# data[].attributes.body
Het boek is heel interresant geschreven. Dit basseer ik op verschillende gebeurtenissen die zich in het verhaal hebben afgespeeld. Allereerst moet vermeld worden dat het hier gaat om een psychologische horror. Dit zorgt ervoor dat je op verschillende momenten echt in het verhaal gaat zitten. Je raakt echt geboeit in de momenten die de personages meemaken, met in het bijzonder het moment waarin er ingezoomd wordt op het leven van Lemorne. In deze gebeurtenissen wordt duidelijk in wat voor een psychologisch probleem Lemorne zich bevindt. Het is daarom ook interresant om te lezen wat hij denkt. Dit stukje psychologie trekt mij zeker aan in het verhaal. Ook vind ik de gebeurtenissen van Rex interessant om te lezen. De manier waarop hij zijn vrouw probeert te achterhalen en de manier waarop hij reageert op het voorstel van Lemorne zorgen ervoor dat het een interessant boek is om te lezen, omdat je bij de bovengenoemde gebeurtenissen van de personages vanuit een psychologische kant gaat bekijken.

# data[].attributes.body
Kalm blijven, dacht hij, en een tomeloze paniek plantte zich voort in zijn bloedvaten, sneller dan zijn bloed. Kalm blijven, iets doen om te bedaren. Maar de gedachte dat wat kalm zou zijn hier jammerlijk opgesloten zou zitten maakte hem gek van angst. De wanden klemde hem vast, zonder hoop. (p. 94)

In dit boek zitten heel veel mooie stukken, het is echt een heel mooi geschreven boek. Belangrijke stukken zoals het einde en de climax zijn, naar mijn mening, half poëtisch geschreven. Ondanks dat het heel mooi geschreven is, en dus met dat stukje poëzie erin, blijft het nog steeds makkelijk te lezen. Het boek blijft je boeien, en dit komt echt puur doordat het mooi geschreven is. Pas wanneer je dit boek leest weet je pas wat ik hier écht mee bedoel, ook snap je dan waarom het boek zo goed ontvangen werdt bij de pers.

# data[].attributes.body
Rex en Saskia zijn opweg met z'n tweetjes naar het Zuiden van Frankrijk. Rex rijdt altijd, omdat Saskia het eng vindt. Ze stoppen bij een tankstation om even de benen te strekken. Saskia gaat wat te drinken halen en wilt daarna verder rijden, zodat Rex rustig kan uitrusten. Maar tot Rex' zijn verbazing komt Saskia het tankstation niet meer uitgelopen. Hij probeerd er alles aan te doen om uit te zoeken waar ze heen is. Niemand weet het, ze lijkt van de aardbodem verdwenen.
Na enige tijd later gaat Rex op vakantie met Lieneke. Ze hebben het over de verdwijning van Saskia en dat ze nog steeds niet terug is.
Niet veel later dan dit meldt een man zich, Lemorne, hij weet meer over de zaak. Hij zet Rex voor een onmogelijke keuze. Kan Rex zijn leven opofferen om te weten te komen wat er met zijn vrouw gebeurt is?

# data[].attributes.body
Ik vind de vertelsituatie niet zo goed passen bij het onderwerp van het verhaal, omdat het verhaal vooral over de gevoelens gaan. Deze kunnen gekleurd zijn, omdat iedere persoon gevoelens anders ervaard. De gevoelens van Rex worden onder woorden gebracht door de auctoriale verteller, dit is een objectief perspectief, maar wanneer de gevoelens van de hoofdpersoon, naar mijn mening, belangrijk zijn voor het verhaal, vind ik het ik-perspectief beter passen. Ook bij de andere belangrijke personages in het boek, zoals Lemorne, past dit perspectief beter. Hij heeft namelijk een rare tik. Omdat hij psychisch dus niet helemaal honderd procent is, zou het ik-perspectief beter hierbij passen, omdat dit de psychische afwijking extra benadrukt.
Wanneer je een stukje van het verhaal omzet naar een ik-perspectief krijgt het al een veel mooier effect:

Met Saskia's mand onder mijn armen reconstrueerde ik mijn beweging vanaf het moment dat ik haar voor het laatst had gezien. Ik noteerde de tijd. Daarna timede ik haar tocht naar binnen. [...] De tijden klopten. Ik kon haar gefotografeerd hebben, maar aan de foto zelf was het niet te zien. (p.24)

Dit zorgt ervoor dat je veel meer de gedachtes en gevoelens van de hoofdpersoon laat spreken. En zeker in een psychische thriller is dit zeker een verbetering naar mijn mening.

