# data[].attributes.headline
Γράφει η Μαλαματή Κυριάκου

# data[].attributes.subject
Γράφει η Μαλαματή Κυριάκου

# data[].attributes.body
ΘΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΩ ΠΟΤΕ;;;;;;;;;

Ήταν ένα καλοκαιριάτικο απόγευμα και ο ήλιος έλαμπε. Εκείνη την τόσο όμορφη μέρα πήρα την απόφαση να πάω ένα μακρινό ταξίδι.....
Ετοίμασα τη βαλίτσα, πήρα τα πράγματά μου, ανέβηκα στο πλοίο και ξεκίνησα για το μακρινό μου ταξίδι. Μετά από τρεις ώρες διαδρομή ακούστηκε η φωνή του καπετάνιου « Προσοχή παρακαλώ, πάρτε από ένα σωσίβιο και πέστε στη θάλασσα». Έτσι όλοι οι επιβάτες φόρεσαν τα σωσίβιά τους και πήδηξαν από το πλοίο. Πολλοί πνίγηκαν, άλλοι τραυματίστηκαν και άλλους τους ξέβρασε το κύμα στη στεριά. Ευτυχώς για μένα βγήκα ζωντανή! Όταν απέκτησα και πάλι τις αισθήσεις μου κατάλαβα μετά από λίγη ώρα ότι βρισκόμουν σ’ ένα έρημο νησί… Πανικόβλητη όπως ήμουν προσπαθούσα να βρω λύση για το πώς θα μπορούσα να επιστρέψω σπίτι μου…
Μετά από τόση σκέψη δεν κατάφερα να βρω κανένα τρόπο να γυρίσω, και μέσα στην αγωνία μου άρχισε να γεννιέται η σκέψη ότι ίσως τελικά δεν θα καταφέρω να επιστρέψω ποτέ στην οικογένειά μου.

