# data[].attributes.body
A CASIÑA DE MADEIRA

Había unha vez unha nena que vivía na cidade, nunca fora ao bosque e polo tanto, nunca estivera na casa do seu avó. Ela pasaba todo o día colgada do seu teléfono. Pero ela non tiña nin idea do que lle ía a pasar ao pouco. Os seus pais pedíronlle que fora ao bosque, para visitar ao seu avo. A nena aceptou e non fixo máis preguntas, xa que pensaba, que o tiña todo baixo control.

O seu avó vivía bastante lonxe e a nena levou o seu teléfono, por si tiña que chamar aos seus pais.

-        Vou poñerme en camiño - dixo.

A nena nunca saira da cidade, pero como tiña o teléfono, cría que xa sabía o que facía.

Pasado o tempo, adentrouse no bosque e atopouse cun esquío, que a estaba perseguindo, pero non lle importou. Ela seguiu o seu camiño, ata que se decatou de que estaba perdida e pensou:

-        Bueno, podo usar o teléfono.

Pero cando ía encendelo, descubriu que non tiña conexión, estaba perdida sen remedio no medio do bosque!

Entón algo raro pasou… o esquío púxose a falar! E díxolle á nena:

-        Eh, ti! Estás perdida? Eu sei o camiño para chegar á casa do teu avó.

-         De verdade? - preguntoulle ela.

-        Si! , pero se queres que cho diga, tesme que dar a cambio unhas noces.

-         Noces? Paréceme ben – respondeu.

A nena escalou a unha nogueira e conseguiu noces.

-        Grazas polas noces, eu  non podo escalar árbores, dóeme a espalda e xa vou vello, pero ségueme! Levareite á casa do teu avó. -  dixo o esquío.

Un rato despois atoparon unha casiña de madeira, e o esquío marchou coa boca chea de noces.

A nena entrou na casiña, pero para a súa sorpresa, non había ninguén! Chamou polo seu avó sen parar, pero este non aparecía. Despois de intentar abrir a porta, chamar polo teléfono, e berrar, non conseguiu atopalo.

De súpeto, a porta abriuse soa e dentro estaba o seu avó. A nena entrou correndo e dixo:

-        Avó?!... pero si estaba chamando por ti como unha tola!

-        De verdade? Pois perdoa, non escoito ben, e dóeme a espalda, xa vou vello. – dixo.

-        Espera!... eu xa escoitara esa frase antes…

SARA 6ºA

# data[].attributes.body
Están construíndo o novo cruceiro no atrio do Hío. Os mesmos obreiros din que para a noite, pode estar rematado.

Abril de 1872- Igrexario, O Hío. 16:21 pm.

Despois de tantos meses de traballo, estamos orgullosos disto. O cura está impaciente, mañán hai unha misa moi importante, e se non está rematada a obra, contratará a outros obreiros. Só pensar isto, ponnos as pilas, e falamos entre nós que necesitamos esas cantidades de cartiños, as nosas familias non volverán a pasar fame.

19:33 pm

Case está rematado, xa toma forma, está quedando fermoso, e o único que nos falta son algúns detalles nas caras e nas mans. Está sendo moi complicado. Antes, cando me subín a escaleira para chegarlle, esvarei, e caín enriba do cruceiro, pouco máis e rompo con todo...

21:02 pm

Os detalles están feitos, houbo varios accidentes, teremos máis coidado a próxima vez supoño...

Quédanos poñer as vallas, non queremos que despois de meses de traballo, a xente estropee esta obra de arte.

08:57 am

Espertamos nos bancos da igrexa, quedámonos alí ata ben tarde, caímos rendidos polo cansancio.

Cando miramos a hora (09:00), erguémonos e...

Había máis de cen persoas observando o recinto.

O Cruceiro non estaba, alí só quedaban as vallas que o rodeaban.

O cura tiña mala cara, a verdade é que, como para non tela! Mentres a xente entraba na igrexa para escoitar a misa, a nós caeunos a bronca do século. Ninguén tiña unha explicación razoable, nen sequera nós. Como era de esperar despedíronnos, e contrataron a outros.

23:48 pm

Esa mesma noite, quedamos no Cruceiro, case ás doce da noite, para averiguar que pasara e porque desaparecera a nosa obra.

Cando estábamos todos, achegámonos ata alí, e miramos a catro homes vestidos de negro collendo as pezas que quedaban.

Iamos achegarnos xunto deles, cando se foron correndo.

10:35 am

Fomos a ver ao cura da parroquia para avisarlle do que pasara a noite anterior. Nese mesmo intre, escoitamos pola radio algo que nos resultou familiar: “ Arresto de catro homes por roubar no Hío”.

Botamos unha carreira cara a casa do cura, estabamos tan contentos...

El deunos as grazas, e pediunos perdón polo que nos dixera anteriormente.

O Cruceiro ficou no seu sitio ata o día de hoxe, cando cumple xa 150 anos connosco, e espero que moitos máis!!!

Grazas a Ignacio Cerviño e aos seus obreiros, por crear esta gran obra de arte.

# data[].attributes.headline
"AGATA E PACO NO CRUCEIRO DO HÍO" MARCOS C.6ºA

# data[].attributes.subject
"AGATA E PACO NO CRUCEIRO DO HÍO" MARCOS C.6ºA

# data[].attributes.body
Erase unha vez unha gatiña e un verme, que vivían no pobo do Hío, máis concretamente na biblioteca do seu cole. Chamábanse Ágata e Paco.

A estes dous compañeiros de aventuras gustábanlle moito as cousas misteriosas, antigas e relacionadas co arte. Así que unha tarde...

- Por que non imos ata o Cruceiro do Hío, Ágata? Dentro de pouco será o seu 150 aniversario- preguntou Paco.

- Está ben, pode ser unha boa idea!!!-dixo Ágata entusiasmada.

Axiña xa estaban preparando as súas mochilas con auga, cámaras e a súa merenda. Paco, como tiña tantos brazos preparaba a mochila moito máis rápido que Agata, así que lle dixo:

- Podo axudarche cando acabe?

- Ok!!!-respondeu Agata.

Xa coas súas mochilas, colleron as bicis e foron ata alí montados nelas.

Cando chegaron decatáronse de que había bastante xente na zona.

- Canta xente!!!-dixo Ágata pasmada.

- É que o Cruceiro é unha atracción turística, moi coñecida por aquí - dixo Paco interesado no tema.

Eles dous empezaron a merendar, mentras admiraban a súa arte e fermosura.

Cando remataron, sacáronlle fotos ao Cruceiro para poder miralas na súa casa ou facer con elas un cadro moi bonito, xa que a súa cámara era bastante boa.

Logo quedaron a cear no bar Stop e volveron a casa para gardar as súas fotos e xa poder irse a durmir. Fora un día agotador, moi interesante e que non esquecerían.

# data[].attributes.headline
"ANIVERSARIO DO CRUCEIRO DO HÍO" RUBÉN 6ºA

# data[].attributes.subject
"ANIVERSARIO DO CRUCEIRO DO HÍO" RUBÉN 6ºA

# data[].attributes.body
Este ano o Cruceiro cumple 150 anos e varios nenos do colexio do Hío van a organizar unha grande celebración para todos os veciños. Iker, David e Rubén teñen moitas ideas.

Coa axuda dos seus irmáns van preparar unha exposición de fotografías antigas e para isto, tamén van necesitar a axuda dos veciños.

Ao saír do colexio, durante varios días van ir polas portas das casas a pedir fotografías e logo levarannas todas ao colexio para que os seus compañeiros as organicen.

O seguinte será preparar unha bonita decoración, e disto vanse encargar Mateo e Saúl.

Os rapaces deciden tamén montar uns postos con refrescos e rosquillas, contratar unha orquestra e alquilar unha colchoneta inchable.

Cando xa teñan todo listo: a exposición montada na casa rectoral, a decoración pola zona do Cruceiro, os postos ben situados e a orquestra lista, comezarán a botar foguetes para que os veciños se acheguen.

