# data[].attributes.attachment_link.title
Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

# data[].attributes.attachment_link.description
Πώς είναι να ζεις σε μία γκρίζα και σιωπηλή πολιτεία; Πώς γίνεται οι μόνες παιδικές φωνές που ακούγονται να βγαίνουν μέσα από την οθόνη της τηλεόρασης; Μουντά χρώματα, κουρασμένα βήματα. Πού πήγαν τα Χριστούγεννα; Ποιος θα τα φέρει πίσω;

# data[].attributes.attachment_link.title
Η ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΤΡΩΓΕ ΜΕΛΙΤΖΑΝΕΣ

# data[].attributes.attachment_link.description
«Η πριγκίπισσα που δεν έτρωγε μελιτζάνες» είναι μια σαγηνευτική ιστορία για τη φιλία και τη σημασία της προσφοράς των αγαθών. «Κι αν το πιστέψεις το παραμύθι αυτό και κάνεις κι εσύ καλό για όσους είναι γύρω σου, ακόμη κι αν δεν είσαι πριγκίπισσα ή βασιλιάς, πού ξέρεις; Μπορεί με τη μικρή σου βοήθει…

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο ΗΛΙΟΣ ΠΟΥ ΕΧΑΣΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ

# data[].attributes.attachment_link.description
"Και τι πειράζει που μου αρέσουν τα παιχνίδια και βαριέμαι να μάθω Γεωγραφία;". Αυτό έλεγε συνέχεια ο σκανταλιάρης ήλιος, ο Λάμπης.Έλα όμως που ήρθε η ώρα να ανατέλλει και να φωτίζει, για να ξεκινήσει η μέρα των ανθρώπων.Και τότε...Τότε, τα βρήκε λίγο δύσκολα τα πράγματα.

# data[].attributes.attachment_link.description
Σειρά: Ένας πολίτης γεννιέται

# data[].attributes.attachment_link.title
Ηρεμία έξω η βία!

# data[].attributes.attachment_link.description
ΈΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥΣ!

# data[].attributes.attachment_link.title
ΤΑΛΛΑ ΜΑΡΗ - Το ψαράκι που ήθελε να πετάξει

# data[].attributes.attachment_link.description
Μέσα στα βάθη του ωκεανού, ζει ο Λίο, ένα ψαράκι αλλιώτικο, ένα ψαράκι πεισματάρικο που όλο κάνει του κεφαλιού του. Θέλει να πετάξει. Πετάνε όμως τα ψάρια; Θα τον βοηθήσει το πείσμα του να τα καταφέρει ή θα τον οδηγήσει σε μπελάδες; Ένα παραμύθι για τα παιδιά των πρώτων τάξεων του Δημοτικού, που μιλ…

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο μαυρούλης... ένα "διαφορετικό" παραμύθι

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο μαυρούλης... ένα "διαφορετικό" παραμύθι

# data[].attributes.attachment_link.title
Πώς φτιάχνεται ένα βιβλίο

# data[].attributes.attachment_link.description
Πώς φτιάχνεται ένα βιβλίο

# data[].attributes.attachment_link.title
ΜΙΑ ΖΕΒΡΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΛΕΓΑΝ ΒΟΥΛΑ

# data[].attributes.attachment_link.description
Ποιος είναι ο μπαμπάς μου; Γιατί όλα τα παιδιά έχουν μπαμπά κι εγώ δεν ξέρω ποιος είναι ο δικός μου; Τι είναι ομορφιά; Είμαι όμορφος; Τι κάνω όταν με κοροϊδεύουν στο σχολείο; Η Βούλα η Ζέβρα έχει τις απαντήσεις! Απολαύστε την, αμφισβητήστε την, προτείνετε τις δικές σας απαντήσεις.

# data[].attributes.attachment_link.title
ΕΝΑ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ ΜΑΛΛΙΑ ΚΟΥΒΑΡΙΑ

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Ουρανία, η νεράιδα του Ουράνιου τόξου, ένοιωθε πολύ κουρασμένη. Μια ξαφνική μπόρα κάτω στη Μάνη, μετά άλλη μία πάνω στην Ξάνθη, έτρεχε να απλώσει τις κορδέλες του Ουράνιου τόξου από άκρη σε άκρη. Αλλά εκτός από την απόσταση που έπρεπε να καλύψει, έπρεπε ταυτόχρονα να τα βγάλει πέρα και με τις ιδιοτροπίες που είχε η κάθε κορδέλα!

# data[].attributes.attachment_link.title
ΤΟ ΜΙΚΡΟΒΙΟ ΤΗΣ ΖΗΛΕΙΑΣ

# data[].attributes.attachment_link.description
Ένα παραμύθι για ένα μικρόβιο αλλιώτικο από τα άλλα, που μπορεί να τρυπώσει ακόμη και στο σπίτι σας ή στην τάξη σας. Διαβάστε αυτή την ιστορία και θα είστε έτοιμοι να το αντιμετωπίσετε.

# data[].attributes.attachment_link.title
Η ΜΥΡΣΙΝΗ ΚΑΙ Η ΡΟΔΙΑ Η ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ

# data[].attributes.attachment_link.description
Το όμορφο χωριό, στολιδάκι κάτω από το χαμόγελο του Ήλιου, έδινε ζωή στους πιο ευτυχισμένους ανθρώπους, μέχρι που ένας ανυπέρβλητος εχθρός ξεχύθηκε κατακόκκινος από θυμό και ζήλια και κατέστρεψε όλη αυτή την ομορφιά. Τι κατέστρεψε τελικά; Η Μυρσίνη, η ροδιά και το καναρινάκι τι απέγιναν; Το χωριό γιατί ξαναβαπτίστηκε; Τελικά, πάντα υπάρχει ελπίδα; Ναι!

# data[].attributes.attachment_link.title
Η ΣΠΟΡΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

# data[].attributes.attachment_link.description
Στο νησί του ήλιου, σ' ένα μικρό χωριό, ένα κοριτσάκι, η Μαρία, κρύβει ένα μυστικό στα δάκρυα των ματιών της. Ο καιρός περνάει, το κοριτσάκι μεγαλώνει, παντρεύεται, γίνεται μητέρα. Και μιας και η ζωή φέρνει χαρές και λύπες, έτσι και η Μαρία πότε γελάει και πότε κλαίει.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο Μπαμπακένιος

# data[].attributes.attachment_link.title
Το όνειρο των σκουπιδιών

# data[].attributes.attachment_link.description
Το όνειρο των σκουπιδιών

# data[].attributes.attachment_link.title
Στον λαχανόκηπο με τον παππού και τη γιαγιά

# data[].attributes.attachment_link.description
Ένα παιδί της πόλης ανακαλύπτει τη χαρά του να καλλιεργείς και να τρως τα δικά σου λαχανικά!

# data[].attributes.attachment_link.title
Ένα παράξενο ταξίδι!

# data[].attributes.attachment_link.description
Ένα παράξενο ταξίδι!

# data[].attributes.attachment_link.title
ΖΗΚΟΣ Ο ΛΥΚΟΣ

# data[].attributes.attachment_link.description
Ένα βιβλίο από τον Μιχάλη Καζάζη και τις Εκδόσεις Καλειδοσκόπιο, για την άγρια ζωή και τα είδη που έχουν ανάγκη την προστασία μας. Σε συνεργασία με τον ΑΡΚΤΟΥΡΟ.

# data[].attributes.attachment_link.title
Η φάρμα είναι χάρμα

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο Νικόλας πηγαίνει να μείνει με συγγενείς του σε ένα αγρόκτημα. Εκεί, βλέπει πώς παράγεται το φαγητό που τρώμε. Το αγρόκτημα βγάζει λαχανικά, γάλα, τυρί, γιαούρτι, σιτάρι για να φτιάξουμε ψωμί, και πολλά άλλα. Επίσης, ο Νικόλας παρακολουθεί πώς ο Φλος, ο σκύλος, μαζεύει τα πρόβατα για το κούρεμα.

# data[].attributes.attachment_link.title
Μια παρέα με καρδιά

# data[].attributes.attachment_link.description
Μια πανέξυπνη μικρή μα- γισσούλα που γίνεται πολύ καλή φίλη με όλους και ειδικά με το χρυσόψαρο. Είναι η μόνη ασπρόμαυρη ηρωίδα της παρέας, επειδή κατάγεται από ασπρόμαυρο βιβλίο κι έτσι μπορεί να δει και τις δύο πλευρές της ζωής. Europa.eu

# data[].attributes.attachment_link.title
Ποιος άλλος μένει εδώ ;

# data[].attributes.attachment_link.description
Ένα παραμύθι για τον σκίουρο και τους συγκάτοικούς του στο δέντρο, από το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Καστοριάς. Ένα παραμύθι που αναδεικνύει τις σχέσεις αλληλεξάρτησης και αλληλεπίδρασης που συνδέουν όλους τους "κατοίκους" ενός δέντρου, και σε προβολή, όλους τους κατοίκους του ,"δέντρου της Γης". Το παραμύθι αυτό είναι τμήμα του εκπαιδευτικού προγράμματος "Τα Μυστικά του Δάσους".

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ΤΑ ΚΑΡΥΔΟΤΣΟΥΦΛΑΚΙΑ

Ωπ παιδιά! Σεισμός!!! Καλέ κουνιέται ο κόσμος όλος! Ησυχάστε, ησυχάστε! Ο Κόττος είναι που χορεύει! Ναι, δεν το ξέρατε; Ο Κόττος είναι το πιο όμορφο καρυδοτσουφλάκι του κόσμου που μαζί με τη Γαία κρατάνε στα κεφάλια τους όλο μας τον κόσμο! Απλά αυτός ο Κόττος είναι τόσο χορευταράς που δε μπορεί να συγκρατηθει. Παρασύρεται, κάνει τις, εκπληκτικές κατά τα άλλα, φιγούρες του κι μας κουνάει όλους. Ήσυχα βρε Κόττο, θα τα γκρεμίσεις όλα...

