# data[].attributes.body
"Volgens mij wordt er helemaal niet gecontroleerd wat ze precies met mijn lichaam doen. Ik ben bang dat ik er daarna helemaal niet meer uitzie. Natuurlijk ben je dood en merk je er niks van, maar het is wel wat er van mij over is en dat moet zo blijven. Ik vind het zelf ook wel wat egoïstisch. Ik vind het belangrijk elkaar te helpen en hoop ook dat anderen het doen, maar ik wil het zelf gewoon niet. Maar misschien dat ik er over een jaar of vier wel anders over denk.Dat mensen nu verplicht donor worden, klinkt als iets wat ze in Noord-Korea doen. Hier leven we in vrijheid en ik vind dat dat ook zo moet blijven."

# data[].attributes.body
Geven en nemen’ wordt ‘nemen en niets geven’
Ondanks meerdere pogingen om het aantal donoren te verhogen, blijkt uit onderzoek dat slechts 26 procent van de bevolking duidelijkheid en zekerheid heeft gegeven door zich als donor te registreren. Opmerkelijk want hetzelfde onderzoek toont ook aan dat 88 procent een donororgaan zou willen ontvangen. En daar wringt dus de schoen. 26 procent wenst te geven tegenover 88 dat wenst te ontvangen. Het spreekwoordelijke ‘geven en nemen’ is anno 2016 verworden tot ‘nemen en niets geven’. Hoe triest is dat?

Oog om oog, tand om tand
Wellicht dat de politiek zich ondertussen kan buigen over een oplossing nu dit wetsvoorstel is gesneuveld. Ik pleit dus voor een wet, die bepaalt dat mensen alleen nog maar donororganen krijgen wanneer ze ook voornemens zijn te gaan geven na hun overlijden. Je bent tegen het weggeven van jouw organen? Prima maar dan krijg je ze dus ook niet. Oog om oog en tand om tand. Zo is blijkbaar de weg, de waarheid en het leven!

# data[].attributes.body
Voorzitter, op dit moment, op de dag dat wij dit debat voeren, wachten 984 ernstig zieke mensen op een donororgaan. Bijvoorbeeld de 22-jarige Shirley. Zij heeft een nieuw hart nodig. Ze zit thuis, omdat studeren haar inmiddels teveel energie kost. In de huiskamer staat een gepakte tas klaar, voor als het verlossende telefoontje komt, dat er een donorhart beschikbaar is. Of de 17-jarige Glenn, die taaislijmziekte heeft en wacht op een nieuwe lever. Door zijn slechte conditie, kan hij veel minder dan zijn tweelingbroer. Toch blijft hij positief: “Ik kijk niet naar wat ik níét kan, maar naar wat ik wél kan.” Sinds juni 2013 staat hij al op de wachtlijst. Of sta stil bij het verhaal van Wendy. Als ze 32 weken zwanger is, krijgt ze pijn op haar borst. Een zwakke plek in haar linker kransslagader. Haar tweeling is gelukkig gezond ter wereld gekomen. Maar Wendy heeft nu ernstige hartproblemen. Ze hoopt snel een donorhart te krijgen.

# data[].attributes.headline
Steun medische professionals in hun werk

# data[].attributes.subject
Steun medische professionals in hun werk

# data[].attributes.body
Artsen moeten niet alleen vertellen aan nabestaanden dat een patiënt is overleden, maar vervolgens ook of ze instemmen met orgaandonatie. Het eerste is al niet gemakkelijk, laat staan als de tweede vraag er ook nog bij komt. Daarnaast is er onder medisch personeel vaak onduidelijkheid over protocollen rondom orgaandonatie en zijn er knelpunten in het proces van de aanvraag. Als er meer registraties van te voren zijn ingevoerd, worden deze problemen verminderd.

