# data[].attributes.headline
การสังคายนาพระไตรปิฎก 5 ครั้ง

# data[].attributes.subject
การสังคายนาพระไตรปิฎก 5 ครั้ง

# data[].attributes.headline
การสังคายนาครั้งที่ 1

# data[].attributes.subject
การสังคายนาครั้งที่ 1

# data[].attributes.body
มีพระมหากัสสปะเถระเป็นประธานและเป็นผู้ซักถาม พระอานนท์เป็นผู้ตอบข้อซักถามทางพระธรรม พระอุบาลี เป็นผู้ผู้ตอบข้อซักถามพระวินัย เกิดขึ้นที่ถ้ำสัตตบรร เชิงเขาเวภาระ กรุงราชคฤห์ แคว้นมคธ มีพระเจ้าอชาตศัตรูเป็นองค์อุปถัมภ์

# data[].attributes.headline
การสังคายนาครั้งที่ 2

# data[].attributes.subject
การสังคายนาครั้งที่ 2

# data[].attributes.body
สาเหตุที่ทำเกิดการสังคายนาครั้งนี้เพราะมีพระสงฆ์กลุ่มหนึ่งชื่อว่าวัชชีบุตร ปฎิบัติผิดพระธรรมวินัย เช่น ฉันท์อาหารตอนเที่ยงวันไปแล้ว เก็บเกลือไว้ในเขาสัตว์เพื่อนำออกมาผสมอาหาร การสังคายนาครั้งนี้มีขึ้นหลังจากพระพุทธศาสนาเกิดขึ้นแล้ว 100 ปี ใช้เวลาทำ 8 เดือน ผู้ริเริ่มคือพระยสกากัณฑกบุตร พระเรวตเถระ เป็นผู้ซักถามพระธรรมวินัยและพระสัพพกามีเถระเป็นผู้ตอบคำถาม จัดขึ้นที่วาลิการามเมืองเวสาลี แคว้นวัชชี การสังคายนาครั้งนี้ทำให้พระสงฆ์แตกออกเป็น 2 นิกาย 1.นิภายเถรวาท 2.นิกายมหาสังฆิกะ

# data[].attributes.headline
การสังคายนาครั้งที่ 3 

# data[].attributes.subject
การสังคายนาครั้งที่ 3 

# data[].attributes.body
การทำสังคายนาครั้งนี้เกิดจาก มีคนนอกศาสนาปลอมตัวมาบวชในพระพุทธศาสนา พระโมคคัลลานะบุตรติสสเถระจึงได้ขอความร่วมมือจากพระเจ้าอโศกมหาราชให้ทำการสังคายนา การสังคายนาเกิดที่อโศการาม เมืองปาฏลีบุตรใน พ.ศ.235 มีพระเจ้าอโศกมหาราชทรงเป็นองค์อุปถัม เมื่อสิ้นสุดการทำสังคายนา พระเจ้าอโศกส่งคณะสมนฑูต 9 สาย ออกเดินทางสู่ดินแดนต่างๆ พระสมณฑูตที่เข้ามาเผยแผ่ในประเทศไทย คือ สมณฑูตสายที่ 8 มีพระโณเถระและพระอุตตรเถระเป็นประธานเผยแพร่ในสุวรรณภูมิ และสมณฑูสายที่ 9 มีพระมหินทเถระเป็นประธาน(โอรสของพระเจ้าอโศกมหาราช)

ต่อมามสังฆมิตตาเถรีเดินทางมาเผยแพร่ในประเทศศรีลังกา

# data[].attributes.headline
การสังคายนาครั้งที่ 4

# data[].attributes.subject
การสังคายนาครั้งที่ 4

# data[].attributes.body
เกิดขึ้นที่ถูปาราม เมืองอนุราธบุรี ประเทศศรีลังกา ในพ.ศ.236 มีพระเจ้าเทวานัมปิยติสสะทรงเป็นองค์อุปถัมภ์ พระมหินทเถระเป็นประธาน และเป็นผู้ซักถามพระอริฏฐะเป็นผู้ตอบ วัตถุประสงค์คือเพื่อความมั่นคงของพระพุทธศาสนาและเป็นรากฐานให้ชาวศรีลังกาท่องพุทธวจนะ

