# data[].attributes.body
https://padlet.com/OFOP/KM_naruszaniepraw

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
z dnia 24 czerwca 2021 r.

By odzwierciedlić Europejski Zielony Ład jako unijną strategię w zakresie zrównoważonego wzrostu gospodarczego oraz znaczenie przeciwdziałania zmianom klimatu zgodnie z zobowiązaniami Unii na rzecz realizacji porozumienia paryskiego i celów zrównoważonego rozwoju Organizacji Narodów Zjednoczonych, FST ma przyczynić się do uwzględnienia działań w dziedzinie klimatu i zrównoważenia środowiskowego oraz do osiągnięcia celu ogólnego, w ramach którego poziom wydatków na realizację celów klimatycznych w budżecie Unii ma osiągnąć 30 % i do zrealizowania ambicji przeznaczenia 7,5 % rocznych wydatków w ramach wieloletnich ram finansowych na cele w zakresie różnorodności biologicznej w 2024 r. oraz 10 % rocznych wydatków w ramach wieloletnich ram finansowych na cele związane z różnorodnością biologiczną w latach 2026 i 2027, przy uwzględnieniu faktu, że cele klimatyczne i cele dotyczące różnorodności biologicznej częściowo się pokrywają. Zasoby z puli własnej FST mają charakter dodatkowy w stosunku do inwestycji koniecznych do osiągnięcia ogólnego celu, jakim jest przeznaczanie 30 % wydatków z budżetu Unii na wspieranie celów klimatycznych. Zasoby te powinny w pełni przyczyniać się do osiągnięcia tego celu, wraz z zasobami przesuniętymi dobrowolnie z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1058 i Europejskiego Funduszu Społecznego Plus (EFS+) ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1057 . W związku z tym FST powinien wspierać działania, które są prowadzone z poszanowaniem norm i priorytetów Unii w zakresie klimatu i środowiska, nie czynią poważnych szkód dla celów środowiskowych w rozumieniu art. 17 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 i zapewniają transformację w kierunku gospodarki niskoemisyjnej w ramach dążeń do osiągnięcia neutralności klimatycznej Unii do roku 2050.

Aby zwiększyć dywersyfikację gospodarczą terytoriów dotkniętych skutkami transformacji, FST powinien zapewniać wsparcie przedsiębiorstwom i podmiotom gospodarczym, w tym poprzez wsparcie inwestycji produkcyjnych w mikroprzedsiębiorstwach oraz małych i średnich przedsiębiorstwach (MŚP). Inwestycje produkcyjne należy rozumieć jako inwestycje w środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne przedsiębiorstw w celu produkcji towarów i usług, przyczyniając się w ten sposób do akumulacji brutto i zatrudnienia. W przypadku przedsiębiorstw innych niż MŚP inwestycje produkcyjne należy wspierać tylko wówczas, gdy są one konieczne do ograniczenia utraty miejsc pracy wskutek transformacji poprzez tworzenie lub ochronę znacznej liczby miejsc pracy oraz gdy nie prowadzą one do przeniesienia produkcji ani nie są rezultatem przeniesienia produkcji. Inwestycje w istniejące zakłady przemysłowe, w tym zakłady objęte unijnym systemem handlu uprawnieniami do emisji, powinny być dozwolone, jeżeli przyczyniają się do transformacji w kierunku neutralnej dla klimatu gospodarki Unii do roku 2050 i prowadzą do uzyskania wartości na poziomie znacznie poniżej odpowiednich wskaźników ustanowionych do celów przydziału bezpłatnych uprawnień na podstawie dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady , oraz jeżeli zapewniają ochronę znacznej liczby miejsc pracy. Inwestycje takie powinny zostać odpowiednio uzasadnione w danym terytorialnym planie sprawiedliwej transformacji. W celu ochrony integralności rynku wewnętrznego i polityki spójności wsparcie na rzecz przedsiębiorstw powinno być zgodne z unijnymi zasadami pomocy państwa określonymi w art. 107 i 108 TFUE; w szczególności, wsparcie inwestycji produkcyjnych w przedsiębiorstwach innych niż MŚP powinno ograniczać się do przedsiębiorstw znajdujących się na obszarach wyznaczonych jako obszary objęte pomocą do celów art. 107 ust. 3 lit. a) i c) TFUE.

Ze względu na przyjęcie niniejszego rozporządzenia po rozpoczęciu okresu programowania, mając na uwadze potrzebę wdrażania FST w sposób skoordynowany i zharmonizowany, oraz w celu umożliwienia jego szybkiego wdrożenia, powinno ono wejść w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

Artykuł 1

Przedmiot i zakres stosowania

Niniejsze rozporządzenie ustanawia Fundusz na rzecz Sprawiedliwej Transformacji (FST) w celu zapewnienia wsparcia dla ludności, gospodarek i środowiska na terytoriach, które mierzą się z poważnymi wyzwaniami społeczno-gospodarczymi wynikającymi z procesu transformacji w kierunku osiągnięcia celów Unii na rok 2030 w dziedzinie energii i klimatu zgodnie z definicją w art. 2 pkt 11 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1999 oraz w kierunku neutralnej dla klimatu gospodarki Unii do roku 2050.

Niniejsze rozporządzenie określa cel szczegółowy FST, jego zasięg geograficzny i zasoby, zakres wsparcia z FST w odniesieniu do celu „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu", o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) 2021/1060, a także szczegółowe przepisy dotyczące programowania i wskaźników niezbędnych do monitorowania.

Artykuł 2

Cel szczegółowy

Zgodnie z art. 5 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (UE) 2021/1060 FST przyczynia się do realizacji jedynego celu szczegółowego, jakim jest umożliwienie regionom i ludności łagodzenia wpływających na społeczeństwo, zatrudnienie, gospodarkę i środowisko skutków transformacji w kierunku osiągnięcia celów Unii na rok 2030 w dziedzinie energii i klimatu oraz w kierunku neutralnej dla klimatu gospodarki Unii do roku 2050 w oparciu o porozumienie paryskie.

Artykuł 3

Zasięg geograficzny i zasoby w ramach celu „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu"

1. FST wspiera cel „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu" we wszystkich państwach członkowskich.

2. Zasoby FST w ramach celu „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu" udostępnione na zobowiązanie budżetowe na lata 2021-2027 wynoszą 7 500 000 000 EUR w cenach z 2018 r., jak ustalono w art. 110 ust. 1 lit. g) rozporządzenia (EU) 2021/1060.

3. Zasoby, o których mowa w ust. 2, mogą zostać zwiększone, w zależności od sytuacji, o dodatkowe zasoby alokowane w budżecie Unii oraz o inne zasoby zgodnie z mającym zastosowanie aktem podstawowym.

4. Komisja przyjmuje w drodze aktu wykonawczego decyzję określającą roczny podział dostępnych zasobów między państwa członkowskie, w tym dodatkowych zasobów, o których mowa w ust. 3, zgodnie z alokacjami określonymi w załączniku I.

Artykuł 4

Zasoby z Instrumentu Unii Europejskiej na rzecz Odbudowy

1. Działania, o których mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2020/2094, realizuje się na mocy niniejszego rozporządzenia z wykorzystaniem kwoty 10 000 000 000 EUR w cenach z 2018 r., o której mowa w art. 109 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (UE) 2021/1060, z zastrzeżeniem art. 3 ust. 3, 4, 7 i 9 rozporządzenia (UE) 2020/2094.

Kwotę tę uznaje się za inne zasoby, o których mowa w art. 3 ust. 3 niniejszego rozporządzenia. Jak stanowi art. 3 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2020/2094, kwota ta stanowi na potrzeby art. 21 ust. 5 rozporządzenia finansowego zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel.

2. Kwotę, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, udostępnia się na zobowiązanie budżetowe w ramach celu „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu" na lata 2021-2023 jako uzupełnienie zasobów, o których mowa w art. 3, w następujący sposób:

Udostępnia się kwotę 15 600 000 EUR w cenach z 2018 r. na wydatki administracyjne z zasobów, o których mowa w akapicie pierwszym.

3. Roczny podział kwoty, o której mowa w ust. 1 akapit pierwszy niniejszego artykułu, między państwa członkowskie określa się w decyzji Komisji, o której mowa w art. 3 ust. 4, zgodnie z alokacjami określonymi w załączniku I.

4. Na zasadzie odstępstwa od art. 14 ust. 3 rozporządzenia finansowego zasady dotyczące umarzania zobowiązań określone w tytule VII rozdział IV rozporządzenia (UE) 2021/1060 stosuje się do zobowiązań budżetowych opierających się na zasobach, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu. Na zasadzie odstępstwa od art. 12 ust. 4 lit. c) rozporządzenia finansowego zasobów tych nie można wykorzystywać na kolejny program ani na kolejne działanie.

5. Płatności na rzecz programów są księgowane na koncie najwcześniej otwartego zobowiązania w ramach FST, począwszy od zobowiązań z zasobów, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy, aż do ich wyczerpania.

Artykuł 5

Mechanizm zielonego nagradzania

1. W przypadku gdy na podstawie art. 3 ust. 3 zasoby FST zostaną zwiększone przed dniem 31 grudnia 2024 r., dodatkowe zasoby rozdziela się między państwa członkowskie zgodnie z udziałami krajowymi określonymi w załączniku I.

2. W przypadku gdy na podstawie art. 3 ust. 3 niniejszego rozporządzenia zasoby FST zostaną zwiększone po dniu 31 grudnia 2024 r., dodatkowe zasoby rozdziela się między państwa członkowskie zgodnie z metodyką określoną w akapicie drugim niniejszego ustępu na podstawie zmiany poziomu emisji gazów cieplarnianych z zakładów przemysłowych tych państw w okresie od 2018 r. do ostatniego roku, w odniesieniu do którego dostępne są dane, przekazywanych zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady . Zmianę poziomu emisji gazów cieplarnianych w każdym państwie członkowskim oblicza się poprzez agregację emisji gazów cieplarnianych tylko tych regionów na poziomie NUTS 3, które wskazano w terytorialnych planach sprawiedliwej transformacji zgodnie z art. 11 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.

Alokację dodatkowych zasobów dla każdego państwa członkowskiego określa się w następujący sposób:

3. Państwa członkowskie włączają dodatkowe zasoby do swoich programów i przedkładają zmianę programu zgodnie z art. 24 rozporządzenia (UE) 2021/1060.

Artykuł 6

Szczególne alokacje dla regionów najbardziej oddalonych i dla wysp

Przygotowując swoje terytorialne plany sprawiedliwej transformacji zgodnie z art. 11 ust. 1, państwa członkowskie szczególnie uwzględniają sytuację wysp i regionów najbardziej oddalonych, które mierzą się z poważnymi wyzwaniami społeczno-gospodarczymi wynikającymi z procesu transformacji w kierunku osiągnięcia celów Unii na rok 2030 w dziedzinie energii i klimatu oraz w kierunku neutralnej dla klimatu gospodarki Unii do roku 2050, mając na uwadze szczególne potrzeby tych wysp i regionów zgodnie z art. 174 i 349 TFUE.

Włączając takie terytoria do swoich terytorialnych planów sprawiedliwej transformacji, państwa członkowskie ustalają szczególną kwotę alokowaną dla tych terytoriów wraz z odpowiednim uzasadnieniem, przy uwzględnieniu szczególnych wyzwań dotyczących tych terytoriów.

Artykuł 7

Warunkowy dostęp do zasobów

1. W przypadku gdy państwo członkowskie nie zobowiązało się do realizacji celu zakładającego osiągnięcie przez Unię neutralności klimatycznej do roku 2050, udostępnia się na programowanie i włącza do priorytetów tylko 50 % rocznych alokacji dla tego państwa członkowskiego określonych zgodnie z art. 3 ust. 4 i art. 4 ust. 3.

W drodze odstępstwa od art. 10 ust. 1 niniejszego rozporządzenia pozostałe 50 % rocznych alokacji nie jest włączane do priorytetów. W takim przypadku w programach wspieranych z FST i przedłożonych zgodnie z art. 21 rozporządzenia (UE) 2021/1060 uwzględnia się tylko 50 % rocznych alokacji FST w tabeli, o której mowa w art. 22 ust. 3 lit. g) ppkt (ii) tego rozporządzenia. W tabeli, o której mowa w art. 22 ust. 3 lit. g) ppkt (i) tego rozporządzenia, wskazuje się osobno alokacje dostępne na programowanie i alokacje, które nie są objęte programowaniem.

2. Komisja zatwierdza programy zawierające priorytet FST lub zmiany takich programów, tylko w przypadku gdy spełnione są wymogi określone w objętej programowaniem części alokacji zgodnie z ust. 1.

3. Jak tylko państwo członkowskie zobowiąże się do realizacji celu zakładającego osiągnięcie przez Unię neutralności klimatycznej do roku 2050, może ono przedłożyć wniosek o zmianę każdego programu wspieranego z FST zgodnie z art. 24 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2021/1060 oraz uwzględnić alokacje nieobjęte programowaniem, które nie zostały umorzone.

4. Zobowiązania budżetowe są zaciągane na podstawie tabeli, o której mowa w art. 22 ust. 3 lit. g) ppkt (i) rozporządzenia (UE) 2021/1060. Zobowiązań dotyczących alokacji nieobjętych programowaniem nie można wykorzystywać na płatności ani nie uwzględnia się ich w podstawie obliczeń płatności zaliczkowych zgodnie z art. 90 tego rozporządzenia, dopóki nie zostaną one udostępnione na programowanie zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu.

Na zasadzie odstępstwa od art. 105 rozporządzenia (UE) 2021/1060, w przypadku gdy dane państwo członkowskie do dnia 31 grudnia każdego roku począwszy od 2022 r. nie zobowiąże się do realizacji celu zakładającego osiągnięcie przez Unię neutralności klimatycznej do roku 2050, zobowiązania budżetowe na rok poprzedni dotyczące alokacji nieobjętych programowaniem zostają umorzone w całości w roku następnym.

Artykuł 8

Zakres wsparcia

1. FST wspiera tylko takie działania, które są bezpośrednio związane z jego celem szczegółowym określonym w art. 2 i przyczyniają się do realizacji terytorialnych planów sprawiedliwej transformacji ustanowionych zgodnie z art. 11.

2. Zgodnie z ust. 1 FST wspiera wyłącznie następujące działania:

inwestycje w energię odnawialną zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 , w tym z określonymi w tej dyrektywie kryteriami zrównoważonego rozwoju, i w efektywność energetyczną, w tym do celów ograniczania ubóstwa energetycznego;

Ponadto FST może wspierać, na obszarach wyznaczonych jako obszary objęte pomocą do celów art. 107 ust. 3 lit. a) i c) TFUE, inwestycje produkcyjne w przedsiębiorstwach innych niż MŚP, pod warunkiem że inwestycje te zostały zatwierdzone jako część terytorialnego planu sprawiedliwej transformacji w oparciu o informacje wymagane na podstawie art. 11 ust. 2 lit. h) niniejszego rozporządzenia. Takie inwestycje są kwalifikowalne tylko wówczas, gdy są niezbędne do realizacji terytorialnego planu sprawiedliwej transformacji, gdy przyczyniają się do transformacji w kierunku neutralnej dla klimatu gospodarki Unii do roku 2050 oraz do realizacji powiązanych celów środowiskowych, gdy ich wsparcie jest konieczne do utworzenia miejsc pracy na danym terytorium i gdy nie prowadzą do przeniesienia produkcji zgodnie z definicją w art. 2 pkt 27 rozporządzenia (UE) 2021/1060.

FST może również wspierać inwestycje w celu osiągnięcia redukcji emisji gazów cieplarnianych pochodzących z działań wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE, pod warunkiem że takie inwestycje zostały zatwierdzone jako część terytorialnego planu sprawiedliwej transformacji w oparciu o informacje wymagane na podstawie art. 11 ust. 2 ppkt (i) niniejszego rozporządzenia. Takie inwestycje są kwalifikowalne tylko wówczas, gdy są niezbędne do realizacji terytorialnego planu sprawiedliwej transformacji.

Artykuł 9

Wyłączenie z zakresu wsparcia

FST nie wspiera:

przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji zgodnie z definicją w art. 2 pkt 18 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 , chyba że zezwolono na to na mocy tymczasowych zasad pomocy państwa ustanowionych w celu uwzględnienia wyjątkowych okoliczności lub w ramach pomocy de minimis, aby wesprzeć inwestycje zmniejszające koszty energii w kontekście transformacji energetycznej;

Artykuł 10

Programowanie zasobów FST

1. Zasoby FST są programowane dla kategorii regionów, w których znajdują się dane terytoria, na podstawie terytorialnych planów sprawiedliwej transformacji ustanowionych zgodnie z art. 11 i zatwierdzonych przez Komisję jako część programu lub zmiana programu. Zaprogramowane zasoby przybierają formę co najmniej jednego specjalnego programu albo co najmniej jednego priorytetu w ramach programów.

Komisja zatwierdza program lub zmianę programu tylko wówczas, gdy wskazanie terytoriów najbardziej dotkniętych negatywnymi skutkami procesu transformacji przedstawione w odpowiednim terytorialnym planie sprawiedliwej transformacji zostało należycie uzasadnione, a terytorialny plan sprawiedliwej transformacji jest zgodny ze zintegrowanym krajowym planem w dziedzinie energii i klimatu danego państwa członkowskiego.

2. Priorytet lub priorytety FST obejmują zasoby FST, na które składają się całość lub część alokacji FST dla państw członkowskich oraz zasoby przesunięte zgodnie z art. 27 rozporządzenia (UE) 2021/1060. Łączna wysokość zasobów z EFRR i EFS+ przesuniętych do FST nie może przekraczać trzykrotności kwoty wsparcia z FST na cele danego priorytetu, z wyłączeniem zasobów, o których mowa w art. 4 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.

3. Zgodnie z art. 112 rozporządzenia (UE) 2021/1060 stopa dofinansowania, mająca zastosowanie do regionu, w którym znajduje się terytorium lub terytoria wskazane w terytorialnych planach sprawiedliwej transformacji zgodnie z art. 11 niniejszego rozporządzenia, na priorytet lub priorytety FST nie może być wyższa niż:

Artykuł 11

Terytorialne plany sprawiedliwej transformacji

1. Państwa członkowskie przygotowują, wspólnie z odpowiednimi władzami lokalnymi i regionalnymi z danych terytoriów, co najmniej jeden terytorialny plan sprawiedliwej transformacji obejmujący dotknięte skutkami transformacji terytorium lub terytoria odpowiadające regionom na poziomie NUTS 3 albo części tych terytoriów, zgodnie z wzorem określonym w załączniku II. Terytoria te to obszary najbardziej dotknięte negatywnymi skutkami gospodarczymi i społecznymi transformacji, w szczególności pod względem oczekiwanego przystosowywania się pracowników lub oczekiwanej utraty miejsc pracy przy produkcji i wykorzystania paliw kopalnych oraz pod względem potrzeb w zakresie przekształcenia procesów produkcyjnych w zakładach przemysłowych o najwyższej intensywności emisji gazów cieplarnianych.

2. Terytorialny plan sprawiedliwej transformacji zawiera następujące elementy:

3. W przygotowanie i realizację terytorialnych planów sprawiedliwej transformacji są zaangażowani odpowiedni partnerzy zgodnie z art. 8 rozporządzenia (UE) 2021/1060 oraz w stosownych przypadkach Europejski Bank Inwestycyjny i Europejski Fundusz Inwestycyjny.

4. Terytorialne plany sprawiedliwej transformacji są spójne z odpowiednimi strategiami terytorialnymi, o których mowa w art. 29 rozporządzenia (UE) 2021/1060 oraz z odpowiednimi strategiami inteligentnej specjalizacji, zintegrowanymi krajowymi planami w dziedzinie energii i klimatu oraz Europejskim filarem praw socjalnych.

W przypadku gdy aktualizacja zintegrowanego krajowego planu w dziedzinie energii i klimatu zgodnie z art. 14 rozporządzenia (UE) 2018/1999 wymaga zmiany terytorialnego planu sprawiedliwej transformacji, zmiany tej dokonuje się w ramach przeglądu śródokresowego zgodnie z art. 18 rozporządzenia (UE) 2021/1060.

5. W przypadku gdy państwa członkowskie mają zamiar skorzystać z możliwości uzyskania wsparcia w ramach innych filarów mechanizmu sprawiedliwej transformacji, określają w terytorialnych planach sprawiedliwej transformacji sektory i obszary tematyczne, w których przewiduje się wsparcie w ramach tych filarów.

Artykuł 12

Wskaźniki

1. Wspólne wskaźniki produktu i rezultatu określone w załączniku III oraz - w przypadkach należycie uzasadnionych w terytorialnym planie sprawiedliwej transformacji - wskaźniki produktu i rezultatu specyficzne dla danego programu są wykorzystywane zgodnie z art. 16 ust. 1 akapit drugi lit. a), art. 22 ust. 3 lit. d) ppkt (ii) oraz art. 42 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) 2021/1060.

2. W przypadku wskaźników produktu wartość bazową ustala się na poziomie zero. Cele pośrednie wyznaczone na 2024 r. oraz cele końcowe wyznaczone na 2029 r. mają charakter kumulatywny. Cele końcowe nie mogą być zmieniane po zatwierdzeniu przez Komisję wniosku o zmianę programu przedstawionego na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2021/1060.

3. W przypadku gdy priorytet FST wspiera działania, o których mowa w art. 8 ust. 2 lit. k), l) lub m), dane dotyczące wskaźników odnoszących się do uczestników są przekazywane tylko wówczas, gdy dostępne są wszystkie dane dotyczące danego uczestnika, wymagane zgodnie z załącznikiem III.

Artykuł 13

Korekty finansowe

Na podstawie analizy końcowego sprawozdania z wykonania programu Komisja może dokonać korekt finansowych zgodnie z art. 104 rozporządzenia (UE) 2021/1060, w przypadku gdy osiągnięto mniej niż 65 % celu końcowego wyznaczonego w odniesieniu do jednego wskaźnika produktu lub większej ich liczby.

Korekty finansowe są proporcjonalne do osiągnięć i nie stosuje się ich, jeżeli nieosiągnięcie celów końcowych jest spowodowane wpływem czynników społeczno-gospodarczych lub środowiskowych, istotnych zmian w warunkach gospodarczych lub środowiskowych w danym państwie członkowskim lub działaniem siły wyższej mającej poważny wpływ na realizację określonych priorytetów.

Artykuł 14

Przegląd

Do dnia 30 czerwca 2025 r. Komisja dokonuje przeglądu wdrażania FST w odniesieniu do celu szczegółowego określonego w art. 2, uwzględniając możliwe zmiany w rozporządzeniu (UE) 2020/852 i unijne cele w zakresie klimatu określone w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającym ramy na potrzeby osiągnięcia neutralności klimatycznej i zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 401/2009 oraz rozporządzenie (UE) 2018/1999 (Europejskie prawo o klimacie), oraz przebiegu realizacji planu inwestycyjnego na rzecz zrównoważonej Europy. Na tej podstawie Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, w stosownym przypadku wraz z wnioskami ustawodawczymi.