A orquestra comezará a tocar e os nenos e veciños bailarán sen parar. Pasarán un día estupendo  e inolvidable ao redor do Cruceiro, para celebrar todos xuntos, os seus 150 anos.

# data[].attributes.body
Un bo día pola mañán espertei na miña cama cos primeiros raios de sol.

Despreguiceime e asomei ao espello para arranxarme o pelo. Peiteeime con delicadeza a miña cabeleira castaña e riza diante daquel espello. A miña figura alta e esbelta se reflexaba naquel cristal escintilante mentres me peiteaba.

Todas as mañáns me miraba naquel espello,  gustábame verme reflexada no cristal. Nunca entendín o por qué ata aquela mañán...

A miña irmá Clara entrou correndo no meu cuarto e sen querer chocou contra o espello, con tan mala sorte que este rompeu. Con ollos húmidos, mirei o espello roto no chan, pensei que o que me gustaba daquel espello xa non estaba, pero cando me reflexei nos seus cachos rotos souben que seguía alí.

O que me gustaba daquel espello non estaba só alí, tamén estaba comigo. No mesmo intre, no que me vin reflexada no cristal roto, souben porqué cada mañán me miraba ao espello: Por amor propio, tan so ese simple amor a un mesmo, era o que me impulsaba a mirarme no espello todas as mañańs.

# data[].attributes.body
Un día calquera de abril, cumpríase o 150 aniversario do Cruceiro do Hío.

Ese mesmo día, dous amigos chamados Saúl e David, estaban falando tranquilamente, cando de súpeto, todo arredor do Cruceiro empezou a derrubarse. Os rapaces fixáronse nun pequeno detalle: dúas xemas empezaron a repartirse por todo o pobo do Hío.

Eles correron a máis non poder, ata que atoparon a Rubén, un compañeiro e amigo da súa clase, no cruce do Viso. Nese momento contáronlle todo o que sucedera e tamén o detalle das xemas. Pensaron e pensaron, ata que chegaron á conclusión de que había que buscar as xemas e reunilas.

Logo de dar coa clave, empezaron a buscalas, pero o pobo do Hío era demasiado grande para percorrelo só tres persoas, así que decidiron repartirse polas diferentes aldeas do Hío: Rubén ía buscar por Vilariño, Saúl faríao por Igrexario e Liméns e David, por Pinténs e Vilanova. Rubén, a pesares de que buscou por todas partes, non atopou nada e Saúl tampouco. Pero David, no último lugar que lle faltaba por buscar, que era a praia de San Xián, xusto á dereita, onde había unha finca chamada o Niño do Corvo, ao buscar por enriba da pedra máis alta, atopou unha das xemas.

Despois reuniuse con Saúl e Rubén no Igrexario, para buscar a última xema entre todos, indo camiño de Nerga, Donón e Viñó.

Dirixíronse a Nerga e buscaron: polas praias, polo Piñeiro, por A Garita, polo Xogo da Bola, por Carballas… Como non aparecía, foron para Viñó onde tampouco atoparon a última xema. Xa en Donón, empezaron buscando pola Caracola e remataron no alto do Facho, onde por fin a atoparon.

Moi contentos os tres volveron ao carón do Cruceiro derrubado, onde puxeron as xemas preto del e desexaron con todas as súas forzas que se reconstruira e… así foi! O Cruceiro restaurouse e os nenos moi felices volveron as súas casas.

# data[].attributes.body
Érase unha vez unha nena chamada Jo, que vivía en Inglaterra cos seus pais. Tiña 11 anos. Por aqueles días atopábase moi nerviosa, porque nese mesmo verán, ían ir de vacacións a Galicia.

O día que chegaron alí, foron a un pobo, un pobo moi singular e que ademáis tiña a curiosidade de que non tiña nome.

A Jo encantáballe aquel sitio, porque cando era pequena, vivirá nel aventuras marabillosas cos seus amigos. Como a de aquel día de verán, no que cos seus novos amigos decidirán ir á praia por un camiño descoñecido. Antes de chegar alí, pasaron por un bosque e nel atoparon unha cova escura. Por sorte, o seu amigo Fran sempre levaba na súa mochila una lanterna que puideron usar.

Jo e Fran decidiron entrar na cova, mentres os outros amigos agardarían fóra. Cando camiñaban polo interior da mesma, miraron algo que brilaba moito. Decidiron achegarse e ao chegar atopáronse cun fermoso cruceiro de ouro. Moi contentos collérono e saíron para ensinarllo aos seus amigos. Felices polo seu descubrimento correron cara ao pobo e atopáronse coa alcaldesa, a que lle contaron o acontecido.

Esa mesma tarde, a alcaldesa chamou a todos os veciños e entre todos, desde aquel día, decidiron chamarlle ao seu pobo O Cruceiro.

# data[].attributes.body
Hai quince anos, unha adolescente chamada Mónica, que amaba a música decidiu apuntarse a un concurso musical, que se elebraba na súa cidade.

Foi a clases de batería dende moi pequena, e era a mellor de todos os alumn@s que alí estudaban. Era tan boa que ata a puxeron cos adultos, realmente lle encantaba.

Quedaban dúas semanas, para que o día do concurso chegase e estaba moi ilusionada. Estaba decidida a gañar a toda costa, e se esforzaría ao máximo para que así fora.

Chegou o día, e o concurso comezaba as cinco en punto da tarde. Mónica se  levantara moi cedo, para ter tempo para practicar e prepararse. Estaba comezando a tocar unha canción creada por ela titulada "Polvo de lúa", cando de repente... Rompéuselle o seu tambor!! Levaba con él sete anos, e xa se lle rompera unha vez, pero daquela tivera tempo para levalo a arranxar, e desta vez xa non o tiña.

Estaba comezando a desesperarse, xa só lle quedaban catro horas antes do concurso. Estaba a punto de rendirse cando, recordou un consello que lle dera o seu mestre por se acaso lle ocorría iso algunha vez.

Inmediatamente colleu un caldeiro grande e lle cortou a parte de abaixo, cubriuno cun papel especial para tambores, pegouno ben, e listo! O seu tambor caseiro xa estaba rematado!!

Máis tarde, no concurso fíxoo estupendamente, todos lle aplaudiron, e o final, conseguiu gañar o concurso.

# data[].attributes.body
Un día calquera, tres nenos chamados: Antón, Aixa e Izan, quedaran para dar un paseo e Antón dixo:

-Queredes ir ata o Cruceiro? Está moi preto de aquí.

Aixa e Izan pensaron que sería unha boa idea e decidiron ir camiñando ata alí.

Cando os tres amigos chegaron ao Cruceiro, xa escurecía e podía verse unha lúa preciosa, cun brillo laranxa tan fermoso, que reflectía no mesmo Cruceiro.

Entón Aixa pensou:

-Se o Cruceiro é de pedra, como é que reflexa a lúa nel?

Antón e Izan pensaron o mesmo ao cabo dun rato de estar

observando aquel reflexo.

Así que eles decidiron investigar que podería estar pasando.  Ao pouco Izan, moi curioso colouse por dentro da valla e tocou o Cruceiro e para a súa sorpresa non era de pedra, senón de cristal!!!

Acordaron irse de alí, pero quedaron ás cinco da tarde para seguir investigando.

Ao día seguinte...

O primeiro que chegou por alí foi Antón, seguido de Izan e por último Aixa, xa que tiña que vir dende algo máis lonxe. Izan colouse de novo por dentro da valla, pero curiosamente agora o Cruceiro era de novo de pedra!!!

- Non entendo que pasa con este Cruceiro - dixo Izan.

- Eu tampouco, pero din que esta noite sae a Lúa de Sangue, e que o Cruceiro reflexa unha luz estraña no chan - comentou Antón.

- Entón imos quedar aquí ata que o Cruceiro reflexe esa luz tan estraña, parécevos? - suxeriu Aixa.

Despois de chamar aos seus pais, quedáronse alí ata que saíu a lúa. Era unha lúa chea, pero non vermella.

Cando xa era medianoite, púxose vermella e viron que o Cruceiro desprendía unha luz, cuxo reflexo chegaba ata a porta da Igrexa, e como por arte de maxia, apareceu un gran cofre e diante do Cruceiro, a chave que o abría.

