# data[].attributes.body
Ik koos voor deze achtergrond niet omdat ik er blij van word juist het tegenovergestelde, maar ik  denk dat wanneer je dementie hebt je gewoon aan het einde er een en al leegte is. En ben er stiekem ook wel beetje bang voor ofzo, want ik denk dat mensen juist leven en zijn wie ze zijn door hun herinneringen.

# data[].attributes.body
Dit nummer is recent gezongen door Janneke Jager en als ik ernaar luister wring ik me helemaal in de gevoelens van de personen waar ze over zingt, dus dit raakte me aan de ene kant wel een beetje wat ik niet snel heb met dit soort dingen. Maar dat niet alleen het past ook heel goed bij mijn boek, omdat het ook gaat over een man met dementie en een vrouw die zich zorgen maakt. Het is voor mensen die niemand in hun buurt heen hebben met dementie zelf voor die mensen legt dit nummer goed uit hoe het is en dat gebeurd met het boek ook je leeft helemaal mee.

# data[].attributes.attachment_link.title
Janneke Jager  - Herinnering (dementielied, live)

# data[].attributes.body
Het boek bevat veel open plekken. Een belangrijke open plek is bijna op het eind. Er wordt beschreven hoe Maarten een injectie krijgt. Dan volgt er een witregel, waarna het verhaal verder gaat, maar in korte, abstracte zinnen. Hieruit blijkt voor de lezer dat er met Maarten nu helemaal niets meer te beginnen is. In het begin zijn er ook kleinere open plekken bijvoorbeeld dat de hoofdpersoon zich af vraagt of het door de sneeuw komt dat hij `’s ochtends al zo moe voelt. Je weet dan nog niet wie hij is. Dan bedenkt hij dat Vera zich `’s ochtends niet moe voelt. Later weet je pas dat Vera zijn vrouw is. Dan kom je er ook achter dat het helemaal geen ochtend is, maar avond. Er zijn geen open plekken die niet worden ingevuld.

# data[].attributes.body
Maarten Klein is de hoofdpersoon in dit verhaal, Maarten is 71 of 72 jaar, geboren in Alkmaar, maar woont al een hele tijd in Amerika. Hij heeft dementie. Maarten is een lieve man die zijn vrouw heel graag ziet. Als hij kon dan zou hij zijn vrouw nog altijd zo verwennen zoals hij dat vroeger deed. Maarten leer je het beste kennen omdat hij het verhaal vertelt, je zit in zijn denkwereld. Hij is een grote fiere man die altijd een kostuum draagt.

Vera Klein, Maartens vrouw, is een belangrijk persoon in het boek. Zij is al vijftig jaar getrouwd met Maarten en moet hulpeloos toekijken hoe Maarten aan het dementeren is. Vera en Maarten kennen elkaar door en door. Vera is een sterke vrouw, want ze hebben samen al een zware tijd doorstaan. Dan doen de eerste verschijnselen van Maartens dementie zich voor.

Fred en Kitty, de twee kinderen, je krijgt weinig over hen te weten. Ze zijn geboren in Nederland en op jeugdige leeftijd mee geëmigreerd naar Amerika.

Dokter Eardly is een naïeve arts die denkt Maartens bewustzijn met behulp van medicijnen en rust weer te kunnen doen opflakkeren. Hij bedoelt het wel goed met Maarten. Hij komt geregeld langs en blijft in elke situatie vriendelijk. Hij is een forse man.

Phil Taylor is de gezinshulp die komt als Vera Maarten in haar eentje niet meer aankan. Maarten verwart Phil met zijn dochter en zijn pianolerares. Phil komt bij hen inwonen. Ze is zeer behulpzaam, maar nog zeer jong van mentaliteit.

Ellen Robbins, een flat-character, is een vriendin van Vera die regelmatig langskomt. Ze is meer een roddeltante, maar een hele goede vriendin. Ze helpt Vera met haar problemen.

