη, με πολυφωνικές χορωδίες, ευρεία χρήση του εκκλησιαστικού οργάνου και κλασικούς θρησκευτικούς ψαλμούς (Περγκολέζι, Μπαχ κ.α.). Μέσα από αυτό όμως έχει βγει μια ιδιαίτερη ισπανική παράδοση, με το γνωστό πάσο ντόμπλε (διπλό βήμα) και τις ραντσέρας.

Στη Νότια Ισπανία και ειδικά την Ανδαλουσία υπάρχει η πολύ δυνατή παράδοση του φλαμένκο, μιας έντονης μουσικής με σαφείς τσιγγάνικες και βορειοαφρικάνικες επιρροές.

Η ισπανική μουσική έχει επηρεάσει αποφασιστικά και ολόκληρη τη λατινική Αμερική η οποία με τη σειρά της σήμερα επηρεάζει σημαντικά την ισπανική μουσική, από τις αβανέρας ( habaneras) της Καταλονίας στις αρχές του αιώνα, μέχρι την κατοπινή ρούμπα και το σημερινό ρεγκετόν.

Γνωστοί Ισπανοί καλλιτέχνες είναι οι τενόροι Πλάθιδο Ντομίνγκο και Χοσέ Καρρέρας από τη Μαδρίτη και την Καταλονία αντίστοιχα, οι Καταλανές σοπράνο Βικτόρια ντελς Άνχελς και Μονσεράτ Καμπαγιέ, ο ανδαλουσιανός κιθαρίστας Πάκο ντε Λουθία, αλλά και οι πιο σύγχρονοι μουσικοί Χοσέ Παδίγια και Μανού Τσάο.

Η Καστίλλη και Λεόν είναι η περιφέρεια με τα περισσότερα ανακηρυγμένα μέρη ως μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς (8 μέρη), μπροστά από την Τοσκάνη (6 μέρη).

Η Ισπανία θεωρείται από τις περισσότερο γεωργικές χώρες της Ευρώπης. Το έδαφός της είναι πολύ γόνιμο αλλά μέχρι το 1960 ήταν ατελώς καλλιεργούμενο. Στους παλαιότερους χρόνους οι Ρωμαίοι θεωρούσαν την Ισπανία σιτοβολώνα της αυτοκρατορίας τους. Οι δε Άραβες κατάφεραν ένα πολύ μεγάλο μέρος του αγόνου εδάφους να το καταστήσουν γόνιμο. Παρά ταύτα σήμερα ακόμη περισσότερο από το 1/3 του συνολικού καλλιεργήσιμου εδάφους παραμένει ακαλλιέργητο. Η απουσία της εντατικής καλλιέργειας οφείλεται κυρίως στην έλλειψη εργατικών χεριών και επαρκούς ύδατος. Όμως, στα τελευταία χρόνια έχουν εντατικοποιηθεί οι προσπάθειες προς αύξησή της. Τα κυριότερα προϊόντα της Ισπανίας είναι ο σίτος, το λάδι (πρώτη σε παραγωγή στην Ευρώπη), το κρασί, οι ελιές, το κριθάρι, οι πατάτες, φρούτα και εσπεριδοειδή.

Η Ισπανία με τα υφιστάμενα εκτεταμένα παράλια τόσο προς τον Ατλαντικό όσο και προς τη Μεσόγειο παρουσιάζει επίσης ανεπτυγμένη αλιεία με ένα μεγάλο αλιευτικό στόλο σκαφών ανοικτής, μέσης και παράλιας αλιείας. Σημαντικά κέντρα αλιευτικής δραστηριότητας είναι οι λιμένες Α Κορούνια, Φερρόλ, Πάλος και Κάδιθ προς τον Ατλαντικό, οι Σανταντέρ, Χιχόν και Μπιλμπάο στον Βισκαϊκό και οι Μάλαγα, Αλμερία, Καρθαγένη και περισσότερο όλων Βαρκελώνη στη Μεσόγειο.

Μεγάλο μέρος των ισπανικών αλιευμάτων εξάγονται στο εξωτερικό. Κυριότερα είδη των ισπανικών αλιευμάτων είναι από τη Μεσόγειο λαυράκια, σκουμπριά, συναγρίδες, γλώσσες και διάφορα μαλάκια και όστρακα, από δε τον Ατλαντικό βακαλάος, σαρδέλες και τόνοι. Επίσης και από τους ισπανικούς ποταμούς, σολομοί.

Λόγω της αύξησης των μισθών όλο και πιο συχνά η παραγωγή μεταφέρεται στο εξωτερικό (Αν. Ευρώπη, Κίνα) και στην Ισπανία μένει η διοίκηση και ο σχεδιασμός προϊόντων.

Η Ισπανία είναι έντονα τουριστική χώρα, κυρίως στα παράλια της Μεσογείου και στις Κανάριες και Βαλεαρίδες νήσους. Η χώρα είναι δεύτερη στον κόσμο σε αφίξεις (μετά τη Γαλλία) και σε εισόδημα (μετά τις ΗΠΑ) και ο τουρισμός προσφέρει περίπου 12% του ισπανικού ΑΕΠ. Κυριότερες χώρες αφίξεων είναι η Γαλλία, η Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιταλία. Οι τουρίστες έρχονται με αεροπλάνα και με πλοία, αλλά και οδικώς ή με τρένο.

Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.

Κυριότεροι λιμένες της Ισπανίας είναι στον μεν Ατλαντικό: το Μπιλμπάο, το Σανταντέρ, το Χιχόν, η Φερρόλ και η Λα Κορούνια, ενώ στη Μεσόγειο: η Βαρκελώνη, η Καρθαγένη, το Αλχεθίρας (κοντά στο Γιβραλτάρ) και η Βαλένθια.

Το πολίτευμα της Ισπανίας είναι βασιλευομένη δημοκρατία, Αρχηγός Κράτους είναι ο εκάστοτε Ισπανός Μονάρχης και αρχηγός της Κυβέρνησης ο Πρωθυπουργός. Το σύστημα είναι πολυκομματικό, με την κυβέρνηση να ασκεί εκτελεστική εξουσία και τα δύο σώματα του Κοινοβουλίου να ασκούν την κεντρική νομοθετική εξουσία. Η δικαστική εξουσία είναι ανεξάρτητη. Η χώρα έχει Σύνταγμα που τέθηκε σε ισχύ στις 29 Δεκεμβρίου του 1978. Η Κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός ασκούν την ουσιαστική εξουσία αν και ο Βασιλιάς της Ισπανίας έχει έναν ιδιαίτερα αυξημένο πολιτικό ρόλο. Ο Βασιλιάς μπορεί να απολύσει τον Πρωθυπουργό και την Κυβέρνηση μόνο σε περίπτωση που παραβιάσουν κάποιο άρθρο του Συντάγματος.

Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.

Μετά τον θάνατο του στρατηγού Φράνκο και την επιστροφή στη δημοκρατία το 1975, η πρώτη προτεραιότητα στην εξωτερική πολιτική της Ισπανίας ήταν να βγει από την απομόνωση που βρισκόταν τόσα χρόνια και να διευρύνει τις διπλωματικές σχέσεις της, να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα και να καταστήσει τις σχέσεις της με τη Δύση ασφαλείς.

Οι ένοπλες δυνάμεις της Ισπανίας είναι γνωστές ως Ισπανικές Ένοπλες Δυνάμεις ( ισπανικά:Fuerzas Armadas Españolas). Αρχηγοί τους είναι τόσο ο εκάστοτε Βασιλιάς της Ισπανίας, ο οποίος αυτήν την περίοδο είναι ο Φίλιππος ΣΤ΄ της Ισπανίας όσο και ο Πρωθυπουργός της Ισπανίας που σήμερα είναι ο Πέδρο Σάντσεθ. Οι σημαντικότεροι κλάδοι των Ισπανικών Ενόπλων Δυνάμεων είναι ο Ισπανικός Στρατός Ξηράς, το Ισπανικό Ναυτικό και η Ισπανική Αεροπορία.

1. Η επίσημη ισπανική γλώσσα του κράτους ορίστηκε με το Σύνταγμα του 1978 να είναι τα καστιλιάνικα. Σε ορισμένες αυτόνομες κοινότητες της Ισπανίας, η καταλανική γλώσσα, η γαλικιανή και η βασκική είναι συν-επίσημες γλώσσες. Η αστουριανή γλώσσα έχει επίσης κάποιο βαθμό επίσημης αναγνώρισης.

2. Human Development Report 2021-22: Uncertain Times, Unsettled Lives: Shaping our Future in a Transforming World (PDF). hdr.undp.org. United Nations Development Programme. 8 Σεπτεμβρίου 2022. σελίδες 272-276. ISBN 978-9-211-26451-7. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 8 Σεπτεμβρίου 2022.

3. E. Imna Fox, "Spain as Castile: Nationalism and national identity" στο Gies, David (επιμ.), The Cambridge Companion to Modern Spanish Culture. Cambridge University Press, 1999. σελ. 35

4. Βασίλης Γεωργ. Πετριτσόπουλος, Η αυτονομία των περιφερειών στο ισπανικό κράτος. Ιστορικά και κοινωνικο-πολιτικά δεδομένα της
συνταγματικής ρύθμισης. Ανέκδοτη διδακτορική διατριβή στο Γενικό Τμήμα Δικαίου του Πάντειου Πανεπιστήμιου, Αθήνα, 1998. σελ. 144.

5. Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, Προσδόκιμο ζωής και υγιές προσδόκιμο ζωής, Δεδομένα ανά χώρα

6. Βιβλίο Έτους των Μαρτύρων του Ιεχωβά 2014, Watch Tower Bible And Tract Society of Pennsylvania, σελ. 180

7. http://www.mormonnewsroom.org/facts-and-statistics/country/spain/

8. "Las Grandes Áreas Urbanas y sus municipios (ordenadas por población) 2018" (PDF). mitma.gob.es (στα Ισπανικά). 2018.

9. βλ. Leontaridi, E. F. Erotas & M. Sigala, "El plurilingüísmo español".

10. "Η Ισπανία στην ιστοσελίδα των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO".

11. "20 Most Popular Countries as Tourist Destinations". 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Σεπτεμβρίου 2015.

12. Luis Villasante, Historia de la literatura vasca (1979). 2η έκδοση. Editorial Aranzazu, Μπούργος.

13. "CIA World Factbook". Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Μαΐου 2009.

J. Vicens Vives, 1997, Σύντομη ιστορία της Ισπανίας, (μτφρ. Δημήτρης Φιλιππής), Αίολος/Θερβάντες, Αθήνα,

# data[].attributes.attachment_link.title
Ισπανία - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. Μπορείτε να βοηθήσετε προσθέτοντας την κατάλληλη τεκμηρίωση. Υλικό που είναι ατεκμηρίωτο μπορεί να αμφισβητηθεί και να αφαιρεθεί. Η σήμανση τοποθετήθηκε στις 24/02/2019. Η Ισπανία ( ισπανικά: España‎‎), επίσημα το Βασίλειο της Ισπανίας ( ισπανικά: Reino de España), είναι κράτος της νότιας Ευρώπης που καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της Ιβηρικής χερσονήσου.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η Γερμανία, επίσημα Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας ( γερμανικά: Bundesrepublik Deutschland), με πληθυσμό 84.079.811 κατοίκους, είναι η δεύτερη μεγαλύτερη σε πληθυσμό χώρα της Ευρώπης, και πρώτη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς και μία από τις σημαντικότερες βιομηχανικές και ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου. Έχει συνολική έκταση 357.386 τ.χλμ.

Συνορεύει προς τα βόρεια με τη Δανία, στα ανατολικά με την Πολωνία και την Τσεχία, στα νότια με την Αυστρία και την Ελβετία και στα δυτικά με τη Γαλλία, το Λουξεμβούργο, το Βέλγιο και την Ολλανδία. Στα βόρεια βρέχεται από τη Βόρεια Θάλασσα και τη Βαλτική. Η Γερμανία (η τότε Δυτική Γερμανία) είναι ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επίσης, η Γερμανία είναι ο δεύτερος πιο δημοφιλής προορισμός μετανάστευσης μετά από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Αρκετές γερμανικές φυλές έχουν κατοικήσει τα βόρεια εδάφη της σημερινής Γερμανίας από την κλασική αρχαιότητα. Μια περιοχή με το όνομα Γερμανία αναφέρθηκε πριν από το 100 μ.Χ. Κατά την Εποχή των Μεγάλων Μεταναστεύσεων, οι Γερμανικές φυλές επεκτάθηκαν νοτιότερα. Στις αρχές του 10ου αιώνα, οι Γερμανικές επικράτειες σχημάτισαν ένα κεντρικό μέρος της Άγιας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα, οι βόρειες περιοχές της Γερμανίας έγιναν το κέντρο της Προτεσταντική Μεταρρύθμιση. Τα απομεινάρια της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σχημάτισαν τη Γερμανική Συνομοσπονδία το 1815, ενώ οι Γερμανικές επαναστάσεις του 1848-49 εγκαθίδρυσαν πολλά δημοκρατικά δικαιώματα. Το 1871, η Γερμανία έγινε εθνικό κράτος μετά από την ένωση των περισσότερων Γερμανικών κρατών στη Γερμανική Αυτοκρατορία. Μετά από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη Γερμανική Επανάσταση του 1918-1919, η Αυτοκρατορία αντικαταστάθηκε με τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Το 1933, μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους Ναζί, ιδρύθηκε η Ναζιστική Γερμανία, μία δικτατορία που γρήγορα οδήγησε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και σε μία από τις μεγαλύτερες γενοκτονίες της ιστορίας, το Ολοκαύτωμα. Το 1945, η Γερμανία και το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης είχε καταστραφεί και παντού υπήρχαν ερείπια. Μετά από το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου στην Ευρώπη και μετά από μια περίοδο Συμμαχικής κατοχής, ιδρύθηκαν δύο γερμανικά κράτη: η δημοκρατική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (κοινώς γνωστή ως Δυτική Γερμανία) και η σοσιαλιστική Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας (κοινώς γνωστή ως Ανατολική Γερμανία). Στις 3 Οκτωβρίου του 1990, η χώρα επανενώθηκε.

Στον 21ο αιώνα, η Γερμανία είναι μια μεγάλη δύναμη και έχει το τέταρτο μεγαλύτερο ΑΕΠ σε ονομαστική αξία και το 5ο μεγαλύτερο ΑΕΠ σε μονάδες αγοραστικής δύναμης. Ως παγκόσμιος αρχηγός σε αρκετούς τεχνολογικούς και βιομηχανικούς τομείς, είναι ο τρίτος μεγαλύτερος εξαγωγέας και εισαγωγέας αγαθών. Η Γερμανία είναι μία άκρως ανεπτυγμένη χώρα με πολύ υψηλή ποιότητα ζωής και αποτελείται από μία εξειδικευμένη και παραγωγική κοινωνία. Επίσης, παρέχει κοινωνική ασφάλιση και ένα πολύ καλό σύστημα υγείας, περιβαλλοντική προστασία και πανεπιστημιακή εκπαίδευση χωρίς δίδακτρα. Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας ήταν ιδρυτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας το 1957 και της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 1993. Αποτελεί μέρος της Ζώνης Σένγκεν, και είναι ιδρυτικό μέλος της Ευρωζώνης το 1999. Η Γερμανία είναι μέλος των Ηνωμένων Εθνών, του NATO, της Ομάδας των Οχτώ, της Ομάδας των 20, και του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης. Η εθνική στρατιωτική δαπάνη είναι η 9η μεγαλύτερη παγκοσμίως. Γνωστή και για την πλούσια πολιτισμική της ιστορία, η Γερμανία είναι συνεχώς η πατρίδα σημαντικών και επιτυχημένων καλλιτεχνών, φιλόσοφων, μουσικών, αθλητών, επιχειρηματιών, επιστημόνων, μηχανικών και εφευρετών.

Η Ελληνική λέξη Γερμανία προέρχεται από τη Λατινική Germania, που πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τον Ιούλιο Καίσαρα για τους ανθρώπους ανατολικά του Ρήνου. Ο γερμανικός όρος Deutschland, αρχικά ως diutisciu land ("η Γερμανική γη") αντλείται από τη λέξη deutsch, και προέρχεται από τη λέξη diutisc, που σημαίνει "δημοφιλής" στα Παλιά Άνω Γερμανικά. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε για να αποσαφηνιστεί η γλώσσα των απλών ανθρώπων από τα Λατινικά. Αυτό με τη σειρά του προέρχεται από την Πρωτογερμανική λέξη þiudiskaz, που σημαίνει "δημοφιλής" (δείτε επίσης τη Λατινοποιημένη μορφή Theodiscus), που προέρχεται από τη λέξη þeudō, που κατάγεται από την Πρωτοϊνδοευρωπαϊκή λέξη tewtéh₂, που σημαίνει "άνθρωποι". Ακόμη, από τη λέξη αυτή προέρχεται η λέξη " Τεύτονες ".

Πριν από περίπου 5.000 χρόνια εμφανίζονται οι πρώτοι οικισμοί στον χώρο της σημερινής Γερμανίας. Η ανακάλυψη στην περιοχή Μάουερ 1 δείχνει ότι οι αρχαίοι άνθρωποι εμφανίστηκαν στη Γερμανία τουλάχιστον 600.000 χρόνια πριν. Τα πρώτα ολοκληρωμένα κυνηγετικά όπλα στον κόσμο ανακαλύφθηκαν σε ένα ανθρακωρυχείο στο Σένινγκεν, όπου βρέθηκαν ξύλινα ακόντια 380.000 ετών. Στην κοιλάδα Νεάντερ ανακαλύφθηκαν τα πρώτα μη-σύγχρονα απολιθώματα ανθρώπων. Το συγκεκριμένο είδος είναι γνωστό ως Νεάντερταλ. Τα απολιθώματα Νεάντερταλ 1 έχουν ηλικία 40.000 περίπου ετών. Η παρουσία του σύγχρονου ανθρώπου, σε παρόμοια χρονολογία, έχει βρεθεί σε σπηλιές στη Σουαβιανή Γιούρα κοντά στο Ούλμ. Στα ευρήματα περιλαμβάνεται ένα κόκαλο πουλιού και ελάσματα από ελεφαντόδοντο ηλικίας 42.000 ετών. Είναι τα παλαιότερα μουσικά όργανα που έχουν βρεθεί ποτέ, ενώ ο Άνθρωπος Λιοντάρι της Εποχής των Παγετώνων είναι η παλαιότερη μη αμφισβητούμενη εικαστική τέχνη, και δημιουργήθηκε 40,000 χρόνια πριν. Η Αφροδίτη του Χόλεφελς είναι η παλαιότερη μη αμφισβητούμενη ανθρώπινη εικονική τέχνη, και δημιουργήθηκε 35,000 χρόνια πριν. Ο Δίσκος της Νέμπρα είναι ένα αργυρό καλλιτέχνημα που δημιουργήθηκε στην Ευρωπαϊκή Εποχή του Χαλκού, και βρίσκεται σε ένα χώρο κοντά στη Νέμπρα, στη Σαξονία-Άνχαλτ. Είναι μέρος του Προγράμματος της Μνήμης του Κόσμου της Ουνέσκο.

Από το 58 π.Χ. και μετά, τα νερά του Ρήνου αποτελούν το φυσικό σύνορο μεταξύ της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και των γερμανικών φύλων. Στα τέλη του 1ου αι. π.Χ. οι Ρωμαίοι δοκιμάζουν να επεκταθούν ανατολικά του ποταμού, στη μεγάλη και σχετικά ανεξερεύνητη περιοχή της Κεντρικής Ευρώπης, τη λεγόμενη Μεγάλη Γερμανία, αλλά η προσπάθεια αποτυγχάνει. Μεταξύ του 1ου και του 6ου αιώνα τα γερμανικά φύλα εξαπλώνονται στην Ευρώπη και αναμειγνύονται με τους Κέλτες. Μεγάλες εκτάσεις των σημερινών ανατολικών κρατιδίων της Γερμανίας παραμένουν μέχρι τα τέλη του Μεσαίωνα πολιτιστικά στον σλαβικό χώρο.

Υπό την ηγεσία του Καρλομάγνου, το Βασίλειο των Φράγκων αγωνίζεται από το 800 και μετά να γίνει πρώτη ευρωπαϊκή δύναμη. Η αυτοκρατορία του όμως δε θα διαρκέσει για πολύ: κατά τη Συνθήκη του Βερντέν, που υπογράφεται στην ομώνυμη πόλη το 843, οι τρεις εγγονοί του Καρλομάγνου διαιρούν το τεράστιο αυτοκρατορικό κράτος του στο γαλλόφωνο Δυτικό Βασίλειο των Φράγκων και το γερμανόφωνο Ανατολικό Βασίλειο των Φράγκων.

Στις 2 Φεβρουαρίου του 962 ο Όθων Α΄ στέφεται στη Ρώμη πρώτος αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους, η οποία όμως με την πάροδο των αιώνων διαιρείται σε πολυάριθμα ανεξάρτητα βασίλεια και ελεύθερες πόλεις ( Freie Reichsstadt). Τέλος, μετά τον Τριακονταετή Πόλεμο ( 1618- 1648), ο οποίος χωρίζει τη δυτική Ευρώπη σε καθολικούς και προτεστάντες, ο αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας χάνει τη δύναμή του και παραμένει συμβολική μορφή.

Το 1806 ο Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης αναγκάζει τον Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Φραγκίσκο Β΄, να παραιτηθεί. Κατόπιν ενώνει πολλά από τα γερμανικά βασίλεια, στα οποία ενσωματώνει και πολλές ανεξάρτητες (άλλοτε περισσότερες από 80). Το Συνέδριο της Βιέννης συνεχίζει την πολιτική της ένωσης με τελικό αποτέλεσμα την ίδρυση της Γερμανικής Συνομοσπονδίας, η οποία αποτελείται από 38 γερμανικά κράτη. Η ισχυρότερη δύναμη εντός της χαλαρής αυτής συνομοσπονδίας είναι η Αυστρία.

Οι συνεχείς συγκρούσεις μεταξύ της Αυστρίας και της νέας γερμανικής δύναμης της Πρωσίας οδηγούν στον Αυστρο-πρωσικό πόλεμο του 1866. Αφού η Πρωσία νικά την Αυστρία, η Γερμανική Ομοσπονδία διαλύεται. Μετά τον Γάλλο-Πρωσικό πόλεμο του 1871/ 72 ιδρύεται η Βόρεια Γερμανική Συνομοσπονδία με πρώτη δύναμη την Πρωσία και δίχως την Αυστρία.

Το ίδιο έτος οι Γερμανοί ηγεμόνες ανακηρύσσουν στα ανάκτορα των Βερσαλλιών το Γερμανικό Ράιχ (το Ράιχ) και προσφέρουν το στέμμα στον Γουλιέλμο Α΄ της Πρωσίας. Ο Ότο φον Μπίσμαρκ ονομάζεται καγκελάριος της αυτοκρατορίας.

Στα τέλη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και η γερμανική μοναρχία βρίσκει το τέλος της. Ο Γουλιέλμος Β΄ παραιτείται και το Ράιχ μετατρέπεται σε κοινοβουλευτική δημοκρατία. Με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών οι Γερμανοί χάνουν μεγάλες εκτάσεις (στο σύνολο περίπου 11%) του κράτους τους που περιέρχονται στη Γαλλία, το Βέλγιο, την Τσεχοσλοβακία, τη Δανία, τη Λιθουανία και την Πολωνία. Επίσης χάνουν όλες τις αποικίες τους και υποχρεώνονται να πληρώνουν αρκετά μεγάλο ετήσιο ποσό επανορθώσεων στις νικητήριες δυνάμεις για περίπου 80 χρόνια.

Μετά την πτώση της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, εγκαθιδρύθηκε η Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Η συνθήκη των Βερσαλλιών ήταν πολύ σκληρή για τη Γερμανία, καθώς προβλεπόταν περιορισμός στις ένοπλες δυνάμεις, απαγόρευση πολεμικής αεροπορίας και υπέρογκες πολεμικές αποζημιώσεις. Έτσι η Γερμανία βυθίστηκε στη φτώχεια, στην ανεργία και στον πληθωρισμό. Σε αυτή την κατάσταση δημιουργήθηκε το 1919 στο Μόναχο ένα μικρό κόμμα με το όνομα Κόμμα Γερμανών Εργατών από τον εθνικιστή Άντον Ντρέξλερ. Σύντομα έγινε μέλος σε αυτό το κόμμα ένας βετεράνος του Α΄ Παγκόσμιου Πόλεμου, πρώην δεκανέας, ο Αδόλφος Χίτλερ. Γρήγορα έγινε δημοφιλής για τις ρητορικές του ικανότητες και το 1921 έγινε ηγέτης του κόμματος ονομάζοντας το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα. Το κόμμα είχε μεγάλη απήχηση στη Γερμανία. Το 1923 ο Χίτλερ και οι συνεργάτες του έκαναν το αποτυχημένο πραξικόπημα της Μπυραρία όπου ο Χίτλερ ο Ερνστ Ρεμ και άλλοι συλλαμβάνονται και καταδικάζονται. Τελικά ο Χίτλερ καταδικάστηκε για 9 μήνες αντί 5 χρόνων. Λόγω των καλών συνθηκών διαβίωσης στη φυλακή γράφει το μανιφέστο του τονίζοντας τους κίνδυνους της εβραίικής απειλής της Γερμανίας και για κατάκτηση του ζωτικού χώρου. Μετά την αποφυλάκισή του αναλαμβάνει πάλι την ηγεσία και την αναδιοργάνωση του κόμματος. Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι ο ήρωας του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Πάουλ φον Χίντενμπουργκ, ο οποίος στρέφει σιγά σιγά τη χώρα σε πιο συντηρητικό δρόμο και είναι ιδεολογικά αντίθετος με τον φιλελευθερισμό της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Ο Χίτλερ εκμεταλλεύεται όλες τις συγκυρίες, την άνοδο δημοτικότητας των κομμουνιστικών κομμάτων, το κραχ του 1929 και τον αυταρχισμό του Χίντενμπουργκ και στις εκλογές του 1932 το Κόμμα του έρχεται πρώτο σε ψήφους, χωρίς όμως να καταφέρει να πάρει απόλυτη πλειοψηφία. Ο Πρόεδρος αρνείται να αναθέσει την Καγκελαρία στον Χίτλερ, αφού παρόλη την πρωτιά, δεν καταφέρνει να σχηματίσει κυβέρνηση. Ο Χίντενμπουργκ αναγκάζεται να ονομάσει Καγκελάριο τον Χίτλερ στις 30 Ιανουαρίου 1933 με την υποστήριξη του αρχηγού του Καθολικού Κεντρώου Κόμματος Φραντς φον Πάπεν.

Η ενωμένη Γερμανία θεωρεί ότι είναι η διευρυμένη συνέχεια της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και όχι κράτος διάδοχος. Σύμφωνα με τον νόμο Βερολίνου/Βόννης, που υιοθετήθηκε το 1994, το Βερολίνο έγινε και πάλι η πρωτεύουσα της ενωμένης Γερμανίας, ενώ η Βόννη είχε το καθεστώς του Μπούντεσταντ (ομοσπονδιακή πόλη) και ήταν η έδρα μερικών ομοσπονδιακών υπουργείων. Η μετατόπιση της κυβέρνησης ολοκληρώθηκε το 1999. Μετά από τις εκλογές του 1998, ο Γκέρχαρντ Σρέντερ έγινε ο πρώτος Καγκελάριος μίας συμμαχίας με τη Συμμαχία '90/Οι Πράσινοι. Στα κύρια σχέδια των δύο κυβερνήσεων του Σρέντερ περιλαμβανόταν η Agenda 2010, για τον ανασχηματισμό της εργατικής αγοράς, ώστε να γίνει πιο ευέλικτη και να μειωθεί η ανεργία.

Η Γερμανία είναι η έβδομη μεγαλύτερη χώρα στην Ευρώπη. Συνορεύει με τη Δανία στα βόρεια, την Πολωνία και την Τσεχία στα ανατολικά, την Αυστρία στα νοτιοανατολικά και την Ελβετία στα νότια-νοτιοδυτικά. Η Γαλλία, το Λουξεμβούργο και το Βέλγιο βρίσκονται στα δυτικά σύνορα της Γερμανίας, με την Ολλανδία να βρίσκεται στα βορειοδυτικά της Γερμανίας. Η Γερμανία βρέχεται επίσης με τη Βόρεια Θάλασσα και, στα βόρεια-βορειοανατολικά, από τη Βαλτική Θάλασσα. Η Γερμανία έχει έκταση 357.022 τ.χλμ. Η Γερμανία έχει 348.672 τ.χλμ. χερσαίων εκτάσεων και 8.350 τ.χλμ. υδάτινων εκτάσεων.

Το ψηλότερο σημείο της Γερμανίας είναι το Τσούγκσπιτσε στα 2.963 μέτρα, στο νότιο σύνορο της Γερμανίας. Οι ακτές της Βόρειας Θάλασσας στα βορειοδυτικά και της Βαλτικής Θάλασσας στα βορειοανατολικά είναι το χαμηλότερο σημείο της χώρας. Τα δασώδη υψίπεδα της κεντρικής Γερμανίας και οι πεδιάδες της βόρειας Γερμανίας (το χαμηλότερο σημείο της Γερμανίας βρίσκεται στον δήμο Νόιεντορφ-Ζαχσενμπάντε, στα 3.54 μέτρα κάτω από τη στάθμη της θάλασσας) διασχίζονται από μεγάλα ποτάμια όπως ο Ρήνος, ο Δούναβης και ο Έλβας. Η Γερμανία έχει πολλούς φυσικούς πόρους στο υπέδαφος της: άνθρακα, ποτάσα, ξυλεία, λιγνίτη, ουράνιο, χαλκό, φυσικό αέριο, αλάτι και νικέλιο.

Το μεγαλύτερο μέρος της Γερμανίας έχει ένα εύκρατο κλίμα: στα βόρεια είναι ωκεάνιο και στα ανατολικά-νοτιοανατολικά είναι ηπειρωτικό. Οι χειμώνες στις νότιες Νότιες Άλπεις είναι κρύοι. Γενικά, ο χειμώνας στη Γερμανία είναι συννεφιασμένος, δροσερός, με περιορισμένες βροχοπτώσεις και αρκετές χιονοπτώσεις. Τα καλοκαίρια μπορεί να είναι θερμά και ξηρά ή δροσερά και βροχερά. Στις βόρειες περιοχές επικρατούν δυτικοί άνεμοι που φέρνουν υγρό αέρα από τη Βόρεια Θάλασσα, μετριάζοντας τη θερμοκρασία και αυξάνοντας τις βροχοπτώσεις. Αντίθετα, οι νοτιοανατολικές περιοχές παρουσιάζουν υψηλότερες θερμοκρασίες.

Το διάστημα Φεβρουαρίου 2019 - Φεβρουαρίου 2020, οι μέσες μηνιαίες θερμοκρασίες στη Γερμανία κυμάνθηκαν από 3,3 βαθμούς Κελσίου (Ιανουάριος 2020) έως τους 19,8 βαθμούς Κελσίου (Ιούνιος 2019). Η μέση μηνιαία βροχόπτωση κυμάνθηκε από 30 λίτρα ανά τετραγωνικό μέτρο τον Φεβρουάριο και τον Απρίλιο του 2019 έως 125 λίτρα ανά τετραγωνικό μέτρο τον Φεβρουάριο του 2020. Οι μέσες μηνιαίες ώρες ηλιοφάνειας κυμάνθηκαν από 45 ώρες τον Νοέμβριο του 2019 σε 300 τον Ιούνιο του 2019. Η υψηλότερη θερμοκρασία που καταγράφηκε ποτέ στη Γερμανία ήταν οι 42,6 βαθμοί Κελσίου στις 25 Ιουλίου 2019 (κατά τη διάρκεια ενός κύματος καύσωνα στη Βόρεια Ευρώπη, που κατέρριψε ανάλογα ρεκόρ σε Ολλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο) που σημειώθηκαν στο Λίνγκεν της Κάτω Σαξονίας και η χαμηλότερη θερμοκρασία στη Γερμανία σημειώθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1929 στο Βόλντσαχ (με -37,8 βαθμούς Κελσίου).

Το έδαφος της Γερμανίας μπορεί να χωριστεί σε πέντε χερσαίες οικοπεριοχές: οι πέντε οικοπεριοχές της Γερμανίας είναι τα δάση του Ατλαντικού, τα μικτά δάση της Βαλτικής, τα μικτά δάση της Κεντρικής Ευρώπης, τα πλατύφυλλα δάση της Δυτικής Ευρώπης και τα κωνοφόρα δάση των Άλπεων. Οι πρώτες δύο ονομασίες αναφέρονται στη θάλασσα που βρέχει την κάθε οικοπεριοχή. Το 2016 το 51% της Γερμανικής γης χρησιμοποιείται για τη γεωργία, το 30% είναι δασωμένο και το 14% είναι κατειλημμένο από υποδομές και πόλεις/οικισμούς.

Τα φυτά και τα ζώα που ζουν στη Γερμανία είναι κατά βάση αυτά που ζουν στην υπόλοιπη Κεντρική Ευρώπη. Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή των Γερμανικών Δασών, οι οξιές, οι βελανιδιές και τα υπόλοιπα φυλλοβόλα δέντρα αποτελούν λίγο περισσότερο από το 40% των δασών της Γερμανίας, ενώ τα υπόλοιπα δάση της Γερμανίας (περίπου το 60% των γερμανικών δασών) αποτελούνται από κωνοφόρα, ιδιαίτερα από έλατα και πεύκα. Στη Γερμανία συναντώνται πολλά είδη φτέρων, λουλουδιών, μυκήτων και βρύων. Στη Γερμανία ζει, από τα άγρια ζώα, το ζαρκάδι, το αγριογούρουνο, το μουφλόν (ένα υποείδος των άγριων προβάτων), η αλεπού, ο ασβός, ο λαγός και ο ευρασιατικός κάστορας σε μικρούς αριθμούς. Ο μπλε αραποσίτης ήταν κάποτε εθνικό σύμβολο της Γερμανίας.

Το πολίτευμα της Γερμανίας είναι Ομοσπονδιακή Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Αρχηγός του κράτους είναι ο Ομοσπονδιακός Πρόεδρος, ο οποίος είναι ο εγγυητής του πολιτεύματος και εκπροσωπεί το γερμανικό κράτος διεθνώς. Η θητεία του διαρκεί πέντε χρόνια. Αρχηγός της κυβέρνησης είναι ο Καγκελάριος, ο οποίος ασκεί εκτελεστική εξουσία. Σήμερα, Πρόεδρος της Γερμανίας από τις 19 Μαρτίου 2017 είναι ο Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ. Καγκελάριος της Γερμανίας από τις 8 Δεκεμβρίου 2021 είναι ο Όλαφ Σολτς.

Σε ομοσπονδιακό επίπεδο υπάρχουν δύο νομοθετικά σώματα: η Ομοσπονδιακή Βουλή (Bundestag) και το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο (Bundesrat). Τα μέλη της Ομοσπονδιακής Βουλής εκλέγονται απ' ευθείας από τον λαό σε εθνικό επίπεδο κάθε τέσσερα χρόνια. Αρμοδιότητα της Ομοσπονδιακής Βουλής είναι και η εκλογή του Καγκελάριου. Το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο αντιπροσωπεύει τα ομόσπονδα κράτη (Länder) και τα μέλη του ορίζονται από τις κυβερνήσεις αυτών.

Η Γερμανία είναι μια ομοσπονδιακή, κοινοβουλευτική, αντιπροσωπευτική δημοκρατική δημοκρατία. Η νομοθετική εξουσία στη Γερμανία ανήκει στη Μπούντεσταγκ (Ομοσπονδιακή Δίαιτα) και στο Μπούντεσρατ (Ομοσπονδιακό Συμβούλιο), τα δύο νομοθετικά σώματα της Γερμανίας. Τα μέλη της Μπούντεσταγκ εκλέγονται με άμεσες εκλογές με το σύστημα της μικτής αναλογικής. Τα μέλη του Μπούντεσρατ διορίζονται από τις κυβερνήσεις των κρατιδίων. Το γερμανικό πολιτικό σύστημα έχει σαν θεμέλιο του τον Βασικό Νόμο (Γκρούντγκεσετς), ο οποίος ψηφίστηκε το 1949 και είναι το σύνταγμα της Γερμανίας. Οι τροποποιήσεις μη θεμελιωδών διατάξεων του συντάγματος εγκρίνονται μόνο όταν ψηφίσουν θετικά τα δύο τρίτα των μελών Μπούντεσταγκ και του Μπούντεσρατ. Οι θεμελιώδεις αρχές του συντάγματος, όπως εκφράζονται στα άρθρα που εγγυώνται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τη διάκριση των εξουσιών, την ομοσπονδιακή δομή και το κράτος δικαίου, ισχύουν επ'άπειρον και δεν μπορούν να τροποποιηθούν.

Ο πρόεδρος, επί του παρόντος Φρανκ-Βάλτερ Στάινμαϊερ, είναι ο αρχηγός του κράτους της Γερμανίας. Ο πρόεδρος της Γερμανίας έχει κατά βάση τελετουργικό ρόλο, κυρίως εκπροσωπεί τη Γερμανία στο εξωτερικό. Ο πρόεδρος της Ο.Δ. Γερμανίας εκλέγεται από την ομοσπονδιακή συνέλευση της Γερμανίας (Bundesversammlung, Μπουντεσφεασάμλουνγκ), ένα όργανο το οποίο αποτελείται από τα μέλη της Μπούντεσταγκ και από έναν αντίστοιχο, δηλαδή πάνω από 700, αριθμό εκπροσώπων των κρατιδίων. Ο δεύτερος υψηλότερος αξιωματούχος στη γερμανική σειρά προτεραιότητας είναι ο Πρόεδρος της Μπούντεσταγκ, ο οποίος εκλέγεται από την Μπούντεσταγκ και είναι υπεύθυνος για την επίβλεψη των καθημερινών συνεδριών του σώματος. Ο τρίτος υψηλότερος αξιωματούχος στην ιεραρχία, αλλά και επικεφαλής της κυβέρνησης είναι ο καγκελάριος, ο οποίος διορίζεται από τον πρόεδρο της Γερμανίας. Ο καγκελάριος είναι ο υποψήφιος του κόμματος με τις περισσότερες έδρες στην Μπούντεσταγκ, και διορίζεται (συνήθως) λίγες εβδομάδες μετά τις εκλογές. Ο καγκελάριος της Γερμανίας είναι ο Όλαφ Σολτς (2022). Αρμοδιότητα του/της είναι η άσκηση της εκτελεστικής εξουσίας μέσω του υπουργικού συμβουλίου του.

Τα κύρια κόμματα της μεταπολεμικής Γερμανίας είναι η Χριστιανοδημοκρατική Ένωση και το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας. Όλοι οι μεταπολεμικοί καγκελάριοι της Γερμανίας ανήκουν σε αυτά τα δύο κόμματα. Ωστόσο, το φιλελεύθερο Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα και η Συμμαχία '90/Οι Πράσινοι έχουν αποτελέσει κυβερνητικοί εταίροι σε κυβερνήσεις συνασπισμού. Λόγω του κατακερματισμού του εκλογικού σκηνικού, οι συνασπισμοί στη Γερμανία αλλά και άλλες χώρες της περιοχής είναι κοινός τόπος. Από το 2007, το αριστερό λαϊκιστικό κόμμα Η Αριστερά αποτελεί βασικό κόμμα της Μπούντεσταγκ και εκπροσωπείται συνεχώς από τότε, αν και ποτέ δεν ήταν μέρος της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Στις γερμανικές ομοσπονδιακές εκλογές του 2017, το δεξιό λαϊκιστικό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία κέρδισε αρκετές ψήφους για να εκπροσωπηθεί στο κοινοβούλιο για πρώτη φορά. Έτσι, εισήχθη για πρώτη φορά σε μεταπολεμικό γερμανικό κοινοβούλιο ένα εθνικιστικό κόμμα.

Η Γερμανία έχει ένα σύστημα αστικού δικαίου το οποίο πηγάζει από το ρωμαϊκό δίκαιο. Το γερμανικό νομικό σύστημα έχει μερικές επιρροές από το παραδοσιακό γερμανικό δίκαιο. Το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας είναι το Ανώτατο Δικαστήριο της Γερμανίας αρμόδιο για συνταγματικά θέματα, έχοντας τη δικαστική εξουσία να ελέγξει τη νομιμότητα των ενεργειών ενός δημόσιου οργάνου. Το ανώτατο δικαστικό σύστημα της Γερμανίας έχει διαφοροποιηθεί: ως προς τις αστικές και ποινικές υποθέσεις, το ανώτατο δικαστήριο για τέτοιες υποθέσεις είναι το ανακριτικό Ομοσπονδιακό Δικαστήριο. Για άλλων ειδών υποθέσεις, υπεύθυνα είναι ανάλογα με τον τομέα της κάθε υπόθεσης, το Ομοσπονδιακό Εργατικό Δικαστήριο, το Ομοσπονδιακό Κοινωνικό Δικαστήριο, το Ομοσπονδιακό Οικονομικό Δικαστήριο και το Ομοσπονδιακό Διοικητικό Δικαστήριο.

Οι νόμοι του ποινικού και του ιδιωτικού δικαίου κωδικοποιούνται σε εθνικό επίπεδο στο Γερμανικό Ποινικό Κώδικα (Strafgesetzbuch) και το Κώδικα Αστικού Δικαίου της Γερμανίας (Bürgerliches Gesetzbuch) αντίστοιχα. Το γερμανικό ποινικό σύστημα επιδιώκει την επαναφορά του εγκληματία στο κοινωνικό σύνολο και την προστασία του κοινού. Με εξαίρεση τα πλημμελήματα, τα οποία δικάζουν επαγγελματίες δικαστές, αλλά και τα σοβαρά πολιτικά εγκλήματα, όλα τα εγκλήματα εκδικάζονται ενώπιον μικτών δικαστηρίων στα οποία συμμετέχουν και ένορκοι δικαστές.

Η Γερμανία έχει χαμηλό ποσοστό δολοφονιών. Το 2016 σημειώθηκαν 1,18 δολοφονίες για κάθε 100.000 άτομα. Το 2018, το συνολικό ποσοστό εγκληματικότητας έπεσε στα χαμηλότερα του επίπεδα από το 1992.

Η Γερμανία έχει ένα δίκτυο 227 διπλωματικών αποστολών στο εξωτερικό και διατηρεί διπλωματικές σχέσεις με περισσότερες από 190 χώρες. Η Γερμανία είναι μέλος του ΝΑΤΟ, του ΟΟΣΑ, της Ομάδας των 7, της Ομάδας των 20, της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ. Έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο, ουσιαστικά ηγετικό, στην Ευρωπαϊκή Ένωση από την ίδρυσή της και διατηρεί ισχυρή συμμαχία με τη Γαλλία και όλες τις γειτονικές χώρες από το 1990. Η Γερμανία προωθεί τη δημιουργία ενός πιο ενοποιημένου ευρωπαϊκού μηχανισμού που θα καλύπτει θέματα πολιτικής, οικονομίας και ασφάλειας. Οι κυβερνήσεις της Γερμανίας και των Ηνωμένων Πολιτειών είναι στενοί πολιτικοί σύμμαχοι. Οι κοινοί πολιτιστικοί δεσμοί και τα οικονομικά συμφέροντα που έχουν οι δύο χώρες έχουν οδηγήσει στη δημιουργία της ιδεολογίας του ατλαντισμού. Από το 1990, η Γερμανία και η Ρωσία έχουν συνεργαστεί με στόχο τη δημιουργία μιας "Στρατηγικής Συνεργασίας" μεταξύ των δύο χωρών. Η ενεργειακή ανάπτυξη των δύο χωρών έγινε ένας από τους πιο σημαντικούς παράγοντες της νέας ρωσογερμανικής συνεργασίας. Ως αποτέλεσμα της συνεργασίας, η Γερμανία εισάγει πλέον το μεγαλύτερο μέρος των αναγκών της σε φυσικό αέριο και πετρέλαιο από τη Ρωσία, τουλάχιστον μέχρι τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, η οποία αναμένεται να ρίξει το ποσοστό. Η γερμανική βιομηχανία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τα ρωσικά ορυκτά καύσιμα.

Η αναπτυξιακή πολιτική της Γερμανίας είναι ένας ανεξάρτητος τομέας της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής. Τη γερμανική αναπτυξιακή πολιτική, τόσο σε ομοσπονδιακό όσο και σε διεθνές επίπεδο (στη μορφή της οικονομικής βοήθειας) σχεδιάζει το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης και εκτελείται από τους φορείς υλοποίησης των έργων. Η γερμανική κυβέρνηση θεωρεί την αναπτυξιακή πολιτική (σε μορφή διεθνούς βοήθειας) σαν ένα τομέα της οικονομίας στον οποίο έχουν ευθύνες όλη η διεθνής κοινότητα. Το 2019 η Γερμανία ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος χορηγός βοήθειας στον κόσμο μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο στρατός της Γερμανίας λέγεται Μπούντεσβερ. Αποτελείται από διάφορα παραρτήματα: τον στρατό εδάφους, το Γερμανικό Πολιτικό Ναυτικό, τη Λουφτβάφε (αεροπορική δύναμη), την Κοινή Ιατρική Υπηρεσία της Μπούντεσβερ, την Κοινή Υπηρεσία Στήριξης αλλά και τον Τομέα Κυβερνοχώρου και Πληροφοριών της Μπούντεσβερ. Σε απόλυτους αριθμούς, οι γερμανικές στρατιωτικές δαπάνες είναι οι όγδοες υψηλότερες στον κόσμο. Το 2018, η Γερμανία δαπάνησε 49,5 δισεκατομμύρια δολάρια για την άμυνα της, περίπου το 1,2% του ΑΕΠ της χώρας, πολύ κάτω από το νατοϊκό στόχο του 2%. Ωστόσο, λόγω της ρωσικής εισβολής του 2022 στην Ουκρανία, ο καγκελάριος Όλαφ Σολτς ανακοίνωσε ότι οι γερμανικές στρατιωτικές δαπάνες θα ξεπεράσουν το 2%, μαζί με μια εφάπαξ έγχυση 100 δισεκατομμυρίων ευρώ το 2022 για τον στρατό. Έτσι, ενώ η Γερμανία δαπάνησε 53 δισεκατομμύρια ευρώ για το στρατό και την άμυνα της το 2021, πλέον θα ξεπερνά τα 100 δισεκατομμύρια.

Σε καιρό ειρήνης, η Μπούντεσβερ διοικείται από τον Υπουργό Άμυνας. Σε καιρό πολέμου ο/η Καγκελάριος αναλαμβάνει τη διοίκηση του στρατού. Το Σύνταγμα της Γερμανίας περιγράφει ότι ο ρόλος της Μπούντεσβερ είναι η άμυνα της Γερμανίας από εξωτερικές επιθέσεις και εχθρούς. Μετά από απόφαση του Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου το 1994, ορίστηκε ότι ο όρος "άμυνα" δεν περιλαμβάνει μόνο την προστασία των συνόρων της Γερμανίας, αλλά και την αντίδραση σε κρίσεις και την πρόληψη συγκρούσεων. Ευρύτερα η απόφαση εννοεί και την προστασία της ασφάλειας της Γερμανίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Το 2017 υπήρχαν περίπου 3.600 Γερμανοί στρατιώτες τους οποίους ο γερμανικός στρατός είχε αποστείλει στο εξωτερικό σαν μέρος διεθνών ειρηνευτικών δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένων περίπου 1.200 στρατιωτών σε υποστηρικτικές δυνάμεις εναντίον του Ισλαμικού Κράτους (Νταές) στο Ιράκ, 980 στρατιώτες στην Αποστολή Αποφασιστικής Υποστήριξης (σώμα υπό νατοϊκή ηγεσία) στο Αφγανιστάν, αλλά και 800 στρατιωτών στο Κοσσυφοπέδιο.

Τα υπουργεία και οι αρμόδιοι υπουργοί της Γερμανίας είναι οι εξής:

Καγκελάριος: Όλαφ Σολτς

Αντικαγκελάριος: Ρόμπερτ Χάμπεκ

Υπουργείο Οικονομικών, Υποθέσεων και Δράσης για το Κλίμα: Ρόμπερτ Χάμπεκ

Υπουργείο Παιδείας και Έρευνας: Μπετίνα Σταρκ-Γουάτσινγκερ

Υπουργείο Άμυνας: Χριστίνα Λάμπρεχτ

Υπουργείο Εσωτερικών και Κοινότητας: Νάνσυ Φέιζερ

Υπουργείο Υγείας: Καρλ Λάουτερμπαχ

Υπουργείο Καγκελαρίας: Βόλφγκανγκ Σμιντ

Υπουργείο Εξωτερικών: Αναλένα Μπέρμποκ

Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων: Χιμπέρτους Χάιλ

Υπουργείο Περιβάλλοντος, Προστασίας της Φύσης και Πυρηνικής Ασφάλειας: Στέφι Λέμκε

Υπουργείο Δικαιοσύνης: Μάρκο Μπουσμάν

Υπουργείο Οικογενειακών Υποθέσεων, Ηλικιωμένων, Γυναικών και Νεολαίας: Άννα Σπίγκελ

Υπουργείο Συγκοινωνιών και Ψηφιακών Υποδομών: Φόλκερ Βίζινγκ

Υπουργείο Αναπτυξιακής και Οικονομικής Συνεργασίας: Σβέντζα Σούλτσε

Υπουργείο Διατροφής και Γεωργίας: Τζεμ Έζντεμιρ

Ο Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ από το SPD εξελέγη με 931 ψήφους από το Κοινοβούλιο Πρόεδρος της Γερμανίας στις 12 Φεβρουαρίου 2017 και ανέλαβε καθήκοντα στις 19 Μαρτίου.

Έπειτα από την παραίτηση του Κρίστιαν Βουλφ, ο Γιόαχιμ Γκάουκ εξελέγη Πρόεδρος από το Κοινοβούλιο με 991 ψήφους από συνολικά 1228, ως υποψήφιος της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης, της Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης, του Ελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος και του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος.

Στη μεταπολεμική ιστορία της Γερμανίας κυριαρχούν δύο κόμματα: το Χριστιανοδημοκρατικό (CDU) και το Σοσιαλδημοκρατικό (SPD). Καθώς το εκλογικό σύστημα ευνοεί τη δημιουργία συνασπισμών, άλλα μικρότερα κόμματα έχουν κατά καιρούς συμμετάσχει στην κυβέρνηση. Σήμερα εκτός των CDU/ CSU και SPD στην Ομοσπονδιακή Βουλή μετέχουν το Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (FDP), Η Αριστερά (Die Linke) και η Συμμαχία '90/Οι Πράσινοι (Bündnis 90/Die Grünen).

Στις εκλογές του 2005 το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν περίπου ισόπαλο για τα δύο μεγάλα κόμματα, με βραχεία κεφαλή του CDU. Έτσι σχηματίστηκε κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού με Καγκελάριο την αρχηγό των χριστιανοδημοκρατών Άνγκελα Μέρκελ. Στις εκλογές του 2009 πρώτα κόμμα αναδείχτηκαν και πάλι οι χριστιανοδημοκράτες. Η Άνγκελα Μέρκελ αναμένεται να σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού με τους ελεύθερους δημοκράτες που ενίσχυσαν σημαντικά τα ποσοστά τους.

Οι πιο πρόσφατες εκλογές διεξήχθησαν τον Σεπτέμβριο του 2021.

Η Γερμανία διαιρείται σε δεκαέξι ομόσπονδα κράτη, τα λεγόμενα Bundesländer (στον ενικό Bundesland). Το κάθε ομόσπονδο κράτος έχει τη δική του κυβέρνηση και το δικό του κοινοβούλιο, καθώς και τα δικά του σύμβολα (σημαία, εθνόσημο). Ορισμένα μάλιστα έχουν το δικό τους εθνικό ύμνο, όπως π.χ. η Βαυαρία. Ο αρχηγός του κάθε κράτους κατέχει τον τίτλο του πρωθυπουργού (γερμαν. Ministerpräsident). Οι κυβερνήσεις των κρατιδίων χαρακτηρίζονται συχνά από συνασπισμούς κομμάτων.

Από τα δεκαέξι ομόσπονδα κράτη, τα τρία αποτελούν κράτη-πόλεις. Αυτά είναι: η πρωτεύουσα Βερολίνο, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη και κύριο λιμάνι της χώρας Αμβούργο, καθώς και η Βρέμη. Οι δύο τελευταίες πόλεις έχουν μακρά παράδοση αυτονομίας, που χρονολογείται από τα ύστερα μεσαιωνικά έτη, όταν αμφότερες αποτελούσαν μέλη της Χανσεατικής Ένωσης. Έως το 1937 κράτος-πόλη ήταν και η Λυβέκκη.

Τα υπόλοιπα δεκατρία κράτη είτε αποτελούν την ιστορική συνέχεια ανεξαρτήτων γερμανικών κρατών πριν από την ένωση του 1871 (όπως π.χ. η Βαυαρία, η Έσση) είτε δημιουργήθηκαν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (όπως η Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, η Κάτω Σαξονία). Μετά την επανένωση του 1990 (για την ακρίβεια, τον Αύγουστο του 1990), δημιουργήθηκαν πέντε νέα ομόσπονδα κράτη από τα εδάφη της Ανατολικής Γερμανίας, των οποίων οι ονομασίες αντιστοιχούν είτε σε ιστορικά κράτη προ του 1871 (π.χ. η Σαξονία) είτε σε ιστορικές περιοχές της Πρωσίας (π.χ. το Βρανδεμβούργο). Πάντως, τα πέντε νέα κρατίδια έχουν μικρές διαφορές στα σύνορα σε σχέση με τους προκατόχους τους στην Πρωσία και την προπολεμική Γερμανία. Τα μεγάλα σε πληθυσμό ομόσπονδα κράτη υποδιαιρούνται σε μικρότερες διοικητικές ενότητες, αντιστοίχων των ελληνικών νομών.

Για την ιστορία, η δημοκρατία της Βαϊμάρης περιείχε πολλά από τα σημερινά κρατίδια, μια μεγάλη Πρωσία και αρκετά μικρά κρατίδια, συνέχεια των δουκάτων και των πριγκιπάτων, στο κέντρο (π.χ. Βρουνσβίκη), διατηρώντας τα εσωτερικά σύνορα της Γερμανικής Αυτοκρατορίας: δηλαδή τα σύνορα των μεσοπολεμικών κρατιδίων της Γερμανίας ήταν πολύ διαφορετικά από τα σημερινά, ιδιαίτερα από τη Βαυαρία και πάνω.

Η Γερμανία είναι ένα ομοσπονδιακό κράτος και περιλαμβάνει δεκαέξι κρατίδια. Κάθε κρατίδιο έχει δικό του σύνταγμα και έχει μεγάλη αυτονομία σε θέματα εσωτερικής φύσεως. Το 2017 η Γερμανία διαιρούνταν σε 401 επαρχίες, τα λεγόμενα κράισε, σε δημοτικό επίπεδο. Υπάρχουν 294 αγροτικές επαρχίες και 107 αστικές επαρχίες στη Γερμανία.

Οι οκτώ μεγαλύτερες σε πληθυσμό πόλεις της Γερμανίας (χωρίς τις μητροπολιτικές τους περιοχές, 26 Δεκεμβρίου 2010):

1. Βερολίνο με 3.459.218 κάτοικους

2. Αμβούργο με 1.786.278 κάτοικους

3. Μόναχο με 1.330.440 κάτοικους

4. Κολωνία με 998.105 κάτοικους

5. Φρανκφούρτη με 671.927 κάτοικους

6. Στουτγκάρδη με 601.646 κάτοικους

7. Ντίσελντορφ με 586.217 κάτοικους

8. Ντόρτμουντ με 581.308 κάτοικους

Η Γερμανία έχει μια κοινωνική οικονομία της αγοράς με ειδικευμένο εργατικό δυναμικό, χαμηλά επίπεδο διαφθοράς και υψηλό επίπεδο καινοτομίας. Είναι ο τρίτος μεγαλύτερος εξαγωγέας και ο τρίτος μεγαλύτερος εισαγωγέας αγαθών στον κόσμο. Η Γερμανία έχει τη μεγαλύτερη οικονομία στην Ευρώπη, τη τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο ως προς το ονομαστικό ΑΕΠ και η πέμπτη μεγαλύτερη οικονομία σε ΙΑΔ στο κόσμο. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Γερμανίας σε ισοτιμία αγοραστικής δύναμης αντιστοιχεί στο 121% του μέσου όρου της ΕΕ των 27. Ο τομέας των υπηρεσιών συνεισφέρει περίπου το 69% του συνολικού ΑΕΠ, η βιομηχανία συνεισφέρει το 31% και η γεωργία το 1% (στοιχεία του 2017). Το ποσοστό ανεργίας της Γερμανίας, σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία, είναι 3.2% τον Ιανουάριο του 2020. Είναι το τέταρτο χαμηλότερο ποσοστό στην ΕΕ.

