# data[].attributes.headline
รายชื่อ สมาชิก

# data[].attributes.subject
รายชื่อ สมาชิก

# data[].attributes.body
นาย ณัฐพนธ์ ปั้นหุ่น 5

นางสาว ณัฐชยา ลาเทศ 17

นางสาว ปณิดา คำสิทธิ์ 22

นางสาว ศศิกานต์ มั่นเขตกิจ 23

# data[].attributes.headline
ตัวอย่างการละเล่นพื้นบ้านภาคอีสาน

# data[].attributes.subject
ตัวอย่างการละเล่นพื้นบ้านภาคอีสาน

# data[].attributes.body
ชักคะเย่อ: จัด คนเล่นออกเป็น 2 พวก ให้มีกำลังพอๆ กัน เมื่อแบ่งพวกเสร็จแล้ว ให้ไปอยู่คนละข้างของไม้หรือเชือกนั้น ให้คนหัวแถวจับก่อนข้างละคน นอกนั้นให้จับเอวกันตลอดทั้งสองข้าง เมื่อให้สัญญาณแล้วต่างฝ่ายก็ลงไปข้างหลังทุกคนระเบียบการ ตัดสิน ใช้ตัดสินกันเองหรือให้มีผู้ตัดสิน 1 คน ยืนตรงกลางให้สัญญาณและตัดสินได้ เพื่อให้รู้แน่ว่าฝ่ายใดแพ้ชนะจะปักธงไว้ตรงกลางก็ได้ ฝ่ายใดถูกดึงเลยเขตได้หมดตั้งแต่หนึ่งศอกขึ้นไปนับเป็นแพ้ เมื่อแพ้แล้วไม่มีปรับให้ร้องรำอย่างใดเลย

เสือกินหมู: การเล่นเสือกินหมู

จะนิยมเล่นในงานศพ ไม่นิยมเล่นตามบ้านถือว่าขะลำผิดฮีตผิดคอง

ตามจารีตอีสาน ส่วนใหญ่ผู้เล่นจะเป็นผู้ชาย การเล่นจะเล่นทีละ 2 คน อุปกรณ์การเล่น จะมีกระดาษหรือกระดานที่เขียนตารางสี่เหลี่ยมไว้ 16 ช่อง ตัวเปี้ยเสือ จำนวน 4 ตัว และตัวเปี้ยหมู จำนวน 12 ตัว

กติกาการเล่น เบื้อเสือสามารถกินเปี้ยหมูได้ แต่เปี้ยหมูจะกินเปี้ยเสือไม่ได้

วิ่งเปรี้ยว: การเล่นวิ่งเปี้ยว จะนิยมเล่นตาม สนามหญ้า หรือลานกว้าง ๆ จำนวนผู้เล่นไม่จำกัด ยิ่งเล่นหลายตนยิ่งสนุก อุปกรณ์การเล่นมีเพียงผ้า 2 พื่น เสาหรือหลัก ซึ่งอาจจะใช้คนเล่นยืนเป็นหลักก็ได้

การเตรียมสถานที่เล่น จะปักเลาหรือหลัก 2 เลาให้ห่างกันพอสมควร การเล่นจะแบ่งออกเป็น 2 พ่าย เท่า ๆ กัน เมื่อเริ่มเล่น ให้ผู้เล่นเข้าแถวเรียงหนึ่งหลังเสาของแต่ละ ฝ่าย เพื่อเตรียมตัววิ่ง

เมื่อได้ยินสัญญาณให้วิ่ง ให้ตนวิ่งคนแรกของแต่ละพ่ายวิ่งถือผ้าไปวนเลาของพ่ายตรงบ้ามแล้ววิ่งกลับมาส่งผ้าให้คนถัดไปในพ่ายเดียวกันวิ่งต่อ ฝ่ายไหนวิ่งไปแตะหลังพ่ายตรงข้ามได้ก่อนก็จะเป็นพ่ายชนะ

ถ้าในแณะที่วิ่งผ้าหลุดมือ ผู้วิ่งพ่ายตรงบ้ามใช้ผ้าตีผ้าที่ทำหลุดได้ พ่ายตีก็จะเป็น ฝ่ายชนะ หรีถ้าพ่ายใดทำผ้าหลุดมือ ผู้วิ่งคนถัดไปในพ่ายเดียวกัน ต้องรีบวิ่งไปหยิบผ้าแล้ววิ่งต่ออย่าให้ถูกดีได้ พ่ายไดวิ่งไล่แตะได้มากกว่าจะเป็นพ่ายชนะ

มะล้อกก๊อกเเก๊ก: การเล่นมะลอกก๊อกแก๊ะ หรือการเลนวิงไลจับ จะเลนกันครั้งละ 3-4 คน หรือมากกวานันสามารถเลนได้ทั้งสนามหญ่า ลานบ่าน ลานวัด โดยจะแบงผู้เลนออกเป็น 2 ฝาย คือ ฝายเอื่อย (พี่)จะมีผู้เล่น ! คน และผู้เล่นที่เหลือจะเป็นฝายเด็ก ๆ ที่จะชวนเอื้อยไปดูหนัง ในการเล่นจะมีการพูดจาโต้ตอบกันแล้วเอื้อยก็จะริ่งไล่จับเด็ก ๆ ใครถูกจับได้ก็จะมาเป็นเอื้อยเทน

การเล่นมะล้อกก็อกแก๊ก ช่วยฝึกไหวพริบ ฝึกความสามัคคี ความว่องไว ได้ออกกำลังกาย และสร้างความสนุกสนาน

