# data[].attributes.body
Maria Konopnicka urodziła się
23 maja 1842 roku w Suwałkach. Dzieciństwo i młodość przyszła poetka spędziła jednak w Kaliszu.

# data[].attributes.body
Prócz starszej Wandy, Maria miała jeszcze czwórkę rodzeństwa: Jana Jarosława, Laurę Celinę, Zofię i Jadwigę Julię.

# data[].attributes.body
Mając dwadzieścia lat wyszła za trzydziestodwuletniego, przystojnego, kędzierzawego, towarzyskiego i świetnie tańczącego ziemianina Jarosława Konopnickiego (nazywała go w listach „wąsatym aniołem”).

# data[].attributes.body
Zaraz po ślubie wyjechała z Kalisza na stałe, zamieszkując w Bronowie, a potem w Gusinie na terenie ówczesnej guberni kaliskiej. Wychowywała 6 dzieci, utrzymując się z dochodów niewielkiego dzierżawionego folwarku.

# data[].attributes.body
Po śmierci męża, w trosce o utrzymanie i wykształcenie dzieci poetka zaczęła pracę w stolicy jako korepetytorka. W tym mało wdzięcznym zajęciu trafiały się i jasne momenty: jednym z jej uczniów był Edward Abramowski, przyszły wybitny psycholog, działacz socjalistyczny, później solidarysta. Dobrze znając języki – niemiecki, francuski, rosyjski, wkrótce opanowała również czeski, angielski i włoski – zajęła się przekładami.

# data[].attributes.body
W 1870 roku zadebiutowała na łamach "Kaliszanina" wierszem
"W zimowy poranek". Miastu, uznanemu za rodzinne poświęciła trzy utwory poetyckie.

# data[].attributes.body
Jest ona różnorodna. Pisarka tworzyła opowiadania o rozwiniętej fabule i rozbudowanych opisach środowisk.

# data[].attributes.body
Napisała powieść baśniową dla dzieci "O krasnoludkach i sierotce Marysi", liczne wiersze patriotyczne np. czy "Pieśń o domu" oraz nowele "Dym", "Nasza szkapa", "Mendel Gdański".  Autorka barwnych opowiadań "O Janku Wędrowniczku" i "Na jagody" zdobyła sobie trwałą pozycję wśród twórców literatury dla dzieci.

# data[].attributes.body
Publikowała studia o literaturze i sztuce oraz prace monograficzne, m.in.: "Mickiewicz, jego Życie i duch". Ponadto  znaczną  wartość  literacką posiada  jej  dorobek  przekładowy z języka niemieckiego, francuskiego, włoskiego, angielskiego
i czeskiego.

# data[].attributes.body
Od 1890 przebywała w kilku krajach Europy Zachodniej, współpracując z prasą krajową, zrzeszeniami polskimi na obczyźnie, Macierzą Szkolną, komitetami pomocy.

# data[].attributes.body
Wyrazem protestu przeciw polityce germanizacyjnej było ogłoszenie w 1908 roku "Roty". Wiersz zdobył niezwykłą popularność, jako pieśń z muzyką Feliksa Nowowiejskiego, od czasu obchodu rocznicy grunwaldzkiej w 1910 roku.

# data[].attributes.body
"Patataj, patataj, pojedziemy w cudny kraj...", a w trakcie tej podróży dowiemy się, co widziało słonko, wędrując po niebie, i kto namalował tęczę... Tajemniczy świat przyrody stanie się w ten sposób bliższy i bardziej zrozumiały dla każdego młodego czytelnika, a o dobrą zabawę zatroszczy się sam Stefek Burczymucha.

# data[].attributes.body
Utwór był odpowiedzią pisarki na falę antysemityzmu, jaka przetaczała się wówczas przez ziemie polskie. Bohaterem utworu jest stary Żyd pracujący jako introligator. Od urodzenia mieszka na ziemiach polskich i czuje się Polakiem. Dziwią go ruchy antysemickie i pogłoski, że mają bić Żydów.