Artykuł 15

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 24 czerwca 2021 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

D.M. SASSOLI

Przewodniczący

W imieniu Rady

A.P. ZACARIAS

Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK III

WSPÓLNE WSKAŹNIKI PRODUKTU I WSPÓLNE WSKAŹNIKI REZULTATU DLA FUNDUSZU NA RZECZ SPRAWIEDLIWEJ TRANSFORMACJI

Wspólne wskaźniki produktu w ramach REGIO (RCO) i wspólne wskaźniki rezultatu w ramach REGIO (RCR)

RCO 01 - Przedsiębiorstwa objęte wsparciem (w tym: mikro, małe, średnie, duże)

RCO 02 - Przedsiębiorstwa objęte wsparciem w postaci dotacji

RCO 03 - Przedsiębiorstwa objęte wsparciem z instrumentów finansowych

RCO 04 - Przedsiębiorstwa otrzymujące wsparcie niefinansowe

RCO 05 - Nowe przedsiębiorstwa objęte wsparciem

RCO 07 - Organizacje badawcze uczestniczące we wspólnych projektach badawczych

RCO 10 - Przedsiębiorstwa współpracujące z organizacjami badawczymi

RCO 121 - Przedsiębiorstwa objęte wsparciem w celu osiągnięcia redukcji emisji gazów cieplarnianych pochodzących z działań wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE

RCR 01 - Miejsca pracy utworzone we wspieranych jednostkach

RCR 102 - Miejsca pracy dla naukowców utworzone we wspieranych jednostkach

RCR 02 - Inwestycje prywatne uzupełniające wsparcie publiczne (w tym: dotacje, instrumenty finansowe)

RCR 03 - Małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) wprowadzające innowacje produktowe lub procesowe

RCR 04 - MŚP wprowadzające innowacje marketingowe lub organizacyjne

RCR 05 - MŚP wprowadzające innowacje wewnątrz przedsiębiorstwa

RCR 06 - Złożone wnioski patentowe

RCR 29a - Szacowana emisja gazów cieplarnianych pochodząca z działań wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE, prowadzonych w przedsiębiorstwach objętych wsparciem

RCO 13 - Wartość usług, produktów i procesów cyfrowych opracowywanych dla przedsiębiorstw

RCR 11 - Użytkownicy nowych i zmodernizowanych publicznych usług, produktów i procesów cyfrowych

RCR 12 - Użytkownicy nowych i zmodernizowanych usług, produktów i procesów cyfrowych opracowanych przez przedsiębiorstwa

RCO 15 - Wytworzona zdolność inkubacji przedsiębiorstw

RCR 17 - Nowe przedsiębiorstwa utrzymujące się na rynku

RCR 18 - MŚP korzystające z usług inkubatora przedsiębiorczości po jego utworzeniu

RCO 101 - MŚP inwestujące w umiejętności w zakresie inteligentnej specjalizacji, transformacji przemysłowej i przedsiębiorczości

RCR 97 - Programy przygotowania zawodowego wspierane w MŚP

RCR 98 - Pracownicy MŚP kończący szkolenia w zakresie rozwoju umiejętności w zakresie inteligentnej specjalizacji, transformacji przemysłowej i przedsiębiorczości (według rodzaju umiejętności: techniczne, zarządzanie, przedsiębiorczość, ekologiczne, inne)

RCO 18 - Lokale mieszkalne o lepszej charakterystyce energetycznej

RCO 19 - Budynki publiczne o lepszej charakterystyce energetycznej

RCO 20 - Wybudowane lub zmodernizowane sieci ciepłownicze i chłodnicze

RCO 104 - Liczba jednostek wysokosprawnej kogeneracji

RCR 26 - Roczne zużycie energii pierwotnej (w tym: w lokalach mieszkalnych, budynkach publicznych, przedsiębiorstwach, innych)

RCR 29 - Szacowana emisja gazów cieplarnianych

RCO 22 - Dodatkowa zdolność wytwarzania energii odnawialnej (w tym: energii elektrycznej, energii cieplnej)

RCR 31 - Wytworzona energia odnawialna ogółem (w tym: energia elektryczna, energia cieplna)

RCR 32 - Dodatkowa moc zainstalowana odnawialnych źródeł energii

RCO 34 - Dodatkowe zdolności w zakresie recyklingu odpadów

RCO 107 - Inwestycje w obiekty do selektywnego zbierania odpadów

RCO 119 - Odpady przygotowane do ponownego użycia

RCR 47 - Odpady poddane recyklingowi

RCR 48 - Odpady wykorzystywane jako surowce

RCO 36 - Zielona infrastruktura objęta wsparciem do celów innych niż przystosowanie się do zmian klimatu

RCO 38 - Powierzchnia wspieranych zrekultywowanych gruntów

RCO 39 - Obszar objęty zainstalowanymi systemami monitorowania zanieczyszczenia powietrza

RCR 50 - Ludność odnosząca korzyści ze środków na rzecz jakości powietrza

RCR 52 - Grunty zrekultywowane wykorzystywane jako tereny zielone, pod budowę mieszkań socjalnych lub pod działalność gospodarczą lub inną

RCO 55 - Długość nowych linii tramwajowych i linii metra

RCO 56 - Długość przebudowanych lub zmodernizowanych linii tramwajowych i linii metra

RCO 57 - Pojemność ekologicznego taboru do zbiorowego transportu publicznego

RCO 58 - Wspierana infrastruktura rowerowa

RCO 60 - Miasta z nowymi lub zmodernizowanymi cyfrowymi systemami transportu miejskiego

RCR 62 - Roczna liczba użytkowników nowego lub zmodernizowanego transportu publicznego

RCR 63 - Roczna liczba użytkowników nowych lub zmodernizowanych linii tramwajowych i linii metra

RCR 64 - Roczna liczba użytkowników infrastruktury rowerowej

RCO 66 - Pojemność klas w nowych lub zmodernizowanych placówkach opieki nad dziećmi

RCO 67 - Pojemność klas w nowych lub zmodernizowanych placówkach oświatowych

RCR 70 - Roczna liczba użytkowników nowych lub zmodernizowanych placówek opieki nad dziećmi

RCR 71 - Roczna liczba użytkowników nowych lub zmodernizowanych placówek oświatowych

RCO 113 - Ludność objęta projektami w ramach zintegrowanych działań na rzecz włączenia społeczno-gospodarczego społeczności marginalizowanych, gospodarstw domowych o niskich dochodach oraz grup w niekorzystnej sytuacji

RCO 69 - Pojemność nowych lub zmodernizowanych placówek opieki zdrowotnej

RCO 70 - Pojemność nowych lub zmodernizowanych placówek opieki społecznej (innych niż mieszkania)

RCR 72 - Roczna liczba użytkowników nowych lub zmodernizowanych elektronicznych usług opieki zdrowotnej

RCR 73 - Roczna liczba użytkowników nowych lub zmodernizowanych placówek opieki zdrowotnej

RCR 74 - Roczna liczba użytkowników nowych lub zmodernizowanych placówek opieki społecznej

Wspólne wskaźniki produktu bezpośredniego (EECO) i wspólne wskaźniki rezultatu bezpośredniego (EECR) dotyczące uczestników ,

EECO 01 - bezrobotni, w tym długotrwale bezrobotni

EECO 02 - długotrwale bezrobotni

EECO 03 - osoby bierne zawodowo

EECO 04 - osoby pracujące, w tym osoby prowadzące działalność na własny rachunek

EECO 05 - liczba dzieci w wieku poniżej 18 r.ż.

EECO 06 - ludzie młodzi w wieku 18-29 lat

EECO 07 - liczba uczestników w wieku 55 lat i starszych

EECO 08 - osoby z wykształceniem średnim I stopnia lub niższym (ISCED 0-2)

EECO 09 - osoby z wykształceniem średnim II stopnia (ISCED 3) lub policealnym (ISCED 4)

EECO 10 - osoby z wykształceniem wyższym (ISCED 5 do 8)

EECO 11 - całkowita liczba uczestników

EECR 01 - uczestnicy poszukujący pracy po opuszczeniu programu

EECR 02 - uczestnicy biorący udział w kształceniu lub szkoleniu po opuszczeniu programu

EECR 03 - uczestnicy uzyskujący kwalifikacje po opuszczeniu programu

EECR 04 - uczestnicy pracujący, łącznie z prowadzącymi działalność na własny rachunek, po opuszczeniu programu

Na potrzeby prezentacji wskaźniki pogrupowano, aby ułatwić zestawianie ich ze wskaźnikami występującymi w innych rozporządzeniach dotyczących poszczególnych funduszy.

Podział ten nie jest wymagany do celów programowania, jedynie do celów sprawozdawczości.

Zgłaszane dane są danymi osobowymi zgodnie z art. 4 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) ( Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).

Na potrzeby prezentacji wskaźniki pogrupowano, aby ułatwić zestawianie ich ze wskaźnikami występującymi w innych rozporządzeniach dotyczących poszczególnych funduszy.

Należy przekazywać wszystkie wskaźniki produktu i rezultatu dotyczące uczestników.

Dane osobowe mają być przedstawione w podziale według płci (kobiety, mężczyźni, osoby niebinarne, zgodnie z prawem krajowym).

Jeżeli określone rezultaty nie są możliwe, dane odnoszące się do tych rezultatów nie muszą być zbierane ani przekazywane. W stosownych przypadkach, wspólne wskaźniki produktu można przekazywać w oparciu o docelową grupę danej operacji.

W przypadku zbierania danych z rejestrów lub równoważnych źródeł państwa członkowskie mogą stosować definicje krajowe.

Wskaźnik ten oblicza się automatycznie na podstawie wspólnych wskaźników produktu odnoszących się do statusu zatrudnienia.

# data[].attributes.headline
Rozporządzenie w spr. EFRR oraz Funduszu Spójności

# data[].attributes.subject
Rozporządzenie w spr. EFRR oraz Funduszu Spójności

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
z dnia 24 czerwca 2021 r.

Cele EFRR i Funduszu Spójności powinny być osiągane w ramach zrównoważonego rozwoju oraz zgodnie z promowanym przez Unię celem polegającym na zachowaniu, ochronie i poprawie jakości środowiska, w myśl art. 11 i art. 191 ust. 1 TFUE, z uwzględnieniem zasady „zanieczyszczający płaci". Odzwierciedlając znaczenie przeciwdziałania zmianom klimatu zgodnie ze zobowiązaniami Unii na rzecz realizacji porozumienia klimatycznego z Paryża z 2015 r. przyjętego w ramach 21. Konferencji Stron Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu i osiągnięcia celów Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczących zrównoważonego rozwoju (zwanych dalej „celami zrównoważonego rozwoju ONZ"), oba fundusze przyczynią się do uwzględnienia działań w dziedzinie klimatu i do osiągnięcia celu ogólnego zakładającego, że 30 % wydatków budżetowych Unii zostanie przeznaczonych na wspieranie celów klimatycznych. W tym celu, w odniesieniu do operacji wdrażanych w ramach EFRR oczekuje się, że 30 % łącznej puli środków finansowych EFRR będzie przyczyniać się do realizacji celów klimatycznych. W odniesieniu do operacji realizowanych w ramach Funduszu Spójności oczekuje się, że 37 % łącznej puli środków finansowych Funduszu Spójności będzie przyczyniać się do realizacji celów klimatycznych. Ponadto, działania podejmowane na podstawie niniejszego rozporządzenia powinny przyczynić się do zrealizowania ambicji przeznaczenia 7,5 % rocznych wydatków na podstawie wieloletnich ram finansowych (WRF) na cele dotyczące różnorodności biologicznej w 2024 r. oraz 10 % rocznych wydatków w ramach WRF na cele dotyczące różnorodności biologicznej w latach 2026 i 2027, przy uwzględnieniu faktu, że cele klimatyczne i cele dotyczące różnorodności biologicznej częściowo się pokrywają.

Oba fundusze powinny wspierać działania, które są prowadzone z poszanowaniem norm i priorytetów Unii w zakresie klimatu i środowiska, które nie czynią poważnych szkód dla celów środowiskowych w rozumieniu art. 17 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 i które zapewniają transformację w kierunku gospodarki niskoemisyjnej w ramach dążeń do osiągnięcia neutralności klimatycznej Unii do 2050 r. Programy w ramach EFRR i Funduszu Spójności powinny uwzględniać treść zintegrowanych krajowych planów w dziedzinie energii i klimatu, przyjętych w ramach zarządzania unią energetyczną i działaniami w dziedzinie klimatu, ustanowionych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1999 .

W celu wzmocnienia zdolności systemów publicznej opieki zdrowotnej do zapobiegania sytuacjom zagrożenia zdrowia, szybkiego reagowania na nie oraz sprawnego powrotu do normalnego funkcjonowania po wystąpieniu takich sytuacji, EFRR powinien również przyczyniać się do budowania odporności systemów opieki zdrowotnej. Ponadto z uwagi na fakt, że bezprecedensowa pandemia COVID-19 pokazała, jak ważna dla zapewnienia skutecznej reakcji na sytuacje nadzwyczajne jest natychmiastowa dostępność krytycznych dostaw, należy rozszerzyć zakres wsparcia z EFRR, aby umożliwić zapewnienie dostaw niezbędnych do wzmocnienia odporności na klęski żywiołowe i katastrofy i odporności systemów opieki zdrowotnej, w tym podstawowej opieki zdrowotnej, oraz do wspierania przechodzenia od opieki instytucjonalnej do opieki rodzinnej i środowiskowej. Zapewnianie dostaw w celu wzmocnienia odporności systemów opieki zdrowotnej powinno być spójne z krajową strategią w obszarze zdrowia i nie powinno wykraczać poza tę strategię oraz powinno zapewniać komplementarność względem Programu UE dla zdrowia ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/522 , a także względem zdolności rescEU w ramach Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności ustanowionymi decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1313/2013/UE .

Jednocześnie istotne jest doprecyzowanie, które działania nie wchodzą w zakres EFRR i Funduszu Spójności, w tym inwestycje służące redukcji emisji gazów cieplarnianych z działań wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady , aby uniknąć powielania finansowania już dostępnego w ramach tej dyrektywy, oraz inwestycje w przedsiębiorstwa znajdujące się w trudnej sytuacji, zdefiniowane w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 651/2014 , chyba że jest to dozwolone w ramach pomocy de minimis lub tymczasowych zasad pomocy państwa ustanowionych w celu uwzględnienia wyjątkowych okoliczności. EFRR i Fundusz Spójności nie powinny również wspierać niektórych inwestycji w porty lotnicze, obiekty służące do składowania i przetwarzania odpadów resztkowych lub w paliwa kopalne. W związku z tym EFRR powinien mieć możliwość wspierania ukierunkowanych środków łagodzących oddziaływanie na środowisko oraz środków w zakresie bezpieczeństwa i ochrony w regionalnych portach lotniczych, o ile główny cel inwestycji zostanie jasno określony pod względem unijnych norm w dziedzinie środowiska, bezpieczeństwa lub ochrony i będzie zgodny z zasadami pomocy państwa.

W przypadku inwestycji służących zwiększeniu przepustowości w obiektach przetwarzania odpadów resztkowych odpady resztkowe należy rozumieć głównie jako odpady komunalne, które nie są zbierane selektywnie, i pozostałości po przetwarzaniu odpadów. Możliwe byłoby wsparcie modernizacji sieci ciepłowniczych z myślą o poprawie efektywności energetycznej efektywnych systemów ciepłowniczych, zdefiniowanych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE , zgodnie z celami ustanowionymi w zintegrowanych krajowych planach w dziedzinie energii i klimatu. Z myślą o promowaniu energii odnawialnej możliwe byłoby udzielanie wsparcia na kotły ciepłownicze zasilane gazem w połączeniu z odnawialnymi źródłami energii. W takich przypadkach wsparcie udzielane z obu funduszy powinno być proporcjonalne do udziału energii odnawialnej w zasilaniu takich kotłów. Ponadto należy wyraźnie określić, że kraje i terytoria zamorskie wymienione w załączniku II do TFUE nie kwalifikują się do wsparcia z EFRR ani z Funduszu Spójności.

W celu przyjęcia niniejszego rozporządzenia po rozpoczęciu okresu programowania oraz z uwzględnieniem potrzeby wdrażania zarówno EFRR jak i Funduszu Spójności w sposób skoordynowany i zharmonizowany oraz w celu umożliwienia jego szybkiego wdrożenia, powinno ono wejść w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

SPIS TREŚCI

ROZDZIAŁ I

PRZEPISY WSPÓLNE

Artykuł 1

Przedmiot

1. W niniejszym rozporządzeniu określa się cele szczegółowe i zakres wsparcia z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) w odniesieniu do celu „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu" i celu „Europejska współpraca terytorialna" (Interreg), o których mowa w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2021/1060.

2. W niniejszym rozporządzeniu określa się również cele szczegółowe i zakres wsparcia z Funduszu Spójności w odniesieniu do celu „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu", o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) 2021/1060.

Artykuł 2

Zadania EFRR i Funduszu Spójności

1. EFRR i Fundusz Spójności przyczyniają się do realizacji ogólnego celu, jakim jest wzmocnienie spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej Unii.

2. EFRR przyczynia się do zmniejszania dysproporcji w poziomach rozwoju różnych regionów w Unii oraz do zmniejszania zacofania regionów najmniej uprzywilejowanych poprzez udział w dostosowaniu strukturalnym regionów opóźnionych w rozwoju oraz w przekształcaniu upadających regionów przemysłowych, w tym poprzez wspieranie zrównoważonego rozwoju i podejmowanie wyzwań środowiskowych.

3. Fundusz Spójności wnosi wkład w projekty w dziedzinie środowiska i sieci transeuropejskich w obszarze infrastruktury transportowej (TEN-T).

Artykuł 4

Koncentracja tematyczna wsparcia z EFRR

1. W odniesieniu do programów wdrażanych w ramach celu „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu" całość zasobów EFRR, z wyjątkiem zasobów na pomoc techniczną, w każdym państwie członkowskim koncentruje się na poziomie krajowym lub na poziomie kategorii regionu zgodnie z ust. 3-9.

2. W odniesieniu do koncentracji tematycznej wsparcia dla państw członkowskich, w których znajdują się regiony najbardziej oddalone - zasoby EFRR przeznaczane specjalnie na programy dla regionów najbardziej oddalonych traktuje się oddzielnie od zasobów EFRR przeznaczanych na wszystkie pozostałe regiony.

3. Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o spełnianiu wymogów koncentracji tematycznej na poziomie krajowym lub na poziomie kategorii regionu. Każde państwo członkowskie wskazuje swój wybór w umowie partnerstwa, o której mowa w art. 10 rozporządzenia (UE) 2021/1060. Wybór ten ma zastosowanie do całości zasobów EFRR danego państwa członkowskiego, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, przez cały okres programowania.

7. W przypadku gdy państwo członkowskie przeznaczy na CP 2 powyżej 50 % całości swoich zasobów Funduszu Spójności, innych niż zasoby na pomoc techniczną, obliczonych po dokonaniu przesunięcia określonego w art. 110 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2021/1060, z wyłączeniem zasobów w ramach celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy lit. b) ppkt (viii) niniejszego rozporządzenia, alokacja przekraczająca 50 % może zostać uwzględniona przy obliczaniu spełniania wymogów koncentracji tematycznej określonych w ust. 6 niniejszego artykułu.

Jeżeli państwo członkowskie podejmie decyzję o spełnianiu wymogów koncentracji tematycznej na poziomie kategorii regionu, zasoby Funduszu Spójności uwzględniane do celów wymogów koncentracji tematycznej zgodnie z akapitem pierwszym, przeznaczane są proporcjonalnie do poszczególnych kategorii regionów na podstawie ich względnego udziału w całkowitej liczbie ludności danego państwa członkowskiego.

Państwa członkowskie określają w swojej umowie partnerstwa, o której mowa w art. 10 rozporządzenia (UE) 2021/1060, czy zasoby Funduszu Spójności zostaną uwzględnione do celów wymogów koncentracji tematycznej dla CP 2.

8. Zasoby w ramach celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) ppkt (v), są programowane w ramach odrębnego priorytetu.

W drodze odstępstwa od ust. 6, 40 % takich zasobów uwzględnia się przy obliczaniu spełnienia wymogów koncentracji tematycznej dla CP 1 określonych w ust. 6.

Zasoby uwzględniane do celów wymogów koncentracji tematycznej zgodnie z akapitem drugim niniejszego ustępu nie mogą przekraczać 40 % minimalnych wymogów koncentracji tematycznej dla CP 1 określonych w ust. 6.

9. Zasoby w ramach celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy lit. b) ppkt (viii), są programowane w ramach odrębnego priorytetu.

W drodze odstępstwa od ust. 6, 50 % takich zasobów EFFR uwzględnia się przy obliczaniu spełnienia wymogów koncentracji tematycznej dla CP 2 określonych w ust. 6.

Zasoby uwzględniane do celów wymogów koncentracji tematycznej zgodnie z akapitem drugim niniejszego ustępu nie mogą przekraczać 50 % minimalnych wymogów koncentracji tematycznej dla CP 2 określonych w ust. 6.

10. Wymogi koncentracji tematycznej określone w ust. 6 niniejszego artykułu muszą być spełniane w ciągu całego okresu programowania, również w przypadku przesunięcia alokacji z EFRR między priorytetami programu lub między programami oraz podczas przeglądu śródokresowego zgodnie z art. 18 rozporządzenia (UE) 2021/1060.

11. W przypadku obniżenia alokacji z EFRR na dany program w odniesieniu do CP 1 lub CP 2 w następstwie umorzenia zobowiązań zgodnie z art. 105 rozporządzenia (UE) 2021/1060 lub w wyniku korekt finansowych dokonywanych przez Komisję zgodnie z art. 104 tego rozporządzenia, spełnienia wymogów koncentracji tematycznej określonych w ust. 6 niniejszego artykułu nie poddaje się ponownej ocenie.

12. Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do dodatkowego finansowania dla północnych słabo zaludnionych regionów, o którym mowa w art. 110 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (UE) 2021/1060.

Artykuł 8

Wskaźniki

1. Wspólne wskaźniki produktu i rezultatu określone w załączniku I w odniesieniu do EFRR i Funduszu Spójności oraz, w stosownych przypadkach, wskaźniki produktu i rezultatu specyficzne dla danego programu stosuje się zgodnie z art. 16 ust. 1 akapit drugi lit. a), art. 22 ust. 3 lit. d) ppkt (ii) oraz art. 42 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) 2021/1060.