# data[].attributes.headline
Bespaar nabestaanden een keuze op een emotioneel moment

# data[].attributes.subject
Bespaar nabestaanden een keuze op een emotioneel moment

# data[].attributes.body
Het is nu niet het geval dat mensen standaard ‘Nee’ hebben aangevinkt en in het nieuwe systeem alleen ‘Ja’. Bij de eerste (het huidige systeem) moeten de nabestaanden bepalen wat er met de overledene gaat gebeuren. Vaak is dit een misverstand in deze discussie. Er wordt vanuit gegaan dat het niet opgeven van een registratie automatisch betekent dat iemand geen donor is. Dit is niet het geval en de nabestaanden moeten beslissen. Dit gebeurt vaak op een zeer emotioneel moment, aangezien na het overlijden snel moet worden gehandeld. Hierdoor blijkt dat 70% van de nabestaanden de toestemming weigert. In het geval van een ADR-systeem is altijd een keuze vastgelegd. Nabestaanden worden hierdoor minder zwaar belast. Familieleden mogen als ze grote bezwaren hebben nog wel bezwaar aantekenen, maar aangezien veel personen al eerder een keuze hebben moeten maken, is een keuze op dit moeilijke moment veel minder van toepassing

# data[].attributes.body
In Nederland wachten gemiddeld duizend mensen op een nieuw orgaan. Uiteraard zijn er wel meer mensen geregistreerd als donor, maar het is niet zo dat je gelijk in aanmerking komt als je je opgeeft. Het tegendeel is zelfs waar: slechts gemiddeld 0,005% van de mensen die zich hebben geregistreerd als donor komt in aanmerking. Dit ligt aan verschillende oorzaken; om in aanmerking te komen moet je bijvoorbeeld in een ziekenhuis (vaak op de intensive care) overlijden en moet je medisch geschikt zijn. Maar wat is precies te weinig? Die grens ligt voor mij op het punt dat er nog mensen doodgaan omdat er een tekort is aan organen. Er is niet alleen een lange wachtrij – elk jaar gaan er 150 mensen dood terwijl ze wachten op een nieuw orgaan. Dat zijn er 150 te veel.

# data[].attributes.body
"Ik vind het maar een smerig idee dat er na mijn dood aan mijn lichaam gesleuteld zou worden. Ik wil met mijn originele lichaam gaan, niet dat er nog ergens onderdelen ontbreken."  Als er nu een goede vriend is die bijvoorbeeld een nier nodig heeft, wil ik daar best over nadenken. Maar een onbekende, daar moet ik niet aan denken. Ik gun niet iedereen mijn nier. Soms krijg ik vragen als: wat als jij een nier nodig hebt? Ik vind het mooi als anderen mij wel zouden willen helpen, maar andersom doe ik het niet. Ik denk dat veel mensen niet weten dat je je ook kunt registreren als je niks wilt doneren. Er wordt wel reclame gemaakt om je aan te melden als donor, maar niet om aan te geven dat je het juist niet wilt."

# data[].attributes.body
„Dit is een principieel ding voor mij. Ik heb er op zich geen problemen mee om mijn organen af te staan na mijn dood, maar ik wil niet dat de overheid dit op deze manier voor me beslist.” Want dat doet de overheid, als iedereen standaard donor is, vindt Rooda. Hij had zich een paar jaar geleden als donor geregistreerd omdat hij zich aangesproken voelde door een donorcampagne’.
„Ik vind het wetsvoorstel heel erg autoritair. Pas als je bezwaar maakt, word je van die lijst gehaald. Het voelt alsof je niet meer over je eigen lichaam mag bepalen.” Voor Rooda is dit een manier om actie te voeren tegen bemoeienis van de overheid.
„Ik dacht dat D66 een zinnige partij was die zelfbeschikking heel belangrijk vindt. Dat juist zij dit wetsvoorstel indienden vind ik vrij schokkend.” Rooda vindt een campagne of voorlichting een betere manier om donoren te werven

# data[].attributes.body
„Als je achttien wordt krijg je zo’n brief. Wil je donor worden? Je wordt er af en toe aan herinnerd door campagnes, dan heb je het er soms even over. Maar je doet niets.” Broekx dacht: een beslissing heeft geen haast, ik leef nog. „Ik dacht ook: als het gebeurt vertrouw ik op de beslissing van mijn nabestaanden. Mijn zus werkt op de eerste hulp, mijn vader doneert bloed, ik ging er altijd vanuit dat zij zouden kiezen voor orgaandonatie, als ik zou overlijden.” Maar deze week heeft hij toch zelf beslist dat hij juist geen donor wil worden. „Ik zeg gewoon: ik wil niet dat mijn lichaam geclaimd wordt door de politiek.” Hij weet ook wel dat nabestaanden nog steeds kunnen beslissen dat organen niet worden gedoneerd. Maar het signaal dat D66 afgeeft met het wetsvoorstel vindt hij te ver gaan. „Ik ken veel mensen die dit voorstel toejuichen. Maar ik wil het helemaal zelf beslissen.”