# data[].attributes.body
"Dit is Georges, toen nog in de fleur van zijn zijn leven." Dit is de eerste zin van mijn boek 'land van verwarring'. Mijn boek gaat over Georges en Roger, allebei grootvader en op palliatieve zorg en delen een kamer. Sofie is de kleindochter van George , en Tim kleinzoon van Roger Roger wil dood, Georges van zijn leven niet. Na vele bezoeken bij hun grootvaders krijgen Sofie en Tim stilaan gevoelens voor elkaar...

# data[].attributes.body
Is sterven het allereenzaamste moment van je leven? Door morfine wordt hij steeds minder pépé. Heimelijk snuif je zijn geur op voor later. Hij ruikt nog altijd naar sigaretten.

Roger stierf een week later.

We hebben het hun niet verteld. Ze waren te oud. Te moe. En wat had het voor zin? Ik heb er al jaren geleden mee leren leven.

# data[].attributes.body
Roger is mijn opa. En ik zat bij hem in de wagen. Broken lines, broken strings. Broken threads, broken springs. Broken idols, broken heads. People sleeping in broken beds. Mijn ouders konden het hem niet vergeven. Dat ene fatale moment van onoplettendheid veroorzaakte een breuk die nooit werd gehecht. Op mijn twaalfde besliste ik dat het genoeg was. Ik wilde hem terug, de opa die werd doodgezwegen.

# data[].attributes.body
Hij kan niet tegen de gedachte dat hij er binnenkort niet meer zal zijn. Dat alles gewoon doorgaat zonder hem. Ge zult me nogal missen, hé, Sofietje. Ge zult nogal huilen aan mijn graf. Zeg dat toch niet, pépé! I remember long ago ooh when the sun was shining, Yes and the stars were bright All trough the night And the sound of your laughter As I held you tight So long ago

# data[].attributes.body
Ze heet Elisabeth, zoals mijn oma.

Het leven is een lachertje, haha. Maar ik zou het niet willen missen.