Η Γερμανία είναι μέρος της ευρωπαϊκής ενιαίας αγοράς. Η ευρωπαϊκή ενιαία αγορά εκπροσωπεί πάνω από 450 εκατομμύρια καταναλωτές σε 27 χώρες. Το 2017, το ΑΕΠ της Γερμανίας αποτελούσε το 28% της οικονομίας της Ευρωζώνης σύμφωνα με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Η Γερμανία έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην εισαγωγή του ευρώ το 2002. Η νομισματική πολιτική της Γερμανίας καθορίζεται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία έχει την έδρα της στη Φρανκφούρτη.

Η αυτοκινητοβιομηχανία στη Γερμανία είναι πολύ ανεπτυγμένη. Η Γερμανία είναι η πατρίδα του σύγχρονου αυτοκινήτου. Είναι μια από τις πιο ανταγωνιστικές και καινοτόμες στον κόσμο, αλλά και η τέταρτη μεγαλύτερη στο κόσμο ως προς τον όγκο παραγωγής. Η Γερμανία εξάγει οχήματα, μηχανήματα, χημικά προϊόντα, ηλεκτρονικά προϊόντα, ηλεκτρικό εξοπλισμό, φαρμακευτικά προϊόντα, εξοπλισμό μεταφοράς, βασικά μέταλλα, προϊόντα διατροφής, καουτσούκ, πλαστικά και πολλά άλλα είδη.

Είκοσι εννιά από τις 500 εταιρείες που συγκαταλέγονται στον δείκτη Fortune Global 500, τον δείκτη με τις 500 εισηγμένες επιχειρήσεις με τα μεγαλύτερα κέρδη, εδρεύουν στη Γερμανία. 30 μεγάλες γερμανικές εταιρείες με έδρα τη Γερμανία περιλαμβάνονται στον DAX, τον γερμανικό χρηματιστηριακό δείκτη που διαχειρίζεται το Χρηματιστήριο της Φρανκφούρτης. Γνωστές μάρκες της Γερμανίας είναι οι: Mercedes-Benz, BMW, Volkswagen, Audi, Siemens, Allianz, Adidas, Porsche, Bosch και Deutsche Telekom. Αποτελούν μάρκες της Γερμανίας με εκατομμύρια εργαζομένους παγκοσμίως και τα σήματα τους είναι μεταξύ των πιο αναγνωρίσιμων στο κόσμο. Το Βερολίνο είναι μια από τις σημαντικότερες ευρωπαϊκές πόλεις για νεοφυείς εταιρείες. Έχει γίνει η κορυφαία τοποθεσία για εταιρείες που χρηματοδοτούνται από επιχειρηματικά κεφάλαια στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Γερμανία είναι αναγνωρισμένη για την πολύ μεγάλη παρουσία των εξειδικευμένων μικρομεσαίων επιχειρήσεων της, το λεγόμενο μοντέλο Μίττελσταντ. Αυτές οι εταιρείες καταλαμβάνουν το 48% των ηγετών της παγκόσμιας αγοράς στα τμήματα τους. Λόγω του παγκόσμιου ρόλου των μικρομεσαίων επιχειρήσεων της Γερμανίας, θεωρούνται και κρυφοί πρωταθλητές.

Η έρευνα και ανάπτυξη αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της γερμανικής οικονομίας. Το 2018 ο αριθμός των δημοσιευμένων επιστημονικών και μηχανικών ερευνητικών εργασιών στη Γερμανία είναι ο τέταρτος μεγαλύτερος στο κόσμο. Η Γερμανία βρισκόταν στην 9η θέση στον Παγκόσμιο Δείκτη Καινοτομίας το 2019 και το 2020 πέφτοντας στην 10η θέση το 2021. Τα ερευνητικά ιδρύματα στη Γερμανία περιλαμβάνουν την Εταιρεία Μαξ Πλανκ, την Ένωση Γερμανικών Ερευνητικών Κέντρων Χέλμχολτς, την εταιρεία Φράουνχοφερ αλλά και την Εταιρεία Λάιμπνιτς. Η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος χρηματοδότης του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ΕΟΔ). Στο Ντάρμστατ, κοντά στη Φρανκφούρτη, βρίσκεται το κέντρο επιχειρήσεων του ΕΟΔ.

Η Γερμανία, χάρις στην ηγετική θέση που έχει στην Ευρώπη, αποτελεί συγκοινωνιακός κόμβος για την ίδια την ήπειρο. Το οδικό της δίκτυο είναι από τα πυκνότερα σε όλη την Ευρώπη. Το γερμανικό σύστημα αυτοκινητοδρόμων (άουτομπαν) είναι γνωστός για το γεγονός ότι δεν έχει όριο ταχύτητας για ορισμένες κατηγορίες οχημάτων. Όρια ταχύτητας έχουν θεσμοθετηθεί μόνο σε τοπικό επίπεδο. Το υπεραστικό σιδηροδρομικό δίκτυο Intercity Express εξυπηρετεί μεγάλες γερμανικές πόλεις, αλλά και πόλεις γειτονικών χωρών. Οι ταχύτητες των τρένων του φτάνουν έως και τα 300 χιλιόμετρα την ώρα. Τα μεγαλύτερα γερμανικά αεροδρόμια είναι αυτό της Φρανκφούρτης και του Μονάχου. Το λιμάνι του Αμβούργου είναι ένα από τα είκοσι μεγαλύτερα λιμάνια διακίνησης εμπορευματοκιβωτίων στον κόσμο.

Η Γερμανία έλαβε 37,4 εκατομμύρια τουρίστες το 2017 στο έδαφος της, δηλαδή έλαβε το ένατο μεγαλύτερο τουριστικό κύμα στο κόσμο. Ο τουρισμός, διεθνής και εσωτερικός, συνεισφέρουν άμεσα πάνω από 105.3 δισεκατομμύρια ευρώ στο γερμανικό ΑΕΠ. Ο κλάδος του τουρισμού, είτε άμεσα, είτε έμμεσα, στηρίζει 4.2 εκατομμύρια θέσεις εργασίας.

Τα πιο δημοφιλέστερα τουριστικά αξιοθέατα της Γερμανίας περιλαμβάνουν τον καθεδρικό ναό της Κολωνίας, την Πύλη του Βρανδεμβούργου, το Ράιχσταγκ, τη Φραουενκίρχε της Δρέσδης, το Κάστρο Νοϊσβάνσταϊν, το κάστρο της Χαϊδελβέργης, το πύργο του Βάρτμπουργκ και το παλάτι Σανσουσί. Το θεματικό πάρκο Europa-Park κοντά στο Φράιμπουργκ είναι το δεύτερο δημοφιλέστερο θεματικό πάρκο της Ευρώπης.

Με 84.079.811 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για τον Ιούνιο του 2022, η Γερμανία είναι η μεγαλύτερη πληθυσμιακά χώρα της Ευρώπης. Ο ρυθμός γεννήσεων είναι όμως ένας από τους χαμηλότερους στην ήπειρο, ενώ στατιστικά αντιστοιχούν 1,55 παιδιά ανά γυναίκα. Ο ρυθμός αύξησης του πληθυσμού είναι αρνητικός, με τελευταία εκτίμηση -0,05% σε ετήσια βάση, και διατηρείται σε αυτό το επίπεδο αποκλειστικά από το μεταναστευτικό ρεύμα και τους μετανάστες που ζουν εκεί. Σε άλλη περίπτωση, ο πληθυσμός της χώρας θα μειωνόταν με ρυθμό 0,9% το χρόνο.

Σημαντικές πληθυσμιακές ομάδες με πλήρη ή μερική γερμανική καταγωγή, καταγράφονται στις ΗΠΑ (περίπου 50 εκατ.), στη Βραζιλία (περίπου 5 εκατ.), και στον Καναδά (περίπου 3 εκατ.).

Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 81,7 χρόνια (78,7 χρόνια οι άνδρες και 84,8 οι γυναίκες).

Μεγάλο μέρος του πληθυσμού συγκεντρώνεται σε μεγάλα αστικά συγκροτήματα, όπως το Βερολίνο, το Αμβούργο, το Μόναχο, η Κολονία, η Φρανκφούρτη και η Στουτγκάρδη. Παράλληλα, η επαρχία της χώρας είναι αρκετά πυκνοκατοικημένη, με μικρές πόλεις, κωμοπόλεις, αλλά και μεγάλα χωριά, σε όλη την έκτασή της. Μεγάλη αστική συγχώνευση καταγράφεται στην περιοχή του Ρήνου στο Ρουρ, στο ομόσπονδο κρατίδιο της Βόρεια Ρηνανίας-Βεστφαλίας, όπου περίπου 12 εκατ. κατοικούν στις γειτονικές πόλεις του Ντίσελντορφ, της Κολονίας, του Έσσεν, του Ντόρτμουντ, του Ντούισμπουργκ και του Μπόχουμ.

Σύμφωνα με τη γερμανική απογραφή του 2011 η Γερμανία έχει 80,2 εκατομμύρια κατοίκους, ενώ το 2019 αυξήθηκε στα 83.1 εκατομμύρια άτομα. Η Γερμανία είναι η πολυπληθέστερη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η δεύτερη πολυπληθέστερη χώρα της Ευρώπης μετά τη Ρωσία και η δέκατη ένατη πολυπληθέστερη χώρα στον κόσμο. Η πυκνότητα πληθυσμού της Γερμανίας ανέρχεται στους 227 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Το ποσοστό γονιμότητας φτάνει τα 1.57 παιδιά ανά γυναίκα, αρκετά πιο κάτω από το ποσοστό αναπλήρωσης (2.1 παιδιά ανά γυναίκα) και είναι ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά γονιμότητας στον κόσμο. Από τη δεκαετία του 1970 και έπειτα, το ποσοστό θνησιμότητας στη Γερμανία έχει ξεπεράσει το ποσοστό γεννήσεων λόγω της γήρανσης του πληθυσμού. Ωστόσο, τα ποσοστά γεννήσεων και μετανάστευσης στη Γερμανία έχουν αυξηθεί από τις αρχές της δεκαετίας του 2010. Η Γερμανία έχει τον τρίτο γηραιότερο πληθυσμό στον κόσμο, καθώς η διάμεση ηλικία των Γερμανών έχει φτάσει τα 47,4 έτη.

Στη Γερμανία τέσσερις εθνότητες θεωρούνται "εθνικές μειονότητες" επειδή οι πρόγονοί τους ζουν στις πατρίδες τους για αιώνες: Οι τέσσερις αναγνωρισμένες εθνότητες της Γερμανίας είναι οι Δανοί, οι οποίοι ζουν στο κρατίδιο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν στο βορρά, οι Σόρβοι, ένας σλαβικός πληθυσμός ο οποίος ζει στη Λουσατία της Σαξονίας και του Βρανδεμβούργου, οι Ρομά και οι Σίντι που ζουν διασκορπισμένοι σε όλη τη χώρα, αλλά και οι Φρίσιοι που ζουν κυρίως στη δυτική ακτή του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και στο βορειοδυτικό τμήμα της Κάτω Σαξονίας.

Μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες, η Γερμανία είναι ο δεύτερος δημοφιλέστερος προορισμός μετανάστευσης στον κόσμο. Η πλειοψηφία των μεταναστών ζει στα κρατίδια που υπήρξαν στο παρελθόν μέρος της δυτικής Γερμανίας, ιδίως στις αστικές περιοχές στη δυτική Γερμανία. 18,6 εκατομμύρια κάτοικοι της χώρας (ή σε ποσοστά, το 22,5% του πληθυσμού) κατάγονταν από μετανάστες εξολοκλήρου ή εν μέρει, σύμφωνα με στοιχεία του 2016 (εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι στα στατιστικά των μεταναστών περιλαμβάνονται και οι παλιννοστούντες Γερμανοί). Το 2015, το Τμήμα Πληθυσμού του Τμήματος Οικονομικών και Κοινωνικών Υποθέσεων των Ηνωμένων Εθνών σημείωσε ότι στη Γερμανία ζούσαν 12 εκατομμύρια μετανάστες, το 5% του παγκοσμίου συνόλου των μεταναστών που έφτανε τα 244 εκατομμύρια άτομα το 2015. Το 2019 το 13.1% του γερμανικού πληθυσμού ήταν μετανάστες, το έβδομο μεγαλύτερο ποσοστό σε όλη την ΕΕ.

Η Γερμανία έχει πολλές μεγάλες πόλεις. Υπάρχουν 11 επίσημα αναγνωρισμένες μητροπολιτικές περιοχές στη Γερμανία. Η μεγαλύτερη πόλη αλλά και πρωτεύουσα είναι το Βερολίνο, ενώ η μεγαλύτερη αστική περιοχή της Γερμανίας είναι η κοιλάδα του Ρουρ.

Ο χριστιανισμός είναι η επικρατέστερη θρησκεία στη Γερμανία, με περίπου 53 εκατομμύρια πιστούς, σχεδόν το 64% του συνολικού πληθυσμού. Συγκεκριμένα, το 32,3% (περίπου 27 εκατ.) είναι προτεστάντες που ανήκουν κυρίως στην Ευαγγελική Εκκλησία, και το υπόλοιπο 31% (περίπου 26 εκατ.) καθολικοί. Επίσης, υπάρχουν μειονότητες ορθοδόξων, κοπτών και άλλων χριστιανικών δογμάτων. Οι ορθόδοξοι κυρίως προέρχονται από τη Σερβία και την Ελλάδα. Οι προτεστάντες καταγράφονται στη βόρεια και την ανατολική Γερμανία, ενώ οι καθολικοί κυριαρχούν στο νότο και τα δυτικά της χώρας. Επίσης, υπάρχουν 164.885 Μάρτυρες του Ιεχωβά και 38.992 Μορμόνοι της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών. Ο μέχρι την 28 Φεβρουαρίου 2013 προκαθήμενος της Καθολικής Εκκλησίας Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ' έχει γεννηθεί στη Βαυαρία.

Το Ισλάμ αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη θρησκευτική κοινότητα της χώρας, με σχεδόν 4,5 εκατ. πιστούς, που αναλογούν περίπου στο 5% του συνολικού πληθυσμού. Οι περισσότεροι προέρχονται από μεταναστευτικά ρεύματα, ενώ κυριαρχούν οι Σουνίτες και οι Αλεβίτες, προερχόμενοι από την Τουρκία. Επίσης, καταγράφεται μικρός αριθμός Σιιτών.

Ο Βουδισμός και οι Εβραίοι έχουν περίπου 200.000 πιστούς (0,25%), ενώ ο Ινδουισμός και οι Σιχ ακολουθούν με μικρότερα ποσοστά. Σχεδόν το 50% των βουδιστών στη Γερμανία είναι μετανάστες από χώρες της Ασίας. Επίσης, η Γερμανία έχει τον τρίτο μεγαλύτερο πληθυσμό Εβραίων στην Ευρώπη, μετά τη Γαλλία και τη Μεγάλη Βρετανία, ενώ πόλεις με σημαντική εβραϊκή παρουσία είναι το Βερολίνο, η Φρανκφούρτη και το Μόναχο.

Το ποσοστό του μη θρησκευόμενου πληθυσμού, που περιλαμβάνει άθεους και αγνωστικιστές, ανέρχεται περίπου στο 30% του συνολικού πληθυσμού, ενώ γεωγραφικά καταγράφεται ιδιαίτερα στα πρώην κρατίδια της Ανατολικής Γερμανίας, καθώς και σε μεγάλες αστικές περιοχές. Σύμφωνα με έρευνα του 2005 για το Ευρωβαρόμετρο, το 47% των πολιτών της Γερμανίας συμφωνούν με τη φράση "Πιστεύω ότι υπάρχει Θεός", ενώ το 25% συμφωνεί με τη φράση "Πιστεύω ότι υπάρχει ένα είδος πνευματικής δύναμης", και άλλο ένα 25% αναφέρει ότι "Δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάποιο είδος πνευματικής δύναμης ή Θεού".

Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο Χριστιανισμός ήταν η μεγαλύτερη θρησκεία στη Γερμανία. Το 66,8% των ερωτηθέντων της απογραφής δήλωσαν Χριστιανοί, εκ των οποίων το 3.8% δεν ταυτίστηκε με κάποιο δόγμα/εκκλησία. Το 31,7% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι είναι προτεστάντες (στους προτεστάντες συμπεριλαμβάνονται Ευαγγελιστές, Λουθηρανοί, Μεταρρυθμιστές, εκκλησίες που ακολουθούν το προτεσταντικό και το καθολικό τελετουργικό) ή ανήκουν σε ελεύθερες εκκλησίες (Evangelische Freikirchen). Το 31,2% των κατοίκων δήλωσαν Ρωμαιοκαθολικοί και το 1,3% Ορθόδοξοι. Σύμφωνα με στοιχεία του 2016, η Καθολική Εκλησία και η Ευαγγελική Εκκλησία ήταν η πίστη του 28.5% και του 27.6% του πληθυσμού αντίστοιχα. Το Ισλάμ είναι η δεύτερη μεγαλύτερη θρησκεία της Γερμανίας.

Στην απογραφή του 2011, το 1,9% των ερωτηθέντων (1.52 εκατομμύρια άτομα) δήλωσαν μουσουλμάνοι, αλλά αυτός ο αριθμός θεωρείται αναξιόπιστος επειδή ένα δυσανάλογα υψηλό ποσοστό των πιστών αυτής της θρησκείας (αλλά και άλλων θρησκειών, όπως ο Ιουδαϊσμός) πιθανώς έκαναν χρήση του δικαιώματος τους να μην απαντήσουν στην ερώτηση για τη θρησκεία. Οι περισσότεροι από τους μουσουλμάνους στη Γερμανία είναι σουνίτες και αλεβίτες μετανάστες από την Τουρκία, αλλά υπάρχει ένας μικρός αριθμός Σιιτών, Αχμαντία και άλλων δογμάτων. Οι υπόλοιπες θρησκείες αποτελούν λιγότερο από το 1% του πληθυσμού της Γερμανίας.

Μια μελέτη του 2018 υπολόγισε ότι το 38% του πληθυσμού δεν ανήκει σε κάποια θρησκευτική οργάνωση ή δόγμα, αν και ένα ποσοστό που φτάνει ακόμη και το 33% των ερωτηθέντων θεωρεί τον εαυτό του θρησκευόμενο. Στη Γερμανία η αθρησκεία είναι ισχυρότερη στα εδάφη της πρώην Ανατολικής Γερμανίας (η οποία ήταν κατά κύριο λόγο προτεσταντική πριν από την επιβολή του κρατικού αθεϊσμού το 1949 και εντεύθεν), αλλά και σε μεγάλες μητροπολιτικές περιοχές.

Τα Γερμανικά αποτελούν την επίσημη και κυρίαρχη γλώσσα στη Γερμανία. Είναι μία από τις 24 επίσημες γλώσσες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μία από τις τρεις γλώσσες εργασίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, μαζί με τα Γαλλικά και τα Αγγλικά. Αναγνωρισμένες γλωσσικές μειονότητες στη Γερμανία αποτελούν τα Δανικά, τα Σορβικά, τα Ρωμανικά και τα Φριζικά, ενώ η πιο διαδεδομένες γλώσσες ανάμεσα στους μετανάστες είναι τα Τουρκικά, τα Πολωνικά, τα Ρώσικα, και διάφορες Βαλκανικές γλώσσες.

Η επίσημη Γερμανική γλώσσα ανήκει στην οικογένεια των δυτικών γερμανικών γλωσσών, ενώ κατατάσσεται και συγγενεύει με τα Αγγλικά, τα Ολλανδικά, αλλά και τις Φριζικές γλώσσες. Σε μικρότερο βαθμό συνδέεται επίσης με την οικογένεια των ανατολικών και βόρειων (σήμερα εκλειπουσών) γερμανικών γλωσσών. Το μεγαλύτερο μέρος του λεξιλογίου της προέρχεται από τον γερμανικό κλάδο των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών, ενώ μικρά τμήματά του κατάγονται από τα Λατινικά και τα Ελληνικά, καθώς και τα Γαλλικά και τα σύγχρονα Αγγλικά. Η γραφή γίνεται με τη χρήση του Λατινικού αλφαβήτου, το οποίο έχει 26 χαρακτήρες, με την προσθήκη τριών φωνηέντων με διπλή άνω στίξη, γνωστή ως Ούμλαουτερν ( Umlautern), των ä, ö, και ü, και του χαρακτήρα Εστσέτ (Eszett), ß, ορθογραφική παραλλαγή του ss (προφορά: [s]) όταν ακολουθεί μακρά φωνήεντα και διφθόγγους.

Διάφορες διάλεκτοι της γλώσσας καταγράφονται ως ποικιλίες, με κύριο άξονα παραδοσιακά τοπικές ιδιαιτερότητες στο λόγο, προερχόμενες από ιστορικά διαφορετικά γερμανικά φύλα. Ορισμένες από αυτές είναι δυσνόητες για όσους γνωρίζουν μόνο τα επίσημα Γερμανικά, καθώς διαφέρουν στο λεξιλόγιο, την προφορά, αλλά και τη σύνταξη.

Σε παγκόσμιο επίπεδο, η Γερμανική γλώσσα ομιλείται από περίπου 100 εκατομμύρια ανθρώπους, αλλά σχεδόν 80 εκατομμύρια μη Γερμανόφωνους. Αποτελεί την κύρια γλώσσα για περίπου 90 εκατομμύρια κατοίκων (18%) της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Παράλληλα, τα Γερμανικά αποτελούν επίσημη γλώσσα στην Αυστρία, την Ελβετία, το Λουξεμβούργο και το Βέλγιο, ενώ γερμανόφωνοι κάτοικοι υπάρχουν στην Ολλανδία, στη Δανία, στην Τσεχία, την Πολωνία, την Ουγγαρία και τη Λιθουανία.

Τα γερμανικά είναι η επίσημη και κυρίαρχη ομιλούμενη γλώσσα στη Γερμανία. Είναι μία από τις 24 επίσημες γλώσσες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και μια από τις τρεις γλώσσες εργασίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής από κοινού με τα αγγλικά και τα γαλλικά. Τα γερμανικά έχουν περίπου 100 εκατομμύρια μητρικούς ομιλητές και είναι η πιο ομιλούμενη γλώσσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ είναι και μια πολύ δημοφιλής ξένη γλώσσα σε όλη την ΕΕ.

Η ευθύνη για την εκπαίδευση στη Γερμανία ανήκει κατά κύριο λόγο στα κρατίδια. Η προαιρετική εκπαίδευση στο νηπιαγωγείο παρέχεται σε παιδιά ηλικίας τριών έως έξι ετών, ενώ από την ηλικία των έξι ετών η φοίτηση στο σχολείο είναι υποχρεωτική για τουλάχιστον εννέα χρόνια ανάλογα το κρατίδιο. Η πρωτοβάθμια εκπαίδευση διαρκεί συνήθως τέσσερα με έξι χρόνια. Στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση οι δρόμοι των μαθητών διαχωρίζονται ανάλογα με το αν επιζητούν ακαδημαϊκή ή επαγγελματική εκπαίδευση. Το σύστημα μαθητείας Duale Ausbildung οδηγεί σε πτυχίο επαγγελματικής ικανότητας που είναι σχεδόν συγκρίσιμο με ένα πανεπιστημιακό πτυχίο. Το γερμανικό σύστημα επιτρέπει στους μαθητές επαγγελματικής εκπαίδευσης να μαθητεύσουν σε μια εταιρεία καθώς και σε μια κρατική εμπορική σχολή. Αυτό το μοντέλο θεωρείται καλό και έχει εξαχθεί και σε άλλες χώρες του κόσμου.

Τα περισσότερα από τα γερμανικά πανεπιστήμια είναι δημόσια ιδρύματα και οι φοιτητές παραδοσιακά δεν πληρώνουν δίδακτρα για τις σπουδές τους. Οι μαθητές που θέλουν να εισαχθούν σε ένα πανεπιστήμιο πρέπει να δώσουν το Αμπιτούρ (Abitur), την εξέταση που τους δίνει τη δυνατότητα να φοιτήσουν στο πανεπιστήμιο. Σύμφωνα με έκθεση του ΟΟΣΑ το 2014, η Γερμανία είναι ο τρίτος κορυφαίος προορισμός στον κόσμο για τους ξένους φοιτητές. Μερικά από τα παλαιότερα πανεπιστήμια στον κόσμο βρίσκονται στη Γερμανία, με το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης (που ιδρύθηκε το 1386) να είναι το παλαιότερο της Γερμανίας. Το Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου, το οποίο ιδρύθηκε το 1810 από τον φιλελεύθερο εκπαιδευτικό μεταρρυθμιστή Βίλελμ φον Χούμπολτ, έγινε το ακαδημαϊκό πρότυπο για πολλά δυτικά πανεπιστήμια. Στη σύγχρονη εποχή, η Γερμανία έχει αποδώσει σε 11 πανεπιστήμια τον τίτλο του πανεπιστημίου Αριστείας.

Το σύστημα νοσοκομείων της Γερμανίας (στα γερμανικά τα νοσοκομεία λέγονται Krankenhäuser, λέξη που κατά λέξη σημαίνει οίκος ασθενών) χρονολογείται από τους μεσαιωνικούς χρόνους. Σήμερα η Γερμανία έχει το παλαιότερο σύστημα καθολικής υγειονομικής περίθαλψης στον κόσμο, σύστημα το οποίο θεσπίστηκε από την κοινωνική νομοθεσία του Μπίσμαρκ τη δεκαετία του 1880. Από τη δεκαετία του 1880 και έπειτα οι μεταρρυθμίσεις και οι διατάξεις της γερμανικής κυβέρνησης έχουν εξασφαλίσει ένα ισορροπημένο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης για όλους τους Γερμανούς. Ο πληθυσμός καλύπτεται από ένα πρόγραμμα υγειονομικής ασφάλειας. Η ένταξη των πολιτών σε ένα πρόγραμμα υγειονομικής ασφάλισης προβλέπεται από το νόμο, ενώ τα θεσπισμένα κριτήρια επιτρέπουν σε ορισμένες ομάδες να επιλέξουν μια ιδιωτική σύμβαση υγειονομικής ασφάλισης. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), το 2013 το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης της Γερμανίας χρηματοδοτήθηκε κατά 77% από τα δημόσια ταμεία και το 23% από ιδιωτικούς φορείς. Το 2014, η Γερμανία δαπάνησε το 11.3% του ΑΕΠ της για την υγειονομική περίθαλψη.

Η Γερμανία κατέλαβε την 21η θέση στον κόσμο στο προσδόκιμο ζωής το 2019. Το προσδόκιμο ζωής κατά τη γέννα ήταν 78,7 χρόνια για τους άνδρες και 84,8 χρόνια για τις γυναίκες σύμφωνα με τον ΠΟΥ, ενώ το ποσοστό βρεφικής θνησιμότητας ήταν 4 θάνατοι βρεφών ανά 1.000 γεννήσεις. Το 2019 οι καρδιαγγειακές παθήσεις ήταν η αιτία για το 37% των θανάτων που σημειώθηκαν στη Γερμανία. Η παχυσαρκία στη Γερμανία γίνεται σταδιακά ένα ολοένα και σημαντικότερο πρόβλημα για τη Γερμανία. Μια μελέτη του 2014 έδειξε ότι το 52% του ενήλικου γερμανικού πληθυσμού ήταν υπέρβαρο ή παχύσαρκο.

Ο πολιτισμός των γερμανικών κρατιδίων έχει διαμορφωθεί από μεγάλα πνευματικά και λαϊκά ρεύματα στην Ευρώπη, τόσο θρησκευόμενα όσο και κοσμικά. Ιστορικά, η Γερμανία είχε αποκτήσει το προσωνύμιο της χώρας των ποιητών και των στοχαστών (Das Land der Dichter und Denker) λόγω του μεγάλου ρόλου που έχουν διαδραματίσει οι Γερμανοί επιστήμονες, συγγραφείς και φιλόσοφοι στην ανάπτυξη της δυτικής σκέψης. Μια παγκόσμια δημοσκόπηση του BBC αποκάλυψε ότι η Γερμανία ήταν, σύμφωνα με τις απαντήσεις των ερωτηθέντων, η χώρα με τη πιο θετική επιρροή στο κόσμο το 2013 και το 2014.

Η Γερμανία είναι γνωστή για το Οκτόμπερφεστ και τα χριστουγεννιάτικα έθιμα των κατοίκων της (π.χ. χριστουγεννιάτικα στεφάνια, χριστουγεννιάτικα καλλιστεία, χριστουγεννιάτικα δέντρα, κέικ στόλεν κ.ά.). Το 2016 υπήρχαν 41 μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της Ουνέσκο στη Γερμανία. Κάθε κρατίδιο έχει ορισμένες εορτές που αποτελούν εθνική αργία σε αυτό. Η 3η Οκτωβρίου είναι εθνική ημέρα της Γερμανίας από το 1990 και είναι γνωστή ως Ημέρα Γερμανικής Ενότητας, τιμώντας τη γερμανική επανένωση.

Το 2013, η αγορά μουσικών έργων της Γερμανίας είχε το δεύτερο μεγαλύτερο κύκλο εργασιών στην Ευρώπη και το τέταρτο μεγαλύτερο στον κόσμο. Η γερμανική λαϊκή μουσική του 20ου και του 21ου αιώνα έχει διαμορφώσει πολλά νέα μουσικά κινήματα. Μεταξύ αυτών είναι το νέο γερμανικό ρεύμα, η γερμανική ποπ, η ανατολικογερμανική ροκ, η γερμανική χέβι μέταλ / ροκ, πανκ, ποπ ροκ, ίντι. Επίσης στη Γερμανία έχουν αναπτυχθεί τα κινήματα της φολκσμουζίκ (λαϊκή μουσική), η μουσική σλάγκερ και το γερμανικό χιπχόπ. Η γερμανική ηλεκτρονική μουσική έχει μεγάλο ακροατήριο εκτός του γερμανόφωνου χώρου. Γερμανικά συγκροτήματα του είδους όπως είναι το Kraftwerk και το Tangerine Dream συγκαταλέγονται στους πρωτοπόρους του είδους. Οι γερμανοί ντιτζέι, αλλά και οι γερμανοί καλλιτέχνες της μουσικής τέχνο και χάουζ της Γερμανίας έχουν αποκτήσει παγκόσμια φήμη. Τέτοιοι τραγουδιστές είναι οι Πάουλ φαν Ντάικ, ο Φέλιξ Γιεν, ο Πάουλ Καλκμπρένερ, ο Ρόμπιν Σουλτς και οι Scooter.

Οι Γερμανοί ζωγράφοι έχουν επηρεάσει τη δυτική τέχνη. Ο Άλμπρεχτ Ντύρερ, ο Χανς Χόλμπαϊν ο νεότερος, ο Ματίας Γκρύνεβαλντ και ο Λούκας Κράναχ ο Πρεσβύτερος ήταν σημαντικοί Γερμανοί καλλιτέχνες της εποχής της Αναγέννησης. Ο Γιόχαν Μπάπτιστ Τσίμερμαν είναι σημαντικός εκπρόσωπος της εποχής του Μπαρόκ. Ο Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ και ο Καρλ Σπίτσβεγκ είναι εκπρόσωποι του ρομαντισμού, ο Μαξ Λίμπερμαν του ιμπρεσιονισμού και ο Μαξ Ερνστ του υπερρεαλισμού. Πολλές γερμανικές καλλιτεχνικές ομάδες σχηματίστηκαν κατά τον 20ο αιώνα. Οι ομάδες (Η Γέφυρα) και Der Blaue Reiter (Ο Μπλε Οδηγός) επηρέασαν την ανάπτυξη του εξπρεσιονισμού στο Μόναχο και το Βερολίνο. Η Νέα Αντικειμενικότητα προέκυψε ως απάντηση στον εξπρεσιονισμό. Αυτό το κίνημα αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, μερικές από τις νέες τάσεις της γερμανικής τέχνης είναι ο νεοεξπρεσιονισμός και η Νέα Σχολή της Λειψίας.

Στην αρχιτεκτονική, η Γερμανία έχει αναπτύξει τη καρολίγγεια και την οθωνική αρχιτεκτονική, αρχιτεκτονικές-πρόδρομοι της ρομανικής. Η γοτθική τούβλινη αρχιτεκτονική είναι ένα χαρακτηριστικό μεσαιωνικό αρχιτεκτονικό είδος το οποίο εξελίχθηκε στη Γερμανία. Επίσης κατά τη διάρκεια της εποχής της Αναγέννησης και του Μπαρόκ, αναπτύχθηκαν τοπικά αλλά και ιδιαίτερα στο γερμανικό χώρο αρχιτεκτονικά στοιχεία. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η αρχιτεκτονική του Βέζερ. Η δημοτική αρχιτεκτονική στη Γερμανία έχει σαν ιδιαίτερο σε αυτή χαρακτηριστικό την οικοδόμηση με ξύλινο πλαίσιο. Αυτός ο τρόπος οικοδόμησης έχει διαφορετικές παραδόσεις αλλά και χαρακτηριστικά ανά περιοχή, ενώ στη Γερμανία έχουν αναπτυχθεί και είδη ξυλουργικής. Καθώς η εκβιομηχάνιση εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη, στη Γερμανία αναπτύχθηκε ο κλασικισμός και ιστορικισμός, ρεύματα γνωστά και ως στυλ Γκρούντερτσαϊτ (Gründerzeit). Η εξπρεσιονιστική αρχιτεκτονική αναπτύχθηκε τη δεκαετία του 1910 στη Γερμανία. Η εξπρεσιονιστική αρχιτεκτονική επηρέασε την αρ ντεκό και άλλα μοντέρνα στυλ. Η Γερμανία άσκησε σημαντική επιρροή στο πρώιμο μοντερνιστικό κίνημα: εκεί αναπτύχθηκε το κίνημα Werkbund από τον Χέρμαν Μουντέσιους (Νέα Αντικειμενικότητα) και του κινήματος Μπάουχαους του Βάλτερ Γκρόπιους. Ο Λούντβιχ Μις φαν ντερ Ρόε έγινε ένας από τους πιο γνωστούς αρχιτέκτονες στον κόσμο στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Συνέλαβε τον ουρανοξύστη με γυάλινη πρόσοψη. Οι διάσημοι σύγχρονοι αρχιτέκτονες και γραφεία περιλαμβάνουν τους νικητές του βραβείου Πρίτσκερ, Γκότφριντ Μπεμ και Φράι Ότο.

Οι Γερμανοί σχεδιαστές έγιναν οι πρώτοι ηγέτες του σύγχρονου σχεδιασμού προϊόντων. Η Εβδομάδα Μόδας του Βερολίνου και η έκθεση μόδας Bread & Butter λαμβάνουν χώρα δύο φορές το χρόνο.

Η γερμανική λογοτεχνία ανάγεται στον μεσαίωνα. Μερικοί από τους πρώτους γερμανούς συγγραφείς είναι οι Βάλτερ φον ντερ Φόγκελβαϊντε και ο Βόλφραμ φον Έσενμπαχ. Γνωστοί Γερμανοί συγγραφείς είναι οι Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε, Φρίντριχ Σίλερ, Γκότχολντ Εφραίμ Λέσινγκ και Τέοντορ Φοντάν. Τα γερμανικά παραμύθια που εκδόθηκαν από τους αδελφούς Γκριμ διέδωσαν τη γερμανική λαογραφία σε διεθνές επίπεδο. Οι Γκριμ συγκέντρωσαν επίσης και κωδικοποίησαν τις τοπικές διαλέκτους της γερμανικής γλώσσας, βασίζοντας το έργο τους σε ιστορικές αρχές. Το γερμανικό λεξικό Deutsches Wörterbuch, γνωστό και ως λεξικό των Γκριμ, ξεκίνησε να συντάσσεται το 1838 και οι πρώτοι τόμοι εκδόθηκαν το 1854.

Οι γνωστοί συγγραφείς του 20ου αιώνα περιλαμβάνουν τους Γκέρχαρτ Χάουπτμαν, Τόμας Μαν, Χέρμαν Χέσε, Χάινριχ Μπελ και Γκύντερ Γκρας. Η γερμανική αγορά βιβλίων είναι η τρίτη μεγαλύτερη στον κόσμο, μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα. Η Έκθεση Βιβλίου της Φρανκφούρτης είναι η σημαντικότερη έκθεση βιβλίου στο κόσμο ως προς τις δυνατότητες για διεθνείς συμφωνίες και συναλλαγές μεταξύ εκδοτών. Η έκθεση λαμβάνει τακτικά χώρα εδώ και πάνω από 500 χρόνια. Η Έκθεση Βιβλίου της Λειψίας είναι σημαντικές εκθέσεις της Ευρώπης.

Οι μεγαλύτερες εταιρείες μέσων μαζικής ενημέρωσης της Γερμανία είναι η Bertelsmann, η Axel Springer SE και η ProSiebenSat.1 Media. Έχουν πολύ μεγάλες δραστηριότητες και στο εξωτερικό. Η τηλεοπτική αγορά της Γερμανίας είναι η μεγαλύτερη στην Ευρώπη, με περίπου 38 εκατομμύρια νοικοκυριά να έχουν ένα τηλεοπτικό δέκτη. Το πρώτο τηλεοπτικό κανάλι στο κόσμο άρχισε να εκπέμπει στις 22 Μαρτίου 1935 στο Βερολίνο, το παλαιότερο στο κόσμο. Περίπου το 90% των γερμανικών νοικοκυριών διαθέτουν καλωδιακή ή δορυφορική τηλεόραση. Υπάρχουν πολλά κρατικά και ιδιωτικά κανάλια. Υπάρχουν περισσότεροι από 300 δημόσιοι και ιδιωτικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί στη Γερμανία. Το εθνικό ραδιοφωνικό δίκτυο της Γερμανίας είναι το Deutschlandradio. Η Deutsche Welle είναι ο γερμανικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας που εκπέμπει προγράμματα στα γερμανικά και άλλες γλώσσες. Η ελληνική της υπηρεσία λειτουργεί εδώ και δεκαετίες. Η γερμανική έντυπη αγορά εφημερίδων και περιοδικών είναι η μεγαλύτερη στην Ευρώπη. Γνωστές γερμανικές εφημερίδες είναι οι , Süddeutsche Zeitung, Frankfurter Allgemeine Zeitung και . Γνωστά γερμανικά περιοδικά είναι το ADAC Motorwelt και το Der Spiegel το οποίο είναι πολύ γνωστό περιοδικό πολιτικών θεμάτων. Αντίστοιχο περιοδικό είναι και το Stern. Η Γερμανία διαθέτει μια μεγάλη βιομηχανία βιντεοπαιχνιδιών. Υπάρχουν πάνω από 34 εκατομμύρια παίκτες βιντεοπαιχνιδιών σε όλη τη χώρα ενώ η Γερμανία παράγει και δικά της βιντεοπαιχνίδια.

Ο γερμανικός κινηματογράφος έχει συμβάλλει σημαντικά στον κινηματογράφο, καλλιτεχνικά και τεχνικά. Τα πρώτα έργα των αδελφών Σκλαντάνοφσκι παρουσιάστηκαν σε κοινό το 1895. Το φημισμένο στούντιο Μπάμπελσμπεργκ στο Πότσνταμ ιδρύθηκε το 1912, αποτελώντας έτσι το πρώτο κινηματογραφικό στούντιο μεγάλης έκτασης στον κόσμο. Ο πρώιμος γερμανικός κινηματογράφος υπέστη έντονες επιδράσεις από το έργο Γερμανών εξπρεσιονιστών όπως ο Ρόμπερτ Βίνε και ο Φρίντριχ Μούρναου. Η ταινία Μετρόπολις (1927) του σκηνοθέτη Φριτς Λανγκ είναι η πρώτη μεγάλη ταινία επιστημονικής φαντασίας σύμφωνα με ειδικούς. Μετά το 1945, πολλές από τις ταινίες της μεταπολεμικής Γερμανίας μπορούν να ενταχθούν στη λεγόμενη κατηγορία των ταινιών Trümmerfilm, λέξη που κατά λέξη σημαίνει ταινία των ερειπίων, επειδή διαπραγματεύονται τη ζωή των Γερμανών την εποχή αυτή που πάλευαν να ξαναφτιάξουν τις καταστραμμένες από το πόλεμο ζωές τους. Στην ανατολικογερμανική κινηματογραφική βιομηχανία κυριαρχούσε η κρατική εταιρεία παραγωγής ταινιών DEFA, ενώ το κυρίαρχο είδος των ταινιών στη Δυτική Γερμανία λεγόταν Heimatfilm ("ταινίες για τη πατρίδα", δηλαδή με πατριωτικό περιεχόμενο). Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, αλλά και της δεκαετίας του 1980, σκηνοθέτες-εκπρόσωποι του Νέου Γερμανικού Κινηματογράφου, όπως ο Φόλκερ Σλέντορφ, ο Βέρνερ Χέρτσογκ, ο Βιμ Βέντερς και ο Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, συνέβαλαν στην παγκόσμια αναγνώριση του δυτικογερμανικού κινηματογράφου.

Το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας ("Όσκαρ") έχει απονεμηθεί τρεις φορές σε ταινίες γερμανικής παραγωγής: στην ταινία Το Ταμπούρλο (Die Blechtrommel) το 1979, στην ταινία Πουθενά στην Αφρική (Nirgendwo in Afrika) το 2002 και στη ταινία Οι ζωές των άλλων (Das Leben der Anderen) το 2007. Αρκετοί Γερμανοί κέρδισαν Όσκαρ για τη συμμετοχή τους σε άλλες ταινίες, αγγλόφωνες κατά κύριο λόγο. Κάθε δύο χρόνια η απονομή των Ευρωπαϊκών Βραβείων Κινηματογράφου λαμβάνει χώρα στο Βερολίνο, πόλη στην οποία εδρεύει και ο φορέας που απονέμει τα εν λόγω βραβεία, η Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου. Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου απονέμει κάθε χρόνο τη λεγόμενη Χρυσή Άρκτο. Το φεστιβάλ αυτό λαμβάνει χώρα ετησίως από το 1951. Είναι ένα από τα κορυφαία κινηματογραφικά φεστιβάλ στον κόσμο. Τα Γερμανικά Βραβεία Κινηματογράφου λαμβάνουν χώρα κάθε χρόνο και απονέμονται στο Βερολίνο.

Η γερμανική κουζίνα ποικίλει από περιοχή σε περιοχή. Ορισμένες τοπικές κουζίνες μοιράζονται διάφορα χαρακτηριστικά με τους γερμανόφωνους και μη γείτονές τους (π.χ. οι νότιες περιοχές της Βαυαρίας και της Σουηβίας μοιράζονται ορισμένες παραδόσεις με την Ελβετία και την Αυστρία). Επίσης, η πίτσα, το σούσι, η κινέζικη, η ελληνική και η ινδική κουζίνα, αλλά και το ντόνερ κεμπάπ είναι δημοφιλή μη γερμανικής προέλευσης πιάτα στη Γερμανία.

Το ψωμί αποτελεί σημαντικό μέρος της γερμανικής κουζίνας. Τα γερμανικά αρτοποιεία παράγουν περίπου 600 είδη ψωμιού και 1.200 είδη αρτοσκευασμάτων και ψωμακιών, τα μπρέτχεν (Brötchen). Τα γερμανικά τυριά αντιπροσωπεύουν περίπου το 22% του συνόλου των τυριών που παράγονται στην Ευρώπη. Το 2012 πάνω από το 99% του κρέατος που παρήγαγαν οι κτηνοτροφικές μονάδες στη Γερμανία ήταν κρέας χοίρου, κοτόπουλου ή βοδινό κρέας. Οι Γερμανοί έχουν ιδιαίτερη αγάπη για τα λουκάνικα. Η Γερμανία παράγει 1.500 ποικιλίες λουκάνικων, συμπεριλαμβανομένων των μπράτβουρστ και των βάισβουρστ, ενώ μερικά όπως το λουκάνικο Φρανκφούρτης και το γειτονικό λουκάνικο Βιέννης στην Αυστρία παράγονται (όχι πάντα με τον ίδιο τρόπο) και στο εξωτερικό. Το εθνικό ποτό της Γερμανίας είναι η μπύρα. Η κατανάλωση μπύρας στη Γερμανία κατά μέσο όρο φτάνει τα 110 λίτρα ανά άτομο το 2013. Είναι ένα από τα υψηλότερα νούμερα στο κόσμο. Αρκετά είδη μπύρας όπως τα άλε, πίλσνερ και λάγκερ αναπτύχθηκαν από Γερμανούς και Αυστριακούς. Οι γερμανικοί κανονισμοί για τη καθαρότητα της μπύρας χρονολογούνται από τον 16ο αιώνα. Το κρασί είναι δημοφιλές σε πολλά μέρη της χώρας, ειδικά κοντά σε οινοπαραγωγές περιοχές. Το 2019, η Γερμανία ήταν ο ένατος μεγαλύτερος παραγωγός κρασιού στον κόσμο.

Ο Οδηγός Μισελέν 2018 απένειμε τρία αστέρια σε έντεκα εστιατόρια στη Γερμανία. Αν προσθέσουμε όλα τα αστέρια που έχει δώσει ο οδηγός Μισελέν σε γερμανικά εστιατόρια, φτάνουν τα 300.

Το ποδόσφαιρο είναι το δημοφιλέστερο άθλημα στη Γερμανία. Με πάνω από 7 εκατομμύρια εγγεγραμμένα μέλη, η Γερμανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία ( Deutscher Fußball-Bund) είναι ο μεγαλύτερος αθλητικός οργανισμός ο οποίος ασχολείται με μόνο ένα άθλημα, ενώ το γερμανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, η Μπουντεσλίγκα, έχει τη δεύτερη μεγαλύτερη προσέλευση από οποιαδήποτε αθλητική οργάνωση στο κόσμο. Παράλληλα, οι αγώνες της μεταδίδονται σε πολλές χώρες με τοπικό σχολιασμό. Η γερμανική εθνική ομάδα ποδοσφαίρου κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου το 1954, το 1974, το 1990 και το 2014, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το 1972, το 1980 και το 1996, και το Κύπελλο Συνομοσπονδιών της ΦΙΦΑ το 2017.

Η Γερμανία είναι βασικός παίκτης στο αγώνισμα του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Αυτοκινητοβιομηχανίες όπως είναι η BMW και η Mercedes έχουν επιτυχίες στον μηχανοκίνητο αθλητισμό. Τα αυτοκίνητα της Porsche έχουν κερδίσει τον αγώνα 24 ωρών του Λε Μαν 19 φορές και η Audi 13 φορές (μέχρι το 2017). Ο οδηγός Μίχαελ Σουμάχερ έχει σημειώσει πολλά ρεκόρ στον τομέα του μηχανοκίνητου αθλητισμού κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, έχοντας κερδίσει επτά πρωταθλήματα οδηγών στη Φόρμουλα 1. Το 2013 υπέστη σοβαρό τραυματισμό στο κεφάλι λόγω ενός χιονοδρομικού ατυχήματος. Ο Σεμπάστιαν Φέτελ είναι μεταξύ των πιο επιτυχημένων οδηγών της Φόρμουλας 1 όλων των εποχών.

Ιστορικά, οι Γερμανοί αθλητές έχουν σημαντικές επιτυχίες στους Ολυμπιακούς Αγώνες, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση ως προς τον αριθμό των μεταλλίων Ολυμπιακών Αγώνων. Οι δύο Γερμανίες, ήταν μεταξύ των πρώτων κρατών, στον πίνακα μεταλλίων, ιδιαίτερα πάντως η Ανατολική Γερμανία, λόγω του ντόπινγκ. Η Γερμανία είναι η τελευταία χώρα που φιλοξένησε δύο Ολυμπιακούς Αγώνες την ίδια χρονιά, συγκεκριμένα το 1936: φιλοξένησε τους Θερινούς Αγώνες στο Βερολίνο και τους Χειμερινούς Αγώνες στο Γκάρμις-Παρτενκίρχεν. Το Μόναχο φιλοξένησε τους Θερινούς Αγώνες του 1972.

1. Human Development Report 2021-22: Uncertain Times, Unsettled Lives: Shaping our Future in a Transforming World (PDF). hdr.undp.org. United Nations Development Programme. 8 Σεπτεμβρίου 2022. σελίδες 272-276. ISBN 978-9-211-26451-7. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 8 Σεπτεμβρίου 2022.

2. The Latin name Sacrum Imperium (Holy Empire) is documented as far back as 1157. The Latin name Sacrum Romanum Imperium (Holy Roman Empire) was first documented in 1254. The full name "Holy Roman Empire of the German Nation" (Heiliges Römisches Reich Deutscher Nation, short HRR) dates back to the 15th century.Zippelius, Reinhold (2006) [1994]. Kleine deutsche Verfassungsgeschichte: vom frühen Mittelalter bis zur Gegenwart [Brief German Constitutional History: from the Early Middle Ages to the Present] (στα Γερμανικά) (7th έκδοση). Beck. σελ. 25. ISBN 978-3-406-47638-9.

3. Lloyd, Albert L.· Lühr, Rosemarie· Springer, Otto (1998). Etymologisches Wörterbuch des Althochdeutschen, Band II (στα Γερμανικά). Vandenhoeck & Ruprecht. σελίδες 699-704. ISBN 3-525-20768-9. (for diutisc) Lloyd, Albert L.· Lühr, Rosemarie· Springer, Otto (1998). Etymologisches Wörterbuch des Althochdeutschen, Band II (στα Γερμανικά). Vandenhoeck & Ruprecht. σελίδες 685-686. ISBN 3-525-20768-9. (for diot)

4. . "Radiometric dating of the type-site for Homo heidelbergensis at Mauer, Germany". 107: 19726-19730. 27 August 2010. doi:10.1073/pnas.1012722107. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 January 2015https://web.archive.org/web/20150101005057/http://www.pnas.org/content/107/46/19726.full.

5. "Ice Age Lion Man is world's earliest figurative sculpture". The Art Newspaper. 31 Ιανουαρίου 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Φεβρουαρίου 2015.

6. . "Nebra Sky Disc". Unesco memory of the World. 2013http://www.unesco.org/new/en/communication-and-information/flagship-project-activities/memory-of-the-world/register/full-list-of-registered-heritage/registered-heritage-page-6/nebra-sky-disc/.

7. "Gesetz zur Umsetzung des Beschlusses des Deutschen Bundestages vom 20. Juni 1991 zur Vollendung der Einheit Deutschlands" [Law on the Implementation of the Beschlusses des Deutschen Bundestages vom 20. Juni 1991 zur Vollendung der Einheit Deutschlands] (PDF) (στα Γερμανικά). Bundesministerium der Justiz. 26 Απριλίου 1994.

8. . "Brennpunkt: Hauptstadt-Umzug" (στα γερμανικά). Focus. 12 April 1999http://www.focus.de/panorama/boulevard/brennpunkt-hauptstadt-umzug_aid_175751.html.

9. . "17: Gebiet und geografische Angaben" (στα γερμανικά). Statistische Jahrbuch Schleswig-Holstein 2019/2020 (Hamburg: Statistisches Amt für Hamburg und Schleswig-Holstein): 307. 2020. ISSN 0487-6423. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 October 2020https://web.archive.org/web/20201028083227/https://www.statistik-nord.de/fileadmin/Dokumente/Jahrb%C3%BCcher/Schleswig-Holstein/JB19SH_17_fertig.pdf.

10. Dinerstein, Eric; Olson, David; Joshi, Anup; Vynne, Carly; Burgess, Neil D.; Wikramanayake, Eric; Hahn, Nathan; Palminteri, Suzanne και άλλοι. (2017). "An Ecoregion-Based Approach to Protecting Half the Terrestrial Realm". BioScience 67 (6): 534-545. doi:10.1093/biosci/bix014. ISSN 0006-3568. PMID 28608869.

11. Marcel Cleene· Marie Claire Lejeune (2002). Compendium of Symbolic and Ritual Plants in Europe: Herbs. Man & Culture. σελίδες 194-196. ISBN 978-90-77135-04-4. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιουνίου 2020.

12. Der Bundespräsident / Constitutional Basis Αρχειοθετήθηκε 2009-06-06 στο Wayback Machine. www.bundespraesident.de

13. "Basic Law for the Federal Republic of Germany" (PDF). Deutscher Bundestag. Οκτωβρίου 2010. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 19 Ιουνίου 2017.

14. Casper, Gerhard; Zeisel, Hans (January 1972). . "Lay Judges in the German Criminal Courts". Journal of Legal Studies 1 (1): 135-191. doi:10.1086/467481 https://archive.org/details/sim_journal-of-legal-studies_1972-01_1_1/page/135.

15. "Volume 10. One Germany in Europe, 1989 - 2009 Germany and Russia" (PDF). German Institute for International and Security Affairs. 13 Μαρτίου 2006.

16. "Germany commits €100 billion to defense spending". Deutsche Welle. 27 Φεβρουαρίου 2022.

17. Schuetze, Christopher F. (27 February 2022). . "Russia's invasion prompts Germany to beef up military funding.". The New York Times https://www.nytimes.com/2022/02/27/world/europe/germany-military-budget-russia-ukraine.html.

18. "Einsatzzahlen - die Stärke der deutschen Kontingente" (στα Γερμανικά). Bundeswehr. 18 Αυγούστου 2017. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Αυγούστου 2017.

19. . "Αποχή και Φιλελεύθεροι, οι μεγάλοι νικητές". Ελευθεροτυπία. 28 Σεπτεμβρίου 2009http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=28/09/2009&id=86562.

20. "Example for state constitution: "Constitution of the Land of North Rhine-Westphalia"". Landtag (state assembly) of North Rhine-Westphalia. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Ιανουαρίου 2013.

21. "Verwaltungsgliederung in Deutschland am 30 June 2017 - Gebietsstand: 30 June 2017 (2. Quartal)" (XLS) (στα Γερμανικά). Statistisches Bundesamt Deutschland. Ιουλίου 2017. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Οκτωβρίου 2017.

22. "GDP per capita in PPS". ec.europa.eu/eurostat. Eurostat. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Ιανουαρίου 2015.

23. Boytchev, Hristio (27 March 2019). "An introduction to the complexities of the German research scene". Nature 567 (7749): S34-S35. doi:10.1038/d41586-019-00910-7. PMID 30918381. Bibcode: 2019Natur.567S..34B.

24. "Assessment of strategic plans and policy measures on Investment and Maintenance in Transport Infrastructure" (PDF). International Transport Forum. 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 1 Ιανουαρίου 2015.

25. Jeremic, Sam (16 September 2013). . "Fun, fun, fun on the autobahn". The West Australian. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 October 2013https://web.archive.org/web/20131012020747/http://au.news.yahoo.com/thewest/motors/a/-/motors/18958067/fun-fun-fun-on-the-autobahn/.

26. "Bevölkerung mit Migrationshintergrund um 8,5 % gestiegen" (στα Γερμανικά). Federal Statistical Office of Germany. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Αυγούστου 2017.

27. Βιβλίο Έτους των Μαρτύρων του Ιεχωβά 2014, Watch Tower Bible And Tract Society of Pennsylvania, σελ. 178

28. "Pressekonferenz "Zensus 2011 - Fakten zur Bevölkerung in Deutschland" am 31. Mai 2013 in Berlin" (PDF). Federal Statistical Office of Germany. σελίδες 9-11. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 10 Οκτωβρίου 2017.

29. "Bevölkerung im regionalen Vergleich nach Religion (ausführlich) -in %-". Zensus 2011 (στα Γερμανικά). Federal Statistical Office of Germany. 9 Μαΐου 2011. σελ. Zensus 2011 - Page 6. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιουνίου 2013.

30. Federal Statistical Office of Germany. Zensus 2011 - Fakten zur Bevölkerung in Deutschland" am 31. Mai 2013 in Berlin. Δελτίο τύπου. Ανακτήθηκε στις 28 September 2017.

31. "Germany". Berkley Center for Religion, Peace, and World Affairs. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Μαρτίου 2015.

32. "Special Eurobarometer 243: Europeans and their Languages (Survey)" (PDF). Europa. 2006. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 14 Απριλίου 2016.

33. Kern, Heinrich (2010). "Humboldt's educational ideal and modern academic education" (PDF). 26th Annual Meeting of the Danube Rectors Conference. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 24 Φεβρουαρίου 2021.

34. Health Care Systems in Transition: Germany (PDF). European Observatory on Health Care Systems. 2000. σελ. 8. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 13 Μαΐου 2011.

35. . "World Service Global Poll: Negative views of Russia on the rise". BBC. 4 June 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 August 2014https://web.archive.org/web/20140812221010/http://www.bbc.co.uk/mediacentre/latestnews/2014/world-service-country-poll.

36. "Germany, Federal Republic of". Germany, Federal Republic of.

