# data[].attributes.body
Bakterilerde kromozom var mıdır?

# data[].attributes.body
Bakterilerde çoklu kromozomların ilk kanıtı, çubuk şeklinde, Gram negatif bir bakteri olanRhodobacter sphaeroides'tebulunmuştur (Şekil 2) [12] .Araştırmacılar , çoklu kromozomların varlığını kanıtlamaya yardımcı olan genomik DNA'dan AseI , SpeI , DraI ve SnaBI ile sindirilen kısıtlama yoluyla kromozomal DNA fragmanları elde ederekR. sphaeroides genomunun tam bir fiziksel haritasını elde edebildiler [12].

# data[].attributes.body
Bakteriler boğumlanabilirken bitkiler neden ara lamel oluşturur?

# data[].attributes.body
Ara lamel, (orta lamel) bitki hücrelerinde mitoz ve mayoz bölünmede, Telofaz evresi görüldükten sonra Sitokinez (Sitoplazma bölünmesi) sırasında görülür. Telofaz sonucu zıt kutuplarda bulunan kromozomların çevresinde çekirdek zarı oluşur. Bu iki hücrenin birbirinden ayrılması için hayvan hücrelerinde boğumlanma, bitki hücrelerindeyse ara lamel oluşumu görülür.

# data[].attributes.body
Hücre duvarı ile hücre çeperinin farkları nelerdir?

# data[].attributes.body
Çoğu siteye baktım fakat hepsi aynı gösteriyor. Yabancı sitelerden bakmaya çalıştım fakat çevirilerde duvar ile çeper aynı şekilde yazılıyor.

# data[].attributes.body
Büyüme faktörü nedir?

# data[].attributes.body
Büyüme faktörü , belirli dokuların büyümesini uyaran bir grup proteinden herhangi biri . Büyüme faktörleri, hücresel farklılaşmayı ve hücre bölünmesini teşvik etmede önemli bir rol oynar ve böcekler , amfibiler , insanlar ve bitkiler dahil olmak üzere çok çeşitli organizmalarda ortaya çıkarlar .

Araştırmacılar biyolojik maddelerin kültürdeki hücreler ve dokular üzerindeki etkilerini incelemeye başladıklarında , daha önce bilinen hormonlardan farklı bir grup peptit -hormon benzeri madde keşfettiler . Bu maddeler hücrelerin ve dokuların büyümesini uyarmada aktif olduklarından, büyüme faktörleri olarak adlandırılmıştır. Bazı büyüme faktörleri, hormonları benzer şekilde kan dolaşımına salgılayabilmeleri ve onları hedef dokularına taşıyabilmelerine benzer . Bununla birlikte, hormonların üretimi glandüler dokularla sınırlı kalırken, büyüme faktörleri birçok farklı doku tarafından üretilebilir.

# data[].attributes.body
https://microbewiki.kenyon.edu/index.php/Chromosomes_in_Bacteria:_Are_they_all_single_and_circular%3F

https://www.britannica.com/science/growth-factor

https://www.wikizeroo.org/index.php?q=aHR0cHM6Ly90ci5tLndpa2lwZWRpYS5vcmcvd2lraS9BcmFfbGFtZWw

# data[].attributes.body
29 / 09 / 2019

# data[].attributes.body
Kaynak:
Biyolojik Etütler Salk Enstitüsü

Bilim adamları, son derece uzun ömürlü proteinler (ELLP'ler) olarak adlandırılan ve nöronların çekirdeğinin yüzeyinde bulunan bazı proteinlerin oldukça uzun bir ömre sahip olduğunu keşfetti.

Çoğu proteinin ömrü iki gün veya daha az olsa da, Salk Enstitüsü araştırmacıları sıçan beyninde, organizma kadar eski olan ELLP'leri tanımladılar .

Salk bilim adamları, bileşenleri bu çağın proteinlerini içeren temel bir hücre içi makineyi keşfeden ilk kişilerdir. Elde ettiği sonuçlar, proteinlerin değiştirilmeden ömür boyu sürdüğünü gösteriyor.

ELLP'ler çekirdeğin yüzeyindeki nakil kanallarını oluşturur; hangi malzemelerin girip çıktığını kontrol eden kapılar. Uzun ömürleri, bu proteinlerin zaman içinde yaşadığı aşınma ve yıpranma nedeniyle bir avantaj olabilir. Vücuttaki diğer proteinlerin aksine, ELLP'ler anormal kimyasal modifikasyonlara ve diğer hasarlara maruz kaldıklarında değiştirilmezler.

Sall Moleküler ve Hücre Biyolojisi Laboratuvarı profesörü Martin Hetzer, ELLP'lerin zarar görmesi, bu proteinlerden oluşan üç boyutlu nakil kanallarının, hücrenin çekirdeğini toksinlerden koruma kabiliyetini zayıflattığını söylüyor. Bu toksinler hücrenin DNA'sını ve dolayısıyla genlerin aktivitesini değiştirerek hücresel yaşlanma ile sonuçlanabilir.

