# data[].attributes.headline
Module 2: 2.6 Module 2 Learning Activity

# data[].attributes.subject
Module 2: 2.6 Module 2 Learning Activity

# data[].attributes.body
Pierwsza opisana przeze mnie aktywność związana była z graniem w karty matematyczne przez dzieci. Uważam, że cechowała się niskim poziomem współpracy.
Czy uczniowie pracują w parach? – Tak byli podzieleni w zespoły czteroosobowe, każda z grup miała swoją pulę kart matematycznych
Czy uczniowie dzielą swoją odpowiedzialność – Nie, tak naprawdę podczas tej aktywności, każdy pracował dla siebie, liczyła się jego odpowiedź.
Uważam zatem, że pierwsza aktywność cechowała się niskim poziomem współpracy – kod 2.
Druga opisana przeze mnie aktywność związana była z podsumowaniem projektu Mrówka, gdzie dzieci tworzyły swoje plakaty.
Czy uczniowie pracują w parach/zespołach – Tak, uczniowie byli podzieleni w zespoły.
Czy uczniowie dzielą swoją odpowiedzialność – Tak, uczniowie musieli dyskutować jak wykonać te zadanie, musieli podzielić się zadaniami, wspólnie ustalić jakie informacje są prawdziwe, a jakie fałszywe. Uczniowie wykonywali poszczególne zadania, ale przy prezentacji klasowej odpowiedzialność za prezentację (formę, informacje merytoryczne) ponosiła cała grupa.
Czy podejmowali merytoryczne decyzje? – tak. Uczniowie mieli za zadanie wybrać ze wszystkich fiszek tylko te  z prawidłowymi informacjami.
Czy ich praca była współzależna? – myślę, że praca była współzależna. Uczniowie na początku podzielili zadania pomiędzy sobą, jedni malowali mrówkę, inni poszli do kącika szukać zdjęć, informacji, których nie byli pewni, inni przyklejali fiszki. Wszystkie te czynności złożyły się na wykonaniu plakatu z mrówką.
Dlatego uważam, że ta aktywność znajduje się na 5 poziomie współdziałania.

# data[].attributes.headline
4.2 A primary school teacher’s experience of teacher collaboration

# data[].attributes.subject
4.2 A primary school teacher’s experience of teacher collaboration

# data[].attributes.body
Współdziałanie nauczycieli daje korzyści takie jak :
• Uczenie się od siebie nawzajem – oceniania, różnicowania metod nauczania, technik pedagogicznych,
• Wymiana doświadczeń, wzbogacany jest w ten sposób warsztat pracy nauczyciela,
• Wzajemne wsparcie(np. przy planowaniu lekcji), wyjaśnianie problemów, poszukiwanie rozwiązań.
• Mogą rozwijać umiejętności zawodowe, dokształcać się, co jest z korzyścią dla nauczyciela i jego wychowanków.