Aixa colleu a chave coa que Izan abriu o cofre e Antón abriu a tapa e...ESTABA CHEO DE MOEDAS DE OURO!!!

Os tres amigos saltaban de alegría, non podían crer o que lles estaba acontecendo. Miraron con máis atención dentro do cofre e viron, que no medio das moedas, había un mapa misterioso, desenrolárono con moito coidado e descubriron que era un antigo mapa do Hío... que representaría?

CONTINUARÁ...

# data[].attributes.body
O Cruceiro do Hío,

150 anos ten xa.

Superou fortes ventiscas,

e temporais sen cesar.

Xunto a igrexa de San Andrés,

é onde está situado,

nunha pequena aldea,

co mar ao seu lado.

Varias partes da historia cristiá,

están alí debuxadas.

Algunhas estruturas foron danadas,

por turistas desalmados.

O mellor cruceiro de Galicia,

está a plagarse de musgos,

temos que coidalo todos,

ou non aguantará máis anos.

# data[].attributes.body
Faltaban só uns días para o 150 aniversario do Cruceiro do Hío. María estaba moi emocionada, pero Fernando, en cambio... parecía algo preocupado, pois o sábado pasado, lera nun libro da biblioteca do seu cole, CEIP do Hío, que cando o Cruceiro do Hío cumprise 150 anos, non quedaría rastro ningún desta parroquia. Como é lóxico, Fernando asustouse, pero decidiu pensar un plan, para que o Hío seguise vivo, polo menos, outros 150 anos máis.

Ring, ring...! soou o espertador, e os nenos erguéronse para ir almorzar. Como xa só quedaban dous días para o gran acontecemento, e aínda Fernando non sabía o que ía facer, contoulle a súa preocupación, aos seus pais que responderon:

-Non digas parvadas, como vai desaparecer o Hío?

Como non lle creron, o rapaz contoullo aos seus amigos.

-Jajaja, Fernando! Estás ben da cabeza?

Tampouco eles lle fixeron caso, así que falou coa súa irmá:

-De verdade? Pois veña, imos idear un plan - dixo María.

Pip, piip...!! chegou o bus.

-Pola tarde ideámolo, que xa imos perder o autobús.

Pasaron as horas, e as horas, e as horas, e chegou o momento de ir durmir. Só lles quedaba o día seguinte.

Arriba, a erguerse, veña, baixade almorzar!- soou a voz da nai. Os dous rapaces abriron os ollos e saíron a todo correr escaleiras abaixo.

Xa estaban os dous almorzando tranquilamente, cando María dixo:

-Fernando, hoxe é o día...

-Si María, si...- contestou.

Ningún dos nenos sabía como protexer ao Hío, así que decidiron deixalo pasar.

Pasaron as horas, e as horas, e as horas, e aínda que os rapaces estaban moi preocupados, pecharon os ollos, e deixaron que pasara, o que tiña que pasar.

# data[].attributes.headline
"UNHA NOITE QUE NUNCA OLVIDARÁS" MARCOS F. 6ºA

# data[].attributes.subject
"UNHA NOITE QUE NUNCA OLVIDARÁS" MARCOS F. 6ºA

# data[].attributes.body
Fai uns cen anos, nun pobo chamado Ledich, aconteceran cousas moi raras, desaparecían nenos e non deixaban rastro. Durante a noite, a terra engulía casas enteiras e pola mañán, non había nin rastro delas.

Unha noite, catro amigos decidiron averiguar que pasaba neste pobo. Entón, cando a terra empezou a engulir unha casa, os catro amigos entraron nela e meteronse nun burato, antes de que se pechara. Xa dentro, miraron un montón de corpos de nenos e casas derruidas.

Ao pouco un dos amigos notou algo húmido caendo no seu ombreiro. Entón mirou cara arriba e zas! un monstruo caiulle enriba e papouno dun bocado. Cando o becho acabou de comelo, mirou cara os nenos restantes.

Os nenos moi asustados e abrumados pola pérdida do seu amigo, decidiron sair correndo. Entón o monstruo pechoulles o paso e pensaron que estaban acabados, ata que un adulto escoitou os seus berros e decidiu abrir un burato cunha pa, e así puido sacar aos nenos de alí.

Unha vez fóra, celebraron cun pouco de amargura, pola morte do seu amigo, que sairan daquel inferno.

Cando estaban a piques de marchar as súas casas, escoitaron un ruido que viña de debaixo da terra: era o monstruo que saira do seu escondite. O adulto empezou a pelexar con el e os nenos axudáronlle a acabar co monstruo e conseguiron derrotalo.

Pasaron 28 anos e outros nenos foron a ese mesmo lugar, porque escoitaron un ruido e....

CONTINUARÁ.

# data[].attributes.headline
"A IMPORTANCIA DAS PALABRAS"  Silvia Quijeiro

# data[].attributes.subject
"A IMPORTANCIA DAS PALABRAS"  Silvia Quijeiro

# data[].attributes.body
Aquelas persoas que gostamos de falar, gostamos de ler, e gostamos de escribir, sabemos a importancia que poden acadar as palabras.

-“E que sentes cando te chaman mamá?”- preguntoume unha amiga, ao pouco de chegar as miñas fillas a casa, cando contaban con 3 e 4 anos....

Non sentía nada especial, a verdade. A maternidade fora tan agardada, imaxinada e desexada que o momento de ir ao centro a recollelas no fora máis que o punto final a un proceso que xa resultaba longo, canso e cheo de incertezas.

A pequena, nunca dubidou en quen eu era para ela e como tiña que chamarme, sempre empregou un “mami” para dirixirse a min. A maior, moito máis consciente, tamén moito máis faladora, despois das primeiras semanas en casa nas que me chamou “mami”, pasou a chamarme polo meu nome de pila. Non en van, aos seus catro anos, e aínda que lle dixeran que eu era a súa mamá, na súa breve vida, eu era a terceira mamá que coñecía...

Poucos días despois de chegar as nenas a casa, a primeira vez que tiven que recoller no cole a unha delas a media mañá para levala ao médico, no momento de cubrir a autorización escolar para retirala, houbo un momento en que quedei en branco. Na ficha hai que por data e hora de recollida, nome e dni da persoa e a relación coa crianza. Foi neste oco onde, a falta de quedar en branco, se me atropelaban as palabras na cabeza: “mamá preadoptiva”, “coidadora de garda legal”, “acolledora preadoptiva”, “garda legal con fins adoptivos”, “custodia legal preadoptiva”... porque, a realidade, é que aínda faltaban varios anos e algúns importantes procesos xudiciais para que as miñas fillas, pasaran a selo legalmente e puideran inscribirse no meu libro de familia co meu apelido.

Foi a persoa que estaba ao meu carón a que con un toque cariñoso conseguiu sacarme do meu ensimesmamento para axudarme a cubrir o dato que faltaba, afirmando con evidencia:

-“Nai, non?”-

Creo que nese momento foi a primeira vez que fun consciente de que era mamá...

O momento de ir a recoller ás miñas fillas ao centro, pola contra do que eu pensaba, non era o punto final, era, todo o contrario: o comezo, o punto de partida para unha nova vida moito máis desfrutada, moito máis consciente e, por suposto, moito máis chea de palabras.

# data[].attributes.headline
"O HOME GATO NO CRUCEIRO DO HÍO" CARLOTA 4º CURSO

# data[].attributes.subject
"O HOME GATO NO CRUCEIRO DO HÍO" CARLOTA 4º CURSO

# data[].attributes.body
Érase unha vez, no cruceiro do Hío, nunha noite de lúa vermella apareceu unha sombra misteriosa. Tiña silueta de gato, cos ollos verdes como a herba, raia por pupila, bigotes longos, medía 1.54 m de altura, corría a catro patas, tiña cola e era case igual que un home.

PARECÍASE A UN HOME GATO!!!

Claro que sabemos que os lobishome ouvean e transfórmase en lobo as noites de lúa chea, pero... un home gato as noites de lúa vermella? Como pode ser iso?