# data[].attributes.headline
Hücre bölünmesinde görevli enzimler nelerdir? 

# data[].attributes.subject
Hücre bölünmesinde görevli enzimler nelerdir? 

# data[].attributes.body
CDK

Ökaryotik hücre döngüsündeki çoklu kontrol noktaları, bölünmenin yalnızca yeterli büyüme ve güvenilir DNA replikasyonundan sonra ve yalnızca uygun koşullar mevcut olduğunda gerçekleşmesini sağlar. Her kontrol noktasında, çok sayıda protein, dikkatlice koordine edilmiş bir dizi biyokimyasal reaksiyona girer. Bu karmaşıklık, hücre döngüsündeki tüm adımların hassas bir şekilde düzenlenmesini sağlar - ve hücre bölünmesinin kötü sonuçlarının bozulmasının önlenmesi esastır (Şekil 1).

# data[].attributes.body
Siklin Bağımlı Kinaz Nedir?
Hücre döngüsü kontrolünde yer alan birçok protein arasında, sikline bağımlı kinazlar (CDK'ler) en önemlilerindendir. CDK'lar, hücre döngüsü ilerlemesine katılan çeşitli protein substratlarını değiştirebilen çok işlevli enzimler ailesidir. Spesifik olarak, CDK'ler ATP'den fosfat gruplarını substratlardaki spesifik amino asit uzantılarına aktararak substratlarını fosforile eder. Farklı ökaryotik hücre tipleri farklı tip ve sayıda CDK içerir. Örneğin, maya sadece tek bir CDK'ya sahipken, omurgalılar dört farklı gruba sahiptir.

Adlarından da anlaşılacağı gibi, CDK'lar aktif olmak için siklinlerin varlığını gerektirir . Siklinler, kendi enzimatik aktivitelerine sahip olmayan fakat CDK'leri onlara bağlayarak aktive eden bir protein ailesidir. CDK'ların ayrıca aktivasyonun gerçekleşmesi için belirli bir fosforilasyon durumunda olması gerekir - bazı yerler fosforile edilmiş ve diğerleri de fosforile edilmiş - olmalıdır. Doğru fosforilasyon, diğer kinazların etkisine ve fosfat gruplarının proteinlerden çıkarılmasından sorumlu olan fosfataz adı verilen ikinci bir enzim sınıfına bağlıdır.

# data[].attributes.body
1) https://www.sciencedaily.com/releases/2012/02/120203180905.htm

2) https://www.nature.com/scitable/topicpage/cdk-14046166/

# data[].attributes.body
13 / 10 / 2019

# data[].attributes.body
Beyin gelişim sırasında inanılmaz bir oranda büyür. Beyin gelişimi sırasında bazen, her dakika 250.000 nöron eklenir! Doğumda, bir kişinin beyni, sahip olacağı neredeyse tüm nöronlara sahip olacaktır. Beyin, bir kişi doğduktan birkaç yıl sonra büyümeye devam eder ve 2 yaşına kadar, beyin yetişkin büyüklüğünün yaklaşık% 80'i kadardır.

"Beyin doğduğunda alacağı nöronların çoğuna sahipse, beyin nasıl büyümeye devam eder?" Diye merak edebilirsiniz. Cevap glial hücrelerdedir . Glia bölünmeye ve çoğalmaya devam ediyor. Glia normal beyin fonksiyonu için sinir hücrelerinin miyelinle izole edilmesi dahil birçok önemli işlevi yerine getirir. Beyindeki nöronlar ayrıca doğumdan sonra birçok yeni bağlantı kurar.

Gelişim Sırasında Beyin

Sinir sistemi ektoderm adı verilen embriyonik dokudan gelişir . Gelişmekte olan sinir sisteminin ilk işareti, gelişimin yaklaşık 16. gününde görülebilen sinir plakasıdır . Önümüzdeki birkaç gün boyunca, sinir plakasında bir "hendek" oluşuyor - bu bir sinir oluğu yaratır . Gelişimin 21. gününde , nöral oluğun kenarları birleştiğinde bir nöral tüp oluşur. Nöral tüplerin rostral (ön) kısmı beyinde gelişmeye devam eder ve nöral tüpün geri kalanı omurilikte gelişir. Sinirsel kret hücreleri periferik sinir sistemi haline gelir.

Nöral tüpün ön ucunda, üç ana beyin alanı oluşur: prosensefalon (ön beyin), mesensepalon (orta beyin) ve eşkenar dörtgen (arka beyin). Gelişimin 7. haftasında bu üç alan yeniden bölünür . Bu sürece ensefalizasyon denir .

Ortalama beyin ağırlıkları (BW)

AGE BW - Erkek (gram) BW - Kadın (gram)
-------- ----------------- -----------------
Yenidoğan 380 360
1 yıl 970 940
2 yıl 1.120 1.040
3 yıl 1,270 1,090
10-12 yaş 1,440 1,260
19-21 yıl 1.450 1.310
56-60 yıl 1,370 1,250
81-85 yıl 1,310 1,170