2. W przypadku wskaźników produktu wartości bazowe wynoszą zero. Cele pośrednie określone na 2024 r. oraz cele końcowe wyznaczone na 2029 r. mają charakter kumulatywny.

3. Zgodnie z wymogami dotyczącymi sprawozdawczości określonymi w art. 41 ust. 3 lit. h) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 (zwanego dalej „rozporządzeniem finansowym") Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie informacje o wykonaniu zgodnie z załącznikiem II.

4. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 16 w celu wprowadzania zmian w załączniku II, aby dokonać niezbędnych dostosowań dotyczących informacji o wykonaniu, które mają być przekazywane Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

5. Komisja ocenia, w jaki sposób strategiczne znaczenie inwestycji dofinansowanych z EFRR i Funduszu Spójności uwzględniane jest w kontekście wdrażania paktu stabilności i wzrostu, i przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie.

ROZDZIAŁ II

Artykuł 9

Zintegrowany rozwój terytorialny

1. EFRR może wspierać zintegrowany rozwój terytorialny w ramach programów objętych obydwoma celami, o których mowa w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2021/1060, zgodnie z tytułem III rozdział II tego rozporządzenia.

2. Państwa członkowskie wdrażają zintegrowany rozwój terytorialny, wspierany z EFRR, wyłącznie w formach, o których mowa w art. 28 rozporządzenia (UE) 2021/1060.

Artykuł 10

Wsparcie dla obszarów w niekorzystnej sytuacji

Zgodnie z art. 174 TFUE, EFRR zwraca szczególną uwagę na rozwiązywanie problemów regionów i obszarów w niekorzystnej sytuacji, w szczególności obszarów wiejskich i obszarów, które cierpią na skutek poważnych i trwałych niekorzystnych warunków przyrodniczych lub demograficznych. W stosownych przypadkach, państwa członkowskie określają zintegrowane podejście do podejmowania wyzwań demograficznych lub uwzględniania szczególnych potrzeb takich regionów i obszarów w swoich umowach partnerstwa zgodnie z art. 11 ust. 1 akapit pierwszy lit. i) rozporządzenia (UE) 2021/1060. Takie zintegrowane podejście może obejmować zobowiązanie do przeznaczenia na ten cel specjalnego finansowania.

Artykuł 11

Zrównoważony rozwój obszarów miejskich

1. W celu rozwiązywania problemów gospodarczych, środowiskowych, klimatycznych, demograficznych i społecznych EFRR wspiera zintegrowany rozwój terytorialny w oparciu o strategie terytorialne lub strategie rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność zgodnie z, odpowiednio, art. 29 lub 32 rozporządzenia (UE) 2021/1060, które koncentrują się na obszarach miejskich, w tym miejskich obszarach funkcjonalnych („zrównoważony rozwój obszarów miejskich") poprzez programy wdrażane w ramach obu celów, o których mowa w art. 5 ust. 2 tego rozporządzenia.

Szczególną uwagę zwraca się na sprostanie wyzwaniom środowiskowym i klimatycznym, w szczególności na transformację w kierunku gospodarki neutralnej dla klimatu do 2050 r., na wykorzystanie potencjału technologii cyfrowych do celów innowacji oraz na wspieranie rozwoju miejskich obszarów funkcjonalnych. W tym kontekście zasoby przeznaczone na zrównoważony rozwój obszarów miejskich zaprogramowane w ramach priorytetów odpowiadających CP 1 i 2 uwzględnia się do celów wymogów koncentracji tematycznej na mocy art. 4.

2. Co najmniej 8 % zasobów EFRR na poziomie krajowym w ramach celu „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu", innych niż zasoby na pomoc techniczną, przeznacza się na zrównoważony rozwój obszarów miejskich realizowany w co najmniej jednej z form, o których mowa w art. 28 rozporządzenia (UE) 2021/1060.

Odpowiednie władze lub podmioty terytorialne dokonują wyboru lub biorą udział w wyborze operacji zgodnie z art. 29 ust. 3 i art. 32 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (UE) 2021/1060.

W ramach stosowanych programów określa się planowane kwoty na ten cel na podstawie art. 22 ust. 3 lit. d) ppkt (viii) rozporządzenia (UE) 2021/1060.

3. Określona w ust. 2 niniejszego artykułu wartość procentowa zasobów przeznaczona na zrównoważony rozwój obszarów miejskich obowiązuje w ciągu całego okresu programowania w przypadku przesuwania alokacji z EFRR między priorytetami programu lub pomiędzy programami, w tym podczas przeglądu śródokresowego zgodnie z art. 18 rozporządzenia (UE) 2021/1060.

4. W przypadku obniżenia alokacji z EFRR w następstwie umorzenia zobowiązań zgodnie z art. 105 rozporządzenia (UE) 2021/1060 lub w wyniku korekt finansowych dokonywanych przez Komisję zgodnie z art. 104 tego rozporządzenia, spełnienia wymogów ust. 2 niniejszego artykułu nie poddaje się ponownej ocenie.

Artykuł 12

Europejska inicjatywa miejska

1. W ramach EFRR udziela się wsparcia Europejskiej inicjatywie miejskiej, wdrażanej przez Komisję w ramach zarządzania bezpośredniego i pośredniego.

Inicjatywa ta obejmuje wszystkie obszary miejskie, w tym miejskie obszary funkcjonalne, i wspiera agendę miejską UE, włącznie ze wsparciem udziału władz lokalnych w partnerstwach tematycznych rozwijanych w ramach agendy miejskiej UE.

2. W odniesieniu do zrównoważonego rozwoju obszarów miejskich, Europejska inicjatywa miejska, obejmuje następujące dwa komponenty:

Na wniosek co najmniej jednego państwa członkowskiego Europejska inicjatywa miejska może również wspierać współpracę międzyrządową w obszarze tematyki miejskiej. Szczególną uwagę należy zwrócić na współpracę mającą na celu budowanie zdolności na poziomie lokalnym z myślą o osiągnięciu celów zrównoważonego rozwoju ONZ.

Co dwa lata Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat rozwoju sytuacji w zakresie Europejskiej inicjatywy miejskiej.

3. Model zarządzania Europejską inicjatywą miejską obejmuje udział państw członkowskich, władz regionalnych i lokalnych, i miast oraz zapewnia odpowiednią koordynację i komplementarność z dedykowanym programem dotyczącym zrównoważonego rozwoju obszarów miejskich na podstawie art. 3 pkt 3 lit. b) rozporządzenia (UE) 2021/1059.

Artykuł 13

Międzyregionalne inwestycje w innowacje

1. W ramach EFRR udziela się wsparcia instrumentowi międzyregionalnych inwestycji w innowacje.

2. Instrument międzyregionalnych inwestycji w innowacje wspiera komercjalizację i realizację na większą skalę międzyregionalnych projektów innowacyjnych, posiadających potencjał, aby pobudzić rozwój europejskich łańcuchów wartości.

4. Do 2 % zasobów można przeznaczyć na działania w zakresie uczenia się i ewaluacji, aby wykorzystać i rozpowszechnić wyniki projektów wspieranych w ramach obydwu komponentów.

5. Komisja wdraża te inwestycje w ramach zarządzania bezpośredniego lub pośredniego.

6. Komisję wspiera w jej pracach grupa ekspertów.

W skład grupy ekspertów wchodzą przedstawiciele z państw członkowskich, władz regionalnych i miast oraz przedstawiciele podmiotów biznesowych, organizacji badawczych i organizacji społeczeństwa obywatelskiego. Przy ustalaniu składu grupy ekspertów należy dołożyć starań, aby zapewnić równowagę płci.

Grupa ekspertów wspomaga Komisję w określaniu długoterminowego programu prac i w przygotowywaniu naboru wniosków.

7. Wdrażając ten instrument, Komisja zapewnia koordynację i synergię z innymi programami i instrumentami finansowania unijnego, w szczególności z komponentem Interreg C, zdefiniowanym w art. 3 pkt 3 rozporządzenia (UE) 2021/1059.

8. Instrument międzyregionalnych inwestycji w innowacje obejmuje całe terytorium Unii.

Państwa trzecie mogą uczestniczyć w tym instrumencie zgodnie z zasadami określonymi w art. 16 i 23 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/695 (zwanego dalej „rozporządzeniem dotyczącym programu "Horyzont Europa"").

Artykuł 14

Regiony najbardziej oddalone

1. Art. 4 nie ma zastosowania do szczególnej dodatkowej alokacji na regiony najbardziej oddalone. Tę szczególną dodatkową alokację na regiony najbardziej oddalone wykorzystuje się do skompensowania dodatkowych kosztów ponoszonych w tych regionach wskutek jednego lub kilku trwałych ograniczeń dla ich rozwoju, o których mowa w art. 349 TFUE.

4. W drodze odstępstwa od art. 5 ust. 1 lit. c) EFRR może wspierać inwestycje produkcyjne w przedsiębiorstwach w regionach najbardziej oddalonych, niezależnie od wielkości tych przedsiębiorstw.

ROZDZIAŁ III

PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE

Artykuł 15

Przepisy przejściowe

Rozporządzenia (UE) nr 1300/2013 i (UE) nr 1301/2013 oraz wszelkie akty przyjęte na ich mocy stosuje się nadal do programów i operacji wspieranych w ramach EFRR lub Funduszu Spójności w okresie programowania 2014-2020.

Artykuł 16

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 8 ust. 4, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia 1 lipca 2021 r.

3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 8 ust. 4, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w późniejszym terminie określonym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.

4. Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa.

5. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 8 ust. 4 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł 17

Przegląd

Parlament Europejski i Rada dokonają przeglądu niniejszego rozporządzenia do dnia 31 grudnia 2027 r. zgodnie z art. 177 TFUE.

Artykuł 18

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli 24 czerwca 2021 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

D. M. SASSOLI

Przewodniczący

W imieniu Rady

A. P. ZACARIAS

Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

WSPÓLNE WSKAŹNIKI PRODUKTU I REZULTATU DLA EFRR I FUNDUSZU SPÓJNOŚCI - ART. 8 UST. 1

Wspólne wskaźniki produktu i rezultatu dla EFRR (cel „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu" i Interreg) oraz Funduszu Spójności

RCO 03 - Przedsiębiorstwa objęte wsparciem z instrumentów finansowych*

RCO 04 - Przedsiębiorstwa otrzymujące wsparcie niefinansowe*

RCO 05 - Nowe przedsiębiorstwa objęte wsparciem*

RCO 06 - Naukowcy pracujący we wspieranych obiektach badawczych

RCO 07 - Organizacje badawcze uczestniczące we wspólnych projektach badawczych

RCR 02 - Inwestycje prywatne uzupełniające wsparcie publiczne (w tym: dotacje, instrumenty finansowe)*

RCR 03 - Małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) wprowadzające innowacje produktowe lub procesowe*

RCR 04 - MŚP wprowadzające innowacje marketingowe lub organizacyjne*

RCO 08 - Nominalna wartość sprzętu na potrzeby badań naukowych i innowacji

RCO 10 - Przedsiębiorstwa współpracujące z organizacjami badawczymi

RCO 96 - Międzyregionalne inwestycje na rzecz innowacji w projektach unijnych*

RCR 05 - MŚP wprowadzające innowacje wewnątrz przedsiębiorstwa*

RCR 06 - Złożone wnioski patentowe*

RCR 07 - Wnioski w zakresie znaków towarowych oraz wzorów*

RCR 08 - Publikacje w ramach wspieranych projektów

RCO 13 - Wartość usług, produktów i procesów cyfrowych opracowanych dla przedsiębiorstw*

RCO 14 - Instytucje publiczne otrzymujące wsparcie na opracowywanie usług, produktów i procesów cyfrowych*

RCR 11 - Użytkownicy nowych i zmodernizowanych publicznych usług, produktów i procesów cyfrowych*

RCR 12 - Użytkownicy nowych i zmodernizowanych usług, produktów i procesów cyfrowych opracowanych przez przedsiębiorstwa*

RCR 13 - Przedsiębiorstwa osiągające wysoki wskaźnik wykorzystania technologii cyfrowych*

RCO 15 - Wytworzona zdolność inkubacji przedsiębiorstw*

RCR 103 - Wspierane przedsiębiorstwa wysokiego wzrostu*

RCR 17 - Nowe przedsiębiorstwa utrzymujące się na rynku*

RCR 18 - MŚP korzystające z usług inkubatora przedsiębiorczości po jego utworzeniu*

RCR 19 - Przedsiębiorstwa o wyższym obrocie*

RCR 25 - MŚP z wyższą wartością dodaną na pracownika*

RCO 16 - Udział podmiotów instytucjonalnych w procesie przedsiębiorczego odkrywania

RCO 101 - MŚP inwestujące w umiejętności w zakresie inteligentnej specjalizacji, transformacji przemysłowej i przedsiębiorczości*

RCR 97 - Programy przygotowania zawodowego wspierane w MŚP

RCR 98 - Pracownicy MŚP kończący szkolenia w zakresie rozwoju umiejętności w zakresie inteligentnej specjalizacji, transformacji przemysłowej i przedsiębiorczości (według rodzaju umiejętności: techniczne, zarządzanie, przedsiębiorczość, ekologiczne, inne) *

RCO 41 - Dodatkowe lokale mieszkalne dysponujące szerokopasmowym dostępem do sieci o bardzo wysokiej przepustowości

RCO 42 - Dodatkowe przedsiębiorstwa dysponujące szerokopasmowym dostępem do sieci o bardzo wysokiej przepustowości

RCR 53 - Lokale mieszkalne z abonamentem na szerokopasmowy dostęp do sieci o bardzo wysokiej przepustowości

RCR 54 - Przedsiębiorstwa z abonamentem na szerokopasmowy dostęp do sieci o bardzo wysokiej przepustowości

RCO 22 - Dodatkowa zdolność wytwarzania energii odnawialnej (w tym: energii elektrycznej, energii cieplnej) *

RCO 97 - Liczba wspartych społeczności energetycznych działających w zakresie energii odnawialnej*

RCR 31 - Wytworzona energia odnawialna ogółem (w tym: energia elektryczna, energia cieplna) *

RCR 32 - Dodatkowa moc zainstalowana odnawialnych źródeł energii*

RCR 33 - Użytkownicy podłączeni do inteligentnych systemów energetycznych

RCR 34 - Realizacja projektów systemów energetycznych

RCO 24 - Inwestycje w nowe lub zmodernizowane systemy monitorowania, gotowości, ostrzegania i reagowania w kontekście klęsk żywiołowych i katastrof w przypadku klęsk żywiołowych*

RCO 122 - Inwestycje w nowe lub zmodernizowane systemy monitorowania, gotowości, ostrzegania i reagowania w kontekście klęsk żywiołowych i katastrof w przypadku ryzyk naturalnych niezwiązanych z klimatem oraz ryzyk związanych z działalnością człowieka

RCO 25 - Nowo wybudowane lub wzmocnione środki ochrony przeciwpowodziowej wybrzeża morskiego oraz brzegów rzek i jezior

RCO 106 - Nowo wybudowane lub wzmocnione środki ochrony przed osunięciami ziemi

RCO 26 - Zielona infrastruktura wybudowana lub zmodernizowana w celu przystosowania się do zmian klimatu*

RCO 27 - Krajowe oraz regionalne i lokalne strategie na rzecz przystosowania się do zmian klimatu*

RCO 28 - Powierzchnia objęta środkami ochrony przed niekontrolowanymi pożarami

RC 121 - Powierzchnia objęta środkami ochrony przed klęskami żywiołowymi związanymi z klimatem (oprócz powodzi i niekontrolowanych pożarów)

RCR 35 - Ludność odnosząca korzyści ze środków ochrony przeciwpowodziowej

RCR 36 - Ludność odnosząca korzyści ze środków ochrony przed niekontrolowanymi pożarami

RCR 37 - Ludność odnosząca korzyści ze środków ochrony przed klęskami żywiołowymi związanymi z klimatem (oprócz powodzi lub niekontrolowanych pożarów)

RCR 96 - Ludność odnosząca korzyści ze środków ochrony przed ryzykami naturalnymi niezwiązanymi z klimatem oraz ryzykami związanymi z działalnością człowieka*

RCO 36 - Zielona infrastruktura objęta wsparciem do celów innych niż przystosowanie się do zmian klimatu

RCO 37 - Powierzchnia obszarów Natura 2000 objętych środkami ochrony i odtworzenia

RCO 38 - Powierzchnia wspieranych zrekultywowanych gruntów

RCO 39 - Obszar objęty zainstalowanymi systemami monitorowania zanieczyszczenia powietrza

RCR 50 - Ludność odnosząca korzyści ze środków na rzecz jakości powietrza*

RCR 95 - Ludność mająca dostęp do nowej lub udoskonalonej zielonej infrastruktury*

RCR 52 - Grunty zrekultywowane wykorzystywane jako tereny zielone, pod budowę lokali socjalnych lub pod działalność gospodarczą lub inną

RCO 55 - Długość nowych linii tramwajowych i linii metra

RCO 56 - Długość przebudowanych lub zmodernizowanych linii tramwajowych i linii metra

RCO 57 - Pojemność ekologicznego taboru do zbiorowego transportu publicznego*

RCO 58 - Wspierana infrastruktura rowerowa*

RCO 59 - Infrastruktura paliw alternatywnych (punkty tankowania/ładowania)*

RCO 60 - Miasta z nowymi lub zmodernizowanymi cyfrowymi systemami transportu miejskiego

RCO 44 - Długość nowych lub rozbudowanych dróg - poza TEN-T

RCO 46 - Długość dróg przebudowanych lub zmodernizowanych - poza TEN-T

RCO 110 - Długość dróg z nowymi lub zmodernizowanymi systemami zarządzania ruchem - poza TEN-T

RCO 48 - Długość nowych lub rozbudowanych linii kolejowych - poza TEN-T

RCO 50 - Długość przebudowanych lub zmodernizowanych linii kolejowych - poza TEN-T

RCO 111 - Długość czynnych linii kolejowych wyposażonych w europejski system zarządzania ruchem - poza TEN-T

RCO 52 - Długość nowych, rozbudowanych lub zmodernizowanych śródlądowych dróg wodnych - poza TEN-T

RCO 53 - Nowe lub zmodernizowane stacje i przystanki kolejowe*

RCO 54 - Nowe lub zmodernizowane połączenia intermodalne*

RCO 66 - Pojemność klas w nowych lub zmodernizowanych placówkach opieki nad dziećmi

RCO 67 - Pojemność klas w nowych lub zmodernizowanych placówkach oświatowych

RCR 70 - Roczna liczba użytkowników nowych lub zmodernizowanych placówek opieki nad dziećmi

RCR 71 - Roczna liczba użytkowników nowych lub zmodernizowanych placówek oświatowych

RCO 65 - Pojemność nowych lub zmodernizowanych lokali socjalnych*

RCO 113 - Ludność objęta projektami w ramach zintegrowanych działań na rzecz włączenia społeczno-gospodarczego społeczności marginalizowanych, gospodarstw domowych o niskich dochodach oraz grup w niekorzystnej sytuacji*

RCR 67 - Roczna liczba użytkowników nowych lub zmodernizowanych lokali socjalnych

RCO 69 - Pojemność nowych lub zmodernizowanych placówek opieki zdrowotnej

RCO 70 - Pojemność nowych lub zmodernizowanych placówek opieki społecznej (innych niż mieszkania)

RCO 77 - Liczba obiektów kulturalnych i turystycznych objętych wsparciem*

RCR 77 - Liczba osób odwiedzających obiekty kulturalne i turystyczne objęte wsparciem*

Dodatkowe wspólne wskaźniki produktu i rezultatu dla EFRR w odniesieniu do Interreg

Wskaźniki specyficzne dla Interreg

RCO 81 - Uczestnictwo we wspólnych działaniach transgranicznych

RCO 115 - Wspólnie organizowane transgraniczne wydarzenia publiczne

RCO 82 - Uczestnictwo we wspólnych działaniach wspierających równouprawnienie płci, równe szanse i włączenie społeczne

RCO 83 - Wspólnie opracowane strategie i plany działania

RCO 84 - Wspólnie opracowane działania pilotażowe zrealizowane w ramach projektów

RCO 116 - Wspólnie opracowane rozwiązania

RCO 85 - Uczestnictwo we wspólnych programach szkoleniowych

RCO 117 - Rozwiązania dla zidentyfikowanych transgranicznych barier prawnych lub administracyjnych

RCO 86 - Podpisane wspólne umowy administracyjne lub prawne

RCO 87 - Organizacje współpracujące ponad granicami

RCO 118 - Organizacje współpracujące na rzecz wielopoziomowego zarządzania strategiami makroregionalnymi

RCO 90 - Projekty na rzecz transgranicznych sieci innowacyjnych

RCO 120 - Projekty wspierające współpracę transgraniczną na rzecz rozwoju powiązań między obszarami miejskimi a wiejskimi

RCR 79 - Wspólne strategie i plany działania wdrożone przez organizacje

RCR 104 - Rozwiązania przyjęte lub zastosowane na szerszą skalę przez organizacje

RCR 81 - Liczba osób kończących wspólne programy szkoleniowe

RCR 82 - Złagodzone lub usunięte transgraniczne bariery prawne lub administracyjne

RCR 83 - Osoby objęte podpisanymi wspólnymi umowami administracyjnymi lub prawnymi

RCR 84 - Organizacje współpracujące ponad granicami po zakończeniu projektu

RCR 85 - Uczestnictwo we wspólnych działań transgranicznych po zakończeniu projektu

Do stosowania w odniesieniu do celu „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu" i Interreg zgodnie z art. 16 ust. 1 akapit drugi lit. a) oraz art. 41 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) 2021/1060 (WPR) oraz, w odniesieniu do celu „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu" zgodnie z art. 22 ust. 3 lit. d) ppkt (ii) rozporządzenia (UE) 2021/1060 (WPR), a w odniesieniu do Interreg zgodnie z art. 22 ust. 4 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia (UE) 2021/1059 (Interreg).

Dla ułatwienia prezentacji wspólne wskaźniki produktu i rezultatu są pogrupowane według celów szczegółowych w ramach celu polityki, ale nie ograniczają się wyłącznie do danego celu szczegółowego w ramach danego celu polityki. W szczególności w ramach CP 5 można stosować odpowiednie wspólne wskaźniki wymienione w ramach CP 1-4. Ponadto w celu uzyskania pełnego obrazu przewidywanej i rzeczywistej realizacji programów wspólne wskaźniki oznaczone (*) można w stosownych przypadkach stosować w odniesieniu do celów szczegółowych dowolnego spośród CP 1-4.

RCO: Wspólny wskaźnik produktu REGIO.

Podział ten nie jest wymagany do celów programowania, jedynie do celów sprawozdawczości.

RCR: Wspólny wskaźnik rezultatu REGIO.