Συγγραφέας: Ντέμη Ρούσσα ( website)
Έκδοση ebook: Ιδιωτική έκδοση
Έτος έκδοσης: 2021
Μέγεθος: σελ. 28 / 16.3 Μb
Μορφή: Pdf Online
Τα καρυδοτσουφλάκια (παραμύθι) - Ντέμη Ρούσσα
Κατηγορία: ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ, ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗ ΑΓΩΓΗ - ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ - ΥΛΙΚΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟΥ

Tags: PDF, ΒΙΒΛΙΑ & ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΕΙΣΜΟ, ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ - ΥΛΙΚΟ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ, ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ - ΑΥΤΟΕΚΔΟΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ, ΝΤΕΜΗ ΡΟΥΣΣΑ, ΣΕΙΣΜΟΣ

# data[].attributes.attachment_link.title
ΤΑ ΚΑΡΥΔΟΤΣΟΥΦΛΑΚΙΑ (εκπαιδευτικό παραμύθι για τον Σεισμό) - Ντέμη Ρούσσα

# data[].attributes.attachment_link.description
Ωπ παιδιά! Σεισμός!!! Καλέ κουνιέται ο κόσμος όλος! Ησυχάστε, ησυχάστε! Ο Κόττος είναι που χορεύει! Ναι, δεν το ξέρατε; Ο Κόττος είναι το πιο όμορφο καρυδοτσουφλάκι του κόσμου που μαζί με τη Γαία κρατάνε στο κεφάλι του όλο μας τον κόσμο!... Συγγραφέας: Ντέμη Ρούσσα Έκδοση ebook: Ιδιωτική έκδοση Έτος έκδοσης: 2021 Μέγεθος: σελ.

# data[].attributes.attachment_link.title
ΓΡΑΜΜΑ ΑΠ’ ΤΟΝ ΑΗ ΒΑΣΙΛΗ – Ντέμη Ρούσσα | Δωρεάν βιβλία - Free ebooks

# data[].attributes.attachment_link.description
ΓΡΑΜΜΑ ΑΠ′ ΤΟΝ ΑΗ ΒΑΣΙΛΗ - Ντέμη Ρούσσα. Τι καλά! Ναι! Τι καλά! Έρχονται Χριστούγεννα! Πόσο ανυπομονώ, γράμματα πολλά να δω, να ’ρθουν από τα παιδάκια! Αχ, τα...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΑΡΑΓΕ ΦΕΤΟΣ Ο ΑΪ ΒΑΣΙΛΗΣ;

Μύρισαν Χριστούγεννα! Όλα τα παιδάκια του κόσμου, από τα πιο μικρά μέχρι και τα πιο μεγάλα, περιμένουν με τεράστια ανυπομονησία τα Χριστούγεννα. Φέτος όμως, θα είναι πολύ διαφορετικά για όλο τον κόσμο λόγω της πανδημίας που επικρατεί. Για το λόγο αυτό, τα παιδιά αναρωτιούνται συνεχώς εάν αυτή τη χρονιά θα τα επισκεφτεί ο Άι Βασίλης. Τι θα γίνει άραγε φέτος; Θα πραγματοποιηθεί το μεγάλο αυτό ταξίδι ή θα τον σταματήσει ο κορονοϊός; Η ιστορία του μικρού Τζέικ θα μας λύσει την απορία...

Συγγραφείς: Αναστασία Γκούγκα
Εικονογράφηση: Αναστασία Γκούγκα
Έκδοση ebook: Ιδιωτική έκδοση
Έτος έκδοσης: 2020
ISBN: 978-618-00-2560-6
Μέγεθος: σελ. 27 / 4.3 Μb
Μορφή: Pdf Online
Θα έρθει άραγε φέτος ο 'Αι Βασίλης; (παραμύθι) - Αναστασία Γκούγκα
Embed / Κώδικας ενσωμάτωσης:

Κατηγορία: ΠΑΙΔΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ / ΒΙΒΛΙΑ, ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ - ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ - ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ

Tags: PDF, ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΓΚΟΥΓΚΑ, ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ - ΠΑΙΔΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ, ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ - ΑΥΤΟΕΚΔΟΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ, ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΑ - ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ, ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΑ - ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

# data[].attributes.attachment_link.title
ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΑΡΑΓΕ ΦΕΤΟΣ Ο ΑΪ ΒΑΣΙΛΗΣ; (παραμύθι) - Αναστασία Γκούγκα

# data[].attributes.attachment_link.description
Μύρισαν Χριστούγεννα! Όλα τα παιδάκια του κόσμου, από τα πιο μικρά μέχρι και τα πιο μεγάλα, περιμένουν με τεράστια ανυπομονησία τα Χριστούγεννα. Φέτος όμως, θα είναι πολύ διαφορετικά για όλο τον κόσμο λόγω της πανδημίας που επικρατεί... Συγγραφείς: Αναστασία Γκούγκα Εικονογράφηση: Αναστασία Γκούγκα Έκδοση ebook: Ιδιωτική έκδοση Έτος έκδοσης: 2020 ISBN: 978-618-00-2560-6 Μέγεθος: σελ.

# data[].attributes.attachment_link.title
Το όνομά μου είναι Μπααμπούρ – Χάρης Μικελόπουλος | Δωρεάν βιβλία - Free ebooks

# data[].attributes.attachment_link.description
«Αφήνω την πατρίδα μου, γιατί με αφήνει και αυτή». Αυτά μοιάζει να σκέφτεται ο Αζάρ από το Αφγανιστάν καθώς αντικρίζει –παράνομος μετανάστης- το μικρό ελληνικό νησί. Μαζί του η γυναίκα του και ο εξάχρονος γιος τους Μπααμπούρ. «Δουλειά!» ζητάει ο Αζάρ από τον ντόπιο ψαρά Βαγγέλη... Συγγραφέας: Χάρης…

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
Το όνομά μου είναι Μπααμπούρ – Χάρης Μικελόπουλος

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ΤΟ ΜΗΛΑΡΑΚΙ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΤΑΞΙΔΕΨΕΙ

Ένα κατακόκκινο μηλαράκι ονειρεύεται να πάει ένα ταξίδι. Θέλει πολύ να απολαύσει τις ομορφιές της φύσης και να γνωρίσει νέα μέρη. Ξέρει όμως ότι είναι αδύνατον να πραγματοποιηθεί το όνειρό του, αφού ζει πάνω σε ένα πράσινο και μεγάλο δέντρο. Έτσι κάθε βράδυ κλείνει τα ματάκια του και ονειρεύεται ότι ταξιδεύει. Ώσπου μία μέρα η τύχη τού χαμογέλασε και το όνειρό του έπαψε να είναι ένα όνειρο. Γι' αυτό λοιπόν μην σταματήσεις ποτέ να ονειρεύεσαι. Ίσως να είσαι κι εσύ τόσο τυχερός όσο το μικρό μας μηλαράκι!

Συγγραφέας: Ευαγγελία Ζώρα
Έκδοση: Ιδιωτική έκδοση
Έτος έκδοσης: 2021
Μέγεθος: σελ. 18 / 1.6 Mb
Μορφή: Pdf Online, Audiobook

Το μηλαράκι που ήθελε να ταξιδέψει - Ευαγγελία Ζώρα

Embed / Κώδικας ενσωμάτωσης:

Κατηγορία: ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Tags: AudioBooks Greek / Ακουστικά-Ηχητικά Βιβλία στα Ελληνικά, PDF, ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΖΩΡΑ, ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ - ΑΥΤΟΕΚΔΟΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

# data[].attributes.attachment_link.title
ΤΟ ΜΗΛΑΡΑΚΙ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΤΑΞΙΔΕΨΕΙ - Ευαγγελία Ζώρα [ebook & audiobook]

# data[].attributes.attachment_link.description
Ένα κατακόκκινο μηλαράκι ονειρεύεται να πάει ένα ταξίδι. Θέλει πολύ να απολαύσει τις ομορφιές της φύσης και να γνωρίσει νέα μέρη... Συγγραφέας: Ευαγγελία Ζώρα Έκδοση: Ιδιωτική έκδοση Έτος έκδοσης: 2021 Μέγεθος: σελ. 18 / 1.6 Mb Μορφή: Pdf Online, Audiobook

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η Ζαχαρούπολη

(Παραμύθι)

Το παραμύθι μας, μιλάει για την ιστορία ενός αγοριού τυπικής ανάπτυξης, το οποίο, έτσι τα έφερε η ζωή, και βρέθηκε να φοιτά σε ένα σχολείο με μαθητές με αναπηρία. Περιγράφονται οι πρώτες του στιγμές στο νέο σχολείο και τα πρώτα συναισθήματα. Μέσα από τις αναμνήσεις του μας αποκαλύπτεται η πορεία της ζωής του και πώς αυτή συνδέθηκε άρρηκτα με την αναπηρία.

