# data[].attributes.body
Wraz ze zmianą władzy, zmieniło się podejście do Zachodu. Do Polski zaczęło docierać więcej zagranicznej kultury – filmów, muzyki czy gazet, a także wyjazd z kraju był łatwiejszy. Jednym ze skutków były przemiany w modzie kobiecej. Widoczne było znaczne rozluźnienie – moda przestała mieć jeden konkretny kierunek, popularność zyskały spodnie, klasyczna elegancja straciła na znaczeniu. Lata 70 to czas przemian, co wyraźnie objawiło się w szafach polskich kobiet. Modę tej dekady najlepiej podsumowują słowa Teresy Kuczyńskiej z poradnika "Moda w rytmie epoki", wydanego w 1979: "Dziś - wszystko jest modne i tak naprawdę - nic nie jest modne".

# data[].attributes.body
Po dominacji kroju mini w latach sześćdziesiątych, przyszedł czas na długość do kostek. Na ulicach pojawiły się płaszcze, spodnie, sukienki i spódnice do samej ziemi, budząc wpierw niezadowolenie, ale stając się klasyką dekady.
Spodnie? Otóż dwie nogawki weszły do kanonu mody na stałe. Od dzwonów po szorty, także spodnium zyskuje popularność. Nadchodzą zmiany, kobiety zrywają z wizerunkiem kury domowej, wygoda i praktyczność ubrań ma duże znaczenie. Spodnie można uznać za istotny symbol tej zmiany.

# data[].attributes.body
Nikogo nie dziwiło, że na ulicy widzi mnóstwo niebieskich klonów. Dżinsowe były spodnie, koszule, sukienki, wszystko co można na siebie założyć. W Polsce. fani tego trendu mieli spory problem - tkanina nie była powszechnie dostępna. Polskie fabryki produkowały zamiennik, tzw. teksas, który był brzydki i słabej jakości. Starano się go przerobić, barwiąc atramentem i tworząc przetarcia. Szczęśliwszym udało się nabyć w Pewexie, oryginalny dżins z zagranicy, choćby NRD. Najbardziej pożądane były ubrania ze Stanów, firmy Lee czy Levi's, na które trzeba było uzbierać wysokość kilkumiesięcznej pensji.

# data[].attributes.body
Wraz z ruchami hipisowskimi, do polskiego społeczeństwa weszła moda na folklor. Trend został polubiony przez państwowe domy mody (Moda Polska i Cora) przez swoje patriotyczne nawiązania. Charakterystyczne dla folku kwiaty, przygaszone kolory, drewno, zamsz i ludowe hafty to klasyka lat siedemdziesiątych i jedne z pierwszych skojarzeń z tą dekadą dla wielu osób, pewnego rodzaju pocztówka tego okresu.

Mówiąc o folku, trzeba wspomnieć postać Kaliny Paroll, projektantki Mody Polskiej, która tworzyła ubrania głównie w tym stylu. Co ciekawe, w jej kolekcjach widoczne są elementy nie tylko polskie, ale choćby indiańskie czy syberyjskie.

# data[].attributes.body
Maksymalnie długie spódnice to wielka odskocznia od poprzedniej dekady miniówek. Choć całkowicie zakryte nogi były w modzie już wcześniej, to w latach siedemdziesiątych wytworzono niepodralbianą wariację na ten temat - spódnice bananowe. Złożone z najczęściej z dwóch materiałów, zszytych ze sobą w postaci poprzecznych klonów, kształtem przypominających banany - stąd nazwa. Monochromatyczne, wzorzyste czy różnokolorowe bezsprzecznie zawładnęły garderobami Polek.
Nie tylko one, wraz z wzrostem popularności spodni, powstała moda na różnego typu kombinezony. Sportowe, codzienne i wieczorowe, z każdego materiału oraz w przeróżnych kolorach. Najczęstrzym modelem były te o koszulowej górze i bardzo szerokich notatkach, pasujących do wysokich koturnów, ale czasem zastępowane je długimi ogrodniczkami. Kojarzyły się z robotnikami, ale o to chodziło, wyśmiewały ten stereotyp.

# data[].attributes.body
Zimą dominowały kożuchy z wielkimi klapami pokrytymi baranim futrem, inspirowane modą rosyjską. Ogrzewały Polki i Polaków oraz wpasowywały sie idealnie w modny folk. Noszono je ogromnymi, futrzamymi czapami i botkami, co wyglądało bardzo szykownie nawet podczas zimy stulecia w 1978.