# data[].attributes.headline
การสังคายนาครั้งที่ 5

# data[].attributes.subject
การสังคายนาครั้งที่ 5

# data[].attributes.body
เกิดขึ้นใน พ.ศ. 433 ที่อาโลกเลณสถาน ณ มลตชนบท ในลังกาทวีป เกิดจากพระสงฆ์แตกแยกออกเป็น 2 พวก คือพวกมหาวิหาร พวกอภัยคีรีวิหาร การสังคายนาครั้งนี้มีพระเจ้าวัฏฏคามณีอภัยทรงเป็นองค์อุปถัมภ์ โปรดเกล้าให้พระรักขิตมหาเถระและพระติสสเถระร่วมดำเนินการ การสังคายนาครั้งนี้มีความสำคัญ คือเป็นครั้งแรกที่มีการจารึกพระพุทธวจนะเป็นลายลักษณ์อักษรลงบนใบลายด้วยภาษาบาลี ถือเป็นต้นฉบับของพระไตรปิฎกฝ่ายเถรวาท

# data[].attributes.headline
การเผยแผ่ในยุคต่างๆ (4ยุค)

# data[].attributes.subject
การเผยแผ่ในยุคต่างๆ (4ยุค)

# data[].attributes.headline
ยุคที่ ๑ ยุคเถรวาท

# data[].attributes.subject
ยุคที่ ๑ ยุคเถรวาท

# data[].attributes.body
เป็นยุคสมัยพระเจ้าอโศกมหาราช กษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่ในประเทศอินเดีย

พระพุทธศาสนามีความรุ่งเรืองมาก มีการส่งสมณทูตออกแผยแผ่พระพุทธศาสนารวม ๙ สาย โดยพระสมณทูตสายที่ ๘ มีพระโสณเถระและพระอุตตรเถระเดินทางมาสุวรรณภูมิ หมายถึง ดินแดนทางตะวันออกที่มีประเทศไทยรวมอยู่ด้วย พบหลักฐานเกี่ยวพระพุทธศาสนา สันนิษฐานว่าเกิดก่อน พ.ศ. ๕๐๐ ได้แก่ สถูปเจดีย์ ธรรมจักร ศิลากลางหมอบ ศิลปกรรมในยุคนี้ล้วนเป็นศิลปะอินเดียสมัยพระเจ้าอโศกมหาราช คือ ศิลปะแบบทวารวดี

# data[].attributes.headline
ยุคที่ ๒ ยุคมหายาน

# data[].attributes.subject
ยุคที่ ๒ ยุคมหายาน

# data[].attributes.body
ประมาณ พ.ศ. ๖๒๐ พระเจ้ากนิษกะมหาราชทรงอุปถัมภ์การทำสังคายนาครั้งที่ ๔ ของฝ่ายนิกายมหายาน ที่เมืองชลันธร และส่งพระพระสมณทูตออกเผยผ่พระพุทธศาสนาฝ่ายมหายานในเอเชียจนถึงประเทศจีน จากจีนก็เผยแผ่มายังอาณาจักรอ้ายลาวที่เป็นอาณาจักรไทยเคยตั้งถิ่นฐานอยู่ก่อนแล้ว

พ.ศ ๑๓๐๐ กษัตริย์ศรีวิชัย แห่งเกราะสุมาตรขยายอำนาจเข้าแดนไทยตอนใต้ทำให้พระพุทธศาสนาเจริญรุ่งเรืองในดินแดนแถบนี้

ต่อมาเป็นยุคมหายานระหว่างพ.ศ.๑๔๕๔-๑๗๒๕ ขอมซึ่งนับถือพระพุทธศาสนานิกายทหายานมีอำนาจครอบครองดินแดนประเทศไทย เมื่อขอมมีอำนาจทำให้อิทธิผลนิกายมหายานแผ่ขยายไปด้วย คนไทยจึงเปลี่ยนมานับถือพระพุทธศาสนานิกายมหายานเช่นเดียวกับขอม ในยุคนั้นพระพุทธศาสนามีความเจริญรุ่งเรืองมาก แต่เดิมดินแดนแถบนี้ประชาชนนับถือพระพุทธศาสนาพราหมณ์และพระพุทธศาสนานิกายเถรวาทมาก่อน จึงทำให้มีการนับถือผสมผสานกันไป คือ มีทั้งการนับถือแบบขอม และ แบบดั้งเดิมแบบเถรวาท โดยมีความเชื่อทางศาสนาพราหมณ์รวมอยู่ด้วย

# data[].attributes.headline
ยุคที่ ๓ เถรวาทแบบพุกาม

# data[].attributes.subject
ยุคที่ ๓ เถรวาทแบบพุกาม

# data[].attributes.body
พ.ศ ๑๖๐๐ พระเจ้าอนุรุทธมหาราช เจ้าเมืองพุกาม แห่งประเทศพม่า ทรงมีอำนาจแผ่ขยายอาณาเขตของตนมาถึงดินแดนตอนเหนือของไทย คือ ล้านนา ลพบุรี และ ทวารวดี พระพุทธศาสนาแบบพุกาม ซึ่งเป็นศาสนาสายที่มาจากพุกาม ประเทศอินเดีย แคว้นมคธ จึงเข้ามามีอิทธิพงต่อคนไทยแถบนั้นด้วย คนไทยจึงหันไปนับถือพระพุทธศาสนาแบบพุกามอีกครั้ง อย่างไรก็ตามคนไทยฝ่ายใต้ส่วนใหญ่ยังคงนับถือพระพุทธศาสนาแบบมหายานอยู่

