# data[].attributes.headline
Η Ιστορία μιας Ελιάς

# data[].attributes.subject
Η Ιστορία μιας Ελιάς

# data[].attributes.attachment_link.title
Η Ιστορία μιας Ελιάς

# data[].attributes.headline
Η ιστορία ενός κυπαρισσιού

# data[].attributes.subject
Η ιστορία ενός κυπαρισσιού

# data[].attributes.body
Στο παλιό σπίτι στην άκρη του χωριού μου στέκεται αγέρωχο και ψηλό ένα κυπαρίσσι. Τα κυπαρίσσια είναι δέντρα που συνδέονται με τον πόνο και τη θλίψη αλλά αυτό έμοιαζε διαφορετικό ... χαρούμενο! Είχε πάνω του χαραγμένη μία καρδιά και  σαν στολίδια παλιές χρωματιστές κορδέλες και πολλά παλιά παιχνίδια. "Σίγουρα εάν είχε φωνή θα μπορούσε να μου πεί την ιστορία του" σκεφτόμουν κάθε φορά που το έβλεπα. Και έπλαθα με τον νου μου ιστορίες ...
Τελικά, όμως, μήπως πράγματι είχε φωνή; Μία μέρα εκεί που το κοίταζα, αυτό σαν να διάβασε το μυαλό μου με ρώτησε:
- Μήπως πραγματικά θέλεις να μάθεις την ιστορία μου;
"Είμαι ένα κυπαρίσσι που βρίσκομαι σε αυτή την αυλή εδώ και πολλά χρόνια! Όταν ακόμη ήμουν μικρό, ένα νεαρό ζευγάρι Ινδονησίων κατοίκησε εδώ. Μετά από μερικούς μήνες έφεραν στον κόσμο ένα μωρό, τη μικρή Saggita. Στην πατρίδα τους έχουν παράδοση κάθε φορά που γεννιέται ένα παιδί να σημαδεύουν ένα δέντρο και εύχονται το παιδί τους να είναι υγιές και γερό σαν δέντρο. Έτσι έκαναν και σε εμένα χαράζοντας στον κορμό μου μία μεγάλη καρδιά. Μαζί με εμένα μεγάλωνε και το κοριτσάκι  και όπως φρόντιζαν το κοριτσάκι τους φρόντιζαν και εμένα. Με πότιζαν ανελλιπώς, με στόλιζαν, χόρευαν γύρω μου και με χάιδευαν, σαν να είχα και εγώ ψυχή. Ημουν το πιο τυχερό κυπαρίσσι του κόσμου! Όμως η χαρά μου αυτή δεν κράτησε δυστυχώς πολύ. Η μικρή Saggita λίγο μετά τα πέμπτα της γενέθλια αρρώστησε βαριά και πέθανε. Το μόνο που είχε απομείνει στους δύο γονείς ήμουν δυστυχώς εγώ! Συνέχισαν να με φροντίζουν στη μνήμη του χαμένου τους παιδιού και πίστευαν ότι λόγω της μορφής μου συνέδεα τη γη με τον ουρανό και με κάποιο τρόπο τους έφερνα πιο κοντά στο παιδί τους".

Σ.Κ.

Το κυπαρίσσι είναι δέντρο κωνοφόρο και αειθαλές, φθάνει σε ύψος τα 30 μέτρα και έχει σχήμα οβελίσκου. Οι κώνοι τα λεγόμενα κυπαρισσόμηλα έχουν στρογγυλό σχήμα και αγκαθωτά λέπια. Το συναντάμε σε πολλές περιοχές της νότιας Ελλάδας να φυτρώνει μόνο του και είναι ιδανικά προσαρμοσμένο στο μεσογειακό κλίμα.
(Κυπαρίσση Σωτηρία)

# data[].attributes.headline
Η ιστορία μιας ελιάς

# data[].attributes.subject
Η ιστορία μιας ελιάς

# data[].attributes.body
Ρέθυμνο,22 Απριλίου 2022

Αγαπητή Ερμιόνη,
Μετά από μεγάλο διάστημα στην Αγγλία όπως μάθατε φεύγω πάλι για Ελλάδα, γυρίζω στην παρτίδα. Ήθελα να σας το πω αλλά ποτέ δεν ήταν κατάλληλη στιγμή και πρωτού το καταλάβω είχε φτάσει ήδη η ώρα μου να φύγω. Να προσέχετε όσο λείπω ,θα σας στέλνω μηνύματα, θα ανέβω με την πρώτη ευκαιρία για να σας δω. Δεν θα σας ξεχάσω ίσα ίσα θα βλέπω έξω από το παράθυρο την ελιά που είχαμε φυτέψει τότε,πριν 9 χρόνια και θα θυμάμαι πόσο ωραίες αναμνήσεις έχουμε μαζί. Θα σας στέλνω και ελιές όπως έκανε η μητέρα μου για εμάς όσο ήμασταν μαζί, ξέρω πόσο αρέσουν στην Ζωή και πως τις πληρώνουν χρυσές στην αγορά της Αγγλίας, είναι αλήθεια χρυσός καρπός. Πλέον μένω με τους γονείς μου στο πατρικό μου καμία φορά πηγαίνω στο χωράφι και ρίχνω μια ματιά σε όλες τις ελιές, γεωπόνος γαρ, άλλωστε. Το Ρέθυμνο είναι υπέροχο, το καλοκαίρι έχετε την άδεια να μας επισκεφτείτε οπότε θέλετε, εμείς θα σας περιμένουμε. Μη με ξεχάσετε, σας αγαπώ πολύ! Θα είμαι κοντά σας αλλά από μακριά λόγο των σπουδών ό,τι χρειάζεστε είμαι εδώ να σας βοηθήσω με όλα τα μέσα. Θα σας σκέφτομαι συνέχεια στείλε τα φιλιά μου σε όλους και τους χαιρετισμούς μου.
Η φίλη σας,
Γ.Κ.

Η ελιά και η περιοχές καλλιέργειας της
Η ελιά είναι γένος των καρποφόρων δέντρων της οικογένειας των Ελαιωειδών. Ήταν σύμβολο της θεάς Αθηνάς αλλά και κύριο εμπορικό αγαθό έως την σήμερον ημέρα. Σε όλη την Ελλάδα συναντάμε συχνά ελαιοπαραγωγές και υπάρχουν πάνω από 2.700 ελαιοτριβεία. Τα μέρη που φημίζονται περισσότερο για το ποιοτικό τους ελαιόλαδο είναι η Κρήτη, η Μεσσηνία και η Λέσβος.

