# data[].attributes.location_name
Διόνυσος, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Εκπαιδευτικό φυλλάδιο από την έκθεση«Το ’21 αλλιώς: Η Ελληνική Επανάστασης με φιγούρες και διοράματα PLAYMOBIL»

# data[].attributes.subject
Εκπαιδευτικό φυλλάδιο από την έκθεση«Το ’21 αλλιώς: Η Ελληνική Επανάστασης με φιγούρες και διοράματα PLAYMOBIL»

# data[].attributes.attachment_link.title
H Ελληνική Επανάσταση με φιγούρες και διοράματα PLAYMOBIL

# data[].attributes.attachment_link.description
ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΛΙΑΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΔΙΟΥ Οκτώβριος 2020-Ιανουάριος 2021 H Ελληνική Επανάσταση με φιγούρες και διοράματα PLAYMOBIL

# data[].attributes.location_name
Σκύρος, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
ΖΩΓΡΑΦΙΖΩ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ

# data[].attributes.subject
ΖΩΓΡΑΦΙΖΩ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ

# data[].attributes.headline
ΨΗΦΙΑΚΗ ΤΑΞΗ: ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ 25η ΜΑΡΤΙΟΥ

# data[].attributes.subject
ΨΗΦΙΑΚΗ ΤΑΞΗ: ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ 25η ΜΑΡΤΙΟΥ

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Ψηφιακή Τάξη

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ο αγώνας του 1821 ήταν τραχύς, συνεχής και άνισος. Χρειάστηκε να δοθούν σκληρές μάχες και να χυθεί πολύ αίμα για να φθάσουμε στη νίκη. Οχτώ περίπου χρόνια πάλευαν ασταμάτητα οι Έλληνες εναντίον του φοβερού τυράννου. Ήταν χρόνια γεμάτα από φρικτές θυσίες, ερημώσεις, στερήσεις, απερίγραπτα μαρτύρια, σφαγές. Αλλά και χρόνια γεμάτα από νίκες, ένδοξα τρόπαια και κατορθώματα, που προκάλεσαν το θαυμασμό ολόκληρου του κόσμου.
Στις ατέλειωτες και αδυσώπητες αυτές τιτανομαχίες αποκαλύφθηκε όλη η δύναμη της αδάμαστης ελληνικής ψυχής και το πολεμικό σθένος των ηρώων του '21. Θα παρακολουθήσετε τώρα σε μία ιστορική αναδρομή την αιματόβρεχτη αλλά συνάμα και θριαμβευτική πορεία προς τη μεγάλη νίκη.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ενότητα 12: 25η Μαρτίου

# data[].attributes.attachment_link.description
1821 χρονικό γιορτή εικόνες παρουσιάσεις σχολείο μουσική Κολοκοτρώνης β. Ο Γέρος του Μ­οριά γ. Μαντώ Μαυρογένους

# data[].attributes.headline
ΤΟ '21 ΑΛΛΙΩΣ. ΔΙΟΡΑΜΑΤΑ ΜΕ PLAYMOBIL

# data[].attributes.subject
ΤΟ '21 ΑΛΛΙΩΣ. ΔΙΟΡΑΜΑΤΑ ΜΕ PLAYMOBIL

# data[].attributes.attachment_link.title
Explore Το ’21 αλλιώς: Η Ελληνική Επανάσταση με φιγούρες και διοράματα PLAYMOBIL | The Greek War of Independence in PLAYMOBIL Dioramas in 3D

# data[].attributes.attachment_link.description
Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς.

# data[].attributes.headline
ΖΩΓΡΑΦΙΖΩ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ 21

# data[].attributes.subject
ΖΩΓΡΑΦΙΖΩ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ 21

# data[].attributes.location_name
Ποτέντσα, Ιταλία

# data[].attributes.headline
ΖΩΓΡΑΦΙΖΩ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ 21

# data[].attributes.subject
ΖΩΓΡΑΦΙΖΩ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ 21

# data[].attributes.headline
ΖΩΓΡΑΦΙΖΩ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ 21

# data[].attributes.subject
ΖΩΓΡΑΦΙΖΩ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ 21

# data[].attributes.headline
ΖΩΓΡΑΦΙΖΩ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ 21

# data[].attributes.subject
ΖΩΓΡΑΦΙΖΩ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ 21

# data[].attributes.headline
ΖΩΓΡΑΦΙΖΩ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ 21

# data[].attributes.subject
ΖΩΓΡΑΦΙΖΩ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ 21

# data[].attributes.headline
ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ

# data[].attributes.subject
ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ

# data[].attributes.attachment_link.title
"Ελεύθεροι Πολιορκημένοι" 1

# data[].attributes.attachment_link.description
View the interactive image by Katerina Georgiou

# data[].attributes.location_name
Ναύπακτος, Ελλάδα

# data[].attributes.body
ναυμαχία της Ναυπάκτου

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Σαν Σήμερα .gr

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Από τις μεγαλύτερες ναυμαχίες όλων εποχών, τόσο για τον αριθμό των σκαφών που ενεπλάκησαν, όσο και για την τακτική που εφαρμόστηκε. Έλαβε χώρα στις 7 Οκτωβρίου 1571 στην ευρύτερη περιοχή της Ναυπάκτου (τότε Λέπαντο), με αντιπάλους τα χριστιανικά κράτη της Δύσης και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Έληξε την ίδια μέρα, με θριαμβευτική επικράτηση των Δυτικών.

Η κυριαρχία των Οθωμανών στη Μεσόγειο μετά και την κατάκτηση της Κύπρου (1571) τροφοδότησε τις επεκτατικές τους διαθέσεις προς δυσμάς. Τα χριστιανικά κράτη αφυπνίστηκαν, παραμέρισαν για λίγο τις διαφορές τους και με πρωτοβουλία του Πάπα Πίου Ε' συγκρότησαν στις 25 Μαΐου 1571 τον "Ιερό Αντιτουρκικό Συνασπισμό (Sacra Liga Antiturca). Τον αποτελούσαν η Ισπανία, η Βενετία, η Γένουα, το Παπικό Κράτος, η Σαβοΐα, η Μάλτα και άλλες μικρότερες πόλεις της ιταλικής χερσονήσου. Αποφασίστηκε η συγκρότηση στόλου και η αποστολή του στην ανατολική Μεσόγειο.

H ναυτική δύναμη, με επικεφαλής τον νεαρό ισπανό πρίγκηπα Δον Χουάν της Αυστρίας, συγκεντρώθηκε στη Μεσίνα της Σικελίας και με τις ευλογίες του Πάπα απέπλευσε στις 16 Σεπτεμβρίου 1571. Δέκα μέρες αργότερα, ο στόλος έφθασαν στην Κεφαλλονιά, όπου πραγματοποίησε τις τελευταίες του προετοιμασίες, ενόψει της αναμέτρησής του με τον Οθωμανικό, που ναυλοχούσε στη Ναύπακτο.

Ο συμμαχικός στόλος αριθμούσε 210 γαλέρες, 30 φρεγάτες, 24 μεταφορικά πλοία και άλλα μικρότερα πλοία συνοδείας. Τα πληρώματα των πλοίων έφθαναν τους 38.000 άνδρες, από τους οποίους οι 15.000 ήταν Έλληνες από τα νησιά του Ιονίου και την Κρήτη. Πλούσιοι Έλληνες είχαν εξοπλίσει πλοία και βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή της επιχείρησης, όπως ο κερκυραίος Στυλιανός Χαλικιόπουλος, ο ζακυνθινός Μαρίνος Σιγούρος και ο κρητικός Μανούσος Θεοτοκόπουλος (αδελφός του ζωγράφου Δομήνικου Θεοτοκόπουλου).

Ο Οθωμανικός στόλος με επικεφαλής τον Μουεζίν Ζαντέ Αλή Πασά είχε 210 γαλέρες και 50 άλλα πλοία συνοδείας. Τα πληρώματα έφθαναν τους 47.000 άνδρες, από τους οποίους 15.000 ήταν Έλληνες βίαια στρατολογημένοι. Υπολειπόταν σε δύναμη πυρός και ηθικό, καθώς τα πληρώματα μάχονταν για πολύ καιρό και ήταν εξουθενωμένα. Η τουρκική αρμάδα ήταν αποκλειστικά κωπήλατη, ενώ ο συμμαχικός στόλος διέθετε και ιστιοφόρα πλοία, που ήταν το νέο στοιχείο της ναυτικής μάχης.

Η αποφασιστική αναμέτρηση δόθηκε στις εκβολές του Αχελώου ποταμού, κοντά στα νησάκια Εχινάδες, στις 7 Οκτωβρίου 1571, αλλά έμεινε στην ιστορία ως Ναυμαχία της Ναυπάκτου. Από το πρωί έως αργά το απόγευμα η σύγκρουση διεξαγόταν με τρομερή ένταση. Ο αγώνας σε ορισμένες φάσεις μεταφέρθηκε από κατάστρωμα σε κατάστρωμα και γινόταν σώμα με σώμα.

Ο χριστιανικός στόλος με αρτιότερο οπλισμό και καλύτερη τακτική νίκησε κατά κράτος τον αντίπαλό του, που ήταν σχεδόν αήττητος μέχρι τότε. Με τα λόγια του συγγραφέα του "Δον Κιχώτη" Μιγκέλ ντε Θερβάντες, που πήρε μέρος στη ναυμαχία κι έχασε το αριστερό του χέρι: "Ήταν η πιο μεγαλόπρεπη στιγμή που γνώρισαν οι περασμένοι ή τούτοι οι σημερινοί καιροί, ή που θα δούνε οι μελλούμενοι".

Η Οθωμανική πλευρά κατόρθωσε να διασώσει μόλις 50 πλοία, ενώ οι απώλειες σε έμψυχο δυναμικό ανήλθαν σε 20.000 νεκρούς, ανάμεσά τους ο Μουεζίν Ζαντέ Αλή Πασάς, ο αιγύπτιος αρχηγός Μεχμέτ Σιρόκο και 160 μπέηδες. Οι σύμμαχοι έχασαν 8.000 άνδρες, μεταξύ αυτών και ο βενετός ναύαρχος Αγκοστίνο Μπαρμπαρίγκο, και μόλις 20 γαλέρες. Βαρύς ήταν και ο φόρος που πλήρωσε το ελληνικό στοιχείο. Οι ιστορικοί υπολογίζουν ότι το 30-40% των νεκρών πρέπει να ήταν Έλληνες, αν υπολογίσουμε τη σύνθεση των πληρωμάτων και των δύο πλευρών. Πάντως, αρκετοί Έλληνες που είχαν στρατολογηθεί δια της βίας από τους Οθωμανούς, απέκτησαν την ελευθερία τους.

Η νίκη των συμμάχων χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό στη Δύση. Μεγάλοι ζωγράφοι της εποχής, όπως ο Τιντορέτο, ο Τιτσιάνο και ο Βερονέζε, απαθανάτισαν με έργα τους σκηνές της ναυμαχίας, ενώ ο Ελ Γκρέκο φιλοτέχνησε το πορτρέτο του μεγάλου νικητή, Δον Χουάν της Αυστρίας.

Η συντριβή των Οθωμανών μπορεί να ανέκοψε την επεκτατική πολιτική της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας προς την Ευρώπη, δεν έφερε όμως τα επιθυμητά αποτελέσματα για τα χριστιανικά κράτη της Δύσης. Ο διακαής τους πόθος για την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης δεν πραγματοποιήθηκε, εξαιτίας των μεταξύ τους ανταγωνισμών, που επέτρεψε στον σουλτάνο να διατηρήσει την κυριαρχία του στη Μεσόγειο για πολύ καιρό ακόμη.

Για τους υπόδουλους Έλληνες η νίκη των συμμάχων ήταν μια χαραμάδα ελπίδας για την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού. Επαναστάτησαν πολλές περιοχές (Μάνη, Πάτρα, Αίγιο, Γαλαξίδι, Πάργα, Ηγουμενίτσα, Βόνιτσα, Άνδρος, Πάρος, Νάξος), αλλά χωρίς αποτέλεσμα.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Σαν Σήμερα .gr

# data[].attributes.attachment_link.title
Η Ναυμαχία της Ναυπάκτου

# data[].attributes.attachment_link.description
Από τις μεγαλύτερες ναυμαχίες όλων εποχών, τόσο για τον αριθμό των σκαφών που ενεπλάκησαν, όσο και για την τακτική που εφαρμόστηκε. Έλαβε χώρα στις 7 Οκτωβρίου 1571 στην ευρύτερη περιοχή της Ναυπάκτου (τότε Λέπαντο), με αντιπάλους τα χριστιανικά κράτη της Δύσης και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Έληξε την ίδια μέρα, με θριαμβευτική επικράτηση των Δυτικών.

# data[].attributes.location_name
Μάνη, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Μάνη, Ελλάδα

# data[].attributes.subject
Μάνη, Ελλάδα

# data[].attributes.body
η επανάσταση στη Μάνη

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η κήρυξη της επανάστασης στη Μάνη, στην ιστορική αυτή περιοχή της Πελοποννήσου, έλαβε χώρα στις 17 Μαρτίου του 1821 σύμφωνα με την τοπική προφορική παράδοση. Σύμφωνα με τις γραπτές μαρτυρίες οι πρόκριτοι της περιοχής, που τελούσε υπό προνομιακό καθεστώς, ζήτησαν από τον ηγέτη τους να ξεκινήσει πρώτη η Μάνη τον αγώνα της απελευθέρωσης, κάτι που ήταν σύμφωνο και με τους σχεδιασμούς της Φιλικής Εταιρείας. Έτσι μετά από πρόσκληση του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη συγκεντρώθηκαν όλοι οι Μανιάτες οπλαρχηγοί στην Τσίμοβα, τη σημερινή Αρεόπολη, κι αποφάσισαν την έναρξη του αγώνα κατά των Τούρκων, που οδήγησε στην απελευθέρωση της Καλαμάτας και τη δημιουργία της Μεσσηνιακής Γερουσίας. Οι γραπτές μαρτυρίες δεν αναφέρουν την τέλεση κάποιας τελετής κήρυξης της επανάστασης.

Κατά μία άποψη η κήρυξη της Επανάστασης στην Αγία Λαύρα την 25η Μαρτίου είναι θρύλος, ενώ κατ' άλλους στηρίζεται σε πρωτογενείς πηγές. Σύμφωνα με την άποψη περί θρύλου, στις 25 Μαρτίου ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, αφού ύψωσε στην Αγία Λαύρα το λάβαρο της μονής που είχε χρυσοκεντημένη την εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, είτε σημαία με το σταυρό, όρκισε τους πολεμιστές και κήρυξε θρησκευτικά την Επανάσταση (βλ. κύριο λήμμα).

Κατά την ιστορικό Έφη Αλαμανή, που έγραψε το σχετικό κεφάλαιο στην "Ιστορία του Ελληνικού Έθνους", η υπόθεση της Αγίας Λαύρας θεωρείται θρύλος καθώς δεν προκύπτει ότι βρισκόταν κανείς εκεί τόσο στις 25 Μαρτίου, όσο και στις 21, ημερομηνία της πρώτης πολεμικής επιχείρησης στην Πελοπόννησο. Σύμφωνα με την αυτοβιογραφία του οπλαρχηγού Βασίλειου Αθ. Πετιμεζά αναφέρεται ότι στις 20 Μαρτίου εκείνος και 40 οπλίτες έφτασαν στην Αγία Λαύρα και έμειναν ως τη δοξολογία της 25ης Μαρτίου. Σε άλλες ωστόσο πηγές όπως σε υπόμνημα του Ιωάννη Κωλέττη προς τον Όθωνα το 1835 και σε έντυπο του 1850 γίνεται λόγος για κήρυξη της επανάσταση στην Αγία Λαύρα από τον Γερμανό στις 17 Μαρτίου, ημέρα εορτής του Αγίου Αλεξίου, πολιούχου των Καλαβρύτων . Λίγες μέρες μετά την άφιξη τους εκεί στις 10 ή 13 Μαρτίου, όλοι οι αρχιερείς και οι πρόκριτοι διασκορπίσθηκαν στα ορεινά χωριά της Αχαΐας. Ειδικότερα ο Παλαιών Πατρών Γερμανός έμεινε στα Νεζερά ως την ημέρα των τουρκικών προκλήσεων στην Πάτρα ( 23 Μαρτίου). Από τους Έλληνες απομνημονευματογράφους μόνο ο Κανέλλος Δεληγιάννης, που έγραψε πολύ αργότερα τα απομνημονεύματά του και θέλησε μάλιστα να συνδέσει με την εξέγερση της ιδιαίτερης πατρίδος του τα γεγονότα της Αγίας Λαύρας, αναφέρει ότι από εκεί άρχισε ο αγώνας στις 23 Μαρτίου. Πιστεύεται ότι ο θρύλος της Αγίας Λαύρας οφείλεται κατεξοχήν στο Γάλλο ιστορικό Φρανσουά Πουκεβίλ, που έγραψε το 1824 την Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης. Αν και περιγράφει με κάποιες φανταστικές λεπτομέρειες τη δοξολογία που έγινε στην Αγία Λαύρα, τον λόγο που εκφώνησε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, την ορκωμοσία των παλικαριών κλπ. ο ίδιος δεν αναφέρει ως ημερομηνία της τέλεσης των παραπάνω γεγονότων την 25η Μαρτίου (ημέρα του Ευαγγελισμού) αλλά αντίθετα τα συγκεκριμένα γεγονότα τα τοποθετεί χρονικά λίγες μέρες πριν την άφιξη του Παλαιών Πατρών Γερμανού στην Πάτρα που έγινε όπως γράφει το απόγευμα της 25 Μαρτίου . Την ίδια άποψη έχει και ο πρώτος Έλληνας που έγραψε για την Επανάσταση το 1829 ο Αλέξανδρος Σούτσος. Στο έργο του " Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης" υποστηρίζει ότι η Επανάσταση ξεκίνησε στα Καλάβρυτα όπου ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ύψωσε τη σημαία της εξέγερσης, με άμεσο αποτέλεσμα στις 23 Μαρτίου να ξεσπάσουν ταραχές στην Πάτρα, και οι Τούρκοι να κλειστούν στο κάστρο της πόλης. Κατόπιν αυτός και άλλοι επαναστάτες από τα Καλάβρυτα κατέβηκαν στην Πάτρα οπού παρέδωσαν προκήρυξη στους προξένους των ευρωπαϊκών κρατών ζητώντας την βοήθειά τους στον ελληνικό Αγώνα. Παράλληλα στις 25 Μαρτίου ( 6 Απριλίου με το νέο ημερολόγιο) ξεκίνησε και η πολιορκία του κάστρου της Πάτρας..

Ο θρύλος της Αγίας Λαύρας διαδόθηκε ευρύτατα σε όλη την Ελλάδα και έγινε ιδιαίτερα αγαπητός στους Έλληνες, που δέχτηκαν με συγκίνηση τη σύνδεση των δύο μεγαλύτερων και αλληλένδετων στη συνείδησή τους ιδανικών, της ελευθερίας του έθνους και της ορθοδοξίας. Η αρχή της εθνεγερσίας, συνδεδεμένη με την ημέρα του Ευαγγελισμού και με πρωτοστάτη εκκλησιαστικό άνδρα που όρκιζε τους αγωνιστές στο λάβαρο με την εικόνα της Παναγίας, ήταν φυσικό να συγκινήσει κάθε ελληνική ψυχή. Εκτός όμως από τον θρύλο της Αγίας Λαύρας, η 25η Μαρτίου είναι και για ιστορικούς λόγους στενά συνδεδεμένη με την ιστορία της έναρξης της Επανάστασης. Όπως γράφει ο Ιωάννης Φιλήμων στα προλεγόμενα των απομνημονευμάτων του Παλαιών Πατρών Γερμανού: "Αληθές είναι ότι η επανάσταση έλαβε χαρακτήρα γενικότερο από τις 25, αλλά η πρώτη αρχή της υπάρχει κυρίως από τις 21, διότι ανυψώθηκαν οι σημαίες, τα εθνόσημα διενεμήθησαν και οι Τούρκοι στα φρούρια κλείσθηκαν."

Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας η Πελοπόννησος, όπου οι κοτζαμπάσηδες ήταν η πλέον αντιπροσωπευτική ελληνική ελίτ, αν και δεν ήταν παρά μια σχετικά μικρή περιφέρεια της αυτοκρατορίας, ήταν ωστόσο χωρισμένη σε πολλά βιλαέτια κι ένα μικρό μπεηλίκι, κατά παραχώρηση της Πύλης, τη Μάνη. Στη Μάνη, το σύστημα των προυχόντων αρθρωνόταν με τις τοπικές καπετανίες. Η Μάνη εκτός από την σημαντική κοινωνική καθυστέρηση έναντι της υπόλοιπης Πελοποννήσου, χαρακτηριζόταν και από μια σχετική θεσμική αυτοτέλεια. Μάλιστα, από το 1776, μετά τα Ορλωφικά, παρά τη μικρή έκτασή της είχε ονομαστεί από τους Οθωμανούς μπεηλίκι και ως εκ τούτου δε βρισκόταν στην αρμοδιότητα του πασά της Πελοποννήσου αλλά ελεγχόταν απευθείας από την Υψηλή Πύλη. Επρόκειτο για μια ημιανεξάρτητη, φόρου υποτελή ηγεμονία, υπό την άμεση δικαιοδοσία του καπουδάν πασά. Τη διοίκησή της αναλάμβανε ένας από τους καπεταναίους της περιοχής, που διοριζόταν μπέης και ήταν υπεύθυνος για την τήρηση της τάξης - τον τίτλο του μπέη της Μάνης στις παραμονές της επανάστασης έφερε ο τοπικός προύχοντας Πέτρος Μαυρομιχάλης, γνωστός λόγω του αξιώματός του και ως Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης.

Οι Μανιάτες διατηρούσαν κι ένα ακόμα σημαντικό προνόμιο, το δικαίωμα της οπλοφορίας - αν και φυσικά είναι αμφίβολο κατά πόσο οι Μανιάτες χωρικοί διέθεταν τη χρηματική δυνατότητα να αποκτήσουν πυροβόλα όπλα ή σπαθιά. Στη Μάνη, λοιπόν, οι καπετάνιοι ήταν οι ομόλογοι των κοτζαμπάσηδων, ήταν οι κεφαλές υπεύθυνες έναντι του οθωμανικού κράτους για την τήρηση των όρων της κατάκτησης και τις υποχρεώσεις του πληθυσμού. Έτσι, οι καπετάνιοι της Μάνης αποτελούσαν μια νομοκατεστημένη τοπική ελίτ υπό τη μορφή της στρατιωτικής αριστοκρατίας, όπου ο πατριάρχης της κάθε οικογένειας ταυτιζόταν με τον πολέμαρχό της. Αυτή η ελίτ ήταν γεωγραφικά κατανεμημένη σε καπετανίες άνισης ισχύος, οι οποίες βρίσκονταν σε διαρκή ανταγωνισμό μεταξύ τους.

Ωστόσο, παρά τις αντιπαλότητες και τις διαμάχες μεταξύ των μεγάλων οικογενειών της περιοχής, κατά τις τελευταίες δεκαετίες της Τουρκοκρατίας σημειώθηκαν αρκετά επαναστατικά κινήματα και οργανώθηκε η καθολική συμμετοχή των Μανιατών στη μεγάλη επανάσταση. Η συνένωση είχε γίνει με πολύ κόπο, διότι υπήρχαν παλιές αντιζηλίες και μίση μεταξύ των αρχηγών των ισχυρών με πολυάριθμα μέλη οικογενειών της Μάνης, που αποτελούσαν πατριές. Καθένας από αυτούς τους αρχηγούς θεωρούσε τον εαυτό του αυτοτελή σε σχέση τόσο με τους άλλους όσο και με τον ίδιο τον μπέη. Υπήρχαν και οικογένειες σε μέλη των οποίων είχε δοθεί κατά το παρελθόν το αξίωμα του μπέη, γεγονός που δε ξεχνούσαν. Η εκδίκηση (γδικιωμός) είχε την ισχύ άγραφου αλλά αδυσώπητου και απαρασάλευτου σκληρού νόμου. Όμως ο πόθος της ελευθερίας και ο αγώνας για την αποτίναξη του τυράννου, στον οποίο εξαιτίας της οπλικής τους υπεροχής οι Μανιάτες θα έπαιζαν πρωταγωνιστικό ρόλο, τους έκανε να παραμερίσουν τα πάθη τους.

Στα κέντρα της Αχαΐας και της Μεσσηνίας, αν συνυπολογίσουμε σε αυτά και τη δύναμη της δυτικής Μάνης, υπήρχαν οι περισσότεροι από τους σημαντικούς προκρίτους και αρχηγούς των όπλων της χερσονήσου. Όμως η σημαντική μεταξύ των δύο περιφερειών διαφορά ήταν ότι, ενώ στην Αχαΐα μόνο τις τελευταίες ημέρες πριν την επανάσταση είχε σχηματιστεί επαναστατικό στρατόπεδο στη Μονή Ομπλού, διότι ήταν αδύνατο να γίνει αυτό χωρίς την πρόβλεψη ταχείας δράσης, αντίθετα στη Μάνη χάρη στο ιδιότυπο πολιτικό σύστημά της και στη σχετική της αυτοτέλεια, υπήρχε ικανός αριθμός από μόνιμες και ανεξέλεγκτες ένοπλες δυνάμεις υπό τις εντολές έμπειρων αρχηγών, οι οποίοι παρά τις μεταξύ τους διαφορές ήταν έτοιμοι στις παραμονές του αγώνα να συμπράξουν υπό τη γενική ηγεσία του αναγνωρισμένου από το Σουλτάνο τοπικού άρχοντα με τον τίτλο του μπέη της Μάνης, Πέτρου Μαυρομιχάλη. Φυσικά, η σπουδαιότερη προϋπόθεση προκειμένου να πάρουν μέρος στον αγώνα οι Μανιάτες ήταν να λάβει τη σχετική απόφαση ο Πετρόμπεης, κάτω από την εξουσία του οποίου θα συντάσσονταν όλοι οι πολέμαρχοι.

Τον Οκτώβριο του 1819 οι αρχηγοί συγκεντρώθηκαν στις Κιτριές, στο σπίτι του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, του τελευταίου μπέη της Μάνης, και υπέγραψαν συμφωνία για συνεννόηση και κοινή προετοιμασία. Στη Μάνη, όπως και σε άλλες επαρχίες της Πελοποννήσου, υπήρχαν διαφωνίες ως προς το ποιος ήταν ο κατάλληλος χρόνος για την έναρξη της επανάστασης. Οι οικογένειες των Μούρτζηνων (ή Τρουπάκηδων) και των Τζαννετάκηδων είχαν ταχθεί υπέρ της γρήγορης έναρξής της. Αντίθετα ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης και οι συντηρητικοί πρόκριτοι της Καλαμάτας για μεγάλο χρονικό διάστημα διατηρούσαν επιφυλάξεις όχι για τον αγώνα καθεαυτό, αλλά για την εξασφάλιση των προϋποθέσεων υπό τις οποίες το κίνημα θα μπορούσε να φτάσει σε αίσιο αποτέλεσμα. Ήθελαν κυρίως να προετοιμαστεί η επανάσταση στη Μάνη, η οποία και το κατάλληλο έδαφος διέθετε αλλά και περισσότερη δύναμη σε άντρες και όπλα.

Καθώς το κύρος του Πετρόμπεη και η επιρροή του στον πληθυσμό της επαρχίας καθιστούσαν απαραίτητη τη συμμετοχή του στον αγώνα, από καιρό οι Φιλικοί προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να κατανικήσουν τους δισταγμούς του. Ο Περραιβός ήδη από τον προηγούμενο χρόνο είχε έρθει στη Μάνη με σκοπό να συμφιλιώσει τις αλληλομισούμενες ηγετικές οικογένειες του τόπου. Ο Πετρόμπεης είχε μυηθεί στην Εταιρεία αλλά χωρίς να του αποκαλυφθεί ποτέ η αρχή, πράγμα το οποίο σταθερά επεδίωκε. Είχε, βέβαια, φανταστεί όπως και πολλοί άλλοι ότι μυστικός αρχηγός ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας και ότι την όλη υπόθεση κινούσε η ρωσική πολιτική. Για να επικοινωνήσει, λοιπόν, με τον υποτιθέμενο αρχηγό ανέθεσε στο φίλο και έμπιστο σύμβουλό του για τις υποθέσεις της Μάνης Καμαρηνό Κυριακό από την Καλαμάτα, που βρισκόταν τότε στην Κωνσταντινούπολη για εμπορικούς λόγους, να μεταβεί στη Ρωσία με επιστολή του προς τον Καποδίστρια στην οποία εξέθετε όσα σκεπτόταν και θεωρούσε επιβαλλόμενα για το κίνημα, κυρίως όσα αφορούσαν την οικονομική πλευρά της προετοιμασίας.