Συγγραφείς: Αγγελική Βασιλάκη, Ιωάννα Δημητριάδου, Έλλη Καϊδαντζή, Αλέξης Κωνσταντόπουλος, Βασιλική Παναγιωτέλη, Δέσποινα Πατρωνά, Ευαγγελία Σούλη, Παρασκευή Ξηρακιά
Εικονογράφηση: Έφη Μαυρογιάννη
Φιλολογική επιμέλεια, διορθώσεις: Κυριακή Σαλβερίδου
Σελιδοποίηση: Ηρακλής Λαμπαδαρίου
Έκδοση: Σαΐτα
Έτος έκδοσης: 2015
ISBN: 978-618-5147-63-1
Μέγεθος: σελ. 40 / 4.56 Mb
Μορφή:Pdf Online, AudioBook

Κατηγορία: ΠΑΙΔΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ / ΒΙΒΛΙΑ, ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ - ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ

Tags: AudioBooks Greek / Ακουστικά-Ηχητικά Βιβλία στα Ελληνικά, PDF, Αγγελική Βασιλάκη, Αλέξης Κωνσταντόπουλος, ΑΜΕΑ, Βασιλική Παναγιωτέλη, ΒΙΒΛΙΑ & ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΗΡΙΑ, ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ - ΠΑΙΔΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ, Δέσποινα Πατρωνά, Έλλη Καϊδαντζή, Ευαγγελία Σούλη, Ιωάννα Δημητριάδου, Παρασκευή Ξηρακιά, ΣΑΙΤΑ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

# data[].attributes.attachment_link.title
Η Ζαχαρούπολη (παραμύθι για την αναπηρία) (ebook & audiobook)

# data[].attributes.attachment_link.description
(Παραμύθι) Το παραμύθι μας, μιλάει για την ιστορία ενός αγοριού τυπικής ανάπτυξης, το οποίο, έτσι τα έφερε η ζωή, και βρέθηκε να φοιτά σε ένα σχολείο με μαθητές με αναπηρία. Περιγράφονται οι πρώτες του στιγμές στο νέο σχολείο και τα πρώτα συναισθήματα.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το Ασχημόπαπο (Αγγλικά: The Ugly Duckling, Δανικά: Den grimme ælling) είναι ένα παιδικό παραμύθι του Δανού ποιητή και συγγραφέα Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (1805-1875). Η ιστορία αφηγείται ένα μικρό παπί που γεννήθηκε σ' έναν αχυρώνα και υπέστη κακοποίηση από τους γύρω του λόγω της διαφορετικότητας του. Αυτό όμως αλλάζει όταν μεγαλώνει και γίνεται ένας όμορφος κύκνος. Η ιστορία είναι αγαπημένη σε όλο τον κόσμο ως μια ιστορία για την προσωπική μεταμόρφωση προς το καλύτερο και έχει διδακτικό χαρακτήρα ως προς τη διαφορετικότητα και τη βία. Το Ασχημόπαπο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1843. Στα ελληνικά κυκλοφορεί και με τον τίτλο " Το ασχημόπαπο που έγινε κύκνος ".

Το Ασχημόπαπο - Χανς Κρίστιαν Άντερσεν

Το παραμύθι σε κείμενο:

Η εξοχή ήταν πανέμορφη! Ήταν καλοκαίρι και στα χωράφια το σιτάρι είχε χρώμα χρυσαφένιο. Στα πράσινα λιβάδια είχαν στοιβάξει οι χωρικοί το άχυρο και οι πελαργοί με τα κόκκινα και μακριά τους πόδια περιπατούσαν πάνω και κάτω με αξιοπρέπεια και μιλούσαν Αιγυπτιακά, διότι αυτή είναι η μητρική τους γλώσσα.

Τριγύρω απ' τα χωράφια και τα λιβάδια αυτά υπήρχαν απέραντα δάση και μέσα στα δάση όμορφες λιμνούλες. Ήταν πραγματικά υπέροχη η εξοχή!

Εκεί κάτω από τον λαμπερό ήλιο ξεπρόβαλε μία μεγάλη και παλαιά κατοικία γεωργών, περιτριγυρισμένη από περιβόλια και νερά και στάβλους και έναν ορνιθώνα. Εκεί μία πάπια κάθονταν στην φωλιά της και κλωσούσε τα αυγά της. Αλλά η καημένη είχε βαρεθεί να κάθεται μετά από τόσον καιρό. Το χειρότερο όμως, ήταν πως δε δέχονταν και συχνά επισκέψεις από τις άλλες πάπιες που προτιμούσαν να είναι έξω στον ήλιο και να πλατσουρίζουν στα νερά, παρά να κάθονται στα σκοτεινά με την κλώσα και να κακαρίζουν μαζί της.

Επιτέλους όμως ήρθε ο καιρός που τα αυγά της πάπιας άρχισαν να σκάνε το ένα μετά το άλλο και από κάθε αυγό, πιτς πιτς, έβγαινε ένα μικρό παπάκι.

Ένα αυγό μόνο, το μεγαλύτερο απ' όλα, δε μπορούσε ακόμη να σκάσει. Η πάπια έχασε την υπομονή της και σηκώθηκε για να φροντίσει τα μικρά της παπάκια, αλλά αμέσως το μετάνιωσε και κάθισε να το κλωσήσει μέχρι να σκάσει κι αυτό.

- Ε; πώς τα πηγαίνεις; την ρώτησε η γριά πάπια, η οποία ήρθε να την επισκεφθεί.

- Καλά, αποκρίθηκε η κλώσα. Μόνο που αυτό το αυγό δεν θέλει να σκάσει. Είδες τα άλλα μου παπιά; Είδες ποτέ σου ωραιότερα πουλάκια; Μοιάζουν πολύ στον πατέρα τους αλλά εκείνος δεν ήρθε ακόμα να τα δει.

- Άσε με να δω το αυγό που δεν σκάει, είπε η γριά πάπια. Να σε χαρώ, αυτό είναι γαλοπούλας αυγό! Την έπαθα και εγώ μία φορά και κατόπιν είδα κι έπαθα με τα μικρά μου, διότι τα γαλόπουλα φοβούνται το νερό. Δεν μπορούσα να τα κάμω να κολυμπήσουν. Ό,τι και αν έκανα του κάκου! Ω! βέβαια, αυτό είναι γαλοπούλας αυγό!

- Μην ασχολείσαι με το αυγό μου και πήγαινε να μάθεις τα παιδάκια σου να κολυμπούν. Είπε ενοχλημένη η κλώσα και συνέχισε. Θα το κλωσήσω ακόμα ολίγο. Αφού κάθισα τόσες μέρες θα κάνω ακόμη λίγη υπομονή.

- Όπως αγαπάς, είπε η γριά πάπια και έφυγε.

Με τα πολλά έσκασε το αυγό, πιτς, πιτς και βγήκε από μέσα ένα μεγάλο, σταχτί και άσχημο παπί.

- Τι μεγάλο παπί! είπε η πάπια. Δεν του μοιάζει κανένα από τ' άλλα τα παιδιά μου. Μήπως είναι πράγματι γαλόπουλο; Τώρα θα το δούμε. Θέλει δε θέλει, θα το βάλω στο νερό.

Την επόμενη ημέρα το πρωί ο καιρός ήταν θαυμάσιος και ο ήλιος έπαιζε στα φύλλα των δένδρων. Η πάπια πήρε όλα της τα παιδιά, πήγε στο ρυάκι και πλουφ, πήδησε στο νερό. Φώναξε κουά, κουά! Όλα τα παπιά βούτηξαν κάτω από το νερό και για λίγο βούλιαξαν, όμως αμέσως τα κεφαλάκια τους ανέβηκαν πάλι επάνω, τα δε ποδαράκια τους κινούνταν με χάρη και κολυμπούσαν όλα περίφημα.

Το ασχημόπαπο έπεσε κι εκείνο στο νερό και κολυμπούσε με τα άλλα παιδιά της πάπιας.

Δεν είναι γαλόπουλο, σκέφτηκε η πάπια. Κοίτα το τι ωραία κινεί τα ποδαράκια του και πώς κρατεί ψηλά το κεφαλάκι του. Είναι δικό μου παιδί και αυτό· και μα την αλήθεια, δεν είναι τόσο άσχημο το καημένο!

- Κουά, κουά, ελάτε μαζί μου να σας δείξω τον κόσμο και να σας παρουσιάσω στον τον ορνιθώνα. Τους είπε. Ελάτε κοντά μου για να μη σας πατήσει κανείς και να προσέχετε τη γάτα.

Και πήγε η πάπια στον ορνιθώνα με όλη τη συνοδεία της. Ενώ έμπαιναν εκεί, επικρατούσε μεγάλη φασαρία, διότι δύο οικογένειες μάλωναν για ένα κεφάλι ψαριού, το οποίο στο τέλος το άρπαξε η γάτα.

- Βλέπετε παπάκια μου, είπε η πάπια. Αυτός είναι ο κόσμος. Πηγαίνετε και σεις, συνέχισε και ψάξτε για το φαγητό σας. Αλλά προσοχή! Χαιρετήστε με σεβασμό εκείνη τη γριά πάπια. Την βλέπετε; Είναι η σημαντικότερη από όλους εμάς εδώ. Είναι από Ισπανικό γένος, για αυτό και είναι τόσο τροφαντή. Παρατηρείτε ότι το ένα της ποδάρι είναι δεμένο με μια κόκκινη κορδέλα; Αυτό είναι ό,τι επισημότερο μπορεί να επιθυμήσει μία πάπια. Αυτό σημαίνει πως όποιος την έχει δεν θέλει να την χάσει και από αυτήν την κορδέλα την γνωρίζει όλος ο κόσμος. Τινάξτε και φτιάξτε τα φτερά σας. Το κάθε καλοαναθρεμμένο παπάκι περπατάει με χάρη, ακριβώς όπως ο πατέρας και η μητέρα σας! Βλέπετε έτσι! Τώρα γυρίστε το λαιμό σας και πείτε: "πα πα!"

Και τα παπιά έκαναν όπως είπε η μητέρα τους και είπαν "πα πα".