# data[].attributes.headline
Η ιστορία μιας χαρουπιάς

# data[].attributes.subject
Η ιστορία μιας χαρουπιάς

# data[].attributes.body
"Οι χαρουπιές είμαστε δέντρα ξεχωριστά.Δεν έχουμε άνθη, και οι καρποί μας, παρόλο που είναι πολύτιμοι, δε μας προσφέρουν ούτε ομορφιά ούτε χάρη. Οι περαστικοί δεν γυρνούν να μας θαυμάσουν, όμως είμαστε ψηλά δένδρα με πυκνό φύλλωμα που τους προσφέρουμε απλόχερα τον ίσκιο μας. Δεν είχα συνειδητοποιήσει τη μοναδικότητα μας, μέχρι που μια μέρα ένα μικρό αγόρι πέρασε μπροστά από το δρομάκι που ήμουν φυτευμένη. Σπάνια περνούσαν άνθρωποι από εκεί και ήμουν μοναχική.Ήταν ένα μέρος μουντό,γύρω υπήρχαν πολυκατοικίες και ίσως ήμουν το μοναδικό δένδρο της γειτονιάς.Ξαφνιάστηκα που είδα το αγόρι. Φαινόταν λαχανιασμένο, καθώς η ζέστη ήταν ανυπόφορη και έμοιαζε να χρειάζεται να πάρει μια ανάσα.Στηρίχτηκε στον κορμό μου και μου ζήτησε αν μπορεί να ξεκουραστεί κάτω απ'τον ίσκιο μου. Ένιωσα σαν να ήξερε ότι το ακούω! Με ένα θρόισμα των φύλλων μου του έκανα νεύμα, κι αυτός ξάπλωσε πάνω στον γερό κορμό μου. Ένιωσα περίεργα, αφού ήμουν έκπληκτη με την κίνηση του αγοριού. Αισθάνθηκα όμως τέτοια αγγαλίαση που ήθελα να το αγκαλιάσω σφιχτά με τα κλαδιά μου.Μετά απο λίγο,  με ευχαρίστησε που του προσέφερα τον ίσκιο μου και έφυγε.Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα να είμαι ένα χρήσιμο δένδρο, και έλαβα τόση τρυφερότητα από έναν περαστικό. Δεν κρεμάω πια τα φύλλα μου και δείχνω τους καρπούς μου με περηφάνια. Και το αγόρι, με επισκέπτεται κάθε μερα για να αράξει στη δροσιά του ίσκιου μου. Από τότε, είμαι τρισευτυχισμένη."

Σε ποια μέρη της Ελλάδας συναντάμε τις χαρουπιές;

Συναντάμε τις χαρουπιές σε πολλές περιοχές στην Ελλάδα.Βρίσκονται παντού: στην ύπαιθρο αλλά και στις πόλεις,καθώς υπάρχουν πολλές χαρουπιές φυτευμένες στα πεζοδρόμια και στα πάρκα.Στην Κρήτη μάλιστα, υπάρχει το μεγαλύτερο φυσικό δάσος με χαρουπιές στην Ευρώπη, το χαρουπόδασος των Τριών Εκκλησιών.

Μ.Π.

# data[].attributes.headline
Η ιστορία μιας αμυγδαλιάς

# data[].attributes.subject
Η ιστορία μιας αμυγδαλιάς

# data[].attributes.body
Αγαπημένη μου φίλη,

Χαίρομαι που όταν έρθει το καλοκαίρι θα με επισκεφτείς. Πολλά συνέβησαν κατά τη διάρκεια που έλειπες.
Πρόσφατα όλοι οι φίλοι μου, οι κέδροι και οι λεύκες, απομακρύνθηκαν απο κοντά μου για να μεταφερθούν στην πόλη, όπου και θα μεταφυτευτούν σε μία καινούργεια πλατεία. Εμένα με άφησαν μόνη μου, λόγω του ότι εγώ προσφέρω πληθώρα πρώτης ύλης, για παράδειγμα αμύγδαλα.
Στην αρχή η μοναξιά με έθλιβε πολύ, μα γρήγορα φυτεύτηκαν δίπλα μου όλων των ειδώ σπόροι, όπως σπόροι κερασιάς και συκιάς. Καθώς περνούσε ο καιρός, μεγάλωναν όλο και περισσότερο και μου διηγούνταν την ιστορία της προελεύσής τους και τι σκόπευαν να προφέρουν στον κόσμο με τους καρπούς τους όταν φτάσουν στην ανάλογη ηλικία.
Οπότε μην ανησυχείς για εμένα, δεν θα νιώθω μοναξιά κατά την διάρκεια της απουσίας σου.

Πάντα δική σου,
Η αμυγδαλιά

Δ.Μ. (Α΄2)

Πληροφορίες:  Η αμυγδαλιά μπορεί να βρεθεί σε 44 χώρες από όλο τον κόσμο. Είναι ένα δέντρο που φθάνει από 3 έως 8 μέτρα ύψος. Είναι φυλλοβόλο δέντρο. Η αμυγδαλιά για να μπορεί να <<επιβιώσει>> απαιτεί ζεστά καλοκαίρια με χαμηλή θερμοκρασία.
Όπως και κάθε καρποφόρο δέντρο, η αμυγδαλιά έχει πληθώρα ποικιλιών. Η πιο συνηθισμένη, είναι η ποικιλία Ferraduel. Η συγκεκριμένη ποικιλία χαρακτηρίζεται για το σκληρό της κέλυφος και το γεγονός ότι ωριμάζει μόνο τον Σεπτέμβριο.