# data[].attributes.headline
Module 1: 1.6 Module 1 Learning Activity

# data[].attributes.subject
Module 1: 1.6 Module 1 Learning Activity

# data[].attributes.body
Aktywności, które chciałabym opisać to aktywności z dziećmi przeprowadzone w szkole podstawowej, w I klasie, podczas praktyk studenckich. Pierwsza z nich, która cechuje się niskim poziomem współpracy pomiędzy uczniami to metoda aktywizująca, stosowana na lekcji matematyki – gra w karty, w których znajdowały się cyfry lub liczby, oraz działanie matematyczne ( poniżej przykład takiej karty. Dzieci wykonywały te zadanie w parach, każde z nich dostawało po 6 kart (zielona karta była rozpoczynająca całą grę). Zadaniem dzieci było wykładanie kolejnych kart, tak by były zgodne z poprzednią.
Drugą aktywnością, która cechuje się wysokim poziomem współpracy, była zorganizowana przeze mnie praca grupowa, podsumowująca projekt “Mrówka”. Dzieci podczas lekcji podsumowującej wiedzę z projektu, zostały podzielone  na grupy czteroosobowe (było ich 5). Każda z grup dostała fiszki zawierające informacje prawdzwie i fałszywe o mrówkach. Zadaniem dzieci była krótka dyskusja w grupie, która z fiszek zawiera prawidłowe informacje,  przyklejenie ich na planszę, oraz narysowanie mrówki z zachowaniem odpowiednych kryteriów (ilość odnóż, oczu, czułek, części ciała).Końcowym efektem było przedstawienie przed klasą swoich plansz zawierających wybrane informacje, oraz w razie jakiś wątpliwości dyskusja z pozostałymi uczniami. (Każda z grup przedstawiała inne fiszki). Na koniec lekcji dyskutowałam z dziećmi na temat tego co sprawiło im trudność w pracy w grupie, a co było łatwe i przyjemne.
Pierwsza aktywność, która polegała na graniu w karty podczas lekcji matematyki cechowała się wg. mnie niskim poziomem współpracy pomiędzy uczniami. Uczniowie pracowali w małych grupach. Ich zadanie polegało na mechanicznym odpowiadaniu innym. W tej grze nie ma współpracy pomiędzy uczniami, chociaż tak naprawdę muszą pracować wspólnie, aby gra mogła być kontynuowana. Umiejętności, które podczas tej gry zostały kształtowane to umiejętność słuchania, zaangażowanie w wykonywane zadanie, oraz wyjaśnianie na forum możliwych wątpliwości pomiędzy członkami. Nie mają miejsca jednak kompetencje przywódcze, umiejętność samooceny i prezentacji. Tak naprawdę podczas tej aktywności nie rozwijają się też umiejętności interpersonalne, ponieważ zasady gry ograniczają tylko do mówienia o swoim wyniku, lub działaniu, które widnieje na kartce.
Druga aktywność, kóra polegała na uzupełnieniu planszy “Mrówka” cechowałą się wg. mnie wysokim poziomem współpracy pomiędzy uczniami. Uczniowie pracowali tam w czteroosobowych grupach. Ich zadanie polegało na uzupełnieniu planszy odpowiednimi fiszkami, które zawierają prawdziwe informacje o mrówkach (była to lekcja podsumowująca projekt “Mrówka”), oraz na narysowaniu jej na kartce (ta część trwała 25 minut) Zadanie kończyło się prezentacją na forum klasy plansz zawierających wybrane informacje, oraz ewentualna dyskusja z uczniami w razie wątpliwości, co do wybranych fiszek. Według mnie zadanie te charakteryzowało się wysokim poziomem współpracy pomiędzy uczniami, ponieważ podczas jego wykonywania dzieci pracowały w małych grupach. Na początku pracy miały one jasno sformułowany cel i chciały go wspólnie osiągnąć. Czas wykonywania zadania na tyle czynności nie był zbyt długi, więc dzieci musiały sprawnie rozdzielić zadania pomiędzy siebie tak, aby się wyrobić. Podczas wykonywania zadania toczyła się dyskusja pomiędzy uczniami, wyrażali swoje zdanie, i propozycje, byli aktywnymi twórcami planszy. Podczas pracy dzieci były zaangażowane, rozwijały kompetencje przywódcze, słuchały wzajemnie siebie nawzajem, w razie wątpliwości przekonywały innych do swoich racji, negocjowały rozwiązania, naradzały się jak wykonać, chociażby rysunek mrówki. Na koniec lekcji dzieci miały prawo ocenić, zewaluować swoją pracę, wyrazić co im się podobało, a co było trudne.

# data[].attributes.body
Nazywam się Agnieszka Zdrodowska i jestem studentką III roku pedagogiki wczesnoszkolnej i przedszkolnej na Uniwersytecie Warszawskim.

# data[].attributes.headline
4.5  Skills and conditions needed for teacher collaboration

# data[].attributes.subject
4.5  Skills and conditions needed for teacher collaboration

# data[].attributes.body
Co potrzebne jest nauczycielom przy współpracy z innymi – umiejętności komunikacyjne, nastawienie na współdziałanie, umiejętność radzenia sobie z konfliktami, motywację, zorientowanie na cel grupy, wiedzę.
Podczas pracy w grupach możemy rozwinąć nasze zdolności przywódcze, spowodowane to jest tym, że każdy z nas musi wchodzić w różnorodne role i się do nich dostosowywać. Nauczyciel powinien współdziałać z innymi nauczycielami, szczególnie po to, aby był dla dzieci wzorem do naśladowania, oraz po to, aby stali się oni bardziej aktywni, poprzez zainspirowanie się.