Ο Καμαρηνός επεδίωξε να τον συναντήσει εκ νέου και του επανέλαβε με φορτικότητα τα αιτήματά του. Τελικά αποχώρησε οργισμένος καταλήγοντας στο αυθαίρετο συμπέρασμα ότι η Φιλική Εταιρεία είχε πάψει προ πολλού να υφίσταται και ότι το κίνημα που ετοίμαζε ο Υψηλάντης δεν είχε σχέση με την εθνεγερσία αλλά με ιδιοτελείς σκοπούς του αρχηγού που επεδίωκε να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της οικογένειάς του. Με τον τρόπο αυτό κατέστη ύποπτος και παρακολουθούνταν. Κατά την επιστροφή του, όταν οι περί τον Υψηλάντη είχαν αρχίσει τη δράση τους στη Μολδοβλαχία, ενώ βρισκόταν σε ένα σλέπι για να διαβεί το Δούναβη, δολοφονήθηκε από τους ναύτες του πλοιαρίου Καραβιά και Σφαέλλο ύστερα από εντολή του Ευμορφόπουλου που εκτελούσε διαταγή ανωτέρου του. Τα γεγονότα αυτά, για τα οποία ο Πετρόμπεης δεν είχε καμία ενημέρωση, είχαν συμβεί το τελευταίο διάστημα πριν από την επανάσταση.

Ακολουθώντας τις εντολές της Φιλικής Εταιρείας ο Χριστόφορος Περραιβός ξαναπήγε στη Μάνη μετά από τη σύσκεψη στο Ισμαήλιο επιφορτισμένος να ανακοινώσει στους Μανιάτες τις παραγγελίες του Υψηλάντη για σύντομη έναρξη της επανάστασης πρώτα από την πατρίδα τους και να τους ζητήσει να προβούν στις απαραίτητες προετοιμασίες.

Ο Πετρόμπεης είχε με επιτυχία κατορθώσει να καλύψει την παρουσία και τη δράση των οπλαρχηγών. Το γεγονός όμως ότι παράλληλα οι Φιλικοί της Κωνσταντινούπολης είχαν βοηθήσει το γιο του Γεώργιο, που τον κρατούσαν οι Τούρκοι όμηρο στην Κωνσταντινούπολη ως εγγυητή της πατρικής πίστης προς τον σουλτάνο να δραπετεύσει και η συνακόλουθη άφιξη του νέου στη Μάνη, όπου και μετέδιδε με ενθουσιασμό τις ιδέες του υπέρ της επανάστασης δεν έμειναν άγνωστα στους Τούρκους και ενοχοποίησαν ακόμη περισσότερο τον Πετρόμπεη, που η απειθαρχία του στην εντολή να συλλάβει τον Κολοκοτρώνη και τον Παπαφλέσσα τον είχαν ήδη καταστήσει ύποπτο στην τουρκική διοίκηση, η οποία μάλιστα σχεδίαζε την αντικατάστασή του ως "μπάσμπογλου" της Μάνης. Οι υποψίες των Τούρκων μετριάστηκαν κάπως όταν στα τέλη Φεβρουαρίου ο Τούρκος διοικητής της Πελοποννήσου, προκειμένου να αποδυναμώσει το ενδεχόμενο της εξέγερσης στην επικράτειά του, κάλεσε όλους τους αρχιερείς και τους προκρίτους της Πελοποννήσου στην Τριπολιτσά, με το πρόσχημα της σύσκεψης, στην πραγματικότητα όμως, για να τους κρατήσει εκεί. Ο Πετρόμπεης κατόρθωσε να αποφύγει τη μετάβασή του στην Τρίπολη προφασιζόμενος ασθένεια έστειλε όμως στη θέση του το γιο του Αναστάσιο, καθησυχάζοντας την απρόσκοπτη δράση των καπεταναίων.

Οι γιοι του Πετρόμπεη, νέοι σε ηλικία, αποφασιστικοί και γενναίοι, εκμηδένισαν τους δισταγμούς του. Δύο σπουδαίοι άνδρες, ο Παπαφλέσσας και ο Περραιβός, λειτουργούσαν ως δίαυλοι επικοινωνίας με τον μπέη και τους άλλους αρχηγούς, ενώ από την νoτιοδυτική Αρκαδία ο Κανέλλος Δεληγιάννης, που συγκέντρωνε από το Φεβρουάριο τρόφιμα και πολεμοφόδια, βρισκόταν σε συχνή επικοινωνία με τους προκρίτους της Αχαΐας που βρίσκονταν στην περιφέρεια των Καλαβρύτων και με τον Πετρόμπεη. Έτσι, επί της ουσίας ο Κανέλλος Δεληγιάννης υπήρξε τρόπον τινά ο συντονιστής της έναρξης του αγώνα στις δύο εκείνες σημαντικές περιφέρειες της Πελοποννήσου και εξαιτίας των ενεργειών του εξηγείται ο συγχρονισμός των γεγονότων στην Αχαΐα και τη Μεσσηνία.

Από τις γραπτές πηγές παραδίδεται ότι τις παραμονές της επανάστασης οι αρχιερείς και πρόκριτοι της Αχαΐας, που επίσης είχαν αποφύγει την κράτησή τους στην Τριπολιτσά, ζήτησαν από τον Πετρόμπεη να αρχίσει πρώτη η Μάνη τον αγώνα. Έτσι, ακολούθησε η συγκέντρωση όλων των Μανιατών οπλαρχηγών, ύστερα από πρόσκληση του Πετρόμπεη, την 17η Μαρτίου 1821, στην Τσίμοβα, τη σημερινή Αρεόπολη, που ήταν η πρωτεύουσα των Μαυρομιχαλαίων. Εκεί "συνεννοήθησαν να λάβωσι τα όπλα κατά των Τούρκων", όπως μαρτυρεί ο Ιωάννης Κολοκοτρώνης, και ο παριστάμενος Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ανέλαβε να διαβιβάσει την απόφαση αυτή στους οπλαρχηγούς της Μεσσηνίας, της Αρκαδίας και της Αχαΐας. Στην μαρτυρία όμως του Ι. Κολοκοτρώνη δεν αναφέρεται ο τόπος που έγινε η συγκέντρωση των Μανιατών, ούτε αν σε αυτή συμμετείχε ο Πετρόμπεης. Αξιοσημείωτη είναι και η έλλειψη οποιασδήποτε αναφοράς για τα γεγονότα της Αρεόπολης από τον ίδιο το Θεόδωρο Κολοκοτρώνη ο οποίος συμφώνα με τα απομνημονεύματά του από τις 6 Ιανουαρίου μέχρι τις 22 Μαρτίου του 1821 βρισκόταν στην Καρδαμύλη. Σε συγκέντρωση (σύσκεψη) Μανιατών αναφέρεται και ο Ι. Φιλήμων, με απόντα όμως τον Πετρόμπεη . Και σε αυτήν την αναφορά δεν προσδιορίζεται ο τόπος και ο χρόνος που έγινε η συγκέντρωση αυτή. Ο ίδιος συγγραφέας σε άλλο σημείο του βιβλίου του αναφέρει ότι η Μάνη επαναστάτησε στις 22 Μαρτίου 1821. Σε αυτό συμφωνεί και Α. Φραντζής . Ο ίδιος ο Πετρόμπεης δύο μέρες μετά την εικαζόμενη ύψωση της επαναστατικής σημαίας στην Αρεόπολη, σε επιστολή του προς του Υδραίους, όχι μόνο δεν τους ενημερώνει για την κήρυξη της επανάστασης, αλλά εμφανίζεται να κρατά επιφυλακτική θέση απέναντί της, επικαλούμενος έλλειψη των απαραίτητων εφοδίων. Στην τοπική παράδοση, το γεγονός διασώθηκε σαν θρύλος, σύμφωνα με τον οποίο όλοι οι οπλαρχηγοί συγκεντρώθηκαν στην πλατεία της πόλης, μπροστά στο ναό των Ταξιαρχών, και στη θέση "Κοτρώνι" ύψωσαν την πρώτη επαναστατική σημαία, πρόχειρα κατασκευασμένη από λευκό ύφασμα, με γαλάζιο σταυρό στο κέντρο. Στην επάνω πλευρά έγραφε "Νίκη ή Θάνατος" (και όχι "Ελευθερία", γιατί η Μάνη θεωρείτο ελεύθερη), και στην κάτω "ταν ή επί τας". Η σημαία ευλογήθηκε από τους ιερείς και όλοι οι αρχηγοί, με προεξάρχοντα τον Κατσάκο Μαυρομιχάλη, ορκίσθηκαν γονυπετείς ότι ενωμένοι θα αγωνιστούν για την ελευθερία του έθνους. Αυτή η παράδοση από παλαιά είχε λάβει το χαρακτήρα βεβαιωμένης ιστορικής πραγματικότητας με την καθιέρωση τοπικών λαϊκών εορτών κάθε 17 Μαρτίου. Μετά από αυτό, το κράτος κήρυξε την 17 Μαρτίου ως ημέρα εθνικού εορτασμού στην Αρεόπολη. Ατυχώς τα οικογενειακά αρχεία των Μανιατών άλλα χάθηκαν και άλλα καταστράφηκαν ενώ από τους Μανιάτες κανείς δεν έγραψε απομνημονεύματα, έτσι ώστε δεν υπάρχουν γραπτές μαρτυρίες για την τελετή..

Μια άλλη ωστόσο εκδοχή των γεγονότων δίνει ο Μανιάτης ιστορικός Β. Πατριαρχέας. Σύμφωνα με αυτήν, η απόφαση για την έναρξη της επαναστάσεως στη Μάνη πάρθηκε στις Κιτριές (έδρα του Μπέη) και όχι στην Αρεόπολη, λίγες μέρες μετά την 17η Μαρτίου (ημέρα αναχώρησης του Πετρόμπεη από την Αρεόπολη για τις Κιτριές) και μάλιστα μετά από αρκετές συσκέψεις που έκανε ο Πετρόμπεης με τους υπόλοιπους οπλαρχηγούς της Μάνης, στις οποίες συμμετείχε και ο Κολοκοτρώνης.

Έτσι ο Πετρόμπεης κήρυξε την επανάσταση στη Μάνη ενώ οι αρχηγοί της Δυτικής Μάνης υπό την ηγεσία του συγκέντρωσαν τις δυνάμεις τους στη Μεσσηνία και κινήθηκαν προς την Καλαμάτα. Τις ίδιες μέρες, γύρω στα μέσα του Μαρτίου, έφτασε στο λιμάνι του Αρμυρού το φορτωμένο με πολεμοφόδια πλοίο, που είχαν στείλει οι Σμυρνιοί και Αϊβαλιώτες Φιλικοί. Ο Παπαφλέσσας αμέσως ειδοποίησε τον Νικήτα Σταματελόπουλο (Νικηταρά) και τον Αναγνωσταρά, που βρίσκονταν στο μοναστήρι του Προφήτη Ηλία, για την άφιξη του πολύτιμου φορτίου και τους ανέθεσε την επικίνδυνη αποστολή της μεταφοράς του. Προηγουμένως με τέχνασμα κατάφερε να πείσει τον Πετρόμπεη να δώσει άδεια εκτελωνισμού του φορτίου, εκθέτοντάς τον έτσι στους Τούρκους σε περίπτωση αποκάλυψης του περιεχομένου του. Δυστυχώς η με απόλυτη μυστικότητα μεταφορά του φορτίου κατά τη διάρκεια της νύχτας διεκόπη από το πρώτο φως της ημέρας λίγο έξω από την Καλαμάτα.

Συγκεντρώθηκαν τότε όλοι οι Τούρκοι στα ισχυρά σπίτια της πόλης για να αντιτάξουν άμυνα. Όταν όμως το πρωί της 23ης Μαρτίου οι ένοπλοι επαναστάτες εισήλθαν στην πόλη, ο Ηλίας Μαυρομιχάλης και οι θείοι του Ιωάννης και Αντώνιος επικεφαλής επαναστατικής δύναμης κατέλαβαν σημεία της πόλης. Ταυτόχρονα διαβιβάστηκε επιστολή προς τον Αρναούτογλου εκ μέρους του Πετρόμπεη, με την οποία εκείνος του γνωστοποιούσε ότι απέστειλε τον Ηλία και τους υπόλοιπους Μαυρομιχαλαίους για να τον προφυλάξουν από επίθεση κλεφτών.

Ο Πετρόμπεης βρισκόταν ήδη καθ' οδόν επικεφαλής δύο χιλιάδων ενόπλων ως αρχιστράτηγος των "σπαρτιατικών δυνάμεων". Μαζί του συνεκστράτευσαν και άλλοι αρχηγοί της Μάνης, που εγκατέλειψαν τις παλιές φιλονικίες μεταξύ τους: οι Καπετανάκηδες, ο Χρηστέας, οι Κουμουνδουράκηδες, οι Κύβελοι, οι Γρηγοράκηδες, οι Τρουπάκηδες. Με τους Μανιάτες ενώθηκαν επίσης ο Αναγνωσταράς, ο Παπαφλέσσας, ο Νικηταράς, για να είναι η ενέργεια κοινή και συντονισμένη. Μαζί τους συνοδοιπορούσε και μια παράξενη φιγούρα, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, άοπλος, κρατώντας μακρύ ραβδί και φέροντας το ερυθρό ένδυμα του αξιωματικού των επτανησιακών ταγμάτων. Το σώμα αυτό εισήλθε στην πόλη, ενώ ο Αρναούτογλου και οι άλλοι Τούρκοι βρίσκονταν ακόμη κλεισμένοι στα σπίτια τους. Ο λαός υποδέχθηκε τον Πετρόμπεη με αλαλαγμούς. Η Καλαμάτα ήταν ήδη στα χέρια του.

Ο Ηλίας Μαυρομιχάλης συνέστησε στον Αρναούτογλου να παραιτηθεί από τη μάταιη αντίσταση και να παραδοθεί. Πραγματικά, ο Τούρκος διοικητής παρέδωσε την ίδια ημέρα με πρωτόκολλο την πόλη και τον τουρκικό οπλισμό. Το μεσημέρι στις όχθες του χειμάρρου Νέδωνος εμπρός από τη βυζαντινή εκκλησία των Αγίων Αποστόλων, μέσα σε μια πανηγυρική ατμόσφαιρα, ενώ αντηχούσαν οι χαρούμενες κωδωνοκρουσίες των εκκλησιών και οι θριαμβευτικές ιαχές των Ελλήνων, 24 ιερείς και ιερομόναχοι ευλόγησαν, ύστερα από μια συγκινητική δοξολογία, τις ελληνικές σημαίες και όρκισαν τους αγωνιστές.

"Προκήρυξις πρὸς τὰς εὐρωπαϊκὰς Αὐλὰς

ἐκ μέρους τοῦ φιλογενοῦς Ἀρχιστρατήγου τῶν Σπαρτιατικῶν στρατευμάτων Πέτρου Μαυρομιχάλη και τῆς Μεσσηνιακῆς Γερουσίας τῆς ἐν Καλαμάτᾳ.

Ὁ ανυπόφορος ζυγὸς τῆς ὀθωμανικῆς τυραννίας εἰς τὸ διάστημα ἑνὸς καὶ ἐπέκεινα αἰώνος κατήντησεν εἰς μίαν ἀκμήν, ὥστε νὰ μὴ μείνῃ ἄλλο εἰς τοῦς δυστυχεῖς Πελοποννησίους Γραικοὺς εἰμὴ μόνον φωνὴ καὶ αὐτὴ διὰ νὰ ὠθῇ κυρίως τοὺς κρυφίους ἀναστεναγμούς των. Εἰς τοιαύτην ὄντες ἀθλίαν κατάστασιν, στερημένοι ἀπὸ ὅλα τὰ δίκαιά μας, μὲ μίαν γνώμην ὁμοφώνως ἀπεφασίσαμεν νὰ λάβωμεν τὰ ὅπλα καὶ νὰ ὁρμήσωμεν κατὰ τῶν τυράννων.

Πᾶσα πρὸς ἀλλήλους φατρία καὶ διχόνοια, ὡς καρποὶ τῆς τυραννίας, ἀπερρίφθησαν εἰς τὸν βυθὸν τῆς λήθης, καὶ ἅπαντες πνέομεν πνοὴν ἐλευθερίας. Αἱ χεῖρες μας, αἱ ὁποῖαι ἦσαν δεδεμέναι μέχρι τοῦ νῦν ἀπὸ τὰς σιδηρὰς ἀλύσους τῆς βαρβαρικῆς τυραννίας, ἐλύθησαν ἤδη καὶ ἔλαβον τὰ ὅπλα κατὰ τῶν τυράννων. Οἱ πόδες μας, οἱ περιπατοῦντες ἐν νυκτὶ καὶ ἡμέρᾳ εὶς τὰς ἐναγκαρεύσεις τῆς ἀσπλαγχνίας, τρέχουν εἰς ἀπόκτησιν τῶν δικαιωμάτων μας. Ἡ κεφαλή μας, ἡ κλίνουσα τὸν αὐχένα ὑπὸ τὸν σκληρὸν ζυγόν, τὸν ἀπετίναξεν ἤδη καὶ ἄλλο δὲν φρονεῖ εἰμὴ τὴν ἐλευθερίαν της. Ἡ γλῶσσα μας, ἡ ἀδυνατοῦσα νὰ προφέρῃ λόγον ἐκτὸς τῶν ἀνωφελῶν παρακλήσεων πρὸς ἐξιλέωσιν τῶν τυράννων, κράζει τώρα μεγαλοφώνως, καὶ κάμνῃ νὰ ἀντηχῇ ὁ ἀὴρ τὸ γλυκύτατον ὄνομα τῆς ἐλευθερίας. Ἐν ἑνὶ λόγῳ, ἀπεφασίσαμεν ἢ νὰ ἐλευθερωθῶμεν ἢ νὰ ἀποθάνωμεν.

Διὸ παρακαλοῦμεν τὴν συνδρομὴν ὅλων τῶν ἐξευγενισμένων εὐρωπαϊκῶν γενεῶν, ὥστε νὰ δυνηθῶμεν νὰ φθάσωμεν ταχύτερον εἰς τὸν ἱερὸν καὶ δίκαιον σκοπόν μας, καὶ νὰ λάβωμεν τὰ δίκαιά μας καὶ ν' ἀναστήσωμεν τὸ ταλαιπωρημένον ἑλληνικὸν γένος μας.

Δικαίῳ τῷ λόγῳ ἠ μητέρα μας Ἑλλάς, ἐκ τῆς ὁποίας καὶ σεῖς ἐφωτίσθητε, ἀπαιτεῖ ὅσον τάχιστα τὴν φιλάνθρωπον συνδρομήν σας καὶ διὰ χρημάτων, καὶ διὰ ὅπλων, καὶ διὰ συμβουλῶν, τῶν ὁποίων εἴμεθα εὐέλπιδες ὅτι θέλει ἀξιωθῶμεν, καὶ ἡμεῖς θέλομεν σᾶς ὁμολογεῖ ἄκραν ὑποχρέωσιν καὶ ἐν καιρῷ θέλομεν δείξει καὶ πραγματικῶς τὴν ὑπὲρ τῆς συνδρομῆς σας εὐγνωμοσύνην μας.

Ἐν τῷ Σπαρτιατικῷ στρατοπέδῳ τῆς Καλαμάτας

τῇ 23η Μαρτίου 1821

ΠΕΤΡΟΣ ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗΣ

Ἡγεμὼν καὶ Ἀρχιστράτηγος

ΚΑΙ Η ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΗ ΓΕΡΟΥΣΙΑ ΕΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑ".

Αυτή η διακήρυξη, που αποτελεί θαυμαστό για την εποχή του μνημείο του γραπτού λόγου, ανταποκρινόταν πλήρως στο πνεύμα της επανάστασης εκφράζοντας με λυρισμό το πνεύμα της αυτοθυσίας και την αγάπη για την ελευθερία. Η πατρότητά της αποδόθηκε από τους μελετητές σε διάφορα πρόσωπα που παρευρίσκονταν τότε στην Καλαμάτα. Το πιθανότερο είναι ότι προσχέδιο της διακήρυξης είχε φέρει μαζί του ο Παπαφλέσσας από το Ισμαήλιο και προερχόταν από το περιβάλλον του Αλέξανδρου Υψηλάντη.

Η χρονολόγηση της διακήρυξης συμπίπτει σχεδόν με τη διακήρυξη του Αχαϊκού Διευθυντηρίου των Πατρών, η οποία γράφτηκε την 25η Μαρτίου αλλά επιδόθηκε στους προξένους την 26η. Είναι πιθανό να είχε συνταχθεί ήδη από την 23η Μαρτίου, αλλά τέθηκε η ημερομηνία 25 Μαρτίου λόγω του συμβολισμού και διότι η ημέρα αυτή είχε προ πολλού οριστεί ως ημέρα της επανάστασης. Υπάρχει αντίγραφο αυτής της διακήρυξης στα αρχεία του Λονδίνου με χρονολογία 23 Μαρτίου αλλά σ' αυτό πιθανώς τέθηκε αναδρομική ημερομηνία. Στη βρετανική εφημερίδα Morning Chronicle της 15 Ιουνίου 1821, η προκήρυξη φέρει ημερομηνία 25 Μαρτίου (Παλ. Ημ.). Στην Ελλάδα δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην εφημερίδα "Σάλπιγξ Ελληνική" την 25 Αυγούστου 1821 με ημερομηνία 28 Μαρτίου, αλλά αυτή είναι η ημέρα της πρώτης σύγκλησης της Μεσσηνιακής Γερουσίας. Ορθή θεωρείται η ημερομηνία που παραδίδει και ο Τρικούπης, η 25η Μαρτίου 1821.
Μετά τη διακήρυξη προς τα Ανακτοβούλια της Ευρώπης ο Πετρόμπεης απηύθυνε ιδιαίτερη διακοίνωση προς τον αυτοκράτορα Αλέξανδρο, θεωρώντας τον ευμενώς διακείμενο προς τους Έλληνες, και επιπρόσθετα συνέταξε επιστολή προς τον Ιωάννη Καποδίστρια, στον οποίο ανέφερε τα γεγονότα και τις ανάγκες των επαναστατών. Οι τελευταίες αυτές κινήσεις πιστοποιούν το γεγονός ότι ο Πετρόμπεης αγνοούσε την αποτυχία του Καμαρηνού στην Πετρούπολη.
Ο Φιλήμων θεωρεί την υπό τον Μαυρομιχάλη Μεσσηνιακή Γερουσία ως το "δεύτερο επαναστατικό διευθυντήριο", με πρώτο εκείνο των Πατρών υπό τους Γερμανό, Ζαήμη, Παπαδιαμαντόπουλο, Λόντο κτλ., και τρίτο το αρχηγείο του Κολοκοτρώνη.

Συγχρόνως στην πρώτη αυτή σύσκεψη της Μεσσηνιακής Γερουσίας συζητήθηκε ποιο έπρεπε να ήταν το αμέσως επόμενο βήμα της Επανάστασης. Ο Κολοκοτρώνης πρότεινε να κατευθυνθούν όλοι μαζί προς το εσωτερικό της Πελοποννήσου, για να γενικεύσουν την επανάσταση και να εμποδίσουν την ενίσχυση της Τριπολιτσάς από τους Τούρκους που συνεχώς κατέφθαναν εκεί από όλες τις επαρχίες. Αντίθετα οι Μεσσήνιοι και μαζί τους και ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης υποστήριζαν ότι έπρεπε πρώτα να ενισχυθούν οι ασθενείς επαρχίες της Κορώνης και της Μεθώνης, όπου οι κάτοικοι κινδύνευαν από τους κλεισμένους στα κάστρα Τούρκους. Τελικά αποφασίσθηκε ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης με τους πιο ηλικιωμένους προκρίτους (Καπετανάκηδες, Πατριαρχέα κλπ.) να παραμείνουν στην Καλαμάτα για τον συντονισμό των επιχειρήσεων και τον ανεφοδιασμό των αγωνιστών, ενώ από τους οπλαρχηγούς ο Κολοκοτρώνης, με τον Παπαφλέσσα, τον Αναγνωσταρά να προχωρήσουν στο εσωτερικό της Πελοποννήσου. Οι υπόλοιποι θα κατευθύνονταν προς τα μεσσηνιακά κάστρα και θα άρχιζαν την πολιορκία τους.

Πραγματικά την επομένη της απελευθέρωσης της Καλαμάτας (24 Μαρτίου), ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ξεκίνησε για την Αρκαδία. Στους 30 δικούς του άνδρες προστέθηκαν 200 του Μούρτζηνου και 70 του Πετρόμπεη. Με μια πρόχειρη σημαία μπροστά, οι 300 αγωνιστές έφθασαν την ίδια ημέρα στον πρώτο τους σταθμό, στη Σκάλα. Εκεί ήλθαν ο Αναγνωσταράς και ο Παπαφλέσσας κι έστειλαν στους κατοίκους της Αρκαδίας επιστολή στην οποία έγραφαν: "Η ώρα έφθασε, το στάδιον της δόξης και της ελευθερίας ηνοίχθη. Τα πάντα είναι δικά μας και ο Θεός του παντός μεθ' ημών έσεται. Μη πτοηθήτε εις το παραμικρόν...". Τους διαβεβαίωναν μάλιστα πως οι ίδιοι έφθαναν με "10.000 στρατεύματα". Η επιστολή είχε γραφτεί την προηγούμενη ημέρα στην Καλαμάτα και έτσι έχει ημερομηνία 23 Μαρτίου.

Στις 25 Μαρτίου ο Κολοκοτρώνης και οι άλλοι οπλαρχηγοί ξεκίνησαν από τη Σκάλα με τον μικρό στρατό τους, αφού έρριξαν " καμμιά χιλιάδα τουφέκια, τρείς μπαταριαίς, διά ν' ακούση ο κόσμος να σηκωθή κατά την παραγγελίαν. ", όπως ο Κολοκοτρώνης αφηγείται στα απομνημονεύματά του. Ο ίδιος επίσης συγκινημένος από την υποδοχή που τους έκαναν οι κάτοικοι κάθε περιοχής από όπου περνούσαν, καθώς οι καμπάνες ηχούσαν χαρμόσυνα, οι παπάδες τους ευλογούσαν και ο κόσμος τους φιλούσε, γράφει: "μου ήρχετο... να κλαύσω από την προθυμία που έβλεπα". Ιδιαίτερη εντύπωση έκανε στους κατοίκους των χωριών και η εμφάνιση του Παπαφλέσσα που, κατά τον Φωτάκο, φορούσε περικεφαλαία. Για τους ελάχιστους που δείλιαζαν η διαταγή του Κολοκοτρώνη ήταν "όποιο χωριό δεν ήθελε ν' ακολουθήση την φωνή της πατρίδος, τσεκούρι και φωτιά". Αντίθετα με τη χαρά των Ελλήνων, η είδηση πως έρχεται ο Κολοκοτρώνης δημιούργησε πανικό στους Τούρκους που έντρομοι έσπευσαν να κλεισθούν στα κάστρα. Πολλοί από αυτούς διατηρούσαν την ελπίδα ότι από εκεί θα μπορούσαν αργότερα να οργανώσουν επιθέσεις και να ξαναγυρίσουν στα χωριά τους, όπως και πριν 50 χρόνια, όταν οι ραγιάδες είχαν εξεγερθεί. Έτσι οι Τούρκοι της Ανδρούσας έσπευσαν στα κάστρα της Μεσσηνίας, και οι Τούρκοι του Λεονταρίου στην Τριπολιτσά.

Την ίδια ημέρα που απελευθερώθηκε η Καλαμάταεπαναστάτησε και η ανατολική Μάνη. Στις 23 Μαρτίου στο Μαραθωνήσι ( Γύθειο) οι Γρηγοράκηδες, που είχαν ήδη έλθει σε συνεννόηση με τον Κυριακούλη Μαυρομιχάλη, ύψωσαν την επαναστατική σημαία. Αμέσως κατευθύνθηκαν προς τη Μονεμβασιά. Οι Τούρκοι της περιοχής, παρά τις διαβεβαιώσεις των κατοίκων, με τους οποίους διατηρούσαν φιλικές σχέσεις, πως δεν υπήρχε κίνδυνος, κλείσθηκαν στο φρούριο, γιατί τρομοκρατήθηκαν από Βαρδουνιώτες πρόσφυγες που κατέφυγαν εκεί και έφεραν την είδηση ότι "οι επαναστάτες ενισχύονταν από τους Φράγκους". Τότε οι Μονεμβασίτες υπό τον Παναγιώτη Καλογερά και τους αδελφούς Δεσποτόπουλους επαναστάτησαν (28 Μαρτίου) και με την ενίσχυση των Μανιατών και των Κυνουραίων και άλλων (ακόμη και σώμα Κρητών υπό τον Κούμη) άρχισαν, μετά από δοξολογία που τέλεσε ο επίσκοπος Έλους Άνθιμος, την πολιορκία του κάστρου με γενικό αρχηγό τον Πιέρρο Μαγγιόρο Γρηγοράκη (τέλη Μαρτίου). Όπως αναφέρει ο Φιλήμων είχαν εκεί καταφύγει 4.500 Τούρκοι, και διέθεταν τρόφιμα μόνο για δυο μήνες.