Polskie kożuchy miały swój moment sławy w 1968, podczas zimowych igrzysk w Grenoble. Polska reprezentacja ubrana w góralskie kożuchy od Kaliny Paroll została okrzyknięta najlepiej ubraną drużyną całych igrzysk. Podobno sportowcy sprzedawali je za granicą i wracali bez kurtek, gdyż tak bardzo spodobały się Francuzom.

# data[].attributes.body
Eleganckie bale odeszły w zapomnienie, ustępując dyskotekom i prywatkom. Zmienił się także ubiór wieczorowy; był niemalże identyczny temu codziennemu. Jeżeli już ktoś decydował się na suknię wieczorową były to modele z dzianiny, sztruksu lub lnu. Na dyskotekach dominowały spodnie z bluzkami lub kostiumy, w nasyconych, ciemnych kolorach, czasem z połyskiem, np. cekinami.  Oczywiście zestawione z wysokimi koturnami.

# data[].attributes.body
W makijażu dominowała opalona cera, rumiane policzki, naturalne usta i mocne oczy, podkreślone pastelowym cieniem i otoczone wytuszowanymi rzęsami. Jednakże technologia w Polsce pozostawiała wiele do życzenia i kolorów było mniej niż na Zachodzie, więc trudno było odtworzyć modny makijaż z dostępnymi środkami.
Jeśli chodzi o włosy, panowała duża dowolność. Każda długość i każde upięcie miało swoje fanki, choć najpopularniejszą fryzurą był brak fryzury, luźno rozpuszczone włosy. Po raz pierwszy, kobiety zamiast dopasować fryzurę do jednego, konkretnego nurtu, próbowały dopasować ją do siebie - kształtu twarzy, swojej wygody i charakteru. Przyjęło się przekonanie, że skomplikowane upięcia są zarezerwowane tylko na specjalne okazje, a codzienna wygoda to rzecz najważniejsza.

# data[].attributes.body
- Otwarcie na Zachód.
Ułatwił się dostęp do zachodniej kultury, także mody. Wraz z ułatwieniem wyjazdu, napływem nowej prasy, seriali czy muzyki, pojawiły się nowe wzorce, nowe ikony stylu i nowe możliwości dla polskich kobiet.

- Wygoda to podstawa.
Zaczyna się zmiana postrzegania mody, jest to pewien rodzaj zabawy. Ubrania są praktyczne, kobiety noszą spodnie, fryzury nie muszą być starannie układane, pojawiają wygodne biustonosze.

- Brak jednego nurtu.
Moda to zabawa, nie trzeba stosować się do konkretnych zasad. Ubrania traktuje się jako kostiumy, stylów jest wiele. Jednocześnie odkopywano modę sprzed lat, ubierano ubrania męskie, inspirowano się Wschodem i Zachodem.

- Coraz więcej rzeczy staje się neutralnych płciowo.
Wiele katalogów modowych z lat 70 zawiera kobiety i mężczyzn w takich samych ubraniach. Te same trendy są noszone przez wszystkich. Mimo tego, że w Polsce cały lud miał pracować, dopiero w tej dekadzie polskie kobiety mogły przychodzić do szkoły w spodniach.

- Znaczenia nabiera kobieca seksualność.
Wraz z otwarciem na Zachód, do Polski przyszło echo rewolucji seksualnej. Ubrania pozwalają być kobietom seksownymi, ale nie wymuszają od nich tego. W 1978 Michalina Wisłocka wydaje "Sztukę Kochania", która na poważnie rozpoczyna zmiany w seksualności polskich kobiet.

Klasyki gatunku:
- styl folkowy
- koturny
- nogawki i spódnice do ziemi
- dżins od stóp do głów
- kombinezony
- cekiny i błysk na dyskotekach
- kożuchy
- spodnie
- rozpuszczone włosy

# data[].attributes.body
Za najbardziej kultową postać polskiej mody w latach 70 można uznać Marylę Rodowicz. Wraz z rozkwitem jej kariery muzycznej, lśnił jej styl, jakże zgodny z obecnymi trendami, choć nietypowy. Kreacje bawiły i dodawały polotu jej muzyce. Jej ubiór charakteryzował się mnóstwem elementów folklorystycznych, luzem i naturalnością. Stroje Maryli Rodowicz wpłynęły na późniejsze nacisk na kreacje sceniczne na polskiej scenie muzycznej.