37. David Jenkinson; Günther Binding; Doris Kutschbach; Ulrich Knapp; Howard Caygill; Achim Preiss; Helmut Börsch-Supan; Thomas Kliemann και άλλοι. (10 December 2018). "Germany, Federal Republic of". Grove Art Online. doi:10.1093/gao/9781884446054.article.T031531. ISBN 978-1-884446-05-4.

38. Dégh, Linda (1979). . "Grimm's Household Tales and its Place in the Household". Western Folklore 38: 99-101. doi:10.2307/1498562 https://archive.org/details/sim_western-folklore_1979-04_38_2/page/99.

39. "History of the Deutsches Wörterbuch". DWB 150th Anniversary Exhibition and Symposium (στα Γερμανικά). Humboldt-Universität. 2004. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Οκτωβρίου 2015.

40. Espmark, Kjell (2001). "The Nobel Prize in Literature". Nobelprize.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Απριλίου 2011.

41. Chase, Jefferson (13 Μαρτίου 2015). "Leipzig Book Fair: Cultural sideshow with a serious side". Deutsche Welle. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Απριλίου 2015.

42. Schalling, Herbert (21 Αυγούστου 2019). "DFB: presidential candidate Fritz Keller promises 'no more one-man show'". DW. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Μαρτίου 2020.

# data[].attributes.attachment_link.title
Γερμανία - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Γερμανία, επίσημα Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας ( γερμανικά: Bundesrepublik Deutschland), με πληθυσμό 84.079.811 κατοίκους, είναι η δεύτερη μεγαλύτερη σε πληθυσμό χώρα της Ευρώπης, και πρώτη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς και μία από τις σημαντικότερες βιομηχανικές και ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου. Έχει συνολική έκταση 357.386 τ.χλμ.

# data[].attributes.body
Πρωτεύουσα : Άμστερνταμ

Πληθυσμός : 17,88 εκατομμύρια

Γλώσσα : Ολλανδικά

Χαιρετισμός : Hoi

Κλίμα : ωκεάνιο

Νόμισμα : Ευρώ

Ομάδα : Άγιαξ

Διάσημο μνημείο : Πλατεία Νταμ

# data[].attributes.body
Υλικά

350γρ. αλεύρι

150γρ. ζάχαρη άχνη

180γρ. βούτυρο

4 τεμαχιο/ια αυγά

1 τεμάχιο/ια βανίλια

Για την κρέμα

100γρ. βούτυρο

100γρ. ζάχαρη άχνη

100γρ. αμύγδαλο

2 τεμάχιο/ια αυγά

1κ.γ κανέλα

μήλα

ζάχαρη

Εκτέλεση

Στο μίξερ με το φτερό χτυπάμε σε μεσαία ταχύτητα το βούτυρο μαζί με την ζάχαρη άχνη μέχρι να αφρατέψουν καλά. Αμέσως μετά προσθέτουμε σιγά σιγά τους κρόκους συνεχίζοντας το ανακάτεμα μέχρι να τους πάρει το μείγμα . Έπειτα προσθέτουμε το αλεύρι, το αλάτι και την βανίλια και συνεχίζουμε το ανακάτεμα στην ίδια ταχύτητα μέχρι να γίνει ζυμαράκι. Τέλος τυλίγουμε το ζυμάρι μας σε μια μεμβράνη και το τοποθετούμε στο ψυγείο για μια ώρα.

Για την κρέμα frangipane

Στο μίξερ με το φτερό χτυπάμε σε μεσαία ταχύτητα το βούτυρο με την ζάχαρη άχνη μέχρι να αφρατέψουν καλά. Έπειτα προσθέτουμε σιγά σιγά τα αυγά που πρώτα τα έχουμε χτυπήσει .

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Συνεισφέροντες στα εγχειρήματα Wikimedia

# data[].attributes.attachment_link.title
Ολλανδία - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Συνεισφέροντες στα εγχειρήματα Wikimedia

# data[].attributes.attachment_link.title
Πολωνία - Βικιταξίδια

# data[].attributes.attachment_link.description
Πατήστε εδώ για να δείτε το χάρτη της περιοχής σε πλήρη οθόνη.

# data[].attributes.body
Πρωτεύουσα: Ρώμη

Πληθυσμός: 58,99 εκ.

Γλώσσα: ιταλικά

Χαιρετισμός: CIAO

Κλίμα: Μεσογιακό

Νόμισμα: Ευρώ

Ομάδα: Γιουβέντους

Διάσημο μνημείο: Πύργος Πίζας

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Συνεισφέροντες στα εγχειρήματα Wikimedia

# data[].attributes.attachment_link.title
Νορβηγία - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η Πορτογαλία, επίσημα γνωστή ως Πορτογαλική Δημοκρατία ( πορτογαλικά: República Portuguesa‎, βρίσκεται στο δυτικό άκρο της Ιβηρικής χερσονήσου στη νοτιοδυτική Ευρώπη. Βόρεια και ανατολικά συνορεύει με την Ισπανία, ενώ νότια και δυτικά βρέχεται από τον Ατλαντικό ωκεανό. Η χώρα περιλαμβάνει και δύο αρχιπελάγη στον Ατλαντικό, τις Αζόρες και τη Μαδέρα. Έχει έκταση 92.090 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό 10.639.726 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023. Πρωτεύουσα της χώρας είναι η Λισαβόνα.

Πήρε αυτή την ονομασία κατά τον 11ο αιώνα μ.Χ. από την παλιότερη ονομασία της πόλης Πόρτο που ήταν Portus Cale ή Portucale ή Portucalia

Τοπογραφικός χάρτης της Πορτογαλίας

Η επικράτεια της Πορτογαλίας περιλαμβάνει το νοτιοδυτικό τμήμα της Ιβηρικής Χερσονήσου και δύο αρχιπελάγη στον Ατλαντικό, τη Μαδέιρα και τις Αζόρες. Βρίσκεται ανάμεσα στα πλάτη 32° και 43° βόρεια, και μήκη 32° και 6° δυτικά.

Το ηπειρωτικό τμήμα της χώρας χωρίζεται στα δύο από το κύριο ποτάμι του, τον Τάγο, ο οποίος πηγάζει από την Ισπανία και εκβάλλει στον Ατλαντικό ωκεανό. Στις εκβολές του ποταμού είναι κτισμένη η Λισαβόνα. Το βόρειο τμήμα της χώρας είναι ορεινό και στο εσωτερικό της χώρας υπάρχουν πολλά οροπέδια, ενώ το νότιο, όπου βρίσκονται οι περιοχές Αλγκάρβε και Αλεντέζου, χαρακτηρίζεται από τις πεδιάδες του.

Η ψηλότερη κορυφή της Πορτογαλίας είναι το όρος Πίκο, στο νησί Πίκο στις Αζόρες. Αυτό το ηφαίστειο έχει ύψος 2.351 μέτρα και είναι το σύμβολο των Αζορών. Στο ηπειρωτικό τμήμα της χώρας η ψηλότερη κορυφή είναι η Σέρρα δα Εστρέλα, με ύψος 1.991 μέτρα. Η έκθεση της Πορτογαλίας στον ανοικτό ωκεανό σε όλες σχεδόν τις πλευρές δίνει στη χώρα ένα ωκεάνιο κλίμα με πολλές βροχοπτώσεις και ήπιες θερμοκρασίες.

Ο αρχαίος ρωμαϊκός ναός στην Έβορα.

Έχουν βρεθεί τέχνεργα τα οποία χρονολογούνται από τον 9ο αιώνα π.Χ. μέχρι τον 1ο αιώνα π.Χ. και ανήκουν στον πολιτισμό των Κάστρων. Η χώρα στην αρχαιότητα αναφερόταν ως Λουζιτανία και οι ελληνικές πηγές ανέφεραν τους κατοίκους ως Βακκαιούς, Καλλαικούς, Ουετονούς και Καρπετανούς. Επίσης οι κάτοικοι αναφέρονταν και ως Λουσιτανοί. Όταν επικράτησαν οι Καλλαικοί, η χώρα ονομάστηκε Καλλαικία -είναι η σημερινή Γαλικία, στον βορρά, που ανήκει τώρα στην Ισπανία. Τα παράλια της χώρας είχαν αποικισθεί από τους Φοίνικες και τους Καρχηδόνιους. Η χώρα κατακτήθηκε ύστερα από σκληρή αντίσταση, από τους Ρωμαίους, οι οποίοι πραγματοποίησαν τις πρώτες επιδρομές το 219 π.Χ. και την είχαν κατακτήσει ολόκληρη μέχρι την εποχή του Ιουλίου Καίσαρα, την κράτησαν δε στην κατοχή τους μέχρι το 298 μ.Χ.. Οι Ρωμαίοι την ονόμασαν "επαρχία Λουσιτανίας" το 27 π.Χ.. Αργότερο το βόρειο τμήμα της αποτέλεσε την επαρχία της Γαλικίας, της οποίας πρωτεύουσα ήταν η Μπράγκα.

Το 409 μ.Χ. η χώρα κατακτήθηκε από βόρειους λαούς, τους Αλανούς, τους Σαρμάτες, τους Σουηβούς και τελικά τους Βησιγότθους. Στις αρχές του 8ου αιώνα μ.Χ. κατακτήθηκε από τους Σαρακηνούς και αποτέλεσε, όπως και το μεγαλύτερο τμήμα της Ιβηρικής Χερσονήσου, τμήμα του χαλιφάτου των Ομεϋαδών. Μετά την κατάρρευση του χαλιφάτου το 750, η Πορτογαλία έγινε τμήμα του Εμιράτου και μετά το 929 του Χαλιφάτου της Κόρδοβα.

Στα τέλη του 9ου αιώνα, ο Βίμαρα Πέρες κατέκτησε την περιοχή ανάμεσα στους ποταμός Μίνιο και Ντουέρο. Μία από τις πρώτες πόλεις που ίδρυσε ήταν το Γκιμαράες, η οποία θεωρείται το "λίκνο του πορτογαλικού έθνους". Ο Βίμαρα Πέρες οργάνωσε την περιοχή, η οποία απέκτησε το καθεστώς κομητείας, η οποία έγινε γνωστή ως Κομητεία της Πορτογαλίας, και ήταν τμήμα του Βασιλείου των Αστουριών και αργότερα του βασιλείου της Γαλικίας. Το 953 μ.Χ. οι ηγεμόνες της Αστουρίας έδιωξαν τους κατακτητές και απελευθέρωσαν τη Λισαβόνα. Ο Φερδινάνδος της Καστίλης κατάκτησε όλη τη χώρα και της έδωσε το όνομα "Πορτογαλία". Γύρω στο 1110 ο Αλφόνσος ο ΣΤ΄ βασιλιάς της Καστίλλης παραχώρησε την Πορτογαλία ως κομητεία στον γαμπρό του, δηλαδή τον σύζυγο της κόρης του, Ερρίκο της Βουργουνδίας. Ο Ερρίκος σταδιακά ανεξαρτητοποιήθηκε πλήρως και ο διάδοχός του, δηλαδή ο γιος του Αλφόνσος, όταν νίκησε τους Άραβες το 1136 ανακηρύχθηκε από το στράτευμα βασιλιάς.

Από τότε ξεκινά η ανεξάρτητη ιστορία της Πορτογαλίας, που γρήγορα εξελίχθηκε σε μεγάλη ναυτική και αποικιοκρατική δύναμη και πρωτοστάτησε στην Εποχή των Ανακαλύψεων. Ο πρίγκιπας Ερρίκος ο Θαλασσοπόρος προώθησε τις εξερευνήσεις, και έτσι οι Πορτογάλοι ανακάλυψαν το νησί Μαδέρα, τα Κανάρια Νησιά και το Πράσινο Ακρωτήριο στην Αφρική. Στη συνέχεια οι Πορτογάλοι ανακάλυψαν το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, τη θαλάσσια οδό προς την Ινδία με τον Βάσκο ντα Γκάμα, και εξερεύνησαν τη νότια Ασία. Το 1500, ο Πέδρο Άλβαρες Καμπράλ διεκδίκησε τη Βραζιλία εκ μέρους της Πορτογαλίας. Στη συνέχεια οι Πορτογάλοι ανέπτυξαν αποικιακό κράτος στην Αφρική, την Ινδία και τη Νότια Αμερική, ενώ θαλασσοπόροι της χώρας έφτασαν μέχρι την Ιαπωνία και την Κίνα. Οι ανακαλύψεις αυτές έφεραν οικονομική ευμάρεια στην Πορτογαλία, σηματοδοτώντας την πορτογαλική Αναγέννηση.

Η κρίση της διαδοχής το 1580 οδήγησε στην κατάληψη του θρόνου της χώρας από τον Ισπανό βασιλιά Φίλιππο Β΄, ο οποίος βασίλευσε στην Πορτογαλία ως Φίλιππος Α΄ της Πορτογαλίας και μέχρι το 1640 η Πορτογαλία κυβερνιόταν από αντιβασιλέα, εκπρόσωπο του βασιλιά της Καστίλλης. Η πίεση των ισπανικών συμφερόντων σε συνδυασμό με την ανάπτυξη του ολλανδικού κράτους στη θάλασσα και στο εμπόριο, έφερε τον μαρασμό στην οικονομία της Πορτογαλίας. Οι Ολλανδοί κατέκτησαν τότε τις περισσότερες αποικίες των Πορτογάλων.

Το 1640, με την ευκαιρία της επανάστασης της Καταλωνίας, επαναστάτησαν εναντίον των Ισπανών και οι Πορτογάλοι, με τον Ιωάννη Δ΄ να ανεβαίνει στον θρόνο της Πορτογαλίας. Ανέκτησαν την ανεξαρτησία τους, αλλά ακολούθησε 25ετής πόλεμος με την Ισπανία. Ανέκτησε τη Βραζιλία και τις αφρικανικές της αποικίες, αλλά αναγκάστηκε να παραχωρήσει τη Βομβάη των Ινδιών στη Βρετανία και τη Θέουτα, στα βόρεια παράλια του Μαρόκου, στην Ισπανία. Το 1755, ισχυρός σεισμός, σε συνδυασμό με το τσουνάμι και τις πυρκαγιές που ακολούθησαν, κατέστρεψε τη Λισαβόνα. Το 1775 η Πορτογαλία ταύτισε την εξωτερική της πολιτικής με της Αγγλίας και συμμετείχε σε όλους τους πολέμους εναντίον της Γαλλίας με αποτέλεσμα το 1807 να κατακτηθεί από τα νικηφόρα τότε γαλλοϊσπανικά στρατεύματα.

Όταν αποχώρησαν τα γαλλοϊσπανικά στρατεύματα στην Πορτογαλία άρχισε μια μακρά περίοδος κοινωνικών και δυναστικών ταραχών, με βασικότερο αίτιο του τριγμού της οικονομίας την ανεξαρτησία της Βραζιλίας το 1822. Η χώρα ταλανίστηκε επί σχεδόν ένα αιώνα. Κατάφερε όμως να επεκτείνει τις αποικίες της στην Αφρική.

Η είσοδος στον 20ό αιώνα σημαδεύεται από οικονομική αστάθεια που έχει πολλαπλές συνέπειες τόσο στην πολιτική όσο και στην κοινωνική ζωή της χώρας: πολιτικές ταραχές, αναστατώσεις και στις ένοπλες δυνάμεις, εξάρτηση από ξένα οικονομικά κέντρα και μεγάλο μεταναστευτικό ρεύμα προς την Αμερική και τις Αφρικανικές αποικίες.

Ο Αντόνιο ντι Ολιβέιρα Σαλαζάρ, δικτάτορας της χώρας από το 1932 μέχρι το 1968.

Το 1908 ο βασιλιάς της Πορτογαλίας ανέθεσε έκτακτες εξουσίες στον Φράνκο καταλύοντας τη συνταγματική νομιμότητα, γεγονός που προκάλεσε επαναστατικά κινήματα και οδήγησε στη δολοφονία του βασιλιά Καρόλου Α' και του διαδόχου του, Λουδοβίκου. Το 1910 η βασιλεία είχε περάσει στον Εμμανουήλ Β΄, ο οποίος ανατράπηκε και ανακηρύχθηκε προεδρική δημοκρατία: πρώτος πρόεδρος της χώρας αναδείχθηκε ο Εμανουέλ ντε Αριάγκα. Όμως αυτό δεν έδωσε τέλος στις εξεγέρσεις και μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η πολιτική κατάσταση ήταν ρευστή, κυριαρχούσε η βία των πολιτοφυλακών και ένας γενικά μεσοαστικός ελιτίστικος αυταρχισμός. Επιπλέον, πολλές κυβερνήσεις αλληλοδιαδέχονταν η μια την άλλη, σημειώνοντας την υψηλότερη κυβερνητική αστάθεια στην Ευρώπη καθώς τέσσερις φορές άλλαξαν οι αρχηγοί του κράτους. Το 1911 επήλθε χωρισμός κράτους και εκκλησίας γεγονός που έφερε σε ρήξη το νεαρό δημοκρατικό καθεστώς με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία της χώρας και το Βατικανό. Η χώρα θα λάβει μέρος στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ. Στη διάρκεια του πολέμου ο πρόεδρος Μπερναντίνο Λουίς Ματσάντο Γκουιμαράες ανατρέπεται με πραξικόπημα από τον στρατηγό Σιντόνιο Μπερναντίνο Καρντόζο ντα Σίλβα Πάις τον Δεκέμβριο του 1917, για να δολοφονηθεί μετά ένα χρόνο ο πραξικοπηματίας. Νέες μορφές δεξιού αυταρχισμού αναδύθηκαν μεταπολεμικά: οργανώσεις της ριζοσπαστικής δεξιάς με ελιτίστικο χαρακτήρα όπως η ''Integralismo Lusitano'', ή η ''Crusada Nun' Alvares Pereira'', πιο πραγματιστική στη στοχοθεσία της, ήθελαν ένα εθνικιστικό αυταρχικό καθεστώς. Το 1921 θα λάβει χώρα ένα πραξικόπημα, το οποίο θα αποτύχει, από ομάδα αξιωματικών οι οποίοι είχαν ιδρύσει το "Εθνικό Ρεπουμπλικανικό Προεδρικό Κόμμα". Στη χώρα, η οποία πλήττονταν από υψηλό πληθωρισμό, μεγάλο δημόσιο χρέος και χαμηλότατη οικονομική ανάπτυξη, εδραιώθηκε τελικά, τον Μάιο του 1926 η δικτατορία του Αντόνιο ντι Ολιβέιρα Σαλαζάρ: το εξαιρετικά αυταρχικό αυτό καθεστώς επιβίωσε για σαράντα οκτώ χρόνια. Επέβαλε μονοκομματικό καθεστώς, απαγόρευσε τα εργατικά συνδικάτα και καθιέρωσε κορπορατιστικό κράτος. Επίσης υπήρξε ανεκτικό απέναντι σε άλλες φυλές μέσα στις αποικίες της, ενώ είχε υπό την προστασία του τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η χώρα αρνήθηκε για πρώτη φορά να ταυτιστεί με την εξωτερική πολιτική της Βρετανίας και έμεινε ουδέτερη. Μετά το τέλος του πολέμου άντεξε σε εσωτερικούς κλυδωνισμούς που προκάλεσαν απεργίες και αντιμετώπισε επιτυχώς στρατιωτικό κίνημα το 1947. Το καθεστώς Σαλαζάρ υπήρξε ανθεκτικό επειδή οι αντίπαλοί του ήταν διαιρεμένοι και εξορίστηκαν ή φυλακίστηκαν. Το καθεστώς ενισχύθηκε το 1949 όταν η χώρα έγινε μέλος του ΝΑΤΟ.

Το 1963, στη Λισαβόνα, 1.000 φοιτητές αψήφησαν την απαγόρευση του καθεστώτος Σαλαζάρ και συγκεντρώθηκαν έξω από το κτίριο του Πανεπιστημίου, διεκδικώντας το αυτονόητο σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες δικαίωμα, να συστήνουν φοιτητικούς συλλόγους. "Κάτω το 044032" έγραφε ένα από τα πανό. Ο αριθμός ανταποκρινόταν στο διάταγμα που απαγόρευε τους συλλόγους και τις φοιτητικές εκδηλώσεις, ακόμη και τον εορτασμό της Διεθνούς Ημέρας των Φοιτητών, ένα ακόμη αίτημα των Πορτογάλων φοιτητών. Όλα αυτά δεν φάνηκαν να συγκινούν τους δύο γηραιούς, σκληρούς και επί δεκαετίες δικτάτορες της Ιβηρικής Χερσονήσου, τον Φρανθίσκο Φράνκο της Ισπανίας και τον Σαλαζάρ της Πορτογαλίας, οι οποίοι συναντήθηκαν στις 15 Μαΐου του 1963 για να συζητήσουν "διεθνή και εσωτερικά προβλήματα". Η ώρα της αποχώρησής τους απείχε ακόμη αρκετά.

Η πορτογαλική Αφρική πριν την ανεξαρτησία της το 1975.

Από το 1961 έως το 1974 η Πορτογαλία προσπάθησε να διατηρήσει με πολέμους τις αποικίες που της είχαν απομείνει. Στη δεκαετία του 1970 ήταν οι μόνοι Ευρωπαίοι οι οποίοι προσπαθούσαν να κρατηθούν με τη βία στην Αφρική. Η διαδικασία της αποαποικιοποίησης των Πορτογαλικών αποικιών ήταν αποτέλεσμα του υψηλού οικονομικού και έμψυχου κόστους -το 25% της Πορτογαλικής νεολαίας υπηρετούσε στις ένοπλες δυνάμεις- αλλά και της πτώσης της δικτατορίας το 1974 . Τον Απρίλιο του 1974 έγινε η λεγόμενη " Επανάσταση των Γαρυφάλλων", το αναίμακτο πραξικόπημα από αριστερούς στρατιωτικούς, οι οποίοι και οδήγησαν τη χώρα στη δημοκρατία. Παράλληλα η χώρα απέδωσε την ανεξαρτησία στις αποικίες της και επέστρεψαν στην Πορτογαλία πάνω από ένα εκατομμύριο Πορτογάλοι μετανάστες, κυρίως από την Ανγκόλα και τη Μοζαμβίκη. Η τελευταία αποικία που παρέδωσαν ήταν το Μακάου, που αποδόθηκε στην Κίνα το 1999. Το 2002 οι Πορτογάλοι αναγνώρισαν και επίσημα την ανεξαρτησία του Ανατολικού Τιμόρ.

Το 1986 η Πορτογαλία έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (τότε Ε.Ο.Κ.) και το 1999 μπήκε στη ζώνη του ευρώ.

Η Πορτογαλία είναι Ημιπροεδρική δημοκρατία αλλά με υπερ-αυξημένες αρμοδιότητες του πρωθυπουργού. Δικαίωμα ψήφου έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.

Από το 1910, αρχηγός κράτους είναι ο εκάστοτε Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Σημερινός πρόεδρος είναι ο Μαρσέλου Ρεμπέλου ντε Σόζα. Ο Σόζα εξελέγη από τον πρώτο γύρο τον Ιανουάριο του 2016. Πρωθυπουργός είναι από τον Απρίλιο του 2024 ο Λουίς Μοντενέγκρο

Στη χώρα γίνονται εκλογές για πρόεδρο και για κοινοβούλιο. Οι τελευταίες βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 4 Οκτωβρίου 2015.

Η Πορτογαλία είναι μέλος του ΟΗΕ από το 1955 και ιδρυτικό μέλος του ΝΑΤΟ (1949), του ΟΟΣΑ (1961) και της ΕΖΕΣ (1960), την οποία εγκατέλειψε το 1986 για να γίνει μέλος της ΕΟΚ, η οποία το 1993 έγινε η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Πορτογαλία και η Αγγλία (μετέπειτα: Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας) μοιράζονται την παλαιότερη ενεργή στρατιωτική συμφωνία, μέσω της Αγγλο-Πορτογαλικής Συμφωνίας (Συνθήκη του Γουίντσορ), η οποία υπογράφηκε το 1373.

Η κυβέρνηση της ιβηρικής χώρας αναγνώρισε επισήμως την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου στις 7 Οκτωβρίου 2008.

Διοικητικά η Πορτογαλία χωρίζεται σε πέντε περιφέρειες:

Το νόμισμα της Πορτογαλίας είναι το ευρώ (€), το οποίο αντικατέστησε το εσκούδο, και η χώρα ήταν ένα από τα αρχικά μέλη της ευρωζώνης. Η κεντρική τράπεζα της χώρας είναι η Τράπεζα της Πορτογαλίας (Banco de Portugal). Οι περισσότερες βιομηχανίες, επιχειρήσεις και οικονομικά ινστιτούτα εδράζονται στις μητροπολιτικές περιοχές της Λισαβόνας και του Πόρτο, ενώ άλλα σημαντικά οικονομικά κέντρα περιλαμβάνουν το Σετούμπαλ, Αβέιρο, Μπράγκα, Κοΐμπρα και Λεϊρία. Σύμφωνα με τα παγκόσμια ταξιδιωτικά βραβεία, η Πορτογαλία είναι ο κορυφαίος προορισμός στην Ευρώπη για γκολφ για το 2012 και το 2013.

Τη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα, η Πορτογαλική οικονομία υπέστη την πιο έντονη ύφεσή της από τη δεκαετία του 1970, με αποτέλεσμα η χώρα να τεθεί σε χρηματοοικονομική υποστήριξη από την Ευρωπαϊκή Κομισιόν, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Το πρόγραμμα συμφωνήθηκε το 2011, και η Πορτογαλία άρχισε μια σειρά μέτρων ώστε να λάβει οικονομική υποστήριξη ύψους 78 δις €. Τον Μάιο του 2014 η χώρα εξήλθε από το μνημόνιο.

Ο πρωτογενής τομέας της χώρας παράγει μεγάλη ποικίλα προϊόντων, όπως ντομάτες, εσπεριδοειδή, πράσινα λαχανικά, ρίζα, καλαμπόκι, ελιές, ξηρούς καρπούς, κεράσια, σταφύλια, κρασί (όπως το κρασί πόρτο), μανιτάρια, γαλακτοκομικά, κρέας κοτόπουλου και μοσχαριού. Η υλοτομία παίζει επίσης σημαντικό ρόλο στην οικονομία, π.χ. με την παραγωγή χαρτιού. Παραδοσιακά μια θαλάσσια δύναμη, η Πορτογαλία διαθέτει μεγάλο αλιευτικό στόλο και είναι μία από τις χώρες με τη μεγαλύτερη κατά κεφαλής κατανάλωση ψαριού. Είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός φελλού παγκοσμίως.

Ο τουρισμός αποτελεί άλλη μια σημαντική πτυχή της οικονομίας της Πορτογαλίας, με περισσότερους από 9 εκατομμύρια τουρίστες να την επισκέφτηκαν το 2014.

Ορυκτός Πλούτος

Πορτογαλικές εξαγωγές μεταλλικών ορυκτών πόρων, 1986-2012 (σε αξία)

Χάρις στη γεωλογική ποικιλομορφία της, η Πορτογαλία είναι πολύ πλούσια σε ορυκτά κοιτάσματα. Η αξία εξαγωγών μόνο για τα μεταλλευτικά ορυκτά τη δεκαετία 2002-2012 αυξάνεται σημαντικά, υπερβαίνοντας ετησίως τα 500 εκατ. ευρώ (βλ. διάγραμμα). Επίσης, η Πορτογαλία συγκαταλέγεται στους σημαντικότερους παραγωγούς διακοσμητικών πετρωμάτων παγκοσμίως, λόγω της μεγάλης ποικιλίας της σε φυσικά πετρώματα, κατέχοντας την 9η θέση (στοιχεία 2012) με παραγωγή 2,75 εκ.τόνων και ποσοστό 2,2% επί της παγκόσμιας παραγωγής. Το βασικό προϊόν της βιομηχανίας εξόρυξης και μεταποίησης διακοσμητικών πετρωμάτων είναι μάρμαρο & ασβεστόλιθοι (55%),ακολουθούν ο γρανίτης (26,8%), πέτρα για πλακόστρωση και καλντερίμια (12,8%) και σχιστόλιθος (5,4%). Λατομεία ασβεστόλιθου και σχιστόλιθου είναι διασπαρμένα σε όλη την ηπειρωτική Πορτογαλία αλλά τα περισσότερα βρίσκονται στο Αλεντέζο και την κεντρική Πορτογαλία, στις περιοχές Λεϊρία, Έβορα, Σανταρέμ, τα οποία συγκεντρώνουν πάνω από το 50% της εθνικής παραγωγής εξόρυξης διακοσμητικών πετρωμάτων.

Γενικότερα, ο κύκλος εργασιών της πορτογαλικής εξορυκτικής βιομηχανίας συνολικά ανέρχεται σε 1,037 δις € (στοιχεία 2012), εκ των οποίων ποσοστό 45% αφορά ορυκτά μέταλλα και ακολουθούν ορυκτά για τον κατασκευαστικό κλάδο σε ποσοστό 31%, αξίας 327 εκ.€, κατηγορία στην οποία εμπίπτουν και τα διακοσμητικά πετρώματα.

Πορτογαλέζα με παραδοσιακή ενδυμασία

Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της Πορτογαλίας ήταν 10.562.178 κάτοικοι (52% γυναίκες και 48% άνδρες). Ο πληθυσμός έχει παραμείνει σχετικά ομογενής για το μεγαλύτερο τμήμα της ιστορίας του: μια θρησκεία (καθολικισμός) και μια γλώσσα ( πορτογαλικά) έχουν συνεισφέρει στην εθνική ενότητα, ιδίως μετά τον εκτοπισμό των περισσότερων Μαυριτανών και Εβραίων το 1497.Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 81,6 χρόνια (78,6 χρόνια οι άνδρες και 84,4 οι γυναίκες).

Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το 81% των Πορτογάλων είναι Ρωμαιοκαθολικοί. Η χώρα έχει μικρές κοινότητες προτεσταντών, μορμόνων, μουσουλμάνων, ινδουιστών, σιχ, ορθοδόξων, μαρτύρων του Ιεχωβά, μπαχάι, βουδιστών, εβραίων και πνευματιστών. Περίπου το 6,8 δηλώνει ότι είναι άθεο και το 8,3 δεν απάντησε. Σε έρευνα του 2012 από το Καθολικό Πανεπιστήμιο, το 81,5% των Πορτογάλων δήλωσε ότι είναι καθολικοί και το 20% ότι παρακολουθεί τακτικά τη θεία λειτουργία. Αυτές οι τιμές δείχνουν μία μικρή πτώση από το 85,9% των καθολικών του 2001.

Οι μεγαλύτερες μητροπολιτικές περιοχές της Πορτογαλίας με τον πληθυσμό τους (σύμφωνα με την απογραφή του 2011) είναι:

Οι περισσότεροι Πορτογάλοι είναι πορτογαλικής καταγωγής. Στην Πορτογαλία διαβιούν και πολλοί μετανάστες, τόσο από χώρες όπως η Ρωσία, η Ουκρανία, η Βρετανία και άλλες χώρες. Το άλλο μεγάλο κύμα είναι από τις πρώην πορτογαλικές αποικίες και ιδιαίτερα από τη Βραζιλία, λόγω κοινής γλώσσας, κατ'αναλογία παρομοίων κυμάτων στην Ισπανία, τη Γαλλία, την Αγγλία και την Ολλανδία.

Αζουλέζου του Ζορζ Κολάσου (1922) που απεικονίζει επεισόδιο της Μάχης της Αλζουμπαρότα (1385) ανάμεσα στον πορτογαλικό και καστιλιάνικο στρατό, Λισαβόνα.

Η Πορτογαλία έχει αναπτύξει ιδιαίτερο πολιτισμό ο οποίος έχει επηρεαστεί από πολιτισμούς από τη Μεσόγειο και την Ευρώπη ή από πολιτισμούς που εισήχθησαν κατά τη διάρκεια της εποχής των Ανακαλύψεων. Τις δεκαετίες του 1990 και του 2000, η Πορτογαλία εκσυγχρόνισε τις δημόσιες πολιτιστικές της εγκαταστάσεις, όπως το πολιτιστικό κέντρο Μπελέμ στη Λισαβόνα, το ίδρυμα Σερράλβες και την Κάζα ντα Μούζικα, και τα δύο στο Πόρτο, καθώς και δημιουργήθηκαν νέες εγκαταστάσεις, όπως δημοτικές βιβλιοθήκες και αίθουσες συναυλιών. Στην Πορτογαλία βρίσκονται 15 μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO, κατατάσσοντάς την 8η στην Ευρώπη και 17η στον κόσμο. Η παραδοσιακή αρχιτεκτονική είναι διακριτή και περιλαμβάνει το μανουελίνο, γνωστό και ως πορτογαλικό ύστερο γοτθικό ρυθμό, με την πολυτελή σύνθετη διακόσμηση, ο οποίος χρονολογείται από τις αρχές του 16ου αιώνα. Τυπικό παράδειγμα αυτού του ρυθμού είναι ο Πύργος της Μπελέμ, στη Λισαβόνα.

Η πορτογαλική λογοτεχνία, αναπτύχθηκε μέσω από το κείμενο, αλλά και το τραγούδι, μέσω των τροβαδούρων. Ο ποιητής Λουίς δε Καμόες (1524-1580), ο οποίος έγραψε το έργο Os Lusíadas, θεωρείται ο εθνικός ποιητής της Πορτογαλίας. Η σύγχρονη πορτογαλική ποίηση προέρχεται από το νεοκλασικό και μοντέρνο, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Φερνάντο Πεσσόα (1888-1935). Από τους σύγχρονους Πορτογάλους λογοτέχνες, ιδιαίτερα δημοφιλής είναι ο Ζοζέ Σαραμάγκου, στον οποίο απονεμήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1998. Όσον αφορά τη μουσική, το πιο γνωστό πορτογαλικό μουσικό είδος είναι το φάντο, μελαγχολική αστική μουσική η οποία προέρχεται από τη Λισαβόνα και συνήθως συνοδεύεται από την πορτογαλική κιθάρα.

Πιάτο με βακαλάο

Η πορτογαλική κουζίνα είναι ποικίλη. Οι Πορτογάλοι καταναλώνουν πολύ αποξηραμένο βακαλάο, για τον οποίο υπάρχουν εκατοντάδες συνταγές. Δύο άλλες δημοφιλείς συνταγές με ψάρι είναι οι ψητές σαρδέλες και η καλδεϊράδα, ένα βραστό με βάση της πατάτα το οποίο μπορεί να φτιαχτεί από πολλούς τύπους ψαριών. Η πορτογαλική κουζίνα περιλαμβάνει και συνταγές με κρέας χοιρινό, αρνίσιο, βοδινό ή κρέας κοτόπουλο, όπως το Κουζίντου α Πουρτουγγέζα. Από τα γλυκά, το δημοφιλέστερο είναι το παστέλ ντε Νάτα, πάστες με κρέμα ζαχαροπλαστικής.

Τα πορτογαλικά κρασιά είναι πολύ γνωστά διεθνώς από την εποχή των Ρωμαίων, οι οποίοι συνέδεαν την Πορτογαλία με τον θεό Βάκχο. Σήμερα, η χώρα είναι γνωστή στους οινογνώστες για τα κρασιά της, τα οποία έχουν κερδίσει πολλά διεθνή βραβεία. Από τα διασημότερα κρασιά της Πορτογαλίας είναι τα γλυκά κρασιά Πόρτο και Μαδέρα.

Η τελετή έναρξης του Euro 2004.

Το ποδόσφαιρο είναι το δημοφιλέστερο άθλημα στην Πορτογαλία. Υπάρχουν πολλοί ποδοσφαιρικοί διαγωνισμοί, από τοπικό ερασιτεχνικό επίπεδο μέχρι παγκόσμιας κλάσης. Ο Εουσέμπιο θεωρείται ακόμη σημαντικό σύμβολο του πορτογαλικού ποδοσφαίρου. Ποδοσφαιριστές οι οποίοι έχουν κερδίσει το βραβείο της FIFA για παίκτης της χρονιάς περιλαμβάνουν τους Λουίς Φίγκο και Κριστιάνο Ρονάλντο, ανάμεσα σε άλλους παίχτες παγκόσμιας κλάσης οι οποίοι έχουν γεννηθεί στην Πορτογαλία. Αξιοσημείωτοι προπονητές οι οποίοι προέρχονται από την Πορτογαλία είναι ο Ζοζέ Μουρίνιο, ο Φερνάντο Σάντος και ο Κάρλος Κεϊρός. Η Εθνική Πορτογαλίας έχει κερδίσει τίτλους στις διοργανώσεις νέων της FIFA και της UEFA. Η κύρια εθνική ομάδα ( Selecção Nacional) έχει κατακτήσει το Euro 2016, ενώ τερμάτισε δεύτερη στο Euro 2004, το οποίο διοργανώθηκε στην Πορτογαλία, και τρίτη στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1966 και τέταρτη στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2006.

Οι ΦΚ Πόρτο, Μπενφίκα και Σπόρτινγκ Λισαβόνας είναι οι μεγαλύτεροι αθλητικοί σύλλογοι τόσο όσον αφορά τη δημοφιλία αλλά και τον αριθμό τίτλων που έχουν κατακτήσει και συχνά αναφέρονται ως os três grandes (οι μεγάλοι τρεις). Έχουν κατακτήσει οχτώ τίτλους σε διασυλλογικές διοργανώσεις της UEFA, ήταν παρούσες σε πολλούς τελικούς και συχνά φτάνουν στα τελικά στάδιά τους. Πέρα από το ποδόσφαιρο, οι πορτογαλικοί σύλλογοι διατηρούν και τμήματα άλλων αγωνισμάτων.

Η πορτογαλική ομάδα χόκεϊ με πατίνια είναι ιδιαίτερα επιτυχημένη, με 15 παγκόσμιους και 20 ευρωπαϊκούς τίτλους, και είναι η πιο επιτυχημένη χώρα, με τις περισσότερες νίκες και στις δύο αυτές διοργανώσεις. Η εθνική ομάδα ράγκμπι της Πορτογαλίας έγινε η πρώτη ερασιτεχνική ομάδα που προκρίθηκε σε παγκόσμιο κύπελλο ράγκμπι, το 2007.

Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.

1. Human Development Report 2021-22: Uncertain Times, Unsettled Lives: Shaping our Future in a Transforming World (PDF). hdr.undp.org. United Nations Development Programme. 8 Σεπτεμβρίου 2022. σελίδες 272-276. ISBN 978-9-211-26451-7. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 8 Σεπτεμβρίου 2022.

2. Ribeiro, Ângelo· Hermano, José (2004). História de Portugal I - A Formação do Território (στα Πορτογαλικά). QuidNovi. ISBN 989-554-106-6.

3. Στάνλεϊ Πέιν, Η ιστορία του φασισμού: 1914-1945, μτφρ.Κώστας Γεώρμας, εκδ. φιλίστωρ, Αθήνα, 2000, σελ.211

4. Συγκεκριμένα οι Ζοάο ντε Κάντο Σίλβα Αντούνες (Δεκέμβριος 1918-Οκτώβριος 1919), Αντόνιο Ζοζέ ντε Αλμέιντα (Οκτώβριος 1919-Οκτώβριος 1923), Μανουέλ Τεϊξέιρα Γκομέζ (Οκτώβρης 1923-Δεκέμβρης 1925) και Μπερναντίνο Λουίς Μαντσάντο Γκουιμαράες (Δεκέμβρης 1925-Ιούνιος 1926-β΄θητεία) Όθων Τσουνάκος, "Πορτογαλία", στο: Συλλογικό: Παγκόσμια Ιστορία τομ.24,Β, Εκπαιδευτική Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα, 1990, σελ.242

5. in.gr Αρχειοθετήθηκε 2008-10-08 στο Wayback Machine., Την ανεξαρτησία του Κοσόβου αναγνώρισε η Πορτογαλία, 7 Οκτωβρίου 2008.

6. Pessoa, M.F.· Mendes, B.· Oliveria, J.S. "Culturas marinhas em Portugal" (PDF) (στα Πορτογαλικά). Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 29 Οκτωβρίου 2008. Ο consumo médio anual em produtos do mar pela população portuguesa, estima-se em cerca de 58,5 kg/ por habitante sendo, por isso, ο maior consumidor em produtos marinhos da Europa e um dos quatro países a nível mundial com uma dieta à base de produtos do mar.

7. "Cork Production - Industry Statistics". Cork Quality Council. 2004.

8. Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, Προσδόκιμο ζωής και υγιές προσδόκιμο ζωής, Δεδομένα ανά χώρα

9. "Instituto Nacional de Estatistica, Censos 2011". Censos.ine.pt.

10. Censos 2011, (Instituto Nacional de Estatística-19 July 2011)

11. SILVA, A. J. M. (2015), The fable of the cod and the promised sea. About portuguese traditions of bacalhau, in BARATA, F. T- and ROCHA, J. M. (eds.), Heritages and Memories from the Sea, Proceedings of the 1st International Conference of the UNESCO Chair in Intangible Heritage and Traditional Know-How: Linking Heritage, 14-16 January 2015. University of Evora, Évora, pp. 130-143. PDF version

John W. Young, Η Ευρώπη του ψυχρού πολέμου, 1945-1991-πολιτική ιστορία, μτφρ. Γιώργος Δεμερτζίδης, εκδ. Πατάκης, Αθήνα, 2004, σελ.315-328

Όθων Τσουνάκος, "Πορτογαλία", στο: Συλλογικό: Παγκόσμια Ιστορία τομ.24,Β, Εκπαιδευτική Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα, 1990, σελ.238-244

Στάνλεϊ Πέιν, Η ιστορία του φασισμού: 1914-1945, μτφρ.Κώστας Γεώρμας, εκδ. φιλίστωρ, Αθήνα, 2000, σελ.210-212, 438-444

Ευάνθης Χατζηβασιλείου, Εισαγωγή στην ιστορία του μεταπολεμικού κόσμου, εκδ. Πατάκης, Αθήνα, 2004

# data[].attributes.attachment_link.title
Πορτογαλία - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Πορτογαλία, επίσημα γνωστή ως Πορτογαλική Δημοκρατία ( πορτογαλικά: República Portuguesa‎, βρίσκεται στο δυτικό άκρο της Ιβηρικής χερσονήσου στη νοτιοδυτική Ευρώπη. Βόρεια και ανατολικά συνορεύει με την Ισπανία, ενώ νότια και δυτικά βρέχεται από τον Ατλαντικό ωκεανό. Η χώρα περιλαμβάνει και δύο αρχιπελάγη στον Ατλαντικό, τις Αζόρες και τη Μαδέρα.

# data[].attributes.headline
Πρωτεύουσα : Ρευκιαβικ

# data[].attributes.body
Πρωτεύουσα : Ρευκιαβικ

Πληθυσμός: 393,349

Γλώσσα: Ισλανδικά

Χαιρετισμός: hallo,hae

Κλίμα: Ψυχρό

Νόμισμα: κορόνα

Ομάδα: KR Reykjavik

Διάσημο μνημείο: Imagine Peace Tower

# data[].attributes.headline
Πίτσα Ναπολιτάνα

# data[].attributes.subject
Πίτσα Ναπολιτάνα

# data[].attributes.body
Υλικά:

Για την ζύμη:

500 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις

1 φλιτζάνι νερό

25 γρ. νωπή μάγια

1 πρέζα ζάχαρη

1 μισή κουταλιά του γλυκού

4 κουταλιές της σούπας εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο

Για την σάλτσα:

6 ντοματίνια

1 σκελίδα σκόρδο

4 κουτ. της σούπας ελαιόλαδο

1 πρέζα ζάχαρη

1 κουτ. του γλυκού ρίγανη

αλάτι και πιπέρι

Για τη γέμιση:

300 γρ. μοτσαρέλα, σε ροδέλες

Κλωνάρια βασιλικού

Τρόπος Μαγειρέματος

Αρχικά, σε ένα μεγάλο μπολ, αδειάζεις χλιαρό νερό, τη ζάχαρη, τη μαγιά και το ελαιόλαδο. Περιμένεις 10 λεπτά μέχρι να ενεργοποιηθεί η μαγιά.

Προσθέτεις σταδιακά το αλεύρι και το αλάτι, ανακατεύοντας με μία ξύλινη κουτάλα.

Κάνεις τη ζύμη μία μπάλα και σε μία ελαφρώς αλευρωμένη επιφάνεια την πλάθεις για 5-10 λεπτά μέχρι να γίνει απαλή και εύπλαστη.

Μεταφέρεις σε ένα μπολ και αφήνεις στην άκρη να φουσκώσει για 40 λεπτά.

Μόλις περάσει το διάστημα αυτό, μοιράζεις τη ζύμη σου σε δύο κομμάτια και την ανοίγεις σε δύο στρογγυλά ταψιά με αλεύρι στη βάση. Τα αφήνεις για 40 λεπτά ακόμη να φουσκώσει και παράλληλα προθερμαίνεις το φούρνο στους 180 βαθμούς C.

Παράλληλα, ετοιμάζεις τη σάλτσα ντομάτας. Σε ένα μπολ, λιώνεις με ένα πιρούνι τα ντοματίνια και σταδιακά προσθέτεις τα υπόλοιπα υλικά. Ομογενοποιείς με μία ξύλινη κουτάλα και απλώνεις στις δύο ζύμες αφού φουσκώσουν.

Προσθέτεις από πάνω την μοτσαρέλα και το βασιλικό και ψήνεις σε προθερμασμένο φούρνο για 20 λεπτά.

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η Ιταλία ( ιταλικά: Italia), επίσημα: Ιταλική Δημοκρατία ( Repubblica Italiana), είναι κυρίαρχο κράτος στην Ευρώπη. Έχει συνολική έκταση 301.340 τ.χλμ. και πληθυσμό 59.030.133 κατοίκους (σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις για το 2022). Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Ιταλίας, είναι η Ρώμη. Αποτελείται από μία χερσόνησο σε σχήμα μπότας και δύο μεγάλα νησιά στη Μεσόγειο θάλασσα: τη Σικελία και τη Σαρδηνία.

Βόρεια συνορεύει με την Ελβετία και την Αυστρία, δυτικά με τη Γαλλία και ανατολικά με τη Σλοβενία, ενώ εξκλάβιο της Ιταλίας αποτελεί και η πόλη Καμπιόνε ντ' Ιτάλια, που βρίσκεται στο έδαφος της Ελβετίας. Οι ανεξάρτητες χώρες του Αγίου Μαρίνου και του Βατικανού βρίσκονται εξ ολοκλήρου μέσα σε ιταλικό έδαφος.

Η ιστορία της Ιταλίας είναι στενά συνδεδεμένη με τον πολιτισμό της περιοχής της Μεσογείου αλλά και της Ευρώπης γενικότερα. Η Ιταλική χερσόνησος κατοικείται ήδη από τα προϊστορικά χρόνια. Γύρω στον 8ο αι. π.Χ. οι Έλληνες ίδρυσαν αποικίες στη νότιο Ιταλία και τη Σικελία, ενώ στην κεντρική, κυρίως, Ιταλία κυριαρχούν οι Ετρούσκοι. Τον 3ο αι. π.Χ. ολόκληρη Ιταλία ενώθηκε από τους Ρωμαίους και μέχρι την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας η ιστορία της χερσονήσου ταυτίζεται μ' αυτήν της Ρώμης. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αφού πέτυχε την κατάκτηση του μεγαλύτερου τμήματος του τότε γνωστού κόσμου, γνωρίζει μια μακρόχρονη περίοδο οικονομικής ανάπτυξης και ειρήνης (Pax Romana) έως τα τέλη του 4ου αιώνα μ.Χ. Μετά από μια περίοδο συνεχών επιδρομών η βυζαντινή Ιταλία από Ούνους, Γότθους και Βάνδαλους, το 476 μ.Χ., με την απομάκρυνση και του τελευταίου Ρωμαίου αυτοκράτορα Ρωμύλου Αυγουστύλου από τον Οδόακρο, επήλθε η κατάρρευση του δυτικού τμήματος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Το 493 ο Οδόακρος ηττήθηκε από τον Θεοδώριχο, που ίδρυσε το οστρογοτθικό βασίλειο στην Ιταλία με πρωτεύουσα τη Ραβένα. Ο πόλεμος μεταξύ των Οστρογότθων και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (535-553) στα χρόνια του αυτοκράτορα Ιουστινιανού έθεσε τέλος στην κυριαρχία των πρώτων στην Ιταλία και εδραίωσε τη βυζαντινή ηγεμονία με τη δημιουργία του Εξαρχάτου της Ραβένας. Λίγα χρόνια αργότερα όμως οι Λομβαρδοί κατάφεραν να κυριεύσουν το μεγαλύτερο τμήμα της χερσονήσου (568-569). Η ειρήνη που κλείστηκε με τους βυζαντινούς το 603 οδήγησε στο χωρισμό της χώρας σε δύο μέρη: στη βυζαντινή Ιταλία στον νότο και τη λογγοβαρδική στον βορρά. Το 774 ο Κάρολος ο Μέγας έθεσε τέλος στο βασίλειο των Λογγοβάρδων και το 800, με τη στέψη του, γεννιόταν η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Με την κάθοδο στην Ιταλία του Όθωνα Α΄της Σαξονίας και τη στέψη του ως αυτοκράτορα ξεκίνησε μια περίοδος ανταγωνισμού μεταξύ των αυτοκρατόρων και των παπών. Από τον 11ο αιώνα έχουμε τη δημιουργία των ελεύθερων ιταλικών πόλεων, όπως η Βενετία, η Πίζα, η Σιένα, το Αμάλφι, η Γένοβα, οι οποίες γνωρίζουν αξιοσημείωτη πληθυσμιακή έκρηξη και κυριαρχούν με τους στόλους τους στη Μεσόγειο, χωρίς όμως να καταφέρουν να εξαλείψουν την κυριαρχία του Πάπα και της αυτοκρατορίας. Την περίοδο αυτή στο προσκήνιο βρίσκεται η μάχη ανάμεσα στις ομάδες των Γουέλφων (υποστηρικτές του Πάπα) και των Γιβελλίνων (που πρόσκεινται στον Γερμανό αυτοκράτορα).

Από το 14ο αιώνα πολλοί δήμοι μετατράπηκαν σε σινιορίες και πριγκιπάτα. Η άνοδος της αστικής τάξης και η ανάπτυξη του εμπορίου στις ιταλικές πόλεις συνέβαλε στο μετασχηματισμό της μεσαιωνικής κοινωνίας και οδήγησε στην οικονομική ευμάρεια και στην ανάπτυξη των τεχνών, που έφτασε στο απόγειό της κατά την περίοδο της Αναγέννησης. Οι μεγάλες πολιτικές και στρατιωτικές δυνάμεις της εποχής όπως η Βενετία, η Φλωρεντία και η έδρα του παπισμού, Ρώμη, ευνοούν την άνθηση και την ανανέωση της λογοτεχνίας, της ζωγραφικής, της αρχιτεκτονικής, της γλυπτικής και των επιστημών, προσανατολιζόμενες προς τα κλασικά πρότυπα της αρχαιότητας. Οι πόλεις αυτές διαδραματίζουν πρωτεύοντα ρόλο στις τέχνες και τα γράμματα και το έργο καλλιτεχνών όπως ο Πετράρχης, ο Βοκάκιος, Ο Τζιότο, ο Μιχαήλ Άγγελος, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, ο Ραφαήλ και ο Τιτσιάνο ακτινοβολεί σε ολόκληρο τον ευρωπαϊκό χώρο.

Το ενωμένο Ιταλικό κράτος διαμορφώθηκε το 1861, όταν τα ανεξάρτητα κρατίδια της χερσονήσου ενώθηκαν για να σχηματίσουν το Βασίλειο της Ιταλίας. Στην Ιταλική Ένωση συνέβαλαν διανοούμενοι, όπως ο Ματζίνι, ο Τζιομπέρτι, ο Κατανέο, πολιτικοί, όπως ο Καβούρ και αρχηγοί όπως ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Β' και ο Τζουζέπε Γκαριμπάλντι. Πρώτη πρωτεύουσα του ιταλικού κράτους ορίστηκε το Τορίνο, στη συνέχεια η Φλωρεντία (1865) και, μετά τη νίκη εναντίον των υποστηρικτών του παπικού κράτους, το 1870, η Ρώμη.

Τον 20ό αιώνα η χώρα βρήκε ξανά την ισορροπία της με την κυβέρνηση του Τζολίττι, που υπήρξε ένας από τους πιο ικανούς πολιτικούς της Ιταλίας. Με τον πόλεμο ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και την κατάκτηση της Λιβύης και των Δωδεκανήσων ξεκινά μια περίοδος αποικιοκρατικής και επεκτατικής πολιτικής. Η εκλογική νίκη των σοσιαλιστών και των καθολικών, το 1913, οδήγησε στην παραίτηση του Τζολίττι, τον οποίο διαδέχτηκε ο Σαλάντρα (1914). Μετά από μια διακήρυξη ουδετερότητας (1η Αυγούστου 1914), κάτω από τις πιέσεις των επεμβατικών ρευμάτων, η κυβέρνηση προσχώρησε στην Τριπλή Συμμαχία ( Αγγλία - Γαλλία - Ρωσία) και κήρυξε τον πόλεμο στην Αυστρία, ελπίζοντας να επιτύχει σημαντικά εδαφικά οφέλη. Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος τελείωσε με νίκη το 1918 και στην Ιταλία αποδόθηκαν το Τρεντίνο, η Ίστρια και η Ζάνταρ.

Στη Μεσοπολεμική περίοδο, παρά την εδαφική επέκταση, οι Ιταλοί έμειναν απογοητευμένοι από τη μεταχείριση των Συμμάχων, ενώ στην ηθική κρίση προστέθηκε και η οικονομική. Μετά από μια γενική απεργία και κατάληψη των εργοστασίων, η συνταγματική κρίση οδήγησε σε ένα αυταρχικό και αντιδημοκρατικό καθεστώς, στον φασισμό και την ανακήρυξη του Μπενίτο Μουσολίνι ως πρωθυπουργού. Τα λάθη των αντιφασιστικών κομμάτων επέτρεψαν στον Μουσολίνι να εγκαθιδρύσει ένα ολοκληρωτικό καθεστώς (1925).

Η Ιταλία έκανε την είσοδό της στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Ναζιστικής Γερμανίας του Χίτλερ, τον Ιούνιο του 1940, όταν η Γαλλία είχε ήδη ηττηθεί. Μετά τις νίκες των Συμμάχων και την εισβολή τους στη Σικελία (1943), η ιταλική πολιτική οδηγήθηκε σε μεταστροφή. Ο Μουσολίνι συνελήφθη. Στις 13 Οκτωβρίου της ίδιας χρονιάς η Ιταλία κήρυξε τον πόλεμο στη Γερμανία και αναγνωρίστηκε από τους Συμμάχους ως συνεμπόλεμος. Από την πλευρά του ο Μουσολίνι, που ελευθερώθηκε από τους Γερμανούς, ανακήρυξε στο Σαλό την Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία. Η χώρα βρέθηκε χωρισμένη στα δύο: στον νότο, που ήταν στα χέρια των Συμμάχων, κάτω από τη διακυβέρνηση του Βιττόριο Εμμανουέλε Γ΄, και το υπόλοιπο στα χέρια των Γερμανών και των φασιστών. Η απελευθέρωση πραγματοποιήθηκε στις 25 Απριλίου 1945. Ο Μουσολίνι συνελήφθη, δικάστηκε και τελικά εκτελέστηκε στις 28 Απριλίου. Το 1946, ο Βιττόριο Εμμανουέλε παρακινήθηκε να παραιτηθεί για χάρη του Ουμβέρτου Β΄, αλλά το δημοψήφισμα της 2ας Ιουνίου έλυσε οριστικά το ζήτημα υπέρ της αβασίλευτης δημοκρατίας. Από την 1η Ιανουαρίου 1948 τέθηκε σε ισχύ το Σύνταγμα. Με τις εκλογές του 1948, η Χριστιανική Δημοκρατία κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία της Βουλής και σηματοδότησε την περίοδο των κεντρώων κυβερνήσεων.

Υπό τον πρόεδρο Αλτσίντε ντε Γκάσπερι, η χώρα έγινε μέλος του ΟΗΕ το 1955 και εντάχθηκε στην ΕΟΚ.