Παραπομπές

1. Αλλαμανή, Έφη (1974). "Ο θρύλος της Αγίας Λαύρας". Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. ΙΒ. Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών. σελίδες 83-84. ISBN 9602131012. Η ιστορική όμως αλήθεια απέχει πολύ από τον θρύλο. Ούτε στις 25 Μαρτίου αλλά ούτε και στις 21 που έγινε η πρώτη πολεμική επιχείρηση βρισκόταν κανείς στην Αγία Λαύρα Σημείωση: Η συγγραφέας δεν παραπέμπει σε πηγές

2. Φωτόπουλος Θ. Αθανάσιος, Αυτοβιογραφία Βασιλείου Πετιμεζά, Πρακτικά του Γ' Διεθνούς Συνεδρίου Πελοποννησιακών Σπουδών, Καλαμάτα, 1985, δημοσιευμένο στο περιοδ. "Πελοποννησιακά, Παράρτημα 13", 1987-1988, σελ. 138-156. "Φθάσαντες εις την Αγίαν Λαύραν οι ως ανωτέρω προύχοντες και ημείς οι τεσσαράκοντα οπλίται την 20 Μαρτίου, εμείναμεν εκεί, ότε την 25ην Μαρτίου του Ευαγγελισμού το πρωΐ ψάλλοντες εις τον Θεόν δοξολογίαν και ορκισθέντες επί του ιερού Ευαγγελίου ή να ελευθερωθώμεν από τους Τούρκους ή να αποθάνωμεν, και υψώσαντες την σημαίαν της Επαναστάσεως ηρχίσαμεν να πυροβολώμεν και να τραγουδούμε τ' άσματα του Ρήγα Φεραίου "Καλύτερα μια ώρα ελεύθερη ζωή παρά 40 χρόνια σκλαβιά και φυλακή"."

3. Διαμαντής Αθ. Κωνσταντίνος, Πρότασις καθιερώσεως εθνικών επετείων και δημοσίων αγώνων κατά το πρότυπον των εορτών της αρχαιότητος κατά το έτος 1835, "Αθηνά", Σύγγραμμα περιοδικόν της εν Αθήναις Επιστημονικής Εταιρείας.τομ. 73, 74. (1972, 1973), σελ. 314.

4. Ανωνύμου με αρχικά K.A., Απαντήσεις και παρατηρήσεις εις το ανωνύμως εκδοθέν αχρονολόγητον φυλλάδιον επωνομαζόμενον "Ιστορικαί Αλήθειαι ή η Πετιμεζαϊκή οικογένεια. Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine.. Σελ. 7: "Στρατιωτικοί δε αρχηγοί ... επί της ενάρξεως της επαναστάσεώς μας, εν Αγία Λαύρα και εν Καλαβρύτοις, ήτον πρώτος ο Αναγνώστης Στριφτόμπολας .... Είχε δεκαπέντε περίπου μπουλουξίδες ... τον ανδρείον Αναγνώστην Κορδή εκ του τμήματος των Χασίων, Σημαιοφόρον, όστις εβάσταξε την πρώτην Σημαίαν της παλιγγενεσίας, όταν εψάλη ικετήριος δοξολογία εις τον Ύψιστον υπέρ ευοδόσεως της Ελληνικής κατά των Τούρκων επιχειρήσεως την 17 Μαρτίου 1821 εν των Ναώ της υπεραγίας Θεοτόκου, την οποίαν Σημαίαν σήμερον εικονίζουσιν εις τας χείρας του Ιεράρχου Γερμανού Παλαιών Πατρών..."

5. Πουκεβίλ Φρανσουά, Ιστορία ελληνικής επαναστάσεως, έκδοση στην ελληνική, τόμ.1, σελ. 42 6 Απριλίου (25/3 με το Παλαιό Ημερ/γιο). ... Αφίκετο (στην Πάτρα) ήδη είς ιεροδιάκονος του αρχιεπισκόπου Γερμανού, ο δε μητροπολίτης αναμένεται την εσπέραν. ... Όντως ο Γερμανός ... κατήλθεν εκ του Παναχαϊκού επί κεφαλής δέκα χιλιάδων χωρικών ... ο πρωθιεράρχης περιβληθείς την ιερατικήν αυτού στολήν μετέβη εις παρακειμένην εκκλησίαν ... Εκεί γονυπετής ... δίδει την γενική άφεσιν εις τον στρατόν γονυκλινεί προ του μεγαλείου του Λαυάρου ... Ανάπτουσιν ακολούθως πυρά, ορίζουσι τους φρουρούς, και το Τρισάγιον, όπερ οι ιεροί της μονής του Μεγάλου Σπηλαίου θεωροί τονίζουσιν, επαναλαμβανόμενον υπό του πλήθους και φερόμενον δια της ηχούς μέχρι της ακροπόλεως των Πατρών ..."

6. Histoire de la revolution grecque par M. Alexandre Soutzo 1829 σελ. 54

7. Αλλαμανή, Έφη (2000). Ιστορία του ελληνικού έθνους, τ. ΙΒ΄. Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών. σελίδες 83-91. ISBN 960-213-108-X.

8. Πιζάνιας, Πέτρος (2003). Ιστορία του νέου ελληνισμού 1770-2000, τ. 3. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα. σελίδες 33-52. ISBN 960-406-540-8.

9. Κολοκοτρώνης Θ. Ιωάννης, Ελληνικά υπομνήματα ..., Αθήνα, 1856, σ. 8. Αναφέρεται στο Δασκαλάκης Απόστολος, 1975, σ. 10.

10. Ο Κολοκοτρώνης. Απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη ..., Αθήνα, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1901, σελ. 50.

11. Φιλήμων Ιωάννης, Δοκίμιον ιστορικόν περί της ελληνικής Επαναστάσεως, Αθήνα 1860, Tομ.3, σελ. 7.

12. Φιλήμων Ιωάννης, Δοκίμιον ιστορικόν περί της ελληνικής Επαναστάσεως, Αθήνα 1860, Tομ.3, σελ. 25 "...την μεν 22α Μαρτίου επανέστη αύτη (η Μάνη), την νύκτα της αυτής προς την 23ην απεστάλησαν ο Ηλίας Μαυρομιχάλης και οι θείοι του...μετά των αναγκαίων ενόπλων εις Καλάμας... τη δε 23η εξεστράτευσεν ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης..."

13. Φραντζής Αμβρόσιος, Επιτομή της Ιστορίας της Αναγεννηθείσης Ελλάδος, Αθήνα, 1839, τόμ. Α' σελ. 331"..."Την δε επιούσαν (22 Μαρτίου), αφού μετά διαφόρους γενομένας εν Μάνη συνελεύσεις ενεκρίθη τέλος πάντων να γίνη η έναρξις της αποστασίας την 25 Μαρτίου, την αυτήν ημέραν [22 Μαρτίου] έφθασαν εις την Καλαμάταν..."

14. Αντ. Λιγνού, Αρχείον της Κοινότητος Ύδρας, 1778-1832, τ. 7, σελ. 8-9: "Εγώ είμαι έτοιμος δια τον ιερόν σκοπόν μας, η έλλειψις όμως των αναγκαίων εφοδιαστικών σμικραίνουν ολίγον την γενναιότητά μου και επομένως όπου είναι χρεία με κοινήν απόφασιν να οργανώσωμεν δια να σαλαματίσωμεν ακινδύνως και να δοξασθώμεν αιωνίως"

15. Δασκαλάκης Β. Απόστολος. Η έναρξης της επαναστάσεως και τα πρώτα επαναστατικά γεγονότα εις την Λακωνίαν. Λακωνικαί Σπουδαί (Περιοδικό της Εταιρείας Λακωνικών Σπουδών), 1975, τομ. 2, σελ. 9-11

16. Βασιλείου Δ. Πατριαρχέα " Δίπτυχον Ιστορικόν και Φιλολογικόν της Εθνεγερσίας", Αθήνα 1971,σελ. μα΄ "Ἡ προφορικὴ παράδοσις διέσωσε περαιτέρω καὶ τὴν ἑξῆς εἴδησιν περὶ τῶν συμβάντων εἰς ἕν τῶν τελευταίων, μετὰ τὴν 17ην Μαρτίου, ἀλλεπαλλήλων συμβουλίων τῶν Μανιατῶν καπεταναίων ἐν Κιτριαῖς, ἥν μεταφέρω ενταῦθα, ἀκούσας ταύτην κατὰ τὴν νεανικήν μου ἡλικίαν παρὰ γερόντων ἐν τῇ ἰδιαιτέρᾳ μου πατρίδι. Εἰς τελευταίαν σύσκεψιν τῶν καπεταναῖων ἐν Κιτριαῖς, εἶχε γίνει προειδοποίησις εἰς τοὺς πέριξ τοῦ πύργου τοῦ Πετρόμπεη συναθροισμένους ἐνόπλους, ὅτι τὸ ἄγγελμα τῆς συμφωνίας τῶν συνεδριαζόντων καπεταναίων τῆς Μανῆς, παρευρισκομένου εἰς τὸν ὀντᾶν καὶ τοῦ Κολοκοτρώνη, θὰ δοθῇ διὰ πυροβολισμοῦ ἐκ τοῦ πύργου συνθηματικῶς, ὅτι ἐπετεύχθη αὕτη ἀρθείσης πάσης διαφωνίας, καὶ πράγματι, ἐν τῇ προόδῳ τῆς συσκέψεως, ἐπεκρότησε τὸ τελικὸν ἀποτέλεσμα τῆς πλήρους συμφωνίας ριφθεὶς πυροβολισμός διὰ πιστόλας, ὑπὸ τοῦ γεροντοτέρου τῶν καπεταναίων Πανάγου Κυβέλου, προβαλόντος εἰς τὸ παράθυρον, διὰ να ἐπακολουθήσουν πανηγυρικοὶ πυροβολισμοι τῶν ἀναμενόντων μαχητῶν ἀποδεξαμένου ὁμοθύμως, κατ΄αὐτὸν τὸν τρόπον, καὶ τοῦ λαοῦ, τὴν προσδοκωμένην χαρμόσυνον ἀπόφασιν διὰ τὴν ἔνοπλον εἰσβολὴν πρὸς ἅλωσιν τῆς Καλαμάτας καὶ κατάλυσιν τῆς Ὀθωμανικής ἐξουσίας"

17. Κόκκινος, Διονύσιος (1931-1935). Η ελληνική επανάστασις, τ. 1. Αθήναι: χ.ό. σελ. 183.

18. Αναφέρεται στο "Philhellenism in England (1821-1827)", The Slavonic and East European Review Vol. 14, No. 41 (Jan., 1936), σ. 365, υποσημ. 4

19. Φιλήμων Ιωάννης, Δοκίμιον ιστορικόν περί της ελληνικής Επαναστάσεως, Αθήνα 1860, Tομ.3, σελ. 22.

20. Ο Κολοκοτρώνης. Απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη ..., Αθήνα, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1901, σελ. 52.

# data[].attributes.attachment_link.title
Η κήρυξη της επανάστασης στη Μάνη - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Η κήρυξη της επανάστασης στη Μάνη, στην ιστορική αυτή περιοχή της Πελοποννήσου, έλαβε χώρα στις 17 Μαρτίου του 1821 σύμφωνα με την τοπική προφορική παράδοση. Σύμφωνα με τις γραπτές μαρτυρίες οι πρόκριτοι της περιοχής, που τελούσε υπό προνομιακό καθεστώς, ζήτησαν από τον ηγέτη τους να ξεκινήσει πρώτη η Μάνη τον αγώνα της απελευθέρωσης, κάτι που ήταν σύμφωνο και με τους σχεδιασμούς της Φιλικής Εταιρείας.

# data[].attributes.location_name
Χρυσή Άμμος Κόλπος Ναυαρίνου, Πύλος, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
 Κόλπος Ναυαρίνου, Πύλος, Ελλάδα

# data[].attributes.subject
 Κόλπος Ναυαρίνου, Πύλος, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Ναυμαχία Ναβαρίνου

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η ναυμαχία του Ναυαρίνου, έγινε στις 20 Οκτωβρίου του 1827. Μια τεράστια δύναμη πυρός από πλοία του Βρετανικού, Γαλλικού και Ρωσικού στόλου βύθισαν τα πλοία Οθωμανικού και Αιγυπτιακού στόλου και έδωσαν έτσι μια ανάσα στην Ελληνική Επανάσταση που εκτός των εσωτερικών διενέξεων πνιγόταν στο αίμα από τους Οθωμανούς.

Οι συμμαχικές Μεγάλες Δυνάμεις νίκησαν έναν αριθμητικά μεγαλύτερο στόλο.

Μετά την πτώση της Ακρόπολης στις 24 Μαΐου 1827 και την επικράτηση του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο, η Επανάσταση του '21 έπνεε τα λοίσθια. Σε αυτή τη δύσκολη στιγμή για την Ελλάδα, η ευρωπαϊκή διπλωματία άλλαξε στάση και άρχισε να διάκειται ευμενώς προς τους Έλληνες. Σε αυτό συνέβαλε και ο νέος υπουργός Εξωτερικών της Αγγλίας Γεώργιος Κάνινγκ, εφαρμόζοντας μια φιλελεύθερη τροπή στην εξωτερική πολιτική της Βρετανίας.

Στην αλλαγή στάσης των Μεγάλων Δυνάμεων συνετέλεσε και ο θάνατος του τσάρου της Ρωσίας Αλέξανδρου Α', που μάλλον ακολουθούσε πολιτική σύμπλευσης με εκείνη του Μέτερνιχ. Ο αδελφός του, Νικόλαος Α' που τον διαδέχθηκε, ήθελε η Ρωσία να επιβληθεί ως μεγάλη δύναμη και να προστατεύσει τους ορθόδοξους Έλληνες από τους Τούρκους.

Έτσι, στις 24 Ιουνίου 1827 υπογράφτηκε στο Λονδίνο συνθήκη μεταξύ Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας.

Η υπογραφή της Συνθήκης προέβλεπε την κατάπαυση πυρός μεταξύ των Τούρκων της Πύλης και των Ελλήνων, αλλά η συμφωνία ήταν κενή περιεχομένου αφού οι Οθωμανοί δεν την εφάρμοσαν, θεωρώντας την Ελλάδα κτίση τους.

Οι τρεις Μεγάλες Δυνάμεις και παρά τη φιλοτουρκική πολιτική της Ρωσίας, πίεζαν την Πύλη να σταματήσει τις εχθροπραξίες αλλά όλες τους οι προσπάθειες έπεφταν στο κενό. Ο Ιμπραήμ κρατούσε τον στόλο του στην περιοχή της Πύλου, τρομοκρατώντας την Πελοπόννησο και κωλυσιεργούσε την αποχώρησή του με το επιχείρημα ότι περιμένει εντολές από την Πύλη. Δεν γνώριζε όμως ότι ένας μυστικός όρος της συνθήκης ήταν ότι μετά από ένα μήνα μπορούσε να επιβληθεί με τη βία.

Η αφορμή

Ένα ναυτικό επεισόδιο μεταξύ βρετανικών και τουρκικών πλοίων στην περιοχή της σημερινής Ιτέας έδωσε το έναυσμα των εχθροπραξιών που οδήγησαν στη ναυμαχία. Το βρετανικό ατμόπλοιο "Καρτερία" με κυβερνήτη τον Φρανκ Χέιστινγκς βύθισε έξι μικρά τουρκικά κι ένα αλγερινό σκάφος. Το γεγονός αυτό έκανε τον Ιμπραήμ να μετακινήσει τον στόλο έξω από την Πύλο για να σπεύσει στον Κορινθιακό προκειμένου να τιμωρήσει τους Βρετανούς.

Ο αρχηγός του Βρετανικού στόλου, Ναύαρχος Κόδρινγκτον που βρισκόταν στη Ζάκυνθο ανάγκασε τα πλοία του Ιμπραήμ να επιστρέψουν στη βάση τους. Ο Ιμπραήμ τότε, χολωμένος προέβη σε αντίποινα σε βάρος των Ελλήνων της Πελοποννήσου καίγοντας, σκοτώνοντας και λεηλατώντας. Ξέσπασε μεγάλος λιμός αφού οι επιζήσαντες δεν έβρισκαν τίποτα για να φάνε.

Η αναφορά του πλοιάρχου Χάμιλτον προς τον Κόδρινγκτον περιγράφει ακριβώς τη δεινή κατάσταση που βίωναν οι ξεσηκωμένοι Έλληνες: Αν ο Ιμπραήμ παραμείνει στην Ελλάδα, περισσότερο από το ένα τρίτο των κατοίκων θα λιμοκτονήσει.

Η επέμβαση των συμμάχων

Οι επικεφαλής των συμμαχικών δυνάμεων, αντιναύαρχος Κόδρινγκτον, υποναύαρχος Δεριγνί και υποναύαρχος Χέιδεν στις 18 Οκτωβρίου πήραν την απόφαση ότι δεν μπορούσαν να παραμένουν θεατές των θηριωδιών που διέπρατταν σε βάρος των Ελλήνων τα στρατεύματα του Ιμπραήμ.

Το Λονδίνο είχε δώσει έτσι κι αλλιώς το "πράσινο φως", ότι αν χρειαστεί μπορεί να εφαρμοστεί η διπλωματία των κανονιών. Η δημιουργική ασάφεια της διατύπωσης άφηνε πολλά περιθώρια ερμηνείας στους επικεφαλής του συμμαχικού στόλου. Οι τρεις ναύαρχοι έστειλαν τελεσίγραφο στον Ιμπραήμ να απομακρύνει προς Αίγυπτο ή προς την Κωνσταντινούπολη τα πλοία του διαφορετικά η μόνη λύση ήταν η επίθεση.

Το "ατύχημα"

Ο Κόδρινγκτον πάνω στο πλοίο "Ασία" πήρε θέση μάχης. Το ίδιο και όλα τα συμμαχικά πλοία στην περιοχή της Πύλου. Ο Ιμπραήμ εξακολουθούσε να προκαλεί και όταν μια βρετανική λέμβος πλησίασε ένα Αιγυπτιακό πυρπολικό για να του ζητήσει να απομακρυνθεί οι Αιγύπτιοι πυροβόλησαν και σκότωσαν τον αξιωματικό. Άρχισε μια μάχη και οι περισσότεροι Βρετανοί που επέβαιναν στην λέμβο σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν.

Πυρά δέχτηκε και ο Έλληνας απεσταλμένος του Κόδρινγκτον στον Αιγύπτιο ναύαρχο που του είχε ζητήσει να μείνει ουδέτερος. Ο πρωρέας Μιχαήλ πυροβολήθηκε πισώπλατα από Τούρκο ναυτικό αφού είχε παραδώσει την επιστολή του Βρετανού ναυάρχου και επέστρεφε στη βάρκα που τον μετέφερε.
Και ο Δεριγνί ζήτησε από Αιγυπτιακή φρεγάτα που ήταν κοντά στο πλοίο του να μην κάνει χρήση όπλων. Όμως οι Τούρκοι ήταν σε αναβρασμό και πίστευαν ότι με την αριθμητική τους υπεροχή μπορούν να επιβάλλουν τους όρους τους. Η ναυμαχία άρχισε και επεκτάθηκε.

Η ναυμαχία

Τα συμμαχικά πλοία εκτός από τα κανόνια των αντίπαλων πλοίων είχαν να αντιμετωπίσουν και πυροβόλα από τα κοντινά φρούρια των Τούρκων στη στεριά.
Η έλευση του Ρωσικού στόλου ακριβώς σε αυτή τη συγκυρία σε συνδυασμό με τη βρετανική και γαλλική ναυτοσύνη άλλαξαν τη δυναμική.

Ο πλοίαρχος Χέιδεν επικεφαλής των ρωσικών πολεμικών μπήκε στο Ναυαρίνο την κρίσιμη ώρα που τα άλλα συμμαχικά πλοία είχαν υποστεί ζημιές και κάποιες απώλειες στα πληρώματά τους και έδωσε τον αέρα της νίκης στους συμμάχους σφυροκοπώντας και αυτός τον στόλο του Ιμπραήμ.

Τα πλοία σχεδόν ακουμπούσαν το ένα το άλλο. Οι σύμμαχοι νικούσαν και ο Τουρκοαιγυπτιακός στόλος ή βυθίστηκε ή οι καπεταναίοι των πλοίων παραδόθηκαν στους συμμάχους.

"Σκοτώστε τον Κόδρινγκτον και η μάχη θα τελειώσει"

Ο Κόδρινγκτον ήταν φανερό ότι ήταν η ψυχή και το στρατηγικό μυαλό αυτής της ναυμαχίας. Τα πλήγματα που κατάφερνε τα στα τουρκικά σκάφη ήταν μεθοδικά και αποτελεσματικά ώστε είτε να τα βυθίζει είτε να τα βγάζει εκτός μάχης.

Κυκλοφορούσε ακάλυπτος στο κατάστρωμα του "Ασία" και έδινε οδηγίες συνεχώς. Ο Τούρκος Ταχίρ Πασάς έδωσε εντολή να σχηματιστεί ένα ειδικό απόσπασμα με μοναδικό στόχο να σκοτωθεί ο Κόδρινγκτον.

"Να τον σκοπεύσετε καλά εις την κεφαλήν ή εις την καρδίαν. Μόλις πέσει αυτός η μάχη θα σταματήσει και τα πλοία του θα παραδοθούν" φώναξε στους άνδρες του.

Ο Κόδρινγκτον γλίτωσε με αμυχές από έναν πυροβολισμό στον καρπό που του κατέστρεψε το πανωφόρι και ο γιος του τραυματίστηκε. Ο νόμος της θάλασσας που θέλει τους ναυτικούς λαούς να νικάν στις ναυμαχίες επαληθεύτηκε.

Η παράδοση του Ιμπραήμ

Ο Ιμπραήμ βλέποντας την καταστροφή του στόλου του βρήκε καταφύγιο στα Μεσσηνιακά βουνά. Οι σύμμαχοι απαίτησαν να παραδοθούν τα φρούρια. Οι λευκές σημαίες υψώθηκαν στους πιο ψηλούς πύργους τους και πάνω στην βρετανική ναυαρχίδα, παρουσία του Κόδρινγκτον υπογράφηκε ανακωχή.

Ο Κόδρινγκτον που φοβόταν ότι οι Τούρκοι δεν θα τηρούσαν την υπόσχεσή τους διέταξε τα βρετανικά πλοία "Κάμπριαν" και "Γκλάσκοβ", το γαλλικό "Τριντάντ" και το ρωσικό "Προβονόκ" να μείνουν αγκυροβολημένα απέναντι από το στρατόπεδο του Ιμπραήμ και να ανοίξουν πυρ αν ακουστεί έστω κι ένας πυροβολισμός.

Τρεις μέρες μετά ο Βρετανός ναύαρχος με επιστολή του χαιρέτιζε τη λαμπρή νίκη των συμμαχικών Μεγάλων Δυνάμεων. Η επιστολή κατέληγε:
"Ο αρχηγός εκφράζει τας λίαν εγκαρδίους ευχαριστίας του εις τους ευγενείς συναδέλφους του, τους δύο υποναυάρχους, δια την ιακανότητα μέθ' ης διηύθυναν τας κινήσεις των στόλων των ως και προς τους κυβερνήτας, υπάρχους, αξιωματικούς, ναύτας και πεζοναύτας, οίτινες μετά τόσης αφοσιώσεως ηκολούθησαν τας διαταγάς των και μετά τόσης γεναιότητος επέτυχον την καταστροφήν των αντιπάλων των.
Εις τον όρμον του Ναυαρίνου επί της "Ασίας" 24 Οκτωβρίου 1827 - Εδουάρδος Κόδρινγκτον, αντιναύαρχος
Η κυβέρνηση στη Βρετανία ζήτησε εξηγήσεις για την ναυμαχία και τις εχθροπραξίες με τους Τούρκους.

Οι φιλοτουρκικές φωνές είχαν υπερκεράσει τη δεδομένη στιγμή το φιλελληνικό πνεύμα που είχε σχεδόν επιβάλει ο νεκρός πλέον Πρωθυπουργός Γεώργιος Κάνινγκ και ο Κόδρινγκτον έστειλε γραπτές εξηγήσεις στις οποίες επεσήμανε πως έπραξε με τους συμμάχους ό,τι προέβλεπε η Συνθήκη του Λονδίνου. Στις 25 Οκτωβρίου τα συμμαχικά πλοία απέπλευσαν. Ο Κόδρινγκτον έφτασε στη Μάλτα όπου λέγεται ότι αρρώστησε από την εξάντληση.

Η ναυμαχία σε αριθμούς

Στη ναυμαχία του Ναυαρίνου οι Μεγάλες Δυνάμεις (Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία) πήραν μέρος με: 10 πολεμικά πλοία, 10 φρεγάτες, 4 Μπρίκια και 3 βάρκες.
Ο Οθωμανικός στόλος αποτελείτο από: 3 πολεμικά πλοία, 17 φρεγάτες, 30 κορβέτες, 28 Μπρίκια, 5 βάρκες και 5 ή 6 πυρπολικά.

Οι σύμμαχοι μέτρησαν 650 νεκρούς και τραυματίες ενώ οι Οθωμανοί είχαν 6.000 νεκρούς και έχασαν 60 πλοία τους.

Μετά τη ναυμαχία η Οθωμανική αυτοκρατορία δεν μπορούσε να επιβάλει όρους αλλά μόνο να συμβιβάζεται. Η επανάσταση δικαιώθηκε την ώρα που έσβηνε αλλά ο δρόμος για τον καθορισμός συνόρων ήταν ακόμη μακρύς.

Δείτε από ψηλά τα δυσπρόσιτα μέρη, όπου βρίσκονται τα μαυσωλεία Αγγλίας, Γαλλίας, Ρωσίας. Πτήση Haanity:
Διαβάστε ακόμη: Η Συνθήκη του Λονδίνου το 1827. Ο ρόλος του Κάνιγκ που έβγαλε τον Μέττερνιχ από το παιχνίδι. Η απόφαση ότι η Ελλάδα θα είναι αυτόνομο κράτος και θα πληρώνει φόρο υποτέλειας στο Σουλτάνο...

# data[].attributes.attachment_link.title
Το επεισόδιο που οδήγησε στην ελευθερία των Ελλήνων. Πώς ξεκίνησε η ναυμαχία του Ναυαρίνου και συνετρίβη ο Ιμπραήμ. Ο ρόλος του Κόδριγκτον. Δείτε τα μαυσωλεία (drone) - ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

# data[].attributes.attachment_link.description
Η ναυμαχία του Ναυαρίνου, έγινε στις 20 Οκτωβρίου του 1827. Μια τεράστια δύναμη πυρός από πλοία του Βρετανικού, Γαλλικού και Ρωσικού στόλου βύθισαν τα πλοία Οθωμανικού και Αιγυπτιακού στόλου και έδωσαν έτσι μια ανάσα στην Ελληνική Επανάσταση που εκτός των εσωτερικών διενέξεων πνιγόταν στο αίμα από τους Οθωμανούς.

# data[].attributes.body
Η ΕΞΟΔΟΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ

# data[].attributes.attachment_link.title
Βρυζάκης Θεόδωρος, Η Έξοδος του Μεσολογγίου, 1853

# data[].attributes.headline
Η ΕΞΟΔΟΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ

# data[].attributes.subject
Η ΕΞΟΔΟΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Σαν Σήμερα .gr

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Τρία χρόνια μετά την αποτυχημένη απόπειρα κατάληψης του Μεσολογγίου από τους Κιουταχή και Ομέρ Βρυώνη, ο Σουλτάνος επανήλθε με νέο σχέδιο. Ανέθεσε και πάλι στον νικητή της Μάχης του Πέτα, Κιουταχή, να καταλάβει την πόλη, συνδυάζοντας αυτή τη φορά την επιχείρηση με την εκστρατεία του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο. Με μια πανίσχυρη στρατιά 20.000 ανδρών, ο Κιουταχής ξεκίνησε από τα Τρίκαλα στα τέλη Φεβρουαρίου του 1825 και στις 15 Απριλίου 1825 έφθασε προ του Μεσολογγίου.

Αμέσως άρχισε την πολιορκία της πόλεως, η οποία μπορεί να χωρισθεί σε δύο περιόδους: α) 15 Απριλίου έως 12 Δεκεμβρίου 1825 και β) 25 Δεκεμβρίου 1825 έως τις 11 Απριλίου 1826. Χωρίς σημαντική βοήθεια από τους υπόλοιπους Έλληνες, λόγω του εμφυλίου πολέμου, και έχοντας να αντιμετωπίσουν υπέρτερες εχθρικές δυνάμεις, οι 12.000 ψυχές του Μεσολογγίου αντιστάθηκαν καρτερικά επί ένα χρόνο. Την οργάνωση της άμυνας ανέλαβε τριμελής επιτροπή υπό τους Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλο, Δημήτριο Θέμελη και Γεώργιο Καναβό.

Το φρούριο της πόλεως μετά την πρώτη πολιορκία είχε βελτιωθεί, κατόπιν των προσπαθειών του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, του Βύρωνα και του μηχανικού Μιχαήλ Κοκκίνη. Η τάφρος έγινε βαθύτερη, ο μικρός περίβολος ενισχύθηκε με πύργους και πολύγωνα προτειχίσματα, πάνω στα οποία τοποθετήθηκαν 48 τηλεβόλα και 4 βομβοβόλα. Η νησίδα Βασιλάδι, μεταξύ της λιμνοθάλασσας και της θάλασσας, έγινε ένα είδος προκεχωρημένου οχυρού. Εκεί τοποθετήθηκαν 6 πυροβόλα και συγκεντρώθηκαν 2.000 γυναικόπαιδα για να μην επιβαρύνουν τη φρουρά της πόλης. Εντός του Μεσολογγίου υπήρχαν 10.000 άτομα, εκ των οποίων 4.000 άνδρες, άριστοι πολεμιστές από την Ήπειρο και την Αιτωλοακαρνανία και ακόμη 1.000 άνδρες, δυνάμενοι να φέρουν όπλα.