(Δανάη Μπουντούρη, Α2)

# data[].attributes.body
Μ.Π.

# data[].attributes.attachment_link.title
Η ιστορία μιας Ελιάς

# data[].attributes.headline
Η ιστορία μιας λεμονιάς

# data[].attributes.subject
Η ιστορία μιας λεμονιάς

# data[].attributes.body
Νίκος Μαρκουλιδάκης Α'2

# data[].attributes.attachment_link.title
Η ιστορία μιας λεμονιάς

# data[].attributes.headline
Η ιστορία μιας πορτοκαλιάς

# data[].attributes.subject
Η ιστορία μιας πορτοκαλιάς

# data[].attributes.body
Όπως έκανα βόλτες στην πόλη μου, μου συνέβη κάτι αρκετά ασυνήθιστο. Άκουσα μια φωνή να μου λέει:''Ε!Εσύ!''. Γύρισα και είδα μια πορτοκαλιά. Την πλησίασα διστακτικά και άρχισε να μου λέει : ''Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που έχω να μιλήσω με έναν άνθρωπο''. Πήρε μια ανάσα και έπειτα συνέχισε τον λόγο της: '' Ξέρεις..... τα χρόνια περνάνε πάρα πολύ γρήγορα. Πριν και εγώ δεν ξέρω πόσα χρονιά εδώ επικρατούσε ηρεμία. Δεν υπήρχαν πάρα πολλοί άνθρωποι και είχα μια γαλήνια ζωή.'' Μετά είπε: ''Όμως αυτή η κατάσταση άλλαξε δραματικά. Είδα δίπλα μου να χτίζονται εκατοντάδες πολυκατοικίες και μαγαζιά και από τότε έρχονται χιλιάδες άνθρωποι.''  Στη συνέχεια ανέφερε: ''Μάλιστα πριν από λίγο άκουσα δύο άτομα μπροστά μου να συζητάνε για την ανέγερση ενός νέου καταστήματος και η παρουσία μου τους  εμπόδιζε. Δεν ξέρω....έχω ένα προαίσθημα ότι δεν πρόκειται να ζήσω για πολύ ακόμα'' . Αφού άκουσα αυτό ένιωσα πολύ αμήχανα. Αναρωτιόμουν πώς θα μπορούσα να ανατρέψω την κατάσταση αυτή. Το δέντρο, παρατηρώντας την ανησυχία μου μού ξεκαθάρισε: '' Καταλαβαίνω ότι θέλεις να με σώσεις, αλλά πραγματικά σου λέω δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.'' Τότε της είπα το τελευταίο πικραμένο αντίο. Την επόμενη ημέρα ξαναγύρισα στο μέρος που ήταν η πορτοκαλιά  και τι να δω..... κάποιοι εργάτες έτοιμοι να τη ξεριζώσουν . Αμέσως έτρεξα στο σημείο που ήταν οι εργάτες και τους εξήγησα, ότι ήταν πολύ λάθος αυτό που πήγαν να κάνουν. Μετά από πολλές ώρες, κατάφερα και έπεισα τον ιδιοκτήτη του καταστήματος να διασώσουν το δέντρο και να διαμορφώσουν έναν κήπο έξω από το κατάστημα. Αφού έφυγαν τόσο οι εργάτες όσο και ο ιδιοκτήτης του καταστήματος το δέντρο με ευχαρίστησε για την προσπάθεια μου.
Από τότε την επισκέπτομαι καθημερινά και μοιραζόμαστε τα πάντα!

Π.Π

Που βρίσκουμε τις πορτοκαλιές;

Τις πορτοκαλιές τις συναντάμε σε όλα τα μέρη της Ελλάδας και κυρίως σε τροπικές, υποτροπικές και εύκρατες περιοχές με ήπιο χειμώνα.

Παναγιώτης Πάντσιος

# data[].attributes.headline
Η ιστορία μιας Ροδακινιάς

# data[].attributes.subject
Η ιστορία μιας Ροδακινιάς

# data[].attributes.body
Η ιστορία μιας Ροδακινιάς

Αγαπημένη μου φίλη,

Χαίρομαι που μετά από έναν δύσκολο χειμώνα έχουμε ξανά την ευκαιρία να μιλήσουμε. Τον φετινό χειμώνα πέρασα πολύ δύσκολα με τον αέρα και το χιόνι, τα κλαδιά μου ταλαιπωρήθηκαν πολύ και δεν είχα κουράγιο να επικοινωνήσω μαζί σου.

Τέλος πάντων, παρόλο που πέρασε ο χειμώνας αντιμετωπίζω ακόμα προβλήματα. Η περιοχή στην οποία κατοικώ στην αρχή ήταν φιλήσυχη, γεμάτη πράσινο και κυρίως κατάλληλη για δέντρα σαν και εμένα, ζώα αλλά και για ανθρώπους  οι οποίοι νοιάζονται για το περιβάλλον και για την φύση.

Τους τελευταίους μήνες παρατηρώ συνέχεια πολλά φορτηγά,  ανθρώπους να κάνουν έργα και να παρατηρούν τα δέντρα. Πριν λίγες μέρες άκουσα τον δήμαρχο της περιοχής να μιλά με έναν εργάτη για το χτίσιμο νέων σπιτιών και ξενοδοχείων πάνω στο πάρκο στο οποίο βρίσκονται όλα τα δέντρα. Φοβάμαι ότι από μέρα σε μέρα θα θελήσουν να κόψουν και εμένα.
Ελπίζω να πάνε όλα καλά και να μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε ξανά.

Με αγάπη,
Β.Κ.

Σε ποια μέρη της Ελλάδας συναντάμε την ροδακινιά;

Η ροδακινιά είναι φυλλοβόλο οπωροφόρο δέντρο. Η καταγωγή της είναι από την Κίνα και στη συνέχεια η καλλιέργεια της επεκτάθηκε προς τις χώρες της Μεσογείου και αργότερα προς την Αμερική και την Αυστραλία.
Στην Ελλάδα καλλιεργείται στην Ημαθία, την Πέλλα, την Πιερία, την Κοζάνη, την Λάρισα και πρόσφατα και στην Κόρινθο.
Μια ροδακινιά ζει 30 χρόνια κατά μέσο όρο, φυτρώνει σε περιοχές όπου τα καλοκαίρια είναι ζεστά και οι χειμώνες ήπιοι. Ένας ανοιξιάτικος παγετός μπορεί να καταστρέψει τα άνθη της που είναι αρκετά ευαίσθητα στο κρύο.