ลิงชิงหลัก: การเลนลิงชิงหลัก จะเลนกันอยางน่อย 3 คน นิยมเลนในสวนหรือในบ้านโดยใช้ต้นไม้หรือเสาบ้านเป็นหลัก หรืออาจจะทำหลักขึ้นมาเองก็ได้ จำนวน หลักจะนอยกวาผูเลน 1 หลัก เชน เลน 3 คน ใชหลัก 2 หลัก วิธีการเล่น จะปักหลักไว้ให้มีระยะห่างกันประมาณ 3 เมตร สมมติให้ผู้เล่นคนหนึ่งเป็นลิงหลักลอย คือ ไม่มีหลักจับ ให้ยืนอยู่ตรงกลาง ผู้เล่นที่เหลือให้จับหลักไว้ เมื่อ สัญญาณการเล่นเกิดขึ้น ให้ผู้เล่นทุกคนวิ่งจากอีกหลักหนึ่งเปลี่ยนไปอีกหลักหนึ่งตาม ลักษณะของลิงที่ไมอยู่นิง ผูเลนทุกคนจะตองพยายามหาหลักจับให้ได ไดยสังเกตวาหลักไหนสะดวก ก็ให้รับวิ่งไปชิงหลักนั้นไว้ ผู้ที่ไม่มีหลักจับจะเป็นลิง

# data[].attributes.body
https://www.canva.com/design/DAGZd0irWrI/70GOPpX9oPaBCx1jUtdVMQ/edit?utm_content=DAGZd0irWrI&utm_campaign=designshare&utm_medium=link2&utm_source=sharebutton

# data[].attributes.headline
ประวัติความเป็นมา

# data[].attributes.subject
ประวัติความเป็นมา

# data[].attributes.body
ในอดีตเชื่อว่าเมื่ออัญเชิญผ้าพระบาทขึ้นเกวียนแห่ไปตามสถานที่ต่าง ๆ ในชุมชน จะทำให้โรคภัยไข้เจ็บของผู้คนที่เกวียนพระบาทชักลากผ่านไปทุเลาและหายลง อีกทั้งจะได้รับความโชคดี ทำให้แต่ละบ้านอยากอัญเชิญผ้าพระบาทไปประดิษฐานไว้ ทำให้เกิดกิจกรรมการเล่นชักเย่อเกวียนพระบาทขึ้นตามมา โดยแต่ละบ้านส่งทีมมาแข่งขันกัน ทีมใดชนะก็จะได้สิทธิ์ในการนำผ้าพระบาทไปประดิษฐานไว้หนึ่งปี ต่อมาภายหลังได้ยกเลิกไป เหลือแต่แข่งขันเพื่อความสนุกสนานและเสริมสร้างความสามัคคีในชุมชน ส่วนผ้าพระบาทผืนที่นำมาจากภาคใต้เก็บรักษาไว้ที่วัดตะปอนน้อย ผืนของวัดตะปอนใหญ่เป็นการคัดลอกขึ้นมาเพื่ออัญเชิญขึ้นเกวียนในการแข่งชักเย่อที่วัดตะปอนใหญ่

# data[].attributes.headline
ความหมายการละเล่นชักกะเย่อ

# data[].attributes.subject
ความหมายการละเล่นชักกะเย่อ

# data[].attributes.body
คำว่า "ชักเย่อ" หมายถึง การเล่นหรือกิจกรรมที่สองฝ่ายหรือมากกว่านั้นยืดเชือกหรือสิ่งของบางอย่างแล้วพยายามดึงให้ไปข้างฝ่ายตน โดยมีการดึงไปมาเพื่อให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งสามารถควบคุมหรือเอาชนะได้ โดยปกติจะเล่นในรูปแบบของการแข่งขันที่ใช้กำลังร่วมกับทักษะการดึงเชือกหรือวัตถุออกจากกัน.

# data[].attributes.body
ในภาคอีสานของไทย "ชักเย่อ" หรือที่บางทีก็เรียกว่า "ชีกเย่อ" เป็นกิจกรรมที่คล้ายกับการเล่นชักเย่อทั่วไป แต่จะมีลักษณะเฉพาะที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมท้องถิ่น เช่น การใช้เชือกหรือวัสดุธรรมชาติในการเล่น ซึ่งมักจะจัดขึ้นในงานเทศกาลต่างๆ เช่น ประเพณีบุญบั้งไฟ หรือประเพณีอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับการรวมตัวของชุมชน.

กิจกรรมนี้มีจุดประสงค์เพื่อเสริมสร้างความสามัคคีและความสนุกสนานในชุมชน โดยผู้เล่นจะแบ่งออกเป็นสองฝ่ายและพยายามดึงเชือกให้ไปข้างฝ่ายของตน. "ชีกเย่อ" ในภาคอีสานจึงเป็นกิจกรรมที่ผสมผสานทั้งความสนุกสนานและความร่วมมือของชุมชน

# data[].attributes.headline
นาย ณัฐวุฒิ พรมเพียร เ

# data[].attributes.body
นาย ณัฐวุฒิ พรมเพียร เลขที่9

นางสาว พัชราพร ไกรสังข์ เลขที่21

นางสาว กชพรรณ บัวเพชร เลขที่20

นางสาว วันวิษา ศิลอยู่ เลขที่22

นางสาว นภัสสร เทพลักษณ์ เลขที่31

# data[].attributes.headline
ประเภทของการละเล่นพื้นบ้าน ภาคอีสาน

# data[].attributes.subject
ประเภทของการละเล่นพื้นบ้าน ภาคอีสาน

# data[].attributes.body
แบ่งได้ตามลักษณะการเล่น เช่น

การละเล่นแบบแข่งขัน การละเล่น

เพื่อความบันเทิง และการละเล่นที่

ฝึกทักษะเฉพาะ เช่น ทักษะการทรงตัวและการใช้มือ