# data[].attributes.body
Het perspectief in dit verhaal is de auctoriale verteller, ookwel de alwetend perspectief. Deze is zeker betrouwbaar, want hij kijkt als het ware van boven op de gebeurtenissen. Omdat hij dus op deze manier een objectief beeld kan krijgen van wat er aan de hand is kun je zeker zeggen dat deze verteller betrouwbaar is. Ook worden er namelijk gedachtes van alle personages gebruikt, zo krijg je dus nog meer een eerlijk beeld.

# data[].attributes.body
En ook in de hondervijenveertig brieven uit Frankrijk die ten slotte op Rex' postbusnummer arriveerdn stond niets dat enig licht kon werpen op zijn verwijning of die van Saskia. Van geen werd ooit nog iets vernomen - ze leken van de aardbodem verdwenen (p. 98)

# data[].attributes.body
In dit boek wordt gebruik gemaakt van het auctoriaal perspectief. Dit perspectief volgt in het begin het leven van Saskia en Rex toen ze nog samen waren. In het tweede grote deel het leven van Lemorne en op het laatst kijkt de auctoriale verteller neer op de gebeurtenissen van beide personages.

"God wat flauw", dacht hij. Uit de verste hoek van zijn rechteroog probeerde hij te zien hoe Saskia reageerde. Ze perste haar lippen opeen en zette grote ogen: een clownachtig gezicht dat een vaste betekenis tussen hen had: aanbod tot verzoening. Ze keken elkaar aan en lachten. (p.9)

In het begin kun je duidelijk zien dat het de auctoriale verteller is. Dit komt door het feit dat er staat "Dacht hij" en niet "Dacht ik".
Uit dit stukje wordt duidelijk dat hier de verhaallijn van Lemorne wordt belicht.

Ze trok haar mond scheef en keek naar buiten waar haar man zojuist van de pomp was weggereden. "ikben niet sterk," zei ze. "Het zal wel overgaan," lachte Lemorne. (p.63)

# data[].attributes.body
De thematiek van het boek kan in één zin onder woorden gebracht worden:

De thematiek van het boek is "eenzaamheid", want in het boek wordt duidelijk gemaakt dat er na de dood niks anders is dan eenzaamheid.

Dit vind ik nogmaals omdat de hoofdpersonage al vanaf het begin alleen is, hij krijgt zijn vrouw ook nooit meer te zien. En helemaal op het laatst, wanneer hij hetzelfde ondergaat als zijn vrouw is hij nog meer alleen. Ook zijn vrouw is vanaf het begin van het boek alleen. Omdat ze allebei sterven, blijven ze echt helemaal alleen achter, mede door de afstand die nog steeds tussen hun beide zit.

# data[].attributes.body
In dit verhaal zit wel degelijk een leidmotief. Het hele verhaal lang gaat het over de gebeurtenis in het begin van het boek. Waar is Saskia, de vrouw van Rex? En wat is er met haar gebeurt? In het begin krijg je geen antwoord op deze vraag, maar in ieder hoofdstuk kom je er steeds meer achter dat je dichter bij het antwoord komt. Er is ook altijd weer een terug koppeling aan deze gebeurtenis. Een ander verhaal motief is de nachtmerrie van Saskia. Dit is over dat ze alleen in de ruimte zat, in een goud ei. Dit komt in het begin voor en op het einde van het boek (zie citaten van [5] Thematiek - A).

# data[].attributes.body
Dit lied gaat over dat ze alleen is. Wanneer je de tekst vertaald kom je uit op dit:

Ik hoor het tikken van de klok
ik lig hier, de kamer is pikdonker.
Ik vraag me af waar je vanavond bent.
Geen antwoord aan de telefoon.
En de nacht gaat zo langzaam voorbij,
Ik hoop dat het niet zal eindigen hoewel:
Alleen. (couplet 1)

In het boek gaat het al vanaf het begin over het feit dat de hoofdpersoon, Rex, zijn vrouw, Saskia kwijt raakt op het TOTAL-tankstation. Hij voelt wat zijn vrouw voelt: alleen. In het hele boek wilt hij weten waar zijn vrouw is. Wanneer hij de kans krijgt om dat te weten, is er weer meteen een terugkoppeling met het begin, wanneer hij zich alleen voelt in de donkere kist, leegte, alleen. Het lied gaat, zoals je in de vertaling van de songtekst kunt lezen, over een persoon die ook wacht op zijn of haar partner. Hij of zij voelt zich heel erg alleen zonder de andere persoon. Dit is een (bijna) gelijkenis met het boek.