# data[].attributes.headline
4.4 The benefits and challenges of teacher collaboration

# data[].attributes.subject
4.4 The benefits and challenges of teacher collaboration

# data[].attributes.body
Korzyści ze współdziałania nauczycieli :
• Uczenie się od siebie, krytyczne spojrzenie na pomysł w bezpiecznej i miłej atmosferze,
• Wymiana uwag, projektów, pomysłów, doświadczeń, zadań edukacyjnych,
Ważne jest środowisko szkoły, która buduje środowisko oparte na kulturze współdziałania.
Wyzwania, które stoją przed nauczycielem, który chce nawiązać współpracę z nauczycielami z innych krajów, to na pewno czas, oraz brak poparcia u swoich kolegów, czy koleżanek w społeczności szkolnej. Trudno samemu jest zacząć nawiązywać kontakty z nauczycielami z innych krajów, mimo to, że mamy do tego, w dobie Internetu wiele narzędzi. Postawa, w które nauczyciel ucząc się np. o historii Anglii, próbuje nawiązać kontakt z dziećmi, i nauczycielami tam zamieszkującymi, wzbudza uznanie u swoich uczniów. Uczniowie z takich lekcji więcej zapamiętują, mają nowe doświadczenia, a przede wszystkim widzą, że język obcy to podstawa – jedną z korzyści jest rozmowa z obywatelami z innych krajów. Lekcje te są bardziej „namacalne”, to nie tylko wkuwanie na pamięć określonych informacji, ale też wzbudzanie zainteresowania i chęci pogłębiania danej wiedzy u dzieci. Dlatego warto rozpowszechniać tą metodę nauki, ponieważ uważam, że w polskich szkołach jest ona mało znana i używana.

# data[].attributes.headline
4.3 A secondary teacher’s experience of teacher collaboration

# data[].attributes.subject
4.3 A secondary teacher’s experience of teacher collaboration

# data[].attributes.body
Korzyści i możliwości płynące z używania technologii :

• Uczestnictwo w lokalnych i globalnych społecznościach naukowych,

• Kształtowanie wiedzy o kulturze innych krajów,

• Uczestnictwo w międzynarodowych projektach,

• Wymiana poglądów z innymi nauczycielami, tworzenie wspólnych planów lekcji,

• Tworzenie projektów, wymiana doświadczeń, dzielenie się pomysłami,

• Rozwijanie umiejętności językowych.

Myślę, że współpraca nauczycieli z innych krajów jest bogatym doświadczeniem dla uczniów, ale też nauczycieli, którzy mogą poszerzać warsztat swojej pracy i w ten sposób zaciekawiać uczniów innowacyjnymi pomysłami. Problemem jest na pewno to, że większość nauczycieli ma problem z porozumiewaniem się biegle w języku obcym, oraz trudność w obsłudze technologii. Dlatego według mnie warto zrobić różnorodne kursy, które będą doskonalić te umiejętności.

# data[].attributes.headline
3.8 Answers to teachers’ questions on assessing collaborative learning

# data[].attributes.subject
3.8 Answers to teachers’ questions on assessing collaborative learning

# data[].attributes.body
• Ocena diagnostyczna – ważne są proste i szybkie w użyciu narzędzia, należy stosować metody, które obejmują wymiary : faktyczny (fakty, wydarzenia), koncepcyjny (pomysły), proceduralny ( jak to zrobić), meta-poznawczy (wyjaśnienia).
• Ocena koleżeńska – wiążę się z odpowiedzialnością poszczególnych członków grupy, oraz zastosowaniem do określonych kryteriów, oraz poczuciem, że nie tylko nauczyciel może wyrażać swoje zdanie i oceniać, ale każdy uczeń w klasie.
Umiejętności, które bierzemy pod uwagę to, umiejętności negocjacyjne, przekonywania innych, włączania pomysłów od innych osób. Nadajemy wartość, jeżeli uczeń z szacunkiem odnosi się do pomysłów innych, jest oryginalny, i potrafi zrezygnować ze swoich pomysłów, lub połączyć je z innymi, poprzez ich rekonstrukcję.
• Ocena dyskretna – uczeń nie wie, w jakim momencie jest oceniany.