Όμως οι άλλες πάπιες παρατήρησαν νέα αυτή οικογένεια και είπαν μεταξύ τους:

- Βλέπεις εκεί! Μας ήλθε και αυτή με τα παπιά της, λες και είμαστε λίγοι εδώ. Και πω, πω! Τι άσχημα μούτρα έχει εκείνο το παπί!

Και μία πάπια όρμησε και δάγκωσε το άσχημο παπί στον σβέρκο.

- Άφησέ το, φώναξε η μάνα του, δεν πειράζει κανένα.

- Ναι, αλλά είναι τόσο άσχημο και τόσο διαφορετικό απ' τα άλλα σου παπιά που δεν μπορώ να το βλέπω, είπε η πάπια η οποία το είχε δαγκάσει.

- Όμορφα παιδάκια έχει, είπε και η πάπια με την κόκκινη κορδέλα στο πόδι. Μόνον το ένα είναι κακοκαμωμένο. Κρίμα που δεν μπορεί να το ξαναγεννήσει.

- Δεν μπορώ να το αλλάξω κυρία μου, είπε η μάνα. Ό,τι έγινε έγινε πλέον! Αλλά είναι καλό το κακόμοιρο και κολυμπάει πολύ καλά, κολυμπάει μάλιστα καλύτερα από τ' άλλα μου παπιά. Νομίζω ότι όσο μεγαλώνει θα ομορφαίνει και ίσως με τον καιρό σταματήσει να μεγαλώνει τόσο. Έμεινε πολύ καιρό στο αυγό και γι' αυτό δεν είναι καλοκαμωμένο. Και ενώ έλεγε αυτά χάιδεψε το σβέρκο του και διόρθωσε τα φτερά του. Στο κάτω κάτω, πρόσθεσε, είναι αγόρι και δεν χρειάζεται τόσο την ομορφιά. Φαίνεται ότι θα γίνει δυνατός και θαρραλέος.

- Τα άλλα σου παπάκια είναι όμορφα, είπε η αρχόντισσα πάπια. Να τα χαίρεσαι! Άφησέ τα να γυρίζουν εδώ και αν βρείτε κανένα κομματάκι ψωμί τότε μπορείτε να μου το φέρετε.

Και άρχισαν τα παπιά να τρέχουν εδώ κ' εκεί, αλλά το υστερογέννητο, το μεγάλο παπί, όλοι το έσπρωχναν και το περιέπαιζαν και το τσιμπούσαν. Οι άλλες πάπιες και οι κότες το έβρισκαν μεγάλο κι άσχημο. Ο δε γάλος, ο οποίος εφαντάζετο ότι είναι σπουδαίος, διότι είχε κόκκινα γένια, φούσκωσε και άνοιξε την ουρά του και όρμησε προς το πτωχό παπί και του φώναξε Κλου, Κλου, Κλου και έγινε κατακόκκινη η μούρη του. Το δυστυχισμένο παπί δεν ήξερε πού να σταθεί, και πού να βρεθεί και ήταν μελαγχολικό, επειδή όλος ο κόσμος το περίεπαιζε και το καταφρονούσε.

Τις επόμενες ημέρες το πράγμα χειροτέρευε για το καημένο το παπί. Έως και τα αδέλφια του δεν το άφηναν σε ησυχία και του έλεγαν: Α! καλύτερα να σε έπαιρνε η γάτα, ασχημόπαπο! του έλεγαν και οι πάπιες το δάγκωναν και οι κότες το κτυπούσαν· η δε κοπέλα, η οποία έτρεφε τα πουλιά, το έσπρωχνε και αυτή με το πόδι της οταν το συναντούσε στην αυλή. Ακόμα και η μητέρα του που στεναχωριόταν με τους τσακωμούς έλεγε: καλύτερα ας μην το γεννούσα!

Απελπισμένο το κακόμοιρο πέρασε τον φράκτη, για να φύγει. Τα μικρά πουλάκια, τα οποία καθόταν στα κλωνάρια του φράκτη, τρόμαξαν και πέταξαν.

- Φεύγουν και αυτά διότι τρόμαξαν με την ασχήμια μου, είπε το μικρό παπί και έτρεξε για να φύγει ακόμα πιο γρήγορα. Έφθασε σε ένα βάλτο, όπου κατοικούσαν αγριόπαπιες. Εκεί πέρασε όλη την νύχτα κουρασμένο και λυπημένο.

Την αυγή οι αγριόπαπιες ξύπνησαν και είδαν τον νέο τους συγκάτοικο.

- Τι μέρος λόγου είσαι, το ρώτησαν. Το παπί γύρισε το κεφάλι του και χαιρέτισε τις αγριόπαπιες όσο πιο ευγενικά μπορούσε.

- Ασχήμια όπου την έχεις! είπαν οι αγριόπαπιες. Αλλά αυτό δεν μας πειράζει όσο δεν παντρεύεσαι μέλος της οικογένειάς μας!

Το κακόμοιρο! Δεν είχε στο μυαλό του γάμους και συμπεθερεύματα, μονάχα ήλπιζε να το αφήνουν να κοιμάται ήσυχο στα καλάμια και να πίνει από το νερό του βάλτου.

Εκεί έμεινε δύο μέρες και την τρίτη μέρα ήρθαν δύο νεαρές αγριόχηνες, οι οποίες δε θα 'ταν πολύς καιρός που είχαν βγει από το αυγό τους και ήταν ζωηρές και χαρούμενες.

- Άκουσε μικρέ! είπε στο παπί η μία εξ αυτών. Είσαι τόσο άσχημος ώστε σε λυπήθηκα. Έλα μαζί μας. Εδώ κοντά, σε έναν άλλο βάλτο, είναι μερικές όμορφες χηνοπούλες ανύπανδρες. Έλα και ίσως βρεις την τύχη σου, ακόμα και αν δεν είσαι όμορφος.

Δεν πρόλαβαν να πετάξουν και ξαφνικά αντήχησε στον αέρα ένα μπαμ, μπάμ! Χήνες έπεσαν στο το νερό σκοτωμένες και εκεί όπου έπεσαν κοκκίνισε ο βάλτος από το αίμα. Μπαμ, μπάμ, άλλη μία φορά και ένας σωρός χηνών σηκώθηκα από τα καλάμια και πέταξαν. Και άλλοι τουφεκισμοί ακούστηκαν. Κυνηγοί είχαν περικυκλώσει τον βάλτο και τουφέκιζαν αριστερά και δεξιά. Οι σκύλοι των κυνηγών έτρεχαν στη λάσπη, πλατς πλατς και πατούσαν τα καλάμια. Ω! πώς έτρεμε το παπί από τον φόβο του! Έσκυψε το κεφάλι του και το έκρυψε κάτω απ' το φτερό του. Εκεί, ένας μεγάλος σκύλος το πλησίασε με την γλώσσα του κρεμασμένη και με μάτια φλογισμένα και άγρια. Μύρισε το παπί, έδειξε τα δόντια του και πλατς, πλατς, έφυγε χωρίς να το αγγίξει.

Το παπί αναστέναξε. Την γλίτωσα, σκέφτηκε. Είμαι τόσο άσχημο, ώστε και ο σκύλος δεν θέλησε να με ακουμπήσει.

Και έμεινε εκεί ακίνητο και ήσυχο, ενώ σφύριζαν τα σκάγια και έπεφταν οι τουφεκισμοί. Επί τέλους, προς το βασίλευμα του ηλίου ησύχασε ο θόρυβος. Αλλά το παπί και πάλι δεν τόλμησε να κουνηθεί. Περίμενε πολλή ώρα πριν βγει απ' την κρυψώνα του. Έπειτα σηκώθηκε και πέταξε γρήγορα για να φύγει από τον βάλτο. Στο δρόμο το έπιασε φοβερός αέρας που πετούσε με δυσκολία.

Σαν νύχτωνε, έφθασε σε μία καλύβα που ήταν τόσο παλιά και ερειπωμένη, ώστε νόμιζες ότι θα πέσει, όμως σαν να μη ήξερε και η ιδία από ποια πλευρά να πρωτοπέσει για αυτό και έμενε όρθια. Ο δε άνεμος φυσούσε με τρομερή δύναμη και το παπί κάθισε χαμηλά για να μη το παρασύρει. Τότε παρατήρησε ότι η πόρτα της καλύβας είχε στραβώσει και είχε μια μεγάλη χαραγματιά, τόση που μπορούσε να περάσει μέσα. Μπήκε λοιπόν από 'κεί μέσα στην καλύβα. Εκεί κατοικούσε μία γριούλα με ένα γάτο και με μία κότα η οποία έκανε κάθε ημέρα ένα αυγό. Το πρωί όταν είδαν το ασχημόπαπο στη καλύβα μέσα, ο γάτος σήκωσε τη ράχη του νευριασμένος, η κότα κακάρισε τρομαγμένη, η δε γριούλα είπε: Τι είναι τούτο; Και επειδή δεν καλόβλεπε, νόμισε ότι ήταν πάπια και είπε: Ωραία, τώρα θα έχω και πάπιας αυγά.

Το παπί έμεινε τρεις εβδομάδες στη καλύβα αλλά αυγό η γριά δεν είδε και θύμωσε μαζί του. Αλλά κι ο γάτος και η κότα, που δεν το είδαν από την αρχή με καλό μάτι, συνέχεια το πείραζαν. Έτσι μία μέρα στενοχωρήθηκε τόσο το άτυχο ασχημόπαπο που έφυγε απ' τη καλύβα.