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1315/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie unijnych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej i uchylające decyzję nr 661/2010/UE ( Dz.U. L 348 z 20.12.2013, s. 1).

# data[].attributes.attachment_link.description
z dnia 24 czerwca 2021 r. Cele EFRR i Funduszu Spójności powinny być osiągane w ramach zrównoważonego rozwoju oraz zgodnie z promowanym przez Unię celem polegającym na zachowaniu, ochronie i poprawie jakości środowiska, w myśl art. 11 i art. 191 ust. 1 TFUE, z uwzględnieniem zasady „zanieczyszczający płaci".

# data[].attributes.headline
Warunki podstawowe określa art. 15 rozporządzenia "ogólnego"

# data[].attributes.subject
Warunki podstawowe określa art. 15 rozporządzenia "ogólnego"

# data[].attributes.body
Horyzontalne warunki podstawowe opisane zostały w Zał. III
Tematyczne warunki podstawowe opisane zostały w Zał. IV

Są warunkiem korzystania z funduszy UE

# data[].attributes.headline
Skład KM - IZ + reprezentatywny udział 3 typów partnerów 

# data[].attributes.subject
Skład KM - IZ + reprezentatywny udział 3 typów partnerów 

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Informacje ogólne

Rola: Organ doradczy reprezentujący organizacje pracowników i pracodawców oraz inne grupy interesu

Przewodnicząca: Christa Schweng

Członkowie: 329 członków ze wszystkich państw członkowskich UE

Rok ustanowienia: 1957

Siedziba: Bruksela (Belgia)

Strona internetowa: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny

Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) jest organem doradczym UE, reprezentującym organizacje pracowników i pracodawców oraz inne grupy interesu. EKES wydaje opinie na temat spraw UE skierowane do Komisji Europejskiej, Rady UE i Parlamentu Europejskiego. Jest swego rodzaju łącznikiem między podejmującymi decyzje instytucjami europejskimi a obywatelami UE.

Czym zajmuje się EKES?

Na jego forum grupy interesu mogą formalnie wypowiadać się na temat wniosków ustawodawczych UE. EKES ma trzy główne zadania:

Stara się dopilnować, by polityki UE i przepisy unijne były lepiej powiązane z konkretną rzeczywistością gospodarczą i społeczną i tym samym zapewnić konsensus służący interesowi ogólnemu.

Wspiera społeczeństwo europejskie cechujące się wyższym poziomem uczestnictwa poprzez prowadzenie dialogu z organizacjami pracowników i pracodawców oraz innymi grupami interesu.

Działa na rzecz wartości, na których opiera się integracja europejska, i propaguje demokrację uczestniczącą oraz rolę organizacji społeczeństwa obywatelskiego.

Skład

Członkowie EKES-u reprezentują różne organizacje społeczeństwa obywatelskiego z całej Europy m.in. przedsiębiorców, związki zawodowe i inne grupy interesów. Nominują ich rządy narodowe, po czym są oni mianowani przez Radę Unii Europejskiej na pięcioletnią, odnawialną kadencję. Liczba członków z poszczególnych państw zależy od liczby ich ludności.

Komitet wybiera spośród swego grona przewodniczącego i dwóch wiceprzewodniczących na okres dwóch i pół roku. Członkowie Komitetu należą do jednej z trzech grup:

pracodawców

pracowników

innych podmiotów (np. rolnicy, konsumenci).

W jaki sposób działa EKES?

Parlament Europejski, Rada UE oraz Komisja Europejska zwracają się do Komitetu o wydanie opinii w różnych dziedzinach. Komitet przedstawia opinie również z własnej inicjatywy.

Członkowie pracują na rzecz UE, niezależnie od swoich rządów. Spotykają się dziewięć razy w roku. Opinie przyjmowane są zwykłą większością głosów.

Sesje plenarne przygotowywane są przez specjalne sekcje tematyczne oraz Komisję Konsultacyjną ds. Przemian w Przemyśle. Nad postępem w realizacji strategii politycznych UE czuwają tzw. obserwatoria oraz Komitet Sterujący ds. Strategii „Europa 2020".

EKES utrzymuje regularne kontakty z regionalnymi i krajowymi radami społecznymi i gospodarczymi w całej Unii Europejskiej. Kontakty te obejmują wymianę informacji oraz dyskusje dotyczące określonych zagadnień.

To warto wiedzieć

EKES organizuje imprezy artystyczne i młodzieżowe oraz inne wydarzenia, które mają przybliżyć Unię obywatelom.

Zobacz również
Organizacyjna baza danych UE (Kto jest kim w UE) Opinie i dokumenty Publikacje Wizyty w Europejskim Komitecie Ekonomiczno-Społecznym
Oferty zatrudnienia

# data[].attributes.attachment_link.description
Rola: Organ doradczy reprezentujący organizacje pracowników i pracodawców oraz inne grupy interesu Przewodnicząca: Christa Schweng Członkowie: 329 członków ze wszystkich państw członkowskich UE Rok ustanowienia: 1957 Siedziba: Bruksela (Belgia) Strona internetowa: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) jest organem doradczym UE, reprezentującym organizacje pracowników i pracodawców oraz inne grupy interesu.

# data[].attributes.body
Zasady horyzontalne określa art. 9 Rozporządzenia ogólnego:
* respektowanie Karty Praw Podstawowych UE
* promowanie równości szans kobiet i mężczyzn, gender mainstreaming
* zapobieganie wszelkiej dyskryminacji
* zapewnienie dostępności
* wspieranie zrównoważonego rozwoju,

# data[].attributes.headline
Karta Praw Podstawowych UE - Wytyczne KE

# data[].attributes.subject
Karta Praw Podstawowych UE - Wytyczne KE

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ZAWIADOMIENIE KOMISJI

Wytyczne dotyczące zapewnienia poszanowania Karty praw podstawowych Unii Europejskiej przy wdrażaniu europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych

(2016/C 269/01)

Załączniki

1. WPROWADZENIE

Karta praw podstawowych Unii Europejskiej (karta) stała się prawnie wiążąca dla UE w grudniu 2009 r. wraz z wejściem w życie Traktatu z Lizbony i obecnie ma taką samą moc prawną jak Traktaty UE. Poszanowanie praw podstawowych zapisanych w karcie stanowi zatem zobowiązanie prawne dla instytucji, organów i jednostek organizacyjnych UE we wszystkich ich działaniach oraz dla państw członkowskich UE w zakresie, w jakim stosują one prawo Unii.

Celem niniejszych wytycznych jest wyjaśnienie państwom członkowskim znaczenia zapewnienia poszanowania karty praw podstawowych przy wdrażaniu europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych oraz zapewnienie praktycznego narzędzia, „listy kontrolnej dotyczącej praw podstawowych", aby pomóc państwom członkowskim w badaniu środków wykonawczych dotyczących tych funduszy w kontekście karty.

Wytyczne te zawierają wyjaśnienia dotyczące treści, statusu prawnego i stosowania karty w ujęciu ogólnym, jak również w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych. Wyjaśniono w nich także egzekwowanie postanowień karty w kontekście europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych i ewentualne konsekwencje nieprzestrzegania postanowień karty. Niniejsze wytyczne zawierają również zalecenia dla odpowiednich podmiotów dotyczące sposobu przeprowadzania oceny zgodności działań z kartą. Zidentyfikowano w nich także działania w kontekście europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, które uznaje się za działania mające na celu wykonywanie prawa Unii.

2. TREŚĆ I STATUS PRAWNY KARTY PRAW PODSTAWOWYCH

2.1. Treść karty

Karta zawiera prawa i zasady w odniesieniu do sześciu zagadnień: godności, wolności, równości, solidarności, praw obywatelskich i wymiaru sprawiedliwości, które pokrótce przedstawiono w poniższej tabeli.

Tekst karty można znaleźć pod linkiem:

http://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=CELEX:12012P/TXT

Wyjaśnienia dotyczące karty praw podstawowych zawierają wytyczne dotyczące znaczenia postanowień karty i można je znaleźć pod linkiem:

http://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=uriserv%3AOJ.C_.2007.303.01.0017.01.ENG

Aby przyczynić się do pogłębienia wiedzy o prawach podstawowych, Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) opracowała przyjazne dla użytkownika narzędzie internetowe Charterpedia, które służy zestawianiu międzynarodowego, unijnego i krajowego prawa konstytucyjnego w dziedzinie praw podstawowych związanego z tematami, rozdziałami i artykułami karty.

2.2. Status prawny i stosowanie karty

2.2.1. Status prawny karty

W Traktacie z Lizbony przyznano karcie taką samą moc prawną jak Traktatom UE. Karta jest prawnie wiążąca, a poszanowanie praw podstawowych zapisanych w karcie stanowi wymóg prawny.

Zgodnie z art. 51 ust. 1 karty jej postanowienia mają zastosowanie do instytucji, organów i jednostek organizacyjnych UE, z zastrzeżeniem zasady pomocniczości, oraz do państw członkowskich w zakresie, w jakim stosują one prawo Unii. W związku z tym muszą one przestrzegać praw i zasad zawartych w karcie oraz popierać ich stosowanie zgodnie ze swymi odpowiednimi uprawnieniami przy przyjmowaniu i wykonywaniu przepisów. W art. 6 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej oraz w art. 51 ust. 2 karty przewidziano, że postanowienia karty nie mogą w żaden sposób rozszerzać kompetencji Unii określonych w Traktatach.

Wymóg szanowania praw określonych w karcie jest wiążący dla państw członkowskich wyłącznie wtedy, gdy działają one w zakresie stosowania prawa Unii. W odniesieniu do państw członkowskich karta stosuje się do wszystkich „emanacji państwa". Stosuje się zatem do organów centralnych, jak również do organów regionalnych, lokalnych i innych organów publicznych w zakresie, w jakim stosują one prawo Unii.

W kontekście wdrażania europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych wszystkie działania państw członkowskich podejmowane w celu wykonania mających zastosowanie przepisów wchodzą w zakres stosowania prawa Unii. Karta może stosować się do beneficjentów europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, którym to beneficjentom - niezależnie od ich formy prawnej - na podstawie środka przyjętego przez państwo członkowskie powierzono odpowiedzialność za wykonywanie usług użyteczności publicznej pod kontrolą państwa i którzy w tym celu dysponują uprawnieniami wykraczającymi poza normy obowiązujące w stosunkach między jednostkami.

Mając na uwadze, że poszanowanie praw podstawowych zapisanych w karcie jest wymogiem prawnym, nie istnieje zobowiązanie prawne na mocy karty do podejmowania aktywnych środków na rzecz promowania praw zapisanych w karcie, lecz zachęca się państwa członkowskie do przyjmowania tych środków, jeżeli sobie tego życzą.

2.2.2. Stosowanie karty

Zgodnie z art. 51 ust. 1 karty jej postanowienia mają zastosowanie do państw członkowskich wyłącznie w zakresie, w jakim stosują one prawo Unii.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, w którym dokonano wykładni tych postanowień, pojęcie „państwa członkowskie stosują prawo Unii" nie oznacza, że państwa członkowskie automatycznie stosują prawo Unii, gdy udzielają wsparcia w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, niezależnie od tego, czym są „środek krajowy" lub „przepisy krajowe" stanowiące podstawę aktu kwestionowanego przez skarżącego lub wnioskodawcę.

W celu ustalenia, czy środek krajowy wiąże się z wykonywaniem prawa Unii, zdaniem Trybunału Sprawiedliwości „należy między innymi zbadać:

Powyższe rozumowanie stosowałoby się odpowiednio do każdego środka krajowego wykonującego prawo Unii, czy to środka ustawodawczego, czy innego.

Trybunał ponadto potwierdził, że w polityce spójności podobnie jak w innych obszarach pojęcie „stosowania prawa Unii" wymaga istnienia powiązania określonego stopnia, które wykracza poza bliskość odnośnych dziedzin lub pośredni wpływ jednej dziedziny na drugą.

Konsekwencje tego orzecznictwa są takie, że konieczne będzie zbadanie, czy w danym przypadku praktycznym środek krajowy ma na celu wykonanie przepisu prawa Unii.

Wdrażanie prawa UE w kontekście wdrażania europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych jest wyjaśnione w sekcji 3 poniżej oraz w załączniku I.

3. WDRAŻANIE EUROPEJSKICH FUNDUSZY STRUKTURALNYCH I INWESTYCYJNYCH ORAZ WDROŻENIE KARTY

W kontekście realizacji polityki spójności postanowienia karty praw podstawowych stosują się na warunkach określonych poniżej.

Zasada niedyskryminacji została wzmocniona w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 (zwanym dalej „RWP") poprzez wprowadzenie wymogu oceny ex ante, czy istnieją rozwiązania mające na celu zapewnienie przestrzegania tej zasady.

Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013 państwa członkowskie i Komisja muszą zapewnić poszanowanie zasad równości mężczyzn i kobiet oraz niedyskryminacji w trakcie przygotowywania i wdrażania programów.

Jeżeli chodzi o zasadę niedyskryminacji ze względu na niepełnosprawność i zasadę integracji osób niepełnosprawnych, należy zauważyć, że UE jest stroną Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych ONZ. Konsekwencje prawne ratyfikacji Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych przez Unię w odniesieniu do zarządzania europejskimi funduszami strukturalnymi i inwestycyjnymi są opisane poniżej w załączniku II.

W art. 4 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013 nakłada się na Komisję i państwa członkowskie wymóg zapewnienia spójności wsparcia z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych z właściwą polityką, zasadami horyzontalnymi określonymi m.in. w art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013 i priorytetami Unii.

Ramy prawne mające zastosowanie do polityki spójności zostały ponadto wzmocnione w celu zapewnienia, aby państwa członkowskie dysponowały systemem rozpatrywania skarg, w tym skarg w sprawie domniemanego naruszenia karty praw podstawowych.

W kontekście europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych przepis prawa Unii powodujący stosowanie karty można znaleźć w następujących rozporządzeniach i dyrektywach UE:

W obszarze europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych państwa członkowskie wykonują prawo Unii przy opracowywaniu strategii interwencji w obszarze europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych oraz sporządzaniu dokumentów programowych (1), ustanawianiu systemu zarządzania, monitorowania i kontroli (2), oraz wdrażania programów (3) na mocy zbiorów przepisów wspomnianych powyżej w pkt 1-3. Na następnych etapach państwa członkowskie powinny zatem zapewniać zgodność z kartą :

3.1. Opracowywanie strategii interwencji w obszarze europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych oraz sporządzanie dokumentów programowych (przygotowywanie strategicznych ram polityki, umów partnerstwa, programów itp.)

Uznaje się, że państwa członkowskie działają w zakresie stosowania prawa Unii, gdy przyjmują lub opracowują dokumenty w wyniku obowiązków ujętych w RWP lub w którymkolwiek z aktów delegowanych lub wykonawczych do tego rozporządzenia. Obejmuje to na przykład opracowywanie umowy partnerstwa lub programów operacyjnych.

Przy opracowywaniu takich dokumentów państwa członkowskie muszą zapewnić za pomocą „listy kontrolnej dotyczącej praw podstawowych", że treść dokumentu jest zgodna z postanowieniami karty. Treść dokumentu powinna zapewniać poszanowanie praw i zasad zawartych w karcie.

W tym kontekście najistotniejszymi prawami i zasadami są równość wobec prawa, niedyskryminacja, równość kobiet i mężczyzn, integracja osób niepełnosprawnych, prawo własności oraz ochrona środowiska.

3.2. Ustanawianie systemów zarządzania, monitorowania i kontroli

Uznaje się, że państwa członkowskie działają w zakresie stosowania prawa Unii, gdy ustanawiają struktury i procedury wymagane na mocy RWP na potrzeby zarządzania europejskimi funduszami strukturalnymi i inwestycyjnymi oraz monitorowania i kontrolowania tych funduszy lub, jeżeli nie jest to wyraźnie wymagane, gdy ustanawiają takie struktury do celów wdrożenia RWP, przepisów dotyczących poszczególnych funduszy lub aktów delegowanych lub wykonawczych do tego rozporządzenia. Obejmuje to wyznaczanie organów i instytucji pośredniczących, ustalenia robocze sformułowane między nimi, ustanawianie komitetu monitorującego oraz przyjmowanie podręczników procedur.

Organy państw członkowskich powinny przy tym zapewnić poszanowanie praw i zasad zapisanych w karcie. W tym kontekście najważniejszymi przepisami są w szczególności art. 7, 8, 41 i 47 karty.

W art. 47 uznano prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu, w tym prawo do bycia wysłuchanym. Artykuł 7 dotyczy poszanowania życia prywatnego i rodzinnego. Artykuł 8 dotyczy ochrony danych osobowych, natomiast art. 41 odnosi się do obowiązku uzasadniania przez organy administracji ich decyzji.

Prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu (sprawiedliwość proceduralna) musi zostać zapewnione w ramach wszystkich wdrażanych procedur, aby nadać skuteczność przepisom RWP, przepisom dotyczącym poszczególnych funduszy lub aktom delegowanym lub wykonawczym do tego rozporządzenia.

Na przykład przedmiotem sprawy C-562/12 MTÜ Liivimaa Lihaveis przeciwko Eesti-Läti programmi 2007-2013 Seirekomitee, która toczyła się przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, były następujące decyzje podjęte w ramach estońsko-łotewskiego programu współpracy transgranicznej: Seirekomitee, organ złożony z przedstawicieli obu państw członkowskich, podjął ostateczne decyzje w sprawie jakościowej oceny wniosków dotyczących projektów w ramach tego programu. Komitet ten przyjął również przewodnik programowy, w którym przewidziano, że decyzje komitetu nie podlegają zaskarżeniu przed sądem krajowym. Mimo że przyjęcie przewodnika programowego nie zostało jednoznacznie wspomniane ani w mającym zastosowanie ustawodawstwie na okres programowania 2007-2013, ani w jakichkolwiek przepisach wykonawczych UE, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że przewodnik ten wyraźnie przyjęto w celu stosowania prawa Unii oraz że ma on charakter wiążący dla osób starających się o uzyskanie dofinansowania w ramach tego programu. Uznano zatem, że karta, w tym jej art. 47, ma zastosowanie w tym przypadku. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że wykluczenie w przewodniku programowym kontroli sądowej dokonywanej przez sąd krajowy decyzji w odniesieniu do odmowy udzielenia dotacji jest niezgodne z art. 47.

W odniesieniu do organizacji partnerstwa najważniejsze prawa i zasady Karty obejmują: zasady niedyskryminacji, różnorodności językowej, równości kobiet i mężczyzn, integracji osób niepełnosprawnych, natomiast w odniesieniu do na przykład do formułowania zasad członkostwa należałoby zwrócić uwagę w szczególności na prawa i zasady niedyskryminacji, różnorodności językowej oraz równości kobiet i mężczyzn.

Jeżeli chodzi o funkcje i obowiązki komitetu monitorującego w ramach ustanawiania systemu zarządzania, monitorowania i kontroli, najważniejsze prawa i zasady zawarte w karcie obejmowałyby ochronę danych osobowych, niedyskryminację, różnorodność językową, równość kobiet i mężczyzn, integrację osób niepełnosprawnych, równość wobec prawa oraz prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu.

3.3. Wdrażanie programów i wykonywanie konkretnych działań określonych w opisie projektu w odniesieniu do prac przeprowadzanych przy wdrażaniu europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych

Wdrożenie programów wymaga podjęcia działań przez instytucję zarządzającą lub instytucje pośredniczące. Takie działania, jak na przykład: ogłaszanie zaproszeń do składania wniosków, wybór operacji, podpisywanie umów o udzielenie dotacji, monitorowanie wdrażania, sprawdzanie wniosków beneficjentów o płatność, przeprowadzanie weryfikacji na miejscu, nadzorowanie prac instytucji pośredniczących, wysyłanie wniosków o płatność, przygotowywanie i składanie sprawozdań, są działaniami mającymi na celu wykonywanie prawa Unii.

Obowiązki instytucji certyfikujących na mocy art. 126 RWP również wiążą się z podejmowaniem środków mających na celu wykonywanie prawa Unii. Także instytucje audytowe podejmują takie środki w trakcie opracowywania strategii audytu, przeprowadzania audytu oraz sporządzania opinii z audytu i sprawozdań z kontroli.

Ponadto jak wyjaśniono w rozdziale 2.2, Status prawny karty, karta może mieć zastosowanie do określonych beneficjentów, jeśli spełnione są warunki wspomniane w rozdziale 2.2 (państwo członkowskie przyjmuje środek, który sprawia, że beneficjenci ci, niezależnie od ich formy prawnej, są odpowiedzialni za wykonywanie usług użyteczności publicznej pod kontrolą państwa. W tym konkretnym celu dysponują uprawnieniami wykraczającymi poza normy obowiązujące w stosunkach między jednostkami).

W trakcie wykonywania swoich zadań organy krajowe powinny zapewnić, aby prawa i zasady zapisane w karcie były przestrzegane. W tym kontekście najistotniejszymi prawami i zasadami zawartymi w karcie są prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu, prawo do ochrony danych osobowych, prawo do równości wobec prawa i równości kobiet i mężczyzn, prawo do niedyskryminacji, prawa dziecka, integracja osób niepełnosprawnych, wysoki poziom ochrony środowiska, różnorodność językowa, bezpieczne warunki pracy, wolność wypowiedzi i informacji, wolność zgromadzania się i stowarzyszania się, prawo do nauki, wolność prowadzenia działalności gospodarczej, prawo własności, ochrona w przypadku usunięcia z terytorium państwa, wydalenia lub ekstradycji, poszanowanie życia prywatnego i rodzinnego.

3.4. Stosowanie karty w kontekście polityki spójności: dlaczego karta jest istotna dla organów państwowych zarządzających europejskimi funduszami strukturalnymi i inwestycyjnymi?

Naruszenie prawa podstawowego zapisanego w karcie podlega kontroli sądowej ze strony sądów państw członkowskich i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Do przepisów prawa UE i przepisów prawa krajowego opartych na prawie UE należy stosować wykładnię zgodną z obowiązkami wynikającymi z karty, aby nadawać skuteczność prawom zagwarantowanym na jej mocy. Jeśli sąd krajowy ma wątpliwości co do zastosowania karty lub prawidłowej wykładni jej przepisów, może - a w przypadku krajowego sądu najwyższej instancji musi - zwrócić się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym. Odpowiedź Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej umożliwia sądowi krajowemu wydanie orzeczenia w danej sprawie. Sądy krajowe regularnie korzystają z tej procedury. Przyczynia się ona do rozwoju orzecznictwa związanego z kartą i umacnia rolę sądów krajowych w jego przestrzeganiu.

Komisja jako strażniczka Traktatów ma uprawnienia do podejmowania starań, których celem jest doprowadzenie do zaprzestania naruszenia postanowień karty. Może wszczynać postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko państwom członkowskim w związku z niezgodnością z kartą.