# data[].attributes.headline
Γράφει ο Φάνης Τρεμόπουλος

# data[].attributes.subject
Γράφει ο Φάνης Τρεμόπουλος

# data[].attributes.body
Ταξίδι χωρίς επιστροφή....
Μια φορά, σε μια γεμάτη με καυσαέρια πόλη που ήταν όλα ακατάστατα και άσχημα, ζούσε μια αγαπημένη οικογένεια που αποτελούνταν από τους γονείς και τα τρία παιδιά τους.
Το μόνο που προβλημάτιζε την οικογένεια ήταν η βρωμιά της πόλης όπου ζούσαν καθώς σκέφτονταν την ανάπτυξη των παιδιών τους σε ένα τόσο ανθυγιεινό τοπίο, το οποίο στο μέλλον πιθανόν να έβλαπτε σοβαρά την υγεία τους.
Σε μια εβδομάδα έρχονταν τα Χριστούγεννα... Καθώς όλα τα μέλη της οικογένειας έτρωγαν δειλινό σκέφτηκαν πως δε γίνεται να κάνουν Χριστούγεννα για άλλη μια φορά σε αυτόν τον "σκουπιδότοπο" και αποφάσισαν πως από εκείνη τη μέρα κιόλας θα ετοιμάσουν τις βαλίτσες και από την επομένη θα φύγουν σε ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή. Ο προορισμός τους άγνωστος, ο σκοπός τους όμως ένας: η εύρεση ενός τόπου όπου θα μπορέσουν να περάσουν τα καλύτερα Χριστούγεννα της ζωής τους. Ο πατέρας είχε την ιδέα: θα επιβιβαζόντουσαν σε ένα τρένο από το οποίο θα κατέβαιναν μόνο όταν έβρισκαν τον τόπο αυτό.
Οι μέρες περνούσαν και η ελπίδα αλλά και η υπομονή των παιδιών εξαντλούνταν συνεχώς. Η πόλη-διαμάντι που έψαχναν έμοιαζε πλέον ουτοπία, άρχισαν μάλιστα να δυσπιστούν. Δεν ήταν λίγες οι φορές που σκέφτηκαν να εγκαταλείψουν τις προσπάθειές τους. Ώσπου μια μέρα μέσα από την ομίχλη ξεπρόβαλε μια πόλη μαγική. Τα παιδιά έκπληκτα έτρεξαν να ξυπνήσουν τον πατέρα και εκείνος αποφάσισε να κατέβουν εκεί.
Η οικογένεια σαγηνευμένη από την ομορφιά της άρχισαν να αναζητούν ένα μέρος στο οποιό θα μπορούσαν να μείνουν τις κρύες αυτές νύχτες των Χριστουγέννων. Τελικά αποδείχτηκε δυσκολότερο από όσο περίμεναν ώσπου μια ηλικιωμένη κυρία τους πρόσφερε αυτή το σπίτι της. Τους είπε μάλιστα πως μπορούν να μείνουν οριστικά διότι αυτή θα έφευγε σε ένα ταξίδι για να δει τα παιδιά της, σε ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή...
Ήταν παραμονή Χριστουγέννων και η οικογένεια πλέον είχε όλα όσα ζητούσε: ενα πανέμορφο σπίτι σε μια πόλη μαγευτική όπου θα μπορούσαν να περάσουν την υπόλοιπη ζωή τους υγιείς και χαρούμενοι. Τελικά το ταξίδι τους είχε επιτυχία και τα Χριστούγεννα είχαν πάλι κάνει το θαύμα τους...
Για την ιστορία αυτή εμπνεύστηκα από έναν Τούρκο συγγραφέα που μας διδάσκει με τα λόγια του πως δεν θα πρέπει ποτέ να συμβιβαζόμαστε στη ζωή μας, με τη ζωή μας. Το όνομά του Adnan Oktar και τα λόγια του:
"Πάντα αναρωτιέμαι γιατί τα πουλιά παραμένουν στο ίδιο μέρος, όταν μπορούν να πετάξουν οπουδήποτε στη γη. Μετά, αναρωτιέμαι το ίδιο και για τον εαυτό μου.

# data[].attributes.headline
Γράφει η Δήμητρα Καραγιάννη

# data[].attributes.subject
Γράφει η Δήμητρα Καραγιάννη

# data[].attributes.body
ταξίδι χωρίς επιστροφή

" Όλα ξεκίνησαν στις 18 Δεκεμβρίου την ημέρα που αποφάσισα να πάω για τις χριστουγιεννιάτικες διακοπές μου στην Λαπωνία, θα καθόμουνα εκεί μέχρι την Πρωτοχρονιά. Η πτήση μου ήταν στις 20 Δεκεμβρίου.  Όταν ήρθε επιτέλους εκείνη η μέρα  μπήκα στο αεροπλάνο και ξεκίνησα για το ταξίδι μου.Έιχε περάσει αρκετή ώρα  ξαφνικά το αεροπλάνο άρχισε να πέφτει. Από τα μεγάφωνα ακούστηκε "Χάνουμε ύψος, χάνουμε ύψος". Στο αεροπλάνο υπήρχε πανικός όλοι έτρεχαν άπο εδώ και άπο εκεί. Λίγοι άνθρωποι επέζησαν, ανάμεσά τους και εγώ. Όμως είχαμε χαθεί, έτσι αποφάσισα να ξεκινήσω να βρω τον δρόμο μου. Είχα αρκετό νερό και φαγητό για να επηζήσω για λίγες μέρες ακόμα. Περπατούσα για μέρες, το φαγητό μου τελείωνε,οταν σκέφτηκα ότι μπορει να μην ξανά γυρίσω σπίτι μου,ότι μπορεί να μην ξανά δω την οικογένεία μου, τους φίλους μου ένα δάκρυ κύλησε στο μάτι μου.