# data[].attributes.headline
3.7 Collaborative learning - What to assess and how?

# data[].attributes.subject
3.7 Collaborative learning - What to assess and how?

# data[].attributes.body
Ocenianie jest zależne od umiejętności i wiedzy, ale też od typu i złożoności narzędzi stosowanych przez uczniów. Przy ocenianiu ważne jest, aby wziąć pod uwagę odpowiedni model oceniania, i zwracać uwagę na takie aspekty jak indywidualne i zbiorowe efekty uczenia się, cele pracy zespołowej/ grupowej, włączenie z indywidualnym zaangażowaniem, procesie metodologicznym , produkcie lub celach grupowych.

„..należy położyć o wiele większy nacisk na ocenianie elementów prowadzących do rozwijania umiejętności pracy w zespole niż na ocenie sukcesów indywidualnych”

Cztery kategorie wiedzy zaproponowane przez Andersona i Krathwohla, które należy uwzględnić przy ocenie :

WIEDZA OPARTA NA FAKTACH

Związana z rozpoznawaniem faktów, liczb,

- obejmuje treści programu nauczania i konkretną wiedzę ucznia na każdy temat,

- wymaga umiejętności zapamiętywania,

- ułatwia ocenienie (samoocenę i ocenę koleżeńską)

WIEDZA POJĘCIOWA

ważne jest zrozumienie wzajemnych relacji w elementach wiedzy,

- opiera się na zrozumieniu klasyfikacji, hierarchii, rozpoznawania modeli, uogólnień,

WIEDZA PROCEDURALNA

mówi o możliwości wykonania przez zastosowanie odpowiednich kryteriów, technik, ważne jest wykorzystywanie zasobów, form innowacyjnych,

- ważne jest zrozumienie związków przyczynowo-skutkowych,

WIEDZA METAKOGNITYWNA

ocena wiedzy o wiedzy, np. procesu budowania, istotności, skutków, wykorzystania,

- suma tego co uczeń wie z danego przedmiotu,

- wiedza dzięki której wyjaśnia się zjawiska

Ocenianie

a) Cel ----- dostarczenie uczniom wiedzy o postępach – użycie narzędzi, dzięki którym możemy osiągnąć cel, np. skala linia trendów, skala Likerta, listy kontrolne, modele bazujące na ocenie i quizach.

b) Cel ------ dostarczenie dodatkowych informacji, np. nauczycielowi.

Narzędzia to infografika, mapy umysłu, port folio, blogi internetowe, prezentacje multimedialne.

# data[].attributes.headline
3.6 Collaborative learning and student peer reviews

# data[].attributes.subject
3.6 Collaborative learning and student peer reviews

# data[].attributes.body
Moim zdaniem praca grupowa, gdzie dzieci samodzielnie dobierają się w grupy ma swoje plusy i minusy. Plusem jest na pewno to, że dzieci czują się bezpieczniej, gdy otaczają się kolegami, których dobrze znają i rozumieją, oraz to, że z łatwością rozdzielają pomiędzy siebie zadania, wiedząc, kto w czym się specjalizuje, a praca w grupie znanych, oddanych sobie osób jest przyjemniejsza i nieraz łatwiejsza. Minusem pracy w grupach, gdzie dzieci dobierają się samodzielnie jest to, że powstają grupy o  zróżnicowanych, nierównych szansach. Mogą to być grupy składające się z uczniów, którzy bardzo dobrze radzą sobie w szkole, lub z uczniów, którzy mają trudności i kłopoty w nauce. Kolejnym minusem jest to, że nasza ocena wobec osób ,do których żywimy sympatię jest zniekształcona. Nie chcemy mówić, że coś nam się nie podoba, ponieważ nie chcemy „ryzykować” naszych relacji. Dlatego, osobiście uważam, że lepiej byłoby gdyby to nauczyciel dobierał grupy, według kryteriów takich jak temperament, zainteresowania, umiejętności, problemy/brak problemów w nauce. Głównym celem byłoby to, aby każda z grup miała równe szanse, a członkowie w grupach mogliby się wspierać.
Nigdy nie stosowałam narzędzi, które zostały zaprezentowane w tym rozdziale. Jednak myślę, że są przydatne w pracy nauczyciela. Chcę wspomnieć o tym, jak ja bez używania technologii dobrałam dzieci w grupy podczas pracy grupowej – zrobiłam 5 rodzai kolorowych kulek z papieru niebieskie, żółte, zielone, fioletowe i brązowe, które zostały umieszczone w nieprzezroczystym pojemniku. Zadaniem dzieci było wylosowanie kolorowej kulki i dołączenie do grupy z odpowiednim kolorem.