Ωστόσο, κάτω από την προεδρία του Λένε (1971-1978) η χώρα οδηγήθηκε και πάλι σε μια οικονομική και κοινωνική κρίση. Στο διάστημα αυτό η άνοδος της δύναμης των κομμουνιστών (ευρωκομμουνισμός), δημιουργεί την ανάγκη του ιστορικού συμβιβασμού, δηλ. τη συνεργασία με τους καθολικούς. Αυτό ενόχλησε τις ΗΠΑ που προειδοποίησαν έμμεσα για οικονομικές συνέπειες. Ακολουθεί μια ταραχώδης περίοδος τo 1978, χρονιά κατά την οποία οι Ερυθρές Ταξιαρχίες απήγαγαν και δολοφόνησαν τον πρόεδρο του κόμματος του κέντρου (DC) Άλντο Μόρο. Το 1983 εδραιώθηκε η πρώτη κυβέρνηση σοσιαλιστικής κατεύθυνσης στην ιστορία της Ιταλικής δημοκρατίας. Πρωθυπουργός ορίστηκε ο Μπετίνο Κράξι. Η κυβέρνησή του όμως αναγκάστηκε να παραιτηθεί εξαιτίας των αντιθέσεων ανάμεσα στις κύριες πολιτικές δυνάμεις (DC και PSI). Η ήττα των μεγάλων κομμάτων στις εκλογές του 1992 και η άνοδος της Λέγκας τoυ Βορρά, οδήγησε σε μια αποσταθεροποίηση του παραδοσιακού πολιτικού πλαισίου. Πρόεδρος της δημοκρατίας εκλέχτηκε ο Όσκαρ Λουίτζι Σκάλφαρο. Στις πολιτικές εκλογές του 1994 κέρδισε την πλειοψηφία στη βουλή των αντιπροσώπων το κόμμα της δεξιάς Πόλο, της οποίας ο πρόεδρος Μπερλουσκόνι σχημάτισε μια κυβέρνηση που σε λίγους μήνες όμως έπρεπε να παραιτηθεί εξαιτίας της αποχώρησης από αυτό της Λέγκας του Βορρά. Τον Ιανουάριο του 1995 ο Σκάλφαρο προώθησε το σχηματισμό μιας κυβέρνησης συνασπισμού με πρωθυπουργό τον Ντίνι. Στις εκλογές του 1996 κέρδισε ο κεντροαριστερός σχηματισμός Ουλίβο και ο Ρομάνο Πρόντι σχημάτισε κυβέρνηση. Η Ιταλία σήμερα είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης, του ΝΑΤΟ, του Συμβουλίου της Ευρώπης, του ΟΗΕ (για τη διετία 2007-2008 συμμετέχει ως μη-μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού) και της ομάδας G8 των οκτώ πλουσιοτέρων χωρών.

Δείτε επίσης: Περιφέρειες της Ιταλίας, Επαρχίες της Ιταλίας

Η Ιταλία διαιρείται σε 20 περιφέρειες ( regioni, ενικός regione). Σε πέντε απ' αυτές (σημειώνονται με *) ισχύει ένα ειδικό καθεστώς αυτονομίας που τους επιτρέπει να νομοθετούν αυτόνομα για κάποια τοπικά θέματα.

Όλες οι περιφέρειες εκτός από την Κοιλάδα της Αόστα διαιρούνται παραπέρα σε δύο ή περισσότερες επαρχίες ( province). Συνολικά υπάρχουν 109 επαρχίες και 8.101 δήμοι ( comuni).

Η Ιταλία αποτελείται κυρίως από μία μεγάλη χερσόνησο σε σχήμα μπότας, που εισχωρεί στη Μεσόγειο, ανάμεσα στην Αδριατική θάλασσα, το Ιόνιο πέλαγος και το Τυρρηνικό πέλαγος. Τα Απέννινα όρη διαμορφώνουν τη ραχοκοκαλιά της χερσονήσου, και φτάνουν ως τα βόρεια όπου ενώνονται με τις Άλπεις. Εκεί βρίσκεται και η μεγάλη πεδιάδα του ποταμού Πάδου.

Έχει επίσης 2 μεγάλα νησιά, τη Σικελία και τη Σαρδηνία.

Κατά τη διάρκεια του δέκατου ένατου αιώνα στη Σικελία, εμφανίστηκε ένα εγκληματικό φαινόμενο, η μαφία, το οποίο γεννήθηκε στην περιοχή και είναι άρρητα συνδεδεμένο με την πολιτική και την οικονομική ισχύ. Ο όρος σταδιακά έγινε συνώνυμος με το " οργανωμένο έγκλημα". Στην Ιταλία υπάρχουν οργανώσεις μαφίας όπως η Κόζα νόστρα στη Σικελία, η Καμόρα στην Καμπανία, η Ντραγκέτα στην Καλαβρία και η Σάκρα Κορόνα Ουνιτά στην Απουλία. Το φαινόμενο της μαφίας, το οποίο πρωτοεμφανίστηκε στην Ιταλία, σύμφωνα με μια αναφορά του Censis το 2009, αφορά άμεσα το 22% των Ιταλών και το 14,6% του ΑΕΠ (Ακαθόριστου Εγχωρίου Προϊόντος), στη συνέχεια επεκτάθηκε καθώς εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο διαμορφώνοντας αυτόνομα χαρακτηριστικά.

Η Ιταλία χαρακτηρίζεται από έναν έντονο και αδιάκοπο αγώνα κατά της μαφίας, που στοίχισε τη ζωή δικαστών, ανδρών των υπηρεσιών επιβολής του νόμου και θεσμικών οργάνων, σημειώνοντας παρά ταύτα μεγάλες επιτυχίες, με τη σύλληψη πολλών αρχηγών εγκληματικών ομάδων.

Όσον αφορά τις δολοφονίες, το 2006, η Ιταλία ήταν η δεύτερη πιο ασφαλής χώρα στην Ευρώπη, μετά τη Νορβηγία, μαζί με τη Δανία, τη Γερμανία και την Ισπανία. Σύμφωνα με μια έρευνα του Il Sole 24 Ore, με βάση τα στοιχεία που παρείχε το Υπουργείο Εσωτερικών και αναφέρεται στο πρώτο εξάμηνο του 2010, στην Ιταλία τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν, κυρίως στα μεγάλα αστικά κέντρα και σε περιοχές υψηλής υποδομικής πυκνότητας, είναι περίπου 1.292.000. Το Μιλάνο, το Τορίνο και η Μπολόνια, με περίπου 30 εγκλήματα ανά χίλιους κατοίκους, θεωρούνται οι πιο ριψοκίνδυνες πόλεις, ενώ η Ματέρα, η Ποτέντσα και η επαρχία του Μπελούνο, από την άλλη, οι ασφαλέστερες. Όσον αφορά τα εγκλήματα που πλήττουν την οικονομία ( τοκογλυφία, ξέπλυμα χρημάτων και απάτη), οι πόλεις με τις περισσότερες επιβολές ποινών είναι η Νάπολη, η Μπολόνια, η Τεργέστη, η Σπέτσια και η Γένοβα.

Σημαντική είναι η διαφθορά και στη δημόσια διοίκηση (κυρίως στον τομέα της υγείας): σύμφωνα με μία αναφορά της Eurispes 2010 η Ιταλία βρίσκεται στην 63η θέση (σε σύνολο 180 χωρών) στη γενική κατάταξη. Οι περιοχές που πλήττονται περισσότερο από αυτό το φαινόμενο είναι η Καλαβρία, η Σικελία και η Απουλία. Σύμφωνα με την SAeT (Υπηρεσία κατά της διαφθοράς και υπέρ της Διαφάνειας), η "μη συγκαλυμμένη" διαφθορά είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου σε σχέση με το τεράστιο ποσοστό "συγκαλυμμένης" διαφθοράς που πλήττει ένα μεγάλο μέρος της ιταλικής κοινωνίας.

Στην Ιταλία υπάρχει η αρχή του κοσμικού κράτους και επομένως δεν υπάρχει επίσημη θρησκεία.

Οι Ιταλοί πολίτες είναι κυρίως Καθολικοί Χριστιανοί: το 2006, το 87,8% δήλωσαν Καθολικοί και το 30,6% πιστοί. Το ποσοστό μειώθηκε, λόγω της αυξανόμενης διαδικασίας της εκκοσμίκευσης, στο 24,4%, σύμφωνα με το Eurispes 2010, σε σύγκριση με το 18,5% του πληθυσμού αγνωστικιστών ή μη πιστών.

Η Καθολική Εκκλησία στην Ιταλία οργανώνεται σε 225 μητροπόλεις και ένα στρατιωτικό γραφείο. Ο επίσκοπος της Ρώμης είναι αρχιεπίσκοπος και παίρνει τον τίτλο του Πάπα. Η Εκκλησία ασκεί σημαντικό ρόλο στην ιταλική κοινωνία λαμβάνοντας θέση σε θρησκευτικά, κοινωνικά και πολιτικά θέματα, όπως το διαζύγιο και η άμβλωση κατά τη δεκαετία του εβδομήντα, και τα τελευταία χρόνια, τη Διαθήκη εν ζωή, την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, την απομάκρυνση του Εσταυρωμένου από τις αίθουσες διδασκαλίας στα ιταλικά σχολεία (απομάκρυνση στην οποία αντιτίθεται περισσότερο από το 60% των Ιταλών, με μόνο το 17% υπέρ) ή την πολιτική μετανάστευση.

Η σχέση της Εκκλησίας με το κράτος ορίζεται από το Σύνταγμα, το οποίο συντάχθηκε κατά τη Συνθήκη του Λατερανού, και αναθεωρήθηκε το 1984 με το νέο κονκορδάτο σύμφωνα με το οποίο το κράτος στηρίζει την Εκκλησία μέσω της χορήγησης ενός αναλογικού μεριδίου των οκτώ τοις χιλίοις των εσόδων από τον φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων, το οποίο προστίθεται στις άλλες χρηματοδοτήσεις που δέχεται η Καθολική Εκκλησία στην Ιταλία. Σχέσεις με τα άλλα θρησκευτικά δόγματα καθορίζονται από ειδικό καθεστώς.

Μεταξύ των μειονοτικών θρησκειών βρίσκονται διάφορες άλλες χριστιανικές ομολογίες (συγκεκριμένα Ορθόδοξοι και Προτεστάντες και τέλος ως επί το πλείστον Πεντηκοστιανοί ) καθώς και Εβραίοι, Μορμόνοι και Μάρτυρες του Ιεχωβά. Η μετανάστευση συμβάλλει σημαντικά σε μερικές από τις θρησκευτικές μειονότητες της χώρας, εκ των οποίων υπερισχύουν αριθμητικά οι ορθόδοξοι χριστιανοί, οι μουσουλμάνοι, οι βουδιστές και ινδουιστές.

Στην έκθεση του 2011 για την ελευθερία του δικτύου, η Ιταλία είναι "ελεύθερη", χωρίς σημαντικούς περιορισμούς στην ελευθερία έκφρασης και ενημέρωσης στο διαδίκτυο. Στα τέλη του 2011 η διείσδυση στο Διαδίκτυο ανέρχεται στο 58,7%.

Όσον αφορά τον Τύπο, η Corriere della Sera κατέχει το ρεκόρ για τον αριθμό των ημερησίων αντιτύπων που έχουν πωληθεί, ακολουθούμενη από τη La Repubblica, τη La Stampa και την καθημερινή εφημερίδα Il Sole 24 ORE.

Αξιοσημείωτοι δημοσιογράφοι του 19 ου αιώνα ήταν ο Φέρντιναντ Πετρουτσέλι της Gattina, ένας από τους πρώτους πολεμικούς ανταποκριτές και ο μόνος ιταλός δημοσιογράφος που εργαζόταν στην Ευρώπη εκείνη την περίοδο, ο Ουίλιαμ Στεφάνι ιδρυτής του πρώτου πρακτορείου ειδήσεων της Ιταλίας, και ο Έντουαρντ Σκαρφόλιο, ιδρυτής του Il Mattino και προσεκτικός παρατηρητής του νότιου ζητήματος. Με επικεφαλής τον Λουίτζι Αλμπερτίνι από το 1900 μέχρι και το 1925 η Corriere della Sera έγινε η πρώτη ιταλική εφημερίδα, με κορυφαίες αυθεντίες να εργάζονται σ' αυτήν όπως ο Λουίτζι Μπαρτσίνι και ο Ούγκο Οτζέτι. Άλλα υψηλού κύρους "στυλό" του εικοστού αιώνα είναι ο Κούρζιο Μαλαπάρτε, ο Ίντρο Μοντανέλι, συντηρητικός και αντικομμουνιστής, ιδρυτής της Il Giornale και ο συγγραφέας του μνημειώδους Ιστορίας της Ιταλίας, η Οριάνα Φαλάτσι, ο πρώτος ειδικός απεσταλμένος στην πρώτη γραμμή, ο Έντσο Μπιάτζι και ο Τζιόρτζιο Μπόκα.

Σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2022, ο πληθυσμός της είναι 59.030.133 κάτοικοι.

Η Ιταλία είναι σε μεγάλο βαθμό ομοιογενής γλωσσικά και θρησκευτικά, ενώ παρουσιάζει σημαντικές πολιτιστικές, οικονομικές και πολιτικές ανομοιομορφίες. Υπάρχουν μικρές ομάδες αυτογενών μειονοτήτων.

Ο Καθολικισμός είναι η θρησκεία της πλειοψηφίας των κατοίκων (85% των κατοίκων αναπροσδιορίζονται ως καθολικοί). Ωστόσο υπάρχουν κοινότητες Προτεσταντών και Εβραίων ενώ υπάρχει και αυξανόμενος αριθμός μεταναστών Μουσουλμάνων. Επίσης, στην Ιταλία, υπάρχει η μεγαλύτερη κοινότητα Μαρτύρων του Ιεχωβά στην Ευρώπη, με 248.743 μέλη. Οι Μορμόνοι της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών έχουν 25.453 μέλη

Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 83,0 χρόνια (80,9 χρόνια οι άνδρες και 84,9 οι γυναίκες).

Η Ιταλία είναι γνωστή για τις τέχνες, τον πολιτισμό και πολλά μνημεία της, όπως ο Πύργος της Πίζας και το Ρωμαϊκό Κολοσσαίο, όπως και για την κουζίνα της ( πίτσα, μακαρονάδες, κλπ.), κρασί, τρόπος ζωής, μόδα, σχέδιο, κινηματογράφος, θέατρο, λογοτεχνία, ποίηση, εικαστικές τέχνες, μουσική (κυρίως όπερα)

Η Αναγεννησιακή περίοδος της Ευρώπης ξεκίνησε στην Ιταλία το 14ο και 15ο αιώνα. Λογοτεχνικά αριστουργήματα, όπως η ποίηση του Δάντη, Πετράρχη, Τορκουάτο Τάσσο και Λουδοβίκου Αριόστο και η πεζογραφία του Βοκάκκιου.

Η μουσική επιρροή των Ιταλών συνθετών Παλεστρίνα, Κλάουντιο Μοντεβέρντι, Αρκάντζελο Κορέλλι και Αντόνιο Βιβάλντι αποδείχτηκε τεράστια. Τον 19ο αιώνα, η ιταλική ρομαντική όπερα άνθισε με συνθέτες, όπως οι Τζοακίνο Ροσίνι, Τζουζέπε Βέρντι και Τζάκομο Πουτσίνι.

Οι σύγχρονοι Ιταλοί καλλιτέχνες, συγγραφείς, σκηνοθέτες, αρχιτέκτονες, συνθέτες και σχεδιαστές συνεχίζουν να συνεισφέρουν σημαντικά στο δυτικό πολιτισμό.

Ο αστεροειδής (477 Italia), που ανακαλύφθηκε το 1901, πήρε το όνομά του από την Ιταλία.

Η εκπαίδευση στην Ιταλία είναι υποχρεωτική από την ηλικία των 6 έως και την ηλικία των 16 ετών και χωρίζεται σε πέντε επίπεδα: το νηπιαγωγείο ( scuola dell'infanzia), το δημοτικό ( scuola primaria ή scuola elementare), την κατώτερη δευτεροβάθμια εκπαίδευση ( scuola secondaria di primo grado ή scuola media inferiore), την ανώτερη δευτεροβάθμια εκπαίδευση ( scuola secondaria di secondo grado ή scuola media superiore) και το πανεπιστήμιο ( università), και διαθέτει τόσο δημόσια, όσο και ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Στην Ιταλία ομιλούνται πολλές διάλεκτοι των Ιταλικών. Μερικοί εκτιμούν πως πολλές από αυτές αποτελούν ξεχωριστές γλώσσες. Υπάρχουν περίπου 33 διάλεκτοι, εκ των οποίων σημαντικότερες, ως προς τον αριθμό των ομιλούντων είναι η διάλεκτος της Λομβαρδίας και της Λιγουρίας, τα Ναπολιτάνικα, τα Σικελιάνικα, η διάλεκτος της Σαρδηνίας και της Μπολόνια. [1].

Η ιταλική μόδα έχει μακρά παράδοση και θεωρείται μια από τις σημαντικότερες στον κόσμο. Το Μιλάνο, η Φλωρεντία, η Ρώμη είναι τα βασικά κέντρα μόδας της Ιταλίας. Σύμφωνα με την Κορυφαία Παγκόσμια Κατάταξη των Κέντρων Μόδας που διεξήχθη από το Global Language Monitor, η Ρώμη κατατάσσεται έκτη και το Μιλάνο δωδέκατο σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι ιταλικοί οίκοι μόδας όπως για παράδειγμα Gucci, Armani, Prada, Versace, Valentino, Dolce & Cabbana, Missoni, Fendi, Moschino, Max Mara, Trussardi, Ferragamo θεωρούνται από τους σπουδαιότερους οίκους μόδας σε ολόκληρο τον κόσμο. Επίσης το περιοδικό Vogue Italia θεωρείται ένα από τα περιοδικά υψηλότερου κύρους παγκοσμίως.

Η Ιταλία είναι μια από τις παλαιότερες χώρες στον κόσμο, στην παραγωγή οίνου και τα ιταλικά κρασιά είναι παγκοσμίως γνωστά για την ευρεία ποικιλία τους. Μετά τη Γαλλία, διαθέτει τη μεγαλύτερη βιομηχανία κρασιού σε περιεκτικότητα. Η προσφορά της ανέρχεται σε περίπου 45 με 50 εκατομμύρια εκατόλιτρα κάθε χρόνο και αντιπροσωπεύει το 1/3 της παγκόσμιας παραγωγής. Το ιταλικό κρασί εξάγεται σε όλο τον κόσμο και είναι πολύ διάσημο και στην ίδια την Ιταλία: Οι Ιταλοί κατατάσσονται πέμπτοι στη λίστα κατανάλωσης κρασιού με 42 λίτρα το κάθε άτομο. Τα σταφύλια φυτρώνουν σε σχεδόν κάθε περιοχή της χώρας και υπάρχουν περισσότερα από 1 εκατομμύριο αμπελώνες υπό καλλιέργεια. Οι Ετρούσκοι και οι Έλληνες παραγωγοί προχώρησαν στην παραγωγή κρασιού πριν από τους Ρωμαίους με το να καλλιεργήσουν τους δικούς τους αμπελώνες τον 2ο αιώνα π.Χ. Η ρωμαϊκή καλλιέργεια του σταφυλιού και η δημιουργία του οίνου ήταν δημιουργική, πολύ καλά οργανωμένη και πρωτοπόρα με μεγάλης κλίμακας παραγωγή και τεχνικές αποθήκευσης όπως τα βαρέλια και τα μπουκάλια. Όσον αφορά το εκλεκτής ποιότητας κρασί, η σύγχρονη Ιταλία είναι η μεγαλύτερη ή η δεύτερη μεγαλύτερη χώρα παραγωγής του. Το 2005 η ιταλική παραγωγή αποτελούσε το 20% της παγκόσμιας, δηλαδή δεύτερης σε αριθμό με πρώτη τη Γαλλία να παράγει το 26%. Τον ίδιο χρόνο το μερίδιο της Ιταλίας σε δολάρια σε εισαγωγές οίνου στις Η.Π.Α ήταν 32%, της Αυστραλίας 24% και της Γαλλίας 20%. Μαζί με της Αυστραλία, η αγορά της Ιταλίας αυξήθηκε ραγδαία τα τελευταία χρόνια.

Το Βίνο κότο (κατά λέξη: μαγειρεμένο κρασί) είναι είδος κρασιού από τις Μάρκε και το Αμπρούτσο της κεντρικής Ιταλίας. Συνήθως φτιάχνεται από ιδιώτες για προσωπική χρήση αφού δεν μπορεί νόμιμα να πουληθεί ως κρασί. Ο μούστος, αντίθετα με αρκετές τοπικές ποικιλίες σταφυλιών, ζεσταίνεται σε ένα χάλκινο δοχείο όπου μειώνεται η περιεκτικότητά του στο 1/3 πριν ζυμωθεί σε παλιά ξύλινα βαρέλια. Μπορεί να ωριμάσει για χρόνια και η συγκομιδή στα βαρέλια να είναι μεγάλη. Το χρώμα του θυμίζει το βαθύ κόκκινο που έχει το ρουμπίνι και μοιάζει με το κρασί της Μαδέρας, ενώ συχνά συνοδεύεται με κάποιο είδος γλυκού.

Το Βινκότο, χαρακτηριστικό της Απουλίας, ζεσταίνεται εξίσου αλλά δεν ζυμώνεται με αποτέλεσμα να έχει μια γλυκιά γεύση, σαν σιρόπι. Γι'αυτό τον λόγο είναι κατάλληλο για την παραγωγή γλυκών και αφεψημάτων. Μετά την παραγωγή και την ψύξη του, ωριμάζει αποθηκευμένο για χρόνια.

Η γεωργία για τους Ιταλούς αποτελεί οικονομολογικά έναν ασήμαντο ρόλο (περίπου 2%), παρόλα αυτά έχει επιφέρει σημαντικά αποτελέσματα. Αξιοσημείωτη είναι η παραγωγή κρασιού, η οποία υπολογίζεται στα 49 εκατομμύρια εκατόλιτρα κάνοντας την Ιταλία την πρώτη χώρα παραγωγής κρασιού στον κόσμο, ακολουθούμενη από τη Γαλλία σύμφωνα με στατικές του 2015. Επίσης είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος παραγωγός ελαιόλαδου μετά την Ισπανία με 442.000 τόνους κατά το έτος 2013. Διάσημη είναι επίσης για τη κατασκευή τυροκομικών προϊόντων όπως παρμεζάνα, μοτσαρέλα, πεκορίνο και ρικότα. Καλλιεργούνται και εξάγονται ακόμα εσπεριδοειδή όπως πορτοκάλια και λεμόνια, σολανό όπως η ντομάτα και η μελιτζάνα, κολοκυνθοειδή όπως κολοκυθάκια, καρπούζια και πεπόνια, λαχανικά για σαλάτες όπως ρόκα και ραδίκια, όσπρια καθώς και ξηρούς καρπούς.

Η δύναμη της ιταλικής οικονομίας εντοπίζεται στις κατασκευαστικές εταιρίες, κυρίως στις μικρές και στις μεσαίες οικογενειακές επιχειρήσεις. Σύμφωνα με την ISTAT, το επίσημο ιταλικό ινστιτούτο ανάλυσης στατιστικής έρευνας υπολογίζεται ότι το 95,2% των μικρών επιχειρήσεων απασχολούν λιγότερους από 10 εργαζόμενους. Ο όμιλος επιχειρήσεων Ένι που ασχολείται με την εξαγωγή πετρελαίου, ορυκτελαίου και ενέργειας αποτελεί την ιταλική επιχείρηση με τον μεγαλύτερο τζίρο.

Άλλες σημαντικές βιομηχανίες της χώρας είναι αυτές της παραγωγής μηχανών, αεροπλάνων ( Leonardo), πλοίων ( Fincantieri) και αμαξιών. Διάσημες ιταλικές βιομηχανίες αυτοκινήτων είναι ο όμιλος επιχειρήσεων Fiat, στον οποίο ανήκουν η Alfa Romeo, Iveco, Lancia και Μaserati, η Ferrari, Piaggio και Pirelli. Φαρμακοβιομηχανίες και βιομηχανίες κατασκευής ηλεκτρικών προϊόντων όπως η Magneti Marelli επίσης βρίσκονται στην Ιταλία. Η κλωστοϋφαντουργία άνθησε στην Ιταλία και συνδέθηκε με την εσωτερική ετικέτα Made in Italy καθώς και με διάσημα ονόματα ιταλικών μάρκων όπως Armani, Benetton, Dolce & Cabbana, Gucci, Prada και Versace. Επιπλέον η Luxottica είναι η μεγαλύτερη εταιρία παγκοσμίως κατασκευής γυαλιών. Μια από τις σημαντικότερες ιταλικές εταιρίες εξαγωγής προϊόντων είναι οι βιομηχανίες παραγωγής τροφίμων όπως η Barilla, Campari, Lavazza και Parmala, ενώ η μεγαλύτερη επιχείρηση σε αυτόν τον κλάδο ονομάζεται Ferrero.

Στο τομέα παροχής υπηρεσιών η Ιταλία αντιπροσωπεύεται σε διεθνές επίπεδο από μεγάλες τράπεζες όπως η Unicredit και Ιntensa Sanpaolo, ενώ η Assicurazioni Generali αποτελεί τη μεγαλύτερη εταιρία ασφάλισης παγκοσμίως.

Ο τουρισμός αποτελεί εδώ και δεκαετίες κύρια πηγή εισοδήματος για τους Ιταλούς καθώς η Ιταλία παραμένει να είναι κλασσικός ταξιδιωτικός προορισμός. Αγαπημένοι προορισμοί είναι οι Άλπεις, οι ακτές στην Αδριατική θάλασσα και στη θάλασσα της Λιγουρίας, οι αμέτρητες ιστορικές πόλεις και μουσεία, αρχαιολογικά ευρήματα καθώς και παραδοσιακά έθιμα όπως το Καρναβάλι της Βενετίας.

Η Ιταλία μέχρι και τη δεκαετία του '70 κατείχε την πρώτη θέση σε επισκεψιμότητα στον κόσμο, ενώ σήμερα βρίσκεται στη πέμπτη θέση μετά τη Γαλλία, Αμερική, Ισπανία και Κίνα.

Κυριότεροι λιμένες της Ιταλίας είναι: η Τεργέστη (Trieste), η Ανκόνα (Ancona), το Μπρίντιζι (Brindisi) ή Βρινδήσιο, το Οτράντο (Otranto), ο Τάρας (Taranto) και η Νάπολη ή Νεάπολη (Napoli), η Γένοβα (Genova) και η Βενετία (Venezia). Το 1974 ο εμπορικός στόλος της Ιταλίας αριθμούσε 1050 πλοία συνολικής χωρητικότητας 8.877.825 κ.ο.χ. κατέχοντας την 9η θέση παγκόσμια.

Το πολίτευμα της Ιταλίας είναι Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία με απλή όμως αναλογική στις εκλογές και ιδιαίτερα αυξημένες τις εξουσίες και την πολιτική επιρροή των κορυφαίων υπουργών της κυβέρνησης. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όλοι οι Ιταλοί πολίτες που έχουν συμπληρώσει το 18ο έτος της ηλικίας τους. Ωστόσο, στις εκλογές για την ανάδειξη των γερουσιαστών το όριο είναι τα 25 έτη.Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να απολύσει τον Πρωθυπουργό και την Κυβέρνηση μόνο σε περίπτωση που παραβιάσουν κάποιο άρθρο του Συντάγματος.

Στις 22 Ιουλίου του 2008 με 171 ψήφους υπέρ, 128 κατά και έξι αποχές, η Ιταλική Γερουσία ενέκρινε τον νόμο ο οποίος προστατεύει τους τέσσερις ανώτατους αξιωματούχους του κράτους από ποινικές διώξεις, περιλαμβανομένου και του πρωθυπουργού. Το 2008 παραιτήθηκε ο πρωθυπουργός Ρομάνο Πρόντι και νικητής των εκλογών του Απριλίου, αναδείχθηκε ξανά ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

Στις 3 Ιουλίου του 2009 επικυρώθηκε από τη Γερουσία ο αμφιλεγόμενος και αυστηρότατος νόμος για τη μετανάστευση, που πυροδότησε τις επικρίσεις της Αντιπολίτευσης.

Στις 24 Απριλίου 2013, ο Ενρίκο Λέτα έγινε πρωθυπουργός της χώρας διαδεχόμενος τον Μάριο Μόντι ύστερα από το πολιτικό αδιέξοδο που σχηματίστηκε μετά τις εκλογές του 2013. Η κυβέρνηση συνεργασίας Κεντροαριστεράς - Κεντροδεξιάς - Κέντρου που σχηματίστηκε έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή με 427 ψήφους υπέρ και 167 κατά. Το 2018 ανέλαβε στην πρωθυπουργία ο Τζουζέπε Κόντε, ενώ στις 13 Φεβρουαρίου 2021 πρωθυπουργός ανέλαβε ο Μάριο Ντράγκι μετά απο παραίτηση του προκατόχου του.

1. Human Development Report 2021-22: Uncertain Times, Unsettled Lives: Shaping our Future in a Transforming World (PDF). hdr.undp.org. United Nations Development Programme. 8 Σεπτεμβρίου 2022. σελίδες 272-276. ISBN 978-9-211-26451-7. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 8 Σεπτεμβρίου 2022.

2. The World Factbook Αρχειοθετήθηκε 2017-07-09 στο Wayback Machine. Central Intelligence Agency

3. http://www.aerologio.gr/%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CE%B9%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CF%82/

4. Βιβλίο Έτους των Μαρτύρων του Ιεχωβά 2014, Watch Tower Bible And Tract Society of Pennsylvania, σελ. 180

5. Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, Προσδόκιμο ζωής και υγιές προσδόκιμο ζωής, Δεδομένα ανά χώρα

6. Ψήφος εμπιστοσύνης από την ιταλική Βουλή στην κυβέρνηση Λέτα, tanea.gr, 24-7-2013.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ιταλία - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Ιταλία ( ιταλικά: Italia), επίσημα: Ιταλική Δημοκρατία ( Repubblica Italiana), είναι κυρίαρχο κράτος στην Ευρώπη. Έχει συνολική έκταση 301.340 τ.χλμ. και πληθυσμό 59.030.133 κατοίκους (σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις για το 2022). Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Ιταλίας, είναι η Ρώμη.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Austria ( German: Österreich), formally the Republic of Austria ( German: Republik Österreich), is a landlocked country in Central Europe, lying in the Eastern Alps. It is a federation of 9 federal states, one of which is the capital, Vienna, the most populous city and federal state. Austria is bordered by Germany to the northwest, Czech Republic to the north, Slovakia to the northeast, Hungary to the east, Slovenia and Italy to the south, and Switzerland and Liechtenstein to the west. The country occupies an area of 83,871 km ² (32,383 sq mi) and has a population of 9 million.

Austria emerged from the remnants of the Eastern and Hungarian March at the end of the first millennium. Originally a margraviate of Bavaria, it developed into a duchy of the Holy Roman Empire in 1156 and was later made an archduchy in 1453. In the 16th century, Vienna began serving as the empire's administrative capital and Austria thus became the heartland of the Habsburg monarchy. After the dissolution of the Holy Roman Empire in 1806, Austria established its own empire, which became a great power and the dominant member of the German Confederation. The empire's defeat in the Austro-Prussian War of 1866 led to the end of the Confederation and paved the way for the establishment of Austria-Hungary a year later, Austria was its part with the name Cisleithania.

After the assassination of Archduke Franz Ferdinand in 1914, Emperor Franz Joseph declared war on Serbia, which ultimately escalated into World War I. The empire's defeat and subsequent collapse led to the proclamation of the Republic of German-Austria in 1918 and the First Austrian Republic in 1919. During the interwar period, anti-parliamentarian sentiments culminated in the formation of an Austrofascist dictatorship under Engelbert Dollfuss in 1934. A year before the outbreak of World War II, Austria was annexed into Nazi Germany by Adolf Hitler, and it became a sub-national division. After its liberation in 1945 and a decade of Allied occupation, the country regained its sovereignty and declared its perpetual neutrality in 1955.

Austria is a parliamentary representative democracy with a popularly elected president as head of state and a chancellor as head of government and chief executive. Major cities include Vienna, Graz, Linz, Salzburg, and Innsbruck. Austria has the 17th highest nominal GDP per capita with high standards of living; it was ranked 25th in the world for its Human Development Index in 2021.

Austria has been a member of the United Nations since 1955 and of the European Union since 1995. It hosts the OSCE and OPEC and is a founding member of the OECD and Interpol. It also signed the Schengen Agreement in 1995, and adopted the euro currency in 1999.

The German name for Austria, Österreich, derives from the Old High German Ostarrîchi, which meant "eastern realm" and which first appeared in the "Ostarrîchi document" of 996. This word is probably a translation of Medieval Latin Marchia orientalis into a local (Bavarian) dialect.

Austria was a prefecture of Bavaria created in 976. The word "Austria" is a Latinisation of the German name and was first recorded in the 12th century. At the time, the Danube basin of Austria ( Upper and Lower Austria) was the easternmost extent of Bavaria.

The Central European land that is now Austria was settled in pre-Roman times by various Celtic tribes. The Celtic kingdom of Noricum was later claimed by the Roman Empire and made a province. Present-day Petronell- Carnuntum in eastern Austria was an important army camp turned capital city in what became known as the Upper Pannonia province. Carnuntum was home for 50,000 people for nearly 400 years.

After the fall of the Roman Empire, the area was invaded by Bavarians, Slavs, and Avars. Charlemagne, King of the Franks, conquered the area in AD 788, encouraged colonisation, and introduced Christianity. As part of Eastern Francia, the core areas that now encompass Austria were bequeathed to the house of Babenberg. The area was known as the marchia Orientalis and was given to Leopold of Babenberg in 976.

The first record showing the name Austria is from 996, where it is written as Ostarrîchi, referring to the territory of the Babenberg March. In 1156, the Privilegium Minus elevated Austria to the status of a duchy. In 1192, the Babenbergs also acquired the Duchy of Styria. With the death of Frederick II in 1246, the line of the Babenbergs was extinguished.

As a result, Ottokar II of Bohemia effectively assumed control of the duchies of Austria, Styria, and Carinthia. His reign came to an end with his defeat at Dürnkrut at the hands of Rudolph I of Germany in 1278. Thereafter, until World War I, Austria's history was largely that of its ruling dynasty, the Habsburgs.

The Habsburgs began also to accumulate territory far from the hereditary lands. In 1477, Archduke Maximilian, only son of Emperor Frederick III, married the heiress Maria of Burgundy, thus acquiring most of the Netherlands for the family. In 1496, his son Philip the Fair married Joanna the Mad, the heiress of Castile and Aragon, thus acquiring Spain and its Italian, African, Asian, and New World appendages for the Habsburgs.

In 1526, following the Battle of Mohács, Bohemia and the part of Hungary not occupied by the Ottomans came under Austrian rule. Ottoman expansion into Hungary led to frequent conflicts between the two empires, particularly evident in the Long War of 1593 to 1606. The Turks made incursions into Styria nearly 20 times, of which some are cited as "burning, pillaging, and taking thousands of slaves". In late September 1529, Suleiman the Magnificent launched the first siege of Vienna, which unsuccessfully ended, according to Ottoman historians, with the snowfalls of an early beginning winter.

During the long reign of Emperor Leopold I ( r. 1658-1705) and following the successful defence of Vienna against the Turks in 1683 (under the command of the King of Poland, John III Sobieski), a series of campaigns resulted in bringing most of Hungary to Austrian control by the Treaty of Karlowitz in 1699.

Emperor Charles VI relinquished many of the gains the empire made in the previous years, largely due to his apprehensions at the imminent extinction of the House of Habsburg. Charles was willing to offer concrete advantages in territory and authority in exchange for recognition of the Pragmatic Sanction that made his daughter Maria Theresa his heir. With the rise of Prussia, the Austrian-Prussian dualism began in Germany. Austria participated, together with Prussia and Russia, in the first and the third of the three Partitions of Poland (in 1772 and 1795).

The Congress of Vienna met in 1814-15. The objective of the Congress was to settle the many issues arising from the French Revolutionary Wars, the Napoleonic Wars, and the dissolution of the Holy Roman Empire.

Austria later became engaged in a war with Revolutionary France, which was highly unsuccessful in the beginning, with successive defeats at the hands of Napoleon, meaning the end of the old Holy Roman Empire in 1806. Two years earlier, the Empire of Austria was founded. From 1792 to 1801, the Austrians had suffered 754,700 casualties. In 1814, Austria was part of the Allied forces that invaded France and brought to an end the Napoleonic Wars.

It emerged from the Congress of Vienna in 1815 as one of the continent's four dominant powers and a recognised great power. The same year, the German Confederation ( Deutscher Bund) was founded under the presidency of Austria. Because of unsolved social, political, and national conflicts, the German lands were shaken by the 1848 revolutions aiming to create a unified Germany.

The various different possibilities for a united Germany were: a Greater Germany, or a Greater Austria or just the German Confederation without Austria at all. As Austria was not willing to relinquish its German-speaking territories to what would become the German Empire of 1848, the crown of the newly formed empire was offered to the Prussian King Friedrich Wilhelm IV. In 1864, Austria and Prussia fought together against Denmark and secured the independence from Denmark of the duchies of Schleswig and Holstein. As they could not agree on how the two duchies should be administered, though, they fought the Austro-Prussian War in 1866. Defeated by Prussia in the Battle of Königgrätz, Austria had to leave the German Confederation and no longer took part in German politics.

After the defeated Hungarian Revolution of 1848, the Austro-Hungarian Compromise of 1867, the Ausgleich, provided for a dual sovereignty, the Austrian Empire and the Kingdom of Hungary, under Franz Joseph I. The Austrian-Hungarian rule of this diverse empire included various groups, including Germans, Hungarians, Croats, Czechs, Poles, Rusyns, Serbs, Slovaks, Slovenes, and Ukrainians, as well as large Italian and Romanian communities.

As a result, ruling Austria-Hungary became increasingly difficult in an age of emerging nationalist movements, requiring considerable reliance on an expanded secret police. Yet, the government of Austria tried its best to be accommodating in some respects: for example, the Reichsgesetzblatt, publishing the laws and ordinances of Cisleithania, was issued in eight languages; and all national groups were entitled to schools in their own language and to the use of their mother tongue at state offices.

Many Austrians of all different social circles such as Georg Ritter von Schönerer promoted strong pan-Germanism in hope of reinforcing an ethnic German identity and the annexation of Austria to Germany. Some Austrians such as Karl Lueger also used pan-Germanism as a form of populism to further their own political goals. Although Bismarck's policies excluded Austria and the German Austrians from Germany, many Austrian pan-Germans idolised him and wore blue cornflowers, known to be the favourite flower of German Emperor William I, in their buttonholes, along with cockades in the German national colours (black, red, and yellow), although they were both temporarily banned in Austrian schools, as a way to show discontent towards the multi-ethnic empire.

Austria's exclusion from Germany caused many Austrians a problem with their national identity and prompted the Social Democratic Leader Otto Bauer to state that it was "the conflict between our Austrian and German character". The Austro-Hungarian Empire caused ethnic tension between the German Austrians and the other ethnic groups. Many Austrians, especially those involved with the pan-German movements, desired a reinforcement of an ethnic German identity and hoped that the empire would collapse, which would allow an annexation of Austria by Germany.

A lot of Austrian pan-German nationalists protested passionately against minister-president Kasimir Count Badeni's language decree of 1897, which made German and Czech co-official languages in Bohemia and required new government officials to be fluent in both languages. This meant in practice that the civil service would almost exclusively hire Czechs, because most middle-class Czechs spoke German but not the other way around. The support of ultramontane Catholic politicians and clergy for this reform triggered the launch of the " Away from Rome" ( German: Los-von-Rom) movement, which was initiated by supporters of Schönerer and called on "German" Christians to leave the Roman Catholic Church.

As the Second Constitutional Era began in the Ottoman Empire, Austria-Hungary took the opportunity to annex Bosnia and Herzegovina in 1908. The assassination of Archduke Franz Ferdinand in Sarajevo in 1914 by Bosnian Serb Gavrilo Princip was used by leading Austrian politicians and generals to persuade the emperor to declare war on Serbia, thereby risking and prompting the outbreak of World War I, which eventually led to the dissolution of the Austro-Hungarian Empire. Over one million Austro-Hungarian soldiers died in World War I.

On 21 October 1918, the elected German members of the Reichsrat (parliament of Imperial Austria) met in Vienna as the Provisional National Assembly for German Austria ( Provisorische Nationalversammlung für Deutschösterreich). On 30 October, the assembly founded the Republic of German-Austria by appointing a government, called Staatsrat. This new government was invited by the Emperor to take part in the decision on the planned armistice with Italy, but refrained from this business.

This left the responsibility for the end of the war, on 3 November 1918, solely to the emperor and his government. On 11 November, the emperor, advised by ministers of the old and the new governments, declared he would not take part in state business any more; on 12 November, German-Austria, by law, declared itself to be a democratic republic and part of the new German republic. The constitution, renaming the Staatsrat as Bundesregierung (federal government) and Nationalversammlung as Nationalrat (national council) was passed on 10 November 1920.

The Treaty of Saint-Germain of 1919 (for Hungary the Treaty of Trianon of 1920) confirmed and consolidated the new order of Central Europe which to a great extent had been established in November 1918, creating new states and altering others. The German-speaking parts of Austria which had been part of Austria-Hungary were reduced to a rump state named the Republic of German-Austria (German: Republik Deutschösterreich), though excluding the predominantly German-speaking South Tyrol. The desire for (annexation of Austria to Germany) was a popular opinion shared by all social circles in both Austria and Germany. On 12 November, German-Austria was declared a republic, and named Social Democrat Karl Renner as provisional chancellor. On the same day it drafted a provisional constitution that stated that "German-Austria is a democratic republic" (Article 1) and "German-Austria is an integral part of the German reich" (Article 2). The Treaty of Saint Germain and the Treaty of Versailles explicitly forbade union between Austria and Germany. The treaties also forced German-Austria to rename itself as "Republic of Austria" which consequently led to the first Austrian Republic.

Over three million German-speaking Austrians found themselves living outside the new Austrian Republic as minorities in the newly formed or enlarged states of Czechoslovakia, Yugoslavia, Hungary, and Italy. These included the provinces of South Tyrol (which became part of Italy) and German Bohemia (Czechoslovakia). The status of German Bohemia (Sudetenland) later played a role in sparking the Second World War.

After the war, inflation began to devalue the Krone, which was still Austria's currency. In autumn 1922, Austria was granted an international loan supervised by the League of Nations. The purpose of the loan was to avert bankruptcy, stabilise the currency, and improve Austria's general economic condition. The loan meant that Austria passed from an independent state to the control exercised by the League of Nations. In 1925, the was introduced, replacing the Krone at a rate of 10,000:1. Later, it was nicknamed the "Alpine dollar" due to its stability. From 1925 to 1929, the economy enjoyed a short high before nearly crashing after Black Tuesday.

The First Austrian Republic lasted until 1933, when Chancellor Engelbert Dollfuss, using what he called "self-switch-off of Parliament", established an autocratic regime tending towards Italian fascism. The two big parties at this time, the Social Democrats and the Conservatives, had paramilitary armies; the Social Democrats' Schutzbund was now declared illegal, but was still operative as civil war broke out.

In February 1934, several members of the Schutzbund were executed, the Social Democratic party was outlawed, and many of its members were imprisoned or emigrated. On 1 May 1934, the Austrofascists imposed a new constitution ("Maiverfassung") which cemented Dollfuss's power, but on 25 July he was assassinated in a Nazi coup attempt.

His successor Kurt Schuschnigg acknowledged the fact that Austria was a "German state" and he also believed that Austrians were "better Germans" but he wished that Austria would remain independent. He announced a referendum on 9 March 1938, to be held on 13 March, concerning Austria's independence from Germany. On 12 March 1938, Austrian Nazis took over the government, while German troops occupied the country, which prevented Schuschnigg's referendum from taking place. On 13 March 1938, the of Austria was officially declared. Two days later, Austrian-born Adolf Hitler announced what he called the "reunification" of his home country with the "rest of the German Reich" on Vienna's Heldenplatz. He established a plebiscite which confirmed the union with Germany in April 1938.

Parliamentary elections were held in Germany (including recently annexed Austria) on 10 April 1938. They were the final elections to the Reichstag during Nazi rule, and they took the form of a single-question referendum asking whether voters approved of a single Nazi-party list for the 813-member Reichstag, as well as the recent annexation of Austria (the ). Jews, Roma and Sinti were not allowed to vote. Turnout in the election was officially 99.5%, with 98.9% voting "yes". In the case of Austria, Adolf Hitler's native soil, 99.71% of an electorate of 4,484,475 officially went to the ballots, with a positive tally of 99.73%. Although most Austrians favored the Anschluss, in certain parts of Austria, the German soldiers were not always welcomed with flowers and joy, especially in Vienna, which had Austria's largest Jewish population. Nevertheless, despite the propaganda and the manipulation and rigging which surrounded the ballot box result, there was massive genuine support for Hitler for fulfilling the Anschluss, since many Germans from both Austria and Germany saw it as completing the long overdue unification of all Germans into one state.

On 13 March 1938, Austria was annexed by the Third Reich and it ceased to exist as an independent country. The Aryanisation of the wealth of Jewish Austrians started immediately in mid-March, with a so-called "wild" (i.e. extra-legal) phase, but it was soon structured legally and bureaucratically so the assets which Jewish citizens possessed could be stripped from them. At that time, Adolf Eichmann, who grew up in Austria, was transferred to Vienna and ordered to persecute the Jews. During the November pogrom in 1938 ("Reichskristallnacht"), Jews and Jewish institutions such as synagogues were subjected to violent attacks in Vienna, Klagenfurt, Linz, Graz, Salzburg, Innsbruck and several cities in Lower Austria. Otto von Habsburg, a vehement opponent of the Nazis, the last Crown Prince of Austria-Hungary, an honorary citizen of hundreds of places in Austria and partly envisaged by Schuschnigg as a monarchical option, was in Belgium at the time. He spoke out against the Anschluss and was then wanted by the Nazi regime and his property would have been expropriated and he would have been shot immediately if he were caught. In 1938, the Nazis renamed Austria the " Ostmark", a name which it had until 1942, when it was renamed the "Alpine and Danubian Gaue" (Alpen-und Donau-Reichsgaue).

Though Austrians made up only 8% of the population of the Third Reich, some of the most prominent Nazis were native Austrians, including Adolf Hitler, Ernst Kaltenbrunner, Arthur Seyss-Inquart, Franz Stangl, Alois Brunner, Friedrich Rainer, and Odilo Globocnik, as were over 13% of the members of the SS and 40% of the staff at the Nazi extermination camps. In the Reichsgau, besides the main camp KZ-Mauthausen, there were numerous sub-camps in all provinces where Jews and other prisoners were killed, tortured and exploited. At this time, because the territory was outside the operational radius of Allied aircraft, the armaments industry was greatly expanded through the forced labor of concentration camp prisoners, this was especially the case with regard to the manufacture of fighter planes, tanks and missiles. Ahead of the period of Nazi occupation, new underground national resistance movements in opposition to Nazism emerged.

Most of the resistance groups were soon crushed by the Gestapo. While the plans of the group around Karl Burian to blow up the Gestapo's headquarters in Vienna were uncovered, the important group around the later executed priest Heinrich Maier managed to contact the Allies. This so-called Maier-Messner group was able to send the Allies information about armaments factories where V-1 flying bombs, V-2 rockets, Tiger tanks and aircraft ( Messerschmitt Bf 109, Messerschmitt Me 163 Komet, etc.) were manufactured, information which was important to the success of Operation Crossbow and Operation Hydra, both of which were preliminary missions before the launch of Operation Overlord. This resistance group, which was in contact with the American secret service ( OSS), soon provided information about mass executions and concentration camps such as Auschwitz. The group's aim was to cause Nazi Germany to lose the war as quickly as possible and re-establish an independent Austria.

Karl Renner and Adolf Schärf (Socialist Party of Austria [Social Democrats and Revolutionary Socialists]), Leopold Kunschak (Austria's People's Party [former Christian Social People's Party]), and Johann Koplenig (Communist Party of Austria) declared Austria's secession from the Third Reich by the Declaration of Independence on 27 April 1945 and set up a provisional government in Vienna under state Chancellor Renner the same day, with the approval of the victorious Red Army and backed by Joseph Stalin. (The date is officially named the birthday of the second republic.) At the end of April, most of western and southern Austria were still under Nazi rule. On 1 May 1945, the federal constitution of 1929, which had been terminated by dictator Dollfuss on 1 May 1934, was declared valid again. The total number of military deaths from 1939 to 1945 was 260,000. The total number of Jewish Holocaust victims was 65,000. About 140,000 Jewish Austrians had fled from the country in 1938-39. Thousands of Austrians had taken part in serious Nazi crimes (hundreds of thousands of people died in the Mauthausen-Gusen concentration camp alone), a fact which was officially acknowledged by Chancellor Franz Vranitzky in 1992.

Much like Germany, Austria was divided into American, British, French, and Soviet zones and governed by the Allied Commission for Austria. As forecast in the Moscow Declaration in 1943, a subtle difference was seen in the treatment of Austria by the Allies. The Austrian government, consisting of Social Democrats, Conservatives, and Communists (until 1947), and residing in Vienna, which was surrounded by the Soviet zone, was recognised by the Western Allies in October 1945 after some doubts that Renner could be Stalin's puppet. Thus, the creation of a separate Western Austrian government and the division of the country was avoided. Austria, in general, was treated as though it had been originally invaded by Germany and liberated by the Allies (see Allied-occupied Austria).

On 15 May 1955, after talks which lasted for years and were influenced by the Cold War, Austria regained full independence by concluding the Austrian State Treaty with the Four Occupying Powers. On 26 October 1955, after all occupation troops had left, Austria declared its "permanent neutrality" by an act of parliament. This day is now Austria's National Day, a public holiday.

The status of South Tyrol was a lingering problem between Austria and Italy. To this day, there are 20 different squares in Austrian cities called " Südtiroler Platz" (South Tyrolean Square) in memory of the loss of the Austrian territories in the south of Tyrol. The separation led to the division of Tyrol into North Tyrol, South Tyrol, and East Tyrol, with North Tyrol and East Tyrol not bordering each other and both being part of Austria. After riots ( South Tyrolean independence movement) due to repression of the German-speaking population by fascist-minded Italians in the 1950s and 1960s, the dispute was officially settled by the 1980s with a great degree of autonomy being granted to South Tyrol by the Italian national government. In modern times, both Tyrol and South Tyrol enjoy prosperity due to tourism, which has completely flattened the conflict.

The political system of the Second Republic is based on the constitution of 1920 and 1929, which was reintroduced in 1945. The system came to be characterised by , meaning that most posts of political importance were split evenly between members of the Social Democratic Party of Austria (SPÖ) and the Austrian People's Party (ÖVP). Interest group "chambers" with mandatory membership (e.g. for workers, business people, farmers) grew to considerable importance and were usually consulted in the legislative process, so hardly any legislation was passed that did not reflect widespread consensus.

Since 1945, governing via a single-party government has occurred twice: 1966-1970 (ÖVP) and 1970-1983 (SPÖ). During all other legislative periods, either a grand coalition of SPÖ and ÖVP or a "small coalition" (one of these two and a smaller party) ruled the country.

Kurt Waldheim, the former secretary-general of the United Nations, was elected President of Austria from 1986 to 1992. He had been a Wehrmacht officer in the Second World War and was accused of war crimes.

Following a referendum in 1994, at which consent reached a majority of two-thirds, the country became a member of the European Union on 1 January 1995.

The major parties SPÖ and ÖVP have contrary opinions about the future status of Austria's military nonalignment: While the SPÖ in public supports a neutral role, the ÖVP argues for stronger integration into the EU's security policy; even a future NATO membership is not ruled out by some ÖVP politicians (ex. Werner Fasslabend (ÖVP) in 1997). In reality, Austria is taking part in the EU's Common Foreign and Security Policy, participates in peacekeeping and peace creating tasks, and has become a member of NATO's "Partnership for Peace"; the constitution has been amended accordingly. Since Liechtenstein joined the Schengen Area in 2011, none of Austria's neighbouring countries performs border controls towards it anymore.

The Parliament of Austria is located in Vienna, the country's capital and most populous city. Austria became a federal, representative democratic republic through the Federal Constitution of 1920. The political system of the Second Republic with its nine federal states is based on the constitution of 1920, amended in 1929, which was re-enacted on 1 May 1945.

The government can be removed from office by either a presidential decree or by vote of no confidence in the lower chamber of parliament, the Nationalrat. Voting for the president and for the parliament used to be compulsory in Austria. The compulsion was abolished in steps from 1982 to 2004.

Austria's parliament consists of two chambers. The composition of the Nationalrat (183 seats) is determined every five years (or whenever the Nationalrat has been dissolved by the federal president on a motion by the federal chancellor, or by Nationalrat itself) by a general election in which every citizen over the age of 16 has the right to vote. The voting age was lowered from 18 in 2007.

While there is a general threshold of 4% of the vote for all parties in federal elections ( Nationalratswahlen) to participate in the proportional allocation of seats, there remains the possibility of being elected to a seat directly in one of the 43 regional electoral districts ( Direktmandat).

The Nationalrat is the dominant chamber in the legislative process in Austria. However, the upper house of parliament, the Bundesrat, has a limited right of veto (the Nationalrat can-in almost all cases-ultimately pass the respective bill by voting a second time; this is referred to as a Beharrungsbeschluss, lit. "vote of persistence"). A constitutional convention, called the Österreich -Konvent was convened on 30 June 2003 to consider reforms to the constitution, but failed to produce a proposal that would command a two-thirds majority in the Nationalrat, the margin necessary for constitutional amendments or reform.

While the bicameral Parliament and the Government constitute the legislative and executive branches, respectively, the courts are the third branch of Austrian state powers. The Constitutional Court ( Verfassungsgerichtshof) exerts considerable influence on the political system because of its power to invalidate legislation and ordinances that are not in compliance with the constitution. Since 1995, the European Court of Justice may overrule Austrian decisions in all matters defined in laws of the European Union. Austria also implements the decisions of the European Court of Human Rights, since the European Convention on Human Rights is part of the Austrian constitution.

After general elections held in October 2006, the Social Democratic Party (SPÖ) emerged as the strongest party, and the Austrian People's Party (ÖVP) came in second, having lost about 8% of its previous polling. Political realities prohibited any of the two major parties from forming a coalition with smaller parties. In January 2007 the People's Party and SPÖ formed a grand coalition with the social democrat Alfred Gusenbauer as Chancellor. This coalition broke up in June 2008.

Elections in September 2008 further weakened both major parties (SPÖ and ÖVP) but together they still held 70% of the votes, with the Social Democrats holding slightly more than the other party. They formed a coalition with Werner Faymann from the Social Democrats as Chancellor. The Green Party came in third with 11% of the vote. The FPÖ and the deceased Jörg Haider's new party Alliance for the Future of Austria, both on the political right, were strengthened during the election but taken together received less than 20% of the vote. On 11 October 2008, Jörg Haider died in a car accident.

In the legislative elections of 2013, the Social Democratic Party received 27% of the vote and 52 seats; People's Party 24% and 47 seats, thus controlling together the majority of the seats. The Freedom Party received 40 seats and 21% of the votes, while the Greens received 12% and 24 seats. Two new parties, Stronach and the NEOS, received less than 10% of the vote, and 11 and nine seats respectively.

On 17 May 2016, Christian Kern from Social Democrats (SPÖ) was sworn in as new chancellor. He continued governing in a "grand coalition" with the conservative People's Party (ÖVP). He took the office after former chancellor, also from SPÖ, Werner Faymann's resignation.

On 26 January 2017, Alexander Van der Bellen was sworn in as the mostly ceremonial - but symbolically significant - role of Austrian president.

After the Grand Coalition broke in Spring 2017 a snap election was proclaimed for October 2017. The Austrian People's Party (ÖVP) with its new young leader Sebastian Kurz emerged as the largest party in the National Council, winning 31.5% of votes and 62 of the 183 seats. The Social Democratic Party (SPÖ) finished second with 52 seats and 26.9% votes, slightly ahead of the Freedom Party of Austria (FPÖ), which received 51 seats and 26%. NEOS finished fourth with 10 seats (5.3 percent of votes), and PILZ (which split from the Green Party at the start of the campaign) entered parliament for the first time and came in fifth place with 8 seats and 4.4% The Green Party failed with 3.8% to cross the 4% threshold and was ejected from parliament, losing all of its 24 seats. The ÖVP decided to form a coalition with the FPÖ. The new government between the centre-right wing and the right-wing populist party under the new chancellor Sebastian Kurz was sworn in on 18 December 2017, but the coalition government later collapsed in the wake of the "Ibiza" corruption scandal and new elections were called for 29 September 2019. The elections lead to another landslide victory (37.5%) of the Austrian People's Party (ÖVP) who formed a coalition-government with the reinvigorated (13.9%) Greens, which was sworn in with Kurz as chancellor on 7 January 2020.

On 11 October 2021, Chancellor Sebastian Kurz resigned, after pressure triggered by a corruption scandal. Foreign Minister Alexander Schallenberg of ÖVP succeeded him as chancellor. Following a corruption scandal involving the ruling People's Party, Austria got its third conservative chancellor in two months after Karl Nehammer was sworn into office on 6 December 2021. His predecessor Alexander Schallenberg had left the office after less than two months. ÖVP and the Greens continued to govern together.