(Κεχαγιά Βασιλική Α'2)

# data[].attributes.headline
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΕΛΙΑΣ

# data[].attributes.subject
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΕΛΙΑΣ

# data[].attributes.body
Είμαι μια ελιά. Βρισκόμουν σε ένα χωράφι, όπου παντού γύρω μου υπήρχαν πολλές όμοιές μου. Όμως εγώ ένιωθα ξεχωριστή. Όμως πάντα ήθελα να είχα φυτρώσει στο κέντρο μιας εμπορικής πόλης, για να είμαι μοναδική και διαφορετική και όλοι να με προσέχουν και να με παρατηρούν, από πάνω μέχρι κάτω. Αυτό το πίστευα για πολλά χρόνια ώσπου μια μέρα πριν 10 χρόνια ξαφνικά ξύπνησα σε ένα τόπο που δεν είχα ξαναδεί ποτέ γύρω μου περνούσαν διάφορα τετράτροχα οχήματα. Με τον καιρό έμαθα πως αυτά τα τετράτροχα οχήματα τα λένε αυτοκίνητα και τα δίτροχα ονομάζονται μηχανές. Σε λίγες μέρες κλείνω τα 2.000 χρόνια ζωής μου. Είμαι μία αρκετά γέρικη ελιά και ομολογώ πως πολλοί το προσέχουν αυτό και για αυτό πολλοί άνθρωποι κάθονται μπροστά από τον κορμό μου και τραβούν φωτογραφίες, άλλοι με χαϊδεύουν, άλλοι με ποτίζουν και άλλοι έρχονται και με κουνάνε για να πέσουν οι ώριμες ελιές που έχω επάνω μου, έτσι ώστε να παράξουν λάδι. Οφείλω να ομολογήσω πως η ζωή στη πόλη μου αρέσει πιο πολύ, διότι γνωρίζω πολλά περισσότερα ζωντανά είδη. Μακάρι να μείνω για πάντα εδώ!

Ζ.Μ.

Η ελιά ή ελαιόδεντρο ή λιόδεντρο είναι γένος καρποφόρων δέντρων της οικογένειας των Ελαιοειδών, το οποίο συναντάται πολύ συχνά και στην Ελλάδα. Τα μέρη που φημίζονται περισσότερο για το ποιοτικό τους ελαιόλαδο είναι η Κρήτη, η Μεσσηνία και η Λέσβος.

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης

# data[].attributes.headline
Οι ιστορίας μίας ιτιάς

# data[].attributes.subject
Οι ιστορίας μίας ιτιάς

# data[].attributes.body
Είμαι μία ιτιά και βρίσκομαι εδώ και πολλά χρόνια στην αυλή ενός σχολείου. Στην αρχή όταν ήμουν νέα βρισκόμουν κάπου με πολλά μικρά δέντρα μετά με πήραν από εκεί και με έφεραν στην αυλή του σχολείου. Από τότε έβλεπα κάθε μέρα τα παιδιά να τρέχουν και να παίζουν όλη μέρα όλα τα χρόνια μέχρι που μεγάλωσα . Ψήλωσα   πολύ και μπορώ να δω μακριά πολύ μακριά  τα σπίτια, τους δρόμους και τη θάλασσα, με ενοχλούν όμως λίγο  τα σαλιγκάρια που ανεβαίνουν πάνω μου. Περάσανε πολλά παιδιά από την αυλή του σχολείου, αλλά με αγκάλιαζαν αλλά με χάζευαν αλλά με πότιζαν,  λέγανε ιστορίες το ένα στο άλλο και εγώ τις άκουγα ,τώρα όμως λίγο τις έχω ξεχάσει. Αγαπούσα πολύ τα παιδιά. Τώρα μόνο βλέπω από μακριά  δεν παίζει κανένας μαζί μου γιατί έχω ψηλώσει πολύ αλλά ξέρω ότι με αγαπάνε και με προσέχουν. Ώρες-ώρες σκέφτομαι ότι θα ήθελα να μην  με είχαν πάρει ποτέ από το παλιό μου σπίτι και να μέναμε μαζί με τα άλλα δέντρα γιατί θα μεγαλώνουμε μαζί και θα είχα και εγώ μια συντροφιά.
Β.Μ.

Πού συναντάμε την ιτιά;

Η ιτιά βρίσκεται κυρίως σε υγρούς τόπους όπως κοντά σε ποτάμια, χείμαρρους και ρυάκια. Προτιμά να φυτρώνει σε ηλιόλουστες περιοχές, αλλά αντέχει και τις μερικώς σκιασμένες.

# data[].attributes.headline
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΕΛΙΑΣ

# data[].attributes.subject
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΕΛΙΑΣ

# data[].attributes.body
Κ.Μ.

# data[].attributes.attachment_link.title
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΕΛΙΑΣ

# data[].attributes.headline
Η ιστορία μιας συκιάς

# data[].attributes.subject
Η ιστορία μιας συκιάς

# data[].attributes.body
Ήμουν στην αυλή του εξοχικού μου, όταν άκουσα μία φωνή πίσω μου. Γύρισα νομίζοντας πως ήταν η μητέρα μου, αλλά αντί για αυτήν αντίκρισα τον κορμό της συκιάς μας. Αναρωτήθηκα για λίγο ποιος είχε μιλήσει παραξενεμένος. Αποφάσισα να συνεχίσω την βόλτα μου, αλλά πριν προλάβω ξανάκουσα την φωνή. "Ε, εσύ!" Η φωνή σίγουρα ερχόταν από την συκιά. "Ναι;" ρώτησα διστακτικά. "Μπορώ να σε ρωτήσω κάτι;" "Τι είναι;" "Τι- Τι μέρα είναι; και μήνας; Χρονιά;" παραξενεύτηκα με την ερώτηση... Τι την χρειαζόταν την ημερομηνία ένα δέντρο; "Είναι Τετάρτη τέσσερις Μαΐου 2022." "Αχ πως περνούν τα χρόνια... Ξέρεις, θυμάμαι το 2000 σαν να ήταν εχθές... Την τελευταία μέρα που μου μίλησε κανείς..." Τώρα είχα απορροφηθεί και είχα κάτσει κάτω "Γιατί, τι έγινε;" "Αχ, τίποτα, απλά βλέπεις, το μόνο άτομο με το οποίο μιλούσα ήταν ένα πεύκο εδώ δίπλα, αλλά αρρώστησε, και αναγκαστικά κόπηκε... Αλλά να μην σε βαραίνω τώρα με παλιές ιστορίες, πήγαινε, κάνε την βόλτα σου, αν θέλεις να μου ξαναμιλήσεις, δεν μπορώ ακριβώς να φύγω..."