Πλησίαζε το φθινόπωρο και τα φύλλα του δάσους κιτρίνιζαν και κοκκίνιζαν, κι ο άνεμος τα άρπαζε και τα έκανε να χοροπηδούν. Τα σύννεφα χαμήλωναν, σαν να ήταν φορτωμένα με χιόνια και βάρυναν και οι κόρακες που κρύωναν φώναζαν κρα, κρα! Το παπί έβλεπε όλα αυτά και ήταν συλλογισμένο. Ένα βράδυ, ενώ ο ήλιος βασίλευε με όλη του την ομορφιά, ένα σμήνος μεγάλων πουλιών κατέβηκε απ' τον ουρανό. Ήταν κάτασπρα πουλιά με ψηλόλιγνους λαιμούς, τους οποίους κινούσαν με πολλή χάρη. Ήταν κύκνοι. Είχαν μία περίεργη φωνή και άπλωναν τα λαμπρά κάτασπρα φτερά τους και ετοιμάζονταν να φύγουν από τα ψυχρά κλίματα σε άλλους ωραίους τόπους, όπου τους περίμενε ο ήλιος και πάλι. Πέταξαν και πάλι ψηλά! Το ασχημόπαπο αισθάνθηκε ένα παράδοξο αίσθημα καθώς τους έβλεπε να πετούν. Στριφογύριζε στο νερό σαν τροχός, τέντωνε τον λαιμό του για να τους βλέπει και άξαφνα έβγαλε μία τόσο μεγάλη και περίεργη κραυγή, ώστε τρόμαξε και το ίδιο. Δεν μπορούσε να μη τα βλέπει τα ωραία εκείνα πουλιά! Δεν ήξερε πως τα έλεγαν αλλά αισθάνθηκε ότι τα αγαπά καθώς ποτέ δεν είχε αγαπήσει ως τότε. Και δεν τα ζήλεψε καθόλου. Πώς να τολμήσει το δύστυχο να φαντασθεί ότι μπορούσε να συγκριθεί με τα ωραία εκείνα πτηνά, για να τα ζηλέψει!

Ο χειμώνας ήλθε ψυχρός, παγωμένος! Το παπί κολυμπούσε ακατάπαυστα στη μικρή του λίμνη για να μη την αφήσει να παγώσει, αλλά κάθε νύκτα στένευε και περισσότερο το νερό στο οποίο μπορούσε να κολυμπά. Ώσπου μία κρύα νύκτα ο πάγος παγίδεψε τα πόδια του και δεν μπορούσε πια να κινηθεί.

Την αυγή ένας χωρικός που περνούσε από 'κεί, είδε το ασχημόπαπο παγωμένο και το λυπήθηκε. Πάτησε λοιπόν επάνω στο κρυσταλλωμένο νερό, έσπασε τον πάγο με το πόδι του και πήρε το παπί στην καλύβα του. Η γυναίκα του το περιποιήθηκε και το έβαλε κοντά στο τζάκι για να ζεσταθεί. Εκεί κοιμήθηκε το παπί και το πρωί βγήκε έξω στο αγρόκτημα για να βρει τίποτα να φάει.

Τα παιδιά του χωρικού θέλησαν να παίξουν μαζί του, αλλά το παπί φοβήθηκε ότι ήθελαν να το πειράξουν και επέστρεψε στην καλύβα και κρύφτηκε μέσα σε μία κανάτα γεμάτη με γάλα και με το φτερούγισμά του κατάβρεξε με γάλα όλη τη καλύβα. Η γυναίκα του χωρικού κτύπησε τα χέρια της για να φύγει από εκεί και έφυγε το παπί μέσα από το γάλα αλλά έτρεξε και χώθηκε σε ένα πιθάρι γεμάτο αλεύρι και βγήκε από 'κεί κάτασπρο. Η γυναίκα του φώναξε θυμωμένη και έριξε την σκούπα επάνω του για να το διώξει. Βγήκε το ασχημόπαπο έξω τρομαγμένο και έτσι όπως ήταν βρεγμένο και αλευρωμένο τα παιδιά το κυνηγούσαν και ξεκαρδίζονταν στα γέλια. Έτρεξε πολύ ώστε να καταφέρει να τους ξεφύγει και κρύφτηκε σε κάτι γυμνά χαμόκλαδα. Κάθισε εκεί αρκετή ώρα βρεγμένο, αλευρωμένο και κατάκοπο για να μη το βρούν τα παιδιά.

Πέρασε ο καιρός και έφτασε η άνοιξη. Επί τέλους ο ήλιος άρχισε πάλι να καίει και τα πουλάκια να κελαηδούν.

Το ασχημόπαπο αισθάνθηκε πως μεγάλωσε και ότι τα φτερά του δυνάμωσαν πολύ. Κατάφερε να πετάξει πολύ ψηλά και πολύ μακριά και χωρίς κι αυτό το ίδιο να ξέρει πώς το κατάφερε, βρέθηκε σε έναν ωραίο κήπο, όπου μύριζε γλυκά η πασχαλιά. Τα δε κλαδιά των δένδρων άγγιζαν μία μικρή λίμνη, της οποίας το νερό έλαμπε σαν καθρέφτης. Εκεί είδε τρεις ωραίους κύκνους, οι οποίοι κολυμπούσαν και κινούσαν με περισσή χάρη τους λαιμούς τους.

Το ασχημόπαπο μελαγχόλησε: "Θα με δαγκώσουν και θα με διώξουν τα μεγαλοπρεπή αυτά πτηνά, αν τα πλησιάσω" σκέφθηκε. Όμως παρά τον φόβο του το τόλμησε να πάει κοντά τους. Πέταξε κι έπεσε στο νερό και άρχισε να κολυμπά λίγο παραπέρα. Οι κύκνοι άνοιξα τα φτερά τους και κολύμπησαν προς το μέρος του. Μη με χτυπήσετε, είπε το κακόμοιρο και έσκυψε το λαιμό του ζητώντας οίκτο. Αλλά εκεί όπου έσκυβε τι να δει στο νερό; Είδε τον εαυτόν του αλλ' αντί να δει ένα ασχημόπαπο σταχτί και κακοκαμωμένο, είδε έναν ωραίο κάτασπρο κύκνο.

Οι τρεις κύκνοι έπλεαν τριγύρω του και το χάιδευαν με τη μύτη τους και το ασχημόπαπο ήταν πια ευτυχισμένο και χαρούμενο!

Εκεί στην λιμνούλα ήρθαν παιδάκια κι έριχναν στο νερό ψωμάκι για τους κύκνους. Το μικρότερο φώναξε: "Να εκεί, ένας καινούριος κύκνος!" και τ' άλλα παιδάκια φώναξαν κι εκείνα: "Ήρθε στη λιμνούλα άλλος ένας κύκνος!" και χτυπούσαν τα χεράκια τους και χοροπηδούσαν επάνω στο χορτάρι απ' τη χαρά τους. Έτρεξαν να το πουν στον πατέρα και τη μητέρα τους και όταν είδαν τον νέο αυτόν κύκνο είπαν: "Αυτός ο καινούριος κύκνος είναι πολύ όμορφος και φαίνεται μεγαλύτερος και δυνατότερος από τους άλλους".

Το ασχημόπαπο ντράπηκε που το άκουσε και έκρυψε το κεφάλι του κάτω απ' την φτερούγα του. Ήταν τόσο ευτυχισμένο και δεν υπερηφανευόταν καθόλου που ήταν όμορφο, μεγάλο και δυνατό. Σκεφτόταν πως έως σήμερα όλοι το καταφρονούσαν και το έδιωχναν και τώρα άκουγε να λένε ότι ήταν τόσο όμορφο και όλοι ήθελαν να είναι μαζί του!

Τίναξε τα φτερά του, σήκωσε τον λαιμό του και φώναξε χαρούμενο από τα βάθη της καρδίας του: "Δεν μπορούσα να ονειρευτώ ότι υπάρχει τόση ευτυχία όταν, σαν ασχημόπαπο, όλοι με πείραζαν και με έδιωχναν!".

# data[].attributes.attachment_link.title
ΤΟ ΑΣΧΗΜΟΠΑΠΟ (παραμύθι) - Χανς Κρίστιαν Άντερσεν [Audiobook & text]

# data[].attributes.attachment_link.description
Το Ασχημόπαπο είναι ένα παιδικό παραμύθι του Δανού ποιητή και συγγραφέα Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Η ιστορία αφηγείται ένα μικρό παπί που γεννήθηκε σ' έναν αχυρώνα και υπέστη κακοποίηση από τους γύρω του λόγω της διαφορετικότητας του. Αυτό όμως αλλάζει όταν μεγαλώνει και γίνεται ένας όμορφος κύκνος...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το Κοριτσάκι με τα Σπίρτα (δανικά: Den Lille Pige med Svovlstikkerne, αγγλικά: The Little Match Girl) είναι ένα παραμύθι του Δανού συγγραφέα Χανς Κρίστιαν Άντερσεν και εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1845. Η ιστορία μιλάει για ένα κοριτσάκι που παραμονή Πρωτοχρονιάς, στους δρόμους μιας χιονισμένης πόλης, πουλούσε σπίρτα για να ζήσει. Όταν απελπισμένο δεν άντεχε άλλο απ' τη κούραση, το κρύο και την πείνα κάθισε σε μία γωνιά και άναβε το ένα σπίρτο μετά το άλλο βλέποντας στη φλόγα τους όμορφα οράματα. Το επόμενο πρωί οι περαστικοί το βρήκαν νεκρό, τριγυρισμένο από καμένα σπίρτα.