Iso é porque é de raza distinta, por exemplo: os lobishomes ou lobismuller miden 2 metros e medio e os homes gato miden 1.54 metros.

Credes que podemos vencer ao home gato con un coitelo dourado coa súa grosa pel? Ou aos lobishome con coitelo de prata coa súa grosa pel?

SI, vencemos a un lobishome porque lle tiramos un pau e vai por el e a un home gato non......

# data[].attributes.body
VOU...

Vou coa chuva, co ceo

co mar sereo,

marchei un día, para non voltar.

Nubes de xeo,

ventos de medo,

árbores de lume.

Noite,

xa estou durmindo,

imaxino un océano de estrelas do ceo,

imaxino un ceo de peces belos

do mar sereo,

da alma de lume,

queimar e apagar,

odiar e amar.

Cantas veces odiaches?

Cantas veces amaches?

# data[].attributes.body
Érase unha vez un can chamado Gustavo. A Gustavo encantáballe: xogar co seu dono, salir a pasear etc
Un día cando o seu dono Pepe chegou de traballar, Gustavo púxose a ladrar como tolo:
-Guau!, Guau!- que traducido sería- Quero saír a pasear, quero saír a pasear.
Entón pepe pensou -Terá fame- Entón Pepe deulle comida para cans. O can púxose a ladrar:
-Guau!, Guau!- que traducido é - Non, eu quero saír a pasear.
Pepe pensou- quererá saír a pasear?, non, seguro que ten sede- entón pepe púxolle un prato  con auga.
Gustavo foise moi decepcionado da cociña. Na súa cama, Gustavo púxose a pensar como facer para que Pepe lle entendera. Entón a Gustavo se lle ocorreu coller a correa e ensinárllea a Pepe. Como o seu plan funcionou fóronse a pasear e saíronfelices e comeron perdices.

# data[].attributes.body
No bosque un koala estaba dando un paseo na xungla. De súpeto atopou un eucalipto e o quixo comer. Cando ía darlle un mordisco o eucalipto díxolle:
-Non me comas, por favor!
e o koala quedou pensando...
-e por que? preguntou
-Porque eu son moi importante. Dou osíxeno ao planeta.
-Vale- dixo o koala.
Ao día seguinte o eucalipto tambaleábase polo vento e de súpeto unha rama caiulle e rapidamente o koala comeu da súa rama, e dixo o koala:
-Oxalá soprara o vento todos os días!

# data[].attributes.body
Erase unha vez uns nenos. O máis pequeno Breo, o mediano, Luis e o máis maior Xoel. Facían un bo equipo. Entón un día pasou unha cousa.
Un día Breo atopou un reloxo que poñía todos os séculos:
-e este reloxo?- Breo preguntoulle ao seu pai e o seu pai díxolle:
-É un reloxo do tempo
Breo tirou o reloxo e o reloxo volveu a el. Logo Luis e Xoel descubríronno e Breo vendeullo a Luis por 30 euros. Luis non podía durmir entón o irmán maior colleullo pola mañá viaxou a prehistoria e morreu.

# data[].attributes.headline
"A ILLA DO TESOURO, versión Cangas"  TOMÉ 6ºB

# data[].attributes.subject
"A ILLA DO TESOURO, versión Cangas"  TOMÉ 6ºB

# data[].attributes.body
O COMEZO
Era unha tarde de maio do ano 1864. Jim Hawkins traballaba na taberna do seu pai, o mesón "Almirante Benbow". Eran as 4:05PM, pero desgraciadamente non tiñan moita clientela. Mentras fregaba os pratos, un home petou na porta, o pai de Jim apresurouse cara ela para abrila. o individuo que entrou era un home maior coa mirada revirada que se acercou cara a barra do mesón e dixo:
-Chámome Capitán e quedarei por aquí unha temporada- Puxo unhas moedas sobre o mármore, foi cara as escaleiras e dixo- Por certo, só necesito ovos, touciño e un vaso de albariño-dito isto, subíu as escaleirascara a súa habitación, facéndolle un xesto a Jim para que subira o baúl misteriosos que trouxera.
Tanto Jim coma o pai quedaron sorprendidos coa extraña actitude daquel individuo...

# data[].attributes.headline
"MISTERIO NO CRUCEIRO DO HÍO" SAÚL 4º CURSO

# data[].attributes.subject
"MISTERIO NO CRUCEIRO DO HÍO" SAÚL 4º CURSO

# data[].attributes.body
Erase unha vez, un grupo de amigos que foron visitar o Cruceiro do Hío pola noite.
Cando estaban durmindo nuns bancos, uns ladróns roubaron o Cruceiro1
Cando espertaron un dixo:-O Cruceiro non está! .
Repartíronse para ir preguntando polas casas mentras que un deles intentou buscar pistas.
Ao día seguinte, seguiron preguntando sen descanso ata que un home lles dixo:-Eu vin dúas persoas enmascaradas indo para o Cruceiro do Hío.
Os nenos foron ata onde estaba o Cruceiro e alí atopáronse cunha lona, quitáronna e alí esta o Cruceiro!
Puxéronse a dar brincos de ledicia e satisfacción.
Despois foron as súas casas e viron películas de detectives e de maiores eles o van a ser.
Anos despois, desapareceu o Cruceiro outra vez pero da mesma forma, así que non se lles complicou nada.
Ao final, era todo un soño, pero eles xa queren ser coma Sherlock Holmes.

# data[].attributes.body
O día 20 de abril, apareceu un cadeliño vermello. Estaba moi triste. Entonces adopteino. Despois de moito tempo foi a miña mascota. Encántame o meu cadeliño. chámase Clifort.

# data[].attributes.body
Había unha vez un neno que sempre ía á casa da súa avoa.
Todas as  tardes ían ó río de Meira a pasear. O neno ía sempre coas botas de auga e un chuvasqueiro verde.
Un día de verán o río secou. Cando o neno chegou e non viu auga preguntoulle a súa avoa por que non tiña auga o río. Entón a avoa respondeulle que era porque non chovera moito nos últimos días. Cando o neno xa o entendeu, voltaron a súa casa do monte. De súpeto, o neno viu moitos castores facendo encoros (presas) no medio do río e foi avisar a súa avoa.
O río non só non levaba auga porque non chovese, senón que tamén era polos animais que estaban facendo encoros (presas).
Cando os castores se foron, o neno quitou algún atranco e como xa era tarde  foise durmir.
Ao día seguinte foron quitar o resto dos encoros.
O fin o río voltou a ter auga e o neno estaba moi feliz coma antes.

# data[].attributes.body
Había unha vez un home que se chamaba Paco. El era un labrego que sobrevivira grazas a un pozo a as súas terras.
Un día, camiñando pola cidade, decatouse de que había un letreiro no que poñía:
"OFRÉCESE RECOMPENSA DE 1.000.000€ PARA QUEN ATOPE A XAQUÍN, UN DESAPARECIDO"
Paco aproveitou a ocasión porque se o atopaba xa non pasaría fame endexamais.
Para comezar había que buscar pistas, e o primeiro lugar a onde foi era o traballo do desaparecido. Alí atopou un papel que dicía: "Diríxete a Abanca"- e o noso amigo foi para alá.
Cando chegou atopou unha trampilla aberta e non dubidou en meterse. Paco acabou caíndo nun colchónno que alguén cíara antes. Desprazándose lentamente polas alcantarillas, chegou a unha plataforma na que había unhas cordas rotas, o cal implicaba que alguén estivera alí antes ca el.
De súpeto escoitou uns berros de socorro e seguíu avanzando ata que atopou ó presidente de España que lle dixo que levaran a Xaquín a Estados Unidos para encerralo.
Cando saíron o presidente pagoulle o billete de avión a Paco. Foi voando a Estados Unidos. Despois de aloxarse nun hotel cos cartos do presidente, forzou a pechadura e cos cartos que lle deron polo rescate comprou o billete. Cobrou os cartos que poñía no cartel e endexamais pasou fame.