Ιωάννης Παπαδάτος

Που φυτρώνουν οι συκιές;
Σε παραθαλάσσιες περιοχές με θερμό, δροσερό κλίμα, όπως υπάρχει σε πολλά μέρη της Ελλάδος.

# data[].attributes.attachment_caption
Ο πανέμορφος, κόκκινος σφένδαμος

# data[].attributes.headline
Η ιστορία ενός σφένδαμου

# data[].attributes.subject
Η ιστορία ενός σφένδαμου

# data[].attributes.body
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Πολλές φορές σκέφτομαι πως, άμα μπορούσαν να μας μιλήσουν τα δέντρα, τι θα μας έλεγαν; Πολλά δέντρα θα μας εξιστορούσαν τα πιο περίεργα γεγονότα που έβλεπαν καθημερινά στους δρόμους, άλλα δέντρα ίσως να περηφανεύονταν για το πλούσιο φύλλωμά τους και άλλα δέντρα θα μας έλεγαν για το πώς οι άνθρωποι τα κακομεταχειρίζονταν. Όλα αυτά είναι προσωπικές υποθέσεις, αλλά ήξερες ότι υπάρχει όντως ένα μέρος που τα δέντρα μπορούν να μας μιλήσουν;
Αυτό το μέρος, λοιπόν, λέγεται δάσος. Εκεί, υπάρχουν πολλών ειδών δέντρα, φυλλοβόλα και αειθαλή, όλα με την ξεχωριστή τους ομορφιά. Στο δάσος, απολαμβάνεις την φύση, ξεφεύγεις λίγο από την μιζέρια και την μονοτονία της πόλης.
Με αυτόν ακριβώς τον σκοπό, το σχολείο μου οργάνωσε μια εκδρομή σε ένα δάσος της Κρήτης τον περασμένο Οκτώβριο. Ο καιρός εκείνη την ημέρα ήταν ηλιόλουστος, ο τέλειος καιρός για μία εκδρομή στην φύση. Μόλις φτάσαμε στο δάσος, ξεχυθήκαμε στο μέρος και τρέχαμε από εδώ και από κει.
Δεν είχα περπατήσει για πολύ, όταν είδα ένα ψηλό, κόκκινο δέντρο. Δεν είχα ξαναδεί κάτι παρόμοιο. Θάμπωσα από την ομορφιά του. Είχε έναν τεράστιο, καφετί κορμό και αμέτρητα κλαδιά με φύλλα. Ήταν ένας πανέμορφος σφένδαμος. Όμως είχε κάτι περίεργο πάνω του. Ένας μεγάλος σταυρός ήταν σημαδεμένος στο κέντρο του κορμού του. Πολύ γρήγορα συνηδειτοποίησα ότι αυτό το δέντρο προοριζόταν για ξερίζωμα. Αυτό το φαινόμενο δεν είναι ασυνήθιστο, αφού ο σφένδαμος χρησιμοποιείται στην επιπλοποιία, σε οικοδομικές και αρχιτεκτονικές εφαρμογές, στην κατασκευή μουσικών οργάνων αλλά και ως διακοσμητικό φυτό.
«Ναι, αλλά γιατί δεν το έκοψαν ήδη; Για πόσο ακόμα θα μείνει ζωντανό αυτό το δέντρο;», σκέφτηκα. Η απάντηση, όμως, θα ερχόταν πολύ πιο γρήγορα απ' όσο περίμενα.
Πληροφορηθήκαμε ότι δύο νέοι κάτοικοι της περιοχής ήθελαν να ξεριζώσουν το δέντρο για τον πιο ανούσιο λόγο που έχω ακούσει ποτέ στην ζωή μου. Ήθελαν να κόψουν το δέντρο, λοιπόν, γιατί όλα τα άλλα δέντρα ήταν πράσινα και αυτό ήταν κόκκινο, οπότε "χαλούσαν την ομορφιά του δάσους". Εκείνη την στιγμή, συνδέθηκα με το δέντρο. Μου φώναζε με τρόμο στην φωνή του:
«Γιώργο σώσε με από αυτούς τους άμυαλους, σε παρακαλώ! Από την στιγμή που ήρθαν, σκόπευαν να με ξεριζώσουν. Πάλι καλά που η προηγούμενη βδομάδα ήταν βροχερή και ματαιώθηκαν τα πλάνα τους. Μην τους αφήσεις, σε παρακαλώ!».
Ένιωσα μέσα μου αυτή την φωνή. Ίσως όντως το δέντρο να βρήκε τρόπο να μιλήσει μαζί μου. Δεν ξέρω... υπήρχε πιο σοβαρό πρόβλημα εκείνη την στιγμή. Επικρατούσε σιωπή. Ακόμα και τα διάφορα πτηνά σταμάτησαν να κελαηδούν, λες και κατάλαβαν την κατάσταση. Άρχισα να μιλάω πρώτος, παρά τον φόβο μου ότι δεν θα με έπαιρναν στα σοβαρά.
«Δεν μπορείτε να ξεριζώσετε αυτό το δέντρο γιατί απλά δεν το θέλετε! Αυτή η δουλειά ανήκει στον δήμο της περιοχής! Όλα τα δέντρα έχουν την δική τους, ξεχωριστή προσωπικότητα και δεν μπορείτε να τους την στερήσετε. Ίσως αυτή να είναι η ομορφιά του δάσους. Το δέντρο αυτό, παρότι είναι διαφορετικό, έχει την δική του ομορφιά. Έχει έναν γερό κορμό και πλούσια φυλλωσιά.», τους είπα με δυνατή φωνή. Αμέσως μετά, όλοι οι μαθητές και οι δάσκαλοι εξέφρασαν την δυσαρέσεκειά τους μαζί μου. μετά από λίγο ήρθε η αστυνομία και τους συνέλαβε. Σώσαμε την ζωή ενός σφενδάμου! Τα καταφέραμε! Πάλι ένιωσα την φωνή του δέντρου. Με ευχαριστούσε συνέχεια.Ένιωσα σαν να σώθηκε η ζωή του αδερφού μου!
Μετά από αυτή την περιπέτεια, η εκδρομή συνεχίστηκε σαν να μην έγινε τίποτα. Γυρίσαμε σπίτι και διηγηθήκαμε την ιστορία στους συγγενείς μας. Ανυπομονώ να πάω ξανά εκεί και να συνομιλήσω πάλι με τον σφένδαμο. Ελπίζω να είναι ακόμα εκεί.
Τα λέμε αύριο,
Γιώργος