Το Κοριτσάκι με τα Σπίρτα - Χανς Κρίστιαν Άντερσεν

Το παραμύθι "Το Κοριτσάκι με τα Σπίρτα" σε κείμενο:

Ήταν παραμονή Πρωτοχρονιάς και έκανε ένα τρομερό κρύο. Ο Δεκέμβρης είχε βγάλει όλη του τη δύναμη. Είχε χιονίσει πολύ κι όσο πήγαινε δυνάμωνε τούτη τη τελευταία και σκοτεινή βραδιά της χρονιάς. Μέσα στο κρύο και στο σκοτάδι ένα μικρό φτωχό κοριτσάκι με λεπτά ρουχαλάκια και ξυπόλητο, περιπλανιόταν στους δρόμους. Όταν ξεκίνησε από το σπίτι της φορούσε ένα ζευγάρι παντόφλες. Ήταν αυτές που φορούσε η συχωρεμένη η μανούλα της και ήταν πολύ μεγάλες για τα μικρά της ποδαράκια. Διασχίζοντας τον δρόμο όμως τις έχασε προσπαθώντας να αποφύγει το βιαστικό πέρασμα δύο αμαξάδων που έτρεχαν για να πάνε στα ζεστά σπίτια τους, να γιορτάσουνε με τις οικογένειές τους τον ερχομό του νέου έτους. Η μία παντόφλα χάθηκε στο παχύ στρώμα του χιονιού που κρυστάλλωνε γρήγορα και την άλλη τη βρήκε ένα αγόρι που περνούσε και την πήρε μαζί του.

Έτσι το μικρό κοριτσάκι περπάτησε με γυμνά τα ποδαράκια της που ήδη είχαν κοκκινίσει κι αρχίζανε να μπλαβίζουν απ' το κρύο. Κρατούσε κάμποσα κουτιά σπίρτα σε μια παλιά ποδιά και προσπαθούσε να τα πουλήσει στους περαστικούς, όμως δεν είχε καταφέρει να πουλήσει ούτε ένα. Κανείς δε περνούσε κι αν περνούσε δε σταματούσε, γιατί όλοι ήταν βιαστικοί και δεν προσέχανε καν το καημένο το κοριτσάκι.

Περπατούσε πια με δυσκολία και τελικά μην αντέχοντας μαζεύτηκε σε μια γωνίτσα τρέμοντας από το κρύο και το μικρό φτωχό πλάσμα ήταν πάρα πολύ πεινασμένο. Πυκνές λευκές νιφάδες χιονιού αρχίσανε να σκεπάζουνε τα όμορφα ξανθά μαλλάκια της, τις κουκλίστικες μπουκλίτσες που πέφτανε στον ακάλυπτο λαιμό της, αλλά πια δεν το σκεφτόταν καν.

Απ' όλα τα γύρω σπίτια, πλούσια ή φτωχικά, απ' όλα τα γύρω παραθύρια έβγαινε φως απ' τα κεριά και έφτάναν ως τη μύτη της μυρωδιές από τη ψητή γαλοπούλα και τα γλυκά τα χριστουγεννιάτικα. Μαζεύτηκε λοιπόν στη γωνίτσα που σχηματίζανε δυο σπίτια, κουλουριάστηκε όσο πιο πολύ μπορούσε και πάσχισε να καλύψει όπως-όπως τα γυμνά της πόδια και να τα τρίψει για να τα ζεστάνει κάπως, αλλά μάταια. Στο σπίτι της δεν τολμούσε να γυρίσει, γιατί δεν είχε πουλήσει ούτε ένα σπίρτο κι ο πατέρας της σίγουρα θα τη χτυπούσε. Όμως και το σπίτι της ήτανε πολύ κρύο καθώς ο κρύος άνεμος έμπαινε από τη στέγη και τους τοίχους που ήταν γεμάτο τρύπες που μόνο τις μεγαλύτερες είχαν προσπαθήσει να κλείσουν κάπως με σανό και κουρέλια.

Τα χεράκια της είχαν αρχίσει να μουδιάζουν, παρ' όλο που τα 'τριβε συνεχώς.

"Αχ ένα σπίρτο μόνο να άναβα ένα σπίρτο να ζεστάνω λιγάκι τα δάχτυλά μου...", σκέφτηκε και δίστασε λιγάκι, γιατί ήτανε για πούλημα...

Με δυσκολία απ' το μούδιασμα, έβγαλε ένα και το άναψε μ' ένα υπέροχο φσσστ! και μια φλογίτσα! Τι όμορφα που άναψε!... Μια ζεστή φωτεινή φλόγα, σαν ένα πρωτοχρονιάτικο κερί, έβαλε τα χεράκια της πάνω της κι ένιωσε μιαν υπέροχη θέρμη. Είδε με τα μάτια της ψυχούλας της πως καθότανε μπροστά σε μια μεγάλη σιδερένια σόμπα, με ποδαρικά από μπρούντζο γυαλισμένο καλά κι ένα στολίδι στη κορφή της πανέμορφο. Η φλόγα του σπίρτου έσβησε, έχοντάς αφήσει στη καρδιά της μια γλύκα και μιαν όμορφη ψευδαίσθηση, που τη ζέστανε τόσον ευχάριστα. Είχε μάλιστα κι απλώσει τα πόδια προς τη σόμπα να τα ζεστάνει κι αυτά, αλλά σβήνοντας το σπίρτο έσβησε κι η θέα της σόμπας και έμεινε μόνο το καμένο ξυλάκι του που καψάλισε λίγο τα δάχτυλά της.

Τούτη τη φορά δε δίστασε στιγμή και πήρε κι άλλο ένα σπίρτο από το κουτί και φσσστ!, αυτό άναψε και το φωσάκι του πέφτοντας πάνω στο λευκό τοίχο, τον έκανε διαφανή σαν ένα πέπλο κι εκείνη μπορούσε να δει μέσα στο δωμάτιο, που ένα τραπέζι στολίστηκε με τραπεζομάντηλο, γύρω-γύρω θαυμάσια σερβίτσια από πορσελάνη και στο κέντρο φάνταζε η ψητή γαλοπούλα, με γέμιση μήλου, αποξηραμένα δαμάσκηνα και κουκουναρόσπορο. Τότε η γαλοπούλα πήδηξε από τη πιατέλα της ξεκίνησε να πηγαίνει προς το κοριτσάκι, έχοντας και τα μαχαιροπήρουνα της στο στήθος για να σερβιριστεί, μα έσβησε το σπίρτο και τίποτα από αυτά δεν έμεινε παρά ένας ξερός και κρύος τοίχος.

Άναψε και τρίτο σπίρτο. Τώρα είδε πως καθόταν κάτω από ένα μεγάλο χριστουγεννιάτικο δέντρο, πιο διακοσμημένο από αυτό που 'χε δει εκεί πιο πέρα στη γυάλινη βιτρίνα ενός πλούσιου εμπόρου. Είχε παιγνίδια ολόγυρα και γλυκίσματα τυλιγμένα σαν δώρα, χιλιάδες φωτάκια αναβοσβήνανε πάνω στα καταπράσινα κλαριά του κι όλη η ζεστασιά του κόσμου φώλιαζε στα θαμπωμένα ματάκια της. Ένα σωρό εικόνες, όπως στις βιτρίνες των καταστημάτων περνούσαν από το βλέμμα της. Ξάφνου, όλα μαζί τα φωτάκια, αρχίσανε να υψώνονται όλο και πιο πολύ, όλο και πιο πολύ, ώσπου απλωθήκανε, φτάσανε στον ουρανό σαν αστεράκια κι ένα τους, μόνον ένα, έπεσε πάλι στη γη, σχηματίζοντας μια μικρή φωτίτσα γύρω του.

"Κάποια ψυχή ανεβαίνει στο Θεό τώρα" σκέφτηκε τη κουβέντα που της είχε πει για όταν πέφτει ένα αστέρι απ' τον ουρανό, η γιαγιάκα της, που τη νοιάστηκε και τη λάτρεψε στη μικρή ζωή της και που πια ήταν ψηλά στο Θεό.

Άναψε ακόμα ένα σπίρτο όλο λαχτάρα και στη λάμψη του ω ναι! στάθηκε μπρος της η γιαγιάκα της, τόσο φωτεινή, τόσο λαμπερή, με τόση γλυκύτητα στο χαμογελαστό της βλέμμα και με τόση αγάπη στη γέρικη αλλά τεράστια αγκαλιά της.

"Γιαγιάκα!!!" τη φώναξε το κοριτσάκι. "Αχ πάρε με μαζί σου γιαγιάκα! Να φύγουμε μαζί, πριν σβήσει η φλόγα και φύγεις και εσύ, όπως έφυγαν, η σόμπα, το τραπέζι με την όμορφη ψητή γαλοπούλα, το χριστουγεννιάτικο δέντρο με τα φωτάκια!".

Και στη λαχτάρα της να κρατήσει όσο πιο πολύ τη γιαγιά της κοντά, πιάνει όλα μαζί τα σπίρτα και τα ανάβει μονομιάς. Κι αυτά δώσανε τόσο λαμπερό, δυνατό φως που έκανε τη νύχτα πιο φωτεινή κι από μεσημέρι καλοκαιριού. Πότε δεν είχε δει τη γιαγιά της τόσον όμορφη και ψηλή. Η γιαγιά, πήρε το κοριτσάκι από το χέρι και μαζί πετάξανε ψηλά, ως τα αστέρια, με τη λάμψη της χαράς και τόσο ψηλά, που πια δεν είχε ούτε κρύο, ούτε χιόνι, ούτε πείνα, ούτε θλίψη κι ούτε σκοτεινιά...

Σε κείνη τη γωνιά την αυγή που χάραξε, έχοντας φύγει πια η τελευταία νυχτιά εκείνου του χρόνου, οι περαστικοί βρήκανε καθισμένο, ένα φτωχό κοριτσάκι ξυπόλητο, γερμένο στον τοίχο, παγωμένο κι ακίνητο. Δίπλα της είχε μερικά καμένα σπίρτα.