# data[].attributes.body
https://faculty.washington.edu/chudler/dev.html

# data[].attributes.body
20 / 10 / 2019

# data[].attributes.body
Hayır. Sentrozomlar, meyve sineklerindeki somatik hücrelerde zorunlu değildir ve birçok hayvan hücresinde bunlara sahip değildir ([ 16 ] 'da gözden geçirilmiştir). Ökaryotik hücrelerin çoğu, mikrotübül hücre iskeletine sahiptir, ancak bu, MTC'ler tarafından, bir çok sentrozom gerektirmeyen, farklı şekillerde düzenlenebilir. Bazı türlerde sentrozom yoktur. Diğerlerinde, merkezciller ve / veya merkezler bazı dokularda bulunmaz veya etkin değildir, bazıları ise çok fazla sayıda var olabilir. Drosophila'daki pek çok hücrede , sentrozomlar interfazda etkisizdir ve sadece mitozda aktif hale gelir [ 17]. Sentrosomlar birçok mantar türünde ve tohum bitkisinde ve aynı zamanda birçok protist sınıfında bulunmaz ve bu türlerde, merkezcillerin dokuz kat simetrisinden, ek oluşum oluşumundan, mikro tüp stabilitesinden ve uzunluk düzenlemesinden sorumlu proteinleri kodlayan spesifik genler bulunur. kayboldu [ 18 , 19 ] (Şekil  2 ). Hayvanlar içinde, yassı kurt Planaria , kirpikleri birleştiren merkezciller oluşturmasına rağmen, sentrozomlara sahip değildir [ 20 ]. Dahası, memelilerde bile acentrioler hücrelerinin vakaları vardır: dişi oositlerin merkezcillikleri yoktur (Şekil  3 c) ve fare embriyosu 64 hücreli evreye kadar merkezcilsiz gelişir [ 21]. Genel olarak, farklılaşmış hayvan hücrelerinde sentrozom artık ana MTOC değildir ve aktif değildir. Kas hücreleri, epitel hücreleri ve nöronlar için durum budur. Bu hücre tiplerinde, farklılaşma üzerine, santrozom sıklıkla, sitoplazmik membran ve nükleer zarf gibi hücrenin diğer bölümlerine delokalize olan ve daha sonra MTOC gibi davranan PCM bileşenlerini kaybeder ([ 16 , 22 ] 'de gözden geçirildi ). Ayrıca, sentrozomlar, normalde bunlara sahip hücrelerde bile mitotik mil düzeneği için gerekli değildir. Dahası, merkezcilleri merkezcil olmayanlardan birleştirmeyen ya da merkezileşmeyen mutant sinekler yetişkinliğe kadar gelişebilir [ 23 , 24]. Bazı kusurlar asimetrik hücre bölünmesi ve sitokinez [gözlenir, ancak bu sinekler, somatik hücre bölünmesi gayet 24 ]. Özet olarak, sentrozomlar mitotik aslına, sitokinezi ve asimetrik hücre bölünmesine katkıda bulunur, ancak bu sineklerin gelişimi için gerekli değildir ([ 16 ] 'da gözden geçirilmiştir).

# data[].attributes.body
Kromatin temaslarının haritalandırılması için sofistike yöntemler, hücre çekirdeği içindeki kromatin etkileşimlerinin oluşumu hakkında derin bilgiler sağlayan genom yapısının verilerini oluşturmayı sağlar. Bu alandaki son gelişmelerden dolayı, bireysel haploid fare embriyonik kök hücrelerinin üç boyutlu genomik yapıları belirlenmiştir. Burada, bu verileri analiz ediyoruz (8 hücre) ve fazlar arası kromozomlar arasındaki karmaşık dolaşma manzarasını belirliyoruz. Kromozom çiftlerinin oluşturduğu çok sayıda kararlı bağlantı bulduk. Bazı bağlantılar hücreler arasında bile korunur. Ayrıca, en az üç kromozomun tutturulmuş olduğu kararlı çoklu bağlantı örnekleri de tanımlanmıştır. HOMFLY-PT polinomları ve Gauss Bağlama Numaralarının hesaplamaları esas alınarak bağlantı türleri ve bunların kromozomlar üzerindeki konumları belirlenir. Ayrıca, Bağlantıların stabilitesi, farklı modeller, hücreler arasında ve genomik yapının gevşeme simülasyonlarına dayanarak basitleştirilmiş bir yapı bazlı sunumda incelenir. Tanımlanan bağlantılar, küçük kromozom fraksiyonunun sadece lokal olarak değil, dolaştığını göstermektedir. Topoizomeraların bu tür konfigürasyonları nasıl yapılandırdığı açık bir sorudur. Ayrıca, sunulan yöntemler modellenen verilerin kalitesini ayırt etmek için nicel bir değerlendirme - tanımlayıcı - olarak kullanılabilir.

Hücre siklusu işleminde, kromozomlar kapsamlı bir yapısal yeniden yapılanmaya tabi tutulur. Mitoz sırasında, genetik bilgiyi başarılı bir şekilde ayırmak için, kromatin lifleri oldukça karmaşık silindir şeklini alır. Bununla birlikte, interfazda kromozomlar ortaya çıkar ve türe bağlı olarak belirli şekillerde farklı bölgelerde düzenlenir. Ökaryotik genomun hücre bölünmesi için hazırlanmasında paketleme işlemi moleküler biyolojideki en önemli çözülmemiş problemlerden biridir ¹ - ³. Kondensin, kohezin ve topoizomeraz gibi enzimlerin kritik rolü olan kompleks biyomoleküler makinalar, interfaz genomunu mitotik kromozomlara dönüştürmek için gereklidir. Bununla birlikte, genomun yapısal yeniden düzenlenmesinde yer alan işlemlerin çoğu (mitotik kromozomlara) hala ⁴ - 6 olarak belirsizliğini koruyor . DNA molekülleri içindeki karmaşık topoloji, kapalı bir ortamda sıkıca tıkanmasından kaynaklanmaktadır. DNA molekülleri rastgele bölümler arası geçiş ile düğümlü olması muhtemeldir ve olumsuz karışmalar örneğin tip II topoizomerazlar, diğeri vasıtasıyla, bir çift sarmal geçirilerek DNA iplikçiklerinin topoloji değiştirebilir, çıkarılmalıdır ⁷ - ¹⁰ .

