# data[].attributes.body
มีหมาตัวนึง เป็นหมาที่ชอบรื้อค้นข้าวของ  เเงะเเกะไปเรื่อย

ขนมันเป็นสีขาว ปนน้ำตาลนิดๆ  อยู่มาวันนึงเจ้าของของมันทำนาฬิกาสีขาวเรือนโปรดหายไป หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ

จึงให้เจ้าหมาไปตามหา ผ่านไปได้ไม่นาน เจ้าหมาก็คาบนาฬิกามาให้ เจ้าของจึงตั้งชื่อมันว่า โคนัน หลังจากนั้นมาเวลามีของใครหายก็จะไปขอความช่วยเหลือจาก “โคนัน”  จนทำให้คนนันได้ชื่อว่า “โคนันเจ้าหมายอดนักสืบ”

# data[].attributes.body
ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน ซึ่งจำไม่ได้เหมือนกันว่าปีไหน ข้าวสาร สุนัขตัวเมียตัวหนึ่งซึ่งตอนนี้ทำตัวเป็นเด็กดีและเชื่อฟังมากๆ เมื่อตอนมันอายุไม่มากนัก มันมักชอบเปิดประตูออกจากบ้านเองหากไม่ได้ล็อค และส่วนใหญ่ก็จะท้องกลับมาด้วย(🙄) กับสุนัขเพื่อนบ้านแต่ไม่รู้บ้านไหน เพราะเลี้ยงสุนัขกันแทบทั้งซอย😐 ครั้งหนึ่ง มันคลอดลูกออกมาเลยได้ตั้งชื่อตัวสีขาวว่าไวท์ ตัวสีดำชื่อกล้วย (ความชื่อไม่เข้ากันเพราะคนตั้งคนละคน😒แอบขัดใจอีกคนที่ตั้งตอนเราไม่อยู่นะ555) ทั้ง 2 ตัวอยู่ด้วยกันตั้งแต่เกิด ทะเลาะกัน
บ่อยมากๆ ซึ่งไวท์ที่เป็นน้อง มักจะเปิดก่อนซะส่วนใหญ่ บางครั้งถึงกับกัดกันเลือดออกเลอะ
เทอะไปหมด และคนที่ลำบากคือเราทุกครั้ง ต้องมาคอยทำความสะอาด เช็ดเลือด ทำแผล ช่วงแรกๆเรากังวลมากที่พวกมันทะเลาะกันหนักและบ่อยสุดๆ แต่มันไม่เคยจะหยุดเลย บางทีกัดกันจนเดินกะเพลกไปเป็นเดือน แต่เมื่อไหร่ที่ตัวใดตัวหนึ่งมากวนเรา หรือทำให้เราไม่พอใจและโดนทำโทษ อีกตัวจะเข้ามาขวางตลอด แล้วก็จะดุทั้งคู่ประจำ (รู้สึกเหมือนเลี้ยงทอมแอนด์เจอรี่นิดๆแฮะ)
ผ่านมาหลายปี ความสัมพันธ์ของเรา 3 ตัวก็ยังเป็นแบบเดิม (2ตัว1คนนะ) แต่ต่อมา เราต้องย้ายมาอยู่ในคอนโดเพื่อให้สะดวกต่อการเดินทาง เจ้า 2 ตัวนั้นจึงอยู่กับปู่ย่า รู้สึกหลุดพ้น😌แต่ก็แอบคิดถึงนะ เราจึงกลับบ้านทุกอาทิตย์เพื่อไปหาปู่กับย่า และเก็บซากที่พวกมันทำเลอะเทอะในวันศุกร์ นั่นแหละ ถึงตอนนี้ก็ยังทะเลาะกันอยู่ แอบสงสารคุณปู่คุณย่า แต่ขอโทษค่ะ ช่วยหน่อยนะคะ😅😂

# data[].attributes.body
ในบ้านหลังหนึ่ง บ้านหลังนี้เป็นบ้านที่กลัวตุ๊กแก แต่กลับมีตุ๊กแกมาอาศัยอยู่สองตัวและตามมาด้วยลูกๆ
ทุกคนในบ้านไม่รู้จะทำยังไงจึงย้ายออก และไปเจอตัวเดิมอยู่ที่บ้านใหม่ พวกเขาได้ทำอยู่สองสามครั่งแต่ก็ไม่เป็นผลจึงจำใจต้องอยู่กับพวกมัน อาทิตย์พวกมันได้เริ่มขยายอานาเขต จนมารวมโตะอาหารกกับทุกคน แต่เนื่องจากทุกคนได้เห็นและเจอพวกมันทุกวันเลยหายกลัวและนับว่าพวกมันเป็นสัตว์เลี้ยงและให้อาหารกับพวกมัน และอยู่อย่างมีความสุข