# data[].attributes.headline
Γράφει η Κέλλυ Λαδιά

# data[].attributes.subject
Γράφει η Κέλλυ Λαδιά

# data[].attributes.body
ΤΑΞΙΔΙ ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

14 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1922

Δύσκολο να ξεχάσω αυτή την ημερομηνία.........Δύσκολο να ξεπεράσω όσα έζησα τότε........

Βράδυ,πυροβολισμοί ακούγονται απο μακριά.Κρυμμένη στην μητρόπολη της Σμύρνης,μόνο καπνούς μπορώ να διακρίνω και φωνές,φωνές γεμάτες φόβο...Δεν μπορούσα να ηρεμήσω, το μόνο που θα με ησύχαζε θα ήταν η τρυφερή αγκαλιά της μητέρας μου..Δυστυχώς δεν ήταν εδώ,την είχα χάσει μέσα στο πανικό μου να ξεφύγω από τους Τούρκους, το ίδιο και τον πατέρα μου.Η γιαγιά μου είπε οτι μάλλον θα είχαν πάρει το καράβι για την Αθήνα.

Ξημερώματα.Εγώ και η γιαγιά μου ήμασταν ξύπνιοι, δεν ακουγόταν τίποτα.Αποφάσισαμε να πάμε στην προκυμαία και από εκεί θα φεύγαμε για Αθήνα. Η γιαγιά μου πήρε τα χαρτιά μας και ξεκινήσαμε με προορισμό το λιμάνι.Ευτυχώς ήταν ακόμα σκοτάδι και οι Τούρκοι δεν θα μπορούσαν να μας δούν,"Λίγα βήματα ακόμα και φτάνουμε"μου είπε η γιαγιά. Μετά απο λίγο φτάσαμε στο λιμάνι,πολλοί άνθρωποι στην ουρά περίμεναν να επιβιβαστούν στο καράβι. Όταν έφτασε η σειρά μας η γιαγιά έδωσε τα χαρτιά στους στρατιώτες και μπήκαμε στο καράβι.

Ξαφνικά άκουσα κραυγές από την προκυμαία καθώς απομακρυνόμασταν.Τούρκοι πυροβολούσαν τους Έλληνες και κάθε πυροβολισμός ήταν για μένα μια πληγή στη ψυχή μου, που δεν θα έκλεινε ποτέ.... Άνθρωποι έπεφταν στη θάλασσα για να σωθούν,ήθελαν να ανεβούν στο καράβι μας, αλλά ήταν γεμάτο και αν ανέβαιναν θα βούλιαζε."Πνίγονται!" είπα στον καπετάνιο, αλλά δεν έκανε τίποτα..

Τελικά τι θα γινόταν ;! Θα ξαναέβλεπα το σπίτι μου; Θα έβρισκα τους γονείς μου; Τι θα έκανα στην Αθήνα, που θα έμενα; Αναπάντητα ερωτήματα γεννιόντουσαν κάθε φορά που κοιτούσα το λιμάνι...........