Bununla birlikte, tek tek genlerin 3B yapılarının belirlenmesindeki son gelişmeler, karmaşaları ⁶ , ¹¹ - 16'ya biraz ışık tutabilir . Özellikle, insan diploid genomunun üç boyutlu modellerinin minimal olarak düğümlenmiş ¹⁷ veya neredeyse bilinmeyen ¹⁸ , ¹⁹ kaldığı gösterilmiştir . DNA düğümlerinin küçük sabit hal fraksiyonları, hücre içi kromatin 20'de yaygın olarak bulunmuştur . Tek tek memeli genomlarının 21'deki analizi, genomun uygulanamayan bölgelerinin yanı sıra, yapının iyi bir şekilde belirlendiğini ve kromozom zincirlerinin% 80'inin budak ²² içerdiğini göstermiştir .

Ökaryotik hücre çekirdeği içindeki çoklu DNA moleküllerinin yüksek miktarda paketlenmesi, iki farklı kromozomal zincir arasında dolaşmaların oluşmasına yol açabilir. Her ne kadar interfazdaki kromozomlar iyi tanımlanmış bölgeleri işgal etse de, birbirine yakın konumlandırılmışlardır, bu da karıştırma veya interkromozomal geçişler için bir fırsat vermektedir. Bu nedenle doğal bir soru ortaya çıkıyor - kromozomlarda bağlantılar var mı?

Fazlar arası kromozomlar arasındaki karışıklık, bildiğimiz kadarıyla analiz edilmemiştir. Bu çalışmanın amacı ökaryotik bir çekirdekte yoğun bir şekilde paketlenmiş interfaz kromozomlarının ne ölçüde dolaştırıldığını araştırmak ve bağlantıların tiplerini ve yerlerini belirlemektir. Burada, sağlanan deneysel veriler kullanımı ²¹ Hi-C yöntemin uygulanması ile temas matrisleri hesaplanarak elde ²³ haploid embriyonik fare kök hücrelerin ayrı genomların. Bu temaslar daha sonra, genomun 3B yapısını belirlemek için, tellerin bağlandığı boncuklarla muamele edilen kromozom zincirlerinin benzetilmiş tavlamasında kısıtlamalar olarak kullanıldı (detaylar, 21'in destekleyici bilgisinde verilmiştir ).

Amacımız, kromozom çiftleri arasındaki karışıklığı kapsamlı bir şekilde analiz etmek olduğundan (sadece değil), iki yöntemi birleştiririz. Bunlardan biri HOMFLY-PT polinomlarının ²⁴ , ²⁵ hesaplarına dayanmaktadır . Proteinlerde dolaşma analizinde yaygın olarak kullanılan KnotProt sunucusu 26'da yaygın olarak kullanılan Alexander polinomunun aksine , HOMFLY-PT polinomu bölünebilir (bağlantısız) bağlantıları ve çok daha karmaşık bağlantıları ayırt edebilir. İkincisi, Gauss integralleri ²⁷ tarafından verilen Gauss Bağlantı Numarası (GLN) hesaplamalarına dayanmaktadır . Bu yöntem, iki döngünün karşılıklı olarak bağlanmasının alternatif bir ölçüsünü sağlar. Her iki yöntem (yaklaşımlar) Şekil l'de sunulmuştur bir uygulamasının bir örneği.  1. Burada, analiz edilen verilerde kromozom çiftlerinin% 8'inin bağlantılı olduğunu göstermektedir. Ayrıca, mevcut tüm deneysel modellerdeki bağlantıların korunmasını ve sağlamlıklarını, basit bir yapı-temelli sunumda, genomik yapının kısa moleküler dinamik simülasyonları aracılığıyla araştırıyoruz. Alternatif bir bağlantı, belirtilen bağlantının yakınında yanlış bir şekilde genomun tahmin edilen fragmanını gösterebilir. Daha sonra hücreler arasındaki (önceki yöntemlerde korunan) bağların korunmasını analiz ediyoruz. Son olarak, bazı kromozomların stabil çok bileşenli bağlantılar oluşturduğunu gösterdik.