A year after Karl Nehammer was sworn into office, Austria disagreed to Bulgaria's and Romania's accession to the Schengen Area. In the two countries, the Austrian veto caused a considerable outrage. Because of the controversial vote, Romania withdrew its ambassador from Vienna. Citizens of Romania were advised by the government not to travel to Austria for skiing, and a boycott against Austrian companies like OMV and Raiffeisen is still ongoing.

The 1955 Austrian State Treaty ended the occupation of Austria following World War II and recognised Austria as an independent and sovereign state. On 26 October 1955, the Federal Assembly passed a constitutional article in which "Austria declares of her own free will her perpetual neutrality." The second section of this law stated that "in all future times Austria will not join any military alliances and will not permit the establishment of any foreign military bases on her territory." Since then, Austria has shaped its foreign policy on the basis of neutrality, but rather different from the neutrality of Switzerland.

Austria began to reassess its definition of neutrality following the fall of the Soviet Union, granting overflight rights for the UN-sanctioned action against Iraq in 1991, and since 1995, it has developed participation in the EU's Common Foreign and Security Policy. Also in 1995, it joined NATO's Partnership for Peace (although it was careful to do so only after Russia joined) and subsequently participated in peacekeeping missions in Bosnia. Meanwhile, the only part of the Constitutional Law on Neutrality of 1955 still fully valid is to not allow foreign military bases in Austria. Austria signed the UN's Nuclear Weapon Ban Treaty, which was opposed by all NATO members.

The manpower of the Austrian Armed Forces (German: Bundesheer) mainly relies on conscription. All males who have reached the age of eighteen and are found fit have to serve a six months compulsory military service, followed by an eight-year reserve obligation. Both males and females at the age of sixteen are eligible for voluntary service. Conscientious objection is legally acceptable and those who claim this right are obliged to serve an institutionalised nine months civilian service instead. Since 1998, women volunteers have been allowed to become professional soldiers.

The main sectors of the Bundesheer are Joint Forces (Streitkräfteführungskommando, SKFüKdo) which consist of Land Forces (Landstreitkräfte), Air Forces (Luftstreitkräfte), International Missions (Internationale Einsätze) and Special Forces (Spezialeinsatzkräfte), next to Joint Mission Support Command (Kommando Einsatzunterstützung; KdoEU) and Joint Command Support Centre (Führungsunterstützungszentrum; FüUZ). Austria is a landlocked country and has no navy.

In 2012, Austria's defence expenditures corresponded to approximately 0.8% of its GDP. The Army currently has about 26,000 soldiers, of whom about 12,000 are conscripts. As head of state, the Austrian president is nominally the commander-in-chief of the Armed Forces. Command of the Austrian Armed Forces is exercised by the minister of defence, as of May 2020: Klaudia Tanner.

Since the end of the Cold War, and more importantly the removal of the former heavily guarded " Iron Curtain" separating Austria and its Eastern Bloc neighbours ( Hungary and former Czechoslovakia), the Austrian military has been assisting Austrian border guards in trying to prevent border crossings by illegal immigrants. This assistance came to an end when Hungary and Slovakia joined the EU Schengen Area in 2008, for all intents and purposes abolishing "internal" border controls between treaty states. Some politicians have called for a prolongation of this mission, but the legality of this is heavily disputed. In accordance with the Austrian constitution, armed forces may only be deployed in a limited number of cases, mainly to defend the country and aid in cases of national emergency, such as in the wake of natural disasters. They may only exceptionally be used as auxiliary police forces.

Within its self-declared status of permanent neutrality, Austria has a tradition of engaging in UN-led peacekeeping and other humanitarian missions. The Austrian Forces Disaster Relief Unit (AFDRU), in particular, an all-volunteer unit with close ties to civilian specialists (e.g. rescue dog handlers) enjoys a reputation as a quick (standard deployment time is 10 hours) and efficient SAR unit. Currently, larger contingents of Austrian forces are deployed in Bosnia and Kosovo.

Austria is a federal republic consisting of nine federal states (German: Bundesländer). The federal states are sub-divided into districts (Bezirke) and statutory cities (Statutarstädte). Districts are subdivided into municipalities ( Gemeinden). Statutory Cities have the competencies otherwise granted to both districts and municipalities. Vienna is unique in that it is both a city and a federal state. The European Commission's Directorate-General for Translation calls the federal states provinces.

Austria is a largely mountainous country because of its location in the Alps. The Central Eastern Alps, Northern Limestone Alps and Southern Limestone Alps are all partly in Austria. Of the total area of Austria (84,000 km ² or 32,433 sq mi), only about a quarter can be considered low lying, and only 32% of the country is below 500 metres (1,640 ft). The Alps of western Austria give way somewhat into low lands and plains in the eastern part of the country.

Austria lies between latitudes 46° and 49° N, and longitudes 9° and 18° E.

It can be divided into five areas, the biggest being the Eastern Alps, which constitute 62% of the nation's total area. The Austrian foothills at the base of the Alps and the Carpathians account for around 12% and the foothills in the east and areas surrounding the periphery of the Pannoni low country amount to about 12% of the total landmass. The second greater mountain area (much lower than the Alps) is situated in the north. Known as the Austrian granite plateau, it is located in the central area of the Bohemian Mass and accounts for 10% of Austria. The Austrian portion of the Vienna basin makes up the remaining 4%.

Phytogeographically, Austria belongs to the Central European province of the Circumboreal Region within the Boreal Kingdom. According to the WWF, the territory of Austria can be subdivided into four ecoregions: the Central European mixed forests, Pannonian mixed forests, Alps conifer and mixed forests, and Western European broadleaf forests. Austria had a 2018 Forest Landscape Integrity Index mean score of 3.55/10, ranking it 149th globally out of 172 countries.

Köppen-Geiger climate classification map for Austria[136]

The greater part of Austria lies in the cool/temperate climate zone, where humid westerly winds predominate. With nearly three-quarters of the country dominated by the Alps, the alpine climate is predominant. In the east-in the Pannonian Plain and along the Danube valley -the climate shows continental features with less rain than the alpine areas. Although Austria is cold in the winter (−10 to 0 °C), summer temperatures can be relatively high, with average temperatures in the mid-20s and a highest temperature of 40.5 °C (105 °F) in August 2013.

According to the Köppen Climate Classification Austria has the following climate types: Oceanic (Cfb), Cool/Warm-summer humid continental (Dfb), Subarctic/Subalpine (Dfc), Tundra/Alpine (ET) and Ice-Cap (EF). It is important to note though that Austria may experience very cold, severe winters, but most of the time they are only around as cold as those in somewhat comparable climate zones, for example Southern Scandinavia or Eastern Europe. As well, at higher altitudes, summers are usually considerably cooler than in the valleys/lower altitudes. The subarctic and tundra climates seen around the Alps are much warmer in winter than what is normal elsewhere due in part to the Oceanic influence on this part of Europe.

Austria consistently ranks high in terms of GDP per capita, due to its highly industrialised economy, and well-developed social market economy. Until the 1980s, many of Austria's largest industry firms were nationalised; in recent years, however, privatisation has reduced state holdings to a level comparable to other European economies. Labour movements are particularly influential, exercising large influence on labour politics and decisions related to the expansion of the economy. Next to a highly developed industry, international tourism is the most important part of the economy of Austria.

Germany has historically been the main trading partner of Austria, making it vulnerable to rapid changes in the German economy. Since Austria became a member state of the European Union, it has gained closer ties to other EU economies, reducing its economic dependence on Germany. In addition, membership of the EU has drawn an influx of foreign investors attracted by Austria's access to the single European market and proximity to the aspiring economies of the European Union. Growth in GDP reached 3.3% in 2006. At least 67% of Austria's imports come from other European Union member states.

Austria indicated on 16 November 2010 that it would withhold the December installment of its contribution to the EU bailout of Greece, citing the material worsening of the Greek debt situation and the apparent inability of Greece to collect the level of tax receipts it had previously promised.

The Financial crisis of 2007-2008 dented the economy of Austria in other ways as well. It caused, for example, the Hypo Alpe-Adria-Bank International to be purchased in December 2009 by the government for 1 euro owing to credit difficulties, thus wiping out the €1.63bn of BayernLB. As of February 2014, the HGAA situation was unresolved, causing Chancellor Werner Faymann to warn that its failure would be comparable to the 1931 Creditanstalt event.

Since the fall of communism, Austrian companies have been quite active players and consolidators in Eastern Europe. Between 1995 and 2010, 4,868 mergers and acquisitions with a total known value of 163 bil. EUR with the involvement of Austrian firms have been announced. The largest transactions with involvement of Austrian companies have been: the acquisition of Bank Austria by Bayerische Hypo- und Vereinsbank for 7.8 billion EUR in 2000, the acquisition of Porsche Holding Salzburg by Volkswagen Group for 3.6 billion EUR in 2009, and the acquisition of Banca Comercială Română by Erste Group for 3.7 bil. EUR in 2005.

Tourism in Austria accounts for almost 9% of its gross domestic product. In 2007, Austria ranked 9th worldwide in international tourism receipts, with 18.9 billion US$. In international tourist arrivals, Austria ranked 12th with 20.8 million tourists.

In 1972, the country began construction of a nuclear-powered electricity-generation station at Zwentendorf on the River Danube, following a unanimous vote in parliament. However, in 1978, a referendum voted approximately 50.5% against nuclear power, 49.5% for, and parliament subsequently unanimously passed a law forbidding the use of nuclear power to generate electricity although the nuclear power plant was already finished.

Austria currently produces more than half of its electricity by hydropower. Together with other renewable energy sources such as wind, solar and biomass powerplants, the electricity supply from renewable energy amounts to 62.89% of total use in Austria, with the rest being produced by gas and oil power plants.

Compared to most European countries, Austria is ecologically well endowed. Its biocapacity (or biological natural capital) is more than double of the world average: In 2016, Austria had 3.8 global hectares of biocapacity per person within its territory, compared to the world average of 1.6 global hectares per person. In contrast, in 2016, they used 6.0 global hectares of biocapacity - their ecological footprint of consumption. This means that Austrians use about 60 percent more biocapacity than Austria contains. As a result, Austria is running a biocapacity deficit.

Austria's population was estimated to be nearly 9 million (8.9) in 2020 by Statistik Austria. The population of the capital, Vienna, exceeds 1.9 million (2.6 million, including the suburbs), representing about a quarter of the country's population. It is known for its cultural offerings and high standard of living.

According to Eurostat, in 2018 there were 1.69 million foreign-born residents in Austria, corresponding to 19.2% of the total population; 928,700 (10.5%) were born outside the EU and 762,000 (8.6%) were born in another EU member state. There are more than 483,100 descendants of foreign-born immigrants.

Turks form one of the largest ethnic groups in Austria, numbering around 350,000. 13,000 Turks were naturalised in 2003 and an unknown number have arrived in Austria at the same time. While 2,000 Turks left Austria in the same year, 10,000 immigrated to the country, confirming a strong trend of growth. Together, Serbs, Croats, Bosniaks, Macedonians, and Slovenes make up about 5.1% of Austria's total population. The Council of Europe estimates that approximately 25,000 Romani people live in Austria.

The total fertility rate (TFR) in 2017 was estimated at 1.52 children born per woman, below the replacement rate of 2.1, it remains considerably below the high of 4.83 children born per woman in 1873. In 2015, 42.1% of births were to unmarried women. Austria had the 14th oldest population in the world in 2020, with the average age of 44.5 years. The life expectancy in 2016 was estimated at 81.5 years (78.9 years male, 84.3 years female).

Statistics Austria estimates that the population will grow to 10.55 million people by 2080 due to immigration.

Austrian German or Austrian (a variety of Standard High German) is spoken in Austria, it has been an official and standardized language of the country since the Österreichisches Wörterbuch was published by the Ministry of Education, Science and Research in 1951, though used primarily just in education, publications, announcements, and websites. It is mostly identical to German Standard High German but with many vocabulary differences. However, the common spoken languages of Austria are not Austrian German taught in schools but Bavarian and Alemannic dialects: An Upper Germanic local language or collection of dialects with varying degrees of difficulty being understood by each other as well as by speakers of non-Austrian German dialects. Taken as a collective whole, German languages or dialects are thus spoken natively by 88.6% of the population, which includes the 2.5% German-born citizens who reside in Austria, followed by Turkish (2.28%), Serbian (2.21%), Croatian (1.63%), English (0.73%), Hungarian (0.51%), Bosnian (0.43%), Polish (0.35%), Albanian (0.35%), Slovenian (0.31%), Czech (0.22%), Arabic (0.22%), and Romanian (0.21%).

The Austrian federal states Carinthia and Styria are home to a significant indigenous Slovene-speaking minority while in the easternmost federal state, Burgenland (formerly part of the Hungarian portion of Austria-Hungary), there are significant Hungarian- and Croatian-speaking minorities. Burgenland Croatian, Hungarian, and Slovene are also recognized as official languages beside German in these Austrian federal states.

Bilingual sign of Oberwart (in Hungarian Felsőőr) in Burgenland

According to census information published by Statistik Austria for 2001 there were a total of 710,926 foreign nationals living in Austria. Of these, the largest by far are 283,334 foreign nationals from the former Yugoslavia (of whom 135,336 speak Serbian; 105,487 Croatian; 31,591 Bosnian-i.e. 272,414 Austrian resident native speakers in total, plus 6,902 Slovenian and 4,018 Macedonian speakers).

The second largest population of linguistic and ethnic groups are the Turks (including minority of Kurds) with a number of 200,000 to 300,000 who currently live in Austria.

The next largest population of linguistic and ethnic groups are the 124,392 who speak German as their mother tongue even though they hail from outside of Austria (mainly immigrants from Germany, some from Switzerland, South Tyrol in Italy, Romania, or the former Soviet Union); 123,417 English; 24,446 Albanian; 17,899 Polish; 14,699 Hungarian; 12,216 Romanian; 10,000 Malayali; 7,982 Arabic; 6,891 Slovak; 6,707 Czech; 5,916 Persian; 5,677 Italian; 5,466 Russian; 5,213 French; 4,938 Chinese; 4,264 Spanish; 3,503 Bulgarian. The numbers for other languages fall off sharply below 3,000.

In 2006, some of the Austrian federal states introduced standardised tests for new citizens, to assure their language ability, cultural knowledge and accordingly their ability to integrate into the Austrian society (for the national rules, see Austrian nationality law-Naturalisation).

Historically Austrians were regarded as ethnic Germans and viewed themselves as such, although this national identity was challenged by Austrian nationalism in the decades after the end of World War I and even more so after World War II. Austria was part of the Holy Roman Empire of the German Nation until its ending in 1806 and had been part of the German Confederation, a loose association of 39 separate German-speaking countries, until the Austro-Prussian war in 1866, which resulted in the exclusion of Austria from the German Confederation and the creation of the North German Confederation led by Prussia. In 1871, Germany was founded as a nation-state, Austria was not a part of it. After World War I and the breakup of the Austrian monarchy, politicians of the new republic declared its name to be "Deutschösterreich" ( Republic of German-Austria) and that it was part of the German Republic. A unification of the two countries was forbidden by the treaty of Saint-Germain-en-Laye as one of the conditions imposed by the victorious Allies of World War I upon the vanquished nation, to prevent the creation of a territorially extensive German state. After the events of World War II and Nazism, Austria as a country has made efforts to develop an Austrian national identity among its populace, and nowadays most do not consider themselves Germans. However, a minority of Austrians still consider themselves to be Germans and advocate for a "Greater Germany", arguing that the historic boundaries of the German people goes beyond the boundaries of modern-day countries, especially Austria and Germany.

Austrians may be described either as a nationality or as a homogeneous Germanic ethnic group, that is closely related to neighbouring Germans, Liechtensteiners and German-speaking Swiss. Today 91.1% of the population are regarded as ethnic Austrians.

The Turks are the largest single immigrant group in Austria, closely followed by the Serbs. Serbs form one of the largest ethnic groups in Austria, numbering around 300,000 people. Historically, Serbian immigrants moved to Austria during the time of the Austro-Hungarian Empire, when Vojvodina was under Imperial control. Following World War II the number of Serbs expanded again, and today the community is very large. The Austrian Serbian Society was founded in 1936. Today, Serbs in Austria are mainly found in Vienna, Salzburg, and Graz.

Of the remaining number of Austria's people who are of non-Austrian descent, many come from surrounding countries, especially from the former East Bloc nations. Guest workers (Gastarbeiter) and their descendants, as well as refugees from the Yugoslav wars and other conflicts, also form an important minority group in Austria. Since 1994 the Roma- Sinti have been an officially recognised ethnic minority in Austria.

An estimated 13,000 to 40,000 Slovenes in the Austrian federal state Carinthia (the Carinthian Slovenes) as well as Croats (around 30,000) and Hungarians in Burgenland were recognised as a minority and have had special rights following the Austrian State Treaty ( Staatsvertrag) of 1955. The Slovenes in the Austrian federal state Styria (estimated at a number between 1,600 and 5,000) are not recognised as a minority and do not have special rights, although the State Treaty of 27 July 1955 states otherwise.

The right for bilingual topographic signs for the regions where Slovene and Croat Austrians live alongside the German-speaking population (as required by the 1955 State Treaty) is still to be fully implemented in the view of some, while others believe that the treaty-derived obligations have been met (see below). Many Carinthians are afraid of Slovenian territorial claims, pointing to the fact that Yugoslav troops entered the federal state after each of the two World wars and considering that some official Slovenian atlases show parts of Carinthia as Slovene cultural territory. The former governor of Carinthia Jörg Haider has made this fact a matter of public argument in autumn 2005 by refusing to increase the number of bilingual topographic signs in Carinthia. A poll by the Kärntner Humaninstitut conducted in January 2006 stated that 65% of Carinthians were not against an increase of bilingual topographic signs, since the original requirements set by the State Treaty of 1955 had already been fulfilled according to their point of view.

Another interesting phenomenon is the so-called " Windischen-Theorie" stating that the Slovenes can be split in two groups: actual Slovenes and (a traditional German name for Slavs), based on differences in language between Austrian Slovenes, who were taught Slovene standard language in school and those Slovenes who spoke their local Slovene dialect but went to German schools. The term Windische was applied to the latter group as a means of distinction. This politically influenced theory, dividing Slovene Austrians into the "loyal Windische" and the "national Slovenes", was never generally accepted and fell out of use some decades ago.

Austria was historically a strongly Catholic country, having been the centre of the Habsburg monarchy which championed Roman Catholicism. Although in the 16th century many Austrians converted to Protestantism, Lutheranism in particular, as the Protestant Reformation (begun in 1517) was spreading across Europe, the Habsburgs enacted measures of Counter-Reformation as early as 1527 and harshly repressed Austrian Protestantism, albeit a minority of Austrians remained Protestant. A few decades after the fall of the Habsburg monarchy at the end of the World War I, and the transformation of Austria into a federal republic, at least since the 1970s there has been a decline of Christianity (with the exception of Orthodox churches) and a proliferation of other religions, a process which has been particularly pronounced in Vienna.

In 2001, about 74% of Austria's population were registered as Roman Catholic, while about 5% considered themselves Protestants. Austrian Christians, both Catholic and Protestant, are obliged to pay a mandatory membership fee (calculated by income-about 1%) to their church; this payment is called "Kirchenbeitrag" ("Ecclesiastical/Church contribution"). Since the second half of the 20th century, the number of adherents and churchgoers has declined. Data for 2018 from the Austrian Roman Catholic Church list 5,050,000 members, or 56.9% of the total Austrian population. Sunday church attendance was 605,828 or 7% of the total Austrian population in 2015. The Lutheran church also recorded a loss of 74,421 adherents between 2001 and 2016.

The 2001 census report indicated that about 12% of the population declared that they have no religion; according to ecclesiastical information this share had grown to 20% by 2015 and further increased to 22.4% (1,997,700 people) in 2021. Of the remaining people, around 340,000 were registered as members of various Muslim communities in 2001, mainly due to the influx from Turkey, Bosnia-Herzegovina and Kosovo. The number of Muslims has doubled in 15 years to 700,000 in 2016 and reached 745,600 in 2021. Furthermore, in 2021, there were 436,700 members of Eastern Orthodox Churches (mostly Serbs), about 21,800 people were active Jehovah's Witnesses and 5,400 were Jewish. Additionally, 26.600 Buddhists and 10.100 Hindus lived in Austria in 2021.

According to the Eurobarometer Poll 2010,

44% of Austrian citizens responded that "they believe there is a God."

38% answered that "they believe there is some sort of spirit or life force."

12% answered that "they do not believe there is any sort of spirit, God, or life force."

Education in Austria is entrusted partly to the Austrian federal states and partly to the national government. School attendance is compulsory for nine years, i.e. usually to the age of fifteen.

Pre-school education (called Kindergarten in German), free in most federal states, is provided for all children between the ages of three and six years and, whilst optional, is considered a normal part of a child's education due to its high takeup rate. Maximum class size is around 30, each class normally being cared for by one qualified teacher and one assistant.

Standard attendance times are 8 am to 12 pm or 1 pm, with hourly five- or ten-minute breaks. Children are given homework daily from the first year. Historically there has been no lunch hour, with children returning home to eat. However, due to a rise in the number of mothers in work, primary schools are increasingly offering pre-lesson and afternoon care.

As in Germany, secondary education consists of two main types of schools, attendance at which is based on a pupil's ability as determined by grades from the primary school. The Gymnasium caters for the more able children, in the final year of which the Matura examination is taken, which is a requirement for access to university. The Hauptschule prepares pupils for vocational education but also for various types of further education ( Höhere Technische Lehranstalt HTL = institution of higher technical education; HAK = commercial academy; HBLA = institution of higher education for economic business; etc.). Attendance at one of these further education institutes also leads to the Matura. Some schools aim to combine the education available at the Gymnasium and the Hauptschule, and are known as Gesamtschulen. In addition, a recognition of the importance of learning English has led some Gymnasiums to offer a bilingual stream, in which pupils deemed able in languages follow a modified curriculum, a portion of the lesson time being conducted in English.

As at primary school, lessons at Gymnasium begin at 8 am and continue with short intervals until lunchtime or early afternoon, with children returning home to a late lunch. Older pupils often attend further lessons after a break for lunch, generally eaten at school. As at primary level, all pupils follow the same plan of work. Great emphasis is placed on homework and frequent testing. Satisfactory marks in the end-of-the-year report ("Zeugnis") are a prerequisite for moving up ("aufsteigen") to the next class. Pupils who do not meet the required standard re-sit their tests at the end of the summer holidays; those whose marks are still not satisfactory are required to re-sit the year ("sitzenbleiben").

It is not uncommon for a pupil to re-sit more than one year of school. After completing the first two years, pupils choose between one of two strands, known as "Gymnasium" (slightly more emphasis on arts) or "Realgymnasium" (slightly more emphasis on science). Whilst many schools offer both strands, some do not, and as a result, some children move schools for a second time at age 12. At age 14, pupils may choose to remain in one of these two strands, or to change to a vocational course, possibly with a further change of school.

The Austrian university system had been open to any student who passed the Matura examination until recently. A 2006 bill allowed the introduction of entrance exams for studies such as Medicine. In 2001, an obligatory tuition fee (" Studienbeitrag") of €363.36 per term was introduced for all public universities. Since 2008, for all EU students the studies have been free of charge, as long as a certain time-limit is not exceeded (the expected duration of the study plus usually two terms tolerance). When the time-limit is exceeded, the fee of around €363.36 per term is charged. Some further exceptions to the fee apply, e.g. for students with a year's salary of more than about €5000. In all cases, an obligatory fee of €20.20 is charged for the student union and insurance.

Even though Austria has a 0.9 health index and a life expectancy of 81 years, the country still faces numerous problems when it comes to health, one example being that 2 in 5 Austrians have a chronic condition. Cancer is a big problem in the country, as about 21,500 people died of this condition in 2019, having lung cancer as the primary cause of cancer deaths, probably linked to several risk factors in the country's population, as it is estimated that 40% of deaths in the country are caused by smoking, dietary risks, alcohol, low physical activity, and air pollution. One of the most costly health services in the EU is located in Austria. In 2019, health spending per capita ranked third in the EU. Health-related out-of-pocket expenditures are higher than the EU average.

Medical personnel

The number of nurses in Austria has been subject to debate in recent years with regard to definitions of qualifications and their interpretation in cross-country comparisons. A new mandatory health professional's registry was set up in 2018. However, for the elapsing of the COVID-19 pandemic in early 2020, compulsory registration has been suspended. This implies that professional activities in long-term superintendency are moreover possible without registration until the end of the pandemic by late spring 2022 (Transition without the pandemic is still to be defined).

Austria's past as a European power and its cultural environment generated a broad contribution to various forms of art, most notably among them music. Austria was the birthplace of many famous composers such as Joseph Haydn, Michael Haydn, Franz Liszt, Franz Schubert, Anton Bruckner, Johann Strauss Sr. and Johann Strauss Jr., as well as members of the Second Viennese School such as Arnold Schoenberg, Anton Webern and Alban Berg. Wolfgang Amadeus Mozart was born in Salzburg, then an independent Church Principality of the Holy Roman Empire, which later became part of Austria, and much of Mozart's career was spent in Vienna.

Vienna was for a long time an important centre of musical innovation. 18th- and 19th-century composers were drawn to the city due to the patronage of the Habsburgs, and made Vienna the European capital of classical music. During the Baroque period, Slavic and Hungarian folk forms influenced Austrian music.

Austrian Herbert von Karajan was principal conductor of the Berlin Philharmonic for 35 years. He is generally regarded as one of the greatest conductors of the 20th century, and he was a dominant figure in European classical music from the 1960s until his death.

International pop musician Johann Hölzel, also known by his stage name Falco was born in Vienna 19 February 1957.

Austria singer Conchita Wurst won the Eurovision Song Contest in 2014.

Sascha Kolowrat was an Austrian pioneer of filmmaking. Billy Wilder, Fritz Lang, Josef von Sternberg, and Fred Zinnemann originally came from the Austrian Empire before establishing themselves as internationally relevant filmmakers. Willi Forst, Ernst Marischka, and Franz Antel enriched the popular cinema in German-speaking countries. Michael Haneke became internationally known for his disturbing cinematic studies, receiving a Golden Globe for his critically acclaimed film The White Ribbon (2010).

The first Austrian director to receive an Academy Award was Stefan Ruzowitzky. A number of Austrian actors also pursued international careers, among them Peter Lorre, Helmut Berger, Curd Jürgens, Senta Berger, Oskar Werner, and Klaus Maria Brandauer. Most notably, Hedy Lamarr and Arnold Schwarzenegger became international movie stars in Hollywood. Christoph Waltz rose to fame with his performances in Inglourious Basterds and Django Unchained, earning him the Academy Award for Best Supporting Actor in 2010 and 2012. Max Reinhardt was a master of spectacular and astute theatre productions. Otto Schenk not only excelled as a stage actor, but also as an opera director.

Austria was the cradle of numerous scientists with international reputation. Among them are Ludwig Boltzmann, Ernst Mach, Victor Franz Hess and Christian Doppler, prominent scientists in the 19th century. In the 20th century, contributions by Lise Meitner, Erwin Schrödinger and Wolfgang Pauli to nuclear research and quantum mechanics were key to these areas' development during the 1920s and 1930s. Prominent present-day quantum physicists are Anton Zeilinger and Peter Zoller renown for important developments in quantum optics and quantum information.

In addition to physicists, Austria was the birthplace of two of the most noteworthy philosophers of the 20th century, Ludwig Wittgenstein and Karl Popper. In addition to them, biologists Gregor Mendel and Konrad Lorenz as well as mathematician Kurt Gödel and engineers such as Ferdinand Porsche and Siegfried Marcus were Austrians.

A focus of Austrian science has always been medicine and psychology, starting in medieval times with Paracelsus. Eminent physicians like Theodore Billroth, Clemens von Pirquet, and Anton von Eiselsberg have built upon the achievements of the 19th-century Vienna School of Medicine. Austria was home to Sigmund Freud, founder of psychoanalysis, Alfred Adler, founder of Individual psychology, psychologists Paul Watzlawick and Hans Asperger, and psychiatrist Viktor Frankl. Austria was ranked 18th in the Global Innovation Index in 2023.

The Austrian School of Economics, which is prominent as one of the main competitive directions for economic theory, is related to Austrian economists Carl Menger, Joseph Schumpeter, Eugen von Böhm-Bawerk, Ludwig von Mises, and Friedrich Hayek. Other noteworthy Austrian-born émigrés include the management thinker Peter Drucker, sociologist Paul Felix Lazarsfeld and scientist Sir Gustav Nossal.

In addition to native regional traditions, the cuisine has been influenced by Hungarian, Czech, Polish, Jewish, Italian, Balkan and French cuisines, from which both dishes and methods of food preparation have often been borrowed. The Austrian cuisine is therefore one of the most multicultural and transcultural in Europe.

Typical Austrian dishes include Wiener Schnitzel, Schweinsbraten, Kaiserschmarren, Knödel, Sachertorte and Tafelspitz. There are also Kärntner Kasnudeln, which are pockets of dough filled with Topfen, potatoes, herbs and peppermint which are boiled and served with a butter sauce. Kasnudeln are traditionally served with a salad. Eierschwammerl dishes are also popular. The sugar block dispenser Pez was invented in Austria, as well as Mannerschnitten. Austria is also famous for its Mozartkugeln and its coffee tradition. With over 8 kg per year it has the sixth highest per capita coffee consumption worldwide.

Beer is sold in 0.2-litre (a Pfiff), 0.3-litre (a Seidel, kleines Bier or Glas Bier) and 0.5-litre (a Krügerl or großes Bier or Halbe) measures. At festivals one litre Maß and two-litre Doppelmaß in the Bavarian style are also dispensed. The most popular types of beer are lager (known as Märzen in Austria), naturally cloudy Zwicklbier and wheat beer. At holidays like Christmas and Easter bock beer is also available.

The most important wine-producing areas are in Lower Austria, Burgenland, Styria and Vienna. The Grüner Veltliner grape provides some of Austria's most notable white wines and Zweigelt is the most widely planted red wine grape.

In Upper Austria, Lower Austria, Styria and Carinthia, Most, a type of cider or perry, is widely produced.

A Schnapps of typically up to 60% alcohol or fruit brandy is drunk, which in Austria is made from a variety of fruits, for example apricots and rowanberries. The produce of small private schnapps distilleries, of which there are around 20,000 in Austria, is known as Selbstgebrannter or Hausbrand.

Local soft drinks such as Almdudler are very popular around the country as an alternative to alcoholic beverages. Another popular drink is the so-called "Spezi", a mix between Coca-Cola and the original formula of Orange Fanta or the more locally renowned Frucade. Red Bull, the highest-selling energy drink in the world, was introduced by Dietrich Mateschitz, an Austrian entrepreneur.

Innsbruck hosted the 1964 and 1976 Winter Olympics, as well as the 2012 Winter Youth Olympics, the first in history.

Due to the mountainous terrain, alpine skiing is a prominent sport in Austria and is extremely valuable in the promotion and economic growth of the country. Similar sports such as snowboarding or ski-jumping are also widely popular. Austrian athletes such as Annemarie Moser-Pröll, Franz Klammer, Hermann Maier, Toni Sailer, Benjamin Raich, Marlies Schild & Marcel Hirscher are widely regarded as some of the greatest alpine skiers of all time, Armin Kogler, Andreas Felder, Ernst Vettori, Andreas Goldberger, Andreas Widhölzl, Thomas Morgenstern & Gregor Schlierenzauer as some of the greatest ski jumpers of all time. Bobsleigh, luge, and skeleton are also popular events with a permanent track located in Igls, which hosted bobsleigh and luge competitions for the 1964 and 1976 Winter Olympics held in Innsbruck. The first Winter Youth Olympics in 2012 were held in Innsbruck as well.

A popular team sport in Austria is football, which is governed by the Austrian Football Association. Austria was among the most successful football playing nations on the European continent placing 4th at the 1934 FIFA World Cup, 3rd at the 1954 FIFA World Cup and 7th at the 1978 FIFA World Cup. However, recently Austrian football has not been internationally successful. It also co-hosted the 2008 UEFA European Football Championship with Switzerland. The national Austrian football league is the Austrian Bundesliga, which includes teams such as record-champions SK Rapid Wien, FK Austria Wien, Red Bull Salzburg and Sturm Graz.

Niki Lauda is a former Formula One driver who was three times F1 World Champion, winning in 1975, 1977 and 1984. He is currently the only driver to have been champion for both Ferrari and McLaren, the sport's two most successful constructors. Other known Austrian F1 drivers are for example Gerhard Berger and Jochen Rindt. Austria also hosts F1 races ( Austrian Grand Prix); now held at Red Bull Ring, in the past also at Österreichring and Zeltweg Airfield.

Thomas Muster is a former tennis player and one of the greatest clay courters of all time. He won the 1995 French Open and in 1996 he was ranked number 1 in the ATP ranking. 2020 US Open winner Dominic Thiem is also another prominent tennis player having been as high as world number 3 and also been in the finals of the French Open and Australian Open. Other well known Austrian tennis players include Horst Skoff and Jürgen Melzer.

Sport played a significant role in developing national consciousness and boosting national self-confidence in the early years of the Second Republic after World War II, through events such as the Tour of Austria cycle race and through sporting successes such as the national football team's run to third at the 1954 World Cup and the performances of Toni Sailer and the rest of the "Kitzbühel Miracle Team" in the 1950s.

Brook-Shepherd, Gordon (1998). The Austrians: a thousand-year odyssey. New York: Carroll & Graf Publishers, Inc. ISBN 978-0-7867-0520-7.

Jelavich, Barbara (1987). Modern Austria: empire and republic 1815-1986. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-5213-1625-5.

Johnson, Lonnie (1989). Introducing Austria: a short history. Riverside, Calif.: Ariadne Press. ISBN 978-0-9294-9703-7.

Rathkolb, Oliver. The Paradoxical Republic: Austria, 1945-2005 (Berghahn Books; 2010, 301 pages). Translation of 2005 study of paradoxical aspects of Austria's political culture and society.

Thaler, Peter (2001). The Ambivalence of Identity: The Austrian Experience of Nation-Building in a Modern Society. West Lafayette, Ind.: Purdue University Press. ISBN 978-1-5575-3201-5.

# data[].attributes.attachment_link.description
Austria ( German: Österreich), formally the Republic of Austria ( German: Republik Österreich), is a landlocked country in Central Europe, lying in the Eastern Alps. It is a federation of 9 federal states, one of which is the capital, Vienna, the most populous city and federal state.

# data[].attributes.body
Υλικά:

Για την ζύμη τάρτας:

300 γρ. αλεύρι γ.ό.χ.

100 γρ. άχνη ζάχαρη

180 γρ. βούτυρο, κρύο, κομμένο σε κύβους

1 πρέζα αλάτι

1 αυγό, μέτριο

Για τη γέμιση

3 κόκκινα μήλα

3 πράσινα μήλα

χυμό λεμονιού, από 1/2 λεμόνι

1/2 κ.γ. τζίντζερ

1 κ.γ. κανέλα

Για την καραμέλα:

200 γρ. κρυσταλλική ζάχαρη

100 γρ. βούτυρο

50 γρ. κονιάκ

Εκτέλεση:

Για το σερβίρισμα:

παγωτό

φύλλα δυόσμου

άχνη ζάχαρη

Για τη γέμιση:

Ξεφλουδίζουμε τα μήλα, αφαιρούμε τον πυρήνα τους, και κόβουμε το καθένα σε 4 κομμάτια.

Βάζουμε τα μήλα σε ένα μπολ, και προσθέτουμε τον χυμό λεμονιού, το τζίντζερ και την κανέλα, και ανακατεύουμε.

Αφήνουμε στην άκρη.

Για την καραμέλα:

Τοποθετούμε ένα τηγάνι 28 εκ. σε δυνατή φωτιά και ρίχνουμε τη ζάχαρη, το βούτυρο και το κονιάκ.

Ανακατεύουμε συνέχεια μέχρι να πάρει χρυσαφένιο χρώμα, και να αρχίσει να γίνεται καραμέλα.

Αποσύρουμε το τηγάνι από τη φωτιά. Προσοχή! Αφαιρούμε νωρίς το τηγάνι από τη φωτιά γιατί το μείγμα συνεχίζει να ψήνεται και εκτός φωτιάς. Αν το μείγμα καεί τότε ξεκινάμε τη διαδικασία από την αρχή. Δεν ακουμπάμε την καραμέλα γιατί καίει πολύ!

Για τη σύνθεση:

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180°C στον αέρα.

Ρίχνουμε τα μήλα στο τηγάνι με την καραμέλα. Φροντίζουμε να καλυφθεί όλη η επιφάνεια του τηγανιού με τα μήλα.

Αφαιρούμε τη ζύμη από το ψυγείο, και βγάζουμε τη διάφανη μεμβράνη.

Τοποθετούμε τη ζύμη πάνω από τα μήλα, και κάνουμε 2-3 τρύπες στην επιφάνειά της με ένα μαχαίρι για να φύγει η υγρασία κατά τη διάρκεια του ψησίματος.

Μεταφέρουμε το τηγάνι στον φούρνο, και ψήνουμε για 40-50 λεπτά.

Αφήνουμε την τάρτα να κρυώσει καλά.

Αναποδογυρίζουμε την τάρτα, και σερβίρουμε με παγωτό, δυόσμο και ζάχαρη άχνη.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η Γαλλία ( γαλλικά: France), με επίσημη ονομασία ως Γαλλική Δημοκρατία, είναι κράτος της Ευρώπης. Το πολίτευμά της ενιαία, ημιπροεδρική δημοκρατία, ενώ το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών και του πληθυσμού της βρίσκεται στη Δυτική Ευρώπηπεριλαμβάνοντας όμως και κάποιες περιοχές και εδάφη διάσπαρτα σε ολόκληρη την υφήλιο. Η συνολική έκταση της Γαλλίας, ανέρχεται σε 674.843 τ.χλμ. και έχει πληθυσμό 68.043.000 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2023). Έχει πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη, το Παρίσι.

Επίσημη γλώσσα της Γαλλίας, είναι η γαλλική και νόμισμά της είναι το ευρώ. Το σύνθημά της είναι "Ελευθερία, Ισότητα, Αδερφοσύνη", και η σημαία της αποτελείται από τρεις κάθετες λωρίδες χρώματος μπλε, άσπρου και κόκκινου. Ο ύμνος της είναι Η Μασσαλιώτιδα. Η συνταγματική αρχή της είναι " κυβέρνηση του λαού, από τον λαό και υπέρ του λαού ".

Η Γαλλία ως χώρα σχηματίστηκε τον Πρώιμο Μεσαίωνα, παίρνοντας το όνομά της (Φρανς) από τους Φράγκους. Από τις αρχές του 17ου αιώνα, ως το πρώτο μισό του 20ου αιώνα, κατείχε μεγάλη αποικιακή αυτοκρατορία.

Η Γαλλία κατείχε, το 2012, την πέμπτη θέση παγκοσμίως στο ακαθάριστο εθνικό προϊόν. Η οικονομία της, κεφαλαιοκρατικού τύπου με αρκετά ισχυρή κρατική παρέμβαση. Είναι ένας από τους ηγέτες παγκοσμίως στους τομείς των τροφίμων, της αεροναυπηγικής, των αυτοκινήτων, των προϊόντων πολυτελείας, του τουρισμού και των πυρηνικών.

Με πληθυσμό 67 εκατομμύρια κατοίκους, η Γαλλία είναι μια ανεπτυγμένη χώρα με πολύ υψηλό δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης.

Η μητροπολιτική Γαλλία βρίσκεται στα δυτικά άκρα της Ευρώπης. Βρέχεται από τη Βόρεια Θάλασσα στον βορρά, από τη Μάγχη στα βορειοδυτικά, από τον Ατλαντικό ωκεανό στα δυτικά και από τη Μεσόγειο Θάλασσα νοτιοανατολικά. Συνορεύει με το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο στα βορειοανατολικά, με τη Γερμανία και την Ελβετία στα ανατολικά, με την Ιταλία και το Μονακό στα νοτιοανατολικά, με την Ισπανία και την Ανδόρρα στα νοτιοδυτικά.

Μολονότι τα νότια σύνορα της χώρας καθορίζονται από οροσειρές τα βορειοανατολικά σύνορα δεν καθορίζονται από γεωγραφικά όρια αλλά από γλωσσικά .

Η μητροπολιτική Γαλλία περιλαμβάνει πολλά νησιά, εκ των οποίων τα κυριότερα είναι η Κορσική και τα παράκτια νησιά. Η μητρόπολη εκτείνεται μεταξύ 42°19'46" και 51°5'47" βορείου γεωγραφικού πλάτους και μεταξύ 4°46' δυτικού και 8°14'42" ανατολικού μήκους.

Η Γαλλία περιλαμβάνει πολλά εδάφη εκτός Ευρώπης, που ονομάζονται υπερπόντια εδάφη, που βρίσκονται σε όλους τους ωκεανούς πλην του Αρκτικού.

Αυτά τα εδάφη έχουν ποικίλους τύπους τοπικής αυτοδιοικήσεως της Γαλλίας και βρίσκονται:

στη Νότια Αμερική: η Γαλλική Γουιάνα

στον Ατλαντικό ωκεανό: το Σαιν Πιερ και Μικελόν και, στις Αντίλλες, η Γουαδελούπη, η Μαρτινίκα, ο Άγιος Μαρτίνος και ο Άγιος Βαρθολομαίος

στον Ειρηνικό ωκεανό: η Γαλλική Πολυνησία, η Νέα Καληδονία, οι νήσοι Ουαλίς και Φουτουνά και το Κλίπερτον

στον Ινδικό ωκεανό: η Ρεϋνιόν, η Μαγιότ, οι Διάσπαρτες Νήσοι, οι Νήσοι Κροζέ, οι Νήσοι Κεργκελέν και Νήσοι Αγίου Παύλου και Νέου Άμστερνταμ

Μέσω αυτών των υπερπόντιων εδαφών, η Γαλλία έχει χερσαία σύνορα με τη Βραζιλία και το Σουρινάμ, καθώς και με την Ολλανδία μέσω του γαλλικού τμήματος του Αγίου Μαρτίνου.

Η επιφάνεια της μητροπολιτικής Γαλλίας είναι 552.000 τετρ. χιλιόμετρα ή περίπου ένα εκτάριο ανά κάτοικο. Συμπεριλαμβανομένων όλων των υπερπόντιων εδαφών που βρίσκονται πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας η συνολική επιφάνεια είναι 675.000 τ.χλμ.

Είναι η 42 η μεγαλύτερη σε επιφάνεια χώρα στον κόσμο. Είναι ακόμη η τρίτη μεγαλύτερη χώρα της Ευρώπης, μετά τη Ρωσία και την Ουκρανία, δεύτερη αν συμπεριλάβουμε τους υπερπόντιους νομούς, και η μεγαλύτερη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τα ηπειρωτικά μητροπολιτικά της εδάφη εκτείνονται σε περίπου 1.000 χιλιόμετρα από βορρά προς νότο και από ανατολή προς δύση.

Το μήκος της ακτογραμμής της, συμπεριλαμβανομένων και των υπερπόντιων εδαφών, είναι 8.245 χιλιόμετρα.

Το μητροπολιτικό έδαφος της Γαλλίας προσφέρει μια μεγάλη ποικιλία τοπογραφικών συνόλων και φυσικών τοπίων. Μεγάλα τμήματα του σημερινού εδάφους της Γαλλίας έχουν υψωθεί κατά τη διάρκεια αρκετών τεκτονικών δραστηριοτήτων, κυρίως κατά την Ερκύνια Ορογένεση τον Παλαιοζωικό Αιώνα οπότε σχηματίστηκε ο αρμορικανικός Ορεινός Όγκος, ο κεντρικός Ορεινός Όγκος, η Μορβάν, τα Βόσγια, η οροσειρά των Αρδεννών και η Κορσική. Οι ορεινοί όγκοι των Άλπεων, των Πυρηναίων και του Ιούρα είναι πολύ νεότεροι και έχουν υποστεί λιγότερη διάβρωση - οι Άλπεις φτάνουν στα 4.810 μέτρα υψόμετρο στο Λευκό Όρος. Παρά το γεγονός ότι το 60% των κοινοτήτων έχουν ταξινομηθεί ως περιοχές σεισμικής επικινδυνότητας, οι κίνδυνοι αυτοί παραμένουν μέτριοι.

Αυτοί οι ορεινοί όγκοι οριοθετούν πολλές λεκάνες ιζηματογενέσεως, όπως η λεκάνη της Ακουιτανίας στα νοτιοδυτικά και η λεκάνη του Παρισιού στον βορρά - η τελευταίας περιλαμβάνει αρκετές περιοχές με ιδιαίτερα εύφορα εδάφη, κυρίως τα λασπώδη οροπέδια του Μπως και του Μπρι . Επιπλέον, διάφορα φυσικά περάσματα, όπως η κοιλάδα του Ροδανού, διευκολύνουν τις επικοινωνίες. Τα παράλια προσφέρουν τοπία αρκετά αντιφατικά.

Το υδρογραφικό σύστημα της Γαλλίας είναι κυρίως οργανωμένο σε τέσσερις μεγάλους ποταμούς, τον Λίγηρα, τον Σηκουάνα, τον Γαρούνα και τον Ροδανό, στους οποίους μπορούμε να προσθέσουμε τον Μόσα και τον Ρήνο, μικρότερης σημασίας στη Γαλλία αλλά μείζονος σημασίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η γαλλική λεκάνη απορροής των τεσσάρων πρώτων αντιστοιχεί σε περισσότερο από το 62 % της μητροπολιτικής περιοχής.

Η Γαλλία έχει υπό τη δικαιοδοσία και την κυριαρχία της 11 εκατομμύρια τετρ. χλμ. θαλασσίου χώρου, σε τρεις ωκεανούς και το 97% στα υπερπόντια εδάφη.

Το κλίμα της μητροπολιτικής Γαλλίας είναι εύκρατο, επηρεαζόμενο από τον αντικυκλώνα των Αζορών όπως και η υπόλοιπη Δυτική Ευρώπη, με αρκετές περιφερειακές ή τοπικές διαφοροποιήσεις. Η σημερινή τυπολογία προσδιορίζει έξι μεγάλες κλιματικές ζώνες.

Τα παλαιότερα ίχνη ανθρώπινης ζωής στη σημερινή Γαλλία χρονολογούνται περίπου από το 1,8 εκατομμύρια χρόνια πριν. Τις επόμενες χιλιετίες, οι άνθρωποι αντιμετώπισαν ένα σκληρό και μεταβλητό κλίμα, που χαρακτηρίστηκε από πολλές περιόδους παγετώνων. Οι πρώτοι ανθρωπίδες ήταν νομάδες κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες. Η Γαλλία διαθέτει μεγάλο αριθμό τοιχογραφημένων σπηλαίων από την ανώτερη παλαιολιθική εποχή, συμπεριλαμβανομένου ενός από τα πιο διάσημα και καλύτερα διατηρημένα, το Λασκώ (περίπου 18.000 π.Χ.). Στο τέλος της τελευταίας περιόδου των παγετώνων (10.000 π.Χ.), το κλίμα έγινε πιο ήπιο.

Μετά από έντονη δημογραφική και αγροτική ανάπτυξη μεταξύ της 4ης και 3ης χιλιετίας, η μεταλλουργία εμφανίστηκε στα τέλη της 3ης χιλιετίας, όπου αρχικά επεξεργαζόταν χρυσό, χαλκό και μπρούτζο, καθώς και αργότερα σίδηρο. Η Γαλλία έχει πολυάριθμες μεγαλιθικές τοποθεσίες από τη νεολιθική περίοδο, συμπεριλαμβανομένης της εξαιρετικά πυκνής τοποθεσίας με πέτρες στο Καρνάκ (περίπου 3.300 π.Χ.).

Το 600 π.Χ., Ίωνες Έλληνες από τη Φώκαια ίδρυσαν την αποικία της Μασσαλίας, στις ακτές της Μεσογείου. Αυτό την καθιστά την παλαιότερη πόλη της Γαλλίας. Ταυτόχρονα, ορισμένες γαλατικές κελτικές φυλές διείσδυσαν σε μέρη της Ανατολικής και Βόρειας Γαλλίας και εξαπλώθηκαν σταδιακά στην υπόλοιπη χώρα μεταξύ του 5ου και 3ου αιώνα π.Χ. Η έννοια της Γαλατίας εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, που αντιστοιχεί στα εδάφη των κελτικών οικισμών μεταξύ του Ρήνου, του Ατλαντικού Ωκεανού, των Πυρηναίων και της Μεσογείου. Τα σύνορα της σύγχρονης Γαλλίας αντιστοιχούν κατά προσέγγιση στην αρχαία Γαλατία, η οποία κατοικούνταν από Κέλτες Γαλάτες.

Γύρω στο 390 π.Χ., ο Γαλάτης αρχηγός Βρέννος και τα στρατεύματά του έφτασαν στην Ιταλία μέσω των Άλπεων, νίκησαν τους Ρωμαίους στη Μάχη του Αλία και πολιόρκησαν και λεηλάτησαν τη Ρώμη. Η Γαλλική εισβολή άφησε τη Ρώμη αποδυναμωμένη και οι Γαλάτες συνέχισαν να παρενοχλούν την περιοχή μέχρι το 345 π.Χ., όταν συνήψαν επίσημη συνθήκη ειρήνης με τη Ρώμη. Αλλά οι Ρωμαίοι και οι Γαλάτες θα παρέμεναν αντίπαλοι για τους επόμενους αιώνες και οι Γαλάτες θα συνέχιζαν να αποτελούν απειλή στην Ιταλία.

Γύρω στο 125 π.Χ., το νότιο τμήμα της Γαλατίας κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους, οι οποίοι ονόμασαν αυτή την περιοχή Provincia Nostra ("Η Επαρχία μας"), που με τον καιρό εξελίχθηκε στο όνομα Προβηγκία στα γαλλικά. Ο Ιούλιος Καίσαρας κατέκτησε την υπόλοιπη Γαλατία και κατέστειλε μια εξέγερση του Γαλάτη αρχηγού Βερκιγγετορίξ το 52 π.Χ.

Η Γαλατία χωρίστηκε από τον Αύγουστο σε ρωμαϊκές επαρχίες. Πολλές πόλεις ιδρύθηκαν κατά τη Γαλλο-Ρωμαϊκή περίοδο, συμπεριλαμβανομένου του Λούγδουνου (σημερινή Λυών), που θεωρείται η πρωτεύουσα των Γαλατών. Οι Γαλάτες αναμίχθηκαν με Ρωμαίους αποίκους και τελικά υιοθέτησαν τη ρωμαϊκή κουλτούρα και τη ρωμαϊκή γλώσσα (τα λατινικά, από τα οποία εξελίχθηκε η γαλλική γλώσσα).

Από τη δεκαετία του 250 έως τη δεκαετία του 280 μ.Χ., η Ρωμαϊκή Γαλατία βρέθηκε σε σοβαρή κρίση με τα οχυρά σύνορά της να δέχονται επιθέσεις σε πολλές περιπτώσεις από βαρβάρους. Ωστόσο, η κατάσταση βελτιώθηκε στο πρώτο μισό του 4ου αιώνα, που ήταν περίοδος αναβίωσης και ακμής για τη Ρωμαϊκή Γαλατία. Το 312, ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α ' ασπάστηκε τον Χριστιανισμό. Στη συνέχεια, οι χριστιανοί, που μέχρι τότε διώκονταν, αυξήθηκαν ραγδαία σε ολόκληρη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Όμως, από τις αρχές του 5ου αιώνα ξαναρχίζουν οι Βαρβαρικές Επιδρομές. Τευτονικές φυλές εισέβαλαν στην περιοχή από τη σημερινή Γερμανία, οι Βησιγότθοι εγκαταστάθηκαν στα νοτιοδυτικά, οι Βουργουνδοί κατά μήκος της κοιλάδας του ποταμού Ρήνου και οι Φράγκοι στο βορρά.

Ο πρώτος ηγέτης που έγινε βασιλιάς όλων των Φράγκων ήταν ο Κλόβις Α', ο οποίος άρχισε τη βασιλεία του το 481, κατατροπώνοντας τις τελευταίες δυνάμεις των Ρωμαίων κυβερνητών της επαρχίας το 486. Ο Κλόβις ανέκτησε τα νοτιοδυτικά από τους Βησιγότθους, βαφτίστηκε το 508 και έγινε κύριος της σημερινής δυτικής Γερμανίας.

Οι Φράγκοι ασπάστηκαν τον χριστιανικό γαλλορωμαϊκό πολιτισμό και η αρχαία Γαλατία μετονομάστηκε τελικά σε ("Γη των Φράγκων"). Οι Γερμανοί Φράγκοι υιοθέτησαν τις ρομανικές γλώσσες, εκτός από τη βόρεια Γαλατία όπου οι ρωμαϊκοί οικισμοί ήταν λιγότερο πυκνοί και όπου εμφανίστηκαν οι γερμανικές γλώσσες. Ο Κλόβις έκανε το Παρίσι πρωτεύουσά του και ίδρυσε τη δυναστεία των Μεροβίγγεων, αλλά το βασίλειό του δεν επέζησε από το θάνατό του. Οι Φράγκοι αντιμετώπισαν τη γη καθαρά ως ιδιωτική ιδιοκτησία και τη μοίρασαν στους κληρονόμους τους, έτσι τέσσερα βασίλεια προέκυψαν από τα βασίλεια του Κλόβις: το Παρίσι, η Ορλεάνη, το Σουασόν και το Ρενς. Οι τελευταίοι Μεροβίγγοι βασιλιάδες έχασαν την εξουσία από τους μαγιορδόμους. Ένας μαγιορδόμος, ο Κάρολος Μαρτέλος, νίκησε τους εισβολείς Ομεϋάδες στη Μάχη του Πουατιέ (732) και κέρδισε σεβασμό και δύναμη. Ο γιος του, ο Πεπίνος ο Βραχύς, άρπαξε το στέμμα της Φραγκίας από τους εξασθενημένους Μεροβίγγειους και ίδρυσε τη δυναστεία των Καρολιδών. Ο γιος του Πεπίνου, ο Καρλομάγνος, επανένωσε τα φραγκικά βασίλεια και έχτισε μια τεράστια αυτοκρατορία σε όλη τη Δυτική και Κεντρική Ευρώπη.

Ανακηρύχθηκε Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τον Πάπα Λέοντα Γ' και έτσι εγκαθίδρυσε τη μακροχρόνια ιστορική σύνδεση της Γαλλικής Κυβέρνησης με την Καθολική Εκκλησία, ο Καρλομάγνος προσπάθησε να αναβιώσει τη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και το πολιτιστικό της μεγαλείο. Ο γιος του Καρλομάγνου, Λουδοβίκος Α' (Αυτοκράτορας 814-840), κράτησε την αυτοκρατορία ενωμένη. Ωστόσο, μετά το θάνατό του, το 843, με τη Συνθήκη του Βερντέν, η αυτοκρατορία μοιράστηκε μεταξύ των τριών γιων του Λουδοβίκου, με την Ανατολική Φραγκία να πηγαίνει στον Λουδοβίκο τον Γερμανικό, τη Μέση Φραγκία στον Λοθάριο Α΄ και τη Δυτική Φραγκία στον Κάρολο τον Φαλακρό. Η Δυτική Φραγκία προσέγγιζε την περιοχή που καταλάμβανε και ήταν ο πρόδρομος της σύγχρονης Γαλλίας.

Η δυναστεία των Καρολίγγων κυβέρνησε τη Γαλλία μέχρι το 987, όταν ο Ούγος Καπέτος, δούκας της Γαλλίας και κόμης του Παρισιού, στέφθηκε βασιλιάς των Φράγκων. Οι απόγονοί του - οι Καπετίδες, ο Οίκος των Βαλουά και ο Οίκος των Βουρβόνων - ενοποίησαν προοδευτικά τη χώρα μέσω πολέμων και δυναστικής κληρονομιάς στο Βασίλειο της Γαλλίας, το οποίο ανακηρύχθηκε πλήρως το 1190 από τον Φίλιππο Β' της Γαλλίας ( Φίλιππος Αύγουστος). Οι μεταγενέστεροι βασιλιάδες επέκτειναν την απευθείας κατοχή της <i id="mwAiw">βασιλικής κυριαρχίας</i> τους, καταλαμβάνοντας πάνω από τη μισή σύγχρονη ηπειρωτική Γαλλία μέχρι τον 15ο αιώνα, συμπεριλαμβανομένου του μεγαλύτερου μέρους του βορρά, του κέντρου και της δυτικής Γαλλίας. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, η βασιλική εξουσία γινόταν ολοένα και πιο διεκδικητική, επικεντρωμένη σε μια ιεραρχικά σχεδιασμένη κοινωνία που διακρίνει την αριστοκρατία, τον κλήρο και τους απλούς πολίτες.