Κατά την πρώτη φάση της πολιορκίας ( 15 Απριλίου - 12 Δεκεμβρίου 1825) το Μεσολόγγι πολιορκήθηκε μόνο από τις δυνάμεις του Κιουταχή. Οι επιθέσεις τους συντρίβονταν εύκολα ή δύσκολα από τους υπερασπιστές της πόλης. Εξάλλου, ο από θαλάσσης αποκλεισμός δεν ήταν ισχυρός και επανειλημμένως διασπάσθηκε από τον στόλο του Μιαούλη, ο οποίος ενίσχυε με πολεμοφόδια και τρόφιμα τους πολιορκούμενους. Στις 24 Ιουλίου, 1000 ρουμελιώτες πολεμιστές υπό τον Γεώργιο Καραϊσκάκη ανάγκασαν τον Κιουταχή να αποσύρει τις δυνάμεις του στις υπώρειες του όρους Ζυγός, χαλαρώνοντας την πολιορκία του Μεσολογγίου. Αλλά και ο τουρκικός στόλος, παρενοχλούμενος από τον ελληνικό, αναγκάσθηκε να ζητήσει καταφύγιο στην αγγλοκρατούμενη Κεφαλληνία.

Στις 5 Αυγούστου ο Κίτσος Τζαβέλλας, επικεφαλής δυνάμεως Σουλιωτών πολεμιστών, εισήλθε στην πόλη, αναπτερώνοντας το ηθικό των πολιορκουμένων. Όμως, στις αρχές Νοεμβρίου, ο κοινός στόλος Τούρκων και Αιγυπτίων αποβίβασε 8.000 αιγύπτιους στρατιώτες κι ένα μήνα αργότερα κατέφθασε στην περιοχή ο Ιμπραήμ που είχε σχεδόν καταστείλει την Επανάσταση στην Πελοπόννησο. Τούρκοι, Τουρκαλβανοί και Αιγύπτιοι αριθμούσαν 25.000 άνδρες, με σύγχρονο πυροβολικό, που διοικούσαν γάλλοι αξιωματικοί. Οι Έλληνες είχαν να αντιπαρατάξουν 4.000 μαχητές.

Στις 25 Δεκεμβρίου 1825 άρχισε η δεύτερη φάση της πολιορκίας του Μεσολογγίου. Όπως και στην πρώτη πολιορκία, πάλι υπήρξε διάσταση απόψεων μεταξύ των δύο πασάδων. Ο αιγύπτιος Ιμπραήμ επεχείρησε με τις δικές του δυνάμεις να καταλάβει το Μεσολόγγι στις 16 Ιανουαρίου 1826. Απέτυχε, όμως, και αναγκάσθηκε να συμπράξει μετά του Κιουταχή. Οι δύο στρατοί κατέστησαν ασφυκτική την πολιορκία με ανηλεή κανονιοβολισμό του Μεσολογγίου και με την κατάληψη των στρατηγικής σημασίας νησίδων Βασιλάδι ( 25 Φεβρουαρίου) και Κλείσοβας ( 25 Μαρτίου). Μετά την πτώση των δύο νησίδων, η θέση των πολιορκουμένων κατέστη δεινή, μετά και την αποτυχία του Μιαούλη να διασπάσει τον ναυτικό αποκλεισμό.

Η κατάσταση πλέον μέσα στην πόλη είχε φθάσει σε οριακό σημείο. Τρόφιμα δεν υπήρχαν και οι πολιορκούμενοι (γυναίκες, παιδιά, τραυματίες, γέροντες και μαχητές) σιτίζονταν με φύκια, δέρματα, ποντίκια και γάτες! Υπό τις συνθήκες αυτές, που καθιστούσαν αδύνατη την αποτελεσματική υπεράσπιση της πόλης, αποφασίστηκε σε συμβούλιο οπλαρχηγών και προκρίτων στις 6 Απριλίου η έξοδος και ορίστηκε γι' αυτή, η νύχτα του Σαββάτου του Λαζάρου προς Κυριακή των Βαΐων (9 προς 10 Απριλίου). Τα μεσάνυχτα, σύμφωνα με το σχέδιο, χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες, υπό τους Δημήτριο Μακρή, Νότη Μπότσαρη και Κίτσο Τζαβέλα, με την ελπίδα να διασπάσουν τις εχθρικές γραμμές, επωφελούμενοι από τον αιφνιδιασμό των πολιορκητών. Νωρίτερα είχαν σκοτώσει τους τούρκους αιχμαλώτους, ενώ στην πόλη παρέμειναν τραυματίες και γέροι.

Όμως, το σχέδιο της εξόδου, είτε προδόθηκε, είτε δεν εφαρμόστηκε σωστά κι έτσι οι δυνάμεις του Ιμπραήμ κατέσφαξαν με τα γιαταγάνια τούς μαχητές της ελευθερίας. Στο μεταξύ, μέσα στο Μεσολόγγι είχαν αρχίσει οι σφαγές από τους Τουρκοαιγύπτιους, που είχαν εισβάλει από άλλο σημείο της πόλης.

Σε πολλά σημεία σημειώθηκαν δραματικές σκηνές: ο δημογέροντας Χρήστος Καψάλης, όταν κυκλώθηκε από τους εισβολείς στο σπίτι του, όπου είχαν συγκεντρωθεί τραυματίες, γέροντες και γυναικόπαιδα, έβαλε φωτιά στην πυριτιδαποθήκη, ενώ ο μητροπολίτης Ρωγών Ιωσήφ ανατίναξε τον Ανεμόμυλο, στην τελευταία πράξη αντίστασης, όταν κυκλώθηκε από τους εχθρούς. Το πρωί της 10ης Απριλίου, ανήμερα των Βαΐων, η οθωμανική ημισέληνος κυμάτιζε στα χαλάσματα του Μεσολογγίου.

Οι πληροφορίες για τις απώλειες των Ελλήνων κατά την πολιορκία και την έξοδο είναι αντιφατικές. Πιθανότερο φαίνεται ότι από τους 3.000 που πήραν μέρος στην έξοδο, οι 1.700 έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι. Ανάμεσα στους νεκρούς, ο Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος, ο Μιχαήλ Κοκκίνης, ο Αθανάσιος Ραζηκότσικας, ο Νικόλαος Στορνάρης, ο γερμανός εκδότης της εφημερίδας "Ελληνικά Χρονικά" Ιάκωβος Μάγιερ και άλλοι γερμανοί φιλέλληνες. Γύρω στα 6.000 γυναικόπαιδα οδηγήθηκαν για να πουληθούν στη Μεθώνη και στα σκλαβοπάζαρα της Κωνσταντινούπολης και της Αλεξάνδρειας. Οι απώλειες για τους τουρκοαιγύπτιους εισβολής ανήλθαν σε 5.000 άνδρες.

Η Επανάσταση μετά την πτώση του Μεσολογγίου είχε σχεδόν κατασταλεί. Η φλόγα της, όμως, παρέμεινε άσβεστη, καθώς η ήττα μετατράπηκε σε νίκη. Ένα νέο κύμα φιλελληνισμού αναδύθηκε μετά την αμαύρωση του Αγώνα, εξαιτίας του εμφύλιου σπαραγμού. Αυτό με τη σειρά του επηρέασε εμμέσως την ευρωπαϊκή διπλωματία για τα εθνικά δίκαια των Ελλήνων. Πολλά έργα, ζωγραφικά, λογοτεχνικά και άλλα, απαθανάτισαν τη θυσία των Μεσολογγιτών. Ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός έγραψε την ημιτελή ποιητική του σύνθεση "Ελεύθεροι Πολιορκημένοι", με τους γνωστούς στίχους από το Σχεδίασμα Β':
Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει
Λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί, κι η μάνα το ζηλεύει.
Τα μάτια η πείνα εμαύρισε' στα μάτια η μάνα μνέει'
Στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα και κλαίει:
"Έρμο τουφέκι σκοτεινό, τι σέχω γω στο χέρι;
Οπού συ μου γινες βαρύ κι ο Αγαρηνός το ξέρει"
Αμέσως μετά την κατάληψη του Μεσολογγίου, ο Κιουταχής με τον στρατό του κατευθύνθηκε προς την Ανατολική Στερεά Ελλάδα, με αντικειμενικό σκοπό την κατάληψη της Αττικής. Ο Ιμπραήμ επανήλθε στην Πελοπόννησο για να εξαλείψει και τις τελευταίες εστίες αντίστασης σε Μάνη και Αργολίδα.

Το Μεσολόγγι απελευθερώθηκε στις 11 Μαΐου 1829. Το 1937 αναγνωρίστηκε ως "Ιερά Πόλις" και η Κυριακή των Βαΐων ορίστηκε ως επέτειος της εξόδου.

# data[].attributes.attachment_link.title
Η δεύτερη πολιορκία και η έξοδος του Μεσολογγίου

# data[].attributes.attachment_link.description
Τρία χρόνια μετά την αποτυχημένη απόπειρα κατάληψης του Μεσολογγίου από τους Κιουταχή και Ομέρ Βρυώνη, ο Σουλτάνος επανήλθε με νέο σχέδιο. Ανέθεσε και πάλι στον νικητή της Μάχης του Πέτα, Κιουταχή, να καταλάβει την πόλη, συνδυάζοντας αυτή τη φορά την επιχείρηση με την εκστρατεία του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο.

# data[].attributes.headline
ΑΣ ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΧΟΡΟΙ

# data[].attributes.subject
ΑΣ ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΧΟΡΟΙ

# data[].attributes.attachment_link.title
«Ας κρατήσουν οι χοροί» - Tο βιντεοκλίπ της επετείου των 200 χρόνων μετά την Επανάσταση

# data[].attributes.body
Ψηφιακή τάξη

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Ψηφιακή Τάξη

# data[].attributes.headline
ΤΑ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

# data[].attributes.subject
ΤΑ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Γυμνάσιο Αμαρουσίου "Η Ελληνική Παιδεία"

# data[].attributes.attachment_link.title
Τα δημοτικά τραγούδια του '21

# data[].attributes.attachment_link.description
View the interactive image by Γυμνάσιο Αμαρουσίου "Η Ελληνική Παιδεία"

# data[].attributes.headline
ΚΑΡΛ ΚΡΑΤΣΑΪΖΕΝ

# data[].attributes.subject
ΚΑΡΛ ΚΡΑΤΣΑΪΖΕΝ

# data[].attributes.body
Ο ζωγράφος της επανάστασης

# data[].attributes.attachment_link.title
Κρατσάιζεν Καρλ

# data[].attributes.attachment_link.description
Κρατσάιζεν Καρλ

# data[].attributes.body
ΑΚΡΑ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ ΣΙΩΠΗ

# data[].attributes.attachment_link.title
Άκρα του τάφου σιωπή - Νίκος Ξυλούρης

# data[].attributes.body
Η ΛΙΑΚΑΙΝΑ

# data[].attributes.attachment_link.title
Σάτυροι - Λιάκαινα

# data[].attributes.headline
ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΄21

# data[].attributes.subject
ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΄21

# data[].attributes.body
ΖΩΝΤΑΝΕΥΟΥΝ

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Γαλανόλευκη Πατρίς

# data[].attributes.attachment_link.title
Οι ήρωες του 21 ζωντανεύουν με την βοήθεια της τεχνολογίας.

# data[].attributes.body
Ο ΘΟΥΡΙΟΣ

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο Θούριος του Ρήγα Φερραίου Βελεστινλή - Νίκος Ξυλούρης -

# data[].attributes.body
Θα ρθεις σαν αστραπή

# data[].attributes.attachment_link.title
Θα 'ρθεις σαν αστραπή - Σταμάτης Σπανουδάκης

# data[].attributes.body
Ένα παλληκάρι 20 χρονών

# data[].attributes.attachment_link.title
Γκιούλ Μπαξέ  Παραδοσιακό  X. ΚΟΝΙΔΑΡΗΣ

# data[].attributes.body
Μάνα μου τα κλεφτόπουλα

# data[].attributes.attachment_link.title
ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΤΑ ΚΛΕΦΤΟΠΟΥΛΑ

# data[].attributes.location_name
Χορός του Ζαλόγγου, Ζάλογγο, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Χορός του Ζαλόγγου, Ζάλογγο, Ελλάδα

# data[].attributes.subject
Χορός του Ζαλόγγου, Ζάλογγο, Ελλάδα

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ο Δεκέμβριος του 1803 βρήκε τους Σουλιώτες εξαντλημένους από τις κακουχίες. Για αρκετό καιρό αντιστέκονταν σθεναρά στον Αλή Πασά που τους πολιορκούσε.
Η κούραση και η πείνα είχαν καταβάλει τους ανυπότακτους ορεσίβιους Θεσπρωτούς και αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν μαζί του.

Συμφώνησαν να εγκαταλείψουν τα χωριά του Σουλίου και εκείνος να μην τους πειράξει.
Τηρώντας τη συμφωνία, οι Σουλιώτες χωρίστηκαν σε δύο ομάδες και άρχισαν να εγκαταλείπουν την πατρίδα τους.
Ο Αλή Πασάς όμως, δεν κράτησε τον λόγο του και έστειλε περίπου 3.000 Τουρκαλβανούς να τους καταδιώξουν.

Η μια ομάδα, με αρχηγούς τον Κίτσο Μπότσαρη και τον Κουτσονίκα, κατευθύνθηκε προς την κορυφή του όρους Ζάλογγο, ενώ η άλλη κινήθηκε προς την Πάργα.
Σώμα πολλών Τουρκαλβανών με αρχηγούς τους Μπεκίρ Τζογαδούρο, Άγο Μουχουρδάρη και Μέτζο Μπόνο τους έστησαν ενέδρα, αλλά συνάντησαν αναπάντεχη αντίσταση.
Οι Σουλιώτες αμύνθηκαν με πάθος, αλλά η μάχη ήταν άνιση και δεν κατάφεραν να αντέξουν πολύ. Ανάμεσά τους ήταν και περίπου 60 γυναίκες, πολλές από τις οποίες σε κατάσταση εγκυμοσύνης.
Οι Σουλιώτισσες γνώριζαν καλά ότι μια από τις τακτικές του Αλή Πασά ήταν ο εξευτελισμός των γυναικών, τις οποίες άρπαζε και τις πουλούσε στα σκλαβοπάζαρα τις Τουρκίας.

Για να αποφύγουν τη σκλαβιά και τους αναπόφευκτους βιασμούς, αποφάσισαν να δώσουν τέλος στη ζωή τους, αλλά και στη ζωή των παιδιών τους.
Υπολογίζεται ότι, στις 18 Δεκεμβρίου, μία μία, στέκονταν στην άκρη του γκρεμού. Έριχναν πρώτα τα παιδιά τους και στη συνέχεια έπεφταν και αυτές.
Λέγεται ότι ήταν πιασμένες από το χέρι, δίνοντας την εντύπωση ότι χορεύουν. Τραγουδούσαν το τραγούδι "Έχε γειά, καημένε κόσμε".
Η ιστορική έρευνα για το συγκεκριμένο τραγούδι δείχνει ότι γράφτηκε μετά το περιστατικό.

Η αμφισβήτηση

Ο θάνατος των γυναικών στο Σούλι θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες πράξεις αυτοθυσίας της προεπαναστατικής περιόδου.
Η ιστορικός Μαρία Ρεπούση αμφισβήτησε με τον τρόπο της το ιστορικό γεγονός, χαρακτηρίζοντάς το "εθνικό μύθο". Σε ραδιοφωνική συνέντευξή της είπε: "Μέσα στην ιστορία και τη διαδρομή, κάθε λαός που χειρίζεται την ιστορία του και για συγκεκριμένους λόγους, δημιουργεί διάφορους εθνικούς μύθους, οι οποίοι χρειάζονται για εθνικοπατριωτικούς λόγους".

Η δήλωσή της προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων κι εκείνη δεν θέλησε να γίνει πιο σαφής. Πάντως, αρκετές είναι οι αναφορές στο γεγονός από ιστορικούς, αλλά και περιηγητές της εποχής στην περιοχή που κατέγραψαν τις πληροφορίες. Στις αναφορές αυτές, υπάρχουν λεπτομέρειες που διαφέρουν, όπως ο αριθμός των γυναικών και το κατά πόσο υπήρξε χορός πριν από την πτώση. Όμως, το ιστορικό γεγονός της αυτοκτονίας για να μην πέσουν σκλάβες μαζί με τα παιδιά τους στα χέρια των Τούρκων, επιβεβαιώνεται από όλους.

Οι ιστορικές αναφορές

Η μοναδική συγκεκριμένη μαρτυρία για τον Χορό του Ζαλόγγου προέρχεται από τον αξιωματικό του Αλή πασά, Σουλεϊμάν αγά, αυτόπτη μάρτυρα του περιστατικού.
Το αφηγήθηκε στον εξισλαμισμένο γάλλο μισθοφόρο Ιμπραήμ Μανσούρ Εφέντι, ο οποίος τη συμπεριέλαβε σε βιβλίο του που κυκλοφόρησε στο Παρίσι το 1828 με τις αναμνήσεις του από την αυλή του Αλή Πασά.
Σύμφωνα με τη μαρτυρία αυτή, οι γυναίκες "πιάστηκαν από τα χέρια κι άρχισαν ένα χορό, που τα βήματά του τα κινούσε ένας ασυνήθιστος ηρωισμός και οι αγωνία του θανάτου τόνιζε τον ρυθμό του... Στο τέλος των επωδών, οι γυναίκες βγάζουν μία διαπεραστική και μακρόσυρτη κραυγή, που ο αντίλαλός της σβήνει στο βάθος ενός τρομακτικού γκρεμού, όπου ρίχνονται μαζί με όλα τα παιδιά τους".
Ο Πρώσος διπλωμάτης και περιηγητής Γιάκοπ Μπαρτόλντι (1779 - 1825) είναι ο πρώτος που κατέγραψε το γεγονός μεταξύ 1803 και 1804, ενώ βρισκόταν στα Ιωάννινα, χωρίς να αναφέρεται στον χορό.
Ο αγωνιστής του '21 και συγγραφέας απομνημονευμάτων Χριστόφορος Περραιβός (1773 - 1863) είναι ο πρώτος Έλληνας συγγραφέας που αναφέρεται στον Χορό του Ζαλόγγου στη δεύτερη έκδοση της "Ιστορίας του Σουλίου και της Πάργας" (1815). Στην έκδοση, όμως, του 1857 δεν κάνει αναφορά σε χορό.
Το 1888 ο Συριανός λόγιος και ιστορικός Περικλής Ζερλέντης (1852-1925) διατύπωσε επιφυλάξεις και αμφιβολίες για τον Χορό του Ζαλόγγου, ύστερα από επιτόπια έρευνα, χωρίς να αμφισβητεί το γεγονός της αυτοθυσίας των Σουλιωτισσών.
Χρόνια αργότερα, ο φιλόλογος Αλέξης Πολίτης, καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης, υποστήριξε σε άρθρο του στο περιοδικό "Ο Πολίτης" (2005), ότι το τραγούδι που συνόδευε το χορό, το πασίγνωστο "Έχε γειά, καημένε κόσμε", αναφέρεται για πρώτη φορά μόλις το 1908.
Το τραγούδι του Ιωάννη Θ. Σακελλαρίδη το οποίο περιγράφει το ιστορικό γεγονός, διαδόθηκε τα νεώτερα χρόνια και εντάχτηκε στη δημοτική παράδοση.
Ενώ ζούσε ακόμα ο Σακελλαρίδης θεωρήθηκε από πολλούς δημοτικό, και γι΄αυτό όσες φορές τραγουδήθηκε αντιμετωπίστηκε ως τέτοιο.

Με πληροφορίες από sansimera και mycomics

# data[].attributes.attachment_link.title
"Έχετε γεια βρυσούλες λόγγοι, βουνά, ραχούλες". Η αυτοκτονία των γυναικών στο Ζάλογγο για να μην οδηγηθούν στα σκαλοβοπάζαρα των Τούρκων. Τι απαντάνε οι ιστορικοί στην αμφισβήτηση του χορού - ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο Δεκέμβριος του 1803 βρήκε τους Σουλιώτες εξαντλημένους από τις κακουχίες. Για αρκετό καιρό αντιστέκονταν σθεναρά στον Αλή Πασά που τους πολιορκούσε. Η κούραση και η πείνα είχαν καταβάλει τους ανυπότακτους ορεσίβιους Θεσπρωτούς και αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν μαζί του. Συμφώνησαν να εγκαταλείψουν τα χωριά του Σουλίου και εκείνος να μην τους πειράξει.

# data[].attributes.headline
ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

# data[].attributes.subject
ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

# data[].attributes.attachment_link.title
ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ.pptx

# data[].attributes.location_name
Τρίπολη, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
ΑΛΩΣΗ ΤΡΙΠΟΛΙΤΣΑΣ

# data[].attributes.subject
ΑΛΩΣΗ ΤΡΙΠΟΛΙΤΣΑΣ

# data[].attributes.body
Πέτερ Φον Ες

# data[].attributes.location_name
Φανάρι, Balat, Φατίχ/Επαρχία Κωνσταντινούπολης, Τουρκία

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Μνήμες Ελληνισμού

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το οθωμανικό σύστημα διακυβέρνησης της Αυτοκρατορίας, στηρίζονταν σε αυστηρή κοινωνική ιεράρχηση, στην οποία, οι θέσεις των Ελλήνων ήταν προνομιούχες, αλλά βέβαια, όχι κυρίαρχες.

Η οθωμανική εξουσία, θέλοντας να ενισχύσει τον υποτυπώδη κρατικό μηχανισμό της, έδωσε ελεγχόμενη δύναμη, και θέσεις σημαντικές, σε διάφορες κοινωνικές ομάδες, αποτελούμενες από Ρωμιούς. Οι ηγετικές ομάδες αυτές, δρούσαν ανεξαρτήτως η μία από την άλλη, αλλά και συνεργάζονταν, όταν έπρεπε να υπηρετήσουν κοινά συμφέροντα.

Ο ελληνικός πληθυσμός της οθωμανικής αυτοκρατορίας, ήταν ανομοιογενής, και εμπεριείχε ομάδες, διαφορετικού κοινωνικού, οικονομικού, και μορφωτικού επιπέδου. Η βασικότερη διαφορά τους ήταν η ιδεολογία, και τα συγκρουόμενα συμφέροντα ανάμεσά τους, τα οποία οι ισχυρότεροι υπερασπίστηκαν, εκμεταλλευόμενοι τις εξελίξεις στο ευρωπαϊκό χώρο.

Στα προεπαναστατικά χρόνια, η βασική επιδίωξη της πλειοψηφίας, των ορθόδοξων πληθυσμιακών ομάδων της οθωμανικής αυτοκρατορίας, ήταν η απελευθέρωση από τον τουρκικό ζυγό, με την υποστήριξη της χριστιανικής Ευρώπης.

Οι Οθωμανοί, θεωρούσαν πως οι λαοί χαρακτηρίζονται από τη θρησκεία, και όχι από την εθνικότητα. Η ιεράρχηση λοιπόν, των πολιτικοκοινωνικών τους δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, καθορίζονταν κατόπιν διαχωρισμού, των υπηκόων της Αυτοκρατορίας, σε κατηγορίες (μιλέτια), αναλόγως θρησκεύματος, ενώ η θέση των Ελλήνων υπηκόων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είχε περισσότερα προνόμια σε σχέση με τους άλλους μη μουσουλμανικούς πληθυσμούς.

Κεφαλή του ορθόδοξου μιλετίου, -μιλέτι των Ρουμ (Ρωμαίων)-. ήταν ο παραδοσιακός θρησκευτικός ηγέτης, των βυζαντινών Ελλήνων, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Επρόκειτο για μία "παρά τω Σουλτάνω" εξουσία, η οποία αποκατέστησε μεγάλο μέρος της οικουμενικότητας του Πατριαρχείου.

Η διοίκηση που εξασκούσε, ήταν αυστηρά ιεραρχημένη, με οργανωτική αυτονομία, δικαστικές και φορολογικές αρμοδιότητες, ενώ ολόκληρος ο εκκλησιαστικός οργανισμός, στηρίχτηκε στην ελληνική γλώσσα, που με αυτόν τον τρόπο διατηρήθηκε ζωντανή, και λειτουργική.

Στις υποχρεώσεις του Πατριαρχείου, ήταν η παρεμπόδιση των δυτικών πνευματικών επιρροών, στον οθωμανικό χώρο, ενώ η ανάγκη συνδιαλλαγής των Οθωμανών, με την ορθόδοξη Ρωσία, του έδωσε ρόλο και στην εξωτερική πολιτική.

Η ανάδειξη του Πατριάρχη, ήταν είτε εξαγοράσιμη όπως τα περισσότερα αξιώματα στην αυτοκρατορία, είτε κατόπιν πλειστηριασμού της θέσης, που για τους διεκδικητές της, σήμαινε αγωνιώδεις προσπάθειες συγκέντρωσης, των χρημάτων που απαιτούνταν.

Το Πατριαρχείο, στήριξε την ελληνική αστική τάξη, της συνοικίας του Φαναρίου, η οποία γρήγορα ανέλαβε εκτός από θρησκευτικές, και σημαντικότατες θέσεις της κρατικής μηχανής.

Οι Φαναριώτες και οι ηγεμονίες.

Πέρα από τη συγκροτημένη Εκκλησία, διοικητική ισχύ, διατηρούσαν και οι Φαναριώτες, που αποτελούσαν την ελληνορθόδοξη αριστοκρατία της Κωνσταντινούπολης.

Με την οριστική κατάρρευση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, οι Οθωμανοί, επεδίωξαν την ενσωμάτωση του κύρους, και των θεσμών της, στη δική τους αυτοκρατορία. Έτσι, μετά την άλωση, παραχώρησαν εξέχουσες θέσεις στους Φαναριώτες, προκειμένου να μιμηθούν ως ένα βαθμό, τη βυζαντινή διοικητική μηχανή.

Οι Φαναριώτες, ως αλλόθρησκοι, δεν απειλούσαν τους σουλτάνους με τη διεκδίκηση της εξουσίας τους, όπως οι ομόθρησκοί τους, ενώ διέθεταν ευρωπαϊκή καλλιέργεια, και ήταν γλωσσομαθείς, κάτι στο οποίο υστερούσαν οι Οθωμανοί.

Εξελίχθηκαν σε αναπόσπαστο κομμάτι της οθωμανικής ιστορίας, και παραδοσιακά αναλάμβαναν το αξίωμα του Μεγάλου Δραγουμάνου της Πύλης, αλλά και του Δραγουμάνου του Στόλου (Κάτι ανάλογο με τους σημερινούς Υπουργούς Εξωτερικών και Ναυτικών.

Μετά από τη σύγκρουση της Πύλης, με τις δυνάμεις της Ευρώπης, στις αρχές του 18ου αιώνα, και ειδικά κατά τις διαπραγματεύσεις, προκειμένου να υπογραφεί η συνθήκη του Κάρλοβιτς, ο ρόλος του δραγουμάνου, αποδείχθηκε πολύ σημαντικός.

Το Μέγα Ρεύμα της Κωνσταντινούπολης (Εστίαι ή Μιχαήλιον ή Ανάπλους ή σημ. Arnavutköy), συνοικία κατοικιών των περισσοτέρων Φαναριωτών.

Έτσι στις εξουσίες των Φαναριωτών, προστέθηκε η σχεδόν αυτόνομη διακυβέρνηση, των παραδουνάβιων ηγεμονιών. Στο Ιάσιο και στο Βουκουρέστι, δημιουργήθηκαν αυλές, και μηχανισμοί εξουσίας, στελεχωμένοι από Έλληνες διοικητές, (οι επονομαζόμενοι Πρίγκιπες, Οσποδάροι ή Βοεβόδες). οι οποίοι καλλιεργούσαν τα γράμματα και τις τέχνες, όπως συνέβαινε στις αυλές, των ηγεμόνων της Ευρώπης.

Οι θέσεις των ηγεμόνων, εξαγοράζονταν με πλειστηριασμό, από την οθωμανική εξουσία, έναντι υπέρογκων ποσών, που συνήθως συγκεντρώνονταν μέσω δανεισμού, από εύπορους Κωνσταντινουπολίτες. Τα δάνεια, αποπληρώνονταν με έσοδα των ηγεμονιών τους, τα οποία τους απέφεραν μεγάλο προσωπικό πλούτο, μετατρέποντάς τους σε οικονομικούς παράγοντες της εποχής.

Πηγές:

Ι. Πετρόπουλος, Πολιτική και συγκρότηση κράτους στο ελληνικό βασίλειο (1833-1843), έκδ. ΜΙΕΤ, Αθήνα 1985

Γ.Μαργαρίτης, Σ.Μαρκέτος, Κ.Μαυρέας, Ν.Ροτζώκος, Νεότερη & Σύγχρονη Ελλην. Ιστορία, ΕΑΠ, Πάτρα 1999.

Δ. Παπασταματίου - Φ. Κοτζαγεώργης, Ιστορία του νέου ελληνισμού κατά τη διάρκεια της οθωμανικής πολιτικής κυριαρχίας, Κάλλιππος, Αθήνα, 2015.