Üç boyutlu Öklid uzayındaki bağlantılar, kesişmeyen, kapalı eğrilerin bir sistemi olarak tanımlanabilir (bunun yerine biz buna bileşen, zincir veya halka olarak adlandırıyoruz). Tek bileşenli bir bağlantıya düğüm denir. Bu yazıda temel olarak her bir bileşenin ayrı bir kromozom olduğu iki bileşenle bağlantılar incelenmiştir. Bağlantıların örnekleri, Şekil l'de gösterilmiştir.  2. Ökaryotik hücrelerden kromozomların açık zincirler olması, matematiksel bağların bileşenlerinin kapalı döngüler oluşturması gerektiğinden, önemli bir komplikasyondur. Bu nedenle, klasik matematiksel araçları kullanarak kromozomların dolanmasını tanımlamak çok zordur. Bu hedefe ulaşmak için iki yöntemi birleştiriyoruz: HOMFLY-PT polinomu ve Gauss Linking Number (GLN). HOMFLY-PT polinomu bazı spesifik bağlantı türlerini tanımlarken, GLN yalnızca bir zincirin (kromozomun) diğerinin etrafına kaç kez sarıldığını sayarak bir bağlantının varlığını ve 'gücünü' tespit eder. Bununla birlikte, HOMFLY-PT polinomunu hesaplamak için kapalı halkalara ihtiyaç vardır, bu nedenle benzersiz bir işlem olmayan ve farklı bağlantılara yol açabilen kromozom zincirlerini kapatmamız gerekir. Öte yandan, GLN açık zincirler için hesaplanabilir ve hesaplanması çok daha hızlıdır.

# data[].attributes.body
Kırmızı kan hücrelerinin, kandaki oksijen gerginliği azaldığında ATP'yi saldığı bilinmektedir. ATP, yukarı akıştaki arteriyole retrospektif olarak yapılan bir vazodilatasyon oluşturmak için mikrovasküler endotel hücreleri üzerinde bir etkiye sahiptir. Miyokard oksijen çıkarma nispeten yüksektir mikrovasküler birimlerde damar genişlemesi Koroner kan akışı lokal metabolik kontrol nedeniyle ATP oluşur. [ 5 ] arteriyoller dilate veya damar içi basıncının değiştirilmesi yanıt olarak büzülür. [ 6 ]

“Miyojenik tepkilerin, ﬂ ow-bağımlı vazodilatasyon, lokal metabolik etkilerin ve çoğalmaların kan akışının regülasyonuna katkıda bulunduğu iyi bilinmektedir. Öncelikle kandaki oksijenin taşınmasından sorumlu olan kırmızı kan hücreleri (RBC'ler) ayrıca oksijen sensörleri olarak görev yapabilir ve bu nedenle metabolik talebin iletişiminde rol oynar ”[ 3 , 7 ]. ATP'nin RBC'den indirgenmiş oksijen satürasyonuna cevap olarak salınması için mekanizmalar incelenmiştir. [ 8 ]. Jagger ve diğ. [ 9] ATP salımını düşük O2 seviyelerinde ölçerek CO varlığında ve yokluğunda, ATP'nin RBC'lerden salınmasının hemoglobin molekülünün gevşeyen durumundan deoksijenlenmiş durumuna geçişine bağlı olabileceğini göstermek üzere ölçülmüştür. Serbest bırakıldıktan sonra, ATP, endotelin lümen yüzeyindeki P2Y purinerjik reseptörlerine bağlanır ve yapılan cevabı başlatır [ 10 ]. İnsan RBC'lerinden kayma kaynaklı ATP salımının milisaniye çözünürlüğüne sahip dinamiklerini araştırmak için in vitro bir mikroakışkan deneysel çalışma; Wan ve diğ. [ 11Sonuç olarak, artan kayma gerilmesinin başlangıcı ile ATP'nin salınması arasında oldukça büyük bir gecikme süresi olduğu gösterilmiştir. "Bu tepki süresinin kayma gerilimi ile azaldığı, ancak membran sertliğine önemli ölçüde bağlı olmadığı görülmüştür. RBC'lerin kısa daralmalarda önemli ölçüde deforme olmasına rağmen (artan stres süresi <3 ms), ölçülebilir bir ATP salınmaması "[ 11 ]

ATP, biyolojik enerjinin “para birimi” olan adenozin triposfatın kısaltmasıdır. Kendisine bağlı 3 fosfat grubu olan bir adenosin grubu vardır. Bu bağın hidrolize edilmesi, fosfat gruplarından birini ayırır ve adenosin di-fosfat artı bir fosfat grubu ve enerji olan ADP'yi üretir. Kimyasal reaksiyonla bir ATP fosfat grubunu açarsanız, genel ısı için enerji üretilir veya biri bu reaksiyonu enerji gerektiren diğer reaksiyonlarla birleştirebilir. ATP'nin ADP'ye bu kimyasal reaksiyonu, depolanan enerjiden kullanılmış enerjiye geçmeyi içerir. ADP mitokondride süreçlerle ATP'ye geri yüklenebilir.

RBC'lerde çekirdek veya mitokondri yoktur. Sonuç olarak RBC'ler ATP üretmek için glikoliz kullanarak enerjilerini elde ederler. Bunun hem avantajları hem de dezavantajları vardır. Avantaj, hücreyi çevresiyle birlikte oksijen alışverişi için optimize eden ve hemoglobin için alanı optimize eden bikonkavat disk şeklinden kaynaklanmaktadır. RBC'ler deforme olabilir ve esnektir, böylece oksijenin serbest kaldığı minik kılcal damarlardan geçebilirler. Dezavantajı, çekirdeklerin ve organellerin bulunmamasından dolayı olgun RBC'lerin DNA içermemesi ve herhangi bir RNA'nın sentezlenememesi ve kendilerini bölemez ya da onaramamasıdır. Mitokondri, hücrelerin normalden 15 kat daha fazla ATP üretmesini sağlar. Mitokondri eksikliği, hücrelerin taşıdıkları oksijenin hiçbirini kullanmadığı anlamına gelir. Bunun yerine, ATP enerji taşıyıcısını fermantasyon yoluyla üretirler.