Ponieważ karta ma zastosowanie do państw członkowskich wyłącznie w zakresie, w jakim stosują one prawo Unii, Komisja nie może wszcząć postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w odniesieniu do niezgodności prawa krajowego z kartą, jeżeli dane prawo krajowe nie służy wykonaniu prawa Unii. W przypadkach, w których karta nie ma zastosowania, prawa podstawowe nadal są gwarantowane na poziomie krajowym na mocy konstytucji lub tradycji konstytucyjnych państw członkowskich oraz konwencji międzynarodowych, które państwa te ratyfikowały, a poszanowanie tych instrumentów gwarantują sądy krajowe.

Ponadto w kontekście europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych art. 6 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013 zawiera wymóg, aby operacje wspierane z tych funduszy były zgodne z mającymi zastosowanie przepisami prawa unijnego i krajowego odnoszącymi się do jego stosowania. Jeżeli państwo członkowskie nie przestrzega prawidłowo postanowień karty przy podejmowaniu działań lub środków mających na celu wykonywanie prawa UE, może to stanowić nieprawidłowość ze strony podmiotu gospodarczego (art. 2 ust. 36 RWP). Dlatego w celu zapewnienia, aby fundusze UE były wykorzystywane zgodnie z kartą, Komisja w stosownych przypadkach skorzysta ze środków, którymi dysponuje, w przypadkach, w których ma to zastosowanie, w tym zastosuje wstrzymanie biegu terminów płatności, zawieszenie płatności oraz korekty finansowe, jak również może wszcząć postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na mocy art. 258 TFUE.

Obowiązek organów krajowych polegający na zapewnieniu poszanowania i ochrony praw podstawowych jest szczególnie istotny w odniesieniu do skarg dotyczących możliwego naruszenia postanowień karty, które państwa członkowskie mogą otrzymywać. Z kwestią monitorowania stosowania i wdrażania karty w państwach członkowskich wiąże się obowiązek nałożony na państwa członkowskie w wyniku art. 74 ust. 3 RWP, który dotyczy zapewnienia skutecznych rozwiązań w zakresie badania skarg dotyczących europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych wnoszonych przez osoby prawne lub fizyczne. Skargi dotyczące funduszy strukturalnych i inwestycyjnych mogą być również składane bezpośrednio do Komisji.

4. JAK OCENIAĆ ZGODNOŚĆ Z KARTĄ - LISTA KONTROLNA DOTYCZĄCA PRAW PODSTAWOWYCH

Zachęca się organy krajowe odpowiedzialne za wdrażanie funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, aby uważnie oceniały, czy działania i środki (zaplanowane lub już przez nie przyjęte) wchodzą w zakres stosowania prawa Unii oraz czy mogą one mieć jakikolwiek wpływ na prawa podstawowe zawarte w karcie.

Jako praktyczne narzędzie pomocne w dokonywaniu tej oceny proponuje się poniższą listę kontrolną, przy czym korzystanie z niej nie jest obowiązkowe.

I. SPRAWDZENIE - czy przewidziane działanie krajowe lub przewidziany środek krajowy jest środkiem mającym na celu wykonywanie prawa Unii, a zatem wchodzi w zakres stosowania karty?

Uwaga: sprawdzenie to nie jest konieczne w przypadku działań i dokumentów określonych w niniejszych wytycznych jako wykonujące prawo Unii.

II. SPRAWDZENIE - czy istnieje możliwe naruszenie praw podstawowych?

W przypadku stwierdzenia, że badane działanie lub środek ogranicza prawa absolutne, należy działanie lub środek odrzucić już na tym etapie, ponieważ prawa absolutne nie mogą być ograniczane i dalsza analiza na podstawie pkt 3-6 nie jest konieczna.

Jeżeli analiza wykaże, że przewidziane działanie lub środek nie miałyby istotnego wpływu na prawa podstawowe lub tylko pozytywny wpływ na prawa podstawowe, wówczas nie ma potrzeby przeprowadzania dalszej analizy na podstawie pkt 5 i 6. W przypadku zidentyfikowania niekorzystnego wpływu należy rozważyć następujące kwestie:

Czy jakiekolwiek takie ograniczenie/niekorzystny wpływ:

rzeczywiście odpowiada celom interesu ogólnego Unii lub potrzebom ochrony praw i wolności innych osób (Na tym etapie należy określić, jaki to cel interesu ogólnego lub potrzeba ochrony praw i wolności innych osób)?

są konieczne do osiągnięcia pożądanego celu? (Na tym etapie należy zbadać, czy środek jest odpowiedni i skuteczny w odniesieniu do realizacji zamierzonego celu bez wykraczania poza to, co jest niezbędne do jego osiągnięcia. Dlaczego nie jest dostępny środek równie skuteczny, ale mniej inwazyjny?

Jeżeli na wszystkie te pytania można odpowiedzieć twierdząco, wówczas ograniczenie przedmiotowego prawa podstawowego można uznać za uzasadnione.

Aby zilustrować stosowanie tej listy kontrolnej, poniżej przedstawiono konkretny przykład korzystania z niej w oparciu o fakty sprawy C-401/11 Blanka Soukupová przeciwko Ministerstvo zemědělství oraz o ocenę Trybunału Sprawiedliwości zawartą w jego wyroku z dnia 11 kwietnia 2013 r.

Dane państwo członkowskie ustanowiło system wsparcia rolników w przejściu na wcześniejszą emeryturę współfinansowany z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR). Pojęcie „wieku emerytalnego" uprawniającego do udziału w systemie zostało zdefiniowane w prawie krajowym. W przepisach krajowych określono wiek emerytalny, który różnił się w zależności od płci wnioskodawcy oraz w przypadku kobiet od liczby wychowanych dzieci.

Korzystając z listy kontrolnej w tej sprawie, należy poddać analizie następujące pytania:

Czy jakiekolwiek takie ograniczenie/niekorzystny wpływ:

rzeczywiście odpowiada celom interesu ogólnego Unii lub potrzebom ochrony praw i wolności innych osób?

Nie, odmienne traktowanie nie odpowiada celom interesu ogólnego Unii ani potrzebom ochrony praw i wolności innych osób.

są konieczne do osiągnięcia pożądanego celu? (Na tym etapie należy zbadać, czy środek jest odpowiedni i skuteczny w odniesieniu do realizacji zamierzonego celu bez wykraczania poza to, co jest niezbędne do jego osiągnięcia. Dlaczego nie jest dostępny środek równie skuteczny, ale mniej inwazyjny?

Nie, środek ten nie jest konieczny do osiągnięcia pożądanego celu, jakim jest zachęcenie takich rolników, niezależnie od ich płci i liczby wychowanych dzieci, do wcześniejszego ostatecznego zakończenia ich działalności rolnej w celu zapewnienia lepszej rentowności gospodarstw rolnych. Tacy rolnicy, zarówno mężczyźni, jak i kobiety, mogą ubiegać się o tego rodzaju wsparcie, pod warunkiem że ostatecznie zaprzestali prowadzenia komercyjnej gospodarki rolnej, prowadziwszy gospodarstwo rolne przez 10 lat poprzedzających jego przekazanie, i mają nie mniej niż 55 lat, ale nie osiągnęli jeszcze normalnego wieku emerytalnego w momencie przekazywania gospodarstwa. Pożądany cel można byłoby również osiągnąć bez dokonywania rozróżnienia ze względu na płeć lub liczbę wychowanych dzieci.

Ponieważ na te pytania nie można odpowiedzieć twierdząco, ograniczenia przedmiotowego prawa podstawowego (równego traktowania) nie można uznać za uzasadnione, a tym samym stanowi ono naruszenie art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 23 karty.

https://infoportal.fra.europa.eu/InfoPortal/infobaseFrontEndCountryHome.do?btnCountryLinkHome_1

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 ( Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 320).

Konwencja o prawach osób niepełnosprawnych (przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne ONZ rezolucją 61/106 z dnia 13 grudnia 2006 r.; weszła w życie dnia 3 maja 2008 r. po złożeniu 20. dokumentu ratyfikacyjnego) - https://www.un.org/development/desa/disabilities/conference-of-states-parties-to-the-convention-on-the-rights-of-persons-with-disabilities-2.html.

Przykłady działań państw członkowskich, które uznaje się za mające na celu wykonywanie prawa Unii, podane są w kontekście ram prawnych dla okresu programowania 2014-2020. Od 2009 r. stosowane muszą być jednak postanowienia karty, między innymi w kontekście wdrażania europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych na warunkach wspomnianych w niniejszych wytycznych.

Na przykład lokalne grupy działania, o których mowa w art. 34 ust. 1 i art. 125 RWP, pełnią funkcję instytucji pośredniczących.

Listę kontrolną zawartą w rozdziale 4 niniejszych wytycznych można wykorzystywać na potrzeby oceny, czy określone działanie tych beneficjentów jest działaniem mającym na celu wykonywanie prawa Unii.

ZAŁĄCZNIK I

Przykłady wdrażania prawa Unii przez państwa członkowskie w kontekście europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych

W rozdziale 3 przedmiotowych wytycznych wyszczególniono trzy etapy wdrażania europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, na których należy zapewnić zgodność z postanowieniami karty.

Poniżej przedstawiono listę najistotniejszych przepisów rozporządzenia w sprawie wspólnych przepisów (RWP) nakładających na organ/podmiot krajowy (na szczeblu centralnym, regionalnym lub lokalnym) wymóg podjęcia działań i przekazania dokumentów. Przedstawiono również przykłady praw lub zasad ustanowionych w karcie, które mogą być istotne w omawianym przypadku, a także przykłady ewentualnych kwestii powiązanych z problematyką praw podstawowych.

Państwa członkowskie muszą opracowywać i przyjmować akty służące wykonaniu prawa Unii (niezależnie od ich formy: decyzja, pismo, podręcznik, ustawa itp.), należycie uwzględniając spoczywające na nich zobowiązania do zapewnienia poszanowania wszystkich praw zawartych w karcie.

Na przykład poszanowanie prawa do niedyskryminacji, prawa własności, prawa do ochrony danych osobowych, a także prawa do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu (sprawiedliwość proceduralna) musi zostać zapewnione w ramach wszystkich wdrażanych procedur, aby nadać skuteczność przepisom RWP lub aktom delegowanym lub wykonawczym do tego rozporządzenia.

1. Opracowywanie strategii interwencji w obszarze europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych oraz sporządzanie dokumentów programowych

Jeżeli chodzi o przygotowywanie strategii interwencji w obszarze europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych oraz sporządzanie dokumentów programowych, w RWP wskazano określone działania państw członkowskich, które stanowią działania krajowe podejmowane w celu wdrożenia prawa Unii i wiążą się z koniecznością zapewnienia zgodności z postanowieniami karty. Działania państwa członkowskiego:

przygotowywanie programów i wprowadzanie zmian w programach (art. 26 ust. 2 i art. 30 RWP, art. 4 ust. 4, art. 7 i 8 oraz art. 19 ust. 1 i załącznik XI do RWP; EFRR, EFS, FS: art. 96 ust. 2, art. 96 ust. 4 lit. a), art. 96 ust. 7, art. 96 ust. 10 RWP; EFRR: art. 8 ust. 7 i 12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1299/2013; EFRROW: art. 10 i 11 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013; EFMR: art. 17, 18 i 20 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 508/2014 oraz rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 771/2014 i rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1046/2014,

W tym kontekście szczególne znaczenie mogą mieć następujące prawa/zasady zawarte w karcie: równość wobec prawa, niedyskryminacja, równość kobiet i mężczyzn, integracja osób niepełnosprawnych, prawo własności oraz ochrona środowiska.

2. Ustanawianie systemów zarządzania, monitorowania i kontroli

Zaleca się, aby państwa członkowskie lub wyznaczone przez nie instytucje zwracały szczególną uwagę na zgodność z postanowieniami karty przy ustanawianiu systemu zarządzania, monitorowania i kontroli. Poniżej przedstawiono niewyczerpującą listę działań i dokumentów wymaganych zgodnie z rozporządzeniami:

I. Państwa członkowskie: stosowne działania obejmują: ustanawianie systemów zarządzania programami i kontroli programów, organizowanie partnerstw i ustalanie zasad członkostwa w komitecie monitorującym.

Ustanawianie systemów zarządzania programami i kontroli programów (art. 74 ust. 2 RWP), art. 7 i 72 oraz art. 74 ust. 2 RWP, EFRR, EFS, FS, EFMR: art. 123 RWP, EFRROW: art. 65 i 66 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 i odpowiednie przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013; EFMR: art. 97 i 99 rozporządzenia (UE) nr 508/2014 i rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1014/2014.

Dokumenty związane z ustanawianiem systemów zarządzania programami i kontroli programów:

dokumenty dotyczące procedur sporządzania zestawienia wydatków, o którym mowa w art. 59 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (art. 126 lit. b) RWP),

Opracowując strategie interwencji w obszarze europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych oraz sporządzając dokumenty programowe, państwa członkowskie muszą zapewnić poszanowanie praw i zasad zawartych w karcie. Postanowienia mające najistotniejsze znaczenie w tym kontekście zostały zawarte w art. 47 karty, w którym zagwarantowano prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu, uwzględniając prawo do bycia wysłuchanym, a także w art. 7 dotyczącym poszanowania życia prywatnego i rodzinnego i w art. 8 dotyczącym ochrony danych osobowych.

Organizacja partnerstwa (art. 5 ust. 1 i 2 RWP), art. 5 i 7 oraz art. 15 ust. 1 lit. c) i d) RWP oraz art. 2, 3 i 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 240/2014

Dokumenty istotne z punktu widzenia organizacji partnerstwa: dokumenty dotyczące ustaleń w zakresie partnerstwa przewidzianych w umowie partnerstwa i inne dokumenty dotyczące organizacji partnerstwa.
Prawa/zasady zawarte w karcie, które należy uznać za istotne w tym kontekście, obejmują:
zasadę niedyskryminacji, różnorodności językowej, równości kobiet i mężczyzn i integracji osób niepełnosprawnych.

Formułowanie zasad członkostwa w komitecie monitorującym oraz regulaminu komitetu monitorującego (art. 10 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 240/2014), art. 7, art. 47 ust. 1-3, art. 48 ust. 1 RWP, art. 10 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 240/2014

Istotne dokumenty: dokumenty dotyczące zasad członkostwa w komitecie monitorującym oraz regulaminu komitetu monitorującego.

Prawa/zasady zawarte w karcie, które należy uznać za istotne w tym kontekście, obejmują: zasadę niedyskryminacji, równości kobiet i mężczyzn, różnorodności językowej.

II. Komitet monitorujący

Analizowanie i zatwierdzanie strategii komunikacji opracowanej dla danego programu operacyjnego oraz wszelkich zmian tej strategii, a także kryteriów wyboru operacji (art. 110 ust. 2 lit. a) i d) RWP, EFRROW: art. 74 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1305/2013)

Prawa/zasady zawarte w karcie, które należy uznać za istotne w tym kontekście, obejmują: zasadę ochrony danych osobowych, niedyskryminacji, różnorodności językowej, równości kobiet i mężczyzn i integracji osób niepełnosprawnych.

Ustanawianie dodatkowych zasad kwalifikowalności w ramach programów EWT (art. 18 ust. 2 rozporządzenia w sprawie EWT)

Istotne dokumenty: dokument ustanawiający dodatkowe zasady kwalifikowalności wydatków w ramach programów EWT.

Prawa/zasady zawarte w karcie, które należy uznać za istotne w tym kontekście, obejmują: zasadę niedyskryminacji, równości kobiet i mężczyzn, różnorodności językowej, integracji osób niepełnosprawnych i równości wobec prawa oraz prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu.

3. Wdrażanie programów:

Jeżeli chodzi o wdrażanie programów, poniżej przedstawiono listę przykładowych działań i dokumentów przewidzianych w rozporządzeniu w sprawie wspólnych przepisów, w przypadku których państwa członkowskie lub wyznaczone przez nie instytucje powinny szczególnie pamiętać o zapewnieniu zgodności z postanowieniami karty.

I. Instytucja zarządzająca/instytucja pośrednicząca:

Stosowne działanie: sporządzenie odpowiednich procedur i kryteriów wyboru oraz - po ich zatwierdzeniu przez komitet monitorujący - stosowanie tych procedur i kryteriów, w tym przygotowywanie zaproszeń do składania wniosków (art. 125 ust. 3 lit. a) RWP, art. 4 ust. 4, art. 7, 8 i 34, art. 36 ust. 3 i art. 47 ust. 1 RWP), EFRR, EFS, FS, EFMR: art. 125 ust. 3 lit. a) RWP oraz rozporządzenia delegowane Komisji (UE) 2015/288 i (UE) 2015/852, EFRROW: art. 49 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, art. 113 rozporządzenia (UE) nr 508/2014, art. 12 rozporządzenia w sprawie EWT, art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej.

Dokumenty istotne dla tego działania:

Prawa/zasady zawarte w karcie, które należy uznać za istotne w tym kontekście, obejmują: zasadę ochrony danych osobowych, różnorodności językowej, równości wobec prawa, niedyskryminacji, równości kobiet i mężczyzn, integracji osób niepełnosprawnych i ochrony środowiska oraz prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu i prawo do bezpiecznych warunków pracy.

Stosowne działanie: wdrażanie programów, dostarczanie danych zbiorczych na temat operacji wybranych do finansowania, art. 4 ust. 4 i 5, art. 7, 8 i 74 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, EFRR, EFS, FS, EFMR: art. 122 i 123 RWP, art. 21 rozporządzenia w sprawie EWT, EFRROW: art. 65 i 66 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 i odpowiednie przepisy rozporządzenia (UE) nr 1306/2013; EFMR: art. 97 rozporządzenia (UE) nr 508/2014 i rozporządzenia wykonawcze Komisji (UE) nr 1242/2014 i (UE) nr 1243/2014.

Dokumenty istotne dla tego działania:

powiadomienia o wybranych dużych projektach (art. 102 ust. 1 akapit pierwszy RWP, art. 1 i załącznik I do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1011/2014).

Prawa/zasady zawarte w karcie, które należy uznać za istotne w tym kontekście, obejmują: zasadę ochrony danych osobowych, wolności wypowiedzi i informacji i wolności zgromadzania się i stowarzyszania się, prawo do nauki, zasadę wolności prowadzenia działalności gospodarczej, prawo własności, prawo do ochrony w przypadku usunięcia z terytorium państwa, wydalenia lub ekstradycji, zasadę równości wobec prawa, niedyskryminacji, równości kobiet i mężczyzn, integracji osób niepełnosprawnych i ochrony środowiska oraz prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu.

Stosowne działanie: informowanie potencjalnych beneficjentów o możliwościach finansowania (art. 115 ust. 1 lit. c) RWP): art. 7, EFRR, EFS, FS: art. 115 ust. 1 lit. c) RWP, EFRROW: art. 66 ust. 1 lit. i) rozporządzenia (UE) nr 1305/2013.

Prawa/zasady zawarte w karcie, które należy uznać za istotne w tym kontekście, obejmują: zasadę równości wobec prawa i niedyskryminacji.

Stosowne działanie: prowadzenie i zapewnianie dostępu do wykazu operacji opublikowanego na pojedynczej stronie internetowej lub na portalu internetowym (art. 115 ust. 2 RWP): EFRR, EFS, FS: art. 115 ust. 2 RWP; EFMR: załącznik V do rozporządzenia (UE) nr 508/2014 i rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 763/2014.

Dokumenty istotne dla tego działania: informacje zamieszczone na stronie internetowej lub na portalu internetowym.

Prawa/zasady zawarte w karcie, które należy uznać za istotne w tym kontekście, obejmują: zasadę poszanowania życia prywatnego i rodzinnego i ochrony danych osobowych.

II. Komitet monitorujący

Stosowne działanie: wybór operacji (art. 12 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1299/2013): art. 4 ust. 4, art. 7 i 8 oraz art. 29 ust. 4, art. 47 ust. 1 RWP; EFRR, EFRROW: art. 49 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej.

Prawa/zasady zawarte w karcie, które należy uznać za istotne w tym kontekście, obejmują: zasadę równości wobec prawa, niedyskryminacji, równości kobiet i mężczyzn, integracji osób niepełnosprawnych i ochrony środowiska oraz prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu.

Stosowne działanie: analizowanie i zatwierdzanie rocznego sprawozdania z wdrażania.

Prawa/zasady zawarte w karcie, które należy uznać za istotne w tym kontekście, obejmują: zasadę ochrony danych osobowych.

III. Instytucja certyfikująca

Stosowne działania: sporządzanie, poświadczanie i przedstawianie wniosków o płatność, sporządzanie zestawienia wydatków, poświadczanie kompletności, rzetelności i prawdziwości zestawienia wydatków oraz poświadczanie, że wydatki ujęte w tym zestawieniu są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa oraz zostały poniesione w związku z operacjami wybranymi do finansowania zgodnie z kryteriami mającymi zastosowanie do programu operacyjnego i zgodnymi z obowiązującymi przepisami prawa, zapewnienie, by istniał system, w którym rejestruje się i przechowuje, w formie elektronicznej, dokumentację księgową w odniesieniu do każdej operacji (oraz inne funkcje wymienione w art. 126 RWP).

Prawa/zasady zawarte w karcie, które należy uznać za istotne w tym kontekście, obejmują: zasadę ochrony danych osobowych.

IV. Instytucja audytowa

Stosowne działanie: przeprowadzanie audytów (art. 127 ust. 1 i 2 RWP).

Istotne dokumenty: strategia audytu (art. 127 ust. 4 RWP), opinia z audytu sporządzona zgodnie z art. 59 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia finansowego, sprawozdanie z kontroli (art. 127 ust. 5 lit. a) i b) RWP).

Prawa/zasady zawarte w karcie, które należy uznać za istotne w tym kontekście, obejmują: zasadę ochrony danych osobowych, poszanowania życia prywatnego i rodzinnego i niedyskryminacji.

W odniesieniu do programów EWT.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie EWT wyboru operacji w ramach programów EWT dokonuje komitet monitorujący lub - w stosownych przypadkach - komitet sterujący.

Zgodnie z art. 23 ust. 2 rozporządzenia w sprawie EWT odpowiedzialność za realizację zadań w tym obszarze spoczywa na wspólnym sekretariacie.

ZAŁĄCZNIK II

Prawa podstawowe w UE poza Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej

Karta jest spójna z europejską konwencją praw człowieka przyjętą w ramach Rady Europy. W przypadku gdy karta zawiera prawa wynikające z tej konwencji, znaczenie i zakres tych praw są takie same (art. 52 ust. 3 karty).