# data[].attributes.body
สวัดดีครับทุกคนวันนี้ผมจะมาเล่าถึงแมวของผม เอาละมาเริ่มฟังกันเลย
ช่วงนั้นเป็นเวลาตอนเย็นฝนมันตกหนักมาแล้วก็เห็นน้อนแมวกลัวเสียงฟ้าและหรบฝนยู่ข้างหน้าต่างด้วยความสงสารผมเลยเก็บมันเข้ามาในห้องและรอให้ฝนหยุดตกแต่พอตื่นมาผมก็ตื่นมาก็ไม่เห็นแมวแล้วก็ไม่รู้ทำไมแต่พอมองไปนอกหน้าต่างผมก็น้ำตาไหลออกมาเพราะลดบรรทุกได้เหยียบแมวผมตายในช่วงเวลานั้นผมร้องให้และเสียใจทำไมไม่รู้ พอผ่านไปสัก1เดือนมันก็ได้เกิดวงแหวนแห่งเนตรที่ห้องผมพร้อมกับแมวตัวนึงที่มี4ขาแต่ยื่น2ขาเหมือนมนุษย์แล้วแม้วตัวนั้นก็พูดกับผมว่าเขาได้เกิดใหม่ในต่างโลกและใช้เวลาหลายปีที่จะกลบมาขอบคุณที่ได้มอบความอบอุ่นให้ในวันนั้นผมถึงกับร้องให้ออกมาเพราะแมวที่เก็บมาวันนั้นกลับมาให้ผมแล้ว

(ไทยประกันชีวิตคิดเคียงข้างทุกชีวิต)(cp)

# data[].attributes.body
เมื่อประมาณ4เดือนก่อนครอบครัวของผมได้รับเลี้ยงลูกนกที่ตกลงมาจากต้นไม้ตัวหนึ่ง ตอนแรกมันมีอาหารตัวสั่นมาก ในวันรุ่งขึ้นผมเลยรีบพามันไปหาหมอ ยังดีที่มันไม่เป็นอะไรมากและผมก็ได้ตั้งชื่อมันว่าร่วง ร่วงชอบกินข้าวมากและมันชอบมาจิกโพสอิทผมแล้วคาบไปทิ้ง ในตอนนี้มันบินได้แล้ว แล้วมันก็บินป่วนไปทั่ว ผมหวังว่ามันจะมีความสุขดี

# data[].attributes.body
ไม่น่าเชื่อเลยว่าลูกแมวขี้กลัวที่ย้ายมาเมื่อไม่กี่ปีก่อน จะกลายเป็นแมวกร่างประจำบ้านที่ขู่ตัวอื่นตลอดเวลาไปได้…“สตาร์”แมวไทยหางกุดๆที่คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าถิ่น ไม่กลัวใคร และขี้หยิ่งนิดๆ ไม่ว่าจะมีแมวกี่ตัวเข้ามาในในบ้าน สตาร์ก็ไม่เคยจะยอมรับพวกมัน ถ้ามันเป็นมนุษย์ก็คงมีพูดเหน็บแนมให้อีกตัวร้องไห้ไปแล้วแหละ แต่ถึงยังไงก็ตาม ทุกๆตัวตอนนี้ก็ดูจะใช้ชีวิตสบายดี โดนเฉพาะ “เมอร์ลิน” แมวอะไรก็ไม่รู้ที่เอาแต่แอบอยู่หลังตู้หนังสือ ไม่รู้ว่ามันเย็นดี หรือแค่รังเกียจสตาร์กันแน่? ดูแล้วแมวบ้านนี้น่าจะปะหลาดกันทุกตัว คงจะเป็นเรื่องจริงมั้ง ที่แม่บอกว่า “แมวทุกตัวเป็นเอเลี่ยน” 👹

# data[].attributes.body
กึง กึง!! เสียงไม้กวาดกระทบไปยังเพดานบ้าน เด็กสาวลุกขึ้นมาด้วยความงัวเงียเพราะเสียงที่ดังจนสามารถทำให้คนทั้งหมูบ้านตื่นขื้นมาพร้อมๆกันได้เลยหล่ะ “เกิดอะไรขึ้นหรอคะคุณแม่” เด็กสาวเอ่ยเมื่อเห็นคุณแม่ที่กำลังใช้ไม้กวาดเคาะไปยังเพดานบ้าน “ไม่มีอะไรหรอกจ่ะ” คุณแม่เอ่ยเพื่อคลายความกังวลของเด็กสาว เด็กสาววางใจก่อนจะเหลือบไปเห็นน้องชายที่กำลังหลับปุ๋ยพร้อมส่ายหน้าสองสามทีเพียงเพราะไม่กี่นาทีก็จวนจะได้เวลาเรียนแล้วแต่น้องของเธอยังไม่ตื่นนี่สิ เด็กสาวลุกไปทำกิจวัตรประจำวันของเธอจนเสร็จสิ้น และสังเกตเห็นว่าทำไมวันนี้ถึงมีนกวนเวียนอยู่รอบๆบ้านของเธอเยอะอย่างนี้ทั้งๆที่บ้านของเธอก็ไม่เคยมีนกมาก่อน แต่แล้วเด็กสาวก็ไม่ได้เอะใจอะไรพร้อมกลับมาทำการบ้านที่คุณครูสั่งไว้ ไม่นานนักคุณแม่ก็วิ่งมาพร้อมกับไม้กวาดเพื่อไล่นก เด็กสาวเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่าเมื่อเช้าที่คุณแม่ก็เคาะเพดานก็เพื่อที่จะไล่นกนี่เอง