# data[].attributes.body
AÍ VAI A FOLLA
POLO RÍO,
AÍ VAI A PEDRA
POLO RÍO
E CHEGARON AO MAR!!!

# data[].attributes.body
O neno protagonista é Marvin, un mozo de 32 anos. El tiña un traballo de lavandeira pero como non gañaba cartos suficientes tamén era parteira.
Un día viu tremer unha alcantarilla e antes de meterse tirou a escoba.
Cando chegou abaixo atopou a seu primo Manuel que estaba amarrado e amordazado. Cando o desatou díxolle que querían quitarlle a casa.
Cando saíron foron sen pensalo dúas veces á policía. O que non se esperaba e que no seu traballo o denunciaranpor chegar tarde e a banda que despois foi detida embragoulle a casa.
Xa na prisión Marvin colleu unha lima, arrincou un barrote e fuxiu. Máis tarde roubou un agasallo ao xefe do seu traballo e comprou unha casa nova.

# data[].attributes.body
Erase unha vez nun bosque lonxano un mineiro transportaba unha pepita de ouro, aínda que a pepita estaba encantada o mineiro non se decatou e seguíu adiante.
Pasou por un bosque e a pepita caíu nun pedazo de herba.
O cabo dun mes a pepita encantada crecera moito, entón cando alguén pasaba por alí, soltáballe un lingote de ouro.
Todos quedaban sorprendidos e foron avisar o mineiro pero el non os creía, ata que un día a curiosidade gañoulle e foi ver.
Cando chegou non o puido crer. Era a primeira árbore de ouro que vira na súa vida.
Chegou a casa, contoullo á súa esposa e os dous durmironsen saber como pasou.

# data[].attributes.headline
"OS LAGARTOS MÁIS TRANQUILOS DO MUNDO" SAMUEL 4º CURSO

# data[].attributes.subject
"OS LAGARTOS MÁIS TRANQUILOS DO MUNDO" SAMUEL 4º CURSO

# data[].attributes.body
Había unha vez uns lagartos que estaban tomando o sol tranquilamente pero de repente había sombra. Descubriron que era unha tormenta!
Máis tarde foron para a súa casa. Ao seu irmán se lle ocorreu unha idea que era irse para cama a esperar que pasara a tormenta. Ao día seguinte a tormenta seguía. Ao final o que pasaba era que ao estar todos os días tranquilos ao sol, non sabían que facer nos días de tormenta.

# data[].attributes.body
Un día Pepe estaba xogando con Paco a pelota. Despois Pepe foi de paseo cos seus pais e tanto ir de paseo que se acabou cansando e pararon a descansar, seguiron camiñando a atoparon unha árbore moi grande e non tiña froitos! porque cando lle pedías unha cousa, esa cousa aparecía . pepe pediulle comida e deulla. A árbore díxolle que non a comera moi rápido, Pepe non lle fixo caso, comeu moi rápido e ao seguinte día estaba vomitando

# data[].attributes.body
Un día Zogui foi a dar un paseo á praia e atopou un potriño. Era todo negro e tiña unha mancha branca no peito e Zogui criouno.

# data[].attributes.body
XA ESTAMOS NO MES DE ABRIL,
E EN ABRIL AUGAS MIL,
SE QUEREDES ESCOITAR UNHA CURIOSIDADE,
ESTA É PARA CALQUERA IDADE.

ESTE ANO É O 150 ANIVERSARIO DO CRUCEIRO,
ALGÚN DE VÓS O SABIADES?
PASOU MOITO TEMPO,
AÍNDA QUE COMO O GALEGO, VAISE ESQUECENDO.

QUEN O DESEÑOU?
EU NON, OU QUIZAIS SI?
SERÍA XOSÉ RAMÓN?
FOI UN XOSÉ, PERO NON RAMÓN,
XOSÉ CERVIÑO, XA DE PEQUENIÑO?

POIS NON O SEI,
TEÑO QUE AVERIGUALO,
SE QUEREDES AXUDA,
AQUÍ ESTOU, COMO PARA NON ESTALO,
É UN TEMA TAN PRECIOSO...
AÍNDA QUE Á VEZ CURIOSO!

DÉIXOVOS QUE BUSQUEDES INFORMACIÓN
SEGURO QUE VOS MOLA UN MONTÓN,
AGORA VOUME AXIÑA,
E VÓS, PARA CASIÑA.

# data[].attributes.body
Para celebrar o 150 aniversario do Cruceiro, Nico, Lía, Roi e eu decidimos ir pola tarde ata alí para miralo con atención. Pero nós non sabiamos o que ía acontecer:

Estabamos merendando tranquilamente no seu arredores, cando unha botella de auga baleira saíu voando e caeu aos pés do Cruceiro. Nico foi recollela, tropezou e apoiouse nun círculo que estaba gravado na pedra. Nese momento unha “trampilla” abriuse aos seus pés e caeu por un burato que parecía non ter fondo.

Nós, sen pensalo dúas veces, fomos tras el para salvalo. Baixamos por un tobogán de serpe ata que chegamos a un lugar, que debía ser o soto da igrexa. Alí atopamos a Nico que estaba mirando para todos os lados asombrado. Había moitas estatuas de gran tamaño que parecían estar vivas. Só estaba alumeado por candeas colocadas en luxosos candelabros. No teito había miles de  estrelas que parecían de verdade, brilaban tanto coma o ouro nun fondo negro que aínda as facía resaltar aínda máis.

Subimos polo tobogán e tras bastante esforzo conseguimos saír.

# data[].attributes.headline
"ADIL MAIS A CÁMARA" MAIA E ALEXIA 5º CURSO

# data[].attributes.subject
"ADIL MAIS A CÁMARA" MAIA E ALEXIA 5º CURSO

# data[].attributes.body
2002. Campamentos de refuxiados, Arxelia.

O vento zoa con forza e rabia. Golpéame mentres corro tras os camións que chegan ao meu poboado, situado en Arxelia. Vexo como os demais sorrín e avanzan con todas as súas forzas cara os vehículos que transportan novos aparellos, son da outra vida.

Chego a carreteira. De súpeto, unha caixa interponse no meu camiño. Cólloa e apuro cara a miña casa. Séntome no meu colchón de palla e ábroa con entusiasmo. Sorprendido polo seu contido miro cara o ceo.

Corro cara á biblioteca onde hai millóns de libros. As nubes empezaron a chorar cunha forza descomunal. Recorro os últimos metros ata chegar á porta. Sinto que todo ocorre a cámara lenta. Chego o habitáculo e comezo a rebuscar entre os andeis. De súpeto, atopo un libro titulado “AS MARABILLAS DO CINE”. Ábroo e rebusco entre as páxinas, ata que nunha delas apareceu unha imaxe dun aparello semellante o meu.

Empezo a ler e descubro que é unha cámara, co fin de gravar películas. Avanzo en dirección a miña casa. A continuación vólvome a sentar na miña cama e observo este aparato con cara de dúbidas.

2 semanas despois:

Gravación numero 11

-Aquí estamos, nun día soleado, todos traballamos na recolleita do millo. É unha xornada moi especial, porque por fin xa voltaron os soldados da guerra civil. Entre algúns sobrevivintes atópase meu pai Jaul - afirma o protagonista, mentres grava coa cámara.

# data[].attributes.headline
"YAMIL E O CALENDARIO MAIA" ANA 5º CURSO

# data[].attributes.subject
"YAMIL E O CALENDARIO MAIA" ANA 5º CURSO

# data[].attributes.body
Os Maias foron unha civilización mesoamericana, que se desenvolveu entre os séculos XIX a. C. e XVII d. C.

Entre estes anos viviu neste lugar un neno chamado Yamil. Este era o encargado de observar o sol e a lúa para poder realizar o calendario. Yamil era un neno moi intelixente e o que máis sabia sobre o ceo.

O rapaz erguíase todas as mañas cedo para ver saír o sol, pero un día quedou durmido coma un tronco. Para que os máis vellos non lle berraran inventou os datos que lle faltaban. Este feito fixo que a xente crera que o mundo ía rematar dous anos despois.

A cultura Maia volveuse histérica ao pensar que o mundo ía acabar tan cedo. Yamil sabía que todo era culpa súa pero dáballe medo contalo, e non dixo nada.