Jeżeli chodzi o integrację osób niepełnosprawnych (art. 26 karty) w grudniu 2010 r. UE ratyfikowała Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych. W związku z tym Konwencja o prawach osób niepełnosprawnych stanowi „integralną część porządku prawnego Unii Europejskiej". Ponadto umowy międzynarodowe zawierane przez Unię Europejską mają pierwszeństwo przed instrumentami prawa wtórnego. Dlatego też instrumenty te należy interpretować w sposób zgodny z Konwencją o prawach osób niepełnosprawnych. Ponieważ zarówno UE, jak i jej państwa członkowskie stanowią odrębne umawiające się strony, z których każda posiada kompetencje w obszarach objętych Konwencją o prawach osób niepełnosprawnych, Konwencja stanowi umowę „mieszaną" w kontekście UE. Wszystkie postanowienia Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, które wchodzą w zakres kompetencji UE, są wiążące dla instytucji UE. Ponadto zgodnie z prawem Unii państwa członkowskie są zobowiązane do wdrożenia konwencji w takim zakresie, w jakim jej postanowienia wchodzą w zakres kompetencji UE. Wdrożenie konwencji w obszarach niewchodzących w zakres kompetencji UE należy wyłącznie do państw członkowskich. Mimo odmiennych kompetencji Unia i jej państwa członkowskie są zobowiązane do lojalnej współpracy przy wypełnianiu obowiązków określonych w takich „mieszanych" umowach. W deklaracji złożonej przy ratyfikacji UE przedstawiła ONZ wykaz aktów Unii, które „ilustrują zakres kompetencji Wspólnoty, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską [...]". Deklaracja zawiera wyraźne odniesienie do rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999. Aby wspierać państwa członkowskie w wypełnianiu obowiązków spoczywających na nich na mocy Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, służby Komisji Europejskiej opracowały dwa zestawy wytycznych oraz zestaw narzędzi poświęconych deinstytucjonalizacji.

Jeżeli chodzi o zakaz wszelkiej dyskryminacji w szczególności ze względu na rasę, kolor skóry i pochodzenie etniczne lub społeczne (art. 21 karty), Komisja wydała wytyczne w sprawie desegregacji mieszkaniowej i oświatowej społeczności zmarginalizowanych.

Jeżeli chodzi o ochronę środowiska i podstawowe prawa procesowe, Wspólnota podpisała, a następnie zatwierdziła decyzją Rady 2005/370/WE, Konwencję EKG ONZ o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (konwencja z Aarhus). W związku z tym postanowienia tej konwencji stanowią integralną część porządku prawnego Unii Europejskiej. Ponadto mają one pierwszeństwo przed prawem wtórnym UE, w związku z czym prawo to należy interpretować w sposób zgodny z konwencją z Aarhus.

Ponadto istnieje możliwość zastosowania mechanizmu określonego w art. 7 TUE, jeżeli zaistnieje ryzyko poważnego naruszenia przez państwo członkowskie wartości Unii, o których jest mowa w art. 2 TUE i które obejmują poszanowanie praw człowieka oraz równość wobec prawa. Skutkiem tej procedury może być zawieszenie w określonych prawach wynikające z zastosowania Traktatów wobec państwa członkowskiego dopuszczającego się naruszenia.

Ponadto należy mieć na względzie, że ogólne zasady prawa Unii ustanowione w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej stanowią dodatkowe źródło praw podstawowych w prawie pierwotnym Unii. Zgodnie z art. 6 TUE i orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej mają one w dalszym ciągu znaczenie w systemie prawnym UE, obok karty, dla ochrony praw podstawowych.

Ogólne zasady mają zastosowanie obok postanowień karty zawsze, ilekroć działania państwa członkowskiego wchodzą w zakres prawa Unii. Na przykład art. 41 karty obejmujący prawo do dobrej administracji nie jest skierowany do państw członkowskich, lecz wyłącznie do Unii. Jeżeli jednak działania państwa członkowskiego wchodzą w zakres prawa Unii, ogólna zasada dobrej administracji nadal może mieć zastosowanie.

Biuro Prasowe Europejskiego Trybunału Praw Człowieka opracowało tematyczne informacje na temat orzecznictwa Trybunału i rozpatrywanych spraw. Wspomniane informacje są bardzo pomocne w razie wątpliwości co do interpretacji niektórych praw podstawowych. Są one dostępne pod adresem:

http://www.echr.coe.int/Pages/home.aspx?p=press/factsheets&c=#n1347890855564_pointer

Zob. w szczególności najnowsze informacje dotyczące środowiska i EKPC obejmujące przegląd kwestii związanych między innymi z zakłóceniami (zapachy, hałas i zanieczyszczające opary), które w niektórych przypadkach stanowiły naruszenie art. 8 EKPC dotyczącego prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, które zawarto w art. 7 karty (brzmienie art. 8 EKPC i art. 7 karty jest podobne):

http://www.echr.coe.int/Documents/FS_Environment_ENG.pdf

Zob. na przykład wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 11 kwietnia 2013 r. w sprawach połączonych C-335/11 i C-337/11 HK Danmark, pkt 30.

Zob. na przykład wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 11 kwietnia 2013 r. w sprawach połączonych C-335/11 i C-337/11HK Danmark, pkt 29.

Ogólnoeuropejskie wytyczne dotyczące przejścia od opieki instytucjonalnej do opieki świadczonej na poziomie lokalnych społeczności, http://www.deinstitutionalisationguide.eu/wp-content/uploads/2016/04/Common-European-Guidelines_Polish-version.pdf; oraz Wytyczne tematyczne dotyczące przejścia od opieki instytucjonalnej do opieki lokalnej (deinstytucjonalizacji) (Thematic guidance note on Transition from Institutional to Community-based Care (Deinstitutionalisation)), http://ec.europa.eu/regional_policy/sources/docgener/informat/2014/guidance_deinstitutionalistion.pdf.

Wykorzystanie funduszy Unii Europejskiej w celu przejścia od opieki instytucjonalnej do opieki świadczonej na poziomie lokalnych społeczności - zestaw narzędzi, http://www.deinstitutionalisationguide.eu/wp-content/uploads/2016/04/Toolkit-07-17-2014-update-WEB.pdf.

http://ec.europa.eu/regional_policy/sources/docgener/informat/2014/thematic_guidance_fiche_segregation_en.pdf

Sprawa C-240/09 Lesoochranárske zoskupenie, Zb.Orz. 2011, s. I-01255, pkt 30.

ZAŁĄCZNIK III

Najważniejsze pytania

Poniższe pytania zapewniają ogólne wskazówki dotyczące tego, jakie konkretne zagadnienia można uwzględnić przy sprawdzaniu, czy działania i dokumenty wymienione w załączniku I są zgodne z prawami podstawowymi.

Kwestie ogólne

Czy działanie 1 ma zarówno korzystny, jak i niekorzystny wpływ w zależności od praw podstawowych, których dotyczy (np. niekorzystny wpływ na wolność słowa i korzystny wpływ na prawo własności intelektualnej)?

Azyl i ochrona w przypadku usunięcia z terytorium państwa, wydalenia lub ekstradycji

Prawa własności i prawo do prowadzenia działalności gospodarczej

Solidarność i prawa pracowników

Pytania te opracowała Komisja, która również je wykorzystywała w celu monitorowania oceny skutków w kontekście pakietu lepszych uregulowań prawnych.

Działania w zakresie wdrażania programów i realizacji konkretnych działań określonych w zawartym w projekcie opisie prac przeprowadzanych przy wdrażaniu europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych (działanie).

# data[].attributes.attachment_link.description
ZAWIADOMIENIE KOMISJI Wytyczne dotyczące zapewnienia poszanowania Karty praw podstawowych Unii Europejskiej przy wdrażaniu europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych (2016/C 269/01) Załączniki 1. WPROWADZENIE Karta praw podstawowych Unii Europejskiej (karta) stała się prawnie wiążąca dla UE w grudniu 2009 r. wraz z wejściem w życie Traktatu z Lizbony i obecnie ma taką samą moc prawną jak Traktaty UE.

# data[].attributes.body
OFOP, WRZOS
branżowe: Polska Zielona Sieć, Polskie Forum Osób z Niepełnosprawnościami, Federacja Znaki Równości

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
z dnia 24 czerwca 2021 r.

Na poziomie Unii europejski semestr na rzecz koordynacji polityki gospodarczej (zwany dalej „semestrem europejskim") zapewnia ramy dla określania krajowych priorytetów w zakresie reform i dla monitorowania ich realizacji. W celu wspierania tych priorytetów państwa członkowskie opracowują swoje własne krajowe wieloletnie strategie inwestycyjne. Strategie te powinny być przedstawiane wraz z rocznymi krajowymi programami reform w celu określenia i koordynowania priorytetowych projektów inwestycyjnych, które mają być wspierane z finansowania unijnego lub krajowego.

Powinny one również pomóc w wykorzystywaniu unijnego finansowania w spójny sposób oraz w maksymalizowaniu wartości dodanej wsparcia finansowego otrzymywanego w szczególności z programów wspieranych przez Unię, w stosownych przypadkach, z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) oraz Funduszu Spójności, których cele szczegółowe i zakres wsparcia zostały określone rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1058 , EFS+, Europejskiego Funduszu Morskiego, Rybackiego i Akwakultury (EFMRA) ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady , Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 oraz programu InvestEU ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/523 (zwanego dalej „programem InvestEU").

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1056 ustanawia ramy działania EFRR, EFS+, Funduszu Spójności, Funduszu na rzecz Sprawiedliwej Transformacji (FST) ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1060 , EFMRA, Funduszu Azylu, Migracji i Integracji (FAMI), Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego (FBW) oraz Instrumentu Wsparcia Finansowego na rzecz Zarządzania Granicami i Polityki Wizowej w ramach Funduszu Zintegrowanego Zarządzania Granicami i określa, w szczególności, cele polityki i przepisy dotyczące programowania, monitorowania i ewaluacji, zarządzania i kontroli w odniesieniu do funduszy Unii wdrażanych w ramach zarządzania dzielonego. Konieczne jest zatem określenie celów ogólnych EFS+ oraz ustanowienie przepisów szczegółowych dotyczących rodzaju działań, które mogą być finansowane z EFS+.

Aby usprawnić i uprościć system finansowania oraz stworzyć dodatkowe możliwości synergii przez zastosowanie zintegrowanych podejść w zakresie finansowania, należy włączyć do EFS+ działania, które były wspierane z Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym utworzonego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 223/2014 oraz z programu Unii Europejskiej na rzecz zatrudnienia i innowacji społecznych utworzonego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1296/2013 . EFS+ powinien obejmować dwa komponenty: komponent objęty zarządzaniem dzielonym (zwany dalej „komponentem EFS+ objętym zarządzaniem dzielonym"), który ma być wdrażany w ramach zarządzania dzielonego oraz komponent „Zatrudnienie i innowacje społeczne" (zwany dalej „komponentem EaSI"), który ma być wdrażany w ramach zarządzania bezpośredniego i pośredniego. Powinno się to przyczynić do zmniejszenia obciążenia administracyjnego związanego z zarządzaniem różnymi funduszami, w szczególności dla państw członkowskich i beneficjentów, a jednocześnie umożliwić zachowanie prostszych przepisów w odniesieniu do prostszych operacji, takich jak dystrybucja żywności lub podstawowej pomocy materialnej.

EFS+ powinien wspierać reformy polityk i systemów w dziedzinie zatrudnienia, włączenia społecznego, dostępu do opieki zdrowotnej dla osób znajdujących się w trudnej sytuacji, opieki długoterminowej oraz kształcenia i szkolenia, przyczyniając się do eliminowania ubóstwa. Aby zwiększyć zgodność z semestrem europejskim, państwa członkowskie powinny przeznaczyć odpowiednią kwotę swoich zasobów z komponentu EFS+ objętego zarządzaniem dzielonym na realizację stosownych zaleceń skierowanych do nich i związanych z wyzwaniami strukturalnymi, które należy rozwiązywać za pomocą wieloletnich inwestycji wchodzących w zakres EFS+, z uwzględnieniem filaru, tablicy wskaźników społecznych zmienionych w następstwie przyjęcia nowych celów określonych w planie działania na rzecz filaru praw socjalnych oraz specyfiki regionalnej.

Komisja i państwa członkowskie powinny zapewniać spójność, koordynację i komplementarność między komponentem EFS+ objętym zarządzaniem dzielonym i innymi unijnymi funduszami, programami i instrumentami, takimi jak FST, EFRR, Program UE dla zdrowia, Instrument na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/241 , Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji dla Zwalnianych Pracowników ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/691 , EFMRA, Erasmus+, FAMI, program „Horyzont Europa", EFRROW, program „Cyfrowa Europa" ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/694 , program InvestEU, program „Kreatywna Europa" ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/818 , Europejski Korpus Solidarności ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/888 oraz Instrument Wsparcia Technicznego ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/240 .

W szczególności Komisja i państwa członkowskie powinny zapewnić, na wszystkich etapach procesu, skuteczną koordynację w celu zachowania zgodności, spójności, komplementarności i synergii różnych źródeł finansowania, w tym pomocy technicznej.

W celu ułatwienia sprzyjającej włączeniu odbudowy gospodarki po poważnym kryzysie oraz wspierania zatrudnienia ludzi młodych w zmieniających się realiach zawodowych i w świetle utrzymujących się wysokich poziomów bezrobocia i bierności zawodowej młodzieży w wielu państwach członkowskich i regionach, konieczne jest, aby wszystkie państwa członkowskie inwestowały odpowiednią kwotę ze swoich zasobów EFS+ w działania wspierające zatrudnienie i umiejętności ludzi młodych, w tym przez wdrażanie programów w ramach gwarancji dla młodzieży. W oparciu o działania wspierane z Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych w okresie programowania w latach 2014-2020 zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1304/2013 , skierowane do indywidualnych osób, oraz po wyciągnięciu wniosków, państwa członkowskie powinny dalej wspierać dobrej jakości ścieżki reintegracji zawodowej i edukacyjnej oraz inwestować we wczesne zapobieganie i skuteczne działania informacyjne, w stosownych przypadkach priorytetowo traktując młode osoby długotrwale bezrobotne, bierne zawodowo i znajdujące się w niekorzystnej sytuacji, w tym za pomocą pracy z młodzieżą. Państwa członkowskie powinny też inwestować w środki mające na celu ułatwienie przejścia od etapu nauki szkolnej do etapu zatrudnienia, a także w odpowiednie zdolności służb zatrudnienia, aby zapewnić młodym ludziom kompleksowe wsparcie dostosowane do ich potrzeb i bardziej zindywidualizowane oferty. Dzięki pełnemu włączeniu Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych do EFS+ realizacja ukierunkowanych działań na rzecz zatrudnienia ludzi młodych będzie skuteczniejsza i efektywniejsza, a zakres zostanie rozszerzony na środki i reformy strukturalne, zapewniając tym samym lepsze dopasowanie wsparcia finansowego Unii i wdrożenia wzmocnionej gwarancji dla młodzieży.

Podnoszenie umiejętności oraz zdobywanie nowych i różnorodnych umiejętności powinno pomóc młodym ludziom w wykorzystaniu możliwości, jakie dają im rozwijające się sektory, i przygotowaniu ich do zmieniającego się charakteru pracy, przy jednoczesnym wykorzystaniu możliwości wynikających z zielonej i cyfrowej transformacji oraz transformacji unijnych ekosystemów przemysłowych. W związku z tym państwa członkowskie, w których średni wskaźnik ludzi młodych w wieku od 15 do 29 lat, którzy nie pracują, nie kształcą się ani nie szkolą się, przekraczał w latach 2017-2019 średnią unijną, według danych Eurostatu, powinny przeznaczyć na te działania co najmniej 12,5 % swoich zasobów z komponentu EFS+ objętych zarządzaniem dzielonym.

Państwa trzecie będące członkami Europejskiego Obszaru Gospodarczego mogą uczestniczyć w programach unijnych w ramach współpracy ustanowionej na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym , które przewiduje wdrażanie programów na podstawie decyzji wydanej na mocy tego porozumienia. Państwa trzecie mogą również uczestniczyć w tych programach na podstawie innych instrumentów prawnych. W niniejszym rozporządzeniu należy wprowadzić odpowiedni przepis szczególny zobowiązujący państwa trzecie do przyznania właściwemu urzędnikowi zatwierdzającemu, Europejskiemu Urzędowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz Trybunałowi Obrachunkowemu, praw i dostępu niezbędnych do wykonywania w pełni ich odpowiednich kompetencji.

Zgodnie z rozporządzeniem finansowym, rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 i rozporządzeniami Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 , (Euratom, WE) nr 2185/96 i (UE) 2017/1939 interesy finansowe Unii należy chronić za pomocą proporcjonalnych środków, w tym środków w zakresie zapobiegania nieprawidłowościom - w tym nadużyciom finansowym - ich wykrywania, korygowania i prowadzenia w ich sprawie postępowań, odzyskiwania środków utraconych, nienależnie wypłaconych lub nieodpowiednio wykorzystanych oraz, w stosownych przypadkach, nakładania kar administracyjnych. W szczególności, zgodnie z rozporządzeniami (Euratom, WE) nr 2185/96 i (UE, Euratom) nr 883/2013, Europejski OLAF jest uprawniony do prowadzenia dochodzeń administracyjnych, w tym kontroli na miejscu i inspekcji, w celu ustalenia, czy miały miejsce nadużycia finansowe, korupcja lub wszelka inna nielegalna działalność na szkodę interesów finansowych Unii.

Zgodnie z rozporządzeniem Rady (UE) 2017/1939 Prokuratura Europejska (EPPO) jest uprawniona do prowadzenia postępowań przygotowawczych oraz wnoszenia i popierania oskarżeń w sprawie przestępstw naruszających interesy finansowe Unii, jak przewidziano w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1371 . Zgodnie z rozporządzeniem finansowym każda osoba lub podmiot, które otrzymują środki finansowe Unii, mają w pełni współpracować w celu ochrony interesów finansowych Unii, przyznać Komisji, OLAF, Trybunałowi Obrachunkowemu oraz, w przypadku państw członkowskich, które uczestniczą we wzmocnionej współpracy na podstawie rozporządzenia (UE) 2017/1939, EPPO, niezbędne prawa i dostęp, a także zapewniać, aby wszelkie osoby trzecie uczestniczące we wdrażaniu środków finansowych Unii przyznały tym organom równoważne prawa.

Aby zapewnić ciągłość udzielania wsparcia w odpowiednim obszarze polityki i umożliwić rozpoczęcie realizowania działań od początku obowiązywania wieloletnich ram finansowych na lata 2021-2027, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie w trybie pilnym następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i być stosowane w odniesieniu do komponentu EaSI z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2021 r.,

SPIS TREŚCI

CZĘŚĆ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsze rozporządzenie ustanawia Europejski Fundusz Społeczny Plus (EFS+), który obejmuje dwa komponenty: komponent objęty zarządzaniem dzielonym (zwany dalej „komponentem EFS+ objętym zarządzaniem dzielonym") oraz komponent „Zatrudnienie i innowacje społeczne" (zwany dalej „komponentem EaSI").

Niniejsze rozporządzenie określa cele EFS+, jego budżet na lata 2021-2027, metody wdrażania, formy finansowania unijnego oraz zasady dotyczące przyznawania takiego finansowania.

Artykuł 2

Definicje

1. Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

„przedsiębiorstwo społeczne" oznacza przedsiębiorstwo, niezależnie od jego formy prawnej, w tym podmioty ekonomii społecznej, lub osobę fizyczną, które:

2. Definicje zawarte w art. 2 rozporządzenia (UE) 2021/1060 mają również zastosowanie do komponentu EFS+ objętego zarządzaniem dzielonym.

Artykuł 3

Cele ogólne EFS+ i metody wdrażania

1. Celem EFS+ jest wspieranie państw członkowskich i regionów w dążeniu do wysokich poziomów zatrudnienia, sprawiedliwej ochrony socjalnej oraz wykwalifikowanej i odpornej siły roboczej przygotowanej na przyszły świat pracy, a także integracyjnych i spójnych społeczeństw, które dążą do wyeliminowania ubóstwa i do urzeczywistnienia zasad określonych w Europejskim filarze praw socjalnych.

2. EFS+ wspiera i uzupełnia polityki państw członkowskich oraz wnosi wartość dodaną w te polityki w celu zapewnienia równych szans, równego dostępu do rynku pracy, sprawiedliwych i wysokiej jakości warunków pracy, ochrony socjalnej i włączenia społecznego, w szczególności z naciskiem na wysokiej jakości, włączające kształcenie i szkolenie, uczenie się przez całe życie, inwestycje w dzieci i ludzi młodych oraz dostęp do podstawowych usług.

Artykuł 4

Cele szczegółowe EFS+

1. EFS+ wspiera następujące cele szczegółowe w obszarach polityki dotyczących zatrudnienia i mobilności pracowników, kształcenia, włączenia społecznego, w tym przyczyniania się do eliminowania ubóstwa, przez co przyczynia się również do celu polityki „Europa o silniejszym wymiarze społecznym, bardziej sprzyjająca włączeniu społecznemu i wdrażająca Europejski filar praw socjalnych", o którym mowa w art. 5 lit. d) rozporządzenia (UE) 2021/1060:

4. W przypadku gdy - na wniosek złożony przez dane państwo członkowskie - Komisja stwierdzi, że spełnione są warunki określone w ust. 3, przyjmuje ona decyzję wykonawczą określającą okres, w którym zezwala się na tymczasowe dodatkowe wsparcie z EFS+.

5. Komisja monitoruje wdrożenie ust. 3 niniejszego artykułu i ocenia, czy tymczasowe dodatkowe wsparcie z EFS+ jest wystarczające w celu ułatwienia korzystania ze wsparcia z EFS+ w odpowiedzi na wyjątkowe lub nadzwyczajne okoliczności. Na podstawie swojej oceny Komisja, w stosownych przypadkach, przedstawia wnioski dotyczące zmian niniejszego rozporządzenia, w tym w odniesieniu do wymogów koncentracji tematycznej określonych w art. 7, z wyjątkiem wymogu koncentracji tematycznej określonego w art. 7 ust. 5 i 6.

Artykuł 5

Budżet

1. Pula środków finansowych na wdrażanie EFS+ na okres 2021-2027 r. wynosi 87 995 063 417 EUR w cenach z 2018 r.

2. Część puli środków finansowych na wdrażanie komponentu EFS+ objętego zarządzaniem dzielonym na rzecz realizacji w państwach członkowskich i regionach celu „inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu", o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) 2021/1060, wynosi 87 319 331 844 EUR w cenach z 2018 r., z czego kwotę 175 000 000 EUR przeznacza się na współpracę transnarodową na rzecz przyspieszenia transferu i umożliwienia zastosowania na większą skalę innowacyjnych rozwiązań, o której mowa w art. 25 lit. i) niniejszego rozporządzenia, zaś kwotę 472 980 447 EUR w cenach z 2018 r. - jako dodatkowe finansowanie na rzecz regionów najbardziej oddalonych, określonych w art. 349 TFUE, oraz regionów na poziomie NUTS 2 spełniających kryteria określone w art. 2 Protokołu nr 6 w sprawie przepisów szczególnych dla Celu 6 w ramach Funduszy Strukturalnych w Finlandii, Norwegii i Szwecji załączonego do Aktu przystąpienia z 1994 r. (zwanego dalej „Protokołem nr 6").