# data[].attributes.body
วันนึงมีหมาจรจัดตัวนึงอยู่ในวัด มันนอนอยู่ตรงศาลาใกล้ๆลานจอดรถ หมาตัวนี้มีสีที่แตกต่างออกไปจากหมาตัวอื่นในวัดอย่างสิ้นเชิง หมาตัวนั้นมีสี น้ำตาลเทา ขนยาว สง่า ซึ่งคนแถวนั้นก็แปลกใจเพราะไม่เคยเห็นหมาตัวใดสง่าและสวยงามขนาดนี้ พอมันเดินไปที่ไหนก็จะมีแต่คนมองเต็มไปหมด ซึ่งพักหลังๆก็มีคนให้ความสนใจกับมันมากขึ้น จนมีคนซื้ออาหารมาให้กิน และจะมีคนรับไปเลี้ยง แต่หมาตัวนี้ไม่ยอม จะอยู่ตรงศาลาใกล้ๆลานจอดรถนั่นเอง พอเวลาผ่านไปเรื่อยๆ ก็มีบางคน เอาผ้าสามสีมาขอหวย แล้วพอขอหวย อีกคนก็ขอต่อ เลยกลายเป็นหมาที่แจกหวยไป พอเวลาผ่านไปเรื่อยๆ หมาตัวนี้ก็ไม่อยู่ที่เดิมแล้ว คนแถวนั้นก้ไม่เห็นหมาตัวนั้นอีกเลย มีแต่หมาจรจัดที่หน้าตาคล้ายๆ แต่สีไม่สวย ไม่มีคนสนใจมานอนแทนที่นั่นเอง สักพัก้มีคนสังเกตว่า ทำไมน้ำในคลองมีสีน้ำตาลอมเทาอยู่ ชาวบ้านแถวนั้นเลยคิดออกสักทีว่า มันไม่ใช่สีที่แท้จริงของมัน และเราก็เชื่อกันไปเอง

# data[].attributes.body
วันนั้นก็เหมือนวันทั่วๆไป เด็กคนนึงนั่งทำการบ้านอยู่ในห้องที่เงียบสงบ ได้ยินแค่เสียงฝนปรอยๆนอกหน้าต่าง อากาศข้างนอกเย็นและชื้น ทันใดนั้นก็มีเสียงแว่วเข้ามาในห้อง “แง่วววๆ” เด็กสาวหันขวับไปทางต้นเสียง ละมือจากงานของตนเองและเดินไปเปิดประตู หางตาเห็นแมวจรจัด ผอมโซ ขนสีน้ำตาลประกายแดง ใบหน้า หู และปลายหาง มีสีดำมัวๆ หลบอยู่ ใต้ศาลาใกล้บ่อน้ำ เมื่อเห็นเด็กสาวเปิดประตูมารับก็รีบวิ่งเข้าใส่หวังจะอ้อนคลอเคลียที่ขา ด้วยความตกใจ เด็กสาวจึงหลบเข้าไปในห้องและแง้มมองแมงจรที่ส่งเสียงร้องไม่หยุด “พี่!”เสียงเด็กสาวร้องตะโกนเรียกผู้เป็นพี่ให้มาดูแมวจรตัวนี้ ชื่อที่ถูกขานรีบวิ่งมาและเปิดประตูต้อนรับแมวจรให้เข้ามาในบ้าน ด้วยความสงสาร ผู้เป็นพี่จึงนำเศษอาหารที่เหลืออยู่บนโต๊ะมาใส่ในกล่องพลาสติกและยื่นให้แก่ตัวน่ารักขนสีน้ำตาลนั้น ในระหว่างรอให้มันกินอาหารในกล่องให้หมด พี่และเด็กสาวจึงปรึกษากันว่าจะเลี้ยงแมวตัวนี้ สีขนสีน้ำตาลประกายแดง ออกค่อนไปทางดำ ขนที่สั้นเหมาะแก่การระบายความร้อน ร่างกายที่ปราดเปรียวเช่นแมวไทยผสม ทำให้เกิดไอเดียชื่อของมัน ด้วยความที่อยากให้เป็นชื่อที่ดูโหลๆ เรียกได้ทั้งภาษาไทยและอังกฤษและออกโกอินเตอร์เล็กน้อย “สตีฟ”จึงเป็นชื่อที่ถูกเลือกให้กับแมวน้อยตัวนี้

ปล.ชื่อจริง:สตีฟ
ชื่อเล่น :ติป
ฉายา:กระติบ(ข้าวเหนียว)