: Κ. Κωστής, "Τα κακομαθημένα παιδιά της Ιστορίας". Η διαμόρφωση του νεοελληνικού κράτους, 18ος-21ος αιώνας, Πόλις, Αθήνα, 2013

# data[].attributes.attachment_link.title
Το Πατριαρχείο, οι Φαναριώτες και οι Ηγεμονίες - Μνήμες Ελληνισμού

# data[].attributes.attachment_link.description
Το οθωμανικό σύστημα διακυβέρνησης της Αυτοκρατορίας, στηρίζονταν σε αυστηρή κοινωνική ιεράρχηση, στην οποία, οι θέσεις των Ελλήνων ήταν προνομιούχες, αλλά βέβαια, όχι κυρίαρχες. Η οθωμανική εξουσία, θέλοντας να ενισχύσει τον υποτυπώδη κρατικό μηχανισμό της, έδωσε ελεγχόμενη δύναμη, και θέσεις σημαντικές, σε διάφορες κοινωνικές ομάδες, αποτελούμενες από Ρωμιούς.

# data[].attributes.body
Οι πίνακες της επανάστασης

# data[].attributes.body
Η σφαγή της Χίου - Ντελακρουά

# data[].attributes.body
Στα Σάλωνα - Dupre

# data[].attributes.body
Η Ελλάς στα ερείπια

# data[].attributes.headline
ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΟΛΟΙ

# data[].attributes.subject
ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΟΛΟΙ

# data[].attributes.body
τραγούδι

# data[].attributes.attachment_link.title
Περήφανοι όλοι

# data[].attributes.headline
ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ

# data[].attributes.subject
ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ

# data[].attributes.location_name
Q6W9+6R Πλάκα, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

# data[].attributes.subject
ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

# data[].attributes.attachment_link.title
Εθνικός Ύμνος της Ελλάδος - National Anthem of Greece

# data[].attributes.location_name
Σφακιά, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
ΔΑΣΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

# data[].attributes.subject
ΔΑΣΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

# data[].attributes.body
Ο επαναστάτης

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

# data[].attributes.attachment_link.title
Δασκαλογιάννης, ο θρυλικός επαναστάτης που ξεσήκωσε τα Σφακιά εναντίον των Τούρκων και ενέπνευσε τον Καζαντζάκη. Βρήκε μαρτυρικό θάνατο στο ικρίωμα αφού τον έγδαραν ζωντανό! - ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο Αερολιμένας Χανίων ονομάσθηκε «Ιωάννης Δασκαλογιάννης» προς τιμήν του Κρητικού επαναστάτη που πολέμησε ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

# data[].attributes.location_name
Αρκάδι, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
ΜΟΝΗ ΑΡΚΑΔΙΟΥ

# data[].attributes.subject
ΜΟΝΗ ΑΡΚΑΔΙΟΥ

# data[].attributes.body
Η ΘΥΣΙΑ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η ιστορία θέλει τη Μονή Αρκαδίου να ιδρύεται γύρω στον 11ο μΧ αιώνα από έναν μοναχό με το όνομα Αρκάδιος. Αρχικά ήταν αφιερωμένη στον Άγιο Κωνσταντίνο και την Αγία Ελένη αλλά το μικρό εκκλησάκι, στη μέση του οροπεδίου που είχε αρχικά χτιστεί με τα λίγα κελιά γύρω του αντικαταστάθηκε από ένα μεγαλοπρεπή δίκλιτο ναό το 1587 όπως μαρτυρά ανάγλυφη επιγραφή στη βάση του καμπαναριού. Μέχρι το έτος 1600 μ. Χ. είχε ολοκληρωθεί η κατασκευή όλου του κάστρου-μοναστηριού που βλέπουμε μέχρι σήμερα με ελάχιστες αλλαγές μέσα στη διάρκεια των χρόνων.

Η Μονή Αρκαδίου έγινε γνωστή στις διάφορες περιόδους της ζωής της για διαφορετικά γεγονότα κάθε φορά. Το 17ο αιώνα υπήρξε ένα πολύ γνωστό κέντρο αντιγραφής χειρογράφων, δραστηριότητα η οποία απέδιδε αρκετά έσοδα στους μοναχούς της Μονής. Αρκετά από αυτά τα χειρόγραφα βρίσκονται να διατηρούνται μέχρι σήμερα και κάποια είναι επίσης εκτεθειμένα στο σημερινό της Μουσείο.

Και ενώ το το 17ο αιώνα λειτουργούσε όπως είπαμε, τον 18ο αιώνα λειτούργησε ως εργαστήρι χρυσοκεντητικής που βρήκε τους μοναχούς της να κεντούν εκκλησιαστικά και ιερατικά υφάσματα και άμφια με δύσκολες βελονιές και σκληρές χρυσοκλωστές και ασημοκλωστές και να τα πωλούν σε εκκλησίες και μοναστήρια ανά τον κόσμο για να εξασφαλίσουν έσοδα. Πολλά από αυτά εκτίθενται στο σημερινό Μουσείο της Μονής.
Όμως το πιο λαμπρό γεγονός που δόξασε την ιστορική Μονή είναι η αντίστασή της στους Οθωμανούς κατακτητές που το 1866. Στο ξεκίνημα της Κρητικής Επανάστασης εναντίον του Οθωμανικού επεκτατισμού βρέθηκε να έχει στα τείχη της κλεισμένους 964 πολεμιστές και χωρικούς από τα γύρω χωριά, στην προσπάθειά τους να γλιτώσουν αλλά και παράλληλα να εναντιωθούν στην τυραννία που υπέμεναν όλα τα χρόνια της Οθωμανικής κατοχής.

Η διήμερη πολιορκία, βρήκε τους Κρήτες να αγωνίζονται, όχι άδικα, εναντίον των Οθωμανών και παρά το γεγονός της θυσίας τους στα κελιά, στην αυλή ή ακόμα και στην πυριτιδαποθήκη που έβαλε τέλος στη ζωή τους ήταν ένα ηχηρό ξεκίνημα αφύπνισης των λαών της Ευρώπης για τα δεινά των Κρητικών από τους κατακτητές. Όρισε και προσδιόρισε το σθένος και το κουράγιο των Ελλήνων ενάντια στην αδικία και στην παράνομη κατοχή του τόπου τους.

Μια αναπαράσταση που έχει τοποθετηθεί στην πυριτιδαποθήκη (αντίγραφο πίνακα του Βρυζάκη που βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη) προσδίδει στο ακέραιο το νόημα και την ιδέα για την οποία πολέμησαν οι έγκλειστοι Κρητικοί στη Μονή Αρκαδίου. Η ευλογία του Ηγουμένου Γαβριήλ και η έναρξη του αγώνα για να σώσουν την πίστη και τα ιδανικά τους βρίσκει τους πολιορκημένους γύρω του να αγωνιούν, να υποφέρουν, να ελπίζουν, να αγωνίζονται, να θυσιάζονται και να προσδοκούν μετά από τη θυσία τους την Ανάστασή τους στην αιωνιότητα, δαφνοστεφανωμένη να την φέρνουν άγγελοι από τον ουρανό.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ιστορία Ιεράς Μονής Αρκαδίου, Μοναστήρι, Εκκλησία, Ολοκαύτωμα, Μονή, Κρήτη, Ρέθυμνο

# data[].attributes.attachment_link.description
Η ιστορία θέλει τη Μονή Αρκαδίου να ιδρύεται γύρω στον 11ο μΧ αιώνα από έναν μοναχό με το όνομα Αρκάδιος. Αρχικά ήταν αφιερωμένη στον Άγιο Κωνσταντίνο και την Αγία Ελένη αλλά το μικρό εκκλησάκι, στη μέση του οροπεδίου που είχε αρχικά χτιστεί με τα λίγα κελιά γύρω του αντικαταστάθηκε από ένα μεγαλοπρεπή δίκλιτο ναό το 1587 όπως μαρτυρά ανάγλυφη επιγραφή στη βάση του καμπαναριού.

# data[].attributes.location_name
Κέρκυρα, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

# data[].attributes.subject
ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

# data[].attributes.body
Ο πρώτος κυβερνήτης

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Μουσείο Καποδίστρια | Κέρκυρα

# data[].attributes.attachment_link.title
Ιωάννης Καποδίστριας | Μουσείο Ιωάννη Καποδίστρια | Κέρκυρα

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο Ιωάννης Καποδίστριας διετέλεσε Α' Κυβερνήτης της Ελλάδας μετά την Επανάσταση του 1821. Δείτε τη δράση, τη ζωή και το έργο του στη σελίδα του Μουσείου.

# data[].attributes.body
ΠΟΙΗΜΑΤΑ

# data[].attributes.attachment_link.title
Διονύσιος Σολωμός

# data[].attributes.location_name
Ζάκυνθος, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

# data[].attributes.subject
ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

# data[].attributes.body
Ο εθνικός μας ποιητής

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Σαν Σήμερα .gr

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ο ποιητής Διονύσιος Σολωμός, ο αρχηγέτης της Επτανησιακής Σχολής, είναι μια από τις κορυφαίες πνευματικές φυσιογνωμίες του Νεώτερου Ελληνισμού. Τον Μάιο του 1823, σε μια περίοδο ιδιαίτερης έξαρσης της Ελληνικής Επανάστασης, έγραψε το εκτεταμένο ποίημα "Ύμνος εις την Ελευθερία", οι δύο πρώτες στροφές του οποίου, σε μουσική Νικολάου Μάντζαρου, αποτελούν τον εθνικό ύμνο της Ελλάδας και της Κύπρου.

Ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός γεννήθηκε στις 8 Απριλίου του 1798 στη Ζάκυνθο, ως εξώγαμο τέκνο του κόντε Νικόλαου Σολωμού και της υπηρέτριάς του Αγγελικής Νίκλη.

Σε πολύ μικρή ηλικία έμεινε ορφανός και το 1808 έφυγε για σπουδές στην Ιταλία, με τη συνοδεία του ιταλού δασκάλου του Ρώσση. Επτά χρόνια αργότερα πήρε το απολυτήριο από το Λύκειο της Κρεμόνας και γράφτηκε στο πανεπιστήμιο της Πάβιας, απ' όπου πήρε το πτυχίο της Νομικής. Παράλληλα με τις σπουδές στη νομική, για την οποία ουδέποτε ενδιαφέρθηκε, άρχισε να γράφει στίχους στην ιταλική γλώσσα, ενώ ήρθε σε επαφή με διαπρεπείς φιλοσόφους, φιλολόγους και αξιόλογους εκπροσώπους της λογοτεχνικής κίνησης της εποχής.

Το 1818 επέστρεψε στη Ζάκυνθο, όπου παρέμεινε για δέκα χρόνια. Εκεί άρχισε να γράφει τα πρώτα του αξιόλογα στιχουργήματα στα ελληνικά. Το πρώτο εκτενές ελληνικό ποίημά του και πλέον γνωστό είναι ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν, απόσπασμα του οποίου καθιερώθηκε ως Εθνικός μας Ύμνος. Λίγο αργότερα, συνέθεσε το λυρικό ποίημα Εις τον θάνατο του Λορδ Μπάυρον και ακολούθησαν Η καταστροφή των Ψαρών, Η Φαρμακωμένη, Ο Λάμπρος, Εις Μοναχήν, Ο Κρητικός, Οι ελεύθεροι πολιορκημένοι, Ο Πορφύρας.

Στα τέλη του 1828 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Κέρκυρα, συνεχίζοντας την ενασχόλησή του με την ποίηση σχεδόν απομονωμένος. Δεν έκανε ούτε ένα ταξίδι στην ελευθερωμένη Ελλάδα, γιατί, όπως υποστηρίζεται, "δεν εσυνηθούσε να θεατρίζει στο εθνικό του φρόνημα αλλά μες το άγιο βήμα της ψυχής".

Στις 3 Φεβρουαρίου του 1849 παρασημοφορήθηκε με το Χρυσό Σταυρό του Σωτήρος, διότι "με την ποίηση του διέγειρε τα αισθήματα του λαού στον αγώνα για εθνική ανεξαρτησία".

Πέθανε στις 9 Φεβρουαρίου του 1857 στην Κέρκυρα, ύστερα από αλλεπάλληλες εγκεφαλικές συμφορήσεις. Τα οστά του μεταφέρθηκαν το 1865 στη Ζάκυνθο και τοποθετήθηκαν αρχικώς σ' ένα μικρό μαυσωλείο στον τάφο του Κάλβου.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Σαν Σήμερα .gr

# data[].attributes.attachment_link.title
Διονύσιος Σολωμός

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο ποιητής Διονύσιος Σολωμός, ο αρχηγέτης της Επτανησιακής Σχολής, είναι μια από τις κορυφαίες πνευματικές φυσιογνωμίες του Νεώτερου Ελληνισμού. Τον Μάιο του 1823, σε μια περίοδο ιδιαίτερης έξαρσης της Ελληνικής Επανάστασης, έγραψε το εκτεταμένο ποίημα "Ύμνος εις την Ελευθερία", οι δύο πρώτες στροφές του οποίου, σε μουσική Νικολάου Μάντζαρου, αποτελούν τον εθνικό ύμνο της Ελλάδας και της Κύπρου.

# data[].attributes.headline
200 ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

# data[].attributes.subject
200 ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

# data[].attributes.body
ΓΕΩΡΓΙΑ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Φώτης & Ιστορία

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ελληνική επανάσταση

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
200 χρόνια από την ελληνική επανάσταση

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
200 χρόνια ανεξαρτησίας

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
επέτειος 200 χρόνων

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
400 χρόνια σκλαβιάς

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
100 χρόνια από τη μικρασιατική καταστροφή

# data[].attributes.attachment_link.title
Ταξίδι στην Ιστορία | Επόμενος σταθμός: 1922

# data[].attributes.attachment_link.description
1821-1922-1940... Έλα κι εσύ στο ταξίδι της Ελληνικής Ιστορίας μέσα από βίντεο με πρωταγωνιστή τον Φώτη.

# data[].attributes.headline
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ

# data[].attributes.subject
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ

# data[].attributes.body
Η ΓΙΟΡΤΗ

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Ψηφιακή Τάξη

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ο αγώνας του 1821 ήταν τραχύς, συνεχής και άνισος. Χρειάστηκε να δοθούν σκληρές μάχες και να χυθεί πολύ αίμα για να φθάσουμε στη νίκη. Οχτώ περίπου χρόνια πάλευαν ασταμάτητα οι Έλληνες εναντίον του φοβερού τυράννου. Ήταν χρόνια γεμάτα από φρικτές θυσίες, ερημώσεις, στερήσεις, απερίγραπτα μαρτύρια, σφαγές. Αλλά και χρόνια γεμάτα από νίκες, ένδοξα τρόπαια και κατορθώματα, που προκάλεσαν το θαυμασμό ολόκληρου του κόσμου.
Στις ατέλειωτες και αδυσώπητες αυτές τιτανομαχίες αποκαλύφθηκε όλη η δύναμη της αδάμαστης ελληνικής ψυχής και το πολεμικό σθένος των ηρώων του '21. Θα παρακολουθήσετε τώρα σε μία ιστορική αναδρομή την αιματόβρεχτη αλλά συνάμα και θριαμβευτική πορεία προς τη μεγάλη νίκη.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ενότητα 12: 25η Μαρτίου

# data[].attributes.attachment_link.description
1821 χρονικό γιορτή εικόνες παρουσιάσεις σχολείο μουσική Κολοκοτρώνης β. Ο Γέρος του Μ­οριά γ. Μαντώ Μαυρογένους

# data[].attributes.body
με τους ήρωες της επανάστασης

# data[].attributes.attachment_link.title
Οι ήρωες του 1821 - jigsaw puzzle (32 pieces)

# data[].attributes.headline
1821 Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

# data[].attributes.subject
1821 Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Published on

Τα σημαντικότερα γεγονότα της επανάστασης του 1821

1. 1. Η επανάσταση του 1821 Δημιουργός: Χαρά Ευθυμιάδη

2. 2. Η άλωση της Πόλης Την Άνοιξη του 1453 γίνεται η άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους. Οι Έλληνες αντιστέκονται γενναία. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος δίνει θάρρος στους πολεμιστές του και μπαίνει πρώτος στη μάχη δίνοντάς τους το παράδειγμα, μα οι Τούρκοι είναι πολλοί και η Πόλη πέφτει στα χέρια τους.

3. 3. 400 χρόνια σκλαβιάς Έτσι ξεκινάει η σκλαβιά των Ελλήνων κάτω από τους Τούρκους. Η ζωή των Ελλήνων γίνεται πολύ δύσκολη και βασανιστική. Οι Έλληνες έπρεπε να σκύβουν το κεφάλι όποτε περνούσε κάποιος Τούρκος, έπρεπε να πληρώνουν βαριούς φόρους στους Τούρκους και οι Τούρκοι μπορούσαν να τους χτυπάνε χωρίς λόγο. Φώναζαν τους Έλληνες "γκιαούρηδες" δηλαδή άπιστους και "ραγιάδες" δηλαδή σκλάβους.

4. 4. Το παιδομάζωμα Οι Τούρκοι έπαιρναν τα Ελληνόπουλα από τις οικογένειές τους και τα πήγαιναν στα παλάτια των Τούρκων όπου και τα κρατούσαν κλεισμένα για 6 με 7 χρόνια. Εκεί τα μάθαιναν τουρκικά γράμματα και τα μάθαιναν να πιστεύουν στη θρησκεία των Τούρκων. Έτσι μεγάλωναν σαν Τουρκόπουλα και πολλά από αυτά γινόταν πολεμιστές του Τουρκικού στρατού και πολεμούσαν εναντίον των Ελλήνων. Αυτοί λεγόταν γενίτσαροι.

5. 5. Το κρυφό σχολειό Οι Τούρκοι είχαν απαγορεύσει στα Ελληνόπουλα να πηγαίνουν σχολείο. Για αυτό οι παπάδες μάζευαν κρυφά το βράδυ τα παιδιά στις εκκλησίες και τους μάθαιναν γράμματα. Αυτό ονομάστηκε κρυφό σχολειό.

6. 6. Κλέφτες και αρματωλοί Πολλοί Έλληνες δεν άντεξαν τη σκλαβιά και πήγαν να ζήσουν στα βουνά. Εκεί έτρωγαν, εκεί κοιμόταν. Όποτε έβλεπαν τούρκους στρατιώτες παραφύλαγαν και τους έκλεβαν φαγητά και όπλα. Αυτοί ήταν οι κλέφτες, και έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην επανάσταση. Οι αρματωλοί ήταν Έλληνες που τους πλήρωναν οι Τούρκοι να χτυπήσουν τους κλέφτες, εκείνοι έπαιρναν τα λεφτά αλλά αντί να κάνουν κακό στους κλέφτες πήγαιναν και έμεναν μαζί τους. Και ο μεγάλος ήρωας Κολοκοτρώνης ως κλέφτης ξεκίνησε.

7. 7. Το Σούλι Υπήρχε ένα μέρος κοντά στα Γιάννενα, το Σούλι, που οι Τούρκοι δεν μπορούσαν να το κάνουν δικό τους. Προσπαθούσαν για πολλά χρόνια πριν το 1821 ,αλλά οι Σουλιώτες και οι Σουλιώτισσες ήταν γενναίοι και αντιστέκονταν. Κάποια στιγμή που είχαν κουραστεί οι Σουλιώτες έκαναν συμφωνία με τους Τούρκους να τους δώσουν το Σούλι αλλά να τους αφήσουν οι Τούρκοι να φύγουν χωρίς να τους σκοτώσουν. Έτσι οι Σουλιώτες χωρίστηκαν σε 3 ομάδες και ξεκίνησαν να φύγουν από το Σούλι.

8. 8. Ο χορός του Ζαλόγγου Οι Τούρκοι όμως δεν κράτησαν το λόγο τους και κυνήγησαν τους Έλληνες. Οι δύο πρώτες ομάδες γλύτωσαν, στην Τρίτη ομάδα όμως οι Τούρκοι κατάφεραν να πλησιάσουν και θα σκότωναν τις γυναίκες Σουλιώτισσες. Εκείνες για να μην πέσουν στα χέρια των Τούρκων προτίμησαν να πιαστούν όλες μαζί και χορεύοντας πήδηξαν μία μία στο γκρεμό.

9. 9. Όταν ξεκίνησε η επανάσταση υπήρχαν και άνθρωποι που βοήθησαν χωρίς να πολεμήσουν. Βοήθησαν με λόγια και με ποιήματα που έγραφαν και προσπαθούσαν να κάνουν άλλα κράτη και άλλους ανθρώπους να βοηθήσουν τους Έλληνες στον αγώνα τους Κοραής Φερραίος

10. 10. Η φιλική εταιρία Η επανάσταση ξεκίνησε από κάποιους ανθρώπους που είχαν φτιάξει μια ομάδα, τη Φιλική Εταιρία. Σε αυτή την ομάδα που ήταν κρυφή έμπαιναν όσοι ήθελαν να βοηθήσουν την επανάσταση των Ελλήνων και έδιναν όρκο. Στην αρχή ήταν λίγοι στην ομάδα όμως σιγά σιγά μεγάλωνε.

11. 11. Ξάνθος Σκουφάς Τσακάλωφ

12. 12. Στην αρχή ζήτησαν από τον Καποδίστρια να γίνει αρχηγός της επανάστασης αλλά δεν δέχτηκε και μετά το ζήτησαν από τον Υψηλάντη που δέχτηκε με τιμή.

13. 13. Ρούμελη Σε αυτό το μέρος της Ελλάδας που έγιναν μάχες ξεχώρισαν κάποιοι οπλαρχηγοί. Αυτοί πολέμησαν και κάποιοι από αυτούς πέθαναν επάνω στη μάχη. Οι μάχες που έδωσαν ήταν σημαντικές γιατί κατάφεραν να καθυστερήσουν τους Τούρκους που ήθελαν να περάσουν σε ένα άλλο μέρος της Ελλάδας όπου και θα προκαλούσαν μεγάλες ζημιές αν δεν τους καθυστερούσαν εδώ στη Ρούμελη.

14. 14. Διάκος Δυοβουνιώτης Πανουριάς

15. 15. Η γέφυρα της Αλαμάνας Στη γέφυρα της Αλαμάνας πολέμησε ο Αθανάσιος Διάκος και εκεί τον έπιασαν οι Τούρκοι και του ζήτησαν να αλλάξει την πίστη του, δηλαδή να πιστέψει στο Θεό που πίστευαν οι Τούρκοι. Του είπαν πως αν αλλάξει την πίστη του θα τον αφήσουν να ζήσει. Εκείνος όμως δεν δέχτηκε και οι Τούρκοι τον σκότωσαν.

16. 16. Ανδρούτσος Ένας άλλος μεγάλος ήρωας ήταν ο Οδυσσέας Ανδρούτσος. Έδωσε μια σημαντική μάχη στο Χάνι της Γραβιάς και την κέρδισε. Έστειλε μήνυμα σε έναν από τους αρχηγούς των Τούρκων να συναντηθούν σε αυτό το χάνι, ο Τούρκος δέχτηκε γιατί ήξερε ότι θα ήταν περισσότεροι από τους Έλληνες και πίστευε ότι θα τους νικούσαν. Οι Έλληνες έφτασαν εκεί νωρίτερα από τους Τούρκους, όμως κάποιοι από αυτούς άρχισαν να φοβούνται και ήθελαν να φύγουν. 'Όμως ο Ανδρούτσος είπε: " εγώ δε φεύγω, όποιος είναι παλικάρι και θέλει να μείνει ας πιαστεί μαζί μου να χορέψουμε" και σιγά σιγά πιάστηκαν όλοι στο χορό.

17. 17. Το χάνι της Γραβιάς Σκέφτηκε ένα σχέδιο ο Ανδρούτσος, είπε στους πολεμιστές του να χτίσουν όλα τα παράθυρα και τις πόρτες από το χάνι αφού πρώτα μπούνε μέσα. Έτσι κι έγινε και περίμεναν μέχρι να εμφανιστούν οι Τούρκοι. Όταν ήρθαν οι Τούρκοι δεν είδαν κανέναν και νόμισαν ότι οι Έλληνες φοβήθηκαν και έφυγαν. Άρχισαν τότε οι Έλληνες να τους πυροβολούν από μέσα από κάποια ανοίγματα που είχαν αφήσει ειδικά για τα όπλα τους. Οι Τούρκοι δεν το περίμεναν αυτό και έτσι οι Έλληνες κατάφεραν να κερδίσουν αυτή τη μάχη χάρη στην εξυπνάδα και την παλικαριά του Ανδρούτσου.

18. 18. Ο Μοριάς Και σε ένα άλλο μέρος της Ελλάδας γινόταν μάχες σημαντικές στις οποίες πήραν μέρος σημαντικοί οπλαρχηγοί, στον Μοριά. Δεν ήταν όλες οι μάχες πετυχημένες, όταν ξεκίνησε η επανάσταση χάσαμε σε κάποιες μάχες και εάν δεν ήταν ένας σημαντικός ήρωας της επανάστασης μπορεί και να μην είχαμε κερδίσει την ελευθερία μας.

19. 19. Κολολοτρώνης Αυτός ήταν ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Ο Κολοκοτρώνης μπήκε στον αγώνα σε μεγάλη ηλικία, περίπου 50 χρονών και επειδή είχε άσπρα μαλλιά τον φώναζαν "ο γέρος του Μοριά". Ήταν ένας άνθρωπος εξαιρετικά έξυπνος με στρατηγικό μυαλό και χάρη στις δικές του προσπάθειες οι Έλληνες δεν το έβαλαν κάτω και συνέχισαν την επανάσταση.

20. 20. Η άλωση της Τριπολιτσάς Η Τρίπολη βρισκόταν σε σημαντική θέση, ήταν στα χέρια των Τούρκων και αν την έπαιρναν οι Έλληνες θα ήταν μια σημαντική νίκη. Οι Έλληνες την πολιορκούσαν για καιρό και δεν αφήνανε τους πολιορκημένους Τούρκους να βγούνε για να βρούνε τρόφιμα. Βοήθησε κι ένα τυχαίο γεγονός, δύο Έλληνες είχαν πιάσει γνωριμία με έναν Τούρκο φύλακα και ανέβηκαν στα τείχη, μπήκανε και άνοιξαν την πύλη στους Έλληνες και κατάφεραν να μπούνε την πόλη. Μπαίνοντας οι Έλληνες σκότωσαν πολλούς Τούρκους και η Τρίπολη ήρθε στα χέρια των Ελλήνων.

21. 21. Μαυροκορδάτος Έγινε συνέλευση των Ελλήνων και ορίστηκε αρχηγός ο Μαυροκορδάτος. Ένας άνθρωπος που δεν είχε πολεμήσει όπως ο Κολοκοτρώνης και οι άλλοι οπλαρχηγοί. Μάλιστα είχε εχθρικά αισθήματα απέναντι στον Κολοκοτρώνη. Έτσι δυστυχώς άρχισε να δημιουργείται μια διαμάχη ανάμεσα στους ίδιους τους Έλληνες.

22. 22. Η Σάμος Η Σάμος ήταν ένα νησί που πήρε μέρος στην επανάσταση με αρχηγό τον Λυκούργο Λογοθέτη. Οι προσπάθειες των Τούρκων να την καταλάβουν, δηλαδή να την σκλαβώσουν δεν πέτυχαν.

23. 23. Η σφαγή της Χίου Η Χίος ήταν ένα άλλο νησί κοντά στη Σάμο και ήταν κάτω από την κυριαρχία των Τούρκων, δηλαδή οι Τούρκοι την είχαν σκλαβώσει. Κάποιοι κάτοικοι ξεσηκώθηκαν και θέλησαν να επαναστατήσουν για να διώξουν τους Τούρκους. Για να τους βοηθήσουν πήγαν και πολεμιστές από την Σάμο. Όμως στις 30 Μαρτίου 1822 οι Τούρκοι έφτασαν στο νησί με πολλά πλοία και πολύ στρατό και σκότωσαν πολλούς κατοίκους του νησιού. Μάλιστα ήταν τόσο μεγάλη η καταστροφή που έκαναν, που ξένες χώρες άρχισαν να ενδιαφέρονται για την Ελλάδα και την επανάστασή της. Πολλοί καλλιτέχνες εμπνεύστηκαν από αυτή την καταστροφή. Ένας από αυτούς ήταν ο Ευγένιος Ντελακρουά που ζωγράφισε τον διπλανό πίνακα.

24. 24. Τα πυρπολικά Όμως σημαντικός ήταν ο αγώνας και στη θάλασσα. Οι Έλληνες χρησιμοποιούσαν τα πυρπολικά για να καταστρέψουν τα τουρκικά πλοία. Τι ήταν τα πυρπολικά; Ήταν μικρές βάρκες που είχαν επάνω τους μπουρλότο, το οποίο δημιουργούσε έκρηξη. Προσπαθούσαν να πλησιάσουν τα μεγάλα πλοία των Τούρκων προσπαθώντας να μην τους καταλάβουν οι Τούρκοι και κολλούσαν με γάντζους τη βάρκα επάνω στο πλοίο. Ο τελευταίος που έμενε επάνω στη βάρκα για να κάνει αυτή τη δουλειά έπρεπε να προλάβει να φύγει πριν γίνει η έκρηξη και η δουλειά του ήταν πολύ επικίνδυνη γιατί μπορεί να σκοτωνόταν και εκείνος. Τα πυρπολικά έκαναν μεγάλη ζημιά στα Τουρκικά πλοία.