Os sacerdotes mandaron construír grandes pirámides para poder observar mellor o sol e a lúa. O mundo remataría no 2.012, millóns de anos despois.

Como castigo, obrigaron a Yamil  a levarlles auga e comida todos os días á cuspide do templo. Un bo castigo xa que tiña que subir milleiros de chanzos.

# data[].attributes.body
Érase unha vez unha nena chamada Martina, que ía estar de aniversario, pero non sabía que a súa nai lle tiña preparado unha festa sorpresa no parque.

Cando chegou o día, Martina estaba moi triste, enton para animala a súa nai preguntóulle:

-Martina, queres ir o parque a ver se atopamos as amigas?

E ela contestoulle:

-Vale, a ver se atopamos a alguén polo camiño que hai percorrer ata chegar alí.

Máis tarde, chegaron ao parque e déronlle a sorpresa e... Martina quedou alucinada!

Pasaba o tempo e a nena seguía xogando coas suas amigas ao escondite pita erealmente estaba pasándoo xenial.

Despois de xogar foron merandar: bocatas, empanada, roscón, bizcoitos, chuches etc. Tamén llle agasallaran cunha bici, un peluche, roupa, unha boneca, unha mochila... Pero cando chegou o regalo da nai, Martina rebosou de alegría porque lle dixo que ía ter unha irmá!!!!! Púxose moi contenta é foi abrazar a súa nai.

De camiño a casa Martina foi repetíndolle a súa nai:

-Mamá, eu quero poñerlle Valeria, góstame o nome de Valeria.

E a nai contestoulle:

-Martina, vaise chamar Daniela.

Pasados uns meses, naceu Daniela e Martina estivo súper contenta.

# data[].attributes.body
Facía un caloroso día en Vila Toga; de súpeto apareceu o coche do señor Edrev coma un raio.

O señor Edrev vivía no bosque, e sabíase moi pouco del.  Tiña uns trinta e tantos anos, o pelo corto, e uns curiosos lentes redondos; vestía sempre de cor negra: pantalón negro, zapatos negros e unha chaqueta negra con botóns prateados. Pero o máis curioso del, era que a empuñadura do seu bastón dourado tiña a silueta dun gato.

Non traballaba, aínda así tiña moito diñeiro. Ía tódolos días a biblioteca a ler, era todo o que se sabía del.

Ese día na biblioteca,  un estraño libro chamoulle a atención, porque tiña ao lado do título unhas raras marcas.

Investigareino, pero para iso levareimo a casa, pensou; e despois preguntoulle ao bibliotecario se podía levalo para a casa. O bibliotecario respondeulle que si, pero que tiña dúas semanas como máximo para devolvelo.

Despois o señor Edrev rexistrou o libriño na súa tarxeta da biblioteca e marchou para a casa.

Xa na casa, examinouno e descubriu que estaba pechado cun cadeado. Logo empezou a ler o resumo da contraportada.

-“Instrucións para ir a Illa Maldita” -dicía alí.

Que el soubera, non había ningunha illa con ese nome; tragou saliva e seguiu lendo...

-“Primeiro hai que atopar no monte unha árbore de carballo con follas azuis, meterse por un oco que ten o tronco e despois hai que pronunciar as palabras gravadas na madeira, e nese momento, xa estaredes na illa. Na illa maldita hai unha chave para abrir este libro, que sempre terá contos para quen o lea.”

O señor Edrev non estaba seguro se buscar a árbore valería a pena, podería ser unha broma pesada; pero ao fin decidiu que o faría, por probar, non perdía nada; pensou o señor Edrev. Ese mesmo día saíu a camiñar polo monte, na procura do carballo de follas azuis,  non tiña andado moito cando se topou con el,  proba de que o libriño non mentía, así que volveu á casa.

Iría a illa ao cabo duns días, por que quería preparar as cousas e non sabía se nesta había algún perigo. Preparou nun par de días corda, lanternas e un pouco de comida.

Mentres tanto na vila, todos estaban estrañados.

-Antes de onte comproume moita máis comida do normal -dicía a Señorita Sabela, a dona da pastelería-. ¿Será que está a facer algo?

E o bibliotecario dicíalle a ela:

-Xa fai dous días que non ven á biblioteca, e iso é moi raro, tendo en conta todo o que lee o señor Edrev que xa case me lee a biblioteca enteira.

Un día despois o señor Edrev saíu a camiñar polo bosque de novo, pero desta volta coa súa mochila; ata que atopou outra vez o carballo de follas azuis. Meteuse polo burato que mencionaba o libriño e descubriu unha inscrición na madeira que dicía:  ÍLA EMEVÓM.

A continuación leu a inscrición en voz alta e de súpeto todo comezou a dar voltas e o señor Edrev empezou a marearse, logo foi diminuíndo a velocidade, ata que parou por completo. O señor Edrev levantouse -porque mentres todo xiraba, el caérase- e saíu polo burato da árbore.

Todo era diferente: O chan que antes era de terra, agora era de area; as árbores que antes eran carballos, agora eran palmeiras e todo estaba impregnado por un forte cheiro a mar.

Esta debe ser a illa maldita, pensou o señor Edrev.

Escoitouse un grito moi forte e o señor Edrev sobresaltouse.

Xa pasaran os quince días do prazo de entrega do último libro que levara o señor Edrev, o bibliotecario andaba xa moi preocupado,  e non era o único en Vila Toga. Decidiu ir a ver a señorita Sabela, que como era a dona da pastelería, debería saber algo. Cando chegou alí, antes de que lle dera tempo a dicir algo, Sabela lle dixo:

-¿Sabe? Nestes días moitas persoas preguntáronme polo señor Edrev, por que a miúdo  víano por aquí sentado, lendo e comendo a vez. ¡E el segue sen aparecer!

-Pois... Señorita Sabela, as novas que me acaba de dar déixanme un tanto desconcertado.

Despois  o bibliotecario foi á biblioteca e empezou a buscar unha copia do libro que levara o señor Edrev, para ver se encontraba algunha pista. Estivo todo o día buscando a copia do libriño nos lugares máis poeirentos da biblioteca, ata que pola tarde atopou un libro, non unha copia, chamado igual ca o que levara o señor Edrev. O seu título era “Instrucións para ir illa maldita”. Empezou a ler e dicía o seguinte:

“Ano 1300” “Na illa maldita está o señor Edrev. Persigue a unha chave para abrir o libro que sacou da biblioteca, que está pechado cun cadeado.

O bibliotecario  non comprendía nada do que pasaba. ¡Como un libro tan vello, de antes de que el nacera, ía falar do señor Edrev! E despois, para maior asombro seu, as letras que había no papel desapareceron e este quedou en branco.

Moitos pensamentos pasaban pola cabeza do bibliotecario; ¿Que pasaba con ese estraño libro? ¿Dicía a verdade? E sobre todo ¿Onde estaba e como se ía a esa illa maldita, se era que existía?

Cando se deu conta, era pola mañá; pasárase toda a noite mentres buscaba unha resposta a todo o que pasara. Decidiu  ir pasear ao monte onde vivía o señor Edrev. Camiñaba amodo, para relaxarse e despois buscar respostas. Estaba tan distraído cos seus pensamentos que case choca contra un carballo. Cando reparou nel, decatouse de que tiña follas azuis.

Mentres tanto o señor Edrev xa estaba de volta na árbore, saíu ¡E cal sería a sorpresa do bibliotecario ao estar pensando no señor Edrev e que este aparecese diante dos seus fociños!

Cando se recuperou do susto, díxolle ao señor Edrev:

-¿É certo que estivo nunha illa buscando unha chave? Sen non ¿Onde estivo?

-Tranquilícese, bibliotecario; é verdade que estiven nunha illa buscando unha chave, (e non sei como vostede o sabe,) para abrir isto -e mostroulle o libriño, xa sen o cadeado- que pode levar para a casa e ler. E en canto a onde estiven, iso pono no resume da contraportada.

Ao final o señor Edrev deulle o libro e cada un marchou para a súa casa.