# data[].attributes.body
กาลครึ้งหนึ่ง มีหมาชื่อ A ทะเลาะกับแมวชื่อ B ผมก็ไม่รู้ว่าจะทะเลาะกันทำไม มันกัดกัน แย่งกัน เหยียบกัน  และเตะกัน ผมเลยไปถามพวกมัน มันเลยตอบว่ามันทะเลาะกันเพื่อแย่งชิงความเป็นที่ 1 นาย A หลักแหลมและตัวใหญ่กว่านาย B ส่วนนาย B ว่องไวและเฉียบคม ดูเหมือนทั้ง 2 จะได้ทะเลาะกันมาเป็นเวลา 15 ปีเลยทีเดียว ซึ่งนั่นส่งผลกระทบกับผมเป็นอย่างมาก เพราะผมรู้สึกรำคาญการทะเลาะกันของพวกมัน และผมจะต้องเก็บกวาดสิ่งที่พวกมันทำเลอะ วันหนึ่งเกิดฝนตก แต่พวกมันก็ยังทะเลาะกันอยู่ ผมจึงบอกให้พวกมันสะกดคำว่าปรองดองให้เป็น พวกมันฟังผมและเริ่มปรองดองกันไปตากน้ำฝนด้วยกันจนเป็นหวัดกันทั้งคู่

# data[].attributes.body
มีอยู่วันนึ่งซื้อขนมปังตอนกำลังกลับบ้านหมาตัวหนึ่งมองเข้ามาดูเหมือนจะหิวเลยให้ขนมปังไปแต่ตอนเย็นจะไม่มีอะไรกินวันต่อมาหมาตัวนั้นก็ได้ให้เงินกลับมาและก็ได้รู้ว่าหมาตัวนั้นเป็นเจ้าของบริษัทและผมก็หายจน

# data[].attributes.body
กาลครั้งหนึ่งเมื่อไม่นานมานี้ เรากำลังจะออกไปงานสังคมชั้นสูง เราแต้มชาดลงบนริมฝีปาก ท่ามกลางความตื่นเต้นได้มีมดฝูงหนึ่งได้เดินตามกลิ่นอาหารที่แม่ครัวได้จัดเตรียมเพื่อให้เรารับปะทานก่อนที่จะออกไปงาน เราเห็นจึงได้ฉีดยาฆ่าแมลงใส่พวกมันจนพวกมันได้ตาย แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็ได้เกิดขึ้นกับเรา พวกฝูงตัวจ้อยได้ฟื้นคืนชีพและแปลงร่างเป็นเหล่าเทวดาในสรวงสวรรค์ชั้นสูงสุด พวกท่านได้กล่าวกับเราว่า“เจ้าราชินีผู้งดงามเป็นที่กล่าวขานแต่จิตใจเจ้ามันร้ายกาจ ไม่ให้ค่ากับชีวิตเล็กชีวิตน้อย บัดนี้ข้าจะลงโทษเจ้าให้เจ้าถูกลืมและไม่มีคนจำเจ้าได้เลย” เราหวาดกลัวกับคำที่พวกท่านกล่าว พวกท่านได้กล่าวต่อว่า"แต่มีวิธีถอนคำสาปเจ้าต้องเลี้ยงสัตว์จิ้งจอก1000ปีที่แสนดุร้ายจนมันเชื่อง คำสาปนี้จะคงอยู่ชั่วกาลนาน ไม่มีอำนาจใดลบร้างได้" เราได้ตกใจหวาดกลัวอีกครั้ง แต่นั่นมันแค่ฝัน ตอนนี้เราได้อยู่ที่งานเลี้ยงชั้นสูง แต่ฝันนั้นทำให้เราเห็นคุณค่าของชีวิตน้อยใหญ่บนโลกใบนี้มากขึ้น

# data[].attributes.body
อ้ากกกก อ้ากกกแอ่ก เสียงดังสนั่นหมู่บ้าน ใช่แล้ว นั่นคือเสียงนกที่ข้างบ้านฉันเลี้ยงไว้  กรงใหญ่กว่าห้องน้ำบ้านฉันเสียอีก
“ พรุ่งนี้มีเรียน อ่านหนังสือหน่อยดีกว่า” ฉันคิดในหัว “อ้ากก อ้ากก อ้ากกก” ฉันหันไปมองกรงนกข้างบ้านแล้วกลุ้มใจ “จะอ่านหนังสือได้ไหมเนี่ย”
วันต่อมามีพรีเซ้นท์งาน “ทุกคนต้องเปิดไมค์นะคะ” คุณครูบอกนักเรียน ซึ่งเวลานั้นยังไม่ถึงตาของฉัน และคิดว่านกก็ยังไม่ตื่น เพราะไม่ได้ยินเสียงของมัน ต่อไปก็ตาฉันแล้ว ตื่นเต้นจัง มือสั่นไปหมด ครูบอกให้ฉันเปิดไมค์ พอฉันเปิดไมค์เท่านั้นแหละ “อ้ากก อ้ากกกก อ้่กาดาเนำยก”
อยากรู้จังว่านกมันคิดอะไร ทำไมต้องร้องดังขนาดนี้  ฉันแง้มหน้าไปตรงรั้วกั้นระหว่างบ้านฉันกับข้างบ้าน ไม่เห็นมีอะไรอยู่ในกรงนกเลย ฉันจึงกลับเข้าบ้านมาเรียนต่อ แต่กลับเห็นนกมาพรีเซ้นท์งานแทน โอ้มายเบิร์ด