# data[].attributes.headline
3.4 : A sports teacher's experience of assessing collaborative learning

# data[].attributes.subject
3.4 : A sports teacher's experience of assessing collaborative learning

# data[].attributes.body
W tym podrozdziale nauczycielka z Grecji opisuje projekt, w którym uczestniczyła, dotyczył on problemu uchodźców. Nauczyciel wskazuje tu bardzo istotny problem, jakim jest ocenianie podczas pracy opartej na współdziałaniu. Wymienia ona ocenianie z wymienieniem trzech czynników : występowanie indywidualne, grupowe i funkcjonalność grupowa. Co zwróciło moją uwagę, a jest tak naprawdę naturalne to, to, że nauczycielka na początku zadania poinformowała wszystkich o wymogach, czyli za co będzie oceniać indywidualnie i grupowo. Myślę, że jest to bardzo ważna czynność, o  której czasem, w biegu można zapomnieć, lub pominąć. Dajemy dzieciom na koniec karty, by oceniali siebie, lub innych, tak naprawdę nie informując ich o tym na początku pracy. Drugą sprawą, na którą zwróciłam uwagę, to zastosowanie dyskusji na koniec występów pomiędzy wszystkimi grupami. Uważam, że jest to bardzo dobre rozwiązanie, dzieci podczas grupowej dyskusji swoje niedociągnięcia podczas występów, traktują tak jako problem do rozwiązania, i myślę, że działa to jak bank pomysłów, co zrobić, aby następnym razem było lepiej. Ostatnią rzeczą, o której chce wspomnieć to aktywna postawa nauczyciela podczas tej pracy. Według mnie nauczyciel ukierunkowywał pracę dzieci, pomagał w razie problemów, dzięki czemu dzieci czuły się z jednej strony bezpiecznie, a z drugiej wiedziały, że bardzo dużo zależy od nich i one muszą podejmować wiele decyzji, aby osiągnąć cel.

Myślę, że niemałym problemem jest ocenianie indywidualne podczas prac grupowych. Jest to trudne z punktu widzenia nauczyciela, ale też subiektywne względem ucznia. Niestety ocena siebie może być nieadekwatna, zawyżona, ale też zaniżona. Myślę, że podczas prac grupowych możemy poprosić uczniów o  samoocenę, oraz ocenę koleżeńską, wśród członków grupy. Połączenie tych dwóch ocen, może dać bardziej obiektywny obraz nauczycielowi, ale też uczniowi. Np. uczniowie oceniają siebie nawzajem udzielając odpowiedzi na pytania w krótkiej ankiecie, a następnie oceniają swój wkład pracy zamalowując odpowiednią wielkość, np. książki, gdzie wcześniej podajemy jasno reguły. Duża książka wysoki wkład pracy, średnia książka – średni wkład pracy, mała książka – niski wkład pracy. Myślę, że dla nauczyciela da to bardziej obiektywny obraz, gdy porównamy ocenę innych uczniów, samoocenę danego ucznia i obserwację nauczyciela podczas prac grupowych wychowanków.