# data[].attributes.headline
Bitki hücresi hücre bölünmesinde küçülür mü? 

# data[].attributes.subject
Bitki hücresi hücre bölünmesinde küçülür mü? 

# data[].attributes.body
Monokotiledonlardaki yaprak büyümesi, yeni doğmuş hücrelerin bölme bölgesinden dışarı akmasından ve hücrelerin nihai uzunluklarına ulaştığı bitişik sadece uzama bölgesine akmasından kaynaklanır. Lolium perenne'in epidermisinde fosfor beslenme durumunun hücre bölünmesi ve uzama parametreleri üzerindeki etkisini analiz etmek için kinematik bir yöntem kullandık . Fosfor eksikliği, hücre üretim oranındaki (−% 19) ve son hücre uzunluğundaki (−% 20) düşüşler nedeniyle yaprak uzama oranını% 39 azalttı. İlki, yalnızca daha düşük bir ortalama hücre bölünme oranına bağlıydı (0.028'e karşılık 0.046 hücre hücresi −1 saat −1) ve dolayısıyla, uzun bir ortalama hücre döngüsü süresi (25'e karşı 15 saat). İlk hücre soyunun bölünme döngüsü sayısı (beş ila altı) ve sonuç olarak, meristematik hücre sayısı (32-64) ve bölme bölgesi uzunluğu, fosfor durumundan bağımsızdı. Buna göre, düşük fosforlu hücreler, meristematik aktiviteyi daha uzun süre korudu. Fosfor eksikliğinin meristematik hücre uzunluğu üzerindeki etkisinin olmaması, daha düşük bir bölme oranının daha düşük bir uzama oranına eşleştirildiği anlamına gelir. Fosfor eksikliği, sadece uzama zon uzunluğunu etkilemedi, böylece daha uzun hücre uzama süresine yol açtı (99'a karşı 75 saat). Ancak, önemli ölçüde azaltılmış postmitotik ortalama bağıl uzama oranı (0.045 0.064 karşı mm mm ⁻¹ h ⁻¹) daha kısa olgun hücrelerde sonuçlandı. Özetle, fosfor eksikliği, hücre morfogenezinin genel kontrollerini etkilemedi, ancak hücre bölünmesi ve genleşme oranlarını yavaşlatarak, hızını yavaşlattı.

Bitki büyümesi ve gelişmesi için gerekli olmasına rağmen, inorganik fosfor, birçok karasal ekosistemin topraklarında bulunan en az besinlerden biridir ( Vance ve ark., 2003 ). Bitkiler fosfor noksanlığından derinden etkilenir, çünkü fosfor nükleik asitlerin ve membran fosfolipitlerin vazgeçilmez bir bileşenidir. Ayrıca, fosfor, enerji transferinde, enzim aktivitesinin düzenleyicisi olarak ve sinyal iletiminde çok önemli bir rol oynar. Bu nedenle, şaşırtıcı olmayan bir şekilde, düşük fosfor mevcudiyeti, fosfor kazanımını maksimize eden ( Raghothama, 1999 ) bir dizi morfolojik ve fizyolojik tepkiyi harekete geçirir ve iç fosfor homeostazını sürdürmeye yöneliktir ( Ticconi ve Abel, 2004).). Fosfor eksikliği altında yaprak büyümesi depresyonu iyi belgelenmiştir ( Radin ve Eidenbock, 1984 ; Chiera ve diğerleri, 2002 ; Assuero ve diğerleri, 2004 ; Kavanová ve diğerleri, 2006 ). Sonuçta, bu büyüme azalması, hücre bölünmesinin veya hücre uzama parametrelerinin değişmesinden kaynaklanmalıdır.

Fosfor noksanlığı altında büyüme azalmasının hücresel temellerini araştırmak için bir ot yaprağı sistemi seçtik. Otlarda, büyüme, eski kılıflarla çevrili gelişmekte olan yaprağın tabanında bulunan kısa bir doku segmentiyle sınırlıdır ( Kemp, 1980 ). Burada, meristematik hücreler çoğalarak, sadece uzama büyüme aşamasına girmeden önce bir dizi hücre döngüsü geçirir. Bu, uzunlamasına eksen boyunca açıkça tanımlanmış bir uzamsal hücre gelişimi paterni yaratır ve bu, meristematik hücrelerin uzadığı ve bölündüğü bir bazal bölme bölgesine ve hücrelerin postmitotik uzama geçirdiği yalnızca uzama bölgesine yer verir. Birlikte, iki bölge yaprak büyüme bölgesini oluşturur ( Şekil 1). Kinematik analiz, uzamsal kalıpları, tek bir hücrenin zaman geçmişine geri çevirmek için uygun analitik araçlar sağlar; hücre uzunluğunun ve yer değiştirme hızının uzamsal profillerinden hücre bölünmesi ve uzamasının hız ve sürelerinin elde edilmesini mümkün kılar ( Yeşil, 1976 ; Silk ve Erickson, 1979 ; Silk, 1992 ). Yaprak uzama hızı (mm h − ¹ ), yaprak dokusunun büyüme bölgesinden akması , daha sonra hücre üretim oranı (hücre h − ¹ ) ve son hücre uzunluğu (mm hücre ; ¹ ; Volenec cinsinden analiz edilebilir. ve Nelson, 1981). Sırasıyla, hücre üretim hızı, bölme bölgesindeki hücrelerin sayısı ve bölme hızları (hücre hücresi- ¹ saat- ¹ ) ile belirlenirken, nihai hücre uzunluğu, meristemden (mm hücre) çıkan hücrelerin uzunluğu ile belirlenir. )1