Dous días despois o bibliotecario cando o encontrou díxolle:

-É moi bo. Xa investiguei e souben que hai mais exemplares -E mostroulle o libriño- . Non os teño, conseguireinos.

# data[].attributes.body
Había unha vez nunha vila de China un vello que convocou a tod@s nen@s deste lugar. El contoulles unha lenda de dous lobos. Nesta historia, un deles era de cor laranxa, vermella e algo amarelo. O outro lobo era de cor azul celeste. O primeiro animal representaba ao inferno e o segundo representaba ao ceo.

Mentres o anciá relataba a historia, un único neno quedou a escoitala atentamente e preguntoulle:

-       Como se chamaban estes lobos?

O vello díxolle que os seus nomes eran Kiubi e Raio. Tamén lle contou que os dous animais pelexábanse cada mil anos. Logo, o ancián mirou para o neno e deulle dúas bólas: unha era laranxa e outra era azul.

Moi lentamente explicoulle que estas bólas representaban  aos lobos e que el tería que coidalos moito. O gañador sería o que el máis coidara e mimara.

# data[].attributes.body
Érase unha vez un grupo de nenos que se chamaban Alex, Adri e Pepe. Eles vivían en Aldán e sempre ían pasar o tempo ao Bosque Encantado.

Un día, os tres nenos foron xogar ao Castelo do Conde que se atopaba no interior deste bosque. O castelo non era moi grande, pero sen embargo, era moi vello e estaba cheo de musgo por todas partes. Cando entraron no castelo, viron unha “flama” de lume morada e saltárona como en San Xoán, pero mentres o facían, as “flamas” moradas leváronnos ao pasado.

-Pero onde estamos? -preguntou Adri desorientado.

-Creo que estamos no pasado. -respondeu unha voz

lonxana.

En frente deles apareceu un señor barbudo duns 27 anos chamado Xoán.

-En que ano estamos Xoán? -dixo Álex.

-Eu non che sei, cheguei fai dous días. -respondeu.

-Nós estabamos saltando unha lumieira morada cando... -dixo Pepe.

-A min a flama arrastroume ata aqui. -contou Xoan.

-Xuntos conseguiremos saír de aquí pero... -dixo Adri facendo unha pequena pausa - alguén sabe que podemos facer agora?

De inmediato, todos dixeron que non, agás Álex que tiña moi claro o que facer.

Alex  dixo que se tiñan que integrar na sociedade do pasado, consultar á xente sobre o lume morado, non dicirlle a ninguén que son do futuro e ir cada día ao Castelo do Conde para ver se o lume volveu prender.

-Xa pasou unha semana e xa coñecemos a 20 000 persoas, pero ninguén sabe nada sobre o lume e ademais, todos din que vaiamos á casa do bruxo – comentaban entre eles.

Pasaron outra semana máis cruzando ríos non moi caudalosos, algún que outro lago, cazando e loitando contra animais... e cando lograron atravesar unha montaña, por fin chegaron a casa do bruxo!

A casa era moi vella e destartalada, era de pedra pero toda cuberta de musgo, agás o tellado que aínda era visible a cuberta feita de palla. Cando entraron viron ao bruxo. Este chamábase Willy e tiña a pel de cor azul; ía vestido cunha túnica con estrelas e na cabeza, un sombreiro de cono.

Willy era moi amable e deulles un té. Xoán e os nenos contáronlle, cada un na súa vez, todo o sucedido. Cando remataron, o bruxo díxolles con moita calma, o mandato que se debería cumprir para lograr o seu obxectivo.

Primeiro, deberían darse unhas determinadas condicións atmosféricas: que haxa vento; que haxa sol para que quente o lugar e así, prenda o lume; que veña unha chuvia forte; e por último, que o arco da vella saia no sur da cidade.

Máis tarde, o mago teletransportounos ao bosque de novo. Alí esperaron e esperaron, e con paciencia viron como transcorría o tempo ata que un día cumpríronse as condicións atmosféricas que lles dixera o mago.

Parecía que todos saían correndo, pero de súpeto, Álex estaba na cama. Entón pensou:

-Isto foi un sono? A min pareceume moi real.

# data[].attributes.body
Había unha vez, un grupo de nen@s que estaban no Bosque Encantado de Aldán. Eles estaban facendo unha fogueira e estaredes preguntándovos… Para que estarían a facer unha fogueira, co perigoso que é?

Pois si, era para quentar unhas nubes!!!!

Despois de tostalas por un lado e polo outro, empezou o reparto e coméronnas nun instante porque tiñan moita fame e soamente trouxeran aquelas lambetadas. Eles ían pasar a noite alí, nunha tenda de campaña. Sen embargo, non todo ía ser tan divertido como esperaban.

A chuvia empezou a facer acto de presenza e @s nen@s correron a refuxiarse na tenda, meténdose cada un por onde puido. Sen embargo, tod@s seguían alí xuntos. Logo, puxéronse a contar historias de medo. De súpeto, un ruído extraño viña dende fóra: “GRRRR, GRRRRR” “UUUUHHHH””UUUUHHHH”

Todos eles, cheos de medo, metéronse debaixo da manta pero un deles que era moi valente dixo:

-       Non temades, vou ver que é o que pasa aí fóra.

Cando o neno saíu, enseguida se decatou de que había un incendio e que aquel son era dun búho. Esquecéranse de apagar a fogueira!!!!!!. Moi rápido avisou ao resto da pandilla e correron en busca de axuda.

Afortunadamente os bombeiros chegaron en apenas quince minutos e enseguida lograron apagar o lume. Aínda que non estaban para celebracións, alegráronse de que a cousa acabara aí e fóronse para as súas casas a descansar.

# data[].attributes.body
Hoxe, cando rematei de xantar, fun xogar ao soto da niña casda. Vin unha caixa misteriosa, dirixinme a unha mesa que había por alí e abrina. Dentro da Caixa había unha carta; eu abrín esa carta e… apareceu un mapa de Nerga!!!!

O mapa atopado levoume a un monte escuro, sen camiños e tan grande que parecía infinito. De súpeto vin unha cruz con paus que estaba cravada na terra. Quixen collela, pero como non tiña con que, tiven que ir ata o garaxe da miña casa en busca dunha pa.

Sen querer, tiven memoria de peixe e quedoume o mapa no alto daquel monte. Despois a min pareceume que pasaran tropecentos minutos cando de súpeto apareceu unha folla voadora enriba dun toxo. Eu collina e… ERA A FOLLA DO MAPA!

Por fin cheguei ao lugar onde estaba a cruz e logrei desenterrala e alí debaixo había un tesouro. Era un baúl de madeira dourada e estaba pechado a cal e canto e necesitábase ter a chave para poder saber o nque había no seu interior.

Eu tiven a mala sorte de non atopar a chave adecuada. Xa estaba aburrido de tanto pensar como poder abrila, cando miro ao meu arredor e atopo un pau longo como o pescozo dunha xirafa e cravado no chan en vertical. De seguido, escaleino e por fin atopei a chave do tesouro e…apareceu o conto titulado: Palabras de Caramelo!

# data[].attributes.body
Había unha vez un colexio no que había millóns de ras. Elas eran verdes coma un prado e cuns ollos saltóns e negros como o carbón. Estes animaliños habitaban unha charca chea de follas con árbores e rochas ao redor. Cada día, todo@s os nen@s do colexio ían visitar a súa charca nos recreos.

Pasau un tempo e os nen@s xa non ían no recreo a velas, polo que estaban algo sorprendidas. Elas saíron do recinto da charca e foron en busca da rapazada. Subiron unha rampa que daba á porta de ferro que separaba aquela zona do edificio do cole.

Elas seguían avanzando e escoitaron a un profesor que dicía:

-        Hoxe tampoco iredes á charca.

As ras adentráronse máis na escola e chegaron a unha clase onde atoparon á profe Geni que botaba fume pola cabeza de tanto queixarse do pouco que traballaban @s nen@s. Tamén entraron na clase de inglés e no resto das clases.

As ras moi tristes, non pudieron ver aos nen@s e volveron de novo para a charca.