Μα, που βρίσκουμε πλέον τον σφένδαμο;
Ο σφένδαμος ευδοκιμεί σε διάφορες περιοχές του κόσμου, ανάλογα με το είδος του. Το δέντρο αυτό φυτρώνει στην Κεντρική και Νότια Ευρώπη, στην Βορειοανατολική Αμερική και στην Ανατολική Ασία
Γ.Μ

# data[].attributes.headline
Η ιστορία ενός κέδρου

# data[].attributes.subject
Η ιστορία ενός κέδρου

# data[].attributes.body
Καθώς περπατούσα σε μια παραλία στη Νάξο, άκουσα κάποιον να με φωνάζει.Η φωνή ερχόταν από εκεί που ξεκινούσε ένα άλσος. Όταν πλησίασα, είδα πως μου μιλούσε ένας κέδρος.Ήθελε να μου εξομολογηθεί κάτι. Μου είπε πως κάποτε στην παραλία που ζούσε κυριαρχούσε γαλήνη, ενώ τώρα έχει γεμίσει ξενοδοχεία εστιατόρια και τουρίστες. Είπε επίσης, πως παλιά περνούσαν γαϊδουράκια και πρόβατα από δίπλα του. Παραπονέθηκε πως πριν από λίγες μέρες πέρασε ένα τζιπ και τράκαρε πάνω του. Με παρακάλεσε να προσπαθήσω να αποτρέψω όλες αυτές τις ενέργειες και έπεσε για ύπνο.

Ο.Λ.

Το δέντρο αυτό, τον κέδρο, το συναντάμε στον Λίβανο και σε κάποια νησιά των Κυκλάδων. Μπορεί να ζήσει μέχρι και τρεις αιώνες και έχει ύψος έξι μέτρα.

# data[].attributes.headline
     Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΜΥΡΤΙΑΣ

# data[].attributes.subject
     Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΜΥΡΤΙΑΣ

# data[].attributes.body
Η ζέστη ήταν αφόρητη, χρειαζόμουν ένα διάλειμμα και κάθισα δίπλα σε μία μυρτιά να ξεκουραστώ. Άκουσα ψιθύρους, «Ποιος είναι εκεί;», φώναξα, τότε κατάλαβα ότι ο ήχος προερχόταν από το φυτό και αναρωτήθηκα πώς ήταν δυνατόν.

Η μυρτιά σαν να διάβασε τη σκέψη μου και μου απάντησε «Γιατί σου φαίνεται περίεργο που μιλάω; Μήπως είσαι η καινούρια μου φίλη; Κάποτε είχε έρθει ένα αγόρι και κάναμε συντροφιά, αλλά έφυγε και έμεινα μόνη. Κάναμε πολύ καλή παρέα. Μου μιλούσε για την οικογένειά του, τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε στο σχολείο του. Μια μέρα με ρώτησε αν  έρχονταν και άλλα παιδιά να με δουν. Του απάντησα ότι έρχονταν μια φορά και μετά δεν ξαναγύριζαν. Τον παρακάλεσα να μείνει και έτσι έκανε. Κάθε μέρα με συναντούσε και μιλούσαμε. Τα άλλα παιδιά τον κορόιδευαν για την φιλία μας όμως εκείνος δεν έδινε σημασία.

Ώσπου μια μέρα όλα καταστράφηκαν, ο μικρός μου φίλος έπρεπε να μετακομίσει σε άλλο μέρος, μακριά μου. Τη μέρα του αποχαιρετισμού του είπα να κόψει ένα φύλλο μου για να με θυμάται. Ποτέ δεν το ξανάδα.»

Μ.Μ.

Σε ποια μέρη της Ελλάδας συναντάμε τη μυρτιά:

Η μυρτιά είναι αειθαλής, πολύκλαδος θάμνος με πυκνή βλάστηση και πλούσιο, αρωματικό καταπράσινο φύλλωμα. Τα φύλλα της είναι μικρά, δερματώδη, μυτερά και ωοειδή με ελαιοφόρους αδένες που αναδύουν πολύ ευχάριστο άρωμα. Είναι φυτό κατάλληλο για παραθαλάσσιες φυτεύσεις, επίσης μπορεί να το συναντήσουμε σε παρτέρια ή βραχόκηπους.

Μυρσίνη Μαλλή

# data[].attributes.headline
Η ιστορία μιας ιτιάς

# data[].attributes.subject
Η ιστορία μιας ιτιάς

# data[].attributes.body
Χθες αποφάσισα να πάω μια βόλτα έξω στο δάσος. Περπάταγα δίπλα στο ποτάμι απολαμβάνοντας το ηλιόλουστο πρωινό και το υπέροχο τοπίο. Άκουγα τον αέρα να περνάει μέσα από την πυκνή φυλλωσιά και πολλούς ήχους ζώων. Τότε αποφάσισα να κάνω μια στάση κάτω από τον ίσκιο μιας ιτιά.

Ξαφνικά μια λυπημένη φωνή άρχισε να παραπονιέται. Κοίταξα γύρω μου αλλά δεν ήταν κανένας. Τότε άκουσα την ίδια φωνή να λέει: «Συγγνώμη δεν ήθελα να σε τρόμαξω. Το δέντρο είμαι, η ιτιά στην οποία κάθεσαι».