"Θέλησε να ζεσταθεί" έλεγε ο κόσμος και συνεχίζανε το δρόμο τους.

Κανείς τους όμως δεν είχε τη παραμικρή καν υποψία, τί όμορφα πράγματα είχε δει εκείνη τη τελευταία νύχτα, κανείς δεν φαντάστηκε καν, με ποιά ομορφιά και λαμπρότητα, αυτή κι η γιαγιά της είχανε μπει στις χαρές της νέας αυτής χρονιάς!

# data[].attributes.attachment_link.title
ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΜΕ ΤΑ ΣΠΙΡΤΑ (παραμύθι) - Χανς Κρίστιαν Άντερσεν

# data[].attributes.attachment_link.description
Το Κοριτσάκι με τα Σπίρτα είναι ένα παραμύθι του Δανού συγγραφέα Χανς Κρίστιαν Άντερσεν και εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1845. Η ιστορία μιλάει για ένα κοριτσάκι που παραμονή Πρωτοχρονιάς, στους δρόμους μιας χιονισμένης πόλης, πουλούσε σπίρτα για να ζήσει....

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ο ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΛΥΚΟΣ

Ο Δημήτρης Χορν, από τη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής αφηγείται το μουσικό παραμύθι " Ο Πέτρος και ο λύκος " του Σεργκέι Προκόφιεφ. Το 1936 ο Σεργκέι Προκόφιεφ αποδέχεται την πρόταση της διευθύντριας του παιδικού θεάτρου της Μόσχας να συνθέσει ένα μουσικό παραμύθι που θα πρέπει να βοηθήσει τα παιδιά να καταλάβουν και να αγαπήσουν τη μουσική. Έτσι λοιπόν δεν διστάζει να θέσει τη μουσική του εξ' ολοκλήρου στην υπηρεσία του κειμένου, ώστε να προκαλέσει τους κατάλληλους συνειρμούς στο παιδικό του ακροατήριο. Κάθε όργανο της ορχήστρας αντιστοιχεί σε ένα χαρακτήρα του παραμυθιού. Τα έγχορδα συμβολίζουν τον Πέτρο, το φλάουτο το πουλί, το όμποε την πάπια, το κλαρινέτο τη γάτα, το φαγκότο τον παππού, τα κόρνα τον λύκο, τα κρουστά τους κυνηγούς. Επιδίωξη του συνθέτη είναι να δημιουργήσει μια πραγματική απλή και κατανοητή μουσική, που οπωσδήποτε δεν απευθύνεται μόνο σε παιδιά, διατηρώντας ταυτόχρονα όλα τα χαρακτηριστικά του μουσικού του ύφους. Η τεράστια δημοτικότητα του έργου σε συνδυασμό με τις μεταφράσεις του παραμυθιού σε πολλές γλώσσες - το κείμενο του οποίου γράφτηκε από τον ίδιο το συνθέτη - σύντομα καθιέρωσαν το έργο στην παγκόσμια μουσική φιλολογία.

Κατηγορία: ΚΛΑΣΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, ΠΑΙΔΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ / ΠΑΙΔΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ, ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Tags: SERGEI PROKOFIEV, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ, ΜΟΥΣΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΛΥΚΟΣ (μουσικό παραμύθι) - Σεργκέι Προκόφιεφ (αφήγηση Δημήτρης Χόρν)

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο Δημήτρης Χορν, από τη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής αφηγείται το μουσικό παραμύθι " Ο Πέτρος και ο λύκος " του Σεργκέι Προκόφιεφ. Το 1936 ο Σεργκέι Προκόφιεφ αποδέχεται την πρόταση της διευθύντριας του παιδικού θεάτρου της Μόσχας να συνθέσει ένα μουσικό παραμύθι που θα πρέπει να βοηθήσει τα παιδιά να καταλάβουν και να αγαπήσουν τη μουσική.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
""Τελικά, το βιβλίο εκδόθηκε το 1945, τέσσερα χρόνια πριν από το " Η Φάρμα των Ζώων" είναι νουβέλα του Βρετανού συγγραφέα Η Φάρμα των Ζώων" σατιρίζει τη ρωσική επανάσταση του 1917 και στη συνέχεια στη σταλινική εποχή της Σοβιετικής Ένωσης. Τζορτζ Όργουελ (1903-1950). Πρόκειται για μια αλληγορική πολιτική σάτιρα όπου οι πρωταγωνιστές του έργου είναι τα ζώα μιας φάρμας. Τα ζώα ξεσηκώνονται κατά του αφέντη τους κυρίου Τζόουνς και αναλαμβάνουν την διαχείριση της φάρμας με σκοπό να την κάνουν πρότυπο αγροτικής διαχείρισης... όμως το τελικό σύνθημα είναι: "Όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά είναι πιο ίσα από τα άλλα". Ο Τζορτζ Όργουελ εξέδωσε με δυσκολία το βιβλίο του καθώς αρχικά απορρίφθηκε από εκδοτικούς οίκους. Η πολεμική συμμαχία δύσης και Σοβιετικής Ένωσης κατά των ναζιστικών δυνάμεων βρισκόταν στο αποκορύφωμά της και ο Στάλιν έχαιρε εκτίμησης τόσο από τους Άγγλους όσο και από τους Αμερικανούς εκδότες. Nineteen Eighty-Four (1984)" και μόνο μετά από αυτό, η " Η Φάρμα των Ζώων " γίνεται ευρέως γνωστή.

Η ΦΑΡΜΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ σε Audiobook

Γράφει ο Πάτροκλος Χατζηαλεξάνδρου

Ο Τζωρτζ Όργουελ γεννήθηκε 25 Ιουνίου 1903 στο Μοτιάρι της Βρεττανοκρατούμενης τότε Ινδίας, σαν Έρικ Άρθουρ Μπλαιρ (το Τζωρτζ Όργουελ ήταν το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο που υπέγραφε τα έργα του) και πέθανε πολύ νέος, από φυματίωση 21 Γενάρη 1950 στο Λονδίνο, στα 47 του χρόνια. Υπήρξε πάντα πολιτικοποιημένος, αρχικά στον κομμουνισμό κι αργότερα εναντιώθηκε και μάλιστα με σφοδρό τρόπο, αλλά παρέμεινε σε μια κατάσταση ιδεατά αριστερών τάσεων. Επίσης παρέμεινε πολύ ιδεαλιστής, ρομαντικά ιδεαλιστής στο βάθος και πολύ ευαίσθητος, όπως φανερώνουνε πτυχές των έργων του. Αξίζει να σημειωθεί πως είχε πολεμήσει κατά του Φράνκο στον Ισπανικό Εμφύλιο κι έγραψε το βιβλίο "Φόρος Τιμής Στην Καταλονία". Είχε πλάσει με τη φαντασία του ένα κόσμο, "όχι τέλειο, δεν πετούσε δα και στα σύννεφα, αλλά έναν έστω καλλίτερο, μακρυά από ολοκληρωτικά καθεστώτα και πιο κοντά στον Άνθρωπο", βάσει της τελευταίας του συνέντευξης στο σανατόριο που νοσηλευότανε, λίγο πριν πεθάνει.

Η Φάρμα Των Ζώων, ήτανε το προτελευταίο βιβλίο του που το εξέδωσε το 1945, 5 χρόνια πριν πεθάνει -το τελευταίο του ήτανε το επικό που εκδόθηκε το 1949, 1 χρόνο πριν το τέλος του. Το έγραψε μεταξύ Νοέμβρη 1943 και Φλεβάρη 1944 και δυσκολεύθηκε πολύ να βρει εκδότη που θα δεχόταν να το αναλάβει. Το βιβλίο αναφέρεται σαφέστατα στη σοβιετική επανάσταση του 1917 όπως επικράτησε αργότερα και κυρίως βάλλει με σατιρικό τρόπο κατά του τότε πανίσχυρου άνδρα κι επικεφαλής (αφού είχε σκοτώσει όλους τους κυριότερους αντιπάλους του και συνέχιζε να σκοτώνει ή να εξορίζει όποιον σήκωνε κεφάλι με εναντιώσεις ή αντιρρήσεις στη πορεία της διακυβέρνησής του), του Ιωσηφ Βησσαριόνοβιτς Τσουχασβίλι ή επί το γνωστότερον, Στάλιν -που θα πει Ατσάλι. Πράγματι με το Λέοντα Τρότσκυ νεκρό και μετά το θάνατο του Βλαδιμίρ Ίλιτς Λένιν, εκείνος επικράτησε στην εξουσία με τα γνωστά αποτελέσματα.

Το συγκλονιστικό σε τούτο το έργο είναι πως σατιρίζει, με μιαν εσάνς χιούμορ, που ωστόσο, όχι μόνο δεν χαμογελά κανείς, αλλά συγκλονίζεται από την ωμή και τάχα ήπια σκληράδα του. Επίσης το κομβικό σημείο που πραγματικά πάντα εξέπληττε σε τέτοιες περιστάσεις, είναι πως ο εκάστοτε κυβερνών, λες και πραγματικά θεωρεί πως έχει πια τόσο πολύ σημασία, να διατηρεί την επίφαση τη λείας κι αγνής ετικέτας τιμιότητας και νομιμότητας, ιδιότητες που περιλούζει τις ενέργειές του, λες και παίζει ρόλο σημαντικό. Σα να 'λεγε κανείς πως αν περιλούσει τα κόπρανα με άρωμα, δεν θα είναι πια κόπρανα, αλλά... αρωματικά χώρου. Να κρατηθούνε τα όποια προσχήματα με κάθε κόστος, ακόμα και με τέτοιο τρόπο που είναι χειρότερου αποτελέσματος τελικά, παρά αν ήταν απλώς, μη κρατούμενα. Ίσως μεν να θέλει να δείξει στους αμύητους και τους αψύλλιαστους πως όντως είναι καθ' όλα νόμιμες ενέργειες, αλλά πιο πολύ υποθέτει κανείς πως είναι ένα ηδονικό φετίχ, το να φαντάξει... υπέροχος κι αδέκαστος.

