# data[].attributes.body
De maan verschijnt
en jij komt op bezoek
in mijn herinnering

Je zwijgt en lacht
verzacht de pijn voor even
totdat ik weer ontwaak
met niets, alleen

De tijd heeft spijt
dat hij zich heeft vergist
en zelfs de wind huilt van pijn
heeft jou gemist

De maan verdwijnt
laat mij met lege handen
de nacht ze neemt je mee
en laat mij alleen

met lege handen: zonder iets ergens iets aan hebben gehad

# data[].attributes.body
vaak weg
dagen niet thuis
niet meer genieten
van de rust in huis
't is hard werk
en al is het ook fijn
er zijn van die momenten
dat ik o zo graag bij jou zou zijn

en dan ben je daar
ik zie je gezicht
binnen in m'n ogen
schijnt een hemelslicht
en je bent zo dichtbij
en zo levensgroot
je kijkt me aan
en lacht je tanden bloot
en ik weet

al is m'n wereld nog zo grauw
ik vind altijd m'n troost bij jou
de hardste waarheid wordt verzacht
als jij maar naar me lacht
als jij maar naar me lacht

lacht je tanden bloot: lachen.
m'n wereld nog zo grauw: dat de wereld voor jou saai is.
hardste waarheid word verzacht: dat de waarheid minder erg word gemaakt.

# data[].attributes.body
Weer een bericht van jou
met het zelfde gezeur
wanneer snap je het nauw.

Vragen hoe het met me gaat
en of je op de koffie mag komen
nee natuurlijk niet jij jij ligt zo ver         van mij
jij komt niet voor in mijn gemeente.

Denk eens terug, ver terug in de tijd
weet je nog hoe jij en ik nog maar klein waren
en nu zijn wij groot.
met bedrijven zo groot zo hoog.

De nachten zo grauw

Ik ben Tilburg

Een grootse stad tot de volgende keer

als je op bezoek komt.

Ivo van der Heijden

# data[].attributes.body
ogen volgen je
door de diepste bergen heen
een egaal gezicht

# data[].attributes.headline
opdracht 11 VB limerick                                   

# data[].attributes.subject
opdracht 11 VB limerick                                   

# data[].attributes.body
dit is maar een heel klein berichtje, het lijkt wel wat op een gedichtje. wat woordenpatronen, gelet op klemtonen maar 't lezen? ach, niemand verplicht je!

# data[].attributes.body
Bij die voorbeelden van zwart, wit, vrouw, dik, dun daar had ik dat ik steeds harder ging, maar zij ging steeds harder en begon weer opnieuw met zacht en ging weer harder. Het ritme was wel ongeveer gelijk. Gebaren gebruikte ik niet en zij juist wel dus daar zit wel een heel groot verschil in.

# data[].attributes.body
Soms loop ik 's nachts naar het Victorieplein,
Als kind heb ik daar namelijk gewoond.
Aan vader hand zijn zoon te zijn,
Op moeders schoot te zijn beloond

Om niet. Om niet is het, dat ik hier ga,
De vrieskou in mijn jas laat dringen,
Alsof de tijd zich ooit zou laten dwingen,
Terwijl ik roerloos in de deurpost sta

Om thuis te komen. En zo simpel is de gang
Om tot dit moeilijk inzicht te geraken:
Dat ik geen kind meer ben; dat ik verlang

Naar iemand die nooit kon bestaan:
Een jongetje dat alles goed zou maken -
de tijd die stilstond en hem liet begaan.

# data[].attributes.body
redelijk gedicht maar je weet niet meteen als je het leest dat het over Tilburg gaat.

# data[].attributes.body
In deze corona tijden,
zullen veel mensen lijden.
Misschien familieleden sterven,
maar ook met verdriet erven.
het leven gaat verder,
sommige mensen hebben het erger.
Blijf binnen het is beter maar je zult niets of minder gaan innen.

# data[].attributes.body
onderwerp: corona
vraag 1: agressief
vraag 2: stinkend
vraag 3: smerig
vraag 4: zacht hobbelig
vraag 5: zoemend

# data[].attributes.body
past goed bij de tijd waar we nu in leven en goed rijmschema aangehouden. Het past alleen niet bij de brainstorm want ik zie alleen het kernwoord erin terugkomen.

# data[].attributes.body
In deze tijd met die agressieve stinkende maar ook zachte wezens zullen mensen sterven,
Maar ook met verdriet erven.
Het leven gaat verder en denk na sommige mensen hebben het erger. Blijf binnen, je zult dan wel niets of iets minder innen