25. 25. Μεγάλοι μπουρλοτιέρηδες όπως τους έλεγαν ήταν ΚΑΝΑΡΗΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ

26. 26. Υπήρξαν και δύο σημαντικές γυναίκες που ξόδεψαν την περιουσία τους για να μπορούν Ελληνικά πλοία να μάχονται στις θάλασσες και πήραν μέρος στον αγώνα ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ ΜΑΝΤΩ ΜΑΥΡΟΓΕΝΟΥΣ

27. 27. Η καταστροφή των Ψαρών Τα Ψαρά ήταν ένα μικρό νησί που όμως ήταν σημαντικό γιατί είχε πολλά πλοία που μπορούσαν να βοηθήσουν στην επανάσταση. ΟΙ Τούρκοι ήθελαν να το κάνουν δικό τους. Έστειλαν λοιπόν όχι μόνο δικά τους πλοία αλλά και Αιγυπτιακά για να πάρουν το νησί. Οι κάτοικοι έκαναν το λάθος να μην χρησιμοποιήσουν τα πλοία τους αλλά μόνο να προσπαθήσουν να διώξουν τους εχθρούς όταν θα έφταναν στο νησί τους. Όταν έφτασαν οι Τούρκοι τον Ιούνιο του 1824 περικύκλωσαν τους Έλληνες που δεν είχαν τρόπο να φύγουν για να γλυτώσουν. Οι Τούρκοι σκότωσαν χιλιάδες Έλληνες. Σκλάβωσαν το νησί που άργησε πολύ να ελευθερωθεί (το 1912).

28. 28. Έρχεται ο Ιμπραήμ! Ένας νέος και ικανός κίνδυνος εμφανίζεται για τους Έλληνες, ο Ιμπραήμ, Αιγύπτιος πασάς που βοηθούσε τους Τούρκους. Ο Ιμπραήμ από όπου περνούσε προκαλούσε καταστροφή. Ένας γενναίος Έλληνας οπλαρχηγός ο Παπαφλέσσας προσπάθησε να τον σταματήσει σε μια μάχη στο Μανιάκι όπου οι Έλληνες ήταν πολύ λίγοι και ο στρατός του Ιμπραήμ, πολύ μεγάλος. Σε αυτή τη μάχη οι Έλληνες δεν κατάφεραν να σταματήσουν τον Ιμπραήμ. Μάλιστα όταν τέλειωσε η μάχη και είχαν σκοτωθεί όλοι οι Έλληνες που πήραν μέρος σε αυτή ο Ιμπραήμ ζήτησε να του φέρουν το σώμα του Παπαφλέσσα, το έδεσε σε ένα δέντρο, τον κοίταξε με θαυμασμό και είπε ότι είναι κρίμα να πεθαίνουν τόσο γενναία παλικάρια.

29. 29. Ο Παπαφλέσσας Η μάχη στο Μανιάκι

30. 30. Η έξοδος του Μεσολογγίου Μια άλλη σημαντική Ελληνική πόλη ήταν το Μεσολόγγι, που οι Τούρκοι ήθελαν να το κάνουν δικό τους. Μέσα από τα τείχη της πόλης οι Έλληνες προσπάθησαν να αντέξουν όσο μπορούσαν όμως δεν μπορούσαν να βγουν έξω από την πόλη για να βρούνε τρόφιμα και άρχισαν να πεινάνε και να τρώνε ποντίκια και γάτες. Για ένα ολόκληρο χρόνο προσπαθούσαν οι Τούρκοι να μπούνε, οι Έλληνες δεν άντεξαν την πείνα και αποφάσισαν να βγούνε κρυφά από τους Τούρκους το βράδυ στις 6 Απριλίου του 1826. Όμως δυστυχώς κάποιος τους πρόδωσε στους Τούρκους και εκείνοι περίμεναν τους Έλληνες και τους σκότωσαν. Έτσι οι Τούρκοι πήραν την πόλη του Μεσολογγίου.

31. 31. Η ναυμαχία του Ναβαρίνου Μια πολύ σημαντική μάχη ήταν η ναυμαχία του Ναβαρίνου, δηλαδή μάχη με καράβια στη θάλασσα. Εκεί έγινε μάχη ανάμεσα στα Τουρκοαιγυπτιακά πλοία και στα Ελληνικά. Όμως τώρα το μέρος των Ελλήνων πήραν και 3 ξένες χώρες, η Αγγλία, η Γαλλία και η Ρωσία. Αυτές οι 3 δυνάμεις πρότειναν να σταματήσει αυτή η μάχη με τα πλοία αλλά οι Τούρκοι δεν τους άκουσαν και συνέχισαν να ρίχνουν κανονιές. Τότε οι 3 δυνάμεις πήραν μέρος στη μάχη κατέστρεψαν τα πλοία των Τούρκων και βοήθησαν τους Έλληνες.

32. 32. Καποδίστριας Το 1827 όχι όλα αλλά αρκετά μέρη της Ελλάδας είχαν ελευθερωθεί από Τούρκους. Τότε αρχηγός του κράτους έγινε ο Ιωάννης Καποδίστριας. Όμως κάποιοι δεν συμπαθούσαν τον Καποδίστρια και τον σκότωσαν.

33. 33. Νέος βασιλιάς Έτσι οι 3 δυνάμεις που μας είχαν βοηθήσει στο Ναβαρίνο έστειλαν έναν βασιλιά για την Ελλάδα έναν νεαρό που λεγόταν Όθωνας.

34. 34. Ο Κολοκοτρώνης στην φυλακή Όμως αυτοί που είχαν γίνει αρχηγοί των Ελλήνων πριν έρθει ο Όθωνας έβαλαν τον Κολοκοτρώνη, τον άνθρωπο που βοήθησε περισσότερο από όλους να ελευθερωθεί η Ελλάδα στην φυλακή! Τον κατηγόρησαν για διάφορα πράγματα που δεν ήταν αλήθεια.

35. 35. Η δίκη του Κολοκοτρώνη Μάλιστα έκαναν και δίκη σε δικαστήριο για τον Κολοκοτρώνη και με ψεύτικους μάρτυρες τον καταδίκασαν σε θάνατο. Όμως ο βασιλιάς Όθωνας αποφάσισε να τον αφήσει ελεύθερο.

36. 36. Η Ελλάδα ελεύθερη Πολλοί γενναίοι Έλληνες όπως αυτοί που αναφέραμε και πολλοί ακόμη για τους οποίους δε μιλήσαμε έδωσαν τη ζωή τους χωρίς να το σκεφτούν για να ελευθερώσουν την Ελλάδα από τους Τούρκους. Χάρη σε αυτούς εμείς σήμερα ζούμε σε μια ελεύθερη Ελλάδα.

# data[].attributes.attachment_link.title
Η επανάσταση του 1821

# data[].attributes.attachment_link.description
Published on Τα σημαντικότερα γεγονότα της επανάστασης του 1821 1. Η επανάσταση του 1821 Δημιουργός: Χαρά Ευθυμιάδη 2. Η άλωση της Πόλης Την Άνοιξη του 1453 γίνεται η άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους. Οι Έλληνες αντιστέκονται γενναία.

# data[].attributes.headline
200 ΧΡΟΝΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ

# data[].attributes.subject
200 ΧΡΟΝΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ

# data[].attributes.attachment_link.title
200 χρόνια από την επανάσταση του 1821 - Προσέγγιση μέσα από την τέχνη.

# data[].attributes.location_name
Σπερχειός Ποταμός, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΑΛΑΜΑΝΑΣ

# data[].attributes.subject
Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΑΛΑΜΑΝΑΣ

# data[].attributes.body
πέφτει ο Αθανάσιος Διάκος

# data[].attributes.attachment_link.title
17. Η επανάσταση στη Στερεά Ελλάδα

# data[].attributes.location_name
Δερβενάκια, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Η ΜΑΧΗ ΣΤΑ ΔΕΡΒΕΝΑΚΙΑ

# data[].attributes.subject
Η ΜΑΧΗ ΣΤΑ ΔΕΡΒΕΝΑΚΙΑ

# data[].attributes.attachment_link.title
21. Η εκστρατεία του Δράμαλη - Δερβενάκια

# data[].attributes.location_name
Μολδοβλαχίας, Εύοσμος, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΗ ΜΟΛΔΟΒΛΑΧΙΑ

# data[].attributes.subject
ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΗ ΜΟΛΔΟΒΛΑΧΙΑ

# data[].attributes.attachment_link.title
15. Η εξέγερση στη Μολδοβλαχία

# data[].attributes.location_name
Οδησσός, Οντέσκα, Ουκρανία

# data[].attributes.headline
ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ

# data[].attributes.subject
ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ

# data[].attributes.body
Η ΑΡΧΗ

# data[].attributes.attachment_link.title
14. Η Φιλική Εταιρεία

# data[].attributes.location_name
Μεσολόγγι, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
ΛΟΡΔΟΣ ΒΥΡΩΝ

# data[].attributes.subject
ΛΟΡΔΟΣ ΒΥΡΩΝ

# data[].attributes.body
Ο φιλέλληνας ποιητής

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ο Τζορτζ Γκόρντον Μπάιρον, 6ος Βαρώνος Μπάιρον γνωστός στην Ελλάδα ως Λόρδος Βύρων ήταν Άγγλος ποιητής, από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του ρομαντισμού και από τους σημαντικότερους φιλέλληνες. Υπήρξε εξαιρετικά διάσημος και επιτυχημένος ως ποιητής, αλλά και ιδιαίτερα αμφιλεγόμενη προσωπικότητα στην Αγγλία, ζώντας άστατη οικονομική ζωή. jpg1

Αργότερα συνέδεσε το όνομα του με την στήριξη των επαναστατικών κινημάτων σε Ιταλία και Ελλάδα, και πέθανε στο πλευρό των Ελλήνων επαναστατών στο Μεσολόγγι μετά από υψηλό πυρετό που ανέπτυξε. Θεωρείται από τους πλέον σημαντικούς Άγγλους λογοτέχνες του 19ου αιώνα, ενώ στην Ελλάδα είναι μια από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές της επανάστασης του 1821 και εθνικός ευεργέτης.

Το 1823 κατευθύνεται, ύστερα από παρότρυνση της Φιλελληνικής Επιτροπής του Λονδίνου, προς την Ελλάδα, σταματώντας στην Κεφαλλονιά, όπου παρέμεινε για έξι μήνες στην οικία του κόμη Δελαδέτσιμα, φίλου του Μαυροκορδάτου. Τελικά, αν και αρχικός προορισμός του ήταν ο Μοριάς, εγκαθίσταται στο Μεσολόγγι, όπου έρχεται σε επαφή με τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, τον οποίο και υποστηρίζει οικονομικά.

Εν τω μεταξύ, έχει σχηματίσει ιδιωτικό στρατό από 40 Σουλιώτες, υπό τους Δράκο, Τζαβέλλα και Φωτομάρα. Διατηρούσε αλληγραφία με Άγγλους επιχειρηματίες όπως ο Σάμουελ Μπαρφ για την οικονομική ενίσχυση των επαναστατών, και ήταν από τους πρώτους που συνειδητοποίησαν τις καταστροφικές συνέπειες που θα είχε το δάνειο στην περίπτωση που αυτό χρησιμοποιείτο όχι για εθνικούς σκοπούς, αλλά για πολιτικές διαμάχες.

Απεβίωσε στις 19 Απριλίου του 1824 στο Μεσολόγγι, ύστερα από πυρετό. Το πένθος για τον θάνατό του ήταν γενικό καθώς ο Διονύσιος Σολωμός συνέθεσε μακρά ωδή στη μνήμη του ("Ωδή εις τον θάνατο του Λόρδου Μπάιρον"). Η καρδιά του ενταφιάστηκε στο Μεσολόγγι. Προς εκδήλωση του πένθους στο Μεσολόγγι ρίχτηκαν 37 κανονιοβολισμοί από την ανατολή του ηλίου, μία κάθε λεπτό, καθώς ήταν τότε μόνο 37 ετών.

Ένας από τους στενούς φίλους του Βύρωνα στο Μεσολόγγι ήταν ο επίσης σπουδαίος φιλέλληνας Αμερικανός ιατρός, από τη Βοστόνη Σαμουήλ Γκρίντλευ Χάου, ο οποίος στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, νεαρός τότε μόλις απόφοιτος του Πανεπιστημίου, είχε έλθει στην Ελλάδα και για έξι χρόνια πρόσφερε εθελοντικά τις ιατρικές του υπηρεσίες στους Έλληνες αγωνιστές.

Μετά το θάνατο του Λόρδου Βύρωνα ο Χάου κράτησε ως κειμήλιο της φιλίας το αγγλικό κράνος - περικεφαλαία του Βύρωνα, το οποίο αργότερα, το 1925, το έφερε στην Ελλάδα η μικρότερη κόρη από τα 6 παιδιά του Σαμουήλ Χάου, η Μοντ Χάου και το δώρησε στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Αθήνας.

Πηγή: wikipedia
Your browser does not support the video tag.

# data[].attributes.attachment_link.title
Οι Ήρωες του 1821

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο Τζορτζ Γκόρντον Μπάιρον, 6ος Βαρώνος Μπάιρον γνωστός στην Ελλάδα ως Λόρδος Βύρων ήταν Άγγλος ποιητής, από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του ρομαντισμού και από τους σημαντικότερους φιλέλληνες. Υπήρξε εξαιρετικά διάσημος και επιτυχημένος ως ποιητής, αλλά και ιδιαίτερα αμφιλεγόμενη προσωπικότητα στην Αγγλία, ζώντας άστατη οικονομική ζωή.

# data[].attributes.location_name
Βελεστίνο, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ

# data[].attributes.subject
ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ

# data[].attributes.body
Ο φλογερός ποιητής

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Οικογένεια

Γεννήθηκε στο Βελεστίνο, τις αρχαίες Φερές, το 1757, από εύπορη οικογένεια. Από τη νεανική του ζωή τα μόνα γνωστά είναι αυτά που ίδιος αναγράφει στην Επιπεδογραφία της Φεράς νυν λεγομένης Βελεστίνος, που είναι στο 4ο φύλλο της δωδεκάφυλλης "Χάρτας της Ελλάδος", που είναι και ένας ύμνος στη γενέτειρά του. O πατέρας του ονομαζόταν Γεώργιος Κυρατζής ή Κυριαζής (ο παππούς του Κωνσταντίνος Κυριαζής ή Κυρατζής από το Περιβόλι Γρεβενών εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Βελεστίνο που είχε μεταβληθεί σε Περιβολιώτικη παροικία, στις αρχές του 18ου αιώνα. Η εκδοχή αυτή αμφισβητείται διότι πουθενά δεν αναγράφει ο Ρήγας όνομα του παππού του. Επί πλέον οι ποιμένες Βλάχοι ξεχειμώνιαζαν στο Βελεστίνο και σύμφωνα με την πληροφορία του Άγγλου περιηγητή Ληκ του 1809 νοίκιαζαν τα σπίτια των Τούρκων που βρίσκονταν στο Τσιφλίκι και όχι στη χριστιανική συνοικία, όπου και το Σπίτι του Ρήγα). jpg1

Σύμφωνα με τη συστηματική μελέτη "Όνομα και καταγωγή του Ρήγα Βελεστινλή" θεωρήθηκε ότι είναι ντόπιος, γηγενής και δεν είχε βλάχικη καταγωγή. Η μητέρα του ονομαζόταν Μαρία και είχε ένα αδελφό με το όνομα Κώστας. Η ύπαρξη αδελφής του αμφισβητείται διότι δεν υπάρχουν σχετικά έγγραφα. Η ύπαρξη του αδελφού του επιβεβαιώνεται και από τον Φραγκίσκο Πουκεβίλ που αναφέρει πως είχε και έναν αδελφό, τον Κωστή, ο οποίος μάλιστα συμμετείχε στην επανάσταση του 1821. Η οικογένεια του υπήρξε από τα θύματα της τουρκικής μανίας. Από αυτούς διασώθηκαν μόνο η μητέρα του με τον αδερφό του και μεταφέρθηκαν στη Βλαχία, όπου συντηρούνταν από τον Ρήγα.

Νεανικά χρόνια

Τα νεανικά χρόνια του Ρήγα Φεραίου είναι βυθισμένα στην αχλύ του θρύλου και είναι δύσκολο να ανιχνευθούν τα πραγματικά γεγονότα, όπως και ένα μεγάλο μέρος από τις δραστηριότητές του αργότερα. Αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι τα άτομα με τα οποία συνεργαζόταν συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν, αλλά και οι περισσότερες από τις προκηρύξεις του καταστράφηκαν. Αργότερα η ανάγκη δημιουργίας εθνικών ηρώων του υπόδουλου έθνους, σε συνδυασμό με την έλλειψη σχετικής ιστοριογραφίας ανήγαγε πολλούς θρύλους περί του προσώπου του. Οι βασικότερες πληροφορίες για τον ίδιο και την οικογένειά του παρέχει ο Χριστόφορος Περραιβός που υπήρξε συνεργάτης του και συναγωνιστής.

Σύμφωνα με τον Χριστόφορο Περραιβό τα πρώτα του γράμματα λέγεται ότι τα διδάχθηκε από ιερέα του Βελεστίνου και κατόπιν στη Ζαγορά. Καθώς διψούσε για μάθηση, ο πατέρας του τον έστειλε στα Αμπελάκια για περαιτέρω μόρφωση. Όταν επέστρεψε, έγινε δάσκαλος στην κοινότητα Κισσού Πηλίου. Στην ηλικία των είκοσι ετών σκότωσε στο Βελεστίνο έναν Τούρκο πρόκριτο, επειδή του είχε συμπεριφερθεί δεσποτικά, και κατέφυγε στο Λιτόχωρο του Ολύμπου, όπου κατατάχθηκε στο σώμα των αρματολών του θείου του, Σπύρου Ζήρα. Αργότερα βρίσκεται στο Άγιο Όρος, φιλοξενούμενος του ηγουμένου της μονής Βατοπεδίου, Κοσμά με τον οποίο και ανέπτυξε στενή φιλία. Στην ίδια μονή συνδέθηκε φιλικά με τον συμπατριώτη του τον μοναχό Νικόδημο (Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη), ο οποίος του είχε παραχωρήσει τα κλειδιά της βιβλιοθήκης της φημισμένης Αθωνιάδας Σχολής για να εμπλουτίσει τις γνώσεις του.

Ύστερα από μήνες βασανιστικών ανακρίσεων, δολοφονείται ο Ρήγας Βελεστινλής [Φεραίος] μία από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του Νεωτέρου Ελληνισμού. Διαφωτιστής, Επαναστάτης, Μάρτυρας, Πολιτικός και Στρατιωτικός νους, Εθνεγέρτης και Οραματιστής. Είχε οδηγηθεί στην φυλακή με την κατηγορία ότι είχε καταστρώσει επαναστατικό σχέδιο για την κατάλυση της οθωμανικής τυραννίας και την απελευθέρωση της Ελλάδος και των άλλων Βαλκανικών λαών. Επειδή δεν ήταν δυνατόν να στοιχειοθετηθεί κατηγορία εναντίον του, εφ'όσον οι ενέργειές του δεν εστρέφοντο εναντίον της νομιμότητος του κράτους της Αυστρίας, καταβλήθηκε προσπάθεια από τον υπουργό της Αστυνομίας να μην δικασθεί από τα ποινικά δικαστήρια, γιατί ο Ρήγας και οι σύντροφοί του θα απαλλάσσονταν από τους δικαστές. Με σίδερα στα πόδια και στα χέρια, όπως γράφουν τα σχετικά έγγραφα, και μαρτύρια έξι μηνών, παραδόθηκε από τους Αυστριακούς στον τούρκο καϊμακάμη του Βελιγραδίου. Στραγγαλίσθηκε τον Ιούνιο του 1798 στον πύργο Νεμπόϊζα του Βελιγραδίου, που βρίσκεται δίπλα στον Δούναβη, μαζί με άλλους επτά Συντρόφους του. Πιστός στο καθήκον για τα ιδανικά της ελευθερίας και των "Δικαίων του Ανθρώπου".

ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

Γεννήθηκε το 1757, όταν η Θεσσαλία στέναζε κάτω από την τυραννία του Σουλτάνου, στο Βελεστίνο Μαγνησίας, όπου βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας πόλεως των Φερών, από ντόπιους γονείς. Το βαπτιστικό του όνομα ήταν "Ρήγας", όνομα που συνηθιζόταν στην περιοχή του Βελεστίνου και του Πηλίου, ενώ ως επώνυμο, κατά τη συνήθεια των λογίων της εποχής του, χρησιμοποίησε το "Βελεστινλής", από το όνομα του τόπου όπου γεννήθηκε. Νέος με δίψα για μάθηση, σπούδασε στη Σχολή της Ζαγοράς Πηλίου, στην οποία μελετούσε και αρχαίους συγγραφείς. Σε ηλικία περίπου είκοσι ετών πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου έμαθε ξένες γλώσσες και αύξησε τις γνώσεις του κοντά στους Φαναριώτες. Αργότερα εγκαταστάθηκε στη Βλαχία. Σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση της επαναστατικής σκέψης του Ρήγα, διαδραμάτησαν σημαντικά γεγονότα της εποχής του, όπως τα Ορλωφικά και η Γαλλική Επανάσταση. Στόχος του τελικός ήταν "να αναλάβη το πεπτωκός Ελληνικόν γένος, να φθάσει στην πρότερή του θέση, στην παιδεία και στη μόρφωση". Έδωσε προτεραιότητα στην ψυχική προετοιμασία των σκλαβωμένων, ώστε να πάρουν τα όπλα και να επαναστατήσουν κατά της Οθωμανικής τυραννίας, θέλοντας πρώτα να εξυψώσει το ηθικό τους και μετά να τους ωθήσει στον αγώνα της επανάστασης.

Ὡς πότε παλικάρια, νὰ ζοῦμε στὰ στενά, μονάχοι σὰ λεοντάρια, σταῖς ράχαις στὰ βουνά; Σπηλιαῖς νὰ κατοικοῦμε, νὰ βλέπωμεν κλαδιά, νὰ φεύγωμ᾿ ἀπ᾿ τὸν κόσμον, γιὰ τὴν πικρὴ σκλαβιά; Νὰ χάνωμεν ἀδέλφια, πατρίδα καὶ γονεῖς, τοὺς φίλους, τὰ παιδιά μας, κι ὅλους τοὺς συγγενεῖς; Καλλιῶναι μίας ὥρας ἐλεύθερη ζωή, παρὰ σαράντα χρόνοι, σκλαβιὰ καὶ φυλακή. Τί σ᾿ ὠφελεῖ ἂν ζήσῃς, καὶ εἶσαι στὴ σκλαβιά; στοχάσου πῶς σὲ ψαίνουν, καθ᾿ ὥραν στὴν φωτιά.

Πηγή: www.wikipedia.gr
Your browser does not support the video tag.

# data[].attributes.attachment_link.title
Οι Ήρωες του 1821

# data[].attributes.attachment_link.description
Γεννήθηκε στο Βελεστίνο, τις αρχαίες Φερές, το 1757, από εύπορη οικογένεια. Από τη νεανική του ζωή τα μόνα γνωστά είναι αυτά που ίδιος αναγράφει στην Επιπεδογραφία της Φεράς νυν λεγομένης Βελεστίνος, που είναι στο 4ο φύλλο της δωδεκάφυλλης "Χάρτας της Ελλάδος", που είναι και ένας ύμνος στη γενέτειρά του.

# data[].attributes.location_name
Σούλι, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
ΜΑΡΚΟΣ ΜΠΟΤΣΑΡΗΣ

# data[].attributes.subject
ΜΑΡΚΟΣ ΜΠΟΤΣΑΡΗΣ

# data[].attributes.body
Ο γενναίος

# data[].attributes.attachment_link.title
Οι Ήρωες του 1821 - Μάρκος Μπότσαρης

# data[].attributes.location_name
Λιβανάτες, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ

# data[].attributes.subject
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ποιος Ήταν

Ήταν γιος του αρματωλού Αντρούτσου, [Ανδρέα], Βερούση, από τις Λιβανάτες της Φθιώτιδος και της Ακριβής, κόρης του οπλαρχηγού Πάνου Ταρλαμπά, που είχαν παντρευτεί στις 13 Μαρτίου 1786. Βαπτίστηκε συμβολικά -Οδυσσεύς- σε μυστική, ελληνορθόδοξη βάπτιση αρματωλών, από τη Μαρουδιά Κατσώνη, χήρα τουΛάμπρου Κατσώνη , κόρη του Σοφιανού από την Τζιά, και ο Ιθακήσιος Γιάννης Ζαβός. jpg7

Το 1798 κατέφυγε με τη μητέρα του στη Λευκάδα όταν έγινε ο "Χαλασμός της Πρέβεζας" και έκτοτε δεν επέστρεψε στην Ηπειρωτική πόλη Όταν ο Αλή έμαθε ότι ήταν γιος του φίλου του Αντρούτσου Βερούση, τον προστάτευσε μαζί με την οικογένειά του και τον μύησε, σεβόμενος όμως την Ορθόδοξη πίστη του- στο μοναχικό τάγμα των Μπεκτασίδων-Αλεβίδων δερβίσιδων και τον προστάτεψε από την αναγκαστική κατάταξη στους Γενίτσαρους και τον εξισλαμισμό του. Σε ηλικία 16 περίπου ετών, έγινε σωματοφύλακας του Αλή πασά και αργότερα πήρε το αρματολίκι της Ανατολικής Στερεάς. Υπηρέτησε πιστά τα αντιοθωμανικά συμφέροντα του Αλή πασά και το 1818, όταν άρχισε η διαμάχη του με το σουλτάνο, έφυγε για τους Παξούς. jpg5

Ανήκει στους αγωνιστές της Ελληνικής Εθνεγερσίας που απέκτησαν ιδιαίτερη μόρφωση και είχε μελετήσει αρχαία και μεσαιωνικά ελληνικά κείμενα, όπως εύκολα προκύπτει από επιστολές του που σώζονται. Χαρακτηριστική είναι η επιστολή του στον πολιτικό Ανδρέα Λόντο, στον οποίο απευθύνεται χρησιμοποιώντας τα λεγόμενα "Περί Σωκράτους δαψονίου" του Πλάτωνα και τα "Περί ενανθρωπίσεως του Λόγου" του Μεγάλου Αθανασίου.

Μυστική Εταιρεία

Δημιούργησε την πατριωτική, μυστική εταιρία "Γεροπυριόβολος του Ολύμπου" στην οποία ανήκε και ο Γεώργιος Καραϊσκάκης Η εταιρεία διέπονταν από ιδεολογικές αρχές που ήταν κοντά στη "Χάρτα του Ρήγα", και προέκρινε τη δημιουργία συνθηκών παμβαλκανικού ξεσηκωμού, ενώ αναζητούσε τρόπους εμπλοκής του Αλή Πασά, και των Αλβανών -Ορθοδόξων και Αλεβίτων- αλλά και των Σέρβων στην Επανάσταση.

Απόπειρες δολοφονίας του

Κατά καιρούς κατηγορήθηκε για "τουρκολάτρης", "προσκυνημένος" και "προδότης", ενώ επικηρύχθηκε με 5.000 γρόσια. Εναντίον του επιχειρήθηκαν τρεις δολοφονικές απόπειρες, οι οποίες απέτυχαν. Η πρώτη από τον Μπούσγο, με εντολή των προκρίτων της Λιβαδειάς, η δεύτερη στο καράβι του Αντώνη Βισβίζη με ενέδρα που στήθηκε με εντολή του Ιωάννη Κωλέτη και η τρίτη από τους Άγγλους, που έδρασαν με εντολή του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου.

Επαναστατική δράση

Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τους αδερφούς Πετμεζά Το 1821 οργάνωσε δικό του σώμα, πήγε στην Ανατολική Στερεά και έγινε ήρωας με την επιτυχία του στη μάχη της Γραβιάς Από τότε το άστρο του ανεβαίνει συνέχεια. Οι καπεταναίοι της Στερεάς, εκτιμώντας την αναμφισβήτητη στρατηγική του ικανότητα, τον προτείνουν στην εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου για αρχιστράτηγο. Η πρόταση έγινε δεκτή παρά τη λυσσώδη αντίδραση των προκρίτων, που τον έβλεπαν ως επικίνδυνο πολιτικό αντίπαλο, λόγω της μεγάλης του επιρροής στο λαό. Επακολούθησαν όμως μερικές παρεξηγήσεις, που οδήγησαν στην καθαίρεση του Ανδρούτσου. Εκείνος όμως εξακολούθησε και έτσι να αγωνίζεται για την πατρίδα. Μετά την καταστροφή του Δράμαλη, στην οποία συνέβαλε σημαντικά με τη διακοπή των εφοδιοπομπών του Τούρκου στρατηγού, το γόητρο των στρατιωτικών, που είχε υποσκάψει ο Ι. Κωλέττης, αναστηλώθηκε και από το 1822 ο Ανδρούτσος έγινε αρχηγός των Αθηνών. Το 1823 βοήθησε στην καταστροφή των λειψάνων του Δράμαλη κατά τη μετάβασή του στο Άργος για τη Β΄ Εθνική. Οι πολιτικοί όμως εξακολουθούσαν να τον συκοφαντούν. Η κυβέρνηση έστειλε εναντίον του στρατό, αλλά ο Ανδρούτσος, που δεν ήθελε να χυθεί αδερφικό αίμα, απέφυγε τις συμπλοκές, όσο μπορούσε. Ο Γκούρας τότε να τον πείσει να παραδοθεί με την υπόσχεση ότι τίποτε δεν είχε να φοβηθεί. Εκείνος δέχτηκε. Τον περιόρισαν στο μοναστήρι του Δομοκού, πάνω στον Ελικώνα απ` όπου σε λίγο τον πήραν, τον μετέφεραν στην Αθήνα και τον φυλάκισαν στο πύργο των Προπυλαίων της Ακρόπολης.