# data[].attributes.body
กาลครั้งหนึ่งมีแมวสองตัวนั่งอยู่บนโต๊ะกระโดดดังตุบและวิ่งไปทั่ว...
กาลครั้งสองมีแมวหนึ่งตัวนั่งอยู่บนโต็ะชะเง้อมองหาแมวตัวที่สองและกระโดดลงโต๊ะพร้อมร้องหาเสียงหลงและวิ่งหาไปทั่ว แม้เจ้านายของมันจะพูดบอกมันซ้ำๆว่า เขาจากไปแล้ว มันก็ยังพยายามหาแต่แน่นอนมันจะไม่เจอพี่น้องของมันอีกนานแสนนานจนกระทั้งเงามืดสีดำมาพามันไป... เงาสีดำที่ทุกคนต้องเจอ... จบ

# data[].attributes.body
วันหนึ่งนานมากมีนกตัวหนึ่งบินตกลงมาหน้าบ้านปรากฎว่ามันปีกหัก จึงให้อาหารมันไปเรื่อยดูแลมันจนเป็นเวลา 1 อาทิตย์วันหนึ่งกลับมาจากเรียนเห็นว่ามันได้บินหนีหายไปแล้ว

# data[].attributes.body
วันหนี่งมีแมวมาปีนบ้านผมบนหลังคาผมไม่ชอบเสียวเวลามันเดินก็จะไล่มันอยู่บ่อยๆ
แต่หลังๆเริ่มไม่ทนแล้วเพราะมะนทั้งฉี่ทั้งส่งกลิ่นเหม็นผมเลยขึ้นไปจัดการกะมันแต่ผมก็พลาดตกเพราะกลัวสัตว์​พ่อผมเลยจะจับมันเองแต่ผมบอกพ่อว่าถ้าจะจับผมขอจัดการเองพอผมหายดีผมก็ไม่รอช้าไปจับมันทันทีในที่สุดผมก็ทำได้แต่พอจะจัดการมันผมกลับทำไม่ลงเพราะความผูกพันธ์​ผมเลยขอพ่อกับแม่ที่จะเลี้ยงมันแล้วก็ดูแลมัน

# data[].attributes.body
“นั่นอะไรน่ะ“ฉันอุทานอย่างแปลกใจเมื่อเห็นซากอะไรบางอย่างอยู่บนระเบียงฉันกระพือปีกน้อยน้อยเข้าไปดูใกล้ใกล้ “ของจริงหรือของปลอมเนี่ย“ ฉันคิดพลางยื่นขาเล็กเล็กไปจิ้มซากงูอะไรซักอย่างไม่สิน่าจะเป็นงูปลอม ถึงแม้จะเป็นงูปลอมแต่ฉันรู้สึกแปลกแปลกฉันเลบหันกลับและกระพือปีกกลับไป น่าจะเชื่อแม่ดีกว่าว่าอย่าไปแถวตึกกลับรังไปใช้จงอยปากจิกเบอรี่เล่นเล่นดีกว่า เสียงหัวเราะของเด็กดังขึ้นเมื่อฉันจากไปไม่นาน“มันโง่ไปด้วยวะ“เด็กคนเล็กหัวเราะ  "งูปลอมไล่นกที่พ่อซื้อมาได้ลจริง"เด็กคนโตพูดอย่างขำขัน แต่คิดหรือว่าไอ้งูนั่นไล่ฉันได้ที่ฉันตัดสินใจกลับรังเพราะฉันเห็ฯไอ้เด็กโรคจิตแอบมองฉํนต่างหาก!ถึงแม้ฉันจะแอบดีใจที่ฉันดูสวยจนมีคนมองล่ะน่ะ

# data[].attributes.body
ณ ป่าดงพงไพร
มีชายหนุ่มกลุ่มหนึ่ง กำลังเดินสำรวจภายในป่าอยู่สักพัก ด้วยอากาศที่แจ่มใส แต่ทว่า จู่ๆ ฝนกลับตกลงมาอย่างหนัก แต่ยังโชคดีที่คนในกลุ่มได้ไปเจอถ้ำลึก ติดกับภูเขา พวกเขาจึงพากันเข้าไปหลบฝนอยู่ในนั้น ผ่านไปเป็นเวลา เกือบ 2 ชั่วโมง ฝนไม่มีท่าทีที่จะหยุดตกลงมาแต่อย่างใด ฟ้าได้เริ่มมืด ตอนนี้เป็นเวลาประมาณ 2 ทุ่มครึ่ง พระจันทร์เริ่มเปร่งแสงออกมา วันนี้ เป็นวันพระจันทร์เต็มดวงพอดี! เพื่อนๆ เริ่มเห็นความผิดปกติของคนในกลุ่ม ทันใดนั้น! พระจันทร์ได้เปร่งแสงเต็มดวง ชายหนุ่มเริ่มค่อยๆกลายร่างกลายเป็นมนุษย์หมาป่าเต็มตัว และ ตั้งใจ จะมาโจมตีเพื่อนๆในกลุ่ม แต่มนุษย์หมาป่าตัวนั้น เห็นความผิดแปลก ของชายหนุ่มคนหนึ่ง เขา... คือแวมไพร์! แวมไพร์ ได้เผยตัวตน ออกมา! หมาป่าตกใจเป็นอย่างมาก แต่มนุษย์หมาป่าดันหลงกลสเน่ห์ของแวมไพร์ แต่ไม่ได้! เขาคือหมาป่าเดียวดายไม่สามารถรักใครได้ แต่แวมไพร์ก็แอบรักหมาป่ามานานแล้ว แต่ด้วยครอบครัวของทั้งสอง จึงทำให้ขัดแย้งกัน แต่ก็ไม่สามารถมาขัดความรักของทั้งสองได้ หมาป่าเดียวดายตัวนั้น กลับกลายมาเป็น คนรักของแวมไพร์ และ อาศัยอยู่ด้วยกันในกระท่อม จบบะริบูนนน