# data[].attributes.body
Bazik kromozom kümesinin katları olan organizmalara euploid denir . Bitkiler, hayvanlar ve mantarlar gibi tanıdık ökaryotların hücrelerinde bir kromozom seti ( haploid ) veya iki set ( diploid ) taşıdığını daha önceki bölümlerde öğrenmiştik . Bu türlerde, haploid ve diploid halleri her ikisi de normal euploidy vakalarıdır. Normal set sayısından az veya çok olan organizmalar, anormal euploidlerdir. Poliploidler ikiden fazla kromozom kümesinin olduğu ayrı organizmalardır. 3 n ( triploid ), 4 n ( tetraploid ), 5 n ile temsil edilebilirler. (pentaploid), 6 N ( hexaploid ), böyle devam eder. (Küme sayısının ploidy veya ploidy seviyesi olarak adlandırıldığını hatırlayın .) Esas olarak diploid taksonlarda, yalnızca bir kromozom kümesine ( n ) sahip olan tek bir organizmaya, bütün bireylerin normal olarak haploid olduğu türlerden ayırt edilmesi için monoploid denir (ayrıca n ) Bu koşulların örnekleri Tablo 8-1'de gösterilmektedir .

Monoploidlerde,

Erkek arılar, eşekarısı ve karıncalar monoploiddir . Bu böceklerin normal yaşam döngülerinde, erkekler kısırlaştırılmış yumurtalardan partojenetik olarak gelişir. Bununla birlikte, çoğu türde, monoploid bireyler, nadir görülen sapmalar olarak doğal popülasyonlarda ortaya çıkan anormaldir. Bir monoploid mikrop hücreleri aracılığıyla devam edemez mayoz kromozomların hiçbir eşleştirme ortakları var çünkü normalde. Böylece, monoploidler karakteristik olarak sterildir. (Erkek arılar, eşekarısı ve karıncalar mayozu atlar; bu türlerde gametler mitoz tarafından üretilir . )

Poliploidlerde,

Anormal euploidlerde, genellikle kromozom setinin kopya sayısı ile organizmanın boyutu ve bileşen parçaları arasında bir ilişki vardır . Örneğin, tipik olarak bir tetraploid organizma , oranlarındaki diploid meslektaşı ile çok benzer gözükür , ancak tetraploidin bir bütün olarak ve bileşen parçalarında daha büyük olması dışında. Ploidi seviyesi ne kadar yüksek olursa , boyut o kadar büyük olur ( Şekil 8-1 ).

Poliploidler alanında, bir türün içinden gelen çoklu kümelerden oluşan otopoliploidler ile iki veya daha fazla farklı türden kümelerden oluşan allo-poliploidler arasında ayrım yapmalıyız . Allopoliploidler sadece yakın ilişkili türler arasında oluşur; Bununla birlikte, farklı kromozom kümeleri, otopoliploidlerde olduğu gibi, tamamen homolog olmayan , sadece kısmen homologtur (homeolog) .

Autopolyploidlerde,

Triploitler genellikle otopoliploitlerdir. Doğada kendiliğinden ortaya çıkarlar ve genetikçiler tarafından 4 n ( tetraploid ) ve 2 n'nin ( diploid ) çaprazından oluşturulabilirler . 2 , n ve n, gamet 3 oluşturmak üzere birleşen , n triploid . Triploidler karakteristik olarak sterildir. Sorun, monoploids olduğu gibi, en eşleştirme yatıyor mayoz . Sinaps veya gerçek eşleşme için moleküler mekanizmalar , eşleşmenin sadece her tipteki üç kromozomdan ikisinin arasında gerçekleşebileceğini belirtir ( Şekil 8-2 ). Eşleştirilmiş homologlar (bivalentler) karşı kutuplara ayrılır, ancak eşleşmemiş homologlar (tek değerli) her iki kutuba da rastgele geçer. Bu, her kromozom üçlü için meydana gelir ve sonuç, haploid ve diploid sayıları arasında orta olan kromozom sayıları olan mayotik ürünlerdir ; bu tür genomlar aneuploid olarak adlandırılır . Aneuploid gametler genellikle canlı yavrulara yol açmaz. Bunun için birkaç sebep var. Her şeyden önce, bitkilerde, polen hücreleri anöploidiye karşı çok hassastır ve aneuploid polen taneleri genellikle yenilmez olacaktır. İkincisi, bir aneuploid gameti tarafından döllenme sonucu oluşan zigotlarkendilerini aneuploid olacak ve tipik olarak bu zigotlar da yenilmezdir. Bölümde daha sonra gen dengesini göz önüne aldığımızda anöploidlerin yenilmezliğinin altında yatan nedeni inceleyeceğiz .