# data[].attributes.body
Ponadczasowe dzieło Marii Konopnickiej, które ukazuje tragiczną historię biednej rodziny, widzianą oczami nieświadomego problemów chłopca. Utwór przedstawia losy rodziny Mostowiaków, mieszkającej w jednej z najbiedniejszych dzielnic Warszawy - na Powiślu. Historia rozpoczyna się od utraty pracy przez głowę familii, a wydarzenie to idzie w parze z chorobą matki.

# data[].attributes.body
Wydane w roku 1881 "Z przeszłości. Fragmenty dramatyczne", w których ukazała prześladowanych przez Kościół wielkich uczonych, wywołały ostrą reakcję prasy konserwatywnej i środowisk narodowo-katolickich. "Przegląd Katolicki" napisał, że jej "myśl jest bezbożna i bluźniercza".

# data[].attributes.body
Z kolei w "Dymie" Konopnicka oddała niezwykłą więź łączącą matkę z dorosłym już synem Marcysiem, kotłowym w pobliskiej fabryce małego miasta. Matka, gotowa na wiele wyrzeczeń, nierzadko oddawała mu swój obiad. Pewnego dnia Marcyś ginie podczas wybuchu kotła.

# data[].attributes.body
W 1903 roku, na 25-lecie pracy pisarskiej Konopnicka otrzymała w darze narodowym dworek w Żarnowcu koło Krosna. W dworku bywali: Henryk Sienkiewicz, Stanisław Wyspiański, Włodzimierz Tetmajer, Lucjan Rydel. Poetka mieszkała w dworku z przerwami siedem lat, do 1910 roku

# data[].attributes.body
Debiutowała pod pseudonimem "Marko", w czasopiśmie "Kaliszanin", wierszem "W zimowy poranek" (Kaliszowi poświęciła trzy utwory). Inne jej pseudonimy to: "Jan Sawa", "Ko-mar", "Jan Waręż", "Humanus", "Ursus", "M. K.", "K", "Mruczysław Pazurek".

# data[].attributes.body
W czasie okupacji hitlerowskiej cała twórczość Marii Konopnickiej trafiła na niemieckie listy proskrypcyjne jako szkodliwa i niepożądana z przeznaczeniem do zniszczenia.

# data[].attributes.headline
Kazimierz Kelles-Krauz - Konopnicka jakiej nie znamy

# data[].attributes.subject
Kazimierz Kelles-Krauz - Konopnicka jakiej nie znamy

# data[].attributes.body
Maria Konopnicka jest poetką najbardziej społeczną za wszystkich poetów polskich – na to chyba zgadzają się wszyscy. Zapowiedziawszy, że nie przychodzi wtórzyć słowikom ani z różą kwitnąć, lecz "z tobą płakać człowieku", święcie i zawsze,
i wszędzie dotrzymuje ona tego ślubu.

# data[].attributes.body
Maria Konopnicka zmarła na zapalenie płuc we Lwowie w 1910 roku. Pochowano ją na cmentarzu Łyczakowskim w Panteonie Wielkich Lwowian. Jej pogrzeb stał się wielką manifestacją patriotyczną, w której udział wzięło prawie 50 tys. osób. Ceremonia odbyła się bez udziału duchowieństwa z powodu zakazu wydanego przez arcybiskupa Józefa Bilczewskiego.

# data[].attributes.body
Po śmierci poetki społeczność Suwałk zapoczątkowała zbiórkę pieniędzy na tablicę pamiątkową jej poświęconą, jednak władze carskie sprzeciwiały się tej inicjatywie. Tablica zawisła na ścianie domu,
w którym urodziła się poetka dopiero w 25-lecie jej śmierci, 8 października 1935 roku. W 1973 roku otwarto Muzeum im. Marii Konopnickiej w Suwałkach.

# data[].attributes.body
…Proście wy Boga o takie mogiły,

Które łez nie chcą, ni skarg, ni żałości,

Lecz dają sercom moc czynu, zdrój siły

Na dzień przyszłości…