# data[].attributes.attachment_link.description
Music video by Céline Dion performing Alone. (C) 2008 Sony Music Entertainment Canada Inc.

# data[].attributes.body
Toen ze klein was had ze eens gedroomd dat ze opgesloten zat in een gouden ei dat door het heelal vloog. Alles was zwart. Er waren niet eens sterren, ze zou er altijd in moeten zitten, en ze kon niet doodgaan. Er was maar één hoop. Er vlog nog zo'n gouden ei door de ruimte, als ze tegen elkaar botsten zouden ze allebei vernietigd zijn, dan was het afgelopen. (p.14)

Met dit stuk tekst wordt de titel al een beetje verklaard. Maar niet veel later wordt het nog eens versterkt met een ander citaat. Hierin wordt duidelijk wat er met deze beeldspraak nou eigenlijk echt bedoel wordt.

Het was alsof hij voelde wat zij nu voelde - de angst en de eenzaamheid van het gouden ei, en alsof daarmee zijn wens eindelijk in vervulling was gegaan: één met haar worden. (p.25)

Het beeldspraak uit het eerste citaat wordt werkelijkheid op het einde van het boek. Het gaat over het stukje

Alles was zwart. Eer waren niet eens sterren.....

[spoiler alert]

Wanneer de hoofdpersonage in een kist gestopt wordt, wordt dit nog eens herhaald, het komt dus terug.

Rex werd wakker. Hij opende zijn ogen, maar voor wat hij zag maakte dat geen verschil: zwart. Hij voelde dat hij alleen was. [...] Hij lag in het zwart, met niets waar hij zijn achtst aan kon hechten. (p.93)

# data[].attributes.body
"Pardon, een moment," zei Lemorne, en hij reikte achter haar langs. In een plotselinge wilde ademhaling veerde ze van hem weg; Lemorne kromde zijn arm en drukte zijn hand in haar gezicht, trillend en krachtig. Ze spande haar rug, als een schoonspringster die klaar staat op de plank - toen ze haar blikjes liet vallen en langs de bank omlaag gleed. "Hebbes," dacht Lemorne. (p.73)

Het boek is heel spannend. Het zit namelijk vol met verschillende cliffhangers en open plekken. Een belangrijke open plek is natuurlijk de verdwijning van Saskia op het TOTAL-tankstation. Ze ging namelijk blikjes drinken halen, maar ze kwam niet terug. Ook is het boek opgedeeld in 5 delen. Ieder deel bouwt de spanning op naar een hoogtepunt, en wanneer dat bereikt is stopt het hoofdstuk en blijf je met een grote vraag zitten; "Hoe nu verder?" of "En wat gebeurt er nu?" Om deze redenen, dus dat het boek vol zit met open plekken en cliffhangers, vind ik het boek razend spannend.

# data[].attributes.body
Eerste druk: 1984
Drieëndertigste druk 2011

1984 Tim Krabbé
Omslagontwerp: Tessa van der Waals
Foto auteur: Koos Breukel
www.uitgeverijprometheus.nl
ISBN 978 90 446 1806 8

# data[].attributes.body
"Het Gouden Ei (1984), de klassieker van Tim Krabbé, werd tweemaal verfilmd: In Nederland als Spoorloos (1988) en in de Verenigde Staten als The Vanishing (1993). Het boek werd wereldwijd vertaald en er werden meer dan een kwart miljoen exemplaren van verkocht.

# data[].attributes.body
"Subtieler, suggestiever, Spannender blik in de afgronden van de ziel is niet mogelijk.

# data[].attributes.body
"Tim Krabbés slimme psychoroman is een meesterwerk."

# data[].attributes.body
"Een meesterwerkje"

# data[].attributes.body
"Een verpletterende oefening in psychologische horror. Deze bedrieglijk eenvoudige roman verkoopt de lezer een dreun die hem doet duizelen."

# data[].attributes.body
"Een fascinerend verhaal, uitstekend geschreven, met goed getimede informatie en virtuoze tempowisselingen: een juweeltje."

# data[].attributes.body
Gelijkmatig als ruimteschepen bewogen de cabines vol toeristen zich over de lange brede weg naar het zuiden.