# data[].attributes.headline
3.3 Assessment for improving collaborative learning

# data[].attributes.subject
3.3 Assessment for improving collaborative learning

# data[].attributes.body
Celem oceniania jest głównie to, aby uczniowie brali odpowiedzialność za swoją naukę, mieli świadomość co umieją, a nad czym muszą jeszcze popracować, dzięki temu będą świadomi, kiedy zwrócić się z prośbą o pomoc i zrobią to, gdy zauważą problem. Ocenianie powinno zwiększać zaangażowanie uczniów, zachęcać do uczenia się we współdziałaniu, tak by można było uczyć się ze sobą, wymieniać poglądy, i liczyć na pomoc, gdy będzie ona potrzebna.
Ocenianie – niezbędne warunki :
• Szybka, terminowa, obiektywna,
• Realizowana wraz z działaniami edukacyjnymi,
• Jest to działanie zasadne (na podstawie argumentów),
• Odpowiedni, prawidłowy język zależny od tego, który używają członkowie grupy,
• Obowiązują zasady kultury.
Typy oceniania :
• Formatywne – zapewnia informacje zwrotne od uczniów, grup, nauczycieli itp. Ważne są przejrzyste narzędzia do oceny, i szybka informacja zwrotna.
• Samoocena – koncentruje się na  indywidualnych osobach, na poziomie ich zaangażowania i motywacji do pracy grupowej, a także na ich zdolności osiągania celów osobistych. Możliwe użycie skal postępów (umiem coś zrobić), na osi czasu (po projekcie),.
• Sumatywne – ocena rezultatu pracy ucznia, np. wynik z testu.
Podczas praktyk w Szkole Podstawowej w klasie I stosowałam dwie formy oceniania – ocenianie kształtujące (krótka informacja, która mówi o tym co dla dziecka wychodzi bardzo dobrze, a nad czym należy popracować), oraz samoocenę. Ostatnią metodę wykorzystałam podczas projektu „Mrówka”, który realizowałam na praktykach. Dzieci na koniec wykonywanego zadania miały określić swój wkład pracy – dostały one 3 mrówki małą, średnią i dużą, ich zadaniem było pokolorować jedną z nich, i w ten sposób określić jak bardzo były zaangażowane w pracę według siebie. Po przejrzeniu karteczek większość dzieci oceniała siebie adekwatnie do moich obserwacji. Myślę, że takim bodźcem było to, że karteczki z mrówką zostawały dla dzieci – nie musiały one pokazywać tego innym jeśli nie miały ochoty – był to według mnie bodziec do obiektywnej oceny siebie. Ocenianie kształtujące według mnie działa na dwa sposoby, niektóre z dzieci motywują się do działania, a niektórych nieco zniechęcają, bardzo ważne według mnie, w tej metodzie jest to, aby zaczynać od tego co dla dziecka dobrze wychodzi, dzięki temu dziecko czuje się docenione, i skupia się efektywniej na tym co musi poprawić.

# data[].attributes.body
Scenariusz uczenia się składa się z 7 faz :
• Marz – burze mózgów, dzielenie się pomysłami,
• Eksploruj – zbieranie informacji na dany temat,
• Mapuj – porządkowanie przemyśleń i pomysłów, znajdowanie powiązań między pomysłami,
• Wykonaj – doskonalenie lub tworzenie produktu,
• Pytaj – rozmowa np. z ekspertem.
• Przerób – poprawianie pomysłu,
• Pokaz – publikowanie, prezentacja rezultatu pracy.
Scenariusz składający się z 7 faz, jak i wcześniejsze pytania naprowadzające są ułatwieniem w planowaniu lekcji opartej na współdziałaniu. Wcześniej nigdy nie spotkałam się z takimi fazami, które są wyszczególnione. Podczas praktyk w Szkole Podstawowej pracowałam metodą projektu i widze niektóre podobieństwa, czyli występowania takich samych, lub podobnych faz podczas przeprowadzenia go. Często z dziećmi stosowaliśmy burzę mózgów, mapowaliśmy, wykonywaliśmy, pytaliśmy, i pokazywaliśmy dla innych efekty pracy. Warto wspomnieć o korzyściach jakie niesie za sobą stosowanie się do tych faz. Jest to na pewno rozwijanie umiejętności poznawczych, rozwijanie umiejętności komunikacyjnych, przestrzeganie zasad obowiązujących w społeczności (np. poprzez rozmowę z ekspertem), rozwijanie myślenia krytycznego, i ćwiczenie umiejętności prezentacji - i tak naprawdę są to niektóre z nich, ponieważ moim zdaniem lista jest naprawdę długa. Dlatego przy planowaniu lekcji warto zwracać uwagę na pytania (dot. Merytorycznych decyzji, współzależności itp.),  rubryki oceny (kody), oraz fazy lekcji, które muszą występować przy prawidłowym scenariuszu – jest to tak naprawdę rozwiązanie na stworzenie wartościowej lekcji opartej na współdziałaniu.