# data[].attributes.body
Ola! Alégrome de estés lendo este conto, así que como debes estar impaciente, imos comezar:

Nunha familia chamada “Os Marítimos” había tres irmáns que tiñan como hobie investigar os barcos antigos afundidos. Decidiron ir a Florida de viaxe porque lles interesaba o Atocha. Este era un antiguo galeón español que levaba a adega chea de ouro, pero cando pasaba por diante das costas de Florida, encallara nunhas rochas fai catrocentos anos.

Cando os irmáns chegaron a estas costas co Atlántico a un lado e o Golfo de México a outro, dirixíronse a unha praia.Alí, un deles escavando na area, atopou unha moeda de ouro e viu ao lonxe, a uns homes que levaban cadanseu saco. Os irmáns pensaron que beran ladróns e decidiron vixilalos e seguilos. Enseguida descubriron de onde sacaran o botín e botaron a correr todo o que pudieron, pero un dos ladróns bloqueoulles a saída.

Os irmáns lograron fuxir e correron aínda máis a esconderse nos restos do barco etendéronlle unha trampa afrouxando os parafusos dunha tapa na vella cuberta que ía dar á adega. Cando chegaron os ladróns, pisaron a tapa que cedeu ao instante. Todos eles cairon e quedaron atrapados nesa adega tan buscada. De seguido, os irmáns correron a avisar á policía que capturaron de inmediato aos delincuentes.

A policía, como recompensa, deulles unha pequena parte do tesouro por evitar o saqueo daquel galeón afundido. O resto do tesouro foi repartido coas persoas máis necesitadas do país.

# data[].attributes.headline
"AS HABITACIÓNS SEGREDAS" AMARO 5º CURSO

# data[].attributes.subject
"AS HABITACIÓNS SEGREDAS" AMARO 5º CURSO

# data[].attributes.body
Un día, un chaval chamado Héctor, atopábase na súa casa xogando ao Clash Royale e tamén escoitando música. El é un adolescente de quince anos que ten o pelo liso da cor do ouro; uns ollos azuis coma auga do mar; o seu corpo é delgado e un pouco musculoso. Héctor viste unha chaqueta negra Nike, e por debaixo leva unha camiseta do PSG e un pantalón do chándal do seu equipo de fútbol.

Este rapaz vive en Arxentina, xunto coa súa nai, Julia; co seu pai, Mario; coa súa irmá pequena, Irene; co seu can Firulais; e co seu gato chamado Michi.

Un día, cando xa era de noite, foise a cama a durmir e tivo un soño un pouco raro:

Héctor apareceu nunha habitación coma a súa, pero esta tiña unha porta cun cartel que poñía:”ÁBREME”. El, como tiña curiosidade, abriuna. Esa porta conducía a outra habitación igual ca anterior. Estivo así abrindo portas durante bastante tempo e, aínda que tentaba espertarse, non podía. Pasadas unas horas, chegou á última habitación onde había un scape room que tiña que resolver ou unha bomba explotaría de inmediato. A Héctor aínda lle quedaba o último “acertijo” pendente, pero a bomba tamén estaba a piques de estallar.

Por fin logrou acertalo e colleu a chave que estaba colgada nun percheiro e abriu a porta. No momento de abrila, el xa estaba na cama e quedou moi estrañado e foi xusto aí cando se dacatou de que non era un sono.

# data[].attributes.body
Érase unha vez uns amigos que se coñeceron cando tiñan 5 anos. E foron pasando os anos ata que cumpriron 12 anos. Chamábanse Nuria, Diego e Thiago, que son eu. E falaron e falaron e ao final o plan, era buscar unha guarida. Foron ao monte e buscaron e buscaron e encontraron unha cova e a decoraron e puxeron puffs, etc.

# data[].attributes.body
Érase unha vez unhas ovellas que vivían no monte nun curral e un raposo sempre se colaba no curral e papaba unha ovella, pero un can que protexía ás ovellas espantou ao raposo. E o granxeiro comprou máis ovellas.

# data[].attributes.headline
"O MISTERIO DO CRUCEIRO DO HÍO" INÉS 2º CURSO

# data[].attributes.subject
"O MISTERIO DO CRUCEIRO DO HÍO" INÉS 2º CURSO

# data[].attributes.body
Érase unha vez no Cruceiro do Hío, hai moitos pero que moitos anos, que había un misterio!!
Ninguén lograra resolvelo, pero unha muller moi valente que se chamaba Irene, conseguiuno e o misterio nunca o puido contar.

# data[].attributes.body
Erase unha vez SUPER ÁGATA!!! que ía salvando á xente en perigo. Un día SUPER ÁGATA púxose maliña e a xente tiña moioto medo da malvada Calastro!!! Era a máis mala do mundo enteiro. Un día atacou a unha muller (Super Agata xa estaba ben) e Agata foi salvala . E a salvou.

# data[].attributes.body
Había unha vez...
un neno que se chamaba Xoan que ten 5 anos e lle encantaba ir de paseo e lle preguntou a súa nai que era a primavera e ela dixo:
-É unha estación do ano.
E Xoan díxolle: -E que é unha estación do ano?
-Son épocas nas que hai distinto tempo. Na primavera chove, fai un pouco de calor e saen as flores.
Así e como Xoan descubriu a primavera.

# data[].attributes.body
Un día unha serpe que ía pola estrada e a serpe estaba moi contenta e unha vez a raptaron Jlic e Mortis pero chegou o cabaleiro dourado e a salvou e a serpe deulle un agasallo que era unha nova espada.

# data[].attributes.body
Fai moitos anos nun bosque moi lonxano, xa estaba rematando o verán e xa estaba comezando o outono. Todos os animais dicían: Xa comeza o frío.
Pero había un ratiño que non era igual porque dicía: Oh, que calorciño!
Os demais ríanse del e coo xa estaba farto foise e dixo: non vos necesito. E os demais dixeron: vale, vaite se queres, adeus.
E foi vivir aventuras polo mundoe...de súpeto! apareceu unha ratiñae o ratiño preguntoulle: como te chamas? Chámome Laia e ti?. Chámome Roli.
E xuntos foron de aventuras pero de súpeto...viron e entraron e a maxia ocorreu! Aquel 2 de outubro. foi a gran maxia do calor!, saíron da cova e os animais alegráronse moito.

# data[].attributes.headline
"MARTE, TASTARRAZOS A DIARIO" GUILLE 6ºB

# data[].attributes.subject
"MARTE, TASTARRAZOS A DIARIO" GUILLE 6ºB

# data[].attributes.headline
"UN DÍA MALO,                              TENO CALQUERA" MAIA 5º CURSO

# data[].attributes.subject
"UN DÍA MALO,                              TENO CALQUERA" MAIA 5º CURSO

# data[].attributes.body
1970

O son que producen as campás ao saír os casados da igrexa moléstame. Con este runrún na cabeza, non consigo concentrarme para facer a foto!

- Vivan os noivos!- digo eu mentres pulso o botón da cámara.

Alí estaban eles, sorrindo, co Cruceito do Hío ás costas. Escoito o “clic” da cámara e penso que esta imaxe será parte das súas vidas. Colo a miña maleta cos meus trebellos dentro.

De súpeto, empeza a chover e apuro cara a miña Vespa. Saio pitando cara a casa. Alí, coloco os meus trastos sobre a mesa. O sol que ilumina o meu cuarto parpadea. Finalmente a lámpada apágase e volvo a enfadarme co mundo. A continuación, cansado, acendo o tocadiscos e soa a miña música preferida: o Jazz.

De repente, un ruído como o dun disco raiado inunda a sala, pois así é, quédome sen música. Máis tarde, séntome na CHAISE LONGUE e penso en quen terá sorte nesta vida, máis non me podo queixar, teño un abrigo que me protexerá de calquera perigo.

# data[].attributes.body
Papi Playtime era unha fábrica de xoguetes onde había unha boneca maldita e o seu protector: Huggy Buggy.

Un día un traballador da fábrica, colleu un xoguete chamado “Grac Pack” qué é unha mochila de agarre.

Logo Huggy Buggy enfadouse e meteuse nos condutos e matouno.