3. Część puli środków finansowych na wdrażanie komponentu EaSI na okres 2021- 2027 r. wynosi 675 731 573 EUR w cenach z 2018 r.

4. Kwota, o której mowa w ust. 3, może być również wykorzystana na pomoc techniczną i administracyjną w ramach wdrażania komponentu EaSI, taką jak działania przygotowawcze, monitorowanie, kontrolę, audyt i ewaluację, w tym na systemy informatyczne dla przedsiębiorstw.

Artykuł 6

Równouprawnienie płci, równe szanse i niedyskryminacja

Państwa członkowskie i Komisja wspierają konkretne ukierunkowane działania promujące zasady horyzontalne, o których mowa w art. 9 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) 2021/1060 i art. 28 niniejszego rozporządzenia, objęte zakresem któregokolwiek z celów EFS+. Działania te mogą obejmować działania służące zapewnieniu dostępności dla osób z niepełnosprawnościami, w tym w zakresie technologii informacyjno-komunikacyjnych, oraz promowaniu przejścia od opieki stacjonarnej lub instytucjonalnej do opieki rodzinnej i środowiskowej.

Dzięki EFS+ państwa członkowskie i Komisja dążą do zwiększenia uczestnictwa kobiet w zatrudnieniu, a także do lepszego godzenia życia zawodowego i prywatnego, zwalczania feminizacji ubóstwa oraz dyskryminacji ze względu na płeć na rynku pracy oraz w kształceniu i szkoleniu.

CZĘŚĆ II

Artykuł 7

Spójność i koncentracja tematyczna

1. Państwa członkowskie programują swoje zasoby z komponentu EFS+ objętego zarządzaniem dzielonym, priorytetowo traktując interwencje, które dotyczą wyzwań wskazanych w semestrze europejskim, w tym w swoich krajowych programach reform i w stosownych zaleceniach dla poszczególnych krajów, przyjętych zgodnie z art. 121 ust. 2 i art. 148 ust. 4 TFUE, oraz uwzględniają zasady i prawa określone w Europejskim filarze praw socjalnych, a także w krajowych i regionalnych strategiach odnoszących się do celów EFS+, przyczyniając się tym samym do realizacji celów określonych w art. 174 TFUE.

Państwa członkowskie i, w stosownych przypadkach, Komisja wspierają synergię oraz zapewniają koordynację, komplementarność i spójność EFS+ z innymi unijnymi funduszami, programami i instrumentami zarówno na etapie planowania, jak i podczas wdrażania. Państwa członkowskie i, w stosownych przypadkach, Komisja optymalizują mechanizmy koordynacji, aby uniknąć powielania działań, oraz zapewniają ścisłą współpracę między podmiotami odpowiedzialnymi za wdrażanie, aby realizować spójne i usprawnione działania wspierające.

2. Państwa członkowskie przeznaczają odpowiednią kwotę swoich zasobów z komponentu EFS+ objętego zarządzaniem dzielonym na działania dotyczące wyzwań wskazanych w stosownych zaleceniach dla poszczególnych krajów przyjętych zgodnie z art. 121 ust. 2 i art. 148 ust. 4 TFUE oraz w semestrze europejskim, które objęte są zakresem celów szczegółowych EFS+ określonych w art. 4 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.

3. Państwa członkowskie przeznaczają odpowiednią kwotę swoich zasobów z komponentu EFS+ objętego zarządzaniem dzielonym na wdrożenie gwarancji dla dzieci poprzez ukierunkowane działania i reformy strukturalne na rzecz zwalczania ubóstwa dzieci, zgodnie z celami szczegółowymi określonymi w art. 4 ust. 1 lit. f) i h)-l).

Państwa członkowskie, w których średni wskaźnik dzieci w wieku poniżej 18 lat zagrożonych ubóstwem lub wykluczeniem społecznym w latach 2017-2019 był wyższy od średniej unijnej, według danych Eurostatu, przeznaczają co najmniej 5 % swoich zasobów z komponentu EFS+ objętego zarządzaniem dzielonym na wspieranie ukierunkowanych działań i reform strukturalnych na rzecz zwalczania ubóstwa dzieci, zgodnie z akapitem pierwszym.

4. Państwa członkowskie przeznaczają co najmniej 25 % swoich zasobów z komponentu EFS+ objętego zarządzaniem dzielonym na cele szczegółowe dotyczące obszaru polityki włączenia społecznego, określone w art. 4 ust. 1 lit. h) -l), w tym na promowanie integracji społeczno-gospodarczej obywateli państw trzecich.

5. Państwa członkowskie przeznaczają co najmniej 3 % swoich zasobów z komponentu EFS+ objętego zarządzaniem dzielonym na wspieranie osób najbardziej potrzebujących w ramach celu szczegółowego określonego w art. 4 ust. 1 lit. m) lub, w należycie uzasadnionych przypadkach, albo w ramach celu szczegółowego określonego w art. 4 ust. 1 lit. l) albo w ramach obu tych szczegółowych celów.

Zasobów tych nie uwzględnia się przy sprawdzaniu zgodności z minimalnymi alokacjami określonymi w ust. 3 i 4.

6. Państwa członkowskie przeznaczają odpowiednią kwotę swoich zasobów z komponentu EFS+ objętego zarządzaniem dzielonym na ukierunkowane działania i reformy strukturalne mające na celu wspieranie zatrudnienia ludzi młodych, kształcenia i szkolenia zawodowego, w szczególności przygotowania zawodowego, oraz przechodzenia od nauki do zatrudnienia, ścieżek reintegracji z systemem kształcenia lub szkolenia oraz kształcenia wyrównawczego, zwłaszcza w kontekście wdrażania programów objętych gwarancją dla młodzieży.

Państwa członkowskie, w których średni wskaźnik osób młodych w wieku od 15 do 29 lat, które nie pracują, nie kształcą się ani nie szkolą się, przekraczał w latach 2017-2019 średnią unijną, według danych Eurostatu, przeznaczają co najmniej 12,5 % swoich zasobów z komponentu EFS+ objętego zarządzaniem dzielonym na lata 2021-2027 na wspieranie reform strukturalnych i ukierunkowanych działań określonych w akapicie pierwszym.

Regiony najbardziej oddalone spełniające warunki określone w akapicie drugim przeznaczają co najmniej 12,5 % zasobów z komponentu EFS+ objętego zarządzaniem dzielonym w swoich programach na ukierunkowane działania oraz reformy strukturalne określone w akapicie pierwszym. W stosownych przypadkach, alokację tę uwzględnia się przy sprawdzaniu zgodności z minimalną wartością procentową na poziomie krajowym określoną w akapicie drugim.

Podczas realizacji ukierunkowanych działań oraz reform strukturalnych, o których mowa w niniejszym ustępie, państwa członkowskie priorytetowo traktują osoby młode bierne zawodowo i długotrwale bezrobotne oraz wprowadzają ukierunkowane działania informacyjne.

7. Ust. 2-6 niniejszego artykułu nie mają zastosowania do szczególnej dodatkowej alokacji, którą otrzymują regiony najbardziej oddalone i regiony na poziomie NUTS 2 spełniające kryteria określone w art. 2 Protokołu nr 6.

8. Ust. 1-6 nie mają zastosowania do pomocy technicznej.

Artykuł 8

Przestrzeganie Karty

1. Wszystkie operacje są wybierane i wdrażane przy zapewnieniu poszanowania Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą") zgodnie z odpowiednimi przepisami zawartymi w rozporządzeniu (UE) 2021/1060.

2. Zgodnie z art. 69 ust. 7 rozporządzenia (UE) 2021/1060 państwa członkowskie zapewniają skuteczne rozpatrywanie skarg. Pozostaje to bez uszczerbku dla ogólnej możliwości kierowania przez obywateli i zainteresowane strony skarg do Komisji, również w odniesieniu do naruszeń Karty.

3. W przypadku gdy Komisja stwierdzi, że doszło do naruszenia Karty, Komisja uwzględnia wagę naruszenia przy określaniu środków naprawczych, które mają zostać zastosowane zgodnie z odpowiednimi przepisami rozporządzenia (UE) 2021/1060.

Artykuł 9

Partnerstwo

1. Państwa członkowskie zapewniają znaczący udział partnerów społecznych i organizacji społeczeństwa obywatelskiego w realizacji polityk zatrudnienia, kształcenia i włączenia społecznego wspieranych z komponentu EFS+ objętego zarządzaniem dzielonym.

2. Państwa członkowskie przeznaczają odpowiednią kwotę swoich zasobów z komponentu EFS+ objętego zarządzaniem dzielonym w każdym programie na budowanie zdolności partnerów społecznych i organizacji społeczeństwa obywatelskiego, w tym w formie szkoleń, działań służących tworzeniu sieci kontaktów i wzmacniania dialogu społecznego, a także na działania podejmowane wspólnie przez partnerów społecznych.

W przypadku gdy budowanie zdolności partnerów społecznych i organizacji społeczeństwa obywatelskiego zostanie wskazane w stosownym zaleceniu dla poszczególnych krajów przyjętym zgodnie z art. 121 ust. 2 i art. 148 ust. 4 TFUE, dane państwo członkowskie przeznacza na ten cel odpowiednią kwotę wynoszącą co najmniej 0,25 % swoich zasobów z komponentu EFS+ objętych zarządzaniem dzielonym.

ROZDZIAŁ II

Artykuł 14

Innowacyjne działania społeczne

1. Państwa członkowskie wspierają działania w zakresie innowacji społecznych i eksperymentów społecznych, w tym działania obejmujące komponent społeczno-kulturowy, lub umacniające podejścia oddolne oparte na partnerstwach z udziałem organów publicznych, partnerów społecznych, przedsiębiorstw społecznych, sektora prywatnego i społeczeństwa obywatelskiego.

2. Państwa członkowskie mogą wspierać zastosowanie na większą skalę innowacyjnych podejść testowanych na niewielką skalę i opracowanych w ramach komponentu EaSI i innych programów unijnych.

3. Innowacyjne działania i podejścia mogą być programowane w ramach któregokolwiek z celów szczegółowych określonych w art. 4 ust. 1 lit. a)-l).

4. Państwa członkowskie wyznaczają co najmniej jeden priorytet na potrzeby wdrożenia ust. 1 lub 2 lub obu tych ustępów. Maksymalna stopa dofinansowania w przypadku takich priorytetów może być zwiększona do 95 % w odniesieniu do maksymalnie 5 % krajowych zasobów w ramach komponentu EFS+ objętego zarządzaniem dzielonym.

5. Państwa członkowskie określają - w swoich programach albo na późniejszym etapie podczas wdrażania - obszary innowacji społecznych i eksperymentów społecznych, odpowiadające ich szczególnym potrzebom.

6. Komisja ułatwia budowanie potencjału na rzecz innowacji społecznych, w szczególności przez wspieranie wzajemnego uczenia się, tworzenie sieci, oraz upowszechnianie i promowanie dobrych praktyk i metodyk.

Artykuł 16

Kwalifikowalność

2. Wkłady rzeczowe w formie dodatków lub wynagrodzeń wypłacanych przez stronę trzecią uczestnikom danej operacji mogą kwalifikować się do wkładu w ramach wsparcia ogólnego z komponentu EFS+ objętego zarządzaniem dzielonym, pod warunkiem że tego rodzaju wkłady rzeczowe są wnoszone zgodnie z przepisami krajowymi, w tym z zasadami rachunkowości, a ich wartość nie przekracza kosztów poniesionych przez stronę trzecią.

3. Szczególna dodatkowa alokacja, którą otrzymują regiony najbardziej oddalone i regiony na poziomie NUTS 2 spełniające kryteria określone w art. 2 Protokołu nr 6, jest wykorzystywana na wsparcie osiągnięcia celów szczegółowych określonych w art. 4 ust. 1.

4. Bezpośrednie koszty personelu kwalifikują się do wkładu w ramach wsparcia ogólnego z komponentu EFS+ objętego zarządzaniem dzielonym, jeżeli są one zgodne ze zwyczajową praktyką beneficjenta w zakresie wynagrodzeń na danym stanowisku pracy lub zgodne z mającym zastosowanie prawem krajowym, układami zbiorowymi lub statystyką publiczną.

Artykuł 17

Wskaźniki i sprawozdawczość

1. Programy, które korzystają ze wsparcia ogólnego z komponentu EFS+ objętego zarządzaniem dzielonym, stosują wspólne wskaźniki produktu i rezultatu, określone w załączniku I, w celu monitorowania postępów w ich wdrażaniu. Programy te mogą również stosować wskaźniki specyficzne dla programu.

2. W przypadku gdy państwo członkowskie przeznacza swoje zasoby na cel szczegółowy określony w art. 4 ust. 1 lit. l), z myślą o skierowaniu ich do osób najbardziej potrzebujących zgodnie z art. 7 ust. 5 akapit pierwszy, zastosowanie mają wspólne wskaźniki określone w załączniku II.

3. Wartości bazowe dla wspólnych i specyficznych dla programu wskaźników produktu wynoszą zero. W przypadkach, gdy jest to stosowne z uwagi na charakter wspieranych operacji, łączne i ujęte ilościowo cele pośrednie i wartości docelowe tych wskaźników są określane w liczbach bezwzględnych. Sprawozdawane wartości wskaźników produktu są wyrażane w liczbach bezwzględnych.

4. Wartość odniesienia dla wspólnych i specyficznych dla programu wskaźników rezultatu, dla których określono wartość docelową na 2029 r., ustala się w oparciu o najnowsze dostępne dane lub inne odpowiednie źródła informacji. Cele końcowe dla wspólnych wskaźników rezultatu są ustalane w liczbach bezwzględnych lub w wartościach procentowych. Wskaźniki rezultatu specyficzne dla programu i odpowiadające im cele końcowe mogą być wyrażone w ujęciu ilościowym lub jakościowym. Sprawozdawane wartości wspólnych wskaźników rezultatu są wyrażane w liczbach bezwzględnych.

5. Dane dotyczące wskaźników odnoszących się do uczestników są przekazywane dopiero wówczas, gdy dostępne są wszystkie dane wymagane na podstawie pkt 1.1 załącznika I dotyczące danego uczestnika.

6. W przypadku gdy dane są dostępne w rejestrach lub równoważnych źródłach, państwa członkowskie mogą umożliwić instytucjom zarządzającym i innym podmiotom, którym powierzono zadanie zbierania danych niezbędnych do monitorowania i ewaluacji wsparcia ogólnego z komponentu EFS+ objętego zarządzaniem dzielonym, pozyskanie tych danych z tych rejestrów lub równoważnych źródeł, zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. c) i e) rozporządzenia (UE) 2016/679.

7. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 37 w celu zmiany wskaźników określonych w załącznikach I i II, w przypadku gdy zostanie to uznane za konieczne do zapewnienia skutecznej oceny postępów we wdrażaniu programów. Zmiany takie muszą być proporcjonalne i uwzględniać obciążenia administracyjne dla państw członkowskich i beneficjentów. Akty delegowane zgodnie z niniejszym ustępem nie zmieniają metodyki zbierania danych określonej w załącznikach I i II.

ROZDZIAŁ III

Artykuł 19

Zasady

1. Wsparcie z EFS+ na przeciwdziałanie deprywacji materialnej wykorzystane jest wyłącznie do celów wsparcia dystrybucji żywności i towarów zgodnych z prawem Unii w dziedzinie bezpieczeństwa produktów konsumpcyjnych.

2. Państwa członkowskie i beneficjenci wybierają żywność lub podstawową pomoc materialną na podstawie obiektywnych kryteriów związanych z potrzebami osób najbardziej potrzebujących. Kryteria wyboru żywności i, w stosownych przypadkach, towarów uwzględniają również aspekty związane z klimatem i aspekty środowiskowe, w szczególności w celu ograniczenia marnotrawienia żywności i korzystania z produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych. W stosownych przypadkach, wyboru rodzaju żywności do dystrybucji dokonuje się po uwzględnieniu ich wkładu w zrównoważoną dietę osób najbardziej potrzebujących.

Żywność lub podstawowa pomoc materialna mogą być dostarczane bezpośrednio osobom najbardziej potrzebującym lub pośrednio np. za pomocą bonów lub kart - w formie elektronicznej lub innej - pod warunkiem że te bony lub karty mogą zostać wykorzystane tylko do uzyskania żywności lub podstawowej pomocy materialnej. Wsparcie dla osób najbardziej potrzebujących ma charakter dodatkowy w stosunku do świadczeń socjalnych, które mogą być udzielane odbiorcom końcowym przez krajowe systemy zabezpieczenia społecznego lub zgodnie z prawem krajowym.

Żywność dostarczana osobom najbardziej potrzebującym może być pozyskana w wyniku użytkowania, przetwarzania lub sprzedaży produktów zbywanych zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 , pod warunkiem że jest to opcja najkorzystniejsza pod względem ekonomicznym i że jej zastosowanie nie opóźni nadmiernie dostarczenia żywności osobom najbardziej potrzebującym.

Kwota pochodząca z takiej transakcji jest wykorzystywana na rzecz osób najbardziej potrzebujących, w uzupełnieniu do kwot już dostępnych w ramach programu.

3. Komisja i państwa członkowskie zapewniają, by pomoc udzielana w ramach wsparcia z EFS+ na przeciwdziałanie deprywacji materialnej świadczona była z poszanowaniem godności osób najbardziej potrzebujących i w sposób zapobiegający ich stygmatyzacji.

4. Państwa członkowskie uzupełniają dostarczanie żywności lub podstawowej pomocy materialnej środkami towarzyszącymi, takimi jak działania polegające na kierowaniu osób do właściwych służb w ramach celu szczegółowego określonego w art. 4 ust. 1 lit. m), lub działaniami promującymi integrację społeczną osób najbardziej potrzebujących w ramach celu szczegółowego określonego w art. 4 ust. 1 lit. l).

Artykuł 20

Treść priorytetu

2. W przypadku programów, które ograniczają się do wsparcia, o którym mowa w ust. 1, i powiązanej z nim pomocy technicznej, priorytet obejmuje także kryteria wyboru operacji.

Artykuł 21

Kwalifikowalność operacji

1. Żywność lub podstawowa pomoc materialna dla osób najbardziej potrzebujących mogą być zakupione przez beneficjenta lub w jego imieniu bądź udostępnione beneficjentowi bezpłatnie.

2. Żywność lub podstawowa pomoc materialna są dystrybuowane bezpłatnie wśród osób najbardziej potrzebujących.

Artykuł 22

Kwalifikowalność wydatków

1. Kosztami kwalifikowalnymi wsparcia z EFS+ na przeciwdziałanie deprywacji materialnej są:

2. Koszty przygotowania systemów bonów lub kart w formie elektronicznej lub w innej formie oraz odpowiadające im koszty operacyjne są kwalifikowalne w ramach pomocy technicznej, pod warunkiem że są ponoszone przez instytucję zarządzającą lub inny podmiot publiczny, który nie jest beneficjentem dystrybuującym bony lub karty wśród odbiorców końcowych, lub pod warunkiem że nie są one pokrywane z kosztów określonych w ust 1 lit. c).

3. Zmniejszenie kosztów kwalifikowalnych, o których mowa w ust. 1 lit. a), ze względu na niezachowanie mających zastosowanie przepisów przez podmiot odpowiedzialny za zakup żywności lub podstawowej pomocy materialnej nie prowadzi do zmniejszenia kosztów kwalifikowalnych, o których mowa w lit. c) i e) tego ustępu.

Artykuł 23

Wskaźniki i sprawozdawczość

1. W przypadku priorytetów dotyczących deprywacji materialnej stosuje się wspólne wskaźniki produktu i rezultatu, określone w załączniku III, w celu monitorowania postępów we wdrażaniu. W priorytetach tych można również stosować wskaźniki specyficzne dla programu.

2. Ustanawia się wartości odniesienia dla wspólnych i specyficznych dla programu wskaźników rezultatu.

3. Instytucje zarządzające dwukrotnie sprawozdają Komisji wyniki ustrukturyzowanego badania przeprowadzonego w poprzednim roku wśród odbiorców końcowych w odniesieniu do wsparcia otrzymanego z ESF+ i koncentrującego się również na ich warunkach życia oraz charakterze ich deprywacji materialnej. Badanie to opiera się na modelu określonym przez Komisję w drodze aktu wykonawczego. Pierwsze takie sprawozdanie jest przekazywane do dnia 30 czerwca 2025 r., a drugie do dnia 30 czerwca 2028 r.

4. W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego artykułu Komisja przyjmuje zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 38 ust. 2, akt wykonawczy określający model, który ma być stosowany na potrzeby ustrukturyzowanego badania przeprowadzanego wśród odbiorców końcowych.

5. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 37 w celu zmiany wskaźników określonych w załączniku III, w przypadku gdy zostanie to uznane za konieczne do zapewnienia skutecznej oceny postępów we wdrażaniu programów. Zmiany takie muszą być proporcjonalne i uwzględniać obciążenia administracyjne państw członkowskich i beneficjentów. Akty delegowane zgodnie z niniejszym ustępem nie zmieniają metodyki zbierania danych określonej w załączniku III.

CZĘŚĆ III

Artykuł 25

Cele operacyjne

Komponent EaSI ma następujące cele operacyjne:

ROZDZIAŁ II

Artykuł 26

Działania kwalifikowalne

1. Do finansowania kwalifikują się wyłącznie działania służące realizacji celów, o których mowa w art. 3 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1 i art. 25.

2. Z komponentu EaSI mogą być wspierane następujące działania:

działania analityczne, w tym dotyczące państw trzecich, w szczególności:

działania w zakresie komunikacji i upowszechniania informacji, w szczególności:

Artykuł 27

Kwalifikujące się podmioty

1. Z zastrzeżeniem kryteriów określonych w art. 197 rozporządzenia finansowego kwalifikują się następujące podmioty:

podmioty prawne mające siedzibę w jednym z następujących państw lub terytoriów:

2. Podmioty prawne mające siedzibę w państwie trzecim, które nie jest państwem stowarzyszonym z komponentem EaSI na podstawie art. 29, w drodze wyjątku kwalifikują się do uczestnictwa, jeżeli jest to niezbędne do osiągnięcia celów danego działania.

3. Podmioty prawne mające siedzibę w państwie trzecim, które nie jest stowarzyszone z komponentem EaSI na podstawie art. 29, co do zasady ponoszą koszty swojego uczestnictwa.