Το τέλος του

Στην Ακρόπολη οι δεσμοφύλακές του αποφάσισαν να απαλλαγούν τελείως από την παρουσία του. Ο Ιωάννης Γκούρας έδωσε την έγκρισή του και οι εχθροί του αρχιστράτηγου Μήτσος της Τριανταφυλλίνας, Ιωάννης Μαμούρης και Παπακώστας τον οανάτωσαν. Στο μητρώο των αξιωματικών του Αγώνα αναγράφεται ότι σκοτώθηκε στην Ακρόπολη από άγνωστους.

Μετά θάνατον η Ελληνική πολιτεία τον κατέταξε στην εξαίρετη τάξη των επίλεκτων αγωνιστών του 1821 μαζί με τους Θεόδωρο Κολοκοτρώνη , Γεώργιο Καραϊσκάκη , Μάρκο Μπότσαρη και άλλους, ενώ αναίρεσε την κατηγορία της προδοσίας. Στις 15 Ιουλίου 1967, ο στρατηγός Θρασύβουλος Τσακαλώτος γεννημένος στην Πρέβεζα, διοικητής της Ελληνικής Ταξιαρχίας του Ρίμινι και επικεφαλής του Εθνικού Στρατού, την περίοδο από το 1947 έως το 1949, τα μετέφερε με πολεμικό σκάφος στη γενέτειρά του, μέσα σε μεταλλικό κουτί.

Πηγή:www.wikipedia.com

# data[].attributes.attachment_link.title
Οδυσσέας Ανδρούτσος

# data[].attributes.attachment_link.description
Ήταν γιος του αρματωλού Αντρούτσου, [Ανδρέα], Βερούση, από τις Λιβανάτες της Φθιώτιδος και της Ακριβής, κόρης του οπλαρχηγού Πάνου Ταρλαμπά, που είχαν παντρευτεί στις 13 Μαρτίου 1786. Βαπτίστηκε συμβολικά -Οδυσσεύς- σε μυστική, ελληνορθόδοξη βάπτιση αρματωλών, από τη Μαρουδιά Κατσώνη, χήρα τουΛάμπρου Κατσώνη , κόρη του Σοφιανού από την Τζιά, και ο Ιθακήσιος Γιάννης Ζαβός.

# data[].attributes.location_name
Μύκονος, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Μαντώ Μαυρογένους

# data[].attributes.subject
Μαντώ Μαυρογένους

# data[].attributes.body
η καπετάνισσα...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η μεγάλη ηρωίδα της Ελλάδας, κόρη του Νικόλαου Μαυρογένους μεγαλέμπορου που ήταν εγκατεστημένος στην Τεργέστη. Γεννήθηκε στα 1796 στο χωριό Μαρμαρά της Πάρου Η μητέρα της ήταν Μυκονιάτισσα, κόρη του Αντώνη Χατζή Μπάτη και την έλεγαν Ζαχαράτη .

Καταγόταν από ελληνική οικογένεια της Ρουμανίας, η οποία έφυγε κρυφά για την Ιταλία. Η μητέρα της, Ζαχαράτη Μπάτη, ήταν γεννημένη στη Μύκονο. Εγκαταστάθηκαν στην Τεργέστη και εκεί ο πατέρας της Νικόλαος ασχολήθηκε με το εμπόριο. Ένας εκ των προπατόρων, ο μεγάλος θείος του πατέρα της, Νικόλαος Μαυρογένης, ήταν δραγουμάνος του Οθωμανικού στόλου και ηγεμόνας της Βλαχίας, στον οποίο στα 1812, ο πατέρας της ανάθεσε τη μόρφωσή της, στην Τήνο.

Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης, η Μαντώ Μαυρογένους δραστηριοποιήθηκε κυρίως στη Μύκονο. Μετά από δική της προτροπή, οι κάτοικοι του νησιού, ξεσηκώθηκαν εναντίον των Τούρκων. Η Μαυρογένους εξόπλισε πλοία από δικά της χρήματα και ηγήθηκε του αγώνα κατά των πειρατών που λυμαίνονταν τις Κυκλάδες και αργότερα πολέμησε στο Πήλιο, στη Φθιώτιδα και στη Λιβαδειά. Κάτοχος της γαλλικής γλώσσας, συνέταξε συγκινητική έκκληση προς τις γυναίκες της Γαλλίας, ζητώντας τη συμπαράστασή τους στον πληθυσμό της Ελλάδας. Επίσης εκτός από τη Γαλλική, μιλούσε άπταιστα την Ιταλική, αλλά και την Τουρκική.

Με την έκρηξη της Επανάστασης του 1821 παίρνει μέρος στις συσκέψεις που γίνονται για συμμετοχή στον Ιερόν Αγώνα και αποφασίζει να πάει στην Μύκονο. Εξοπλίζει με δικές της οικονομίες δύο πλοία - με καπετάνιους τον Αζορμπά και τον Νικολή και τα στέλνει να πάρουν μέρος στον Αγώνα, μαζί με άλλα δύο μυκονιάτικα πλοία που εξόπλισαν Μυκονιάτες. Τον Ιούνιο του 1821 άλλα τέσσερα μυκονιάτικα πλοία εξοπλίζονται, με προτροπή της Μαντώς, που είναι η ψυχή της Επανάστασης στην Μύκονο.

Στις 22 Οκτωβρίου 1822, με τα παλικάρια που είχε γυμνάσει, απέκρουσε και σύντριψε την δύναμη διακοσίων Τούρκων που έκαναν απόβαση στην Μύκονο. Η Μαντώ, αψηφώντας το θάνατο, αναδείχθηκε άξιος οπλαρχηγός του Ιερού Αγώνα.

Στις 10 Φεβρουαρίου 1823, επικεφαλής σώματος 800 ανδρών από Μυκονιάτες και άλλους Κυκλαδίτες, ξεκινάει από τη Μύκονο. Τους εκγύμνασε και εξόπλισε η ίδια σε 16 αποσπάσματα από 50 άντρες το καθένα, και με δικά τις οικονομικά εκστράτευσε εναντίον των Τούρκων στην Εύβοια, στην Θεσσαλία και στην Ρούμελη. Σε όλη την εκστρατεία η Μαντώ όχι μόνο σκορπίζει τον ενθουσιασμό και εμψυχώνει τους μαχητές αλλά συμμετέχει άμεσα και πολεμάει παλικαρίσια στην πρώτη γραμμή.

Η Μαντώ πρόσφερε στον Αγώνα 700.000 γρόσια. Το 1826 έδωσε να εκποιηθούν τα κοσμήματά της και να διατεθούν προς περίθαλψη δύο χιλιάδων Μεσολογγιτών που σώθηκαν από την Έξοδο.

Για τις υπηρεσίες στην Πατρίδα, της απένειμαν τον επίτιμο βαθμό του αντιστράτηγου από τον Καποδίστρια και της παραχώρησε κεντρικό σπίτι στο Ναύπλιο.

Μετά την Επανάσταση, απογοητευμένη από την άτυχη ερωτική περιπέτειά της με το Δημήτριο Υψηλάντη και καταδιωγμένη από τον Ιωάννη Κωλέττη, ξαναγύρισε στη Μύκονο κι έπειτα από λίγα χρόνια πέθανε πάμφτωχη στην Πάρο στα 1848. Η κηδεία της υπήρξε πάνδημη. Τη θάψανε στο προαύλιο της Καταπολιανής.

Τη Μαντώ γνώρισε από κοντά ο Γάλλος Rybaud το 1821 και την περιγράφει σαν ευγενική προσωπικότητα με φλογερό πατριωτισμό. Συγκρίνοντάς την με τη Μπουμπουλίνα αναφέρει:

"Από τη μια μεριά [Μπουμπουλίνα] το θάρρος, σπάνιο σε γυναίκες, που συνοδεύεται όμως από τη βουλιμία για το κέρδος... Κι από την άλλη [Μαντώ] η φιλοπατρία σε όλη της την καθαρότητα, χωρίς ίχνος ιδιοτέλειας, η απόλυτη αυτοθυσία, η πιο συγκινητική απρονοησία για το προσωπικό μέλλον."

Μου έλεγε η Μαντώ: "Δεν με νοιάζει τι θα γίνω αν είναι να ελευθερωθεί η πατρίδα μου. Όταν θα έχω χρησιμοποιήσει όλα όσα μπορώ να διαθέσω για την ιερή υπόθεση της ελευθερίας, θα τρέξω στο στρατόπεδο των Ελλήνων για να τους ενθαρρύνω με την απόφασή μου να πεθάνω, αν χρειαστεί, για την ελευθερία".

Παρόμοια εντύπωση για τη Μαντώ σχημάτισε και ο Άγγλος Eduard Blaquire, ο οποίος προσθέτει ότι του έκανε εντύπωση η φιλοδοξία της να δει όλες τις τάξεις ενωμένες.

Η Μαντώ Μαυρογένους υπήρξε μια ξεχωριστή μορφή στους αγώνες του Έθνους για την εθνική Ελευθερία και Ανεξαρτησία, αγωνίστρια και πολέμαρχος. Ατρόμητη μαχήτρια, υπέροχος άνθρωπος, με σπάνια πνευματικά και ψυχικά χαρίσματα.

Προς τιμήν της στο παρελθόν είχε κοπεί νόμισμα δύο δραχμών με τη μορφή της. Σήμερα, για να τιμηθεί η συνεισφορά της, ένα άγαλμά της έχει στηθεί στο παλιό λιμάνι, στη μέση της πλατείας Μαντώς, που οι ξένοι την ονομάζουν Πλατεία των Ταξί.

Πηγή: www.mykonostour.gr/mykonos_people/manto_bio.html
Your browser does not support the video tag.

# data[].attributes.attachment_link.title
Οι Ήρωες του 1821

# data[].attributes.attachment_link.description
Η μεγάλη ηρωίδα της Ελλάδας, κόρη του Νικόλαου Μαυρογένους μεγαλέμπορου που ήταν εγκατεστημένος στην Τεργέστη. Γεννήθηκε στα 1796 στο χωριό Μαρμαρά της Πάρου Η μητέρα της ήταν Μυκονιάτισσα, κόρη του Αντώνη Χατζή Μπάτη και την έλεγαν Ζαχαράτη . Καταγόταν από ελληνική οικογένεια της Ρουμανίας, η οποία έφυγε κρυφά για την Ιταλία.

# data[].attributes.location_name
Ύδρα, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΙΑΟΥΛΗΣ

# data[].attributes.subject
ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΙΑΟΥΛΗΣ

# data[].attributes.body
Ο ναύαρχος

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ο Ανδρέας Μιαούλης γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 1769 στην Ύδρα και το πραγματικό του επώνυμο ήταν Βώκος. Ήταν το δεύτερο παιδί του Υδραίου πλοιοκτήτη και προεστού Δημήτριου Βώκου, γόνου αρχοντικής Υδραίικης οικογένειας, η οποία προερχόταν από τα Φύλλα, κοντά στη Χαλκίδα και ήταν εγκαταστημένη στην Ύδρα από το 1668.

Οι Βώκοι εξαιτίας διαμάχης με τον Τούρκο Γκεζαΐρ Πασά, γνωστό και ως Χαζναντράραγα, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους και να καταφύγουν αρχικά στη Δοκό και στη συνέχεια στην ημιαυτόνομη Ύδρα. Η μητέρα του λεγόταν Ανδριανή και ήταν χήρα του Ανδρέα Βόχα ή Βοχαΐτου.

Ο πατέρας του προσπάθησε ανεπιτυχώς να του μάθει γράμματα, αλλά ο νεαρός τότε Ανδρέας στράφηκε στη ναυτιλία, στην οποία είχε δείξει ιδιαίτερη κλίση από τα εφηβικά του χρόνια.

Σε ηλικία μόλις 16 ετών και παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα του έγινε πλοίαρχος στο οικογενειακό πλοίο. Ανέλαβε να παραδώσει σιτάρι στη Νίκαια , παραλιακή πόλη της Γαλλίας. Το κέρδος ήταν τεράστιο για την εποχή. Αμέσως μετά πούλησε το πλοίο της οικογένειας και αγόρασε από έναν Οθωμανό της Χίου το εμπορικό πλοίο Μιαούλ. Από τότε εμφανίζεται με το επώνυμο Μιαούλης.

Για το παρωνύμιο Μιαούλης υπάρχει και άλλη εκδοχή, ότι του τo κόλλησαν οι ναύτες του, όταν τους έδινε τη διαταγή "Μία ούλοι!" για να κωπηλατούν συγχρόνως.

Στη συνέχεια, και αφού η περιουσία του συνεχώς αυξανόταν, ανέθεσε στον Υδραίο ναυπηγό Μαστρογεώργη την κατασκευή ενός νέου μεγάλου εμπορικού πλοίου. Με το ξέσπασμα του Αγγλογαλλικού πολέμου ο Ανδρέας Μιαούλης απέκτησε τεράστια περιουσία διασπώντας τους αγγλικούς αποκλεισμούς.

Είχε όμως την ατυχία λίγους μήνες αργότερα το πλοίο του να χτυπήσει σε ύφαλο κοντά στο Γιβραλτάρ και να βουλιάξει. Ύστερα από αυτό αναγκάστηκε να καταφύγει στη Γένοβα και να ναυπηγήσει νέο πλοίο, χωρητικότητας 400 τόνων και αξίας 160.000 πιάστρων, ποσό που του στέρησε την πρωτιά μεταξύ των Υδραίων πλοιοκτητών.

Ο ιστορικός Yemeniz αναφέρει ότι σε ένα από τα πρώτα του ταξίδια είχε συλληφθεί από Μαλτέζους πειρατές, οι οποίοι αρχικά είχαν σκοπό να τον σκοτώσουν, στη συνέχεια όμως τους έπεισε να τον πάνε στην Πελοπόννησο για να τους δώσει ένα χρηματικό ποσό με αντάλλαγμα την ελευθερία του. Τελικά το πειρατικό, αφού αποβίβασε τον Μιαούλη και έξι πειρατές σε κάποιο χωριό αναγκάστηκε να αποχωρήσει, αφήνοντάς τον ελεύθερο, λόγω της εμφάνισης τουρκικού πλοίου.

Επιπρόσθετα, ο Μιαούλης λόγω της γενναιότητας του αλλά και της ισχυρογνωμοσύνης του είχε εμπλακεί σε πολλές διαμάχες. Η πιο διάσημη ήταν αυτή με ένα γαλλικό πλοίο λίγο έξω από τις ακτές της Ιταλίας. Η ναυμαχία διήρκεσε τρεις ολόκληρες μέρες και τελικά είχε ως αποτέλεσμα την υποχώρηση του γαλλικού πλοίου.

Ο Μιαούλης επίσης ήταν ένας από τους σημαντικότερους ήρωες της μεγάλης Επανάστασης του 1821. Στην αρχή ήταν αντίθετος με την εθνική εξέγερση γιατί πίστευε ότι οι Έλληνες δεν ήταν ακόμα επαρκώς προετοιμασμένοι για να αντιμετωπίσουν τον τουρκικό στρατό.

Ήταν απολύτως λογικό να φοβάται λοιπόν μια επικείμενη επανάσταση αφού μια ενδεχόμενη αποτυχία θα έπληττε τα συμφέροντα της Ύδρας, η οποία ήταν ημιαυτόνομη, πλην όμως είδε με ευχαρίστηση την εκλογή του γιου του στη θέση του μοίραρχου - αρχηγού των υδραίικων πλοίων.

Μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία και συμμετείχε ενεργά στην Ελληνική Επανάσταση. Έγινε Ναύαρχος της Ύδρας κατά τα τέλη του 1821 και στη συνέχεια Ναύαρχος ολόκληρου του ελληνικού στόλου, μέχρι την αντικατάστασή του το 1827 από τον Άγγλο Ναύαρχο Κόχραν. Ο Ανδρέας Μιαούλης ξεχώρισε το 1822 στην ναυμαχία της Πάτρας. Την ίδια χρονιά ναυμάχησε στη Χίο, χωρίς να καταφέρει να αποτρέψει τη Σφαγή της Χίου, και στις Σπέτσες. Στο τέλος του 1822 καταφέρει να ανεφοδιάσει το Μεσολόγγι κατά την πρώτη πολιορκία του. Οι Μεσολογγίτες πήραν θάρρος και με συνεχείς εξόδους ανάγκασαν τη λύση της πολιορκίας. Το 1824, στις 29 Αυγούστου, γίνεται η ναυμαχία του Γέροντα (στα μικρασιατικά παράλια απέναντι από την Κάλυμνο) που περιγράφεται ως η μεγαλύτερη ναυμαχία της Επανάστασης.

Το 1825, στις 2 Ιουνίου, ο ελληνικός στόλος με επικεφαλής τον Μιαούλη καταστρέφουν τουρκο-αιγυπτιακή κορβέτα στην ναυμαχία της Σούδας και ανάγκασε σε υποχώρηση τον υπόλοιπο οθωμανικό στόλο. Το 1825 και το 1826 έχουμε τη δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγίου. Ο Μιαούλης προσπαθεί τον Ιανουάριο και τον Απρίλιο να ανεφοδιάσει τους πολιορκημένους, μα δεν τα καταφέρνει. Μετά από ένα χρόνο πολιορκίας γίνεται η Έξοδος του Μεσολογγίου στις 10 Απριλίου του 1826.

Ο Καποδίστριας επανέφερε, επίσημα, τον Μιαούλη ως Ναύαρχο του ελληνικού στόλου και ανέθεσε στον Κανάρη την αρχηγία των πυρπολικών. Το 1829 ο Καποδίστριας δείχνει για άλλη μια φορά την εκτίμησή του και διορίζει τον Μιαούλη μέλος της Γερουσίας.

Σύντομα ωστόσο, ο Μιαούλης θα συμπαραταχθεί με όσους αντιτίθεντο στον Καποδίστρια. Οι Υδραίοι ζητούσαν αποζημιώσεις για τις καταστροφές που είχαν υποστεί κατά την Ελληνική Επανάσταση, όμως η κατάσταση του ταμείου του ελληνικού κράτους δεν επέτρεπε στον Καποδίστρια να κάνει κάτι τέτοιο. Η κατάσταση γρήγορα κλιμακώθηκε, οι Υδραίοι καπεταναίοι δεν δέχονταν ελέγχους στα πλοία τους και ο Καποδίστριας έδωσε εντολή στον Κανάρη να θέσει σε ετοιμότητα τον ελληνικό στόλο στον ναύσταθμο του Πόρου.

Τον Ιούλη του 1831, υπό την κατεύθυνση του Μαυροκορδάτου, ο Μιαούλης με 200 Υδραίους και άλλους ντόπιους ενόπλους, καταλαμβάνουν αρχικά την ελληνική ναυαρχίδα "Ελλάς" και το μικρό φρούριο που έλεγχε το στενό. Στις επόμενες μέρες καταφέρνουν να πάρουν τον έλεγχο από τον Κανάρη τριών πλοίων, ανάμεσά τους η φρεγάτα "Σπέτσες" που ήταν δωρεά των παιδιών της Μπουμπουλίνας. Ο Καποδίστριας στέλνει στρατιωτικά σώματα με την εντολή να ανακαταλάβουν το φρούριο και έρχεται σε συνενόηση με τον Ρώσο ναύαρχο Ρικόρδ, τον οποίο πείθει να πάει με τη ρωσική μοίρα στον Πόρο. Ο Ρικόρδ, όπως και άλλοι ξένοι αξιωματούχοι, προσπάθησαν να μεταπείσουν τον Μιαούλη χωρίς αποτέλεσμα. Στις 27 Ιουλίου ο Ρικόρδ επιτέθηκε, κάμπτοντας το ηθικό των στασιαστών.

Την 1η Αυγούστου του 1831, ο Μιαούλης είχε μείνει με πολύ λίγους άντρες και σε μια στιγμή απελπισίας, ως ύστατη πολεμική πράξη, άναψε φυτίλια στις μπαρουταποθήκες των τεσσάρων μεγαλύτερων πλοίων. Ανατινάχτηκαν η φρεγάτα "Ελλάς" και η κορβέτα "Ύδρα", και τα άλλα δύο πλοία σώθηκαν την τελευταία στιγμή από θαρραλέους αγωνιστές που αφαίρεσαν τα φυτίλια. Η πυρπόληση των ελληνικών πλοίων στιγμάτισε τον Μιαούλη. Ο Μιαούλης αργότερα έλεγε μετανοημένος ότι καλύτερα να του είχαν κόψει το χέρι παρά να τα είχε κάψει.

Επί βασιλείας Όθωνα, διορίστηκε Αρχηγός του Ναυτικού Διευθυντηρίου, Γενικός Επιθεωρητής του Στόλου και Σύμβουλος Επικρατείας.

Ο Ανδρέας Μιαούλης πέθανε στην Αθήνα στις 11 Ιουνίου 1835 από φυματίωση και τάφηκε στον Πειραιά, στην περιοχή που αργότερα ονομάστηκε Ακτή Μιαούλη. Αργότερα, έγινε ανακομιδή των οστών του σε τάφο στην είσοδο της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων.

# data[].attributes.attachment_link.title
Οι Ήρωες του 1821

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο Ανδρέας Μιαούλης γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 1769 στην Ύδρα και το πραγματικό του επώνυμο ήταν Βώκος. Ήταν το δεύτερο παιδί του Υδραίου πλοιοκτήτη και προεστού Δημήτριου Βώκου, γόνου αρχοντικής Υδραίικης οικογένειας, η οποία προερχόταν από τα Φύλλα, κοντά στη Χαλκίδα και ήταν εγκαταστημένη στην Ύδρα από το 1668.

# data[].attributes.location_name
Βουκουρέστι, Ρουμανία

# data[].attributes.headline
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ

# data[].attributes.subject
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ

# data[].attributes.body
Ο ονειροπόλος...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου του 1792 στην Κωσταντινούπολη και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Υψηλάντη, Ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας και γόνου εύπορης και ισχυρής Φαναριώτικης οικογένειας με καταγωγή από την Τραπεζούντα, η οποία εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1655.

Με χαρακτήρα ευγενή, ενθουσιώδη και ονειροπόλο, είχε βάλει μεγάλο σκόπο στη ζωή του την απελευθέρωση του Ελληνικού Έθνους, σε σημείο που τη χαρακτήρισε ως υπόθεση του Χριστιανισμού και του ανθρωπισμού γενικότερα.

Γνωρίζοντας αυτά του τα συναισθήματα για την Ελλάδα και μετά την άρνηση του Καποδίστρια,οι Φιλικοί έστειλαν εκπρόσωπο τον Εμμανουήλ Ξάνθο να του ζητήσει να αναλάβει την αρχηγία την οποία με πολύ μεγάλο ενθουσιασμό και αποδέχτηκε στην Πετρούπολη στης 12 Απριλίου του 1820.

Αναδιοργάνωσε πολύ προσεκτικά και υπεύθυνα τη Φιλική Εταιρία εντός και εκτός των Ελληνικών συνόρων. Ο αδερφός του Νικόλαος Υψηλάντης οργάνωσε τον εθελοντικό στρατό για την Ελληνική Επανάσταση και παρουσίασαν την πρώτη Ελληνική σημαία η οποία είχε 3 χρώματα το άσπρο, το μαύρο και το κόκκινο .

Ο ίδιος έκρινε ότι η Επανάσταση θα άρχιζε από την Πελοπόννησο γιατί οι περιστάσεις ήταν οι πλέον βολικές, εξέδωσε την Επαναστατική προκήρυξη (Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος ) και ύψωσε την σημαία της Επανάστασης στις παραδουνάβιες ηγεμονίες.

Στις 26 Φεβρουαρίου του 1821 στον ναό των τριών ιεραρχών έγινε δοξολογία και ο Μητροπολίτης Βενιαμίν κατά το βυζαντινό τυπικό και εφόσον ευλόγησε μια πρόχειρη σημαία που είχε πάνω της το Σταυρό παρέδωσε το ξίφος στον Αλέξανδρο Υψηλάντη.

Εθελοντές κατέφθασαν από όλη την Ευρώπη για να καταταχθούν στο στρατιωτικό σώμα που δημιούργησε καθώς επίσης συγκρότησε τον Ιερό Λόχο που αποτελούνταν από 500 σπουδαστές.

Ύψωσε στις 17 Μάρτιου τη σημαία στο Βουκουρέστι. Ο στρατός όμως καταστράφηκε στη μάχη του Δραγατσανίου στις 7 Ιουνίου του 1821, λόγω της άρνησης του ηγέτη των Βλάχων Θεόδωρου Βλαδιμιρέσκου να τον βοηθήσει οικονομικά και στρατιωτικά και λόγω του αφορισμού του από τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄ ο οποίος πιέστηκε να το κάνει από την Υψηλή Πύλη,διότι διαφορετικά θα προχωρούσαν σε σφαγές των Χριστιανών.

Ο Υψηλάντης φυλακίστηκε από τους Αυστριακούς και ελευθερώθηκε στις 24 Νοεμβρίου του 1827 και λόγω της κλονισμένης του υγείας πέθανε μετά από 2 μήνες σχεδόν, στις 31 Ιανουαρίου του 1828,σε συνθήκες μεγάλης φτώχιας και μιζέριας στη Βιέννη.

Η μεγάλη του επιθυμία ήταν η καρδιά του να βγεί από το σώμα του και να σταλεί στην Ελλάδα, την οποία πραγματοποίησε ο Γεώργιος Λασσάνης και τώρα βρίσκεται στο Αμαλιείο Ορφανοτροφείο στην Αθήνα . Τα οστά του μεταφέρθηκαν τον Αύγουστο του 1964 (136 χρόνια μετά τον θάνατο του) στην εκκλησία των Αγίων Ταξιαρχών στο Πεδίον του Άρεως. Η αιτία θανάτου ήταν η Μυοτονική δυστροφία.

# data[].attributes.attachment_link.title
Αλέξανδρος Υψηλάντης

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου του 1792 στην Κωσταντινούπολη και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Υψηλάντη, Ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας και γόνου εύπορης και ισχυρής Φαναριώτικης οικογένειας με καταγωγή από την Τραπεζούντα, η οποία εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1655.

# data[].attributes.location_name
Αθανάσιος Διάκος, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ

# data[].attributes.subject
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ

# data[].attributes.body
<< Εγώ γραικός γεννήθηκα, γραικός θε να πεθάνω...>>

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Εισαγωγή

Ο Αθανάσιος Διάκος ήταν ένας από τους Έλληνες πρωταγωνιστές ήρωες-οπλαρχηγούς του πρώτου έτους της Επανάστασης του 1821 που έδρασε στη Στερεά Ελλάδα. Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία το 1818 και το 1820 έγινε αρματωλός στη Λιβαδειά. Τον Απρίλιο του 1821 σε συνεργασία με άλλους οπλαρχηγούς κατέλαβε το φρούριο της Λιβαδειάς και χρησιμοποιώντας το σαν ορμητήριο, έδωσε πολλές νικηφόρες μάχες. Κατέλαβε την γέφυρα της Αλαμάνας και στις 22 Απριλίου 1821 έδωσε μάχη με τα στρατεύματα του Ομέρ Βρυώνη. Στη μάχη αυτή συνελήφθη και αφού μεταφέρθηκε στη Λαμία, δολοφονήθηκε (λογοτεχνικά αναφέρεται ότι "σουβλίστηκε") από τους Τούρκους και κάηκε στις 24 Απριλίου 1821.

Ιστορική Αναδρομή

O Αθανάσιος Διάκος ήταν από τους πρωτεργάτες του εθνικού ξεσηκωμού στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα και ήρωας της μάχης της Αλαμάνας. Γεννήθηκε το 1788 στην Άνω Μουσουνίτσα της Φωκίδας (σημερινός Αθανάσιος Διάκος) και κατ' άλλους στη γειτονική Αρτοτίνα, απ' όπου καταγόταν η μητέρα του. Το πραγματικό του όνομα ήταν Αθανάσιος Γραμματικός ή κατά άλλους ήταν Αθανάσιος Μασσαβέτας.

Ο πατέρας του, Νικόλαος Γραμματικός, γνωστός στην περιοχή με το παρατσούκλι "ψυχογιός", μη μπορώντας να αντέξει τα βάρη της πολυμελούς οικογένειάς του, τον έστειλε δόκιμο μοναχό στο κοντινό μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου, σε ηλικία 12 ετών. Πέντε χρόνια αργότερα χειροτονήθηκε διάκονος, αλλά γρήγορα εγκατέλειψε την καλογερική, όταν σκότωσε ένα Τούρκο αγά, επειδή, σύμφωνα με κάποια παράδοση, αυτός του έθιξε τον ανδρισμό του, θαμπωμένος από την ομορφιά του.

Ο νεαρός Αθανάσιος εντάχθηκε ως πρωτοπαλίκαρο στο σώμα του οπλαρχηγού Γούλα Σκαλτσά, συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση, καθώς ο παππούς και ο θείος του είχαν διατελέσει κλέφτες. Τότε έλαβε και το προσωνύμιο Διάκος, με το οποίο έγινε γνωστός και έμεινε στην ιστορία.