# data[].attributes.headline
Module 2: 2.4 21 CLD Collaboration Rubric

# data[].attributes.subject
Module 2: 2.4 21 CLD Collaboration Rubric

# data[].attributes.body
1. Czy uczniowie mają pracować w parach lub grupach? (nie –kod 1, tak – przejście do następnego pytania).
2. Czy  uczniowie dzielą odpowiedzialność? (Nie- kod 2, Tak - następne pytanie).
3. Czy podejmują merytoryczne decyzje? (Nie- kod 3, Tak - następne pytanie).
4. Czy ich praca jest współzależna? (Nie - kod 4, Tak- kod 5).
KOD 5 – obejmuje pracę w parach/grupach, dzielenie odpowiedzialności, podejmowanie merytorycznych decyzji, współzależność członków grupy.

Myślę, że te rubryki ułatwiają nauczycielowi planowanie lekcji, ale też dzięki nim, nauczyciel może dokonać samooceny swojego pomysłu po przeprowadzeniu zajęć. Ważną cechą jest to, że pytania te można używać przy planowaniu każdej lekcji opartej na współdziałaniu, warto jest więc je zapamiętać. Będąc na praktykach opierałam się głównie na dwóch pierwszych punktach planując pracę w grupie, często podawałam dzieciom pomysły przez co nie mogły podejmować merytorycznych decyzji i czuć się współzależne z produkt. Widać na tym przykładzie, że nauczyciel powinien być osobą, która dobrze zna teorię, aby prawidłowo planować takie lekcje.

# data[].attributes.headline
Module 2: 2.3 The 4 Collaboration Questions

# data[].attributes.subject
Module 2: 2.3 The 4 Collaboration Questions

# data[].attributes.body
W tym dziale zostają postawione ważne pytania, o których należy pamiętać przy planowaniu lekcji opartej na współpracy
1. Czy uczniowie pracują razem?
2. Czy uczniowie ponoszą wspólną odpowiedzialność?
3. Czy uczniowie podejmują merytorycze decyzje?
4. Czy praca uczniów jest współzależna?
Współdziałanie – możliwość pracy w grupach, parach, aby omówić daną kwestię, rozwiązać problem, lub stworzyć dany produkt.
• Jasno określenie zadań, korzystanie z technologii, praca z ekspertami itp.
Współodpowiedzialność – wytworzenie wspólnego produktu, projektu, odpowiedzi.
Podejmowanie merytorycznych decyzji – dot. To decyzji np. stawiania hipotez, procesu zdobywania wiedzy, zawartości swojej pracy  - są podejmowane przez uczniów wspólnie.
Myślę, że te pytania są bardzo użyteczne dla nauczyciela, wtedy, gdy chce planować lekcję opartą na współdziałaniu. Dzięki pytaniom, można sprawdzić kompletność swojej lekcji, służą sprawdzeniu nas samych.  Podczas praktyk planując lekcję, gdzie dzieci współpracowały w grupach nie stawiałam sobie tych pytań na początku planowania ich – wydawało mi się, że prawie każda lekcja gdzie dzieci pracują w grupie jest oparta na współdziałaniu. Teraz doszłam do wniosku, że tak nie jest.  Myślę, że stosując się do tych pytań, osiągniemy nasze cele, które powinny być realizowane w pracy grupowej pomiędzy uczniami, i rozwiniemy w dzieciach nowe umiejętności.