# data[].attributes.headline
ยุคที่ ๔ เถรวาทแบบลังกาวงศ์

# data[].attributes.subject
ยุคที่ ๔ เถรวาทแบบลังกาวงศ์

# data[].attributes.body
เมื่อราว พ.ศ.๑๖๙๘ พระเจ้าปรักกมพาหุ แห่งประเทศลังกาทรงพื้นฟูพระพุทธศาสนา โดยทรงอาราธนาพระมหากัสสปะให้ชำระพระธรรมวินัย พระพุทธศาสนาจึงกลับมาเจริญรุ่งเรืองขึ้นอีกจนมีชื่อเสียงแผ่ออกไปยังต่างประเทศ มีชาวต่างชาติจำนวนมากพากันมาศึกษาเล่าเรียนจบแล้วจึงเดินทางกลับบ้านเกิดตนเฉพาะในประเทศไทย พระพุทธศาสนาแบบลังกาวงศ์ได้เข้ามาตั้งมั่นที่เมืองนครศรีธรรมราชครั้งแรก

# data[].attributes.headline
การเผยแผ่สมัยสุโขทัยถึงปัจจุบัน

# data[].attributes.subject
การเผยแผ่สมัยสุโขทัยถึงปัจจุบัน

# data[].attributes.body
ในสมัยสุโขทัย พ.ศ. ๑๘๐๐-๑๙๒๐ พ่อขุนรามคำแหงมหาราช ทรงมีความเลื่อมใสในพระพุทธศาสนาอย่างแรงกล้า เมื่อทรง ทราบข่าวจากเมือง นครศรีธรรมราชว่ามีพระสงฆ์ปฏิบัติเคร่งครัด พระองค์จึงโปรดเกล้า ไห้อาราธนา พระสงฆ์จากเมืองนครศรีธรรมราชมายังเมืองสุโขทัย เมื่อพุทธศาสนาฝ่ายมหายาน มีผู้เลื่อมใสน้อยลงในที่สุดจึงรวมเป็นนิกายเดียวกัน คงไว้แต่พระพุทธ ศาสนาฝ่ายเถรวาท

ต่อมา พ.ศ 1897 พระยาลิไทยขึ้นครองราชย์ทรงนิมนต์พระสงฆ์ชาวลังกา นามว่า พระสวามีสังฆราชมาจากเมืองลังกา ชื่อพระสุมนะ เข้ามาสู่กรุงสุโขทัยพระยาลิไทยทรงมีความเลื่อมใส จึงเสด็จออกจากผนวช ณ วัดป่ามะม่วง เขตอรัญญิก พระราชนิพนธ์หนังสือเตภูมิกถา หรือไตรภูมิพระร่วง การทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว เรื่องนรกสวรรค์ ทรงสั่งสอนประชาชนด้วยพระองค์เองนับว่าเป็นยุคที่พระพุทธศาสนาเจริญยั่งยืนในประเทศไทย

# data[].attributes.body
ในสมัยล้านนา ประมาณ พ.ศ 1913 พระเจ้ากือนา ทรงส่งพระสมณทูตไปนิมนต์พระสงฆ์ราชสุมน-เถระพระยาลิไทย ให้มาทำการเผยแพร่พระพุทธศาสนาในล้านนา

สมัยพระเจ้าติโลกราชทรงส่งคณะสงฆ์ไปศึกษาพระพุทธศาสนา ที่ประเทศศรีลังกาพระองค์ทรงอุปถัมภ์การทำสังคายนาที่วัดโพธาราม

สมัยพระเมืองแก้ว พ.ศ 2038-2063 เป็นยุครุ่งเรืองด้านวรรณคดีมีพระสงฆ์นักปราชญ์แต่งตำราพระคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาเป็นภาษาบาลีจำนวนมากเช่นพระสิริมังคลาจารย์แต่งหนังสือเรื่องมังคลังตถทีปนี เวสสันตรทีปนี จักรวาฬทีปนี และสังขยาปกาสกฎีกา พระรัตนปัญญาเถระแต่งหนังสือเรื่อง วชิรสารัตถสังคหะ และชินกาลมาลีปกรณ์