# data[].attributes.headline
Γράφει η Ιωάννα Τσόπρα

# data[].attributes.subject
Γράφει η Ιωάννα Τσόπρα

# data[].attributes.body
ΤΟ ΝΗΣΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΟΙΝΙΚΕΣ
16 Απριλίου 1980
Ταξιδεύουμε ακόμα καταμεσίς στο πέλαγος.Στο καράβι μας πολλοί ναύτες πεθαίνουν από τη "ΧΟΛΕΡΑ".Για μια στιγμή! Τι είναι αυτό; " Πρέπει να φύγετε, σύντομα θα πεθάνετε αν δεν φύγετε", μας είπε ο πατέρας μου.ΜΠΑΜ "Τι συμβαίνει;" ρώτησα ταραγμένη έναν ναύτη."Ανατινάχθηκαν οι μηχανές του πλοίου".Ένας ναύτης πήρε εμένα και τον φίλο μου που βρισκόταν στο καράβι και μας έβαλε σε μια βάρκα μαζί με αυτόν.Πλέουμε χωρίς να ξέρουμε πού πάμε.
17 Απριλίου 1980 Ξημερώματα
Ξυπνάω και τι να δω η θάλασσα μας είχε βγάλει σε ένα νησί.Γρήγορα τους ξύπνησα.Ο ναύτης μας είπε το όνομα του.Αυτός μας έφτιαξε μια καλύβα με φύλλα από φοίνικες και εγώ και ο φίλος μου πήγαμε να βρούμε τροφή.Το βράδυ ο ναύτης έβγαλε ένα σεντούκι από τη βάρκα.Το άνοιξα και είδα ρούχα της μητέρας μου, τα φόρεσα όλα, ενώ ο φίλος μου με κορόιδευε.
17 Αυγούστου 1980
Οι μέρες πέρασαν γρήγορα, όλο το καλοκαίρι κολυμπούσαμε στα γαλανά νερά της θάλασσας.Όσπου έγινε το μοιραίο.
20 Σεπτεμβρίου 1980
Ο ναύτης που μας ανέθρεψε πέθανε στο διπλανό ξερονήσι.Εμείς τον βρήκαμε και στεναχωρεθήκαμε πάρα πολύ όχι τόσο ότι θα μέναμε μόνοι αλλά επειδή χάσαμε τον άνθρωπο που μας φρόντησε.Εμείς τότε πήραμε μια απόφαση ότι θα μείνουμε ενωμένοι ότι κι αν γίνει.
21 Σεπτεμβρίου 1980
Εγώ και ο φίλος μου φτιάξαμε ένα νέο σπίτι από ξύλα και από φύλλα φοίνικα.
25 Δεκεμβρίου 1980
Ήταν τα πρώτα μας Χριστούγεννα που τα περάσαμε μόνοι μας.
1 Απριλίου 1982
Σήμερα έχω τα γεννέθλια μου και γινομαι δεκατριών ο φίλος μου έγινε δεκατριών στις 24 Οκτωβρίου.Το πρωί ξύπνησα μόνη μου,είδα το κρεβάτι του φίλου μου όμως αυτός δεν ήταν.Πήγα να τον ψάξω όμως χάθηκα και βρήκα ένα παράξενο άγαλμα και κάτω από αυτό υπήρχε ένα θυσιαστήριο.Τον πλησίασα και μέσα από αυτό ξεπρόβαλαν πολλά φίδια.Τρόμαξα και έτρεξα κατά την θάλασσα, όμως πάτησα ένα πετρόψαρο και έπεσα κάτω.Τότε είδα να έρχεται κατά το μέρος μου ο φίλος μου, με κουβάλησε μέχρι το σπίτι και του είπα τι συνέβει.Αυτός μου είπε ότι έλεγα χαζομάρες, μαλώσαμε, εγώ έφυγα από το σπίτι κλέγοντας και πήγα στο διπλανό ξερονήσι όπου είχε πεθάνει ο ναύτης.
2 Απριλίου 1982
Αποφάσισα να γυρίσω στο σπίτι μου.Καθώς περπατούσα στην παραλία είδα ένα πλοίο να έρχεται κατά το μέρος μου και φωναξα τον Στάθη, τον φίλο μου.Τρέξαμε στην παραλία όμως το πλοίο είχε φύγει και προσπαθούσαμε να βρούμε μέσο να φύγουμε.
3 Απριλίου 1982
Ο φίλος μου πήγε για ψάρεμα από νωρίς και εγώ πηγα να μάσω λίγα φρούτα.Είδα ένα πολύ ωραίο φυτό και έκοψα λιγα φρουτα για να τα φάμε.Το μεσημέρι φάγαμε τα ψάρια και μετά τα φρούτα, όμως ξεχάσαμε ότι τα φρουτα που μάζεψα μας είχε πει ο ναύτης να μην τα φάμε, γιατί είναι δηλητηριώδη και ήδη τα είχαμε φάει.Ήξερα πως το τέλος μας είχε φτάσει.