Η γαλλική αριστοκρατία έπαιξε εξέχοντα ρόλο στις περισσότερες σταυροφορίες για την αποκατάσταση της πρόσβασης των Χριστιανών στους Αγίους Τόπους. Οι Γάλλοι ιππότες αποτελούσαν το μεγαλύτερο μέρος της σταθερής ροής ενισχύσεων καθ' όλη τη διάρκεια των διακοσίων ετών των Σταυροφοριών, με τέτοιο τρόπο που οι Άραβες αναφέρονταν ομοιόμορφα στους σταυροφόρους ως Franj που ελάχιστα νοιαζόταν αν κατάγονταν πραγματικά από τη Γαλλία. Οι Γάλλοι Σταυροφόροι εισήγαγαν επίσης τη γαλλική γλώσσα στο Λεβάντε, καθιστώντας τα γαλλικά τη βάση της lingua franca (λιτ. "Φραγκική γλώσσα") των Σταυροφόρων κρατών. Οι Γάλλοι ιππότες αποτελούσαν επίσης την πλειοψηφία τόσο στους Οσπιτάλιους όσο και στους Ναΐτες. Οι τελευταίοι, ειδικότερα, κατείχαν πολυάριθμες περιουσίες σε όλη τη Γαλλία και τον 13ο αιώνα ήταν οι κύριοι τραπεζίτες για το γαλλικό στέμμα, έως ότου ο Φίλιππος Δ' εξολόθρευσε το τάγμα το 1307.

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Φιλίππου του Βαλουά, η γαλλική μοναρχία έφτασε στο απόγειο της μεσαιωνικής της δύναμης. Ωστόσο, η θέση του Φίλιππου στο θρόνο αμφισβητήθηκε από τον Εδουάρδο Γ' της Αγγλίας το 1337, και η Αγγλία και η Γαλλία ξεκίνησαν τον Εκατονταετή Πόλεμο. Όπως και η υπόλοιπη Ευρώπη, η Γαλλία χτυπήθηκε από τον Μαύρο Θάνατο: οι μισοί από τους 17 εκατομμύρια κατοίκους της Γαλλίας πέθαναν.

Κατά την περίοδο 1420-30 μία νεαρή χωριατοπούλα, η Ζαν ντ' Αρκ, εμφανίστηκε στη γαλλική αυλή, λέγοντας πως πήρε από το Θεό τη διαταγή να μπει επικεφαλής του γαλλικού στρατού και να στεφτεί ο Κάρολος, ο νόμιμος κληρονόμος του θρόνου, Βασιλέας της Γαλλίας στη Ρενς. Η Ζαν ντ' Αρκ ανέλαβε πράγματι την ηγεσία του στρατού, με αποτέλεσμα να εμψυχωθούν οι Γάλλοι και να εκδιώξουν τους Άγγλους εισβολείς. Η ίδια, όμως, προδόθηκε και βρήκε τραγικό θάνατο. Ο Κάρολος στέφθηκε βασιλέας ως Κάρολος Ζ΄. Οι Γάλλοι ως το 1450 πέτυχαν την ανακατάληψη του μεγαλύτερους μέρους της χώρας και το τέλος του πολέμου βρήκε ισχυροποιημένο τον γαλλικό θρόνο και τη χώρα ενωμένη.

Το 1643 ανέβηκε στο θρόνο ο Λουδοβίκος ΙΔ΄, σε πολύ νεαρή ηλικία. Κατά τα πρώτα 18 χρόνια της βασιλείας του είχε πρωθυπουργό τον καρδινάλιο Μαζαρέν, ο οποίος ακολούθησε την πολιτική του Ρισελιέ. Κατά την περίοδο που ο βασιλιάς ήταν ανήλικος ξέσπασε μια έντονη εσωτερική αντίδραση, η οποία όμως εκμηδενίστηκε και έτσι αποκαταστάθηκε το διεθνές γόητρο της Γαλλίας. Ο Λουδοβίκος, μετά την ενηλικίωσή του, άρχισε να κυβερνά μόνος του και εξελίχτηκε στον ισχυρότερο μονάρχη της Ευρώπης. Ανακάλεσε το Έδικτο της Νάντης και άρχισε άγριος διωγμός των Ουγενότων. Πολλοί από αυτούς αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα και όσοι αρνούνταν να προσχωρήσουν στον Καθολικισμό θανατώνονταν. Πολέμησε εναντίον της Ισπανίας, της Ολλανδίας και της Αγγλίας, χωρίς να πετύχει κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα. Διακρινόταν για τις απολυταρχικές του αντιλήψεις και πίστευε ότι ήταν αντιπρόσωπος του Θεού στη γη. Κατά συνέπεια δεν ήταν υποχρεωμένος να λογοδοτήσει σε κανένα. Δική του ήταν η περίφημη φράση: "Το κράτος είμαι εγώ" (L' Etat c' est moi). Συγκέντρωσε στα χέρια του ολόκληρη την εξουσία, διακρίθηκε για την ισχύ και τη μεγαλοπρέπεια του, για αυτό τον αποκάλεσαν "Βασιλιά Ήλιο".

Με τις αρχές του 18oυ αιώνα συμπίπτει και η άνοδος στο θρόνο του Λουδοβίκου ΙΕ΄, δισέγγονου του Λουδοβίκου ΙΔ΄. Φαινομενικά, η βασιλική εξουσία ήταν ισχυρή και ακμαία, αλλά κάτω από την ψεύτικη αυτή εικόνα κρύβονταν και ενεργούσαν καταλυτικές δυνάμεις. Αποτέλεσμα του Επταετούς πολέμου ήταν να νικηθεί η Γαλλία από την Αγγλία και να χάσει τα περισσότερα από τα εδάφη της στη Βόρεια Αμερική. Το 1774 ανέβηκε στο θρόνο ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄, ο οποίος βρήκε το λαό δυσαρεστημένο εξαιτίας των δυσμενών κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών συνθηκών. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την εμφάνιση μιας μαζικής και μορφωμένης αστικής τάξης, προκάλεσε διάφορες διαμαρτυρίες, και εξεγέρσεις που κατέληξαν στην επανάσταση (1789).

Η οικονομία της Γαλλίας είχε εξασθενίσει σημαντικά, εξαιτίας της βοήθειας που πρόσφερε στις επαναστατημένες αμερικανικές αποικίες εναντίον της Αγγλίας. Ο βασιλιάς βρέθηκε σε πολύ άσχημη θέση και για να εξοικονομήσει χρήματα, συγκάλεσε τους αντιπρόσωπους των τριών τάξεων, δηλ. των κληρικών, των ευγενών και των αστών. Έγινε μια απαγορευμένη συγκέντρωση στην αίθουσα του σφαιριστηρίου, κατά την οποία ορισμένοι αντιπρόσωποι της αστικής τάξης αυτοαναγορεύτηκαν σε Εθνοσυνέλευση και αποφάσισαν να καταρτίσουν το Σύνταγμα της χώρας. Στις 14 Ιουλίου 1789 καταλήφθηκε από το λαό του Παρισιού η Βαστίλη, μια παλιά φυλακή, που συμβόλιζε τις καταπιέσεις του παλιού καθεστώτος. Τον Αύγουστο εκδόθηκε από την εθνοσυνέλευση η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Με τα γεγονότα αυτά άρχισε επανάσταση, η οποία έπαιρνε όλο και σφοδρότερη μορφή. Το Σεπτέμβριο του 1792, η Γαλλία ανακηρύχτηκε δημοκρατία, ενώ λίγους μήνες μετά αποκεφαλίστηκε ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ και η γυναίκα του Μαρία Αντουανέτα. Την εξουσία πήραν στα χέρια τους ριζοσπάστες ηγέτες, όπως ο Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος, οι οποίοι άρχισαν να εξοντώνουν όλους τους πολέμιους της επανάστασης.

Τον Σεπτέμβριο του 1939, όταν οι στρατιές του Χίτλερ εισέβαλαν στην Πολωνία, η Γαλλία και η Αγγλία έσπευσαν σε βοήθεια, η οποία, όμως, περιορίστηκε σε φραστικές επιθέσεις. Όμως, η Γερμανία εισέβαλε στη Γαλλία από τα σύνορα του Βελγίου, αχρηστεύοντας τη μεγάλη αμυντική γραμμή Μαζινό. Τον Ιούνιο του 1940 ο Στρατάρχης Φιλίπ Πεταίν υπέγραψε ανακωχή με τους Γερμανούς, με αποτέλεσμα ένα μεγάλο τμήμα της χώρας να περιέλθει υπό γερμανική στρατιωτική κατοχή και το υπόλοιπο να διοικείται από αυταρχικό φιλογερμανικό καθεστώς υπό τον Πεταίν. Η μεγάλη μάζα πήρε ενεργά μέρος στο αντιστασιακό μέτωπο, οργανώνοντας από απεργίες μέχρι σαμποτάζ και ανταρτοπόλεμο. Ο στρατηγός Σαρλ Ντε Γκωλ τέθηκε επικεφαλής του κινήματος των " Ελεύθερων Γάλλων " και έστειλε μήνυμα στο γαλλικό λαό. Μετά την απελευθέρωση έγινε προσωρινός πρωθυπουργός και πρόεδρος της Τέταρτης Δημοκρατίας. Εξαιτίας της πολιτικής αστάθειας ο ρυθμός της ανασυγκρότησης της Γαλλίας από τον πόλεμο ήταν βραδύς. Από το 1949 και μετά, το σύνολο της βιομηχανικής παραγωγής έφτασε στα προπολεμικά επίπεδα. Το ίδιο έγινε και με τη γεωργική παραγωγή και το εμπόριο.

Η Γαλλία διαιρείται σε 13 περιοχές στη Μητροπολιτική Γαλλία και 5 στις υπερπόντιες περιοχές:

Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 82,5 χρόνια (79,8 χρόνια οι άνδρες και 85,1 οι γυναίκες).

Ο πληθυσμός της χώρας είναι 68.043.000 (20η στον κόσμο) σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023. Ο ρυθμός αύξησης του πληθυσμού είναι 0,33% με 2,04 παιδιά ανά οικογένεια (εκτίμηση 2021). Ρυθμός γεννήσεων 11,77 γεννήσεις/1000 πληθυσμού και θανάτου 9,58 θάνατοι/1000 πληθυσμού (εκτίμηση 2021).

Η Γαλλία έχει μια ανεπτυγμένη μικτή οικονομία υψηλού εισοδήματος, που χαρακτηρίζεται από σημαντική κρατική συμμετοχή, οικονομική ποικιλομορφία, εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό και υψηλή καινοτομία. Για δύο περίπου αιώνες, η γαλλική οικονομία κατατάσσεται σταθερά ανάμεσα στις δέκα μεγαλύτερες παγκοσμίως. Αυτή τη στιγμή είναι το ένατο μεγαλύτερο στον κόσμο με βάση την ισοτιμία αγοραστικής δύναμης, το έβδομο μεγαλύτερο από το ονομαστικό ΑΕΠ και το δεύτερο μεγαλύτερο στην Ευρωπαϊκή Ένωση και με τις δύο μετρήσεις. Η Γαλλία θεωρείται οικονομική δύναμη, μέλος του G7, των κορυφαίων βιομηχανικών χωρών, του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) και της Ομάδας των Είκοσι μεγαλύτερων οικονομιών.

Η οικονομία της Γαλλίας έχει μεγάλη διαφοροποίηση: οι υπηρεσίες αντιπροσωπεύουν τα δύο τρίτα τόσο του εργατικού δυναμικού όσο και του ΑΕΠ, ενώ ο βιομηχανικός τομέας αντιπροσωπεύει το ένα πέμπτο του ΑΕΠ και παρόμοιο ποσοστό απασχόλησης. Η Γαλλία είναι η τρίτη μεγαλύτερη μεταποιητική χώρα στην Ευρώπη, πίσω από τη Γερμανία και την Ιταλία, και κατατάσσεται στην όγδοη θέση στον κόσμο ως προς το μερίδιο της παγκόσμιας μεταποιητικής παραγωγής, με 1,9%. Λιγότερο από το 2 τοις εκατό του ΑΕΠ παράγεται από τον πρωτογενή τομέα, δηλαδή τη γεωργία, ωστόσο ο γεωργικός τομέας της Γαλλίας είναι από τους μεγαλύτερους σε αξία και ηγείται στην ΕΕ ως προς τη συνολική παραγωγή.

Σύμφωνα με το ΔΝΤ, η Γαλλία κατέλαβε την 30η θέση στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ, με περίπου 45.000 δολάρια ανά κάτοικο. Κατέλαβε την 23η θέση στον Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης, υποδεικνύοντας πολύ υψηλή ανθρώπινη ανάπτυξη. Η δημόσια διαφθορά είναι από τις χαμηλότερες στον κόσμο, με τη Γαλλία να κατατάσσεται σταθερά μεταξύ των 30 λιγότερο διεφθαρμένων χωρών από τότε που ξεκίνησε ο Δείκτης Αντίληψης Διαφθοράς το 2012: κατέλαβε την 22η θέση το 2021, σημειώνοντας άνοδο μία θέση σε σχέση με το προηγούμενο έτος. Η Γαλλία είναι δαπανά το δεύτερο μεγαλύτερο ποσό στην Ευρώπη στην έρευνα και την ανάπτυξη, με πάνω από 2 τοις εκατό του ΑΕΠ. Παγκοσμίως, κατέχει τη 12η θέση.

Η γαλλική γεωργία βασίστηκε αρχικά στην καλλιέργεια ειδών διατροφής. Πολύ γρήγορα, τα κρασιά της, τα οπωρικά και οι βιομηχανικές της καλλιέργειες απέκτησαν μεγάλη φήμη. Το σιτάρι καλλιεργείται κυρίως στο Βόρειο και Βορειοδυτικό τμήμα της χώρας και αποτελεί ένα από τα πιο βασικά γεωργικά προϊόντα της Γαλλίας. Μεγάλες ποσότητες του εξάγονται στο εξωτερικό. Παράγει επίσης, βρώμη, σίκαλη, κριθάρι, ζαχαρότευτλα, ρύζι, καλαμπόκι, πατάτες και όλα τα είδη των λαχανικών. Στους γαλλικούς οπωρώνες παράγονται άφθονα και ποικίλα φρούτα, όπως αχλάδια, μήλα, πορτοκάλια, κεράσια, δαμάσκηνα, βερίκοκα κτλ.

Τα αμπελοειδή αποτελούν μια από τις χαρακτηριστικές καλλιέργειες της μεσημβρινής Γαλλίας. Παράλληλα με την παραγωγή κοινών κρασιών, στη Γαλλία παράγεται η πλουσιότερη και περισσότερο φημισμένη ποικιλία κρασιών υψηλής ποιότητας. Το κρασί αποτελεί το γνωστότερο προϊόν της Γαλλίας και εξάγεται σε μεγάλες ποσότητες. Αμπελώνες υπάρχουν σχεδόν σε όλες τις γαλλικές περιοχές. Τα γαλλικά κρασιά θεωρούνται από τα καλύτερα όλου του κόσμου. Υπάρχει μεγάλος αριθμός ποικιλιών, γεύσεων και αποχρώσεων, όπως τα ροζέ της Προβηγκίας, τα ερυθρά του Ροδανού, τα λευκά του Λίγηρα και της Αλσατίας, τα αφρώδη της Καμπανίας (σαμπάνιες), το πιο φημισμένο κρασί είναι το Μπορντό.

Ο κτηνοτροφικός πλούτος της χώρας αυξάνει σταθερά. Στον τομέα της κτηνοτροφίας αφθονούν τα ζώα για την παραγωγή κρέατος και γάλακτος. Τα βοοειδή αντιπροσωπεύουν το μισό περίπου των εκτρεφομένων ζώων. Τα προβατοειδή εκτρέφονται άλλα για το κρέας τους και άλλα για το γάλα τους. Ένα μεγάλο μέρος από την παραγωγή γάλακτος χρησιμοποιείται για την παρασκευή των πολυάριθμων ποικιλιών των (επίσης διάσημων) γαλλικών τυριών. Στη δεκαετία του 60 εφαρμόστηκαν σχέδια αναδασμού (δηλ. ένωση των μικρών αγροτεμαχίων και αναδιανομή στους κατόχους τους. Έτσι αυξήθηκε σημαντικά το μέγεθος τους.

Οι απόγονοι των Γαλατών είναι που ανήγαγαν τη παραγωγή κρασιού σε επιστήμη. Αυτοί που έμαθαν στον υπόλοιπο κόσμο, ότι το κρασί δεν είναι απλά ένα ακόμα φυτικό προϊόν αλλά είναι ένας ζωντανός οργανισμός που απαιτεί την αμέριστη προσοχή του παραγωγού, από την αρχή που θα φυτευτεί το σταφύλι μέχρι να βγει το πώμα της φιάλης στο τραπέζι του καταναλωτή.

Η παραγωγή του κρασιού είναι τέχνη. Η προώθησή του απαιτεί φαντασία. Και η κατανάλωσή του, σύμφωνα με τους Γάλλους, είναι ένας συνδυασμός των δύο. Γι' αυτό και σήμερα τα κρασιά τους κρατούν επάξια την πρώτη θέση στο μυαλό των απανταχού "σομελιέ". Όχι πως και άλλες χώρες δεν έχουν αξιόλογες ποικιλίες σταφυλιών και ωραία κρασιά, το εναντίον. Απλά οι Γάλλοι παραγωγοί θεωρούν την κάθε φιάλη παιδί τους και την προσέχουν αναλόγως.

Στη Γαλλία υπάρχουν 13 οινοποιητικές περιοχές. Περισσότερο ή λιγότερο γνωστές όλες έχουν να επιδείξουν ξεχωριστά κρασιά τόσο στη γεύση όσο και στα αρώματα. Οι κυριότερες από αυτές είναι:

Η πιο γνωστή ποικιλία κρασιού ή καλύτερα οινοποιητική περιοχή είναι η Καμπανία που παράγει τη γνωστή μας σαμπάνια. Η περιοχή αυτή βρίσκεται βορειοανατολικά του Παρισιού και κρατάει τα σκήπτρα της οινοποιίας χάρη στην τυχαία ανακάλυψη του μοναχού Ντομ Περινιόν (Dom Pérignon).

Ο μοναχός αυτός κατάλαβε ότι το διοξείδιο του άνθρακα παίζει σημαντικό ρόλο στη παραγωγή του κρασιού και ότι εμφιαλώνοντας το κρασί πριν την ολοκλήρωση της ζύμωσης το αποτέλεσμα θα ήταν διαφορετικό. Το πόσο δίκιο είχε, το ξέρουμε πλέον όλοι. Οι πιο γνωστές ετικέτες από αυτή την περιοχή είναι η Dom Pérignon, η Moët et Chandon, η Ruinart, η Krug, η Pommery, η Veuve Clicquot και η Mumm μεταξύ άλλων.

Μία άλλη περιοχή που χρόνια διεκδικεί τα πρωτεία από τη Καμπανία είναι η περιοχή του Μπορντό. Βρίσκεται νοτιοανατολικά του Παρισιού και περηφανεύεται (όχι αδίκως) για τα κρασιά της. Εδώ συναντούμε ίσως τα πιο ποιοτικά και ακριβά κρασιά της Γαλλίας. Υπάρχουν πάνω από επτά χιλιάδες σατώ (chateaux) (που κυριολεκτικά σημαίνει πύργος) και καλλιεργούνται περίπου εκατόν είκοσι χιλιάδες αμπελώνων. Η ποικιλία αυτή είναι η αγαπημένη των Ευρωπαίων αφού το 67% των εξαγωγών καταναλώνεται εκτός Γαλλίας. Οι κυριότερες ποικιλίες που καλλιεργούνται είναι η Μερλό, η Καμπερνέ Σοβινιόν, η Καμπερνέ Φραν,η Σεμιλιόν, και η Σοβινιόν που δίνουν τις γνωστές ετικέτες του Château Margaux, Pétrus, Château Penin κ.α.

Τα κρασιά της Βουργουνδίας είναι και αυτά από τα πιο φημισμένα κρασιά στον κόσμο. Το 1415 με το βασιλικό διάταγμα τα κρασιά που επιτρεπόταν να ονομάζονται κρασιά Βουργουνδίας καθοριζόταν να είναι τα κρασιά που θα παράγονταν πάνω από τη γέφυρα της πόλης Sens. Για πάνω από 1.500 χρόνια οι μοναχοί σε αυτή περιοχή καλλιεργούν τη γη της και έχουν προσφέρει από τα καλύτερα κρασιά που έχουμε δοκιμάσει. Τα κρασιά της περιοχής αυτής είναι αυστηρώς ελεγχόμενα και χωρίζονται σε 2 κατηγορίες, α) τα Premier Cru με 600 αμπελώνες να συγκαταλέγονται στους κατάλληλους για αυτά τα κρασιά και β) τα Grand Cru που θεωρούνται τα καλύτερα των καλύτερων. Μόνο 33 αμπελώνες έχουν το προνόμιο να συγκαταλέγονται στους αμπελώνες που μπορούν να προσφέρουν τα σταφύλια τους για τη παραγωγή αυτών των κρασιών. Η περιοχή αυτή μας έχει προσφέρει μερικά από τα καλύτερα κρασιά, όπως Chambertin, Clos Vougeot, Corton, Corton-Charlemagne,Montrachet, Musigny, La Tache. Γενικά, στη περιοχή της Βουργουνδίας, οι εκτάσεις των αμπελώνων είναι χωρισμένες σε μικρότερες και υπάρχουν πάνω από 3.500 καλλιεργητές που έχουν τα 2/3 των 24.000 εκταρίων αμπελώνων που καλλιεργούνται σε αυτή την περιοχή.

Σήμερα παρουσιάζει μεγάλη ανάπτυξη η χαλυβουργική βιομηχανία της Γαλλίας. Ο χάλυβας χρησιμοποιείται για τη κατασκευή γεωργικών μηχανών, τροχαίου υλικού, αεροπλάνων και μηχανών αεροπλάνων, σιδηροδρομικών μηχανών και πλοίων. Επίσης χρησιμοποιείται πολύ στη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία, τα προϊόντα της οποίας έχουν μεγάλη απήχηση στη διεθνή αγορά, ενώ ένα μεγάλο μέρος του χάλυβα εξάγεται στο εξωτερικό. Κατά την περίοδο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο η Γαλλία κατέβαλε επίμονες και συντονισμένες προσπάθειες, με σκοπό να εκσυγχρονίσει τη μεταλλευτική βιομηχανία της Λωραίνης. Σήμερα κατέχει την πρώτη θέση στον κόσμο σε παραγωγή σιδηρομεταλλεύματος.

Άφθονη είναι και η υδροηλεκτρική ενέργεια της Γαλλίας, που προέρχεται από τους πολυάριθμους ποταμούς της. Αξιόλογη ήταν και η συμβολή των γαλλικών ποταμών στην ανάπτυξη της υφαντουργίας. Σε ολόκληρη τη κοιλάδα του Ροδανού, καθώς και στη Ρουέν, επί του Σηκουάνα, υπάρχουν εργοστάσια, στα οποία κατασκευάζονται συνθετικά υφάσματα. Τα Βόρεια και τα Βορειοανατολικά τμήματα της Γαλλίας αποτελούν σπουδαία κέντρα βιομηχανίας βαμβακερών και μάλλινων υφασμάτων. Κοιτάσματα πετρελαίου έχουν βρεθεί στην περιοχή Παρεντίς, κοντά στο Μπορντό, καθώς και στο λεκανοπέδιο του Παρισιού. Μετά την ανεξαρτητοποίηση της Αλγερίας έγιναν ειδικές συμβάσεις, με τις οποίες η Γαλλία εξασφάλισε τα δύο τρίτα περίπου από τα πετρέλαια της πρώην αποικίας της. Στα Πυρηναία και κοντά στην πόλη Λακ βρέθηκαν, το 1951, τεράστια αποθέματα φυσικού αερίου. Η περιοχή της Λακ αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα κέντρα βιομηχανίας χημικών και πλαστικών προϊόντων.

Ένα άλλο επίτευγμα της Γαλλίας είναι ότι κατόρθωσε να τιθασεύσει και την ενέργεια των παλιρροιών και να κατασκευάσει τον πρώτο παλιρροϊκό σταθμό παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος στον ποταμό Ρανς, κοντά στη Ντινάν της Βρετάνης. Στο Οντελλό των Πυρηναίων έχει εγκατασταθεί ένας μεγάλος πειραματικός σταθμός παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με την εκμετάλλευση της ηλιακής ενέργειας. Σημαντική είναι, επίσης, στην ενεργειακή παραγωγή της χώρας και η ύπαρξη πυρηνικών εργοστασίων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.

Αξιόλογη είναι και η υφαντουργική βιομηχανία που κατατάσσεται ανάμεσα στις πρώτες του κόσμου, καθώς και η χημική βιομηχανία, βιομηχανίες κεραμικής, χαρτιού και ελαστικού, οι γεωργικές βιομηχανίες.

Η Γαλλία κατατάσσεται ανάμεσα στις χώρες που διαθέτουν τα καλύτερα οργανωμένα συγκοινωνιακά δίκτυα του κόσμου. Το οδικό δίκτυο της Γαλλίας κατασκευάστηκε κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους και τελειοποιήθηκε από τα τέλη του Μεσαίωνα. Οι οδικές συγκοινωνίες χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά των διάφορων εμπορευμάτων ενώ για τις μεγαλύτερες αποστάσεις χρησιμοποιούνται σιδηροδρομικές συγκοινωνίες. Η Γαλλία διαθέτει τους ταχύτερους συρμούς στην Ευρώπη ( TGV / Train de Grande Vitesse, δηλαδή "Τραίνο Υψηλών Ταχυτήτων" στα Γαλλικά) με ταχύτητες έως και 320χλμ/ώρα.

Λιγότερο σημαντικές είναι οι μεταφορές που διεξάγονται με ποταμόπλοια στο εσωτερικό της χώρας. Σπουδαιότερες είναι οι πλωτές λεωφόροι του Βορρά, του Πα-ντε-Καλαί και του Σομ. Για τις θαλάσσιες μεταφορές υπάρχουν πολλά επιβατικά και πετρελαιοφόρα σκάφη, που συνιστούν έναν από τους ωραιότερους στόλους του κόσμου. Τα σπουδαιότερα γαλλικά λιμάνια είναι η Μασσαλία, το Σαιν-Μαλό, το Καλαί, το Σερμπούρ και η Χάβρη. Η Γαλλία συνδέεται θαλάσσια με όλες τις χώρες του κόσμου.

Το γαλλικό συγκοινωνιακό δίκτυο συμπληρώνεται με τις αεροπορικές συγκοινωνίες, με τις οποίες μεταφέρονται εμπορεύματα, επιβάτες και το ταχυδρομείο. Σχεδόν όλες οι μεγάλες γαλλικές πόλεις διαθέτουν αεροδρόμιο.

Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά και η σήμανση είναι από τις αρτιότερες της Ευρώπης.

Κύριο λήμμα: Τέχνη στη Γαλλία

Αν και τα πρώτα δείγματα της τέχνης στη Γαλλία ξεκινούν την εποχή του Καρλομάγνου, μόνο από τον 10ο αιώνα και ύστερα αναπτύσσεται η καλλιτεχνική δραστηριότητα για να φτάσει σε μεγάλη ανάπτυξη τον επόμενο αιώνα. Στη Βουργουνδία και στην Προβηγκία ανευρίσκονται μοναστηριακά κτίσματα της ρομανικής αρχιτεκτονικής. Στο τέλος του Μεσαίωνα εξελίσσεται ο γοτθικός ρυθμός με τα λεπτά αρχιτεκτονικά μέλη και τους λεπτόμορφους σχηματισμούς. Αυτή η τάση διατηρείται ακόμη και μετά τα μέσα του 16ου αιώνα. Την επίδραση της Αναγέννησης τη δέχτηκε η Γαλλία προς τα τέλη του 15ου αιώνα, κάτω από τη λάμψη της Φλωρεντίας και την επίδραση των ιταλικών καλλιτεχνικών κέντρων της περιόδου. Οι Βερσαλλίες, το πιο πολυτελές ανάκτορο στην Ευρώπη, φανερώνουν την τάση για μεγάλα και πολυτελή αρχιτεκτονικά κτίσματα τον 17ο αιώνα.

Ως αντίδραση στον κλασσικισμό έρχεται ο 18ος αιώνας, ο οποίος, όπως και στη λογοτεχνία, είναι διαποτισμένος από τα νέα κοινωνικά ρεύματα. Η σχέση καλλιτέχνη και κοινού γίνεται αμεσότερη. Η προσωπογραφία είναι κύριο γνώρισμα αυτής της εποχής. Αναφαίνεται, όμως, πάλι και νέο κύμα κλασικισμού, το οποίο διαφαίνεται στο Πάνθεον του Παρισιού. Ο 19ος αιώνας βλέπει το ξαναγύρισμα σε παλαιότερες μορφές, ενώ ταυτόχρονα ο νατουραλισμός και ο λογοτεχνικός ρομαντισμός επηρεάζουν τις τάσεις στις τέχνες. Στις τελευταίες δεκαετίες του αιώνα επιβλήθηκε ο ιμπρεσιονισμός, ο οποίος διατηρήθηκε και στις αρχές του επόμενου. Μερικοί από τους εκπρόσωπους του ήταν οι Κλωντ Μονέ, Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ, Πωλ Γκωγκέν και Πωλ Σεζάν. Ο 20ος αιώνας έχει ανάμεικτες επιδράσεις και κατευθύνσεις. Ο κυβισμός, ο σουρεαλισμός, η αφηρημένη τέχνη, που αποτελούν το κοινό γνώρισμα της διεθνούς καλλιτεχνικής πορείας, σημαδεύουν και την αρχιτεκτονική και τη γλυπτική.

Κύριο λήμμα: Γαλλικός κινηματογράφος

Η Γαλλία κατέχει προνομιακή θέση στην ιστορία του κινηματογράφου και στη διαδικασία παραγωγής ταινιών. Οι αδελφοί Λυμιέρ, Ωγκύστ και Λουί Λυμιέρ, το 1895 εφηύραν τον κινηματογράφο και Γάλλοι επιστήμονες και πρωτοπόροι του κινηματογράφου όπως οι Ζωρζ Μελιές, Λεόν Γκωμόν και Σαρλ Πατέσυνέβαλαν στην ανάπτυξη της γαλλικής και παγκόσμιας κινηματογραφικής βιομηχανίας. Η πρώτη γυναίκα σκηνοθέτις στον κόσμο, η Αλίς Γκι-Μπλασέ, ήταν επίσης Γαλλίδα. Αρκετά σημαντικά κινηματογραφικά κινήματα, όπως η Νουβέλ Βαγκ στη δεκαετία του 1960, άρχισαν στη χώρα.

Η Γαλλία έχει μια ισχυρή κινηματογραφική βιομηχανία, εν μέρει και λόγω της προστασίας που παρέχεται από την κυβέρνηση της Γαλλίας. Παρά τον ανταγωνισμό του Χόλυγουντ, η Γαλλία συνεχίζει δυναμικά στη δημιουργία ταινιών, το 2015 παρήγαγε περισσότερες ταινίες από οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα και ήταν έκτη παραγωγός σε παγκόσμιο επίπεδο. Φιλοξενεί επίσης τα βραβεία Σεζάρ, τα βραβεία Λυμιέρ και το Φεστιβάλ των Καννών, ένα από τα πιο σημαντικά και διάσημα φεστιβάλ ταινιών στον κόσμο.

Ο γαλλικός κινηματογράφος είναι πολύ πλούσιος όσον αφορά την ποικιλία σκηνοθετών ( Ζωρζ Μελιές, Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, Λυκ Μπεσσόν ...), ηθοποιών ( Αλέν Ντελόν, Λουί ντε Φυνές, Ζεράρ Ντεπαρντιέ, Οντρέ Τοτού ...) και ταινιών (Τα Παιδιά του Παραδείσου (1945), Ασύλληπτη Απόδραση (1966), Ο Κόκκινος Κύκλος (1970), Απέραντο Γαλάζιο (1988), Άθικτοι (2011)...). Από τη δεκαετία του 1980, ένα μεγάλο μέρος της παραγωγής έχει επικεντρωθεί σε ρομαντικές κομεντί ( (2001), (2011)...), κοινωνικές ( 1995, Ανάμεσα στους τοίχους, 2008) και κυρίως σε κωμωδίες (Οι Επισκέπτες (1993), Είναι τρελοί αυτοί οι Βόρειοι (2008)...).

Μεγάλη είναι η ανάπτυξη του γαλλικού πολιτισμού σε όλους τους τομείς καθώς και η επίδραση του σε όλο τον δυτικό πολιτισμό. Η ανάπτυξη του γαλλικού πολιτισμού ξεκίνησε τον Μεσαίωνα και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Η βαθμιαία αλλοίωση της λατινικής γλώσσας στη Γαλατία κατέληξε στον σχηματισμό μιας νέας γλώσσας, της γαλλικής. Παραδοσιακά θεωρείται ότι οι " Όρκοι του Στρασβούργου" (842) είναι το πρώτο κείμενο που γράφτηκε στη γαλλική γλώσσα. Γενικά όμως θεωρείται ότι η γαλλική γλώσσα άρχισε να χρησιμοποιείται στα γραπτά κείμενα μετά τον 12ο αιώνα, όταν άρχισαν να παρουσιάζουν και έναν πραγματικά λογοτεχνικό χαρακτήρα.

Κύριο λήμμα: Γαλλική λογοτεχνία του Μεσαίωνα

Τα επικά ποιήματα υμνούν, εξαίρουν το πατριωτικό και θρησκευτικό ιδεώδες στην εποχή των σταυροφοριών. Το " Τραγούδι του Ρολάνδου" (12ος αιώνας) είναι το ωραιότερο από αυτά. Ακολουθούν τα ιπποτικά μυθιστορήματα με θέματα από πολεμικές και ερωτικές περιπέτειες. Φανερώνουν μια κοινωνία που εμπνέεται από το ιπποτικό πνεύμα, όπως τα έργα "Τριστάνος και Ιζόλδη", οι " Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης " κ.α. Τότε δημιουργείται και η λυρική ποίηση, καθώς και το ξεκίνημα μιας αστικής λογοτεχνίας με σατιρικές και ηθικολογικές διαθέσεις. Παράλληλα εμφανίζεται το θεατρικό είδος.

Αν και σε αυτήν την περίοδο καλλιεργήθηκαν τα είδη λόγου που άνθισαν στους προηγούμενους αιώνες, χαρακτηριστικό της είναι η ανάπτυξη της δραματικής τέχνης. Το θέατρο εμπνέεται πάντα από θέματα θρησκευτικά, δημιουργεί όμως διάφορα μυστήρια με θέματα παρμένα από την Αγία Γραφή. Η κωμωδία επηρεάζεται από την Ιταλία.

Κύριο λήμμα: Γαλλική λογοτεχνία του 16ου αιώνα

Κύριο λήμμα: Γαλλική λογοτεχνία του 17ου αιώνα

Κύριο λήμμα: Γαλλική λογοτεχνία του 18ου αιώνα

Κύριο λήμμα: Γαλλική λογοτεχνία του 19ου αιώνα

Ο ερχομός του ρομαντισμού προαναγγέλλεται με τα έργα του μεγάλου φιλέλληνα Σατομπριάν και της κυρίας Ντε Σαέλ. Ο ρομαντισμός αυτός αποτελεί μία αντίδραση στην κλασική τάξη, γιατί θέλει να αφήσει κάθε ελευθερία στον συγγραφέα. Η καθαυτή ρομαντική επανάσταση ξέσπασε πρώτα στο θέατρο και στο μυθιστόρημα και αργότερα στην ποίηση. Η κριτική εκπροσωπείται από τον Σεν Μπεβ, η ιστορία από τους Τιερί και Μισελιέ, η φιλοσοφία από τον εκλεκτισμό του Βικτόρ Κουζέν και τον θετικισμό του Ογκίστ Κοντ. Από το 1850 αναφαίνονται νέες τάσεις, που, αν και εξωτερικά είναι αντίθετες στον ρομαντισμό, πηγάζουν συχνά από το ρεύμα του. Στην ποίηση διακρίνονται οι παρνασσικοί Θεόφιλος Γκωτιέ και Λεκόντ ντε Λιλ. Οι Σαρλ Μπωντλαίρ, Αρθούρος Ρεμπώ και Πολ Βερλέν δημιουργούν την κίνηση του Συμβολισμού. Στο μυθιστόρημα κυριαρχεί ο ρεαλισμός, με τα έργα του Γκυστάβ Φλομπέρ και τη νατουραλιστική σχολή του Εμίλ Ζολά. Στο θέατρο θριαμβεύουν τα δράματα του Αλέξανδρου Δουμά.

Κύριο λήμμα: Γαλλική λογοτεχνία του 20ού αιώνα

Η γαλλική λογοτεχνία του 20ού αιώνα δέχεται βαθιά επίδραση από τις πολιτικές, ηθικές, καλλιτεχνικές και ιστορικές κρίσεις. Το λογοτεχνικό κίνημα που κυριαρχεί στη Γαλλία του 20ού αιώνα είναι ο υπερρεαλισμός (surrealisme) με εκπροσώπους όπως οι Αντρέ Μπρετόν (André Breton), θεμελιωτή του κινήματος, και Ρομπέρ Ντενό (Robert Desnos), ενώ στη φιλοσοφία αναδεικνύεται ο υπαρξισμός, με θεμελιωτές τον Ζαν Πολ Σαρτρ (Jean-Paul Sartre) και τον Αλμπέρ Καμύ (Albert Camus). Το νέο μυθιστόρημα (Nouveau Roman), θεωρητικοποιημένο από τον Αλαίν Ρομπ - Γκριγιέ αρχικά περιλαμβάνει λίγους λογοτέχνες, οι οποίοι, όμως, εμπνέουν με τη σειρά τους άλλους σημαντικούς συγγραφείς, όπως οι Ζαν Φιλίπ Τουσαίν (Jean-Philippe Toussaint), Κριστιάν Οστέρ (Christian Oster) κ. ά. Σημαντικές λογοτεχνικές μορφές του αιώνα υπήρξαν, επίσης, η Μαργκερίτ Ντυράς (Marguerite Duras), Μαργκερίτ Γιουρσενάρ (Marguerite Υοurcenar) - αν και Βελγικής καταγωγής η πρώτη γυναίκα που έγινε δεκτή στη Γαλλική Ακαδημία, Μπορίς Βιάν, Μαρσέλ Προυστ (Marcel Proust), Ρεϊμόν Κενό (Raymond Queneau), Αντρέ Μαλρώ (André Malraux), Ανρί Τρουαγιά (Henri Troyat), Σιμόν ντε Μποβουάρ (Simone de Beauvoir) και ο Ζωρζ Σιμενόν (Georges Simenon).

Η Γαλλία είναι Ημιπροεδρική Δημοκρατία με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να έχει σημαντικές εξουσίες και αρμοδιότητες και με διευρυμένο εκτελεστικό ρόλο.Ο Πρωθυπουργός ηγείται της Κυβέρνησης η οποία μετά το 1958 έχει περιορισμένες εξουσίες και βρίσκεται υπό τη σκέπη του Προέδρου της Γαλλίας γιατί χωρίς την έγκρισή του δεν παραμένει στην εξουσία. Παρόλα αυτά έχει και αυτή σημαντικές αρμοδιότητες κυρίως στα εσωτερικά ζητήματα της χώρας με εκείνες του προέδρου πάντως να υπερέχουν. Στις 21 Ιουλίου του 2008 το Κοινοβούλιο ενέκρινε οριακά, με 539 ψήφους υπέρ έναντι 537 κατά, την τροποποίηση του Συντάγματος.

Στις 24 Μαρτίου του 2009 η Γαλλία ανακοίνωσε ότι θα καταβάλει αποζημιώσεις σε πολιτικό και στρατιωτικό προσωπικό όπως επίσης και σε κατοίκους που παρουσίασαν προβλήματα υγείας συνεπεία των πυρηνικών δοκιμών της χώρας, αρχικά στην Αλγερία και στη συνέχεια στη Γαλλική Πολυνησία εντός 30 ετών.

Η Κυβέρνηση Φιγιόν ψήφισε ένα νέο συνταξιοδοτικό νομοσχέδιο, που πυροδότησε αντιδράσεις σε όλη τη Γαλλία. Με βάση αυτό, το όριο ηλικίας για συνταξιοδότηση αυξήθηκε από τα 60 στα 62 χρόνια.

Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.

Στις 11 Μαρτίου του 2009 ο Πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί ανακοίνωσε επίσημα την επιστροφή - έπειτα από 43 χρόνια -της χώρας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ. Εξαιτίας της απόφασης αυτής, η Κυβέρνηση Φίγιον ήρθε αντιμέτωπη με πρόταση μομφής. Με 329 ψήφους κατά της πρότασης μομφής έναντι 238 υπέρ η κυβέρνηση έλαβε την ψήφο εμπιστοσύνης από το κοινοβούλιο στις 17 Μαρτίου του 2009.

Η Γαλλία διατηρεί στρατιωτικές βάσεις σε άλλες χώρες. Στις 26 Μαΐου του 2009 ο πρωθυπουργός Φρανσουά Φιγιόν εγκαινίασε στρατιωτική βάση στο Αμπού Ντάμπι (στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα).

1. Ένα μέρος των συνόρων της Γαλλίας με τη Γερμανία αντιστοιχεί εντούτοις στη ροή του Ρήνου.

2. Γαλλόφωνοι πληθυσμοί κατοικούν στο Βέλγιο και στην Ελβετία, γερμανόφωνοι πληθυσμοί κατοικούν στην Αλσατία και στη Λωρραίνη και Ολλανδόφωνοι πληθυσμοί κατοικούν στο Νορ-Πα-ντε-Καλαί.

Γεωγραφία της Γαλλίας (GF)

Vincent Adoumié· Christian Daudel· Didier Doix· Jean-Michel Escarras· Catherine Jean (2007). Géographie de la France. HU Géographie (στα Γαλλικά). Paris: Hachette supérieur. σελ. 288. ISBN 978-2-01-145772-1.

# data[].attributes.attachment_link.title
Γαλλία - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Γαλλία ( γαλλικά: France), με επίσημη ονομασία ως Γαλλική Δημοκρατία, είναι κράτος της Ευρώπης. Το πολίτευμά της ενιαία, ημιπροεδρική δημοκρατία, ενώ το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών και του πληθυσμού της βρίσκεται στη Δυτική Ευρώπηπεριλαμβάνοντας όμως και κάποιες περιοχές και εδάφη διάσπαρτα σε ολόκληρη την υφήλιο.

# data[].attributes.headline
Ηνωμένο Βασίλειο

# data[].attributes.subject
Ηνωμένο Βασίλειο

# data[].attributes.body
Πρωτεύουσα: Λονδίνο

Πληθυσμός: 68,35 εκ.

Γλώσσα: Αγγλικά

Χαιρετισμός: hi, hello

Κλίμα: υγρό και ζεστό κλίμα

Νόμισμα: αγγλική λίρα

Ομάδα: Arsenal, Machester united, Machester city

Διάσημο μνημείο: Stonehedge

# data[].attributes.body
Υλικά:

200 γρ. γιαούρτι στραγγιστό

1 αυγό

50 ml σπορέλαιο

1 πρέζα αλάτι

1 κ.γ. εκχύλισμα βανίλιας

50 γρ. κρυσταλλική ζάχαρη

120 γρ. αλεύρι που φουσκώνει μόνο του

1 κ.γ. μαγειρική σόδα

1 κ.σ. βούτυρο

σιρόπι σφενδάμου, για το σερβίρισμα

Εκτέλεση:

Βάζουμε σε ένα μπολ το γιαούρτι, το αυγό, το σπορέλαιο, το αλάτι, το εκχύλισμα βανίλιας και τη ζάχαρη.

Ανακατεύουμε καλά με ένα σύρμα χειρός μέχρι να ομογενοποιηθούν.

Προσθέτουμε το αλεύρι και τη σόδα και ανακατεύουμε με το σύρμα ίσα-ίσα να αναμειχθούν.

Ζεσταίνουμε ένα αντικολλητικό τηγάνι διαμέτρου 30 εκ. σε μέτρια φωτιά.

Προσθέτουμε το βούτυρο. Προσοχή δεν ψήνουμε σε δυνατή φωτιά για να μην καούν τα pancakes.

Bάζουμε στο τηγάνι 3 γεμάτες κουταλιές από τη ζύμη αφήνοντας κενό μεταξύ τους αφού θα απλώσουν καθώς μαγειρεύονται.

Ελέγχουμε τις άκρες και όταν τα pancakes καραμελώσουν από τη μία πλευρά (αυτό θα το καταλάβουμε όταν ξεκολλάνε από τον πάτο του τηγανιού), με τη βοήθεια μιας σπάτουλας τα γυρίζουμε από την άλλη πλευρά. Θα χρειαστούμε 2-3 λεπτά για την κάθε πλευρά.

Μεταφέρουμε τα έτοιμα pancakes σε ένα πιάτο και προσθέτουμε σιρόπι σφενδάμου ή μέλι και toppings της αρεσκείας μας.

Σκουπίζουμε το τηγάνι με χαρτί κουζίνας για να μη μας καεί η επόμενη δόση από τα pancakes.

Προσθέτουμε βούτυρο στο τηγάνι και επαναλαμβάνουμε την ίδια διαδικασία μέχρι να φτιάξουμε μια στοίβα από pancakes!

Σερβίρουμε.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
0,929 () -

Το Ηνωμένο Βασίλειο ( αγγλικά: United Kingdom‎‎), είναι κυρίαρχο κράτος της βορειοδυτικής Ευρώπης, με έκταση 242.514 τ.χλμ. και πληθυσμό 67.596.281 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2022. Η επίσημη ονομασία του κράτους είναι Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βορείου Ιρλανδίας ( αγγλικά: United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland‎‎), ενώ εναλλακτικά καλείται απλά και ως Βρετανία ή Μεγάλη Βρετανία.

Στα δυτικά συνορεύει με την Ιρλανδία και βρέχεται περιμετρικά από τη Βόρεια Θάλασσα. Πρόκειται για νησιωτική χώρα, με μοναδικά χερσαία σύνορα 360 χλμ. περίπου με τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας στη νήσο Ιρλανδία. Το συνολικό έδαφος της χώρας διαμοιράζεται ανάμεσα στις Βρετανικές Νήσους -τα δύο μεγάλα νησιά του Βρετανικού Αρχιπελάγους- και τα πολυάριθμα μικρά νησιά που βρίσκονται κοντά στις βρετανικές ακτές, όπως οι Ορκάδες, οι νήσοι Σέτλαντ και οι Εβρίδες, το Άνγκλεσι και η νήσος Γουάιτ. Η Νήσος του Μαν και τα Νησιά της Μάγχης είναι αυτοδιοικούμενα εδάφη που ονομάζονται Εξαρτήσεις του Στέμματος και έχουν μια ιδιαίτερη συνταγματική σχέση με το Ηνωμένο Βασίλειο καθώς ανήκουν στο Βρετανικό Στέμμα αλλά όχι στο Βρετανικό Κράτος.

To κράτος συμπεριλαμβάνει τέσσερις επιμέρους συνιστώσες χώρες: την Αγγλία, τη Σκωτία, την Ουαλία και τη Βόρεια Ιρλανδία. Αντιστοίχως, εκτός από τους Άγγλους, το κράτος περιλαμβάνει και τις εθνότητες των Σκωτσέζων και των Ουαλών. Οι άνθρωποι της Βόρειας Ιρλανδίας εθνολογικά αυτοπροσδιορίζονται είτε ως Βρετανοί είτε ως Ιρλανδοί είτε ως Βορειοϊρλανδοί είτε με έναν συνδυασμό αυτών των επιθέτων.

Το Στόουνχεντζ είναι ένας δαχτύλιος από πέτρες, η καθεμία ύψους περίπου 4 μέτρων και πλάτους 2 και με βάρος 25 τόνους, ανεγέρθηκε 2400-2200 π.Χ..

Η ιστορία της Μεγάλης Βρετανίας αρχίζει από την 1η χιλιετία π.Χ.. Την εποχή αυτή κατοικήθηκε από τους Βρετανούς, που ανήκαν στις κελτικές φυλές. Η αρχαιότερη αναφορά σχετικά με την περιοχή προέρχεται από το λεγόμενο "Μασσαλιώτικο Περίπλου", που πιστεύεται πως γράφηκε τον 6ο αιώνα π.Χ., και μερικά αποσπάσματά του διασώθηκαν στο μεταγενέστερο έργο του Αβιηνού Ora Maritima. Εκεί η περιοχή αναφέρεται με τον όρο "Albionum" ( Αλβιώνα), ενώ γίνεται αναφορά και για το γένος των "Hiernorum" (Ιερνών), προγόνων των Ιρλανδών. Πριν από την εμφάνιση του Ora Maritima πάντως υπάρχουν αναφορές για τα νησιά Αλβίων και Ιέρνη από τον 4ο αιώνα π.Χ. (ο όρος "Αλβιώνα", μαζί με τον χαρακτηρισμό "Γηραιά", χρησιμοποιείται κάποιες φορές ως εναλλακτικό όνομα για τη Μεγάλη Βρετανία). Στο ταξίδι του Πυθέα, στο "Περί Ωκεανού", τα νησιά αναφέρονται με τον όρο "Πρεττανικές Νήσοι", από το όνομα μίας ομάδας Γαλατών, των Pritani (Πρεττανοί), με τους οποίους ο Πυθέας θεωρεί πως έχουν συγγενικές σχέσεις οι κάτοικοι του νησιού.

Αργότερα, τον 1ο π.Χ. αιώνα, κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους, έγινε ρωμαϊκή επαρχία, αλλά παρά τις προσπάθειές τους, δεν μπόρεσαν να εκρωμαΐσουν τον πληθυσμό της. Άλλαξαν ελαφρά το όνομα με το οποίο περιγράφει τα νησιά ο Πυθέας σε "Britannia" και ονόμασαν τους κατοίκους "Britons".

Από το 150-650 μ.Χ. αρχίζει η κατάκτηση του νησιού (εκτός από την περιοχή της Σκωτίας) από τους Άγγλους, τους Σάξονες, τους Ιούτους, που ήταν γερμανικές φυλές. Οι Κέλτες τελικά είτε έγιναν δούλοι των γερμανικών φυλών είτε μετανάστευσαν στα βόρεια του νησιού. Οι νέοι άποικοι, οι Αγγλοσάξονες, εγκαταστάθηκαν και δημιούργησαν διάφορα βασίλεια και άρχισε η συστηματική διαδικασία του εκφεουδαρχισμού της χώρας. Αργότερα, τον 9ο αιώνα μ.Χ., όλα τα αγγλοσαξονικά βασίλεια ενώθηκαν και αποτέλεσαν ένα, με το όνομα Αγγλία.

Η Μάχη του Χέιστινγκς το 1066, όπως απεικονίζεται στην Ταπισερί της Μπαγιέ.

Στο διάστημα αυτό άρχισαν τις επιδρομές στο νησί και οι Βίκινγκς, κυρίως της Δανίας και της Νορβηγίας. Το αποτέλεσμα ήταν ένα μεγάλο μέρος να το καταλάβουν οι Βίκινγκς και να το κρατήσουν μέχρι τα μέσα του 10ου αιώνα. Το 1066, οι Νορμανδοί εισέβαλαν στην Αγγλία από τη βόρεια Γαλλία. Μετά την κατάκτηση της Αγγλίας, κατέλαβαν μεγάλα τμήματα της Ουαλίας, κατέκτησαν μεγάλο μέρος της Ιρλανδίας και προσκλήθηκαν να εγκατασταθούν στη Σκωτία, φέρνοντας σε κάθε χώρα τη φεουδαρχία σύμφωνα με το μοντέλο της Βόρειας Γαλλίας και τη νορμανδογαλλική κουλτούρα. Η αγγλο-νορμανδική άρχουσα τάξη επηρέασε πολύ, αλλά τελικά αφομοιώθηκε με κάθε έναν από τους τοπικούς πολιτισμούς. Οι επόμενοι μεσαιωνικοί Άγγλοι βασιλιάδες ολοκλήρωσαν την κατάκτηση της Ουαλίας και έκαναν ανεπιτυχείς προσπάθειες να προσαρτήσουν τη Σκωτία. Επιβεβαιώνοντας την ανεξαρτησία της στη Διακήρυξη του Αρμπρόουθ του 1320, η Σκωτία διατήρησε την ανεξαρτησία της στη συνέχεια, αν και σε σχεδόν συνεχή σύγκρουση με την Αγγλία. Στα 1265 δημιουργήθηκε η πρώτη βουλή. Tην εποχή του Ιωάννη του Ακτήμονα ξεσηκώθηκαν οι βαρώνοι με αποτέλεσμα ο βασιλιάς να υποχωρήσει και να τους παραχωρήσει σημαντικά προνόμια, τη λεγόμενη Μάγκνα Κάρτα (καταστατικός χάρτης δικαιωμάτων).

Οι Άγγλοι μονάρχες, μέσω της κληρονόμησης σημαντικών εδαφών στη Γαλλία και των διεκδικήσεων για το γαλλικό στέμμα, συμμετείχαν επίσης σε μεγάλο βαθμό σε συγκρούσεις στη Γαλλία, κυρίως στον Εκατονταετή Πόλεμο, ενώ οι Βασιλείς της Σκωτίας συμμαχούσαν με τους Γάλλους κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Η πρώιμη σύγχρονη Βρετανία είδε τις θρησκευτικές συγκρούσεις που προέκυψαν από τη Μεταρρύθμιση και την εισαγωγή προτεσταντικών κρατικών εκκλησιών σε κάθε χώρα. Η Ουαλία ενσωματώθηκε πλήρως στο Βασίλειο της Αγγλίας και η Ιρλανδία συγκροτήθηκε ως βασίλειο σε προσωπική ένωση με το αγγλικό στέμμα. Σε αυτό που επρόκειτο να γίνει Βόρεια Ιρλανδία, τα εδάφη των ανεξάρτητων καθολικών γαελικών ευγενών κατασχέθηκαν και δόθηκαν σε προτεστάντες αποίκους από την Αγγλία και τη Σκωτία.

Το 1603, πρώτος τη τάξει στη διαδοχή της θανούσας βασίλισσας Ελισάβετ Α' ήταν ο τότε βασιλιάς Ιάκωβος Δ' της Σκοτίας, ο οποίος διαδεχόμενος την Ελισάβετ έγινε και Ιάκωβος Α' της Αγγλίας. Συνεπώς, το ίδιο πρόσωπο είχε δύο διαφορετικά στέμματα, ενώ ο Ιάκωβος αποφάσισε να μετακομίσει με την αυλή του από το Εδιμβούργο στο Λονδίνο. Η Αγγλία και η Σκωτία παρέμειναν διαφορετικές κρατικές οντότητες, με διαφορετικούς θεσμούς, νόμους και κοινοβούλια. Στη συνέχεια πέρασε από διάφορες φάσεις μέχρι το 1640, οπότε άρχισε η αστική επανάσταση που έληξε το 1660. Στα 1649, τα βασιλικά στρατεύματα νικήθηκαν, ο βασιλιάς Κάρολος ο Α' θανατώθηκε και η χώρα απέκτησε δημοκρατικό πολίτευμα. Αργότερα, το 1653 εγκαθιδρύθηκε το προτεκτοράτο του Κρόμγουελ και το 1660 έγινε η παλινόρθωση του Οίκου των Στιούαρτ. Στο διάστημα από 1660 μέχρι 1688-89, σχηματίστηκαν τα κόμματα των Τόρις και των Ουίγων, που εναλλάσσονταν στην εξουσία.

Αν και η μοναρχία παλινορθώθηκε, το Μεσοβασιλείο (μαζί με την Ένδοξη Επανάσταση του 1688 και την επακόλουθη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του 1689, και τον Νόμο για το Δικαίωμα του 1689 ) εξασφάλισε ότι, σε αντίθεση με το μεγαλύτερο μέρος της υπόλοιπης Ευρώπης, ο βασιλικός απολυταρχισμός δεν θα επικρατούσε και ένας καθολικός δεν θα μπορούσε ποτέ να ανέβει στο θρόνο. Το βρετανικό σύνταγμα θα αναπτυσσόταν στη βάση της συνταγματικής μοναρχίας και του κοινοβουλευτικού συστήματος. Με την ίδρυση της Βασιλικής Εταιρείας το 1660, η επιστήμη ενθαρρύνθηκε πολύ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ιδιαίτερα στην Αγγλία, η ανάπτυξη του ναυτικού και το ενδιαφέρον για ταξίδια εξερεύνησης οδήγησαν στην απόκτηση και εγκατάσταση υπερπόντιων αποικιών, ιδιαίτερα στη Βόρεια Αμερική και την Καραϊβική.