# data[].attributes.headline
1.3 Collaborative learning through project-based learning

# data[].attributes.subject
1.3 Collaborative learning through project-based learning

# data[].attributes.body
Po obejrzeniu tego filmu chciałabym zwrócić uwagę na jedne aspekt, wspomniany przez nauczycielkę. Wspomina ona o projekcie, w którym uczestniczyła klasa, opierał on się na używaniu technologii online. Nauczycielka wspomina o zaplanowaniu folderów, które dzieci używają podczas pracy z określonymi informacjami na temat projektu/zadania. Myślę, że jest to bardzo ważny aspekt, ponieważ nauczyciele często zadając pracę dzieciom sugerują im by sami szukali informacji w Internecie, jednak na podstawie tego filmiku widać, że są z tego plusy, ale też minus jakim jest ryzyko nieodpowiednich treści w sieci.
Kolejnym aspektem, który jest według mnie bardzo ważny to dyskusja  po skończeniu pracy przez uczniów. Rozmowa o tym kto lubi pracę w grupach, jakie są pozytywy, negatywy i jak rozwiązać ewentualne wady. Jest to ciekawe rozwiązanie podsumowania dla ucznia, który czuje się jako twórca zajęć, ale też nauczyciela, który dzięki uwagom swoich wychowanków może uatrakcyjnić, zmienić zajęcia.  Na filmie widać, że zadanie dzieci oparte jest w dużym stopniu na używaniu technologii. Niestety w polskich szkołach nie jest to tak popularne. Klasy nie są wyposażone w większość ilość komputerów (zazwyczaj nie ma ich wcale lub jest jeden), brak tabletów – często natomiast możemy spotkać w klasach rzutnik. Uważam, że w klasach powinny być nowoczesne technologie, zachęciłoby to dzieci do uczenia się, zajęcia byłyby atrakcyjniejsze i ciekawsze dla dzieci, przez co chciałyby się uczyć.

# data[].attributes.headline
Module 1: 1.2 Collaborative learning in a flexible classroom

# data[].attributes.subject
Module 1: 1.2 Collaborative learning in a flexible classroom

# data[].attributes.body
Myślę, że przestrzeń w klasie, ustawienie stolików i ich rodzaj (okrągłe, czy prostokątne) mają duże znaczenie przy uczeniu się we współpracy . Na filmie, który obejrzałam widać przestrzeń w klasie, co umożliwia przemeblowanie, wykonywanie różnorodnych ćwiczeń, oraz okrągłe stoliki, przy których siedzi po 4-5 osób – myślę, że jest to bardzo użyteczne rozmieszczenie szczególnie przy pracy podczas lekcji opartych na współdziałaniu.
Podczas praktyk w pracowni, w której przeprowadzałam zajęcia nie było zbyt wiele miejsca. Stoliki dzieci były ustawione „jeden za drugim” w kierunku tablicy. Utrudniało to pracę w grupach. Jednak, gdy planowałam zajęcia oparte na współdziałaniu, już wcześniej przestawiałam ławki , by dzieci  czuły się komfortowo, i by ta praca pomiędzy nimi była możliwa. Myślę, że rozmieszczenie mebli, ławek w klasie jest bardzo ważnym czynnikiem, który warunkuje pracę w grupach. Jeżeli nauczyciel nie zwróci na to uwagi, to tak naprawdę uniemożliwi im ją, lub będzie ona niekomfortowa.

# data[].attributes.headline
Module 1: 1.1 What is collaborative learning?

# data[].attributes.subject
Module 1: 1.1 What is collaborative learning?

# data[].attributes.body
Uczenie się oparte na współdziałaniu – jest to uczenie się, gdy uczniowie pracują w grupach małych, bądź dużych, mają wspólny cel, do którego wyznaczają wspólnie drogę, są odpowiedzialni w podejmowaniu decyzji dotyczącej pracy, oraz za produkt, który wytworzą. Uczniowie pomagają sobie wzajemnie, wymieniają się pomysłami, wyjaśniają kwestie sporne – nauczyciel ułatwia uczenie się, tworzy i zarządza doświadczeniami edukacyjnymi, pobudza uczniów do myślenie poprzez ukierunkowywanie na problemy współczesne.
Uczenie oparte na współpracy - polega na ogół na podziale pracy pomiędzy członków zespołu.
Uczenie oparte na współdziałaniu -  wszyscy członkowie zespołu wspólnie zajmują się problemami w sposób skoordynowany.
Korzyści (umiejętności nabywane podczas pracy we współpracy) : rozwijanie umiejętności przywódczych, samooceny, słuchania, prezentacji, przekonywania i negocjacji, pracy w zespole.