# data[].attributes.headline
Γράφει ο Σπύρος Πούφτσης

# data[].attributes.subject
Γράφει ο Σπύρος Πούφτσης

# data[].attributes.body
ΤΑΞΙΔΙ ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Πήγαμε εκδρομή στη σπηλιά του δράκου …….

Περιμέναμε έξω από την κεντρική είσοδο μέχρι να έρθει η σειρά μας. Όταν τελικά μπήκαμε , ένιωσα δέος με αυτό που αντίκρισα. Ξεπρόβαλε μπροστά μου ένας τεράστιος χώρος που ήταν γεμάτος σταλαχτίτες και σταλαγμίτες. Μπροστά μας είδαμε μια γεφυρούλα,τα κάγκελα της έμοιαζαν χρυσαφένια μπροστά στο φως του προβολέα. Αφού περάσαμε την γέφυρα είδαμε μπροστά μας μια λίμνη με κρυστάλλινα νερά και είχε μέσα δύο βαρκούλες.

Εκεί που μας μιλούσε ο ξεναγός και μας έλεγε την ιστορία της λίμνης του σπηλαίου ότι ζούσε εκεί κάποτε ένα τέρας σύμφωνα με τις παραδόσεις. ξεπήδησαν εικόνες για μυθικά τέρατα στο μυαλό μου και ανατρίχιασα. Καθώς πηγαίναμε προς το τέλος της σπηλιάς, από το βάθος ακούσαμε ένα βουητό νομίζοντας ότι ήταν το τέρας. Ξαφνικά ένιωσα την γη να τρέμει κάτω από τα πόδια μου και ένιωσα να με κυριεύει ένα πρωτόγονο αίσθημα φόβου. Όλοι φωνάξαμε με μια φωνή ΣΕΙΣΜΟΣ !!! Καλύψτε τα κεφάλια σας ακούστηκε μια φωνή να λέει. Από εκεί και πέρα δεν θυμάμαι τίποτα είχαμε εγκλωβιστεί σε μια σπηλιά……

# data[].attributes.headline
Γράφει ο Γιάννης Στούμπος

# data[].attributes.subject
Γράφει ο Γιάννης Στούμπος

# data[].attributes.body
Ταξίδι χωρίς επιστροφή

30 Νοεμβρίου 2050,ταξίδι του μέλιτος στην Χαβάη. Είμασταν  στο κρουαζιερόπλοιο, στην πισίνα, προορισμός προς την Χαβάη, οι ώρες κυλούσαν όμορφα και ευχάριστα, ώσπου ο καπετάνιος του κρουαζιερόπλοιου δεν ενημερώθηκε ότι στα δεξιά υπήρχε μια μικρή βραχονησίδα. Το κρουαζιερόπλοιο χτύπησε πάνω στην βραχονησίδα με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν ραγίσματα και να μπαίνει νερό, με αποτέλεσμα το κρουαζιερόπλοιο να βυθίζεται. Ο καπετάνιος έλεγε να μην πανικοβληθούμε και επίσης να μπαίνουμε σε σειρές, για να πάρουμε σωσίβια και να μπούμε στις λέμβους, για να απομακρυνθούμε από το κρουαζιερόπλοιο. Σκοπός του καπετάνιου ήταν να έρθουν άλλα πλοία και ελικόπτερα να μας πάρουν. Μπήκαμε στις λέμβους, απομακρυνθήκαμε από το πλοίο και περιμέναμε να έρθουν να μας πάρουν. Όμως η θάλασσα είχε κύμα με αποτέλεσμα μερικοί άνθρωποι να πέσουν από τις λέμβους και να μην τα καταφέρουν. Έπεσα κι εγώ στη θάλασσα και το κύμα με έβγαλε σε ένα μικρό και έρημο νησάκι. Η θάλασσα ξέβρασε ακόμη ένα άτομο που ήταν η γυναίκα μου!!! Μείναμε για ώρες εκεί ελπίζοντας να έρθουν να μας πάρουν. Όμως τελικά μείναμε εκεί...