Την 1η Μαΐου 1707, σχηματίστηκε το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας, το αποτέλεσμα των Πράξεων της Ένωσης που εγκρίθηκαν από τα κοινοβούλια της Αγγλίας και της Σκωτίας για να επικυρωθεί η Συνθήκη της Ένωσης του 1706 και έτσι να ενωθούν τα δύο βασίλεια. Ο όρος "Ηνωμένο Βασίλειο" έγινε επίσημος το 1801, όταν τα κοινοβούλια της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας ψήφισαν το καθένα μια Πράξη Ένωσης, ενώνοντας τα δύο βασίλεια και δημιουργώντας το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας.

Μετά την ήττα της Γαλλίας στο τέλος των Πολέμων της Γαλλικής Επανάστασης και των Ναπολεόντειων Πολέμων (1792-1815), το Ηνωμένο Βασίλειο αναδείχθηκε ως η κύρια ναυτική και αυτοκρατορική δύναμη του 19ου αιώνα (με το Λονδίνο τη μεγαλύτερη πόλη στον κόσμο από το 1830 περίπου). Χωρίς αμφισβήτηση στη θάλασσα, η βρετανική κυριαρχία περιγράφηκε αργότερα ως Pax Britannica ("Βρετανική Ειρήνη"), μια περίοδος σχετικής ειρήνης μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων (1815-1914) κατά την οποία η Βρετανική Αυτοκρατορία έγινε ο παγκόσμιος ηγεμόνας και υιοθέτησε το ρόλο της παγκόσμιας αστυνομίας. Την εποχή της Μεγάλης Έκθεσης του 1851, η Βρετανία χαρακτηριζόταν ως το "εργαστήριο του κόσμου". Από το 1853 έως το 1856, η Βρετανία έλαβε μέρος στον Κριμαϊκό Πόλεμο, συμμάχησε με την Οθωμανική Αυτοκρατορία στον αγώνα κατά της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, συμμετέχοντας στις ναυμαχίες της Βαλτικής Θάλασσας γνωστές ως Πόλεμος των Ώλαντ στον Κόλπο της Βοθνίας και Κόλπος της Φινλανδίας, μεταξύ άλλων. Η Βρετανική Αυτοκρατορία επεκτάθηκε για να συμπεριλάβει την Ινδία, μεγάλα τμήματα της Αφρικής και πολλά άλλα εδάφη σε όλο τον κόσμο.

Παράλληλα με τον επίσημο έλεγχο που άσκησε στις δικές της αποικίες, η βρετανική κυριαρχία σε μεγάλο μέρος του παγκόσμιου εμπορίου σήμαινε ότι έλεγχε αποτελεσματικά τις οικονομίες πολλών περιοχών, όπως η Ασία και η Λατινική Αμερική. Στο εσωτερικό, οι πολιτικές συμπεριφορές ευνόησαν το ελεύθερο εμπόριο και τις πολιτικές laissez-faire και τη σταδιακή διεύρυνση του δικαιώματος ψήφου. Κατά τη διάρκεια του αιώνα, ο πληθυσμός αυξήθηκε με δραματικό ρυθμό, συνοδευόμενο από ταχεία αστικοποίηση, προκαλώντας σημαντικές κοινωνικές και οικονομικές πιέσεις. Για να αναζητήσει νέες αγορές και πηγές πρώτων υλών, το Συντηρητικό Κόμμα υπό τον Ντισραέλι ξεκίνησε μια περίοδο ιμπεριαλιστικής επέκτασης στην Αίγυπτο, τη Νότια Αφρική και αλλού. Ο Καναδάς, η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία έγιναν αυτοδιοικούμενες επικράτειες. Μετά την αλλαγή του αιώνα, η βιομηχανική κυριαρχία της Βρετανίας αμφισβητήθηκε από τη Γερμανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η κοινωνική μεταρρύθμιση και η εσωτερική διακυβέρνηση για την Ιρλανδία ήταν σημαντικά εσωτερικά ζητήματα μετά το 1900. Το Εργατικό Κόμμα προέκυψε από μια συμμαχία συνδικάτων και μικρών σοσιαλιστικών ομάδων το 1900 και οι σουφραζέτες έκαναν εκστρατεία πριν από το 1914 για το δικαίωμα ψήφου των γυναικών.

Η Βρετανία πολέμησε μαζί με τη Γαλλία, τη Ρωσία και (μετά το 1917) τις Ηνωμένες Πολιτείες, ενάντια στη Γερμανία και τους συμμάχους της στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918). Οι βρετανικές ένοπλες δυνάμεις πολέμησαν σε μεγάλο μέρος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και σε αρκετές περιοχές της Ευρώπης, ιδιαίτερα στο δυτικό μέτωπο. Ο πόλεμος των χαρακωμάτων προκάλεσε την απώλεια μεγάλου μέρους μιας γενιάς ανδρών, με διαρκή κοινωνικά αποτελέσματα στο έθνος και μεγάλη αναστάτωση στην κοινωνική τάξη. Η Βρετανία είχε 2,5 εκατομμύρια θύματα και τελείωσε τον πόλεμο με τεράστιο εθνικό χρέος.

Μετά τον πόλεμο, η Βρετανία έλαβε την εντολή της Κοινωνίας των Εθνών για μια σειρά από πρώην γερμανικές και οθωμανικές αποικίες. Η Βρετανική Αυτοκρατορία έφτασε στη μεγαλύτερη έκτασή της, καλύπτοντας το ένα πέμπτο της επιφάνειας της γης και το ένα τέταρτο του πληθυσμού της.

Η άνοδος του ιρλανδικού εθνικισμού και οι διαμάχες εντός της Ιρλανδίας σχετικά με τους όρους της ιρλανδικής εθνικής κυριαρχίας, οδήγησαν τελικά στη διχοτόμηση του νησιού το 1921. Το ιρλανδικό ελεύθερο κράτος έγινε ανεξάρτητο, αρχικά με καθεστώς Ντομίνιον το 1922, και αναμφισβήτητα ανεξάρτητο το 1931. Η Βόρεια Ιρλανδία παρέμεινε μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο νόμος του 1928 διεύρυνε το δικαίωμα ψήφου δίνοντας στις γυναίκες εκλογική ισότητα με τους άνδρες. Ένα κύμα απεργιών στα μέσα της δεκαετίας του 1920 κορυφώθηκε με τη Γενική Απεργία του 1926. Η Βρετανία δεν είχε ακόμη ανακάμψει από τις επιπτώσεις του πολέμου όταν συνέβη η Μεγάλη Ύφεση (1929-1932). Αυτό οδήγησε σε σημαντική ανεργία και κακουχίες στις παλιές βιομηχανικές περιοχές, καθώς και σε πολιτικές και κοινωνικές αναταραχές στη δεκαετία του 1930, με την αύξηση των μελών στα κομμουνιστικά και σοσιαλιστικά κόμματα. Το 1931 σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού.

Ωστόσο, "η Βρετανία ήταν μια πολύ πλούσια χώρα, τρομερή στα όπλα, αδίστακτη στην επιδίωξη των συμφερόντων της και στην καρδιά ενός παγκόσμιου συστήματος παραγωγής". Μετά την εισβολή της ναζιστικής Γερμανίας στην Πολωνία, η Βρετανία εισήλθε στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο κηρύσσοντας τον πόλεμο στη Γερμανία το 1939. Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ έγινε πρωθυπουργός και επικεφαλής μιας κυβέρνησης συνασπισμού το 1940. Παρά την ήττα των Ευρωπαίων συμμάχων της τον πρώτο χρόνο του πολέμου, η Βρετανία και η Αυτοκρατορία της συνέχισαν μόνες τους τον αγώνα εναντίον της Γερμανίας. Ο Τσόρτσιλ προσέλαβε τη βιομηχανία, τους επιστήμονες και τους μηχανικούς για να συμβουλεύσουν και να υποστηρίξουν την κυβέρνηση και τον στρατό στη δίωξη της πολεμικής προσπάθειας. Το 1940, η Βασιλική Πολεμική Αεροπορία νίκησε τη γερμανική Luftwaffe σε έναν αγώνα για τον έλεγχο των ουρανών στη Μάχη της Βρετανίας. Οι αστικές περιοχές υπέστησαν σφοδρό βομβαρδισμό κατά τη διάρκεια του Μπλιτς. Η Μεγάλη Συμμαχία της Βρετανίας, των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης σχηματίστηκε το 1941 οδηγώντας τους Συμμάχους ενάντια στις δυνάμεις του Άξονα. Υπήρξαν τελικά δύσκολες νίκες στη Μάχη του Ατλαντικού, στην εκστρατεία στη Βόρεια Αφρική και στην ιταλική εκστρατεία. Οι βρετανικές δυνάμεις έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην απόβαση στη Νορμανδία το 1944 και στην απελευθέρωση της Ευρώπης, που πέτυχε με τους συμμάχους της τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Σοβιετική Ένωση και άλλες Συμμαχικές χώρες. Ο Βρετανικός Στρατός ηγήθηκε της εκστρατείας της Βιρμανίας κατά της Ιαπωνίας και ο Βρετανικός Στόλος του Ειρηνικού πολέμησε την Ιαπωνία στη θάλασσα. Βρετανοί επιστήμονες συνέβαλαν στο πρόγραμμα Μανχάταν που οδήγησε στην παράδοση της Ιαπωνίας.

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το Ηνωμένο Βασίλειο ήταν μία από τις τρεις μεγάλες δυνάμεις (μαζί με τις ΗΠΑ και τη Σοβιετική Ένωση) που συναντήθηκαν για να σχεδιάσουν τον μεταπολεμικό κόσμο ήταν από τους αρχικούς υπογράφοντες της Διακήρυξης των Ηνωμένων Εθνών. Μετά τον πόλεμο, το Ηνωμένο Βασίλειο έγινε ένα από τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και συνεργάστηκε στενά με τις Ηνωμένες Πολιτείες για την ίδρυση του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΝΑΤΟ. Ο πόλεμος άφησε το Ηνωμένο Βασίλειο σοβαρά αποδυναμωμένο και οικονομικά εξαρτημένο από το Σχέδιο Μάρσαλ, αλλά γλίτωσε από τον ολοκληρωτικό πόλεμο που κατέστρεψε την ανατολική Ευρώπη. Στα αμέσως μεταπολεμικά χρόνια, η κυβέρνηση των Εργατικών ξεκίνησε ένα ριζικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, το οποίο είχε σημαντική επίδραση στη βρετανική κοινωνία τις επόμενες δεκαετίες. Οι μεγάλες βιομηχανίες και οι δημόσιες επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας κρατικοποιήθηκαν, ιδρύθηκε ένα κράτος πρόνοιας και δημιουργήθηκε ένα ολοκληρωμένο, δημόσια χρηματοδοτούμενο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης, η Εθνική Υπηρεσία Υγείας. Η άνοδος του εθνικισμού στις αποικίες συνέπεσε με την πολύ μειωμένη πλέον οικονομική θέση της Βρετανίας, έτσι ώστε μια πολιτική αποαποικιοποίησης ήταν αναπόφευκτη. Η ανεξαρτησία δόθηκε στην Ινδία και το Πακιστάν το 1947. Τις επόμενες τρεις δεκαετίες, οι περισσότερες αποικίες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας απέκτησαν την ανεξαρτησία τους, με όλες εκείνες που επεδίωκαν την ανεξαρτησία να υποστηρίζονται από το Ηνωμένο Βασίλειο, τόσο κατά τη μεταβατική περίοδο όσο και μετά. Πολλές έγιναν μέλη της Κοινοπολιτείας των Εθνών.

Το Ηνωμένο Βασίλειο ήταν η τρίτη χώρα που ανέπτυξε οπλοστάσιο πυρηνικών όπλων (με την πρώτη δοκιμή ατομικής βόμβας, Επιχείρηση Τυφώνας, το 1952), αλλά τα νέα μεταπολεμικά όρια του διεθνούς ρόλου της Βρετανίας απεικονίστηκαν από την Κρίση του Σουέζ το 1956. Η διεθνής διάδοση της αγγλικής γλώσσας εξασφάλισε τη συνεχιζόμενη διεθνή επιρροή της λογοτεχνίας και του πολιτισμού της. Ως αποτέλεσμα της έλλειψης εργαζομένων στη δεκαετία του 1950, η κυβέρνηση ενθάρρυνε τη μετανάστευση από τις χώρες της Κοινοπολιτείας. Τις επόμενες δεκαετίες, το Ηνωμένο Βασίλειο έγινε μια πιο πολυεθνική κοινωνία από πριν. Παρά την άνοδο του βιοτικού επιπέδου στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και του 1960, οι οικονομικές επιδόσεις του Ηνωμένου Βασιλείου ήταν λιγότερο επιτυχημένες από πολλούς από τους κύριους ανταγωνιστές του, όπως η Γαλλία, η Δυτική Γερμανία και η Ιαπωνία.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, η Βόρεια Ιρλανδία έγινε πεδίο κοινοτικής και παραστρατιωτικής βίας που είναι συμβατικά γνωστή ως The Troubles. Συνήθως θεωρείται ότι έληξε με τη Συμφωνία της "Μεγάλης Παρασκευής" του Μπέλφαστ του 1998.

Μετά από μια περίοδο εκτεταμένης οικονομικής επιβράδυνσης και βιομηχανικών συγκρούσεων στη δεκαετία του 1970, η συντηρητική κυβέρνηση της δεκαετίας του 1980 υπό τη Μάργκαρετ Θάτσερ ξεκίνησε ριζική πολιτική μονεταρισμού, απορρύθμισης, ιδιαίτερα του χρηματοπιστωτικού τομέα και των αγορών εργασίας, την πώληση κρατικών εταιρειών (ιδιωτικοποιήσεις) και την απόσυρση των επιδοτήσεων σε άλλες. Από το 1984, η οικονομία βοηθήθηκε από την εισροή σημαντικών εσόδων από το πετρέλαιο της Βόρειας Θάλασσας.

Γύρω στα τέλη του 20ου αιώνα, υπήρξαν σημαντικές αλλαγές στη διακυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου με τη δημιουργία αποκεντρωμένων διοικήσεων για τη Σκωτία, την Ουαλία και τη Βόρεια Ιρλανδία. Η καταστατική σύσταση ακολούθησε την αποδοχή της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Το Ηνωμένο Βασίλειο εξακολουθεί να είναι βασικός παγκόσμιος παίκτης διπλωματικά και στρατιωτικά. Διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στον ΟΗΕ και στο ΝΑΤΟ.

Το ΗΒ υποστήριξε ευρέως την προσέγγιση των Ηνωμένων Πολιτειών στον Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας στα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα. Ορισμένες από τις υπερπόντιες στρατιωτικές επιχειρήσεις της Βρετανίας, ιδιαίτερα στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, έτυχαν αμφισβήτησης.

Το 2016, το 51,9 τοις εκατό των ψηφοφόρων στο Ηνωμένο Βασίλειο ψήφισαν υπέρ της αποχώρησης από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το Ηνωμένο Βασίλειο αποχώρησε από την ΕΕ στις 31 Ιανουαρίου 2020 και ολοκλήρωσε την πλήρη αποχώρησή του στο τέλος του ίδιου έτους. Η πανδημία COVID-19 είχε σημαντικό αντίκτυπο στο Ηνωμένο Βασίλειο το 2020 και το 2021.

Χάρτης του Ηνωμένου Βασιλείου

Πληθυσμός
Υψόμετρο

πάνω από 500 μ.

έως 500 μ.

έως 200 μ.

Η συνολική έκταση του Ηνωμένου Βασιλείου είναι περίπου 244.820 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η χώρα καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του αρχιπελάγους των Βρετανικών Νήσων και περιλαμβάνει το νησί της Μεγάλης Βρετανίας, το βορειοανατολικό ένα έκτο του νησιού της Ιρλανδίας και μερικά μικρότερα γύρω νησιά. Βρίσκεται μεταξύ του Βόρειου Ατλαντικού Ωκεανού και της Βόρειας Θάλασσας με τη νοτιοανατολική ακτή να βρίσκεται σε απόσταση 35 χιλιομέτρων από την ακτή της βόρειας Γαλλίας, από την οποία χωρίζεται από τη Μάγχη. Το 1993 το 10 τοις εκατό του Ηνωμένου Βασιλείου ήταν δασικό, το 46 τοις εκατό ήταν βοσκότοποι και το 25 τοις εκατό καλλιεργούνταν. Το Βασιλικό Αστεροσκοπείο Γκρίνουιτς στο Λονδίνο επιλέχθηκε ως το καθοριστικό σημείο του Πρώτου Μεσημβρινού στην Ουάσιγκτον, DC, το 1884, αν και λόγω της πιο ακριβούς σύγχρονης μέτρησης ο μεσημβρινός βρίσκεται στην πραγματικότητα 100 μέτρα ανατολικά του παρατηρητηρίου.

Το Ηνωμένο Βασίλειο βρίσκεται ανάμεσα στα γεωγραφικά πλάτη 49° και 61° Β και γεωγραφικά μήκη 9° Δ και 2° Α. Η Βόρεια Ιρλανδία έχει 360 χιλιόμετρα χερσαία σύνορα με τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας. Η ακτογραμμή της Μεγάλης Βρετανίας είναι 17.820 χιλιόμετρα μήκος. Συνδέεται με την ηπειρωτική Ευρώπη με τη σήραγγα της Μάγχης, η οποία με μήκος 50 χιλιόμετρα είναι η μεγαλύτερη υποθαλάσσια σήραγγα στον κόσμο.

Η Αγγλία αντιπροσωπεύει λίγο περισσότερο από το μισό (53 τοις εκατό) της συνολικής έκτασης του Ηνωμένου Βασιλείου, καλύπτοντας 130.395 χλμ². Το μεγαλύτερο μέρος της χώρας αποτελείται από πεδινά εδάφη, με περισσότερο ορεινό και ορεινό έδαφος βορειοδυτικά της γραμμής Τιζ-Εξ, συμπεριλαμβανομένων των Λέικ Ντίστρικτ, των Πέννινων, Έξμουρ και Ντάρτμουρ. Οι κύριοι ποταμοί και οι εκβολές ποταμών είναι ο Τάμεσης, ο Σέβερν και ο Χάμπερ. Το ψηλότερο βουνό της Αγγλίας είναι το Σκάφελ Πάικ (978 μ.) στο Λέικ Ντίστρικτ.

Η Σκωτία αντιπροσωπεύει λίγο λιγότερο από το ένα τρίτο (32 τοις εκατό) της συνολικής έκτασης του Ηνωμένου Βασιλείου, καλύπτοντας 78.772 χλμ². Αυτή περιλαμβάνει σχεδόν 800 νησιά, κυρίως δυτικά και βόρεια της ηπειρωτικής χώρας, ιδίως οι Εβρίδες, τα νησιά Όρκνεϋ και τα νησιά Σέτλαντ. Η Σκωτία είναι η πιο ορεινή χώρα στο Ηνωμένο Βασίλειο και η τοπογραφία της διακρίνεται από το οριακό ρήγμα των Χάιλαντ - ένα γεωλογικό ρήγμα - το οποίο διασχίζει τη Σκωτία από το Άρραν στα δυτικά έως το Στόουνχεϊβεν στα ανατολικά. Το ρήγμα χωρίζει δύο σαφώς διαφορετικές περιοχές. δηλαδή τα Χάιλαντς (Υψίπεδα) στα βόρεια και δυτικά και τα Λόουλαντς στα νότια και ανατολικά. Η πιο τραχιά περιοχή των υψίπεδων περιέχει την πλειοψηφία της ορεινής γης της Σκωτίας, συμπεριλαμβανομένου του Μπεν Νέβις που με ύψος 1.345 μέτρα είναι το υψηλότερο σημείο των Βρετανικών Νήσων. Οι πεδινές περιοχές - ειδικά η στενή λωρίδα γης μεταξύ του Φιρθ οφ Κλάιντ και του Φιρθ οφ Φορθ, γνωστή ως κεντρική ζώνη - είναι πιο επίπεδες και φιλοξενούν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, συμπεριλαμβανομένης της Γλασκώβης, της μεγαλύτερης πόλης της Σκωτίας, και του Εδιμβούργου, της πρωτεύουσας και του πολιτικού της κέντρου.

Η Ουαλία αντιπροσωπεύει λιγότερο από το ένα δέκατο (9 τοις εκατό) της συνολικής έκτασης του Ηνωμένου Βασιλείου, καλύπτοντας 20.779 χλμ². Η Ουαλία είναι κυρίως ορεινή, αν και η Νότια Ουαλία είναι λιγότερο ορεινή από τη Βόρεια και τη μέση Ουαλία. Ο περισσότερος πληθυσμός και οι βιομηχανικές περιοχές βρίσκονται στη Νότια Ουαλία, που αποτελούνται από τις παράκτιες πόλεις του Κάρντιφ, του Σουόνσι και του Νιούπορτ, και τις κοιλάδες της Νότιας Ουαλίας στα βόρεια. Τα ψηλότερα βουνά της Ουαλίας βρίσκονται στη Σνοουντόνια και περιλαμβάνουν το Σνόουντον που με ύψος 1.085 μέτρα είναι η ψηλότερη κορυφή της Ουαλίας. Η Ουαλία έχει πάνω από 2.700 χιλιόμετρα ακτογραμμής. Αρκετά νησιά βρίσκονται έξω από την ηπειρωτική χώρα της Ουαλίας, το μεγαλύτερο από τα οποία είναι το Άνγκλεσι ( Ynys Môn) στα βορειοδυτικά.

Η Βόρεια Ιρλανδία, που χωρίζεται από τη Μεγάλη Βρετανία από τη Θάλασσα της Ιρλανδίας, έχει έκταση 14.160 χλμ² και είναι κυρίως λοφώδης. Περιλαμβάνει τη Λοχ Νέι, η οποία με έκταση 388 χλμ² είναι η μεγαλύτερη λίμνη από πλευράς έκτασης των Βρετανικών Νήσων. Η ψηλότερη κορυφή στη Βόρεια Ιρλανδία είναι η Σλιβ Ντόναρντ στα βουνά Μορν στα 852 μέτρα.

Το μεγαλύτερο μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου έχει εύκρατο κλίμα, με γενικά ψυχρές θερμοκρασίες και άφθονες βροχοπτώσεις όλο το χρόνο. Η θερμοκρασία ποικίλλει με τις εποχές και πέφτει σπάνια κάτω από 0 °C (32 °F) ή ξεπερνά τους 30 °C (86 °F). Ορισμένα μέρη, μακριά από τις ακτές, η ορεινή Αγγλία, Ουαλία, Βόρεια Ιρλανδία και το μεγαλύτερο μέρους της Σκωτίας, έχουν υποπολικό ωκεάνιο κλίμα ( Cfc). Τα υψηλότερα υψόμετρα στη Σκωτία έχουν ηπειρωτικό υποαρκτικό κλίμα ( Dfc) και τα βουνά έχουν κλίμα τούνδρας ( ET). Ο άνεμος που επικρατεί είναι ο νοτιοδυτικός και φέρει συχνές περιόδους ήπιου και υγρού καιρού από τον Ατλαντικό Ωκεανό, αν και τα ανατολικά μέρη είναι ως επί το πλείστον προστατευμένα από αυτόν τον άνεμο, καθώς η πλειονότητα της βροχής πέφτει πάνω από τις δυτικές περιοχές, επομένως τα ανατολικά τμήματα είναι ξηρότερα. Τα ρεύματα του Ατλαντικού, που θερμαίνονται από το Ρεύμα του Κόλπου, φέρνουν ήπιους χειμώνες, ειδικά στα δυτικά όπου οι χειμώνες είναι υγροί και ακόμη περισσότερο σε ψηλά εδάφη. Τα καλοκαίρια είναι πιο ζεστά στη νοτιοανατολική Αγγλία και πιο δροσερά στη βόρεια.

Το Ηνωμένο Βασίλειο, είναι ένα ενιαίο κράτος υπό κοινοβουλευτική συνταγματική μοναρχία.

Ο Βασιλιάς Κάρολος Γ΄ είναι ο μονάρχης και ο αρχηγός κράτους του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο μονάρχης έχει "το δικαίωμα διαβούλευσης, το δικαίωμα ενθάρρυνσης και το δικαίωμα προειδοποίησης".

Το Σύνταγμα του Ηνωμένου Βασιλείου, είναι μη κωδικοποιημένο και αποτελείται κυρίως από μια συλλογή διαφορετικών γραπτών πηγών, συμπεριλαμβανομένων καταστατικών, νομολογίας δικαστών και διεθνών συνθηκών, καθώς και συνταγματικών συμβάσεων. Δεδομένου ότι δεν υπάρχει τεχνική διαφορά μεταξύ των συνηθισμένων καταστατικών και του "συνταγματικού δικαίου", το Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου μπορεί να πραγματοποιήσει "συνταγματική αναθεώρηση" απλώς με την έγκριση πράξεων του Κοινοβουλίου, και έτσι έχει την πολιτική εξουσία να αλλάξει ή να καταργήσει σχεδόν οποιοδήποτε γραπτό ή άγραφο στοιχείο του συντάγματος. Κανένα Κοινοβούλιο δεν μπορεί να εγκρίνει νόμους που τα μελλοντικά κοινοβούλια δεν μπορούν να αλλάξουν.

Το ΗΒ είναι κοινοβουλευτική δημοκρατία και συνταγματική μοναρχία. Το Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου είναι κυρίαρχο. Αποτελείται από τη Βουλή των Κοινοτήτων, τη Βουλή των Λόρδων και το Στέμμα. Οι κύριες εργασίες του κοινοβουλίου λαμβάνουν χώρα στα δύο σώματα, αλλά απαιτείται βασιλική συναίνεση προκειμένου ένα νομοσχέδιο να γίνει πράξη του κοινοβουλίου (νόμος).

Για τις γενικές εκλογές (εκλογές για τη Βουλή των Κοινοτήτων), το Ηνωμένο Βασίλειο χωρίζεται σε 650 εκλογικές περιφέρειες, καθεμία από τις οποίες εκπροσωπείται από ένα μέλος του Κοινοβουλίου (MP). Οι βουλευτές διατηρούν τη θέση τους για έως και πέντε χρόνια και είναι πάντα έτοιμοι για επανεκλογή στις γενικές εκλογές. Το Συντηρητικό Κόμμα, το Εργατικό Κόμμα και το Εθνικό Κόμμα της Σκωτίας είναι, αντίστοιχα, το σημερινό πρώτο, δεύτερο και τρίτο μεγαλύτερο κόμμα (σε αριθμό βουλευτών) στη Βουλή των Κοινοτήτων.

Ο πρωθυπουργός είναι ο αρχηγός της κυβέρνησης στο Ηνωμένο Βασίλειο. Σχεδόν όλοι οι πρωθυπουργοί υπηρέτησαν ως Πρώτος Λόρδος του Υπουργείου Οικονομικών και όλοι οι πρωθυπουργοί υπηρέτησαν συνεχώς ως Πρώτος Άρχοντας του Υπουργείου Οικονομικών από το 1905, Υπουργός Δημόσιας Υπηρεσίας από το 1968 και Υπουργός Ένωσης από το 2019. Στη σύγχρονη εποχή, ο πρωθυπουργός είναι, κατά συνταγματική σύμβαση, βουλευτής. Ο πρωθυπουργός διορίζεται από τον μονάρχη και ο διορισμός του διέπεται από συνταγματικές συμβάσεις. Ωστόσο, είναι συνήθως ο ηγέτης του πολιτικού κόμματος με τις περισσότερες έδρες στη Βουλή των Κοινοτήτων και κατέχει το αξίωμα λόγω της ικανότητάς του να διατηρεί την εμπιστοσύνη της Βουλής των Κοινοτήτων.

Η γεωγραφική διαίρεση του Ηνωμένου Βασιλείου σε κομητείες ξεκίνησε στην Αγγλία και τη Σκωτία τον πρώιμο Μεσαίωνα και ολοκληρώθηκε σε όλη τη Μεγάλη Βρετανία και την Ιρλανδία από την πρώιμη Σύγχρονη Περίοδο. Οι διοικητικές ρυθμίσεις αναπτύχθηκαν χωριστά σε κάθε χώρα του Ηνωμένου Βασιλείου, με προέλευση που συχνά προϋπήρχε του σχηματισμού του Ηνωμένου Βασιλείου. Η σύγχρονη τοπική διακυβέρνηση από εκλεγμένα συμβούλια, εν μέρει βασισμένη στις αρχαίες κομητείες, εισήχθη χωριστά: στην Αγγλία και την Ουαλία με πράξη του 1888, τη Σκωτία με πράξη του 1889 και την Ιρλανδία με πράξη του 1898, που σημαίνει ότι δεν υπάρχει συνεπές σύστημα διοικητικής ή γεωγραφικής οριοθέτησης σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο. Μέχρι τον 19ο αιώνα υπήρχαν ελάχιστες αλλαγές σε αυτές τις ρυθμίσεις, αλλά έκτοτε υπήρξε μια συνεχής εξέλιξη του ρόλου και της λειτουργίας.

Η Σκωτία, η Ουαλία και η Βόρεια Ιρλανδία έχουν η καθεμία τη δική της κυβέρνηση ή εκτελεστικό όργανο, με επικεφαλής έναν πρώτο υπουργό (ή, στην περίπτωση της Βόρειας Ιρλανδίας, έναν διααρχικό πρώτο υπουργό και αναπληρωτή πρώτο υπουργό) και ένα αποκεντρωμένο μονό νομοθετικό σώμα. Η Αγγλία, η μεγαλύτερη χώρα του Ηνωμένου Βασιλείου, δεν έχει αποκεντρωμένη εκτελεστική ή νομοθετική εξουσία και διοικείται και νομοθετείται απευθείας από την κυβέρνηση και το κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου για όλα τα θέματα. Αυτή η κατάσταση προκάλεσε το λεγόμενο ερώτημα Γουέστ Λόθιαν, το οποίο αφορά το γεγονός ότι τα μέλη του κοινοβουλίου από τη Σκωτία, την Ουαλία και τη Βόρεια Ιρλανδία μπορούν να ψηφίσουν, μερικές φορές αποφασιστικά, για θέματα που αφορούν μόνο την Αγγλία. Η Επιτροπή ΜακΚέι του 2013 σχετικά με αυτό συνέστησε ότι οι νόμοι που αφορούν μόνο την Αγγλία θα πρέπει να χρειάζονται υποστήριξη από την πλειοψηφία των αγγλικών μελών του κοινοβουλίου.

Η κυβέρνηση και το κοινοβούλιο της Σκωτίας έχουν ευρείες εξουσίες για οποιοδήποτε θέμα δεν έχει επιφυλαχθεί ειδικά στο κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου, συμπεριλαμβανομένης της εκπαίδευσης, της υγειονομικής περίθαλψης, του νόμου της Σκωτίας και της τοπικής αυτοδιοίκησης. Η εξουσία τους στα οικονομικά ζητήματα περιορίζεται σημαντικά από μια πράξη του βρετανικού κοινοβουλίου που ψηφίστηκε το 2020. Το 2012, οι κυβερνήσεις του Ηνωμένου Βασιλείου και της Σκωτίας υπέγραψαν τη Συμφωνία του Εδιμβούργου που ορίζει τους όρους για δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Σκωτίας το 2014, το οποίο ήταν 55,3% κατά προς 44,7% υπέρ - με αποτέλεσμα η Σκωτία να παραμείνει αποκεντρωμένο τμήμα του Ηνωμένου Βασιλείου.

Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει ευθύνη για 17 εδάφη που δεν αποτελούν μέρος του ίδιου του Ηνωμένου Βασιλείου: 14 Βρετανικά Υπερπόντια Εδάφη και τρία Εξαρτήματα του Στέμματος.

Τα Βρετανικά Υπερπόντια Εδάφη:

Τα εξαρτήματα του Στέμματος είναι ιδιοκτησία του Στέμματος, σε αντίθεση με τα υπερπόντια εδάφη του ΗΒ. Περιλαμβάνουν τρεις ανεξάρτητες δικαιοδοσίες: τις Αγγλονορμανδικές Νήσους του Τζέρσεϊ και του Γκέρνσεϊ στη Μάγχη και τη Νήσο του Μαν στη Θάλασσα της Ιρλανδίας. Με κοινή συμφωνία, η βρετανική κυβέρνηση διαχειρίζεται τις εξωτερικές υποθέσεις και την άμυνα των νησιών και το κοινοβούλιο του ΗΒ έχει την εξουσία να νομοθετεί για λογαριασμό τους. Διεθνώς, θεωρούνται ως "εδάφη για τα οποία ευθύνεται το Ηνωμένο Βασίλειο".

Το ΗΒ είναι μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, μέλος του ΝΑΤΟ, του AUKUS, της Κοινοπολιτείας των Εθνών, των υπουργών Οικονομικών της G7, του φόρουμ της G7, της G20, του ΟΟΣΑ, του ΠΟΕ, του Συμβουλίου της Ευρώπης και του ΟΑΣΕ. Το Ηνωμένο Βασίλειο λέγεται ότι έχει "Ειδική σχέση" με τις Ηνωμένες Πολιτείες και στενή συνεργασία με τη Γαλλία -την " Αντάντ " - και μοιράζεται τεχνολογία πυρηνικών όπλων και με τις δύο χώρες. Η Αγγλο-Πορτογαλική Συμμαχία από το 1386 θεωρείται η παλαιότερη δεσμευτική στρατιωτική συμμαχία στον κόσμο. Το ΗΒ είναι επίσης στενά συνδεδεμένο με τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας: οι δύο χώρες μοιράζονται μια κοινή ταξιδιωτική περιοχή και συνεργάζονται μέσω της Βρετανο-Ιρλανδικής Διακυβερνητικής Διάσκεψης και του Βρετανο-Ιρλανδικού Συμβουλίου. Η παγκόσμια παρουσία και επιρροή της Βρετανίας ενισχύεται περαιτέρω μέσω των εμπορικών της σχέσεων, των ξένων επενδύσεων, της επίσημης αναπτυξιακής βοήθειας και των στρατιωτικών δεσμεύσεων. Ο Καναδάς, η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία, που είναι όλες πρώην αποικίες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας που έχουν τον βασιλιά Κάρολο Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου ως αρχηγό του κράτους τους, είναι οι χώρες που οι Βρετανοί βλέπουν πιο θετικά στον κόσμο.

HMS Βασίλισσα Ελισάβετ και HMS Πρίγκιπας της Ουαλίας, ένα ζεύγος αεροπλανοφόρων κλάσης Queen Elizabeth του Βασιλικού Ναυτικού

Οι Ένοπλες Δυνάμεις της Αυτού Μεγαλειότητος αποτελούνται από τρεις κλάδους: το Βασιλικό Ναυτικό και τους Βασιλικούς Πεζοναύτες (που αποτελούν τη Ναυτική Υπηρεσία), τον Βρετανικό Στρατό και τη Βασιλική Αεροπορία. Οι ένοπλες δυνάμεις του Ηνωμένου Βασιλείου διοικούνται από το Υπουργείο Άμυνας και ελέγχονται από το Συμβούλιο Άμυνας, του οποίου προεδρεύει ο Υπουργός Άμυνας. Ο Ανώτατος Διοικητής είναι ο Βρετανός μονάρχης, στον οποίο τα μέλη των δυνάμεων ορκίζονται όρκο πίστης. Οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι επιφορτισμένες με την προστασία του Ηνωμένου Βασιλείου και των υπερπόντιων εδαφών του, την προώθηση των παγκόσμιων συμφερόντων ασφαλείας του ΗΒ και την υποστήριξη των διεθνών ειρηνευτικών προσπαθειών. Οι υπερπόντιες φρουρές και εγκαταστάσεις διατηρούνται στο νησί Αναλήψης, Μπαχρέιν, Μπελίζ, Μπρουνέι, Καναδά, Κύπρο, Ντιέγκο Γκαρσία, Νησιά Φώκλαντ, Γερμανία, Γιβραλτάρ, Κένυα, Ομάν, Κατάρ και Σιγκαπούρη.

Οι βρετανικές ένοπλες δυνάμεις διαδραμάτισαν βασικό ρόλο στην καθιέρωση της Βρετανικής Αυτοκρατορίας ως κυρίαρχης παγκόσμιας δύναμης τον 18ο, 19ο και τις αρχές του 20ου αιώνα. Βγαίνοντας νικήτρια από συγκρούσεις, η Βρετανία μπόρεσε συχνά να επηρεάσει αποφασιστικά τα παγκόσμια γεγονότα. Μετά το τέλος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, το Ηνωμένο Βασίλειο παρέμεινε μια σημαντική στρατιωτική δύναμη. Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, η αμυντική πολιτική έχει μια δηλωμένη υπόθεση ότι "οι πιο απαιτητικές επιχειρήσεις" θα αναληφθούν ως μέρος ενός συνασπισμού.

Σύμφωνα με πηγές που περιλαμβάνουν το Διεθνές Ινστιτούτο Ερευνών για την Ειρήνη της Στοκχόλμης και το Διεθνές Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, το Ηνωμένο Βασίλειο έχει είτε την τέταρτη είτε την πέμπτη υψηλότερη στρατιωτική δαπάνη. Οι συνολικές αμυντικές δαπάνες ανέρχονται στο 2,0 τοις εκατό του εθνικού ΑΕΠ.

Η Τράπεζα της Αγγλίας, η κεντρική τράπεζα του Ηνωμένου Βασιλείου και το μοντέλο στο οποίο έχουν βασιστεί οι περισσότερες σύγχρονες κεντρικές τράπεζες

Το ΗΒ έχει μια μερικώς ρυθμισμένη οικονομία αγοράς. Με βάση τις συναλλαγματικές ισοτιμίες της αγοράς, το Ηνωμένο Βασίλειο είναι σήμερα η πέμπτη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο και η δεύτερη μεγαλύτερη στην Ευρώπη μετά τη Γερμανία. Το Θησαυροφυλάκιο της Α.Μ. (Υπουργείο Οικονομικών), υπό την ηγεσία του Καγκελαρίου του Θησαυροφυλακίου (Υπουργού Οικονομικών), είναι υπεύθυνο για την ανάπτυξη και την εκτέλεση της πολιτικής για τα δημόσια οικονομικά και της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης. Η Τράπεζα της Αγγλίας είναι η κεντρική τράπεζα του Ηνωμένου Βασιλείου και είναι υπεύθυνη για την έκδοση χαρτονομισμάτων και κερμάτων στο νόμισμα της χώρας, τη λίρα στερλίνα. Οι τράπεζες στη Σκωτία και τη Βόρεια Ιρλανδία διατηρούν το δικαίωμα να εκδίδουν τα δικά τους χαρτονομίσματα, υπό την προϋπόθεση ότι διατηρούν αρκετά τραπεζογραμμάτια της Τράπεζας της Αγγλίας στο αποθεματικό για την κάλυψη της έκδοσής τους. Η λίρα στερλίνα είναι το τέταρτο μεγαλύτερο αποθεματικό νόμισμα στον κόσμο (μετά το δολάριο ΗΠΑ, το ευρώ και το γιεν Ιαπωνίας). Από το 1997, η Επιτροπή Νομισματικής Πολιτικής της Τράπεζας της Αγγλίας, με επικεφαλής τον Διοικητή της Τράπεζας της Αγγλίας, είναι υπεύθυνη για τον καθορισμό των επιτοκίων στο επίπεδο που είναι απαραίτητο για την επίτευξη του συνολικού στόχου πληθωρισμού για την οικονομία που θέτει ο Καγκελάριος κάθε χρόνο.

Ο τομέας των υπηρεσιών του Ηνωμένου Βασιλείου αποτελεί περίπου το 79 τοις εκατό του ΑΕΠ. Το Λονδίνο είναι ένα από τα μεγαλύτερα χρηματοοικονομικά κέντρα του κόσμου, καταλαμβάνοντας τη 2η θέση στον κόσμο, πίσω από τη Νέα Υόρκη, στον Παγκόσμιο Δείκτη Χρηματοοικονομικών Κέντρων το 2020. Το Λονδίνο έχει επίσης το μεγαλύτερο ΑΕΠ πόλης στην Ευρώπη. Το Εδιμβούργο κατέχει την 17η θέση στον κόσμο και την 6η στη Δυτική Ευρώπη στον Παγκόσμιο Δείκτη Χρηματοοικονομικών Κέντρων το 2020. Ο τουρισμός είναι πολύ σημαντικός για τη βρετανική οικονομία. με πάνω από 27 εκατομμύρια τουρίστες το 2004, το Ηνωμένο Βασίλειο κατατάσσεται ως ο έκτος σημαντικός τουριστικός προορισμός στον κόσμο και το Λονδίνο έχει τους περισσότερους διεθνείς επισκέπτες από οποιαδήποτε άλλη πόλη στον κόσμο. Οι δημιουργικές βιομηχανίες αντιπροσώπευαν 7 τοις εκατό ΑΠΑ το 2005 και αυξήθηκαν κατά μέσο όρο 6 τοις εκατό ετησίως μεταξύ 1997 και 2005.

Μετά την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η λειτουργία της εσωτερικής οικονομικής αγοράς του Ηνωμένου Βασιλείου κατοχυρώνεται από τον Νόμο για την Εσωτερική Αγορά του Ηνωμένου Βασιλείου του 2020, ο οποίος διασφαλίζει ότι το εμπόριο αγαθών και υπηρεσιών συνεχίζεται χωρίς εσωτερικούς φραγμούς στις τέσσερις χώρες του Ηνωμένου Βασιλείου.

Η Βιομηχανική Επανάσταση ξεκίνησε στο Ηνωμένο Βασίλειο αρχικά στη βιομηχανία κλωστοϋφαντουργίας ακολουθούμενη από άλλες βαριές βιομηχανίες όπως η ναυπηγική, η εξόρυξη άνθρακα και η χαλυβουργία. Βρετανοί έμποροι, ναυτικοί και τραπεζίτες ανέπτυξαν συντριπτικά πλεονεκτήματα έναντι εκείνων άλλων εθνών επιτρέποντας στο Ηνωμένο Βασίλειο να κυριαρχήσει στο διεθνές εμπόριο τον 19ο αιώνα. Καθώς άλλα έθνη βίωναν την εκβιομηχανοποίηση, σε συνδυασμό με την οικονομική παρακμή μετά από δύο παγκόσμιους πολέμους, το Ηνωμένο Βασίλειο άρχισε να χάνει το ανταγωνιστικό του πλεονέκτημα και η βαριά βιομηχανία μειώθηκε, κατά βαθμούς, σε όλο τον 20ό αιώνα. Η μεταποίηση παραμένει ένα σημαντικό μέρος της οικονομίας, αλλά αντιπροσώπευε μόνο το 16,7 τοις εκατό της εθνικής παραγωγής το 2003.

Η αυτοκινητοβιομηχανία απασχολεί περίπου 800.000 άτομα, με κύκλο εργασιών το 2015 70 δισεκατομμύρια £, δημιουργώντας 34,6 δισεκατομμύρια £ εξαγωγών (11,8 τοις εκατό των συνολικών εξαγωγικών αγαθών του Ηνωμένου Βασιλείου). Το 2015, το Ηνωμένο Βασίλειο παρήγαγε περίπου 1,6 εκατομμύρια επιβατικά οχήματα και 94.500 επαγγελματικά οχήματα. Το Ηνωμένο Βασίλειο είναι ένα σημαντικό κέντρο για την κατασκευή κινητήρων: το 2015 κατασκευάστηκαν περίπου 2,4 εκατομμύρια κινητήρες. Η βιομηχανία μηχανοκίνητου αθλητισμού του Ηνωμένου Βασιλείου απασχολεί περίπου 41.000 άτομα, περιλαμβάνει περίπου 4.500 εταιρείες και έχει ετήσιο κύκλο εργασιών περίπου 6 δισεκατομμυρίων λιρών.

Η αεροδιαστημική βιομηχανία του Ηνωμένου Βασιλείου είναι η δεύτερη ή τρίτη μεγαλύτερη εθνική αεροδιαστημική βιομηχανία στον κόσμο ανάλογα με τη μέθοδο μέτρησης και έχει ετήσιο κύκλο εργασιών περίπου 30 δισεκατομμύρια £.

Η διαστημική βιομηχανία του Ηνωμένου Βασιλείου είχε αξία 9,1 δισ. λιρών το 2011 και απασχολούσε 29.000 άτομα. Αυξάνεται με ρυθμό 7,5 τοις εκατό ετησίως, σύμφωνα με τον οργανισμό-ομπρέλα του, τη Διαστημική Υπηρεσία του Ηνωμένου Βασιλείου.

Η Αγγλία και η Σκωτία ήταν κορυφαία κέντρα της Επιστημονικής Επανάστασης από τον 17ο αιώνα. Το Ηνωμένο Βασίλειο ηγήθηκε της Βιομηχανικής Επανάστασης από τον 18ο αιώνα και συνέχισε να παράγει επιστήμονες και μηχανικούς που πιστώνονται με σημαντικές προόδους. Οι σημαντικότεροι θεωρητικοί του 17ου και 18ου αιώνα περιλαμβάνουν τον Ισαάκ Νεύτωνα, του οποίου οι νόμοι της κίνησης και της βαρύτητας έχουν θεωρηθεί ως βασικός λίθος της σύγχρονης επιστήμης. Από τον 19ο αιώνα ξεχωρίζουν ο Κάρολος Δαρβίνος, του οποίου η θεωρία της εξέλιξης μέσω της φυσικής επιλογής ήταν θεμελιώδης για την ανάπτυξη της σύγχρονης βιολογίας, και ο Τζέιμς Κλερκ Μάξγουελ, ο οποίος διατύπωσε την κλασική ηλεκτρομαγνητική θεωρία και πιο πρόσφατα ο Στήβεν Χόκινγκ, ο οποίος προώθησε σημαντικές θεωρίες στους τομείς της κοσμολογίας, της κβαντικής βαρύτητας και της διερεύνησης των μαύρων τρυπών.

Σημαντικές επιστημονικές ανακαλύψεις από τον 18ο αιώνα περιλαμβάνουν το υδρογόνο από τον Χένρι Κάβεντις, από τον 20ό αιώνα η πενικιλίνη από τον Αλεξάντερ Φλέμινγκ και η δομή του DNA από τον Φράνσις Κρικ και άλλους. Διάσημοι Βρετανοί μηχανικοί και εφευρέτες της Βιομηχανικής Επανάστασης περιλαμβάνουν τους Τζέιμς Βατ, Τζορτζ Στέφενσον, Ρίτσαρντ Άρκραϊτ, Ρόμπερτ Στίβενσον και Ίζαμπαρντ Κίνγκντομ Μπρουνέλ. Άλλα μεγάλα έργα μηχανικής και εφαρμογές από ανθρώπους από το Ηνωμένο Βασίλειο περιλαμβάνουν την ατμομηχανή, που αναπτύχθηκε από τους Ρίτσαρντ Τρέβιθικ και Άντριου Βίβιαν, ο ηλεκτροκινητήρας του Μάικλ Φαραντέι, ο πρώτος υπολογιστής που σχεδιάστηκε από τον Τσαρλς Μπάμπατζ, ο πρώτος εμπορικός ηλεκτρικός τηλέγραφος των Γουίλιαμ Φόδεργκιλ Κουκ και Τσαρλς Γουίτστοουν, ο λαμπτήρας πυρακτώσεως του Τζόζεφ Σουάν και το πρώτο πρακτικό τηλέφωνο, πατενταρισμένο από τον Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ. Από τον 20ο αιώνα το πρώτο λειτουργικό σύστημα τηλεόρασης στον κόσμο από τον Τζον Λόγκι Μπερντ και άλλους, η μηχανή τζετ του Φρανκ Γουίτλ, η βάση του σύγχρονου υπολογιστή από τον Άλαν Τούρινγκ και ο Παγκόσμιος Ιστός από τον Τιμ Μπέρνερς Λι.

Η επιστημονική έρευνα και ανάπτυξη παραμένει σημαντική στα βρετανικά πανεπιστήμια, με πολλά να ιδρύουν επιστημονικά πάρκα για να διευκολύνουν την παραγωγή και τη συνεργασία με τη βιομηχανία. Μεταξύ 2004 και 2008 το Ηνωμένο Βασίλειο παρήγαγε το 7 τοις εκατό των επιστημονικών ερευνητικών εργασιών στον κόσμο και είχε μερίδιο 8 τοις εκατό των επιστημονικών αναφορών, το τρίτο και το δεύτερο υψηλότερο στον κόσμο (μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα, αντίστοιχα) Τα επιστημονικά περιοδικά που εκδίδονται στο Ηνωμένο Βασίλειο περιλαμβάνουν το , το British Medical Journal και το . Το Ηνωμένο Βασίλειο κατατάχθηκε στην 4η θέση στον Παγκόσμιο Δείκτη Καινοτομίας 2020 και 2021, από 5η το 2019.

Το διεθνές αεροδρόμιο Χίθροου στα προάστια του Λονδίνου είναι ένα από τα μεγαλύτερα αεροδρόμια του κόσμου με τη μεγαλύτερη κίνηση και διαθέτει 5 τερματικούς σταθμούς.[187][188]

Οι αεροπορικές συγκοινωνίες είναι επίσης πολύ προχωρημένες, με τα αεροδρόμια της χώρας να είναι υπερσύγχρονα και να εξυπηρετούν πολλά εκατομμύρια επιβάτες το χρόνο (το αεροδρόμιο Χίθροου του Λονδίνου είναι το μεγαλύτερο σε επιβατική κίνηση στον κόσμο), ενώ μόνο η πόλη του Λονδίνου διαθέτει 5 αεροδρόμια, το Χίθροου (νοτιοδυτικό Λονδίνο), Γκάτγουικ (νότιο), Λούτον (βόρειο), Στάνστεντ (ανατολικό), και αυτό του Σίτυ (κέντρο της πόλης), με αυτά του Χίθροου και του Γκάτγουικ να είναι τα μεγαλύτερα. Από τον Οκτώβριο του 2009 έως τον Σεπτέμβριο του 2010 όλα τα αεροδρόμια της χώρας εξυπηρέτησαν 211,4 εκατομμύρια επιβάτες.

Αριθμός επιβατών αμαξοστοιχιών στη Μεγάλη Βρετανία, από το 1829 έως το 2015.

Η οδήγηση γίνεται στην αριστερή πλευρά του δρόμου, με το τιμόνι των οχημάτων να βρίσκεται δεξιά. Οι οδικές αρτηρίες, που βρίσκονται σε πολύ καλή κατάσταση, καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος της χώρας. Το οδικό δίκτυο καλύπτει 46.904 χλμ. κυρίων οδικών αρτηριών, 3.519 χλμ. αυτοκινητοδρόμων και 394.428 χλμ. οδόστρωσης. Ο περιφερειακός δρόμος Μ25 γύρω από το Λονδίνο, είναι ο μεγαλύτερος του κόσμου, ενώ το 2009 υπήρχαν 34 εκατομμύρια οχήματα με άδεια κυκλοφορίας στη Μεγάλη Βρετανία.

Το Ηνωμένο Βασίλειο διαθέτει σιδηροδρομικό δίκτυο 16.209 χλμ σε Βρετανία και Βόρεια Ιρλανδία. Μετά τις εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις κατά τη δεκαετία του 1990, υπάρχουν πολλές ιδιωτικές εταιρείες οι οποίες εκτελούν δρομολόγια αμαξοστοιχιών, με τον συνολικό αριθμό επιβατών για το 2015 να είναι 1.68 δισεκατομμύρια, και παράλληλα η βρετανική κυβέρνηση έχει προβλέψει δαπάνη 30 δισεκατομμυρίων λιρών για νέες υποδομές σιδηροδρόμων έως το 2026.

Ανεμογεννήτριες με θέα στο Άρντοσαν, Σκωτία. Το Ηνωμένο Βασίλειο είναι μια από τις καλύτερες τοποθεσίες στην Ευρώπη για αιολική ενέργεια.

Το 2006, το Ηνωμένο Βασίλειο ήταν ο ένατος μεγαλύτερος καταναλωτής ενέργειας στον κόσμο και ο 15ος μεγαλύτερος παραγωγός. Το Ηνωμένο Βασίλειο φιλοξενεί μια σειρά από μεγάλες εταιρείες ενέργειας, συμπεριλαμβανομένων δύο από τις έξι " υπερμεγάλες εταιρείες" πετρελαίου και φυσικού αερίου - BP και Shell.

Το 2013, το Ηνωμένο Βασίλειο παρήγαγε 914 χιλιάδες βαρέλια την ημέρα (bbl/d) πετρελαίου και κατανάλνε 1.507 χιλιάδες βαρέλια/ημέρα. Η παραγωγή μειώνεται τώρα και το ΗΒ είναι καθαρός εισαγωγέας πετρελαίου από το 2005. Όσον αφορά το 2010, το ΗΒ είχε περίπου 3,1 δισεκατομμύρια βαρέλια αποδεδειγμένα αποθέματα αργού πετρελαίου, τα μεγαλύτερα από οποιοδήποτε κράτος μέλος της ΕΕ.

Η παραγωγή άνθρακα διαδραμάτισε βασικό ρόλο στην οικονομία του Ηνωμένου Βασιλείου τον 19ο και τον 20ο αιώνα. Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, παράγονταν 130 εκατομμύρια τόνοι άνθρακα ετησίως, χωρίς να πέσουν κάτω από τους 100 εκατομμύρια τόνους μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1980 και του 1990 ο κλάδος μειώθηκε σημαντικά. Το 2011, το Ηνωμένο Βασίλειο παρήγαγε 18,3 εκατομμύρια τόνους άνθρακα.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, οι πυρηνικοί σταθμοί συνεισέφεραν περίπου το 25 τοις εκατό της συνολικής ετήσιας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά αυτό μειώθηκε σταδιακά καθώς παλαιές μονάδες έκλεισαν και προβλήματα που σχετίζονται με τη γήρανση επηρεάζουν τη διαθεσιμότητα των σταθμών. Το 2012, το Ηνωμένο Βασίλειο διέθετε 16 αντιδραστήρες που παράγουν συνήθως περίπου το 19 τοις εκατό της ηλεκτρικής του ενέργειας. Όλοι οι αντιδραστήρες εκτός από έναν θα αποσυρθούν έως το 2023.

Τα γεγονότα ή τα δεδομένα που περιγράφει το λήμμα έχουν μεταβληθεί και χρειάζεται ενημέρωση με πιο πρόσφατες πληροφορίες.
Σήμανση: Σεπτέμβριος 2022
Παρακαλούμε βελτιώστε το λήμμα ενημερώνοντάς το, μη ξεχνώντας να αναφέρετε και αξιόπιστες πηγές. Μπορεί να υπάρχουν πληροφορίες και στη σελίδα συζήτησης του λήμματος.

Χάρτης πληθυσμιακής πυκνότητας σύμφωνα με την απογραφή του 2011

Μια απογραφή πραγματοποιείται ταυτόχρονα σε όλα τα μέρη του Ηνωμένου Βασιλείου κάθε 10 χρόνια. Στην απογραφή του 2011 ο συνολικός πληθυσμός του Ηνωμένου Βασιλείου ήταν 63.181.775. Είναι ο τέταρτος μεγαλύτερος στην Ευρώπη (μετά τη Ρωσία, τη Γερμανία και τη Γαλλία), πέμπτος μεγαλύτερος στην Κοινοπολιτεία και το 22ος μεγαλύτερος στον κόσμο. Στα μέσα του 2014 και στα μέσα του 2015 η καθαρή μακροπρόθεσμη διεθνής μετανάστευση συνέβαλε περισσότερο στην αύξηση του πληθυσμού. Στα μέσα του 2012 και στα μέσα του 2013 η φυσική αλλαγή συνέβαλε τα μέγιστα στην αύξηση του πληθυσμού. Μεταξύ 2001 και 2011 ο πληθυσμός αυξήθηκε κατά μέσο ετήσιο ρυθμό περίπου 0,7 τοις εκατό. Αυτό συγκρίνεται με 0,3 τοις εκατό ετησίως την περίοδο 1991 έως 2001 και 0,2 τοις εκατό τη δεκαετία 1981 έως 1991. Η απογραφή του 2011 έδειξε επίσης ότι, τα προηγούμενα 100 χρόνια, το ποσοστό του πληθυσμού ηλικίας 0-14 ετών μειώθηκε από 31 τοις εκατό σε 18 τοις εκατό και το ποσοστό των ατόμων ηλικίας 65 ετών και άνω αυξήθηκε από 5 σε 16 τοις εκατό. Το 2018 η διάμεση ηλικία του πληθυσμού του Ηνωμένου Βασιλείου ήταν 41,7 έτη. Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 81,4 χρόνια (79,8 χρόνια οι άνδρες και 83,0 οι γυναίκες).