# data[].attributes.body
Het verhaal is redelijk ingewikkeld van opbouw, door de gedachtesprongen en flashbacks, maar hierdoor wel mooi. Het is geen spannend verhaal. Eigenlijk weet je van tevoren de afloop al. Maar het verhaal is ook niet spannend bedoeld. Het zit vol van de flashbacks in het verhaal, wat ik op zich niet vervelend vind. Het draagt bij aan het beeld dat je krijgt van de hoofdpersoon. Het past ook goed bij het onderwerp. Flashbacks zijn herinneringen en dementie is o.a. het vergeten en verwarren van herinneringen. Het is daarin tegen prima te volgen behalve het einde is door alle uitgerekte stukken als ik het zo even omschrijf wel langdradig.

# data[].attributes.body
Het is goed uitgewerkt in het verhaal. Je volgt het verhaal volgens Maarten die aan de dementie lijdt. Dit is volgens mij de beste manier om het duidelijk te maken. Het enige wat niet zo realistisch is, maar waar weinig aan te doen is, is dat je door Maarten de emoties van Vera ziet. Ik als lezer kan dan dus wel merken hoe Vera zich in sommige situaties zich moet voelen, terwijl dat Maarten geheel ontgaat. Dus wat dat betreft verbreekt dat een beetje het volledige inlevingsvermogen van Maarten. Niet dat ik dat als een negatief iets ervaar, want hierdoor realiseer je je misschien juist nog meer hoe erg de dementie is voor Vera.

# data[].attributes.body
Iets wat ik heel ontroerend vond is dat hij de foto’s van hem en Vera ging verbranden. Ik vond het zo symbolisch voor het verbranden van de brug naar het verleden. Toen Vera dat zag stopte ze hem gelijk. Ik kan me voorstellen dat ze het daar heel erg moeilijk mee had. 'Je moet er zo nu en dan een pilsje ingooien.' deze citaat vond ik erg mooi en deed me ook denken dat het leven gewoon een feest is als je zelf de slingers maar ophangt en dat zegt deze citaat eigenlijk ook in andere woorden. Het lijkt natuurlijk net alsof Maarten zijn eigen verleden niet meer wil weten. Dit was natuurlijk niet het geval, maar voor een buitenstaander kan dit moeilijk te begrijpen zijn. Dit deed me wel aan het denken zetten omdat ik zelf niemand ken met dementie, maar ik begrijp als je wel iemand kent dichtbij je dat dit heel erg moeilijk kan zijn. hier een citaat waar je duidelijk leest dat Vera zich zorgen maakt.
'Ik maak mij echt zorgen. Je ziet niets aan hem. Maar dat maakt het juist zo angstig. Soms vertelt hij dingen over ons die ik helemaal niet heb meegemaakt. Alsof ik in zijn ogen een ander ben. En dan weer herinnert hij zich een heel stuk van zijn eigen verleden niet meer. Ik voel me zo hulpeloos omdat ik neit weet hoe ik hem moet helpen. En het is zo plotseling gegaan. Praktisch van de ene op de andere werd hij zo.'

# data[].attributes.body
De hoofdpersoon van het boek is Maarten Klein, 71 of 72 jaar oud, en nu een gepensioneerd secretaris een internationale maritieme organisatie. Enige tijd na de oorlog emigreerde hij met zijn vrouw Vera naar het stadje Gloucester waar hij nu een rustig leven leidt. Beetje bij beetje verandert er iets in Maartens brein. Hij raakt steeds meer afwezig , doet vreemd en vergeet bepaalde herinneringen. Het begint onschuldig, maar wordt snel erger. Dokter Eardly arriveert en hij schrijft pillen voor en vertelt Vera en Maarten om samen in oude fotoalbums te kijken. Maar het gaat steeds slechter en er moet hulp komen in het huishouden. Dat wordt Phil Taylor. Maarten zakt steeds verder in zijn gedachten en het is niet meer mogelijk om met hem te praten. En hij wordt naar een tehuis gebracht.