Εγώ τότε την ρώτησα: «Γιατί είσαι στεναχωρημένη; Τι έχει γίνει;»

Εκείνη πήρε μια βαθιά ανάσα και ξεκίνησε να μου λέει το πρόβλημα της. «Καθημερινά βοηθάω τους ανθρώπους. Τους προστατεύω κάτω από τα κλαδιά και τα φύλλα μου. Αντίθετα, αυτοί μου φέρονται με τον χειρότερο τρόπο. Χαράζουν τον κορμό μου και κόβουν τα άνθη και τα κλαδιά μου. Πριν λίγες μέρες ήρθαν κάποιοι ξυλοκόποι και φοβόμουν μήπως με κόψουν. Τρομοκρατήθηκα μόνο με την ιδέα πως μπορεί να με ξερίζωναν, όπως έκαναν και στα υπόλοιπα δέντρα. Το θέαμα ήταν φρικτό. Όμως γιατί και αυτοί δεν σκέφτονται τι έχουμε προσφέρει στους ανθρώπους; Τους δίνω οξυγώνο και προστασία. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το δικό τους συμφέρον και πως ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους. Κάνουν κάτι χωρίς να σκέφτονται το κακό που μπορεί να επιφέρει η πράξη τους. Εκτός από αυτό τώρα δεν έχω και παρέα. Έχω μείνει μόνη μου...»

Τότε προσπάθησα να την παρηγορήσω. Της εξήγησα πως οι ξυλοκόποι έκοψαν δέντρα που σε λίγο καιρό δεν θα κατάφερναν να ζούσαν. Μετά από αρκετή ώρα η ιτιά ηρεμήσει. Μετά από όλη την συζήτηση ένιωσα πως είχα δεθεί με την ιτιά και της ζήτησα να γίνει φίλη μου. Η ιτιά χάρηκε πάρα πολύ, γιατί κανένας άλλος δεν είχε ενδιαφερθεί για εκείνη ούτε της είχε ζητήσει να γίνουν φίλες. Από τότε την επισκέπτομαι κάθε μέρα και μιλάμε για ό,τι μας απασχολεί.
Μ.Λ.

Πού συναντάμε την ιτιά;

Η ιτιά βρίσκεται κυρίως σε υγρούς τόπους όπως κοντά σε ποτάμια, χείμαρρους και ρυάκια. Προτιμά να φυτρώνει σε ηλιόλουστες περιοχές, αλλά αντέχει και τις μερικώς σκιασμένες.
(Μυρτώ Λεμπέση)

# data[].attributes.attachment_caption
Ανθισμένη κερασιά

# data[].attributes.headline
Η ιστορία μιας κερασιάς     

# data[].attributes.subject
Η ιστορία μιας κερασιάς     

# data[].attributes.body
Αγαπημένη μου φίλη,

Πόσο καιρό έχω να σου γράψω... Τον χειμώνα, με τους χιονιάδες και τα κρύα, το Ταχυδρομείο των Δέντρων δεν μπορούσε να παραδώσει γράμματα, όπως καταλαβαίνεις. Έπρεπε να κάνω υπομονή να έρθει η Άνοιξη.

Τώρα όμως που έφτασε η Άνοιξη, τα πράγματα δεν πήγαν όπως περίμενα. Ο Παππούς έχει φυτέψει στον τεράστιο κήπο του εμένα και πολλά άλλα όμορφα και γερά Δέντρα και Λουλούδια, ξέρεις. Γύρω από το κτήμα υπάρχει ένα απέραντο Δάσος με ψηλά Πεύκα. Ένα απόγευμα, όταν έδυε ο ήλιος, καθώς συζητούσα με την Αριστέα τη Μηλιά, εμφανίζεται στο βάθος του Δάσους ένας νεαρός που περπατούσε με την παρέα του. Κρατούσαν μπύρες και τσιγάρα, γελούσαν, φώναζαν, έπιναν, κάπνιζαν. Η Αριστέα και εγώ τους κοιτάξαμε καχύποπτα. Ξαφνικά, ο νεαρός σηκώνει το τσιγάρο του και χλαπ, το πετάει στο χώμα! Τρέχοντας, φεύγει με την παρέα του.

Μία σπίθα εμφανίζεται στο χώμα, το οποίο ήταν γεμάτο ξερόκλαδα. Μετά δεύτερη. Έπειτα τρίτη. Και γίνεται φλόγα. Κατατρομαγμένες, κοιτάμε με ορθάνοιχτα μάτια την φωτιά. Ο Παππούς βγαίνει αλαφιασμένος από το σπίτι. «Μα τι έγινε εδώ;» φωνάζει έντρομος. Γρήγορα-γρήγορα πιάνει την μάνικα, ανοίγει την βρύση και τρέχει στο σημείο. Σηκώνοντας ψηλά την μάνικα, στοχεύει την φωτιά και το νερό εκτοξεύεται πάνω της. Με χίλια ζόρια, τελικά την έσβησε.

Ήταν μια τρομακτική εμπειρία. Αν ο Παππούς δεν ήταν σπίτι, θα είχε γίνει μεγάλη ζημιά. Η φωτιά θα έκαιγε εμάς και το σπίτι, θα εξαπλωνόταν στο χωριό και πολλά Δέντρα θα καίγονταν, κάτοικοι ίσως τραυματίζονταν.

Αχ, αυτοί οι άνθρωποι! Τι ζημιές κάνουν όταν είναι αναίσθητοι και απρόσεκτοι! Ελπίζω να μην γίνει τέτοια βλακεία ξανά. Μια τρομάρα που πήραμε!

Σε φιλώ,

Ε.Π.

«Σε ποια μέρη της Ελλάδας συναντάμε κερασιές;»

Η κερασιά είναι δένδρο φυλλοβόλο, μεγάλου μεγέθους. Φυτρώνει σε όλα τα μέρη της Ελλάδας, σε χωράφια που πρέπει να ποτίζονται συχνά. Η κερασιά δεν ευδοκιμεί σε ρηχά, ξηρά και ασβεστούχα εδάφη.

Παπαθανασίου Ελένη Α'2

# data[].attributes.headline
Η ιστορία μιας μηλιάς

# data[].attributes.subject
Η ιστορία μιας μηλιάς

# data[].attributes.body
ΕΥΡΥΔΙΚΗ ΠΑΔΙΑΤΕΛΛΗ Α2

# data[].attributes.attachment_link.title
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΜΗΛΙΑΣ

# data[].attributes.headline
Η ιστορία μιας συκιάς

# data[].attributes.subject
Η ιστορία μιας συκιάς

# data[].attributes.attachment_link.title
Η ιστορία   μιας συκιάς

# data[].attributes.headline
Η ιστορία μιας βελανιδιάς 

# data[].attributes.subject
Η ιστορία μιας βελανιδιάς 

# data[].attributes.body
Αγαπημένη μου φίλη,

Χαίρομαι που βρήκα την ευκαιρία να σου γράψω! Ξέρεις… τώρα τελευταία είμαι πολύ αγχωμένη. Τέτοια εποχή οι ξυλοκόποι διαλέγουν ποια δέντρα θα κόψουν. Εχθές, βρέθηκαν κοντά στην ξαδέρφη μου την Παυλίνα και σημάδεψαν την γειτόνισσα της, την Μαρία.