Ο πληθυσμός της Αγγλίας το 2011 ήταν 53 εκατομμύρια, αντιπροσωπεύοντας περίπου το 84 τοις εκατό του συνόλου του Ηνωμένου Βασιλείου. Είναι μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες χώρες στον κόσμο, με 420 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο στα μέσα του 2015, με ιδιαίτερη συγκέντρωση στο Λονδίνο και στα νοτιοανατολικά. Η απογραφή του 2011 κατέγραψε τον πληθυσμό της Σκωτίας σε 5,3 εκατομμύρια, την Ουαλία σε 3,06 εκατομμύρια και τη Βόρεια Ιρλανδία σε 1,81 εκατομμύρια.

Κατανομή ανδρών και γυναικών ανά ηλικιακή ομάδα σύμφωνα με την απογραφή του 2011

Αγγλία

Ουαλία

Σκωτία

Βόρεια Ιρλανδία

Οι Βρετανοί είναι στην πλειοψηφία τους προτεστάντες. Ο αγγλικανισμός εγκαθιδρύθηκε στην Αγγλία το 1534, όταν διεκόπησαν οι σχέσεις με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και οργανώθηκε η Εκκλησία της Αγγλίας ως επίσημη θρησκεία. Μαζί με την Εκκλησία της Σκωτίας λειτουργούν ως επίσημη θρησκεία αλλά και οι περισσότερες θρησκείες του κόσμου έχουν παρουσία. Ο παρακάτω πίνακας περιέχει τα πιο πρόσφατα στοιχεία απογραφής..

Κατά τη διάρκεια της μεταπολεμικής περιόδου, η Αγγλία αποτέλεσε έναν από τους πιο σημαντικούς προορισμούς των μεταναστών που εγκαταστάθηκαν στην Ευρώπη, και ιδιαίτερα εκείνων που προέρχονταν από τις πρώην αγγλικές αποικίες. Οι κυριότερες χώρες προέλευσης των μεταναστών ήταν χώρες της Καραϊβικής, το Πακιστάν, το Μπανγκλαντές, η Σρι Λάνκα και η Ινδία.

Ο πληθυσμός της Αγγλίας ανέρχεται σε 47.026.500 κατοίκους και οι μη λευκές μειονότητες αποτελούν το 6,3%, δηλ. περίπου 2.906.500 κάτοικοι.

Το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας είναι και ήταν πολιτισμικό, πολυεθνικό και πολυγλωσσικό στη σύνθεση του πληθυσμού του, ακόμα και πριν την άφιξη των μεγάλων μεταναστευτικών ρευμάτων στη δεκαετία του 1950. Το 1993 από τα τρία εκατομμύρια περίπου των μη Ευρωπαίων κατοίκων του Ηνωμένου Βασιλείου οι 840.000 ήταν Ινδοί, 447.000 Πακιστανοί, 163.000 από το Μπανγκλαντές, 157.000 Κινέζοι και περίπου 891.000 ανήκαν στη μαύρη φυλή. Η πλειοψηφία όλων αυτών έχει γεννηθεί στη Βρετανία, ενώ αρκετοί δεν μιλούν καθόλου τη μητρική τους γλώσσα και η πολιτισμική τους ταυτότητα έχει πλέον διαφοροποιηθεί σε μεγάλο βαθμό.

Το κεντρικό κτήριο του Πανεπιστημίου του Κάρντιφ

Παράλληλα με την οικονομική και πολιτική ανάπτυξη, αναπτύσσονται στη χώρα τα γράμματα και οι τέχνες. Τα πρώτα καλλιτεχνικά λείψανα είναι τα μεγαλιθικά ιερά του Έιβμπερι, που χρονολογούνται μεταξύ του 1900-1600 π.Χ. Στη συνέχεια, μετά την κατάκτηση της από τους Ρωμαίους, οι τελευταίοι δίδαξαν το δικό τους πολιτισμό στους ντόπιους.

Με τη διάδοση του χριστιανισμού στα νησιά, αρχίζει μια καινούρια εποχή για την τέχνη. Αρχίζουν να κατασκευάζονται διάφοροι ναοί, μερικοί από τους οποίους καταστράφηκαν από την εισβολή και την κυριαρχία των Ούννων, ενώ μερικοί από αυτούς εξακολουθούν ακόμη και σήμερα να υπάρχουν.

Η νορμανδική κατάκτηση των βρετανικών νησιών έπαιξε αποφασιστική σημασία στην όλη καλλιτεχνική εξέλιξη, που εξακολουθεί να εκφράζεται με τη μορφή διάφορων αρχιτεκτονικών κτισμάτων και με τη ζωγραφική. Οι νέες αντιλήψεις για την τέχνη, που αναπτύχθηκαν στην υπόλοιπη Ευρώπη κατά την Αναγέννηση, άρχισαν να φτάνουν στη Βρετανία την εποχή του Ερρίκου του Η', που κάλεσε στην αυλή του διάφορους Ευρωπαίους καλλιτέχνες.

Μετά την επανάσταση του 1688, κάνει την εμφάνισή του το ρεαλιστικό μυθιστόρημα, που έχει ως θέμα του την καθημερινή ζωή. Κυριότεροι εκπρόσωποι της περιόδου αυτής είναι ο Ντάνιελ Ντεφόε, ο Τόμπιας Σμόλλετ και άλλοι. Από τους ρομαντικούς πρέπει να αναφερθούν ο Τζον Κητς, η Μαίρη Σέλλεϋ και ο Λόρδος Βύρων. Τα μετέπειτα χρόνια και μέχρι τα σημερινά υπάρχει πληθώρα λογοτεχνών, αλλά και πληθώρα τάσεων και αναζητήσεων. Ανάμεσα στα πιο γνωστά ονόματα θα πρέπει να αναφερθούν οι Τζόζεφ Κόνραντ, Τόμας Χάρντυ, Ράντγιαρντ Κίπλινγκ, Όσκαρ Ουάιλντ, Τ.Σ. Έλιοτ, Γκράχαμ Γκρην, Λώρενς Ντάρελ και άλλοι.

1. Human Development Report 2021-22: Uncertain Times, Unsettled Lives: Shaping our Future in a Transforming World (PDF). hdr.undp.org. United Nations Development Programme. 8 Σεπτεμβρίου 2022. σελίδες 272-276. ISBN 978-9-211-26451-7. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 8 Σεπτεμβρίου 2022.

2. Donnchadh Ó Corráin. Chapter 1 Prehistoric and Early Christian Ireland. The Oxford Illustrated History of Ireland Oxford University Press, 2000 (Editor Foster RL) ISBN 0-19-289323-8

3. Massey, Gerald A Book of the Beginnings, Vol.1. Cosimo. ISBN 1-60206-829-1. s.440

4. Επίσης, ο Διόδωρος Σικελιώτης την ονομάζει "Πρεττανία", ενώ ο Στράβων (1.4.2) "Βρεττανία" και ο Στέφανος ο Βυζάντιος αναφέρει στα "Εθνικά" (69.16) πως ο Μαρκιανός ο Ηρακλειώτης ονομάζει στο έργο του "Περίπλους της έξω θαλάσσης" (Periplus maris externi) τη νήσο "Πρεττανική" και τους κατοίκους της "Αλβιώνιους" ("...νῆσος Πρεττανική, Μαρκιανὸς ἐν περίπλῳ αὐτῆς. τὸ ἐθνικὸν Ἀλβιώνιος...")

5. Chibnall, Marjorie (1999). The Debate on the Norman Conquest. Manchester University Press. σελίδες 115-122. ISBN 978-0-7190-4913-2.

6. Benn, David Wedgwood. "The Crimean War and its lessons for today." International Affairs 88.2 (2012): 387-391 online

7. Sophia A. Van Wingerden, The women's suffrage movement in Britain, 1866-1928 (1999) ch 1.

8. "The "Special Relationship" between Great Britain and the United States Began with FDR". Roosevelt Institute. 22 Ιουλίου 2010. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιανουαρίου 2018. and the joint efforts of both powers to create a new post-war strategic and economic order through the drafting of the Atlantic Charter; the establishment of the International Monetary Fund and the World Bank; and the creation of the United Nations.

9. "Country List". Commonwealth Secretariat. 19 Μαρτίου 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαΐου 2013.

10. Griffiths, Alan· Wall, Stuart (2007). Applied Economics (PDF) (11th έκδοση). Harlow: Financial Times Press. σελ. 6. ISBN 978-0-273-70822-3. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 23 Αυγούστου 2009.

11. Keating, Michael (1 January 1998). "Reforging the Union: Devolution and Constitutional Change in the United Kingdom". Publius: The Journal of Federalism 28 (1): 217-234. doi:10.1093/oxfordjournals.pubjof.a029948.

12. Darkes, Giles (Ιανουαρίου 2008). "How long is the UK coastline?". The British Cartographic Society. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Μαΐου 2012.

13. Brown, Jack (2020). Dale, Iain, επιμ. The Prime Ministers. Hodder & Stoughton. σελ. 303. ISBN 978-1-5293-1214-0.

14. Norton, Philip (2020). Governing Britain: Parliament, Ministers and Our Ambiguous Constitution. Manchester University Press. σελ. 130. ISBN 978-1-5261-4545-1.

15. Hackwood Frederick William: The Story of the Shire, Being the Lore, History and Evolution of English County Institutions (1851)

16. United Nations Economic and Social Council (Αυγούστου 2007). "Ninth UN Conference on the standardization of Geographical Names" (PDF). UN Statistics Division. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 11 Δεκεμβρίου 2009.

17. Keating, Michael (2 February 2021). "Taking back control? Brexit and the territorial constitution of the United Kingdom". Journal of European Public Policy (Abingdon: Taylor & Francis) 28 (4): 6-7. doi:10.1080/13501763.2021.1876156. "The UK Internal Market Act gives ministers sweeping powers to enforce mutual recognition and non-discrimination across the four jurisdictions. Existing differences and some social and health matters are exempted but these are much less extensive than the exemptions permitted under the EU Internal Market provisions. Only after an amendment in the House of Lords, the Bill was amended to provide a weak and non-binding consent mechanism for amendments (equivalent to the Sewel Convention) to the list of exemptions. The result is that, while the devolved governments retain regulatory competences, these are undermined by the fact that goods and services originating in, or imported into, England can be marketed anywhere.".

18. Kenny, Michael; McEwen, Nicola (1 March 2021). "Intergovernmental Relations and the Crisis of the Union". Political Insight (SAGE Publishing) 12 (1): 12-15. doi:10.1177/20419058211000996. "That phase of joint working was significantly damaged by the UK Internal Market Act, pushed through by the Johnson government in December 2020...the Act diminishes the authority of the devolved institutions, and was vehemently opposed by them.".

19. . Wolffe, W James (7 April 2021). "Devolution and the Statute Book". Statute Law Review (Oxford: Oxford University Press). doi:10.1093/slr/hmab003 https://academic.oup.com/slr/advance-article/doi/10.1093/slr/hmab003/6213886. "the Internal Market Bill-a Bill that contains provisions which, if enacted, would significantly constrain, both legally and as a matter of practicality, the exercise by the devolved legislatures of their legislative competence; provisions that would be significantly more restrictive of the powers of the Scottish Parliament than either EU law or Articles 4 and 6 of the Acts of the Union...The UK Parliament passed the European Union (Withdrawal Agreement) Act 2020 and the Internal Market Act 2020 notwithstanding that, in each case, all three of the devolved legislatures had withheld consent.".

20. Wincott, Daniel; Murray, C. R. G.; Davies, Gregory (17 May 2021). "The Anglo-British imaginary and the rebuilding of the UK's territorial constitution after Brexit: unitary state or union state?". Territory, Politics, Governance (Abingdon/Brighton: Taylor & Francis; Regional Studies Association): 1-18. doi:10.1080/21622671.2021.1921613. "Taken as a whole, the Internal Market Act imposes greater restrictions upon the competences of the devolved institutions than the provisions of the EU Single Market which it replaced, in spite of pledges to use common frameworks to address these issues. Lord Hope, responsible for many of the leading judgments relating to the first two decades of devolution, regarded the legislation's terms as deliberately confrontational: 'this Parliament can do what it likes, but a different approach is essential if the union is to hold together'.".

21. Dougan, Michael; Hayward, Katy; Hunt, Jo; McEwen, Nicola; McHarg, Aileen; Wincott, Daniel (2020). . ﻿UK and the Internal Market, Devolution and the Union﻿ (Report). University of Edinburgh; University of Aberdeen, pp. 2-3https://www.centreonconstitutionalchange.ac.uk/publications/uk-and-internal-market-devolution-and-union.

22. . Dougan, Michael (2020). ﻿Briefing Paper. United Kingdom Internal Market Bill: Implications for Devolution﻿ (Report). Liverpool: University of Liverpool, pp. 4-5https://www.liverpool.ac.uk/media/livacuk/law/2-research/eull/UKIM,Briefing,Paper,-,Prof,Michael,Dougan,15,September,2020.pdf.

23. . "Scotland Votes No". BBC News. 19 September 2014https://www.bbc.co.uk/news/events/scotland-decides/results.

24. "Welsh assembly renamed Senedd Cymru/Welsh Parliament", BBC News, 6 May 2020. Retrieved 6 May 2020

25. Swaine, Jon (13 January 2009). "Barack Obama presidency will strengthen special relationship, says Gordon Brown". The Daily Telegraph (London). Retrieved 3 May 2011.

26. "From the Outside In: G20 views of the UK before and after the EU referendum'" (PDF). British Council.

27. UK 2005: The Official Yearbook of the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland. Office for National Statistics. p. 89.

28. "Trends in World Military Expenditure, 2016" (PDF). Stockholm International Peace Research Institute.

29. "More About the Bank". Bank of England. n.d. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαρτίου 2008.

30. Tovey, Alan (29 June 2016). . "Britain's aerospace sector soars amid fears Brexit could clip its wings". The Daily Telegraph (London). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 January 2022https://ghostarchive.org/archive/20220110/https://www.telegraph.co.uk/business/2016/06/29/britains-aerospace-sector-soars-amid-fears-brexit-could-clip-its/.

31. Reynolds, E.E.; Brasher, N.H. (1966). Britain in the Twentieth Century, 1900-1964. Cambridge University Press. p. 336. OCLC 474197910

32. "The Nobel Prize in Physiology or Medicine 1945: Sir Alexander Fleming, Ernst B. Chain, Sir Howard Florey". The Nobel Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιουνίου 2011.

33. Newman, M.H.A. (1948). "General Principles of the Design of All-Purpose Computing Machines". Proceedings of the Royal Society of London, Series A 195 (1042): 271-274. doi:10.1098/rspa.1948.0129. Bibcode: 1948RSPSA.195..271N.

34. Hubbard, Geoffrey (1965) Cooke and Wheatstone and the Invention of the Electric Telegraph, Routledge & Kegan Paul, London p. 78

35. "Knowledge, networks and nations: scientific collaborations in the twenty-first century" (PDF). Royal Society. 2011. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 3 Ιουνίου 2011.

36. McCook, Alison (2006). . "Is peer review broken?". The Scientist 20 (2): 26. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 August 2011https://web.archive.org/web/20110816230933/http://gaia.pge.utexas.edu/Good/Materials/scientist_02_28_2006.htm.

37. Airports Council International (Ιούλιος 2008). Statistics: Top 30 World airports. Δελτίο τύπου. Ανακτήθηκε στις 2008-10-15.

38. . "Revealed: How the world gets rich - from privatising British public services". The Independent. 2014-11-30http://www.independent.co.uk/news/business/news/revealed-how-the-world-gets-rich-from-privatising-british-public-services-9874048.html.

39. "Population Estimates for UK, England and Wales, Scotland and Northern Ireland, Mid-2015". Office for National Statistics. 23 Ιουνίου 2016.

40. "Annual Mid-year Population Estimates, 2010" (PDF). Office for National Statistics. 2011.

41. , "World Factbook EUROPE : United Kingdom", The World Factbook, 12 July 2018https://www.cia.gov/the-world-factbook/countries/united-kingdom/

42. Στην απογραφή του 2001, 390.000 άτομα δήλωσαν "Ιππότες Τζεντάι" αλλά δεν τους απονέμεται επίσημη αναγνώριση. [1] [2]

Εφημερίδες και τίτλοι εφημερίδων από το Ηνωμένο Βασίλειο

# data[].attributes.attachment_link.title
Ηνωμένο Βασίλειο - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
0,929 () - Το Ηνωμένο Βασίλειο ( αγγλικά: United Kingdom‎‎), είναι κυρίαρχο κράτος της βορειοδυτικής Ευρώπης, με έκταση 242.514 τ.χλμ. και πληθυσμό 67.596.281 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2022. Η επίσημη ονομασία του κράτους είναι Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βορείου Ιρλανδίας ( αγγλικά: United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland‎‎), ενώ εναλλακτικά καλείται απλά και ως Βρετανία ή Μεγάλη Βρετανία .

# data[].attributes.body
Πρωτεύουσα : Βέλγιο

Πληθυσμός :11,79.000

Γλώσσα: Ολλανδικά

Χαιρετισμός : hoi

Kλίμα :θαλάσσιο ήπιο

Νόμισμα :Ευρώ

Ομάδα : Άντερλεχτ

Διάσημο μνημείο: Atomium

# data[].attributes.headline
ΜΟΣΧΑΡΙ ΚΑΡΜΠΟΝΑΝΤ ΑΛΑ ΦΛΑΜΑΝΤ

# data[].attributes.subject
ΜΟΣΧΑΡΙ ΚΑΡΜΠΟΝΑΝΤ ΑΛΑ ΦΛΑΜΑΝΤ

# data[].attributes.body
Υλικά : 100 gr μπέϊκον
40 gr βούτυρο
500 gr κρεμμύδια
1 κ.σ. καστανή ζάχαρη από ζαχαροκάλαμο
1 kg μοσχαρίσιο χτένι,
40 gr αλεύρι,
πιπέρι μαύρο φρεσκοτριμμένο,
1/2 κ.γ. αλάτι,
2 κ.σ. ελαιόλαδο,
30 ml ξύδι από κόκκινο κρασί,
500 ml μαύρη μπύρα,
2 δαφνόφυλλα,
2 κλωναράκια θυμάρι,
4 φέτες ψωμί,
3 κ.σ. μουστάρδα δυνατή.

Προετοιμασία :
Κόψτε το κρέας σε κομματάκια περίπου 3 εκ.
Κόψτε τα κρεμμύδια σε λεπτές φετούλες.
Κόψτε το μπέικον σε καρεδάκια.
Λιώστε από το βούτυρο μέσα σε ένα ευρύχωρο τηγάνι και ροδίστε το μπέικον. Βγάλτε το από το τηγάνι και κρατήστε το στην άκρη.
Να σημειώσω εδώ ότι δεν ξεπλένουμε καθόλου το τηγάνι μέχρι το τέλος της προετοιμασίας, στην πορεία της συνταγής θα καταλάβετε το γιατί.
Προσθέστε τα κρεμμύδια. Σωτάρετε, σκεπάστε με ένα καπάκι και αφήστε να σιγοβράσουν γιά 15-20 λεπτά, μέχρι να μαλακώσουν. Προσθέστε την ζάχαρη, δυναμώστε την φωτιά και αφήστε τα μερικά λεπτά να καραμελώσουν. Βγάλτε τα κρεμμύδια από το τηγάνι και κρατήστε τα στην άκρη.
Αναμείξτε το αλεύρι με το πιπέρι και το αλάτι. Περάστε τα κομμάτια του κρέατος από το μίγμα.
Βάλτε μέσα στο τηγάνι το υπόλοιπο βούτυρο μαζί με το ελαιόλαδο και σωτάρετε τα κομμάτια του κρέατος μέχρι να ροδίσουν απ' όλες τις πλευρές. Βγάλτε το κρέας από το τηγάνι και κρατήστε την σάλτσα στην άκρη.
Ντεγκλασσάρετε με το ξύδι, προσθέστε την μπύρα (σε θερμοκρασία δωματίου) και αφήστε να πάρει 1-2 βράσεις. Προσθέστε τα δαφνόφυλλα και το θυμάρι και κρατήστε το στην άκρη.
Ανάψτε τον φούρνο στους 180°C.
Για το ψήσιμο στον φούρνο θα χρειαστείτε μία μαντεμένια ή απλή γάστρα ή ένα κεραμικό σκεύος.
Στρώστε μέσα τα κρεμμύδια και αλατίστε. Προσθέστε πρώτα το μπέικον και έπειτα τα κομμάτια του κρέατος. Αν το σκεύος σας δεν είναι πολύ φαρδύ, δημιουργήστε περισσότερα στρώματα με τα υλικά σας. Περιχύστε με την σάλτσα της μπύρας.
Κόψτε 3-4 φέτες ψωμί. Αλείψτε τις φέτες με την μουστάρδα και τοποθετήστε τες μέσα στο ταψί με την πλευρά με την μουστάρδα προς τα κάτω.
Σκεπάστε την γάστρα με το καπάκι της. Αν χρησιμοποιήσετε κεραμικό ταψί ή πυρέξ, καλύψτε το με αλουμινόχαρτο.
Βάλτε το σκεύος μέσα στον φούρνο και κατεβάστε την θερμοκρασία στους 160°C . Αφήστε να σιγοψηθεί γιά 2 1/2 ώρες.
Βγάλτε το σκεύος από τον φούρνο και αφήστε το να σταθεί μία ώρα. Την επόμενη ημέρα αυτό το φαγητό γίνεται ακόμη πιο γευστικό.
Τις φέτες του ψωμιού που καλύπτουν το φαγητό μην τις πετάξετε, είναι ιδιαίτερα νόστιμες!
Αν θέλετε μπορείτε να προσθέσετε λίγο ψιλοκομμένο μαϊντανό, εγώ τον παρέλειψα.
Σερβίρετε την καρμπονάντ ζεστή η ξαναζεσταμένη, με πατάτες τηγανητές, πατάτες φούρνου, πουρέ πατάτας.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το Βέλγιο, επίσημα Βασίλειο του Βελγίου ( ολλανδικά: Koninkrijk België, γαλλικά: Royaume de Belgique, γερμανικά: Königreich Belgien) είναι χώρα στη βορειοδυτική Ευρώπη που συνορεύει με την Ολλανδία, τη Γερμανία, το Λουξεμβούργο και τη Γαλλία. Ανήκει σήμερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, συγκεντρώνοντας ως έδρα, πολλές από τις κεντρικές υπηρεσίες της, ενώ υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη της πρώην Ε.Ο.Κ. από το 1958.

Έχει πληθυσμό 11.738.796 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023, και έκταση 30.528 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Βρίσκεται στα πολιτιστικά σύνορα μεταξύ της γερμανικής και της ρωμανικής Ευρώπης και είναι γλωσσικά και πολιτιστικά διαιρεμένο. Δύο είναι οι βασικές γλώσσες που ομιλούνται στο Βέλγιο: η Ολλανδική - που αποκαλείται μερικές φορές ανεπισήμως Φλαμανδική και ομιλείται στη Φλάνδρα στα βόρεια, και η Γαλλική που ομιλείται στη Βαλλωνική Περιοχή στα νότια.

Η πρωτεύουσά του, οι Βρυξέλλες, είναι επισήμως δίγλωσση, ενώ η πλειονότητα των κατοίκων της μιλά Γαλλικά. Στα ανατολικά βρίσκεται μια επισήμως αναγνωρισμένη μειονότητα Γερμανόφωνων. Η γλωσσική αυτή ποικιλία οδηγεί συχνά σε πολιτικές διαμάχες, οι οποίες αντικατοπτρίζονται στο πολυσύνθετο σύστημα διακυβέρνησης και στην πολιτική ιστορία του Βελγίου.

Το Βέλγιο πήρε το όνομά του από τους πρώτους κατοίκους του, τους Βέλγους (Belgae), μια ομάδα κυρίως Κελτικών φυλών, που έδωσαν το όνομά τους και στη ρωμαϊκή επαρχία Gallia Belgica ( Βελγική Γαλατία). Ιστορικά, το Βέλγιο είναι μέρος των λεγόμενων "Κάτω Χωρών", στις οποίες περιλαμβάνονται επίσης η Ολλανδία και το Λουξεμβούργο. Από το τέλος του Μεσαίωνα μέχρι τον δέκατο έβδομο αιώνα ήταν ακμάζον κέντρο εμπορίου και πολιτισμού. Από τον δέκατο έκτο αιώνα μέχρι την ανεξαρτησία του το 1830, το Βέλγιο, αποκαλούμενο την εποχή εκείνη Νότιες Κάτω Χώρες, υπήρξε το πεδίο πολλών μαχών μεταξύ ευρωπαϊκών δυνάμεων. Τα πρόσφατα χρόνια, το Βέλγιο υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, φιλοξενώντας τα αρχηγεία της, καθώς και τα αρχηγεία άλλων μεγάλων διεθνών οργανισμών, όπως του ΝΑΤΟ. Η χώρα κατείχε την Προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου το β' εξάμηνο του 2010.

Το Βέλγιο είναι ανεπτυγμένη, φιλελεύθερη χώρα, με μια προχωρημένη οικονομία υψηλού εισοδήματος. Η χώρα έχει πολύ υψηλά πρότυπα ζωής, ποιότητας ζωής, υγειονομικής περίθαλψης, εκπαίδευσης, και κατατάσσεται ως "πολύ υψηλή" στον Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης. Κατατάσσεται επίσης ως μία από τις ασφαλέστερες και πιο ειρηνικές χώρες στον κόσμο.

Κατά τις τελευταίες δύο χιλιετίες, η περιοχή που είναι σήμερα γνωστή ως Βέλγιο έχει καταστεί θεατής σημαντικών δημογραφικών, πολιτικών και πολιτιστικών αναταραχών. Η πρώτη καλά τεκμηριωμένη πληθυσμιακή κίνηση ήταν η κατάκτηση της περιοχής από τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία τον 1ο αιώνα π.Χ., ακολουθούμενη τον 5ο αιώνα από το γερμανικό φύλο των Φράγκων. Οι Φράγκοι εγκατέστησαν το Μεροβίγγειο βασίλειο, από το οποίο προήλθε η Καρολίγγειος Αυτοκρατορία τον 8ο αιώνα. Κατά το Μεσαίωνα, οι Κάτω Χώρες χωρίστηκαν σε πολλά μικρά φεουδαρχικά κράτη. Τα περισσότερα από αυτά ενώθηκαν κατά τον 14ο και 15ο αιώνα υπό τον οίκο της Βουργουνδίας ως οι Βουργούνδιες Κάτω Χώρες. Τα κράτη αυτά κέρδισαν έναν βαθμό αυτονομίας τον 15ο αιώνα και έκτοτε ονομάστηκαν Δεκαεπτά Επαρχίες.

Η ιστορία του Βελγίου διακρίνεται από την ιστορία των Κάτω Χωρών από τον 16ο αιώνα. Ένας εμφύλιος πόλεμος, ο Ογδοηκονταετής Πόλεμος ( 1568- 1648), χώρισε τις Δεκαεπτά Επαρχίες στις Ενωμένες Επαρχίες στον βορρά και τις Νότιες Κάτω Χώρες στον νότο. Οι νότιες επαρχίες κυβερνήθηκαν διαδοχικά από τους Ισπανούς και τους αυστριακούς Αψβούργους. Μέχρι την ανεξαρτησία, οι Νότιες Κάτω Χώρες μπήκαν πολλές φορές στο στόχαστρο της Γαλλίας και ήταν το πεδίο των περισσότερων γαλλοϊσπανικών και γαλλοαυστριακών πολέμων κατά τον 17ο και 18ο αιώνα. Με τις εκστρατείες του 1794 στους πολέμους μετά τη Γαλλική Επανάσταση, οι Κάτω Χώρες - συμπεριλαμβανομένων και περιοχών που δεν βρέθηκαν ποτέ υπό την εξουσία των Αψβούργων, όπως η Επισκοπή της Λιέγης - κατακτήθηκαν από τη Γαλλία η οποία τερμάτισε την ισπανοαυστριακή εξουσία στην περιοχή. Η επανένωση των Κάτω Χωρών ως το Ηνωμένο Βασίλειο των Κάτω Χωρών επήλθε με το τέλος της Γαλλικής Αυτοκρατορίας το 1815.

Η Βελγική Επανάσταση του 1830 οδήγησε στην εγκαθίδρυση ενός ανεξάρτητου, καθολικού και ουδέτερου Βελγίου υπό προσωρινή κυβέρνηση. Από την ενθρόνιση του Λεοπόλδου Α΄ ως βασιλιά το 1831, το Βέλγιο είναι συνταγματική μοναρχία και κοινοβουλευτική δημοκρατία. Μεταξύ της ανεξαρτησίας και του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το δημοκρατικό σύστημα εξελίχθηκε από ολιγαρχία με την κυριαρχία δύο μεγάλων κομμάτων, τους Καθολικούς και τους Φιλελεύθερους, σε σύστημα καθολικής ψηφοφορίας που συμπεριέλαβε ένα τρίτο κόμμα, το Βελγικό Εργατικό Κόμμα, και ισχυρό ρόλο για τα εργατικά σωματεία. Αρχικά, τα γαλλικά, που ήταν η γλώσσα την οποία είχε υιοθετήσει η αριστοκρατία και η αστική τάξη, ήταν η επίσημη γλώσσα. Εν συνεχεία, η χώρα ανέπτυξε ένα κυρίως δίγλωσσο ολλανδογαλλικό σύστημα.

Στη Διάσκεψη του Βερολίνου του 1885 αποφασίστηκε να παραδοθεί το Κογκό στον Βασιλιά Λεοπόλδο Β΄ ως ιδιωτική κτήση του, αποκαλούμενο Ελεύθερο Κράτος του Κογκό. Το 1908, εκχωρήθηκε στο Βέλγιο ως αποικία, και από τότε αποκλήθηκε Βελγικό Κονγκό. Η ουδετερότητα του Βελγίου παραβιάστηκε το 1914, όταν η Γερμανία εισέβαλε στο Βέλγιο ως μέρος του Σχεδίου Σλίφφεν. Οι πρώην γερμανικές αποικίες Ρουάντα-Ουρούντι - σήμερα αποκαλούμενες Ρουάντα και Μπουρούντι - κατελήφθησαν από το Βελγικό Κονγκό το 1916 και παραχωρήθηκαν στο Βέλγιο το 1924 από την Κοινωνία των Εθνών. Η Γερμανία εισέβαλε ξανά στο Βέλγιο και το κατέλαβε το Μάιο του 1940. Απελευθερώθηκε από τις συμμαχικές δυνάμεις το 1944. Το Βελγικό Κονγκό κέρδισε την ανεξαρτησία του στις 30 Ιουλίου 1960 κατά τη διάρκεια της Κρίσης του Κογκό, και η Ρουάντα-Ουρούντι έγινε ανεξάρτητη το 1962.

Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Βέλγιο προσχώρησε στο ΝΑΤΟ και, μαζί με την Ολλανδία και το Λουξεμβούργο, σχημάτισαν την ομάδα Μπενελούξ. Το Βέλγιο ήταν επίσης ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας. Το Βέλγιο φιλοξενεί τα αρχηγεία του ΝΑΤΟ και μεγάλο μέρος των θεσμικών και διοικητικών οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, περιλαμβανομένων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της πλειοψηφίας των συνόδων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Κατά τον 20ό αιώνα, και ιδιαίτερα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ιστορία του Βελγίου κυριαρχείται όλο και περισσότερο από την αυξανόμενη αυτονομία των δύο βασικών του γλωσσικών κοινοτήτων. Κατά την περίοδο αυτή σημειώθηκε αύξηση των διακοινοτικών εντάσεων, και διακυβεύτηκε η ενότητα του βελγικού κράτους.

Στα τέλη του 1960, το βαρύ κόστος των γεγονότων στο Κονγκό και η διαπίστωση ότι η χώρα είχε μείνει πολύ πίσω στην κούρσα της μεταπολεμικής ανοικοδόμησης της οικονομίας της σε σχέση με τα υπόλοιπα κράτη-μέλη της Ε.Ο.Κ., ώθησαν την κυβέρνηση να λάβει μία σειρά δρακόντειων αντιλαϊκών μέτρων που αποσκοπούσαν στη βελτίωση των οικονομικών δεικτών, αλλά επέβαλαν αύξηση της φορολογίας και περικοπές στις παροχές του κράτους πρόνοιας. Έτσι, τον Δεκέμβριο του 1960, η ελεγχόμενη από τους σοσιαλιστές Γενική Συνομοσπονδία Βέλγων Εργατών κήρυξε γενική απεργία σε ολόκληρη τη χώρα μέχρι να ανακληθούν τα μέτρα, τα οποία έγιναν γνωστά ως "Ενιαίος νόμος" ( Loi Unique). Σε όλες τις μεγάλες πόλεις οργανώθηκαν συλλαλητήρια που γρήγορα ξέφυγαν από κάθε έλεγχο και κατέληξαν σε γενικευμένες ταραχές, ενώ στα οικονομικά αιτήματα, οι Βαλόνοι συνδικαλιστές γρήγορα ανέμειξαν και το κατ' εξοχήν πολιτικό: την αναθεώρηση του συντάγματος και την ομοσπονδοποίηση της χώρας, με χωρισμό του κυριαρχούμενου από τους σοσιαλιστές γαλλόφωνου Νότου της παρηκμασμένης βαριάς βιομηχανίας από τον ταχέως αναπτυσσόμενο ολλανδόφωνο φλαμανδικό Βορρά που, επιπλέον, κυριαρχούσε στη δημόσια διοίκηση. Η Φλάνδρα δαιμονοποιήθηκε εύκολα στο πρόσωπο του πρωθυπουργού Έισκενς, αρχιτέκτονα της επίμαχης οικονομικής πολιτικής. Μέχρι το τέλος του 1960, η κατάσταση είχε εκτραχυνθεί τόσο που βελγικά στρατεύματα που στάθμευαν στη Γερμανία, στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, ανακλήθηκαν στη χώρα για να βοηθήσουν στην αποκατάσταση της τάξης. Τρομερά επεισόδια ξέσπασαν λίγο πριν την Πρωτοχρονιά στις Βρυξέλλες, και, στις 6 Ιανουαρίου στη Λιέγη. Τρία άτομα έχασαν τη ζωή τους στις συγκρούσεις με την αστυνομία, ενώ σιδηροδρομικοί σταθμοί και δημόσια κτίρια καταστράφηκαν από το εξοργισμένο πλήθος. Στις 23 Ιανουαρίου τα συνδικάτα κήρυξαν την αναστολή των κινητοποιήσεων και η χώρα άρχισε να επιστρέφει στους κανονικούς ρυθμούς της.

Το 1963, η αστυνομία προσπάθησε να διαλύσει με τις μάνικες εξαγριωμένους Βαλόνους και Φλαμανδούς φοιτητές του Πανεπιστημίου της Λέουβεν, οι οποίοι συγκρούστηκαν με αφορμή το αιώνιο στο Βέλγιο πρόβλημα της γλώσσας. Οι Βαλόνοι επέμεναν στην υφιστάμενη χωριστή διδασκαλία στα γαλλικά και τα φλαμανδικά, ενώ οι Φλαμανδοί ήθελαν την αποκλειστική διδασκαλία στα φλαμανδικά.

Μέσω συνταγματικών μεταρρυθμίσεων κατά τις δεκαετίες του 1970 και 1980, η περιφερειοποίηση του ενιαίου κράτους οδήγησε στην εγκαθίδρυση ενός τριμερούς ομοσπονδιακού συστήματος, γλωσσικών κοινοτήτων και τοπικών κυβερνήσεων, συμβιβασμός που σχεδιάστηκε με σκοπό να ελαχιστοποιήσει τις εντάσεις με αφορμή το γλωσσικό ζήτημα. Σήμερα, οι ομόσπονδες αυτές οντότητες διαθέτουν μεγαλύτερη νομοθετική δύναμη από ό,τι τα δύο νομοθετικά σώματα του εθνικού κοινοβουλίου.

Το Βέλγιο είναι βασιλευομένη κοινοβουλευτική δημοκρατία που εξελίχτηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από συγκεντρωτικό κράτος σε ομοσπονδία. Το κοινοβούλιο με τα δύο νομοθετικά σώματα αποτελείται από μια Γερουσία και μια Βουλή Αντιπροσώπων. Η Γερουσία είναι μια μείξη από άμεσα εκλεγμένους μεγάλους σε ηλικία πολιτικούς και εκπροσώπους των κοινοτήτων και των περιοχών. Ενώ η Βουλή των Αντιπροσώπων εκπροσωπεί όλους τους Βέλγους άνω των δεκαοκτώ ετών μέσω ενός αναλογικού εκλογικού συστήματος. Το Βέλγιο είναι μία από τις λίγες χώρες που έχει υποχρεωτική συμμετοχή στην ψηφοφορία, και έτσι διαθέτει έναν από τους μεγαλύτερους αριθμούς εκλογικής συμμετοχής στον κόσμο. Επίσης το δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.

Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση, επισήμως διορισμένη από τον βασιλιά, πρέπει να απολαμβάνει της εμπιστοσύνης της Βουλής των Αντιπροσώπων. Επικεφαλής της είναι ο Πρωθυπουργός. Ο αριθμός των Φλαμανδόφωνων και Γαλλόφωνων υπουργών είναι ίσος, όπως ορίζεται από το Σύνταγμα. Αρχηγός του κράτους είναι ο Βασιλιάς ή η Βασίλισσα, αν και έχει περιορισμένα προνόμια. Η πραγματική εξουσία βρίσκεται στον Πρωθυπουργό και τις διάφορες κυβερνήσεις που κυβερνούν τη χώρα. Το δικαστικό σύστημα βασίζεται στο αστικό δίκαιο και κατάγεται από τον Ναπολεόντειο κώδικα. Το Εφετείο βρίσκεται ένα επίπεδο κάτω από το Ακυρωτικό Δικαστήριο, θεσμός που βασίζεται στο Γαλλικό Ακυρωτικό Δικαστήριο.

Οι πολιτικοί θεσμοί του Βελγίου είναι σύνθετοι. Η μεγαλύτερη πολιτική δύναμη οργανώνεται γύρω από την ανάγκη εκπροσώπησης των βασικών γλωσσικών κοινοτήτων. Περίπου από το 1970, τα σημαντικά εθνικά Βελγικά πολιτικά κόμματα έχουν χωριστεί σε διακριτές συνιστώσες που βασικά εκπροσωπούν τα συμφέροντα των κοινοτήτων αυτών. Τα μεγάλα κόμματα σε κάθε μία κοινότητα ανήκουν σε τρεις βασικές πολιτικές οικογένειες: τους δεξιούς Φιλελεύθερους, τους κεντρώους Χριστιανοδημοκράτες, και τους αριστερούς Σοσιαλδημοκράτες. Άλλα σημαντικά νεότερα κόμματα είναι τα Πράσινα Κόμματα και, ιδιαίτερα στη Φλάνδρα, τα εθνικιστικά και ακροδεξιά κόμματα. Η πολιτική επηρεάζεται από ομάδες πίεσης, όπως τα εργατικά σωματεία και από τα επιχειρηματικά συμφέροντα με τη μορφή της Ομοσπονδίας Επιχειρήσεων στο Βέλγιο.

Ο σημερινός βασιλιάς, ο Αλβέρτος Β', διαδέχτηκε τον Βαλδουίνο του Βελγίου το 1993. Το 1999, ο Πρωθυπουργός Γκι Φερχόφσταντ από το VLD ηγήθηκε ενός συνασπισμού έξι κομμάτων Φιλελευθέρων-Σοσιαλδημοκρατών-Πρασίνων, συχνά αποκαλούμενη ως "η κυβέρνηση του ουράνιου τόξου". Αυτή ήταν η πρώτη κυβέρνηση χωρίς τους Χριστιανοδημοκράτες από το 1958. Στις εκλογές του 2003, ο Φερχόφσταντ κέρδισε μια δεύτερη θητεία και ηγήθηκε ενός Φιλελεύθερου-Σοσιαλδημοκρατικού συνασπισμού τεσσάρων κομμάτων. Προσφάτως όμως, η σταθερή άνοδος του Φλαμανδικού ακροδεξιού εθνικιστικού χωριστικού κόμματος Φλάαμς Μπελάνχ, έχει εκτοπίσει το Φλάαμς Μπλοκ εν μέσω ανησυχιών για ρατσισμό που προωθείται από το κόμμα.

Ένα σημαντικό επίτευγμα των δύο διαδοχικών κυβερνήσεων του Φερχόφσταντ ήταν η επίτευξη ισορροπημένου προϋπολογισμού. Το Βέλγιο είναι ένα από τα λίγα κράτη στην ΕΕ που το έχουν καταφέρει. Η πολιτική αυτή εφαρμόστηκε από τις διαδοχικές κυβερνήσεις κατά τη δεκαετία του 1990 κάτω από τη πίεση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Η πτώση της προηγούμενης κυβέρνησης οφειλόταν κυρίως στην κρίση με τις διοξίνες, μεγάλο σκάνδαλο δηλητηρίασης της τροφής το 1999 που οδήγησε στην εγκαθίδρυση της Βελγικής Αντιπροσωπείας Τροφής. Το γεγονός αυτό οδήγησε σε μια ασυνήθιστα μεγάλη εκπροσώπηση των Πρασίνων στο Κοινοβούλιο, και σε μεγαλύτερη έμφαση σε περιβαλλοντικές πολιτικές κατά την πρώτη κυβέρνηση του Φερχόφσταντ. Μια Πράσινη πολιτική, για παράδειγμα, ήταν η νομοθεσία για σταδιακή απόσυρση των πυρηνικών, που έχει τροποποιηθεί από τη σημερινή κυβέρνηση. Η απουσία των Χριστιανοδημοκρατών από τις κυβερνητικές θέσεις έχει δώσει τη δυνατότητα στον Φερχόφσταντ να καταπιαστεί με κοινωνικά θέματα από μια πιο φιλελεύθερη σκοπιά και να αναπτύξει νέα νομοθεσία για τη χρήση μαλακών ναρκωτικών, για τους γάμους ομοφυλοφίλων και για την ευθανασία. Κατά τη διάρκεια των δύο πιο πρόσφατων κοινοβουλίων, η κυβέρνηση έχει προωθήσει δραστήρια διπλωματία στην Αφρική, αντιτέθηκε στη στρατιωτική μεσολάβηση κατά την κρίση του αφοπλισμού του Ιράκ, και έχει περάσει νομοθεσία που αφορά τα εγκλήματα πολέμου. Και οι δύο θητείες του Φερχόφσταντ έχουν σημαδευτεί από φιλονικίες ανάμεσα στις Βελγικές κοινότητες. Τα μεγάλα σημεία τριβής αφορούν στις διαδρομές της νυχτερινής εναέριας κίνησης στο Αεροδρόμιο των Βρυξελλών και το στάτους της εκλογικής περιφέρειας των Βρυξελλών-Χάλλε-Φιλφόορντε.

Το Βέλγιο είναι συνταγματική μοναρχία, με Αρχηγό Κράτους το Βασιλιά (από το 1993 Βασιλιάς είναι ο Αλβέρτος Β΄ του Βελγίου. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από το Κοινοβούλιο.

Το Βέλγιο, με έκταση 30.528 χλμ², έχει τρεις βασικές γεωγραφικές περιοχές: την παράκτια πεδιάδα στα βορειοδυτικά, το κεντρικό οροπέδιο, και τις Αρδέννες στα ορεινά στα νοτιοανατολικά. Η παράκτια πεδιάδα αποτελείται κυρίως από σωρούς άμμου και εκχερσωμένα τμήματα γης. Τα τμήματα αυτά (γνωστά ως ) είναι περιοχές γης, κοντά ή κάτω από το επίπεδο της θάλασσας που έχουν εκχερσωθεί, και προστατεύονται από τη θάλασσα από προχώματα ή, πιο εσωτερικά, από πεδία που έχουν αποξηρανθεί με κανάλια. Η δεύτερη γεωγραφική περιοχή, το κεντρικό οροπέδιο, βρίσκεται πιο μέσα στην ενδοχώρα. Πρόκειται για μια επίπεδη, ελαφρά ανυψωμένη περιοχή που έχει πολλές γόνιμες κοιλάδες και αρδεύεται από πολλά κανάλια. Εδώ μπορεί να βρει κανείς επίσης και πιο εκτραχυμένη γη, όπως σπηλιές.

Η τρίτη γεωγραφική περιοχή, αποκαλούμενη Αρντέν, είναι περισσότερο τραχεία από τις δύο προηγούμενες. Είναι ένα πυκνά δασωμένο οροπέδιο, πολύ βραχώδες και όχι πολύ καλό για αγροτική εκμετάλλευση, το οποίο εκτείνεται στη βόρεια Γαλλία. Εδώ μπορεί να βρεθεί μεγάλο μέρος της άγριας ζωής του Βελγίου. Το υψηλότερο σημείο του Βελγίου, το Σινιάλ ντε Μποτράνζ βρίσκεται στην περιοχή αυτή και είναι μόλις 694 μέτρα.

Το κλίμα είναι θαλάσσιο ήπιο. Η μέση θερμοκρασία κατά τον Ιανουάριο είναι 3 °C και τον Ιούλιο 18 °C.

Η χώρα βρέχεται από τη Βόρεια Θάλασσα.

Πρωτεύουσα του Βελγίου είναι οι Βρυξέλλες, μία από τις δύο έδρες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και έδρα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι η Γάνδη, η Λιέγη, η Μπριζ, το Ναμύρ και η Αμβέρσα.

Το σύνταγμα της χώρας αναθεωρήθηκε στις 14 Ιουλίου του 1993, με σκοπό τη δημιουργία ενός ομόσπονδου κράτους, το οποίο βασίζεται σε τρία επίπεδα:

1. Την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, με βάση τις Βρυξέλλες.

2. Τις τρεις κοινότητες, ανάλογα με τη γλώσσα που ομιλείται σε αυτές:

3. Τις τρεις ομόσπονδες περιοχές:

Σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023, η χώρα έχει πληθυσμό 11.738.796 κατοίκους.

Η πληθυσμιακή πυκνότητα (384,5 κατ. ανά χλμ²) είναι μία από τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη, μετά την Ολλανδία και μερικές μικρότερες χώρες όπως το Μονακό. Από το 2005, η Φλαμανδική Περιοχή έχει πληθυσμό περί τα 6.043.161, η Βαλλωνία 3.395.942 και οι Βρυξέλλες 1.006.749. Σχεδόν όλος ο πληθυσμός είναι αστικός (97,3% το 1999). Οι βασικές πόλεις και οι πληθυσμοί τους είναι οι Βρυξέλλες (1.006.749), η Αμβέρσα (457.749), η Γάνδη (230.951), το Σαρλερουά (201.373), η Λιέγη (185.574), και η Μπριζ (117.351).

Περίπου το 60% της χώρας είναι φλαμανδόφωνη, 40% Γαλλόφωνη και 1% Γερμανόφωνη. Ωστόσο, οι αριθμοί αυτοί πρέπει να ερμηνευθούν προσεκτικά, γιατί η πιο πρόσφατη γλωσσολογική απογραφή έλαβε χώρα πριν από το 1960, και η μητρική γλώσσα δεν είναι πάντα η ίδια με τη γλώσσα που χρησιμοποιείται στη δημόσια ή επίσημη ζωή. Οι Βρυξέλλες είναι επίσημα δίγλωσση Ολλανδο-Γαλλόφωνη, αλλά κυρίως ομιλούνται τα Γαλλικά. Εξελίχτηκε από Ολλανδόφωνη περιοχή στον σημερινό κυριαρχούμενο από Γαλλικά χαρακτήρα της όταν το Βελγικό κράτος έγινε ανεξάρτητο το 1830.

Και τα Ολλανδικά που ομιλούνται στο Βέλγιο και τα Βελγικά Γαλλικά έχουν μικρές διαφορές λεξιλογικών και σημασιολογικών αποχρώσεων από τις ποικιλίες που ομιλούνται στη Γαλλία και την Ολλανδία. Πολλοί άνθρωποι μπορούν να μιλήσουν ακόμη διαλέκτους Φλαμανδικών και Βαλλωνικών. Οι διάλεκτοι αυτές, μαζί με κάποιες άλλες όπως οι Πικάρντ και η Λιμβουργιανή γλώσσα, δεν χρησιμοποιούνται στη δημόσια ζωή.

Το κοσμικό σύνταγμα παρέχει ελευθερία στις θρησκείες, και η κυβέρνηση γενικά σέβεται το δικαίωμα αυτό στην πράξη. Σύμφωνα με την Έρευνα και Μελέτη της Θρησκείας του 2001, περίπου 47% του πληθυσμού αυτοχαρακτηρίζονται ως ανήκοντες στην Καθολική Εκκλησία. Σύμφωνα με τα νούμερα αυτά, ο Μουσουλμανικός πληθυσμός είναι η δεύτερη μεγαλύτερη θρησκευτική κοινότητα, με 3,5%. Επίσης, υπάρχουν 25.403 Μάρτυρες του Ιεχωβά και 6.415 Μορμόνοι της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών.

Η μεγάλη πλειονότητα των Βέλγων είναι Φλαμανδοί και Βαλλώνοι. Μαζί αποτελούν λίγο παραπάνω από το 85%. Υπάρχουν πολλοί άλλοι Ευρωπαϊκοί πληθυσμοί που αποτελούν μια μεγάλη και αυξανόμενη κοινότητα όπως Ιταλοί, Γάλλοι και Γερμανοί που αριθμούν 11,1%. Άραβες μετανάστες, κυρίως από το Μαρόκο και την Αλγερία, και Τούρκοι μετανάστες αριθμούν πάνω από 3% του συνολικού πληθυσμού.

Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 81,4 χρόνια (79,3 χρόνια οι άνδρες και 83,5 οι γυναίκες).

Η οικονομία της χώρας βασίζεται στον τριτογενή παραγωγικό τομέα (υπηρεσίες). Σύμφωνα με στοιχεία του 2007, 2% του ενεργού πληθυσμού απασχολείται στη γεωργία, 25% στη βιομηχανία και 73% στον τομέα των υπηρεσιών. Η ανεργία βρίσκεται στο επίπεδο του 7%, ενώ το ποσοστό του πληθυσμού που βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχειας φθάνει το 15,2%. Ετήσιο μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα περίπου 35.000 $ ΗΠΑ.

Οι βιομηχανίες της χώρας συγκεντρώνονται κυρίως στη Φλαμανδική της περιοχή (Βόρεια), η οποία είναι και πλέον πυκνοκατοικημένη. Λόγω της έλλειψης εγχώριων πρώτων υλών η χώρα είναι υποχρεωμένη να τις εισάγει. Οι βιομηχανικές δραστηριότητες περιλαμβάνουν εργοστάσια συναρμολόγησης οχημάτων, μεταλλουργικά εργοστάσια, μονάδες παραγωγής ηλεκτρομηχανολογικού εξοπλισμού και επιστημονικών οργάνων, εργοστάσια μεταποίησης τροφίμων και ποτών καθώς και μονάδες παραγωγής χημικών προϊόντων. Το 70% των εμπορικών συναλλαγών της χώρας γίνεται μεταξύ των υπόλοιπων χωρών - μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Λόγω της ανάγκης εισαγωγής πρώτων υλών, η οικονομία της χώρας είναι πρώτη στις αγοραστικές τάσεις και διακυμάνσεις, γι' αυτό και ο ρυθμός ανάπτυξης έπεσε κατά πολύ κατά την περίοδο 2001-2003 με τάσεις ανάκαμψης στη συνέχεια.

Με συνολικό μήκος γραμμών 3536 χιλιομέτρων, από τα οποία 2950 χλμ διατίθενται για ηλεκτροκίνηση, ενώ όλα είναι του διεθνούς εύρους 1,435 μέτρων, το Βέλγιο διαθέτει πυκνό σιδηροδρομικό δίκτυο. Σύμφωνα με στοιχεία του 2004, οι Βελγικοί Εθνικοί Σιδηρόδρομοι (NMBS/SNCB) μετέφεραν 178,4 εκατ. επιβάτες. Από τις Βρυξέλλες διέρχεται και ο ταχύτερος σιδηρόδρομος της Ευρώπης, ο TGV.

Το οδικό δίκτυο του Βελγίου είναι επίσης υψηλής ποιότητος, πυκνό και με καλό οδόστρωμα, αν και υστερεί ελαφρά των γειτονικών του (στα οποία καταλήγει με ομαλό τρόπο) σε οδική σήμανση. Το συνολικό μήκος των Εθνικών οδών (χαρακτηρίζονται με το γράμμα Α) είναι 1.729 χλμ. (Α1-Α5, Α10, Α13, Α14, Α17, Α18). Οι δευτερεύοντες εθνικοί δρόμοι (χαρακτηρίζονται με το γράμμα Ν) καλύπτουν 12.610 χλμ. και το υπόλοιπο οδικό δίκτυο 134.679 χλμ. Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.

Σημαντικές είναι, επίσης, και οι ποτάμιες μεταφορές με συνολικό μήκος περίπου 1.500 χλμ.

Μεγάλοι λιμένες είναι αυτοί της Αμβέρσας (Antwerp), της Μπριζ (Brugges), της Γάνδης (Gent) και της Οστάνδης (Ostend).

Το μεγαλύτερο αεροδρόμιο της χώρας είναι το διεθνές αεροδρόμιο Βρυξελλών που βρίσκεται 13 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα, στην περιοχή Ζάβεντεμ (Zaventem).

Η εκπαίδευση είναι υποχρεωτική στο Βέλγιο για τις ηλικίες από 7 έως 18 ετών. Το ποσοστό των νέων που συνεχίζουν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι υψηλό, ανερχόμενο περίπου στο 42% (στοιχεία του 2002). Η Ευρωπαϊκή ένωση κατατάσσει την εκπαίδευση του Βελγίου στη 19η θέση παγκοσμίως, θέση σημαντικά υψηλότερη από τον μέσο όρο στις χώρες-μέλη της Ε.Ε. Το ποσοστό αναλφαβητισμού στη χώρα είναι ιδιαίτερα χαμηλό, ανερχόμενο μόνο στο 1% του συνολικού πληθυσμού.

Λόγω θρησκευτικών διαφορών που ανέκυψαν κατά τη δεκαετία του '60 η εκπαίδευση είναι χωρισμένη σε δύο κλάδους: Ορισμένα εκπαιδευτικά ιδρύματα ελέγχονται από την καθολική εκκλησία (αν και ο απώτερος έλεγχος παραμένει στην Πολιτεία) και άλλα υπάγονται στον άμεσο έλεγχο είτε της τοπικής αυτοδιοίκησης είτε της αντίστοιχης Περιφέρειας.

Η Βελγική πολιτιστική ζωή έχει την τάση να συγκεντρώνεται εντός της κάθε κοινότητας. Το κοινό στοιχείο είναι λιγότερο σημαντικό, καθώς δεν υπάρχουν δίγλωσσα πανεπιστήμια, εκτός από τη βασιλική στρατιωτική ακαδημία, κανένα κοινό μέσο ενημέρωσης και καμία κοινή, μεγάλη πολιτιστική ή επιστημονική οργάνωση όπου να εκπροσωπούνται και οι δύο βασικές κοινότητες. Πέρα από τις διαφορές αυτές το Βέλγιο είναι γνωστό για τις καλές τέχνες και την αρχιτεκτονική του.

Καλλιτέχνες

(Αναφέρονται μόνον οι περισσότερο γνωστοί)

# data[].attributes.attachment_link.title
Βέλγιο - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Το Βέλγιο, επίσημα Βασίλειο του Βελγίου ( ολλανδικά: Koninkrijk België, γαλλικά: Royaume de Belgique, γερμανικά: Königreich Belgien) είναι χώρα στη βορειοδυτική Ευρώπη που συνορεύει με την Ολλανδία, τη Γερμανία, το Λουξεμβούργο και τη Γαλλία. Ανήκει σήμερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, συγκεντρώνοντας ως έδρα, πολλές από τις κεντρικές υπηρεσίες της, ενώ υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη της πρώην Ε.Ο.Κ.

# data[].attributes.headline
Άση, Σύλια και Ειρήνη

# data[].attributes.subject
Άση, Σύλια και Ειρήνη

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Διονυσία  Τάσση

# data[].attributes.attachment_link.title
ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟΥΧΟΣ

# data[].attributes.attachment_link.description
ΑΠΑΝΤΗΣΤΕ ΣΩΣΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΤΕ

# data[].attributes.headline
Μιχάλης και Δημήτρης

# data[].attributes.subject
Μιχάλης και Δημήτρης

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Διονυσία  Τάσση

# data[].attributes.attachment_link.title
ΒΡΕΣ ΤΙΣ ΧΩΡΕΣ 

# data[].attributes.attachment_link.description
ΒΡΕΣ ΤΗΝ ΣΩΣΤΗ ΧΩΡΑ

# data[].attributes.headline
Ανδρέας, Γιώργος και Αναστάσης

# data[].attributes.subject
Ανδρέας, Γιώργος και Αναστάσης

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Διονυσία  Τάσση

# data[].attributes.attachment_link.title
Κράτη Ευρώπης και Πρωτεύουσες