# data[].attributes.body
มีอยู่วันหนึ่ง มีหมาตัวนึงพุ่งเข้ามาในบ้านหลังหนึ่ง หมาตัวนั้นพุ่งเข้าไปหาเด็กคนหนึ่งที่กำลังเล่นเกมอยู่ เขาตกใจมาก ว่ามันมาได้ยังไง และที่แปลกกว่านั้นมันยังเรียกชื่อเด็กคนนั้นไม่หยุด เขาเลยจับมันมาเป็นเพื่อนเล่น ต่อมาพวกเขาก็สนิทกันมากขึ้น จนผ่านไปหลายเดือนพวกเขาก็ได้ตกลงเป็นแฟนกัน แล้วพวกเขาก็ได้ตัดสินใจออกเดินทาง เพื่อไปผจัญภัยในดาวเคราะห์ที่ชื่อว่าโลก

# data[].attributes.body
กาลครั้งหนึ่งนานมาเเล้ว ผมที่เป็นหมาดำในร้านขายสัตเลี้ยง ได้ถูกซื้อเเละรับมาเลี้ยงที่บ้านของนายคนหนึ่งเเต่ทว่าเมื่อผมไปเห็นบ้านของนายผมก็ได้เห็นเเมวขาว ณ เวลานั้นเหมือนโลลกทั้งใบมีเเค่ผมกับเจ้าเเมวนั่นจ้องเขม่นกัน เละพวกเราก็ไม่ถูกกัน จนในวันนึงพวกเราได้ไปอยู่ต่างโลกเป็นโลกของสัตว์ผมได้มาอยู่ในประเทศของหมา ทันใดนั้นผมได้สังเกตุว่าผมวิวัตณนาการไปอย่างมาก ฉลาดขึ้นพูดคุยได้เหมือนมนุษเเละผมก็ได้ ทำการศึกษาเกี่ยวกับโลกใบนี้โดยข้อมูลที่ผมหามาได้คือโลกนี้มีประเทศอยู่หลากหลายแต่ประเทศมหาอำนาจ มีอยู่สองประเทศนั่นคือ ประเทศหมาเเละประเทศเเมว มีการสู้รบกันอยู่บ่อยๆ ประเทศหมาจะเน้นการสู้รบเเบบอาวุทยุทปกร ดาบ ชุดเกราะ อุปกรต่อต้านเวทมน เเละประเทศเเมวคือ ประเทศเเห่งจอมเวท เเละพรุ่งนี้จะมีการจัดศึกประชันพลังเพื่อหาผู้นำเเห่งเมืองหมากันใหม่เพราะ เมื่อไม่กี่วันก่อน ผู้นำของสะหะราชอาณาจักรหมาได้ถูกผู้นำของสะหะราชอาณาจักรเเมวหักหลังลอบฆ่าผู้นำของเหล่าหมาระหว่างที่กำลังจะเซ็นสัญญาสงบศึก เหล่าหมานั้นเจ็บใจเป็นอย่างมากแต่ผู้นำ เวลาต่อมาผมได้ไปเข้าร่วมศึกประชันพลังผมได้พบว่าพลังของผมในโลกนี้ได้เก่งกล้าเป็นอย่างมาก เหมือนพระเอกต่างโลกเลย ผมจึงได้ขึ้นเป็น ผู้นำของ สะหะราชอาณาจักรหมาเเห่งนี้ระหว่างนั้นสงครามระหว่าง สอง สะหะราชอาณาจักร มหาอำนาจของโลกจะเริ่มขึ้นอาทิตหน้าทันใดนั้นผมได้เอะใจว่าเจ้าเเมวขาวนั่นมันหายตัวไปก่อนที่ผมจะได้มาโลกแห่งนี้สองสามวันหรือว่าเจ้าเเมวขาวนั้นจะเป็นผู้นำคนใหม่ของ สะหะราชอาณาจักรเเมว ที่ใช้เล่กลสังหารผู้นำหมา คนก่อน โปรดติดตาม ตอนต่อไป...