# data[].attributes.body
Nükleik asitleri veya içindeki proteinleri çıkarmak için hücrelerin parçalanması, biyomoleküler analizde çok önemli bir birim işlemidir. Bu makale, hücre parçalanması için hem makroda hem de mikro ölçekte mevcut olan çeşitli yöntemlerin eleştirel bir değerlendirmesini sunmaktadır. Çeşitli hücre tipleri, membranlarının yapısı başlangıçta tartışılır. Daha sonra, makro ölçeklide hücreleri parçalamak için kullanılan çeşitli yöntemler tartışılmış ve karşılaştırılmıştır. Daha sonra, mikro ölçekli hücre erimesi için kullanılan popüler yöntemler ve kullanılan farklı mikroakışkan cihazlar, avantajları ve dezavantajları ile ayrıntılı olarak açıklanmaktadır. Son olarak, mikroakışkan platformunda kullanılan farklı tekniklerin bir karşılaştırması sunulmuş olup, belirli bir uygulama için metodun seçilmesine yardımcı olacaktır.

Hücre bölünmesi veya hücresel bozulma, DNA, RNA, protein veya organeller gibi hücreler arası materyalleri bir hücreden salmak için dış sınırın veya hücre zarının parçalandığı veya imha edildiği bir yöntemdir. Hücre lizizi, patojenlerin moleküler teşhisi, bakım noktası teşhisi için immünolojik testler, protein işlevi ve yapısını incelemek için protein saflaştırması gibi aşağı akış işlemleri, kanser teşhisi, ilaç taraması, mRNA transkriptomu tayini ve spesifik kompozisyonun analizi için önemli bir birim operasyondur. proteinler, lipitler ve nükleik asitler ayrı ayrı veya kompleks halindedir.

Uygulamaya göre, hücre parçalanması tam veya kısmi olarak sınıflandırılabilir. Kısmi hücre erimesi, ilaç testi ve hücre içi iyonik akımları incelemek için kullanılan yama kenetlenmesi gibi tekniklerde gerçekleştirilir [ 1 ]. Bu teknikte, hücre zarını kısmen parçalayan, hücreye bir cam mikropipet sokulur. Komple hücre erimesi, DNA, RNA ve hücre altı bileşenlerini analiz etmek için hücre zarının tam parçalanmasıdır [ 2 ].

Hücreyi lize etmek için farklı yöntemler geliştirilmiştir. Seçilen lizis yönteminin yapısı, saflaştırma adımlarının kolaylığından, analiz için hedef moleküllerden ve nihai ürünlerin kalitesinden etkilenir [ 3 ]. Laboratuar ve endüstriyel ölçekte hücre lizis yöntemleri uzun yıllardır geliştirilmiştir ve kullanılmaktadır. Ticari olarak temin edilebilen hücrelerin lize edilmesi için ekipman (örneğin, sonikatörler ve homojenleştiriciler) ve kimyasal maddeler (reaktifler, enzimler ve deterjanlar) de geliştirmiş olan birkaç şirket vardır. Küresel hücre erimesi pazarının 2016 yılında 2,35 milyar dolar olduğu tahmin edilmektedir ve 2021 yılına kadar 3,84 milyar dolara ulaşması beklenmektedir [ 4 ].

Geçtiğimiz 25 yıl içerisinde, geleneksel laboratuvar tabanlı, elle işletilen biyoanalitik işlemler, mikroelektronik endüstrisindeki mikrofabrikasyondaki gelişmelerden yararlanılarak minyatürleştirildi ve otomatikleştirildi [ 5 ], Microfluidics olarak bilinen yeni bir alanın ortaya çıkmasına neden oldu. Mikroakışkan teknolojisi, küçük hacimli sıvıların (nanolitre / pikolitre) mikrometre ölçeğinde kullanılmasını ve manipüle edilmesini içerir ve düşük reaktif hacmi, yüksek yüzey / hacim oranı, düşük maliyet ve uygun olan küçük hacimli sıvıların kolay taşınması gibi çeşitli avantajlar sunar. hücre analizi için. Mikroakışkan cihazlar benzer çalışma büyüklüğü ölçeğinden dolayı hücre lizisinde ve genel olarak hücre analizinde büyük umut vaat ettiler [ 6]. Çeşitli araştırmacılar hücreleri parçalamak için mikroakışkan cihazlar geliştirmiştir [ 7 ]. Araştırmacılar ayrıca, tek hücreli analiz için tek hücreli lizis teknikleri geliştirdiler [ 8 ]. Bu makale hem makro hem de mikro ölçekte kullanılan çeşitli hücre parçalama teknikleri yöntemlerini gözden geçirmektedir. Son olarak, lizis uygulamasına ve motivasyonuna bağlı olarak hücreyi lize etmek için bir işlem seçmek için yardımcı olabilecek rekabetçi bir analiz yapılmıştır.

# data[].attributes.body
1-)https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC6692345/

2-)https://www.intechopen.com/books/blood-cell-an-overview-of-studies-in-hematology/rbc-atp-theory-of-regulation-for-tissue-oxygenation-atp-concentration-model

3-)https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC1475472/

4-)https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK21229

5-)https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC6190294/

# data[].attributes.body
27 / 10 / 2019