Η υπόθεση είναι απλή: Οι άνθρωποι στη Φάρμα των ζώων, βασανίζουν, κακομεταχειρίζονται και καταπιέζουν τα ζώα. Ένα γουρούνι πανέξυπνο, οργανώνει την Επανάστασή τους. Αμέσως μετά την επικράτησή τους, ένα άλλο Γουρούνι με πιο πολύ μπράτσα, παρά μυαλό, αντίθετα από τον εμπνευστή της, αναλαμβάνει την εξουσία, αφού καταφέρνει να εκδιώξει από τη Φάρμα τον φυσικό ηγέτη της. Τα πράγματα αλλάζουν, οι νόμοι που 'χε θεσπίσει ο πριν κι ήτανε κάπως λογικοί κι αντιδραστικοί, τροποποιούνται. Η πίεση αντί να ελαφρώσει τώρα επιδεινώνεται, με το πρόσχημα πως τώρα πρέπει να δουλέψουνε για πάρτη τους, να στηλώσουνε τη Φάρμα και να δείξουνε πως μπορούνε καλύτερα από τους προκατόχους τους. Στην ουσία είναι ο Αρχηγός που θέλει να δρέπει οφέλη κι ανέσεις ενώ τα λοιπά ζωντανά σκίζονται στη δουλειά. Οι κύριοι χαρακτήρες-ζώα, φωτογραφίζουν κι ένα σημαντικό πρόσωπο της εξουσίας του σταλινισμού: Π.χ. ο αρχικός υποκινητής είναι ο Τρότσκυ, ο κακός συνεχιστής ο Στάλιν κι ο μικρός ασήμαντος, φωτογραφίζει τον υπεύθυνο προπαγάνδας, τον Μολότωφ κ.λπ.

Στο συγκλονιστικό φινάλε, ο αρχικός νόμος που είχε θεσπιστεί: Όλα Τα Ζώα Είναι Ίσα, διολισθαίνει στο: Όλα Τα Ζώα Είναι Ίσα, Αλλά Μερικά Είναι Πιο Ίσα Από Τα' Άλλα, κι είναι η φράση που κλείνει το βιβλίο. Αυτή η μια φράση, είναι τόσον απίστευτη και τόσον ευρηματική, που μπορεί να ξεχάσει κανείς όλο το έργο, να πάθει αμνησία και να ξεχάσει ό,τι έχει διαβάσει ή διδαχθεί στη ζωή του, μα τούτη δε θα τη ξεχάσει ποτέ. Και να 'θελε δηλαδή δεν θα μπορούσε, γιατί τη "βλέπει" και την "ακούει" καθημερινά στην ίδια του τη ζωή.

Αξίζει όμως να σημειωθεί πως ενώ ο Όργουελ σατίρισε το καθεστώς το μετά το 1917, χρόνια πριν, ένα σωρό άλλοι καλλιτέχνες Ρώσοι, είχανε στηλιτεύσει συγκαλυμμένα, με προεξάρχοντα τον Νικολάι Γκόγκολ, -αλλά χωρίς να εξαιρέσουμε και άλλους- το αμέσως προηγούμενο καθεστώς του Τσάρου. Χαρακτηριστικό δείγμα είναι το, δυστυχώς ημιτελές βιβλίο του, Οι Νεκρές Ψυχές, που αν κι ατελές έχει μείνει μοναδικό έργο για το είδος και τη δομή του με τον τρόπο που παρωδεί τα τότε γύρω του δεδομένα. Συνεπώς, δεν είναι πολιτικής τάσης, πεποίθησης ή πιστεύω, το πρόβλημα, αλλά όπως έχει ξανατονιστεί, είναι η μανία της Εξουσίας σαν εθισμός ναρκωτικού, και φυσικά το πανταχού παρόν Χρήμα & Συμφέρον, που φταίει πάντα. Γιατί όλα μα όλα, τα καθεστώτα, απ' άκρου σ' άκρον της πολιτικής σκηνής, έχουνε τις ίδιες λειτουργίες, -απλά το όνομα αλλάζει, κι εντάξει, ο βαθμός βιαιότητας που τις εφαρμόζει.

Το βιβλίο αυτό αρχικά αντιμετωπίστηκε άσχημα, αργότερα όμως απετέλεσε θέμα ατελείωτων συζητήσεων, σχολιασμών, κριτικών με κυρίως επαίνους. Στις μέρες μας, έφτασε να λογίζεται σαν ένα από τα κορυφαία του αιώνα και μάλιστα σχετικά πρόσφατα, το 2012, τοποθετήθηκε πολύ ψηλά στη λίστα των τοπ συγγραμμάτων παγκοσμίως κι όλων των εποχών. Είναι σχεδόν μοναδικό σαν σύγγραμμα, σχεδόν ανάδελφο.

Ο Όργουελ, έγραψε κι άλλο ένα επικό κι εξίσου συγκλονιστικό βιβλίο, το , αλλά κι άλλα πεζά, δοκίμια, άρθρα και ποιήματα, που όλα τους αξίζουν να τύχουνε της προσοχής ενός κοινού που ξέρει να διαβάζει σπουδαία και σημαντικά βιβλία. Ναι! υπήρξε πρώτα ποιητής, ύστερα πολιτικοποιημένος και μετά άνθρωπος και μάλιστα ευαίσθητος, παρ' όλη την τραχύτητα που βγαίνει συχνά από τις σελίδες του. Ένας αλαφροΐσκιωτος καλλιτέχνης με όραμα, που δυστυχώς δεν είδε, αλλά και δεν θα προλάβαινε, σε μόλις 47 χρόνια ζωής, με τα προς το τέλος του χρόνια, πολύ καταπονημένος από τη νόσο και νικημένος. Στο Γιου-τούμπ, υπάρχουνε τα τελευταία του λόγια σε μια 1984 συνέντευξη που παραχώρησε λίγες μέρες προτού πεθάνει, αφήνοντας μάλιστα μια παρακαταθήκη, που αξίζει να την αναζητήσει κανείς και να την ακούσει προσεκτικά.

# data[].attributes.attachment_link.title
Η ΦΑΡΜΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ - Τζωρτζ Όργουελ / Audiobook

# data[].attributes.attachment_link.description
"Η Φάρμα των Ζώων" είναι νουβέλα του Βρετανού συγγραφέα Τζορτζ Όργουελ. Πρόκειται για μια αλληγορική πολιτική σάτιρα όπου οι πρωταγωνιστές του έργου είναι τα ζώα μιας φάρμας. Τα ζώα ξεσηκώνονται κατά του αφέντη τους κυρίου Τζόουνς και αναλαμβάνουν την διαχείριση της φάρμας με σκοπό να την κάνουν πρότυπο αγροτικής διαχείρισης...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ΜΙΑ ΓΟΥΦ ΦΙΛΙΑ

Ο Κούπερ, το μικρό σκυλάκι, αποφασίζει να φύγει για λίγο από το σπίτι του, για να κάνει νέους φίλους και να ζήσει αξέχαστες περιπέτειες. Νιώθει πολύ χαρούμενο, όταν τελικά συναντάει τέσσερα σκυλάκια που φαίνεται να μοιάζουν τόσο πολύ, αλλά σύντομα καταλαβαίνει ότι ο κόσμος τους είναι πολύ διαφορετικός. Η διαφορετικότητα τους όμως δεν θα σταθεί εμπόδιο στην φιλία τους, αλλά αντίθετα θα την δυναμώσει! Λίγα λόγια για την συγγραφέα: Η Ευαγγελία Ζώρα γεννήθηκε το 2002, μεγάλωσε στην Κοζάνη και σπουδάζει στο Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών του πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Το "Μια γουφ φιλία" είναι το πρώτο της παιδικό παραμύθι.

Συγγραφέας: Ευαγγελία Ζώρα
Έκδοση: Ιδιωτική έκδοση
Έτος έκδοσης: 2021
ISBN: 978-618-00-3121-9
Μέγεθος: σελ. 16 / 4.1 Mb
Μορφή: Pdf Online, Audiobook
Μία γουφ φιλία - Ευαγγελία Ζώρα
Κατηγορία: ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Tags: AudioBooks Greek / Ακουστικά-Ηχητικά Βιβλία στα Ελληνικά, PDF, ΒΙΒΛΙΑ - ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΜΕ ΑΔΕΣΠΟΤΑ ΖΩΑ, ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΖΩΡΑ, ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ - ΑΥΤΟΕΚΔΟΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ, ΠΑΙΔΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ - ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΜΕ ΖΩΑ

# data[].attributes.attachment_link.title
ΜΙΑ ΓΟΥΦ ΦΙΛΙΑ - Ευαγγελία Ζώρα [ebook & audiobook]

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο Κούπερ, το μικρό σκυλάκι, αποφασίζει να φύγει για λίγο από το σπίτι του, για να κάνει νέους φίλους και να ζήσει αξέχαστες περιπέτειες. Νιώθει πολύ χαρούμενο, όταν τελικά συναντάει τέσσερα σκυλάκια που φαίνεται να μοιάζουν τόσο πολύ, αλλά σύντομα καταλαβαίνει ότι ο κόσμος τους είναι πολύ διαφορετικός....