redo

WHITE

BLACK

SAVE

# data[].attributes.body
กาลครั้งหนึ่งที่ไม่ค่อยนานมาแล้ว ในเมืองใหญ่เมืองหนึ่ง ที่มีตึกสูงระฟ้าเรียงราย มีรถยนตร์และภาหนะต่างๆมากมายเต็มท้องถนน ในตรอกเล็กๆที่ไร้ผู้คน มีบ้านร้างไร้ผู้คนอาศัยอยู่แห่งหนึ่ง มองดูผ่านๆมันก็คงจะเป็นบ้านร้างจริงๆนั่นแหละ แต่ผู้คนส่วนใหญ่ไม่ได้สังเกตว่าในบ้านหลังนี้เป็นเหมือนศูนย์รวมของสัตว์จรจัดน้อยใหญ่มากมาย สุนัขขนสีขาวลายด่างตัวหนึ่งกำลังนอนเล่นอยู่บนระเบียงบนชั้นสอง ปกติมันมักนอนอ่เช่นนี้ในทุกๆวัน จะว่าว่ามันขี้เกียจก็ไม่น่าจะได้ เพราะที่แห่งนี้ก็ไม่ได้มีอะไรให้ทำมากนัก เมื่อก่อนมันเป็นหมาที่อยู่ในบ้านหลังใหญ่ กินดีอยู่ดี ถึงเวลากินก็ได้กินถึงเวลานอน็ได้นอน เจ้าของของมันเป็นมนุษย์ผู้ชายคนหนึ่ง เขาดูแลเอาใจใส่และมอบความรักมันอย่างดี แต่มีอยู่วันหนึ่ มันจำได้ว่า ตอนนั้นออกมาข้างนอก เดินเล่นรับลมเย็นและอากาศที่สดใสไม่น้อย ในตอนนั้นมีพระอาทิตย์ดวงกลมโต ใช่ พระอาทิตย์ มันสวยมาก สวยจนอยากได้พระอาทิตย์ดวงนั้นมาครอบครอง มันจึงวิ่งไปเรื่อยๆ วิ่งไปนานเท่าไหร่มันก็จำได้ไม่แน่ชัด พอรู้ตัวอีกที พระอาทิตย์ดวงนั้นก็หายไปแล้ว แะความมืดมิดก็เข้าปกคลุม มันเดินด้วยเท้าทั้งสี่ของมันมาจนถึงบ้านร้างหลังนี้ และก็อาศัยอยู่ในนี้มาเรื่อยๆจนถึงปัจจุบัน ในตอนนี้มันกำลังแผ่ตัวไปกับพื้นระเบียงของบ้านร้างอย่างสบายใจ พลางแหงนมองดวงอาทิตย์ที่อยู่รํ่าไร ตอนนี้เจ้าหมาเลิกที่จะสนใจพระอาทิตย์แล้ว มันรู้ดีว่ามันไม่มีทางได้ดวงอาทิตย์มาครอง ก่อนที่เจ้าหมาลายด่างจะจมดิ่งกับความคิดไปมากกว่านี้ ในบ้านร้างก็มีคนๆหนึ่งเดินเข้ามา ใช่แล้ว มีคนเข้ามาในที่แห่งนี้ ในบ้านร้างแห่งนี้! ผู้มาใหม่เป็นชายหนุ่มคนนึงตัวผอมสูงอายุราวๆสิบห้าสิบหกเห็นจะได้ ในมือของเขาถือกระดาษสีขาวอยู่แผ่นหนึ่ง เขาเดินเข้ามาในบ้านร้าง เดินผ่านแมวจรจัดนับสิบตัวที่ชั้นล่าง เดินผ่านฝูงนกหลายตัวระหว่างบันไดบ้าน ขึ้นไปยังชั้นสอง ไปยังระเบียง ทีมีเจ้าหมาลายด่างนอนแผ่ตัวอยู่ การมาของผู้มาใหม่ทำให้เจ้าหมาตัวนี้ลุกขึ้น และจ้องมองไปยังคนตรงหน้า มันรู้สึกคุ้นเคยกับผู้ที่มาใหม่คนนี้อยู่บ้าง ใช่แล้ว! มันลืมไปได้อย่างไร คนคนนี้ก็คือเจ้าของคนเก่าของมันอย่างไรล่ะ! มันดีใจมาก และโผเข้าหาชายผู้นั้นทันที ชายคนนั้นก็ดูเหมือนจะดีใจเหมือนกัน ที่ได้เจอเจ้าหมาลายด่างของเขาอีกครั้ง

# data[].attributes.body
มีนกตัวนึงชื่อไบท์มันอาศัยอยู่ในป่าใหญ่วันนึงมันบินไปเจอกับปลากัดสีฟ้าปลากัดเห็นไบท์เลยจะโจมตีไบท์เลยปล่อยพลังใส่ปลากัดเลยจมน้ำตายไบท์บินไปเลื่อยๆไปเจอกะผีเสื้อไปท์ถามผีเสื้อว่าจะไปไหนผีเสื้อตอบว่ายุ่ง ไบท์เลยจิกผีเสื้อต่อมาไปล์เลยบินไปเห็นแมวแต่ไปท์ไม่เคยเห็นแมวมาก่อนจึงไม่้ว่าเป็นตัวอะไรเลยไปบินวนๆแมวโจมตีไบท์เลยหนีไปหาสำลีหมาที่อาศัยอยู่ในถ่ำในมาช่วยต่อสู้กะแมวทั้ง2ต่อสู้กันและชนะในที่สุดและได้เป็นราชาแห่งป่า