# data[].attributes.body
สมัยอยุธยาระหว่าง พ.ศ 1893-2310 พระพุทธศาสนาแบบลังกาวงศ์ยังคงรุ่งเรืองอยู่ กษัตริย์

หลายพระองค์ทรงเสื่อมใสศรัทธาในศาสนา สมเด็จพระนารายณ์มหาราชได้เสด็จออกผนวชในขณะ ชื่อของราชอยู่ที่วัดจุฬามณีเมืองลพบุรี ในสมัยนี้มีการแต่งหนังสือเกี่ยวกับพระพุทธศาสนาไว้

สวยพระเจ้าบรมโกศ กษัตริย์ลังกาทรงส่งทูตมาขอพระสงฆ์จากประเทศไทย เพื่อไปฟื้นฟูพระพุทธศาสนาในประเทศศรีลังกา พระเจ้าอยู่หัวบรมโกศทรงส่งพระสงฆ์มีพระอุบาลีและพระอริยมุนีพร้อมด้วยคณะสงฆ์จำนวน 12 รูป ไปลังกาเพื่อสืบต่ออายุพระพุทธศาสนาแบบสยามวงศ์ ซึ่งปรากฏอยู่ที่ประเทศศรีลังกามาจนถึงปัจจุบัน

# data[].attributes.headline
สมัยกรุงธนบุรี 

# data[].attributes.subject
สมัยกรุงธนบุรี 

# data[].attributes.body
สมัยพระเจ้าตากสินมหาราช ทรงสถาปนากรุงธนบุรีขึ้นเป็นราชธานี ทรงฟื้นฟูพระพุทธศาสนาจากการโดนพม่าเข้าตี โดยอาราธนาพระสงฆ์ให้มารวมกันที่วัดต่างๆ มีการคัดเลือกที่วัดระฆังโฆสิตาราม และลงมติให้อาจารย์ศรี วัดประดู่ เป็นสมเด็จพระสังฆราชองค์แรกของกรุงธนบุรี เพื่อฟื้นฟูพระพุทธศาสนาให้กลับสู่ความเจริญ

# data[].attributes.headline
สมัยรัตนโกสินทร์

# data[].attributes.subject
สมัยรัตนโกสินทร์

# data[].attributes.body
สมัยรัชกาลที่1 : พระพุทธยอดฟ้าฯ ทรงสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์เป็นราชธานี ทำสังคายนาพระไตรปิฎกที่วัดมหาธาตุ กรุงเทพมหานคร สร้างหอมณเฑียรธรรมเก็บรักษาพระไตรปิฏก

สมัยรัชกาลที่2 : พระพุทธเลิศหล้านภาลัย อัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุกับต้นพระศรีมหาโพธิ์จากศรีลังกา มาประดิษฐานที่ไทย และคัดพระสงฆ์ไปศรีลังกา

สมัยรัชกาลที่3 : พระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รวบรวมพระไตรปิฎกมาเปรียบเทียบกันและตรวจฉบับของไทย มีคณะสงฆ์ธรรมยุตินิกาย

สมัยที่4 :พระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงส่งเสริมพระวินัยและการศึกษาของคณะสงฆ์ด้านปริยัติธรรม ให้เจริญรุ่งเรือง

สมัยรัชกาลที่5 : พระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงผนวชขณะครองราชย์ พิมพ์พระไตรปิฎกฉบับบภาษาบาลีครั้งแรก อัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุจากอินเดียมาวัดสระเกศ และทรงสถาปนามหาวิทยาลัยขึ้น2แห่ง

สมัยรัชกาลที่6 : พระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชนิพนธ์หนังสือ ให้พุทธศาสนิกชนสนใจพระพุทธศาสนา

สมัยรัชกาลที่7 : พระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว บริจาคทรัพย์เพื่อพิมพ์ฉบับบาลีอักษรไทย จัดประกวดหนังสือสอนพระพุทธศาสนาสำหรับเด็ก

สมัยรัชกาลที่8 : พระปรเมนทรมหาอานันทมหิดลฯ แยกการแปลเป็น2ประเภท ภาษาไทยกับเทศนาฉบับหลวง มีการออกพระราชบัญญัติของคณะสงฆ์เช่นเดียวกับระบอบประชาธิปไตยของฝ่ายอาณาจักร

สมัยรัชกาลที่9 : พระมหาภูมิพลอดุลยเดชฯ เป็นศาสนูปถัมภกและทรงผนวชที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม พระราชนิพนธ์หนังสือเรื่องพระมหาชนก

สมัยรัชกาลที่10 : พระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัวฯ ทรงปฏิบัติพระราชกรณียกิจในทุกโอกาสและทรงผนวชเมื่อ พ.ศ.2521