Το 1814 πήγε στα Ιωάννινα και εντάχθηκε στη σωματοφυλακή του Αλή Πασά, της οποίας επικεφαλής ήταν ο Οδυσσέας Ανδρούτσος. Όταν ο Ανδρούτσος διορίστηκε αρχηγός στο αρματολίκι της Λιβαδειάς, ο Διάκος τον ακολούθησε. Μετά την αποχώρηση του Ανδρούτσου, ο Διάκος ανακηρύχθηκε καπετάνιος του καζά (θρησκευτικού λειτουργού) της πόλης τον Οκτώβριο του 1820, ενώ την ίδια περίοδο μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία.

Στις 27 Μαρτίου 1821, ο Αθανάσιος Διάκος πρωτοστατεί στην κήρυξη της Επανάστασης στην Ανατολική Στερεά (Μονή Οσίου Λουκά), μετά από συνεννόηση με τους Αχαιούς, που είχαν επαναστατήσει μία εβδομάδα νωρίτερα. Κατορθώνει να στρατολογήσει 5.000 χωρικούς, με πρόσχημα την απόκρουση του Ανδρούτσου.

Στις 30 Μαρτίου, η Λιβαδειά πέφτει στα χέρια των επαναστατών και στη συνέχεια ο Διάκος οργανώνει την κατάληψη της Αταλάντης (31 Μαρτίου) και της Θήβας (1 Απριλίου), ενώ λίγο αργότερα κυριεύει το ισχυρό φρούριο της Μπουδουνίτσας (Μενδενίτσας). Ακολούθως, επιχειρεί να καταλάβει το Ζητούνι (Λαμία), το διοικητικό κέντρο της περιοχής και το Πατρατζίκι (Υπάτη), χωρίς, όμως, επιτυχία, καθότι ο τοπικός οπλαρχηγός Μήτσος Κοντογιάννης αρνείται να βοηθήσει, επειδή θεωρεί άκαιρο τον ξεσηκωμό.

Η Οθωμανική διοίκηση θορυβείται από τον ξεσηκωμό των ραγιάδων και διατάσσει τον Ομέρ Βρυώνη και τον Κιοσέ Μεχμέτ να καταστείλουν την Επανάσταση, τόσο στη Ρούμελη, όσο και στην Πελοπόννησο. Στις 17 Απριλίου οι δυο πασάδες με 8.000 άνδρες στρατοπεδεύουν στο Λιανοκλάδι, λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Λαμία.

Ο κίνδυνος είναι μεγάλος για τους επαναστατημένους Έλληνες. Οι οπλαρχηγοί της περιοχής συσκέπτονται στο χωριό Καμποτάδες (20 Απριλίου) και αποφασίζουν και υπερασπιστούν όλες τις διαβάσεις του Σπερχειού (Αλαμάνας), ώστε να αποκόψουν την πρόσβαση των Τούρκων προς τα Σάλωνα (Άμφισσα) και τη Λιβαδειά.

Η μάχη της Αλαμάνας - Ο τραγικός επίλογος

Το πρωί της 23ης Απριλίου οι Τούρκοι επιτίθενται ταυτόχρονα σε όλο το εύρος του ελληνικού μετώπου. Ο Διάκος υπερασπίζεται με τους λιγοστούς άνδρες του το ξύλινο γεφύρι της Αλαμάνας. Μάχεται ηρωικά, τραυματίζεται και τελικά συλλαμβάνεται αιχμάλωτος.

Ο επίλογος της μάχης της Αλαμάνας γράφεται την επόμενη ημέρα (24 Απριλίου). Ο τραυματισμένος Αθανάσιος Διάκος μεταφέρεται σιδηροδέσμιος στη Λαμία. Οι Οθωμανοί του προτείνουν να προσκυνήσει και να συνεργαστεί μαζί τους. Ο Διάκος υπερήφανα αρνείται: "Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θελ' να πεθάνω" φέρεται να τους απάντησε.

Ο ελληνικής καταγωγής Ομέρ Βρυώνης δεν θέλησε να τον σκοτώσει, αφού τον γνώριζε πολύ καλά από την αυλή του Αλή Πασά και εκτιμούσε τις ικανότητές του. Επέμενε, όμως, ο Χαλήλμπεης, σημαίνων Τούρκος της Λαμίας, ο οποίος έπεισε τον Κιοσέ Μεχμέτ, ιεραρχικά ανώτερο του Ομέρ Βρυώνη, ότι ο Διάκος θα έπρεπε να τιμωρηθεί παραδειγματικά, επειδή είχε σκοτώσει πολλούς Τούρκους.

Η ποινή που του επιβλήθηκε ήταν θάνατος και εκτελέστηκε την ίδια μέρα. Προτού ξεψυχήσει ο Διάκος λέγεται ότι αναφώνησε το αυτοσχέδιο τετράστιχο:

Για ιδές καιρό που διάλεξε
ο χάρος να με πάρει
τώρα π' ανθίζουν τα κλαδιά
και βγάζει η γης χορτάρι

Ο μαρτυρικός θάνατος του Διάκου συγκλόνισε και ταυτόχρονα εμψύχωσε τους αγωνιστές. Η ζωή του και η μαρτυρική του θυσία ενέπνευσαν τη λαϊκή μούσα.

# data[].attributes.attachment_link.title
Οι Ήρωες του 1821

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο Αθανάσιος Διάκος ήταν ένας από τους Έλληνες πρωταγωνιστές ήρωες-οπλαρχηγούς του πρώτου έτους της Επανάστασης του 1821 που έδρασε στη Στερεά Ελλάδα. Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία το 1818 και το 1820 έγινε αρματωλός στη Λιβαδειά. Τον Απρίλιο του 1821 σε συνεργασία με άλλους οπλαρχηγούς κατέλαβε το φρούριο της Λιβαδειάς και χρησιμοποιώντας το σαν ορμητήριο, έδωσε πολλές νικηφόρες μάχες.

# data[].attributes.location_name
Ψαρά, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΝΑΡΗΣ

# data[].attributes.subject
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΝΑΡΗΣ

# data[].attributes.body
ο μπουρλοτιέρης

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ο Κωνσταντίνος Κανάρης αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους ήρωες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 κατορθώνοντας μέσω της πυρπόλησης της Τουρκικής Ναυαρχίδας να προκαλέσει τον θαυμασμό ολόκληρης της Ευρώπης για τη μικρή κουκίδα επάνω στο χάρτη με το όνομα Ελλάδα που αντιμαχόταν τον τουρκικό ζυγό.

Παρά τις αντιπαραθέσεις για τον τόπο καταγωγής του, αν πρόκειται για την Πάργα ή τα Ψαρά, ο Κανάρης έχει μείνει στην ιστορία ως βέρος Ψαριανός μιας και όλη του η δράση είναι συνδεδεμένη με το νησί, ενώ και η οικογένειά του έμεινε στα Ψαρά. Λέγεται ότι γεννήθηκε μεταξύ του 1790 και 1793 στα Ψαρά από τον Ψαριανό Δημογέροντα Μικέ Κανάριο και την Μαρώ Μπουρέκα ενώ έχασε τον πατέρα του σε πολύ μικρή ηλικία και μη έχοντας άλλη διέξοδο άρχισε να δουλεύει σε πλοία άλλων συγγενών του κυρίως του θείου του Δημήτρη Μπουρέκα. Μάλιστα σε ηλικία μόλις 20 ετών ανέλαβε καπετάνιος του πλοίου και ταξίδεψε σε όλη τη Μεσόγειο, ενώ δύο χρόνια αργότερα παντρεύτηκε τη Δέσποινα Μανιάτη, κόρη γνωστής ναυτικής οικογένειας των Ψαρών, με την οποία απέκτησαν και εφτά παιδιά, έξι αγόρια και ένα κορίτσι.

Όντας καπετάνιος ο Κανάρης ταξίδεψε στην Οδησσό αρχικά το 1820 και παρόλο που γνώριζε για τη Φιλική Εταιρεία δεν έγινε μέλος της, αν και με το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης εκουσίως προσπάθησε με όσα μέσα διέθετε να βοηθήσει στον αγώνα κυρίως κάνοντας επιδρομές στα Μικρασιατικά παράλια αρχικά και έπειτα εντασσόμενος στα πυρπολικά του στόλου των Ψαρών.

Το θάρρος και η τόλμη που τον ξεχώριζε έμειναν ιδιαίτερα γνωστά από το μεγάλο του ανδραγάθημα να πυρπολήσει την τουρκική ναυαρχίδα του πασά Καρά Αλή στη Χίο, τον Ιούνιο του 1822, ως αντίποινα για τη σφαγή στο νησί. Μαζί με τον Πιπίνο, ο Κανάρης είχε ως στόχο να πυρπολήσει την τουρκική ναυαρχίδα ενώ ο Πιπίνος την αντιναυαρχίδα των Τούρκων. Η προσπάθεια στέφθηκε με επιτυχία και 2000 Οθωμανοί βρήκαν τραγικό θάνατο εκείνη τη νύχτα, ενώ η αντιναυαρχίδα τους υπέστη σημαντικές ζημιές.

Η φήμη του ξεπέρασε τα ελληνικά σύνορα και ξένοι λογοτέχνες και συγγραφείς ανέδειξαν την ηρωική του στάση ανάμεσα στους οποίους και ο Βίκτωρ Ουγκώ, ο Λόρδος Βύρωνας αλλά και ο ιστορικός Τόμας Γκόρντον. Ο Κανάρης δεν θα έμενε όμως εκεί. Λίγο αργότερα θα καταφέρει να πυρπολήσει την αντιναυαρχίδα του τουρκικού στόλου όντας αγκυροβολημένη στο λιμάνι της Τενέδου, τον Οκτώβριο του 1822, να καταστρέψει μια τουρκική φρεγάτα στη Σάμο το 1824 αλλά και να καταφέρει να πλήξει σημαντικά τον αιγυπτιακό στόλο στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας παραπλανώντας τον εχθρό και υψώνοντας Ρώσικη σημαία με αποτέλεσμα να μη γίνει αρχικά αντιληπτός και να επιφέρει ζημιές. Αν και η επιχείρηση λόγω των καιρικών συνθηκών δεν στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, η συμμετοχή του Κανάρη ήταν ζωτικής σημασίας καθώς, αν ο ίδιος δεν έπαιρνε τη γενναία απόφαση να χτυπήσει τον στόλο των Αιγυπτίων θα εκινείτο εναντίον της επανάστασης εντός μικρού χρονικού διαστήματος με απρόβλεπτες συνέπειες για τον ελληνικό αγώνα.

Η συμβολή του στην επιτυχία της ελληνικής επανάστασης στάθηκε αναμφισβήτητη και αυτό έγινε αντιληπτό και μετά το τέλος της, όταν κατάφερε να αναλάβει σημαντικές πολιτικές θέσεις. Ήδη από το 1826 είχε αναλάβει κυβερνήτης του νέου πλοίου Ελλάς και το 1827 αντιπροσώπευσε τα Ψαρά στην Εθνοσυνέλευση του 1827 στην Τροιζήνα. Μετά την ανάδειξη του Καποδίστρια ως πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας, ο Κανάρης διορίστηκε φρούραρχος της Μονεμβασιάς και βοήθησε στην αντιμετώπιση των ανταρτών σε Μάνη και Ύδρα αλλά μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια, η οποία τον απογοήτευσε αποσύρθηκε στη Σύρο.

Με τον διορισμό ωστόσο του Όθωνα ως Βασιλιά της Ελλάδας, ο Κανάρης έφτασε μέχρι το βαθμό του ναυάρχου, ενώ διορίστηκε υπουργός Ναυτικών στην κυβέρνηση Ανδρέα Μεταξά και στην κυβέρνηση του Ιωάννη Κωλέττη αλλά και στην κυβέρνηση του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου το 1854.

Ωστόσο, οι απόψεις του ήταν αντίθετες με εκείνες του βασιλιά και όταν το 1862 του δόθηκε εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης πρότεινε πρόσωπα που ο Όθωνας δεν αποδέχτηκε με αποτέλεσμα να δοθεί εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης στον Ιωάννη Κολοκοτρώνη και ο Κανάρης να συνταχθεί με την αντιπολίτευση.

Μετά την έξωση του Όθωνα έγινε μέλος της τριανδρίας υπό τον Δημήτριο Βούλγαρη και τον Μπενιζέλο Ρούφο σχηματίζοντας προσωρινή κυβέρνηση. Μάλιστα ταξίδεψε μαζί με άλλους μέχρι τη Δανία προσφέροντας τον ελληνικό θρόνο στον βασιλιά Γεώργιο Α' και ανέλαβε υπουργός Ναυτικών στην κυβέρνηση Ρούφου αλλά και δύο φορές Πρωθυπουργός, ενώ κατόπιν αποσύρθηκε από την ενεργό πολιτική σκηνή έχοντας ήδη φτάσει 75 ετών. Η επανάκαμψή του έγινε κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου σχηματίζοντας οικουμενική κυβέρνηση λόγω της ιδιαίτερης εκείνης περιόδου για να αφήσει όντας εν ενεργεία Πρωθυπουργός την τελευταία του πνοή στις 2 Σεπτεμβρίου του 1877.

Το μοναδικό θάρρος και η ξεχωριστή εθνική συνείδηση του Κωνσταντίνου Κανάρη αποτέλεσε το κυριότερο γνώρισμα του που έμεινε αναλλοίωτο μέσα στους αιώνες. Ακόμα και αν οι νεότεροι δεν θυμούνται ή δεν γνωρίζουν την πολιτική του σταδιοδρομία σίγουρα θυμούνται την ανδρεία του Μπουρλοτιέρη όπως όλοι τον γνωρίζουν της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

Πηγή: WWW.CAPITAL.GR/STORY

Your browser does not support the video tag.

# data[].attributes.attachment_link.title
Κωνσταντίνος Κανάρης

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο Κωνσταντίνος Κανάρης αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους ήρωες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 κατορθώνοντας μέσω της πυρπόλησης της Τουρκικής Ναυαρχίδας να προκαλέσει τον θαυμασμό ολόκληρης της Ευρώπης για τη μικρή κουκίδα επάνω στο χάρτη με το όνομα Ελλάδα που αντιμαχόταν τον τουρκικό ζυγό.

# data[].attributes.location_name
Καρδίτσα, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

# data[].attributes.subject
ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Γεννήθηκε τo 1782, νόθος γιος της Ζωής Διμισκή ή Ντιμισκή, από τη Σκουληκαριά, πρώτης εξαδέλφης του αρματολού των Ραδοβυζίων Γώγου Μπακόλα. Η μητέρα του, μετά τον θάνατο του Ιωάννη Μαυρομματιώτη, που ήταν ο πρώτος σύζυγός της, έγινε καλόγρια Για την ταυτότητα του πατέρα του δεν υπάρχει βεβαιότητα. Θεωρείται πιθανότερο ότι ήταν ο αρματολός του Βάλτου Δημήτριος Καραΐσκος.

Δεν είναι απολύτως εξακριβωμένος ο τόπος γέννησης του Καραϊσκάκη . Οι πρώτοι του βιογράφοι είτε δεν αναγράφουν τον τόπο γέννησης, είτε αναφέρουν διαφορετικές περιοχές όπως ότι γεννήθηκε σε σπηλιά πλησίον του χωριού Μαυρομμάτι Καρδίτσας ή σε μοναστήρι στη Σκουληκαριά Άρτας Η επιτροπή που συνέστησε το Υπουργείο Εσωτερικών το 1927, προκειμένου να επιλύσει το θέμα της γενέτειράς του, κατέληξε στην επίσημη αναγόρευση του Μαυρομματίου ως γενέτειρας του Καραϊσκάκη. Παρ' όλα αυτά , στα πλαίσια του σχεδίου Καποδίστριας, αποφασίστηκε να δοθεί το όνομα "Γεώργιος Καραϊσκάκης" στον νεοσύστατο δήμο του νομού Άρτας στον οποίο υπάγεται έως σήμερα η Σκουληκαριά και το 2005 με Προεδρικό διάταγμα καθιερώθηκε επίσημα στη Σκουληκαριά Άρτας δημόσια εορτή τοπικής σημασίας προς τιμή του Γεωργίου Καραϊσκάκη εντείνοντας περαιτέρω τη διαμάχη ως προς τον τόπο γέννησης του ήρωα.

Τα παιδικά του χρόνια ήταν δύσκολα λόγω του οικογενειακού του ιστορικού αλλά και επειδή αναγκάστηκε να ζει μόνος χωρίς την υποστήριξη των γονέων του. Μεγάλη ψυχολογική και κοινωνική πίεση δέχθηκε λόγω του προηγούμενου. Ήταν φιλόνικος, βλάσφημος και βωμολόχος, χαρακτηριστικά που απέκτησε από αυτά τα δύσκολα παιδικά του χρόνια. Από την παιδική του ηλικία ήδη, έκανε τα πρώτα βήματά του ως κλέφτης. Ο Καραϊσκάκης έγινε περισσότερο γνωστός μετά την ενηλικίωσή του. Νεαρός έπεσε στα χέρια του Αλή Πασά των Ιωαννίνων, όπου και φυλακίσθηκε για παράνομες πράξεις, εκεί όμως έμαθε και κάποια γράμματα. Έτσι αρχικά υπηρέτησε στην αυλή του Αλή Πασά και τον ακολούθησε στην εκστρατεία του κατά του περίφημου πασά Πασβάνογλου,φίλου του Ρήγα Φεραίου. Στη εκστρατεία εκείνη ο Καραϊσκάκης αιχμαλωτίσθηκε από τις δυνάμεις του Πασβάνογλου και κρατήθηκε για κάποιο χρόνο. Στη συνέχεια επέστρεψε στην αυλή του Αλή Πασά.

Η πιο σκοτεινή περίοδος της ιστορίας του Καραϊσκάκη θεωρείται η παραμονή του στην αυλή του Αλή Πασά, μέχρι που λιποτάκτησε και πήγε στον Κατσαντώνη, όπως σημειώνει ο Γιάννης Βλαχογιάννης. Λέγεται πως όταν ο Αλή Πασάς ρώτησε κάποτε τον Καραϊσκάκη τι θα ήθελε να του προσφέρει, εκείνος του απάντησε: "Αν με γνωρίζεις άξιο για αφέντη, κάνε με αφέντη, αν για δούλο, κάνε με δούλο, αν για τίποτα ρίξε με στη λίμνη".

Μόλις ξέσπασε η Επανάσταση ο Γώγος Μπακόλας και ο Καραϊσκάκης έκαψαν τον οχυρό πύργο του χωριού Καλύβια του Μάλιου . Τα Άγραφα και το αρματολίκι τους, στα τελευταία χρόνια πριν την Επανάσταση, τα κατείχαν οι απόγονοι του περίφημου Γιάννη Μπουκουβάλα .Ο Καραϊσκάκης από νεαρή ηλικία φιλοδοξούσε να γίνει κάποια μέρα καπετάνιος των Αγράφων και το κατόρθωσε πράγματι το 1821 βοηθούμενος και από τον Γιαννάκη Ράγκο .

Μετά τη λύση της πρώτης πολιορκίας του Μεσολογγίου (31 Δεκεμβρίου 1822), μέρος του στρατού του Ομέρ Βρυώνη και του Κιουταχή χρειάστηκε από το Αγρίνιο να μετακινηθεί διερχόμενο από τα Άγραφα. Του στρατού αυτού ηγούνταν οι Ισμαήλ Πασάς Πλιάσας, Ισμαήλ Χατζή Μπέντου και Άγος. Ο Καραϊσκάκης προκατέλαβε με χίλιους περίπου άνδρες την διάβαση κοντά στον Άγιο Βλάση και ανάγκασε τους εχθρούς, να οπισθοχωρήσουν στο Αγρίνιο, μετά από πεισματώδη μάχη.

Μόνο ένας συγγραφέας, αυτόπτης απομνημονευματογράφος, υποστήριξε επίμονα την εκδοχή της δολοφονίας. Η συντριπτική πλειονότητα των πρωτογενών πηγών, μεταξύ των οποίων επίσης αυτόπτες, δέχεται ότι ο Καραϊσκάκης πυροβολήθηκε από Τούρκους. Από τους νεώτερους συγγραφείς ο Γιάννης Βλαχογιάννης υποστήριξε ότι ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος οργάνωσε την δολοφονία του Καραϊσκάκη. Την γνώμη του υιοθέτησαν οι Δημήτρης Φωτιάδης και Δημήτρης Σταμέλος. Ο Γιάννης Κορδάτος διερωτάται αν "Οι Τούρκοι τον πυροβόλησαν ή κάποιος Έλληνας όργανο του Κιουταχή ή του Κόχραν". Οι Αναστάσιος Ορλάνδος, Μέντελσον-Μπαρτόλντι, Κωνσταντίνος Ράδος, Απόστολος Βακαλόπουλος, Κυριάκος Σιμόπουλος, και Χρήστος Λούκος πιστεύουν ότι πυροβολήθηκε από Τούρκους. Οι Τρικούπης (που εκφώνησε τον επικήδειο), Παπαρρηγόπουλος, Κόκκινος και πλείστοι άλλοι δεν ασχολούνται με το θέμα. Παραθέτουμε τέλος την τραγική προειδοποίηση του Κολοκοτρώνη: "Μανθάνω, ότι εμβαίνεις εις τους ακροβολισμούς... αυτό δεν είναι έργο ιδικόν σου".

Your browser does not support the video tag.

# data[].attributes.attachment_link.title
Γεώργιος Καραϊσκάκης

# data[].attributes.attachment_link.description
Γεννήθηκε τo 1782, νόθος γιος της Ζωής Διμισκή ή Ντιμισκή, από τη Σκουληκαριά, πρώτης εξαδέλφης του αρματολού των Ραδοβυζίων Γώγου Μπακόλα. Η μητέρα του, μετά τον θάνατο του Ιωάννη Μαυρομματιώτη, που ήταν ο πρώτος σύζυγός της, έγινε καλόγρια Για την ταυτότητα του πατέρα του δεν υπάρχει βεβαιότητα.

# data[].attributes.location_name
Ύδρα, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ ΛΑΣΚΑΡΙΝΑ

# data[].attributes.subject
ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ ΛΑΣΚΑΡΙΝΑ

# data[].attributes.body
Ηρωίδα της επανάστασης. Γεννήθηκε στην Ύδρα και έδωσε όλη την περιουσία της για τον αγώνα

# data[].attributes.location_name
Κύπρου 43, Αθήνα, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Η ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ 1821 ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ ΜΑΣ

# data[].attributes.subject
Η ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ 1821 ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ ΜΑΣ

# data[].attributes.body
ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΣ

# data[].attributes.location_name
Αθήνα, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
ΕΙΚΟΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

# data[].attributes.subject
ΕΙΚΟΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

# data[].attributes.attachment_link.title
ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ.pptx

# data[].attributes.location_name
Αθήνα, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ 1821

# data[].attributes.subject
ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ 1821

# data[].attributes.body
ΚΛΙΚ

# data[].attributes.location_name
Βασιλικό, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

# data[].attributes.subject
ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

# data[].attributes.body
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης
γεννήθηκε στο Ραμοβούνι 4/2/1843
Θεωρείται ο πατέρας της επανάστασης του 1821. Ο << Γέρος του Μοριά>>

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Σαν Σήμερα .gr

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ηγετική μορφή της Ελληνικής Επανάστασης, που έδρασε στην Πελοπόννησο και εξ αυτού του λόγου είναι γνωστός και ως "Γέρος του Μωριά".

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης γεννήθηκε "εις τα 1770, Απριλίου 3, την Δευτέρα της Λαμπρής... εις ένα βουνό, εις ένα δέντρο αποκάτω, εις την παλαιάν Μεσσηνίαν, ονομαζόμενον Ραμαβούνι", όπως αναφέρει στα Απομνημονεύματά του. Ήταν γιος του κλεφτοκαπετάνιου Κωνσταντή Κολοκοτρώνη (1747-1780) από το Λιμποβίσι Αρκαδίας και της Γεωργίτσας Κωτσάκη, κόρης προεστού από την Αλωνίσταινα Αρκαδίας. Η οικογένεια των Κολοκοτρωναίων από το 16ο αιώνα, που εμφανίζεται στο προσκήνιο της ιστορίας, βρίσκεται σε αδιάκοπο πόλεμο με τους Τούρκους. Μονάχα από το 1762 έως το 1806, 70 Κολοκοτρωναίοι εξοντώθηκαν από τους κατακτητές.

Το 1780, ήταν 10 ετών, όταν ο πατέρας του σκοτώθηκε από τους Τούρκους, ένα γεγονός που σημάδεψε τη ζωή του. Στα 17 του έγινε οπλαρχηγός του Λεονταρίου και στα 20 του νυμφεύτηκε την κόρη του τοπικού προεστού Αικατερίνη Καρούσου. Το 1806, κατά τη διάρκεια του μεγάλου διωγμού των κλεφτών από τους κατακτητές, κατόρθωσε να διασωθεί και να καταφύγει στη Ζάκυνθο, όπου κατατάχθηκε στον αγγλικό στρατό κι έφθασε μέχρι το βαθμό του ταγματάρχη. Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και στις αρχές του 1821 αποβιβάστηκε στη Μάνη για να λάβει μέρος στον επικείμενο Αγώνα.

Δίπλα στον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη

Στις 23 Μαρτίου του 1821 συμμετείχε στο υπό τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη στρατιωτικό σώμα που κατέλαβε την Καλαμάτα, σηματοδοτώντας την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης. Αμέσως μετά έβαλε σκοπό να καταλάβει την Τριπολιτσά, το διοικητικό κέντρο των Οθωμανών στον Μωριά, γιατί αλλιώτικα δεν θα μπορούσε να επικρατήσει η επανάσταση, όπως πίστευε. Η νίκη των Ελλήνων στο Βαλτέτσι ( 13 Μαΐου 1821) και η άλωση της Τριπολιτσάς ( 23 Σεπτεμβρίου 1821), που οφείλονται αποκλειστικά και μόνο στον Κολοκοτρώνη, τον επέβαλαν ως αρχηγό του επαναστατικού στρατού της Πελοποννήσου.

Στη μάχη των Δερβενακίων (26 - 28 Ιουλίου 1822), όπου καταστράφηκε ο στρατός του Δράμαλη, αναδείχθηκε η στρατηγική του ιδιοφυΐα και η κυβέρνηση Κουντουριώτη τον διόρισε αρχιστράτηγο των επαναστατικών δυνάμεων. Η ίδια, όμως, κυβέρνηση θα τον φυλακίσει στην Ύδρα, κατά τη διάρκεια των εμφύλιων συρράξεων των ετών 1823 και 1824, όπου είχε πρωταγωνιστικό ρόλο. Θα τον απελευθερώσει τον Μάιο του 1825, όταν ο Ιμπραήμ απειλούσε να καταστείλει την επανάσταση και θα του αναθέσει εκ νέου την αρχιστρατηγία του Αγώνα. Μετρ του κλεφτοπολέμου και της "καμμένης γης", θα κατορθώνει να κρατήσει ζωντανή την επανάσταση μέχρι τη Ναυμαχία του Ναβαρίνου ( 7 Οκτωβρίου 1827).

Η καταδίκη σε θάνατο

Μετά την απελευθέρωση συντάχθηκε με τον Ιωάννη Καποδίστρια κι έγινε ένα από τα επιφανή στελέχη του Ρωσικού Κόμματος. Κατά τη διάρκεια της Αντιβασιλείας διώχθηκε ως αντιβασιλικός και καταδικάσθηκε σε θάνατο τον Μάιο του 1834. Μετά την ενηλικίωσή του, ο Όθωνας του χάρισε την ποινή, τον διόρισε σύμβουλο της Επικρατείας και τον ονόμασε αντιστράτηγο.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Κολοκοτρώνης τα πέρασε στην Αθήνα με την ερωμένη του Μαργαρίτα Βελισσάρη (η σύζυγός του είχε πεθάνει το 1820), στο ιδιόκτητο σπίτι του, στη γωνία των σημερινών οδών Κολοκοτρώνη και Λέκκα. Την ίδια περίοδο υπαγόρευσε στον Γεώργιο Τερτσέτη τα απομνημονεύματά του, που κυκλοφόρησαν το 1851 με τον τίτλο "Διήγησις συμβάντων της ελληνικής φυλής από τα 1770 έως τα 1836" και τα οποία αποτελούν πολύτιμη πηγή για την Ελληνική Επανάσταση.

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης πέθανε από εγκεφαλικό επεισόδιο στις 4 Φεβρουαρίου του 1843, λίγο μετά την επιστροφή στο σπίτι του από δεξίωση στα Ανάκτορα. Από τον γάμο του με την Αικατερίνη Καρούσου απέκτησε τέσσερα παιδιά: τον Πάνο (1798-1824), τον Γενναίο (1806- 1868), τον Κολλίνο (1810-1848) και την Ελένη, ενώ από τη σχέση του με τη Μαργαρίτα Βελισσάρη τον Παναγιωτάκη (1836-1893), τον οποίο αναγνώρισε με τη διαθήκη του.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Σαν Σήμερα .gr

# data[].attributes.attachment_link.title
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

# data[].attributes.attachment_link.description
Ηγετική μορφή της Ελληνικής Επανάστασης, που έδρασε στην Πελοπόννησο και εξ αυτού του λόγου είναι γνωστός και ως "Γέρος του Μωριά". Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης γεννήθηκε "εις τα 1770, Απριλίου 3, την Δευτέρα της Λαμπρής... εις ένα βουνό, εις ένα δέντρο αποκάτω, εις την παλαιάν Μεσσηνίαν, ονομαζόμενον Ραμαβούνι", όπως αναφέρει στα Απομνημονεύματά του.