# data[].attributes.body
ในวันนึงมึค้างคาวตัวหนึ่งที่เพิ่งตื่นจากการหลับไหลในตอนที่ตะวันได้ลับไป ค้างคาวตัวนั้นได้บินไปทั่วๆ ป่าเพื่อที่จะล่าหาอาหารไว้กินในกระท่อม แต่เกิดลมแรงขึ้นค้างคาวไม่ทันได้ตั้งตัว ทำให้ค้างคาวได้ตกลงไปในป่าดงดิบ หลังจากค้างคาวได้ตกลงไป ค้างคาวผู้ไม่เคยได้ลงไปแตะกับดินและไม่เคยพบเหล่าสรรพสัตว์เลย ค้างคาวมีความสงสัยจึงลองไปดำดินทักหนอนและเหล่ากิ้งกือ ค้างคาวได้เรียนรู้เกี่ยวกับแผ่นดินเยอะมาก ค้างคาวดำไปเรื่อยๆ จนดำขึ้นมาจากดิน ซึ่งวันนี้ดันเป็นพระจันทร์เต็มดวงค้างคางจึงได้กลายร่างเป็นแวมไพร์ แต่ดันหันไปพบกับหมาป่าเดียวดายที่เพิ่งกลายร่าวเสร็จเหมือนกัน แวมไพร์ได้เห็นร่างนั้นแล้ว รู้สึกตกหลุมรักแรกพบ แต่หมาป่าเดียวดายไม่ตกหลุมรักเขา แวมไพร์ได้เต๊าะหมาป่าเดียวดายไปเรื่อยๆไม่ย่อท้อจนสำเร็จ แล้วได้มาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันในกระท่อม

# data[].attributes.body
วันนึงมีหมาจรจัดมาอยู่หน้าบ้าน มันมาหลบฝนตรงหน้าบ้าน ที่บ้านก็ให้อาหารมัน วันต่อมามันก็มาหน้าบ้านอีก ก็เลยให้อาหารมันไปอีก จนผ่านมา 1 อาทิตย์ มันก็มาหน้าบ้านทุกวัน จนที่บ้านสงสาร เลยอนุญาติ ให้นำมาเลี้ยงได้

# data[].attributes.body
ณ บ้านหลังหนึ่งได้มีพี่น้องที่รักกันมากก แต่พี่เป็นคนน้องเป็นหมา  พี่น้องคู่นี้จะทำอะไรก็จะทำด้วยกันตลอด มีอยู่วันหนึ่งที่น้องอยากเล่นกับพี่แต่พี่ไม่เล่นจึงงอลน้องเลยแกล้งพี่ในตอนเช้าโดยทำการปลุกแบบกระทืบ พี่จึงบอกว่า ไอ้น้องถ้าทำอีกเดี่ยวต่อยเลย น้องจึงบอกว่า ก็เพราะพี่ไม่เล่นด้วยไง พอพี่รู้จึงขอโทษน้อง แล้วพี่ก็สัญญาว่าจะเล่นกับน้องทุกเย็น จบ ฮ่อง ฮ่อง

# data[].attributes.body
มันเกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้วแต่ก็ไม่นานเกินไปที่จะนึกถึง  บ้านหลังหนึ่งที่รายล้อมด้วยท้องทุ่ง  ท่ามกลางความเงียบแต่ก็ไม่เงียบจนไร้เสียง  แมวสองตัวที่ตกลูกรวมกันได้ 9 ตัว พวกมันส่งเสียงร้อง เสียงที่ว่าไม่ได้ดังมาก แต่มันก็ดังเหลือเกินในโสตประสาทของเจ้าตูบทั้ง 3  พวกมันเดินกันให้ว่อนเพื่อตามหาต้นตอของเสียง โชคดีที่ลูกแมวเหล่านั้นอยู่ในอ้อมกอดอุ่น ๆ ของแม่แมวบนที่นอนในบ้าน มันจึงรอดมาได้   และตัวเลขเหล่านี้ก็สร้างเรื่องที่ยิ่งใหญ่ในบ้านหลังน้อย  เมื่อหญิงสาววัยกลางคนเห็นลูกแมว  "93" เธอพูดขึ้น  งวดนี้93 แมว 9  หมา 3 มันมาแน่  ผมได้แต่ฟังด้วยใบหน้าที่รับรู้แต่ไม่เคยเข้าใจสิ่งเหล่านี้เลยในความคิด  และแล้ววันที่ 16 เวลา 16.00 น. ก็มาถึง  ผมถามว่าเธอว่างวดนี้ถูกมั้ย  เธอด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมพลังว่า "ถูก"  ผมยินดีกับเธอ  "ถูกกิน" เธอกล่าวทิ้งท้าย.

# data[].attributes.headline
ชื่อเล่น เลขที่

# data[].attributes.subject
ชื่อเล่น เลขที่

# data[].attributes.body
พิมพ์เรื่องเล่า