Αύριο θα έρθουν στην από ‘δω πλευρά του δάσους. Αν διαλέξουν εμένα ; Τότε τι θα γίνει; Είμαι αρκετά μεγάλη και το ξύλο μου θα είναι πιο ακριβό. Ο άνεμος μου είπε ότι στα εργοστάσια που επεξεργάζονται το ξύλο, τα πράγματα είναι άσχημα. Οι άνθρωποι μόνο κακό μας κάνουν. Ικανοποιούν τις ανάγκες τους αλλά δεν σκέφτονται ότι τους προφέρουμε αρκετά και χωρίς να μας σκοτώνουν.

Ελπίζω τα πράγματα στην πόλη που μένεις να είναι καλυτέρα. Αυτό μπορεί αν είναι το τελευταίο γράμμα που σου γραφώ, οπότε σε ευχαριστώ για την συντροφιά που μου κράτησες όλα αυτά τα χρονιά.

Α.Μ. Α΄2

Σε ποιες περιοχές συναντάμε την βελανιδιά;

Η βελανιδιά φυτρώνει σε ορεινά και πεδινά εδάφη, με αποτέλεσμα να την συναντάμε σε αρκετά μέρη ανάλογα με το είδος της. Κυρίως όμως βρίσκεται στις δασικές περιοχές της Θράκης, της Μακεδονίας,  των Κυκλάδων,  των βόρειων Σπορωδών,  της Αττικής, της Ρόδου, της Κρήτης, της Θεσσαλίας,  της Βοιωτίας και  του νοτιοανατολικού Αιγαίου.
(Μάγκου Αναστασία Α΄2)

# data[].attributes.headline
Η ιστορία μιας ροδιάς

# data[].attributes.subject
Η ιστορία μιας ροδιάς

# data[].attributes.body
Ιζαμπέλα Μακρογιάννη Α' 2

# data[].attributes.headline
«Η ιστορία μια

# data[].attributes.body
«Η ιστορία μιας αμυγδαλιάς»

Αγαπημένη μου φίλη,

Επιτέλους έφτασε η άνοιξη! Τα κλαδιά μου γέμισαν με όμορφα ροδαλά άνθη και οι περαστικοί σταματούν για να με θαυμάσουν! Πέρασε τόσος καιρός και δεν κατάφερα να μοιραστώ μαζί σου όσα έγιναν. Όμως αποφάσισα επιτέλους να σου γράψω για να σου εκμυστηρευτώ κάτι ιδιαίτερο που μου συνέβη.
Δεν είχε μπει ακόμη για τα καλά η άνοιξη και τα άνθη μου είχαν αρχίσει να εμφανίζονται. Όμως κανένας δεν «έριχνε» το βλέμμα του πάνω μου. Ένιωθα τόσο μόνος, μέσα στην γεμάτη πόλη.. Ξαφνικά, ένα πρωινό σαν όλα τ’ άλλα, ένιωσα κάτι να κινείται στην κορυφή μου. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι ήταν, μέχρι που τελικά φώλιασε μέσα στα γυμνά μου κλαδιά. Τότε ήταν που κατάλαβα, ότι είχα έναν απρόσμενο επισκέπτη. Ένα αξιολάτρευτο σπουργίτι…
Κάποια στιγμή εμφανίστηκε πολύ πιο κοντά μου καθήμενο δίπλα σε ένα από τα «ντροπαλά» μου άνθη. Έφυγε και επέστρεψε αργά το απόγευμα. «Πιάσαμε» λοιπόν την κουβέντα  και μας «πήρε», μέχρι τη νύχτα. Μέρες πολλές μου κράτησε συντροφιά. Ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν εκείνες τις μοναχικές μου μέρες.
Σιγά σιγά έμενε όλο και περισσότερο. Τώρα που είμαι ανθισμένος όταν ο κόσμος σταματά να με κοιτάξει, το μικρό μου σπουργιτάκι τους «μαγεύει» κελαηδώντας. Έτσι μέχρι και σήμερα είμαστε η καλύτερη παρέα και δεν υπάρχουν πλέον στιγμές μοναξιάς, που «σκοτεινιάζουν» τις μέρες μου.                                  E.Ξ. (Α΄2)

«Σε ποιες περιοχές της Ελλάδος βρίσκουμε την αμυγδαλιά;»

Η αμυγδαλιά είναι ένα «εκλεπτυσμένο» δέντρο με υπέροχα, «μαγευτικά άνθη. Υπάρχουν πολλές αμυγδαλιές σε όλη την Ελλάδα, με διαφορετικά τοπωνύμια ανάλογα την περιοχή-ποικιλία. Συναντάμε αμυγδαλιές στην Ηλεία ακόμη και στην Αρκαδία όπου εναρμονίζουν υπέροχα με το καταπράσινο τοπίο. Επίσης στην Νότια Εύβοια και σε μικρά χωριά των Καλαβρύτων ευδοκιμούν αμυγδαλιές. Τέλος, υπάρχουν και οι : «Άνω Αμυγδάλοι-Κάτω Αμυγδάλοι Λασιθίου», μια ιδιαίτερη κατηγορία και ονομασία. Το όνομα τους σχετίζεται με την καλλιέργεια της αμυγδαλιάς. Παλαιότερα υπήρχαν πολλές και θεόρατες μα πλέον έχουν λιγοστέψει και τις πλαγιές «κυριαρχούν» οι ελιές. Πάντως οι αμυγδαλιές είναι πανέμορφα δένδρα με σαγηνευτικά άνθη, που όλοι ανυπομονούμε να θαυμάσουμε όσο πλησιάζει η άνοιξη…
(Ελευθερία Ξανθοπούλου Α΄2)

# data[].attributes.attachment_link.title
ΑΝΘΙΣΜΈΝΗ ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ-ΠΙΝΑΚΑΣ