Artykuł 28

Zasady horyzontalne

1. Komisja zapewnia, by równość płci, uwzględnianie aspektu płci i włączanie perspektywy płci były brane pod uwagę i promowane w trakcie przygotowywania, wdrażania, monitorowania, sprawozdawczości i ewaluacji operacji wspieranych w ramach komponentu EaSI.

2. Komisja podejmuje odpowiednie kroki w celu zapobiegania wszelkiej dyskryminacji ze względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną podczas przygotowywania, wdrażania, monitorowania, sprawozdawczości i ewaluacji operacji wspieranych w ramach komponentu EaSI. W procesie przygotowywania i wdrażania komponentu EaSI w szczególności uwzględnia się zapewnienie dostępności dla osób z niepełnosprawnościami.

Artykuł 29

Udział państw trzecich

W komponencie EaSI mogą uczestniczyć następujące państwa trzecie w drodze porozumienia z Unią:

inne państwa trzecie, zgodnie z warunkami określonymi w szczególnym porozumieniu obejmującym uczestnictwo państwa trzeciego w komponencie EaSI, pod warunkiem że porozumienie to:

Wkłady, o których mowa w akapicie pierwszym lit. c) ppkt (ii) niniejszego artykułu, stanowią dochody przeznaczone na określony cel zgodnie z art. 21 ust. 5 rozporządzenia finansowego.

ROZDZIAŁ III

Artykuł 30

Formy finansowania unijnego i metody wdrażania

1. Komponent EaSI może zapewniać finansowanie w dowolnej formie określonej w rozporządzeniu finansowym dla wkładów finansowych, w szczególności w formie dotacji, nagród, zamówień i dobrowolnych płatności na rzecz organizacji międzynarodowych, których Unia jest członkiem lub w pracach których uczestniczy.

2. Komponent EaSI jest wdrażany bezpośrednio, jak określono w art. 62 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) rozporządzenia finansowego, lub pośrednio za pośrednictwem podmiotów, o których mowa w art. 62 ust. 1 akapit pierwszy lit. c) tego rozporządzenia.

Przy przyznawaniu dotacji komisja oceniająca, o której mowa w art. 150 rozporządzenia finansowego, może się składać z ekspertów zewnętrznych.

3. Działania łączone w ramach komponentu EaSI realizowane są zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2021/523 oraz tytułem X rozporządzenia finansowego.

Artykuł 31

Program prac

1. Komponent EaSI jest wdrażany w oparciu o programy prac, o których mowa w art. 110 rozporządzenia finansowego. Treść tych programów prac ustala się zgodnie z celami operacyjnymi określonymi w art. 25 niniejszego rozporządzenia oraz zgodnie z działaniami kwalifikowalnymi określonymi w art. 26 niniejszego rozporządzenia. W stosownych przypadkach programy prac określają całkowitą kwotę zarezerwowaną na działania łączone.

2. Komisja gromadzi wiedzę fachową dotyczącą przygotowania programów prac, konsultując się z grupą roboczą, o której mowa w art. 39 ust. 8.

3. Komisja wspiera synergie i zapewnia skuteczną koordynację między EFS+ i innymi odpowiednimi instrumentami unijnymi, jak również pomiędzy komponentami EFS+.

Artykuł 32

Monitorowanie i sprawozdawczość

Wskaźniki na potrzeby sprawozdawczości dotyczącej postępów komponentu EaSI w realizacji celów szczegółowych określonych w art. 4 ust. 1 oraz celów operacyjnych określonych w art. 25 są określone w załączniku IV.

System sprawozdawczości dotyczącej wykonania zapewnia efektywne, skuteczne i terminowe zbieranie danych na potrzeby monitorowania wdrażania i rezultatów komponentu EaSI.

W tym celu na odbiorców środków finansowych Unii oraz, w stosownych przypadkach, na państwa członkowskie, nakłada się proporcjonalne wymogi dotyczące sprawozdawczości.

Artykuł 34

Ewaluacja

1. Ewaluacje przeprowadza się w terminie pozwalającym na uwzględnienie ich wyników w procesie decyzyjnym.

2. Do dnia 31 grudnia 2024 r. Komisja przeprowadzi ewaluację śródokresową komponentu EaSI, opierając się na dostępnych wystarczających informacjach na temat jego wdrażania.

Komisja oceni wykonanie programu zgodnie z art. 34 rozporządzenia finansowego, w szczególności jego skuteczność, efektywność, spójność, trafność i unijną wartość dodaną, w tym w odniesieniu do zasad horyzontalnych, o których mowa w art. 28 niniejszego rozporządzenia, oraz zmierzy pod kątem jakościowym i ilościowym postępy w osiąganiu celów komponentu EaSI.

Ewaluacja śródokresowa opiera się na informacjach uzyskanych z systemów monitorowania i na podstawie wskaźników ustanowionych zgodnie z art. 32 w celu dokonania ewentualnych korekt w priorytetach dotyczących polityki i finansowania.

3. Do dnia 31 grudnia 2031 r. po zakończeniu okresu wdrażania, Komisja przeprowadza końcową ewaluację komponentu EaSI.

4. Komisja przedkłada wnioski z ewaluacji śródokresowej i końcowej, opatrzone swoimi uwagami, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów.

Artykuł 36

Informacja, komunikacja i promocja

1. Odbiorcy finansowania unijnego podają informacje o pochodzeniu tego finansowania unijnego i zapewniają jego widoczność, w szczególności podczas promowania działań i ich rezultatów, poprzez dostarczanie spójnych, skutecznych, proporcjonalnie ukierunkowanych informacji przeznaczonych dla różnych grup odbiorców, w tym dla mediów i opinii publicznej.

2. Komisja prowadzi działania informacyjne i komunikacyjne związane z komponentem EaSI, działaniami realizowanymi w ramach komponentu EaSI i osiągniętymi rezultatami.

Zasoby finansowe przeznaczone na komponent EaSI przyczyniają się również do komunikacji instytucjonalnej na temat priorytetów politycznych Unii o ile priorytety te są związane z celami, o których mowa w art. 3 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1 i art. 25.

CZĘŚĆ IV

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 37

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 17 ust. 7 i art. 23 ust. 5, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia 1 lipca 2021 r.

3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 17 ust. 7 i art. 23 ust. 5, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.

4. Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa.

5. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 17 ust. 7 lub art. 23 ust. 5 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł 38

Procedura komitetowa dla komponentu EFS+ objętego zarządzaniem dzielonym

1. Komisję wspiera komitet, o którym mowa w art. 115 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2021/1060. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

Artykuł 39

Komitet na mocy art. 163 TFUE

1. Komisję wspomaga komitet ustanowiony na mocy art. 163 TFUE (zwany dalej „Komitetem EFS+").

2. Każde państwo członkowskie wyznacza jednego przedstawiciela rządu, jednego przedstawiciela organizacji pracowników, jednego przedstawiciela organizacji pracodawców i po jednym zastępcy każdego z członków na okres nieprzekraczający siedmiu lat. Pod nieobecność członka jego zastępca jest automatycznie uprawniony do uczestnictwa w pracach.

3. W skład Komitetu EFS+ wchodzi po jednym przedstawicielu z każdej z organizacji reprezentujących organizacje pracowników i organizacje pracodawców na szczeblu Unii.

4. Komitet EFS+, w tym jego grupy robocze, o których mowa w ust. 7, może zapraszać na swoje posiedzenia przedstawicieli zainteresowanych stron, którzy nie będą posiadać prawa głosu. Może to obejmować przedstawicieli Europejskiego Banku Inwestycyjnego i Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego, a także odpowiednich organizacji społeczeństwa obywatelskiego.

5. Komitet EFS+ jest konsultowany w sprawie planowanego wykorzystania pomocy technicznej, o której mowa w art. 35 rozporządzenia (UE) 2021/1060, w przypadku wsparcia z komponentu EFS+ objętego zarządzaniem dzielonym, a także w innych kwestiach mających wpływ na wdrażanie strategii na szczeblu Unii, które mają znaczenie dla EFS+.

6. Komitet EFS+ może wydawać opinie na temat:

Opinie Komitetu EFS+ są przyjmowane bezwzględną większością oddanych ważnych głosów i są przekazywane Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów do celów informacyjnych. Komisja na piśmie informuje Komitet EFS+ o sposobie, w jaki uwzględniła jego opinie.

7. Komitet EFS+ może ustanawiać grupy robocze dla każdego komponentu EFS+.

8. Komisja konsultuje się w sprawie programu prac z grupą roboczą zajmującą się komponentem EaSI. Informuje ona tę grupę roboczą o sposobie, w jaki uwzględniła wyniki tej konsultacji. Grupa robocza zapewnia przeprowadzenie konsultacji na temat programu prac z zainteresowanymi stronami, w tym z przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego.

Artykuł 41

Przepisy przejściowe dla komponentu EaSI

1. Rozporządzenie (UE) 1296/2013 traci moc ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2021 r. Odesłania do rozporządzenia (UE) nr 1296/2013 odczytuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia.

2. Pula środków finansowych przeznaczonych na wdrażanie komponentu EaSI może również obejmować wydatki na pomoc techniczną i administracyjną niezbędne do zapewnienia przejścia między EFS+ a środkami przyjętymi zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1296/2013.

3. W razie potrzeby w budżecie Unii obejmującym okres po 2027 r. mogą zostać zapisane środki na pokrycie wydatków przewidzianych w art. 5 ust. 4, aby umożliwić zarządzanie działaniami, które nie zostaną ukończone do dnia 31 grudnia 2027 r.

4. Spłaty z instrumentów finansowych ustanowionych rozporządzeniem (UE) nr 1296/2013 są inwestowane w instrumenty finansowe segmentu polityki dotyczącego inwestycji społecznych i umiejętności, o którym mowa w art. 8 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (UE) 2021/523.

5. Zgodnie z art. 193 ust. 2 akapit drugi lit. a) rozporządzenia finansowego, w należycie uzasadnionych przypadkach określonych w decyzji w sprawie finansowania i przez ograniczony okres, działania wspierane na podstawie niniejszego rozporządzenia oraz stosowne koszty bazowe można uznać za kwalifikowalne od dnia 1 stycznia 2021 r., nawet jeżeli zostały one zrealizowane i poniesione przed przedłożeniem wniosku o udzielenie dotacji.

Artykuł 42

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2021 r. w odniesieniu do komponentu EaSI.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 24 czerwca 2021 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

D. M. SASSOLI

Przewodniczący

W imieniu Rady

A. P. ZACARIAS

Przewodniczący

# data[].attributes.attachment_link.description
z dnia 24 czerwca 2021 r. Na poziomie Unii europejski semestr na rzecz koordynacji polityki gospodarczej (zwany dalej „semestrem europejskim") zapewnia ramy dla określania krajowych priorytetów w zakresie reform i dla monitorowania ich realizacji. W celu wspierania tych priorytetów państwa członkowskie opracowują swoje własne krajowe wieloletnie strategie inwestycyjne.

# data[].attributes.attachment_link.description
z dnia 24 czerwca 2021 r. Na poziomie Unii, semestr europejski na rzecz koordynacji polityki gospodarczej, obejmujący zasady Europejskiego filaru praw socjalnych, zapewnia ramy określania krajowych priorytetów w zakresie reform oraz monitorowania ich realizacji. W celu wspierania tych reform państwa członkowskie opracowują swoje własne krajowe wieloletnie strategie inwestycyjne.

# data[].attributes.body
Program zatwierdzony przez Komisję Europejską
Szczegółowy opis osi priorytetowych Programu (SZOP)
Sprawozdanie coroczne
Sprawozdanie okresowe uwzględniające zasadę partnerstwo

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) NR 240/2014

z dnia 7 stycznia 2014 r.

w sprawie europejskiego kodeksu postępowania w zakresie partnerstwa w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006, w szczególności jego art. 5 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Przedmiot i zakres stosowania

W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się europejski kodeks postępowania w sprawie partnerstwa w ramach umów partnerstwa i programów wspieranych z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych.

ROZDZIAŁ II

GŁÓWNE ZASADY DOTYCZĄCE PRZEJRZYSTYCH PROCEDUR IDENTYFIKACJI WŁAŚCIWYCH PARTNERÓW

Artykuł 2

Reprezentatywność partnerów

Państwa członkowskie zapewniają, aby partnerzy, o których mowa w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013, byli najbardziej reprezentatywnymi właściwymi zainteresowanymi stronami oraz aby byli nominowani jako właściwie umocowani przedstawiciele, z uwzględnieniem ich kompetencji, zdolności do aktywnego uczestnictwa i odpowiedniego poziomu reprezentacji.

Artykuł 3

Określenie właściwych partnerów na potrzeby umowy partnerstwa

1. W odniesieniu do umowy partnerstwa państwa członkowskie określają właściwych partnerów spośród co najmniej następujących podmiotów:

2. Jeżeli instytucje publiczne, partnerzy gospodarczy i społeczni oraz podmioty reprezentujące społeczeństwo obywatelskie ustanawiają organizację łączącą ich interesy w celu ułatwienia ich uczestnictwa w partnerstwie (organizacja patronacka), podmioty takie mogą nominować jednego przedstawiciela, który będzie przedstawiać poglądy organizacji patronackiej w ramach partnerstwa.

Artykuł 4

Określenie właściwych partnerów na potrzeby programów

1. W odniesieniu do każdego programu państwa członkowskie określają właściwych partnerów spośród co najmniej następujących podmiotów:

właściwych władz regionalnych, lokalnych, miejskich i innych instytucji publicznych, w tym:

2. Jeżeli chodzi o programy w zakresie EWT, państwa członkowskie mogą włączyć do partnerstwa:

3. Jeżeli instytucje publiczne, partnerzy gospodarczy i społeczni oraz podmioty reprezentujące społeczeństwo obywatelskie ustanawiają organizację patronacką, podmioty takie mogą nominować jednego przedstawiciela, który będzie przedstawiać poglądy organizacji patronackiej w ramach partnerstwa.

ROZDZIAŁ III

GŁÓWNE ZASADY I DOBRE PRAKTYKI DOTYCZĄCE ZAANGAŻOWANIA WŁAŚCIWYCH PARTNERÓW W PRZYGOTOWANIE UMOWY PARTNERSTWA I PROGRAMÓW

Artykuł 5

Konsultacje z właściwymi partnerami przy przygotowaniu umowy partnerstwa i programów

1. W celu zapewnienia przejrzystego i skutecznego zaangażowania właściwych partnerów państwa członkowskie i instytucje zarządzające prowadzą z nimi konsultacje na temat procesu i harmonogramu przygotowania umowy partnerstwa i programów. W ramach konsultacji przekazują partnerom pełne informacje dotyczące treści i ewentualnych zmian przedmiotowej umowy lub programów.

2. Jeżeli chodzi o konsultacje z właściwymi partnerami, państwa członkowskie uwzględniają konieczność:

3. Jeżeli chodzi o programy rozwoju obszarów wiejskich, państwa członkowskie uwzględniają rolę, jaką przy angażowaniu właściwych partnerów mogą odgrywać krajowe sieci obszarów wiejskich ustanowione zgodnie z art. 54 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013.

4. Jeżeli między różnymi szczeblami administracji poniżej szczebla krajowego zawarte zostały formalne umowy, państwo członkowskie uwzględnia takie umowy dotyczące wielopoziomowego zarządzania zgodnie ze swoimi ramami instytucjonalnymi i prawnymi.

Artykuł 6

Przygotowanie umowy partnerstwa

Państwa członkowskie angażują właściwych partnerów, zgodnie z ich ramami instytucjonalnymi i prawnymi, w przygotowanie umowy partnerstwa, a w szczególności w:

podsumowania warunków wstępnych dla programów i kluczowych ustaleń ewaluacji ex ante umowy partnerstwa przeprowadzonej z inicjatywy państwa członkowskiego;

Artykuł 7

Informacje dotyczące zaangażowania właściwych partnerów w umowę partnerstwa

W odniesieniu do umowy partnerstwa państwa członkowskie przedstawiają co najmniej następujące informacje:

Artykuł 8

Przygotowanie programów

Państwa członkowskie angażują właściwych partnerów, zgodnie z ich ramami instytucjonalnymi i prawnymi, w przygotowanie programów, a w szczególności w:

Artykuł 9

Informacje dotyczące zaangażowania właściwych partnerów w programy

W odniesieniu do programów państwa członkowskie przedstawiają co najmniej następujące informacje:

ROZDZIAŁ IV

DOBRE PRAKTYKI DOTYCZĄCE FORMUŁOWANIA ZASAD CZŁONKOSTWA ORAZ USTALANIA WEWNĘTRZNYCH PROCEDUR DLA KOMITETÓW MONITORUJĄCYCH

Artykuł 10

Zasady członkostwa w komitecie monitorującym

1. Przy formułowaniu zasad członkostwa w komitecie monitorującym państwa członkowskie uwzględniają zaangażowanie partnerów, którzy uczestniczyli w przygotowaniu programów, i dążą do promowania równości mężczyzn i kobiet oraz niedyskryminacji.

2. Jeżeli chodzi o komitety monitorujące programy w zakresie EWT, partnerów mogą reprezentować organizacje patronackie na szczeblu unijnym lub transnarodowym na rzecz programów współpracy międzyregionalnej i transnarodowej. Państwa członkowskie mogą angażować partnerów w przygotowania komitetu monitorującego, w szczególności poprzez ich uczestnictwo w komitetach koordynacyjnych na szczeblu krajowym zorganizowanych w uczestniczących państwach członkowskich.

Artykuł 11

Regulamin komitetu monitorującego

Przy formułowaniu regulaminu komitety monitorujące uwzględniają następujące elementy:

ROZDZIAŁ V

GŁÓWNE ZASADY I DOBRE PRAKTYKI DOTYCZĄCE ZAANGAŻOWANIA WŁAŚCIWYCH PARTNERÓW W PRZYGOTOWANIE NABORÓW WNIOSKÓW, SPRAWOZDAŃ Z POSTĘPÓW ORAZ W ODNIESIENIU DO MONITOROWANIA I EWALUACJI PROGRAMÓW

Artykuł 12

Obowiązki związane z ochroną danych, poufnością i konfliktem interesów

Państwa członkowskie zapewniają, aby partnerzy zaangażowani w przygotowanie naborów wniosków, sprawozdań z postępów oraz w monitorowanie i ewaluację programów byli świadomi swoich obowiązków związanych z ochroną danych, poufnością i konfliktem interesów.

Artykuł 13

Zaangażowanie właściwych partnerów w przygotowanie naborów wniosków

Przy angażowaniu właściwych partnerów w przygotowanie naborów wniosków lub w ich ocenę instytucje zarządzające podejmują odpowiednie środki w celu uniknięcia ewentualnego konfliktu interesów.

Artykuł 14

Zaangażowanie właściwych partnerów w przygotowanie sprawozdań z postępów

Państwa członkowskie angażują właściwych partnerów w przygotowanie sprawozdań z postępów we wdrażaniu umowy partnerstwa, o których mowa w art. 52 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013, szczególnie w zakresie oceny roli partnerów we wdrażaniu umowy partnerstwa oraz przeglądu opinii wyrażonych przez partnerów podczas konsultacji, w tym w stosownych przypadkach opisu sposobu, w jaki uwzględniono opinie partnerów.

Artykuł 15

Zaangażowanie właściwych partnerów w monitorowanie programów

Instytucje zarządzające angażują partnerów w ramach komitetów monitorujących i ich grup roboczych w ewaluację wykonania programu, w tym we wnioski z przeglądu wyników, a także w przygotowanie rocznych sprawozdań z wdrażania programów.

Artykuł 16

Zaangażowanie właściwych partnerów w ewaluację programów

1. Instytucje zarządzające angażują właściwych partnerów w ewaluację programów w ramach komitetów monitorujących oraz w stosownych przypadkach w ramach szczególnych grup roboczych utworzonych do tego celu przez komitety monitorujące.

2. Instytucje zarządzające programami Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR), Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) i Funduszu Spójności przeprowadzają konsultacje z partnerami dotyczące sprawozdań zawierających podsumowanie wyników ewaluacji przeprowadzonych podczas okresu programowania zgodnie z art. 114 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013.

ROZDZIAŁ VI

ORIENTACYJNE OBSZARY, TEMATY I DOBRE PRAKTYKI W ZAKRESIE KORZYSTANIA Z EFSI W CELU WZMACNIANIA ZDOLNOŚCI INSTYTUCJONALNYCH WŁAŚCIWYCH PARTNERÓW ORAZ ROLI KOMISJI W ROZPOWSZECHNIANIU DOBRYCH PRAKTYK

Artykuł 17

Wzmacnianie zdolności instytucjonalnych właściwych partnerów

1. Instytucja zarządzająca analizuje konieczność skorzystania z pomocy technicznej w celu udzielenia wsparcia na rzecz wzmocnienia zdolności instytucjonalnych partnerów, w szczególności niewielkich władz lokalnych, partnerów gospodarczych i społecznych oraz organizacji pozarządowych, aby umożliwić im skuteczne uczestnictwo w przygotowaniu, wdroażaniu, monitorowaniu i ewaluacji programów.

2. Wsparcie, o którym mowa w ust. 1, może mieć między innymi formę specjalnych warsztatów, sesji szkoleniowych, struktur koordynacyjnych i sieciowych lub formę wkładu w koszty udziału w spotkaniach związanych z przygotowaniem, wdrażaniem, monitorowaniem i ewaluacją programów.

3. W odniesieniu do programów rozwoju obszarów wiejskich wsparcia, o którym mowa w ust. 1, można udzielać za pośrednictwem krajowej sieci obszarów wiejskich ustanowionej zgodnie z art. 54 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013.

4. W odniesieniu do programów EFS instytucje zarządzające w regionach słabiej rozwiniętych lub regionach przejściowych bądź w państwach członkowskich kwalifikujących się do wsparcia z Funduszu Spójności zapewniają, aby w zależności od potrzeby na działania na rzecz budowania potencjału partnerów społecznych i organizacji pozarządowych zaangażowanych w dane programy przydzielane były odpowiednie zasoby EFS.

5. W odniesieniu do europejskiej współpracy terytorialnej wsparcie na podstawie ust. 1 i 2 może również obejmować wsparcie dla partnerów na rzecz wzmocnienia ich zdolności instytucjonalnych do uczestnictwa w działaniach w zakresie współpracy międzynarodowej.

Artykuł 18

Rola Komisji w rozpowszechnianiu dobrych praktyk

1. Komisja ustanawia mechanizm współpracy zwany europejską wspólnotą praktyków ds. partnerstwa, który jest wspólny dla EFSI oraz otwarty dla zainteresowanych państw członkowskich, instytucji zarządzających i organizacji reprezentujących partnerów na szczeblu unijnym.

Europejska wspólnota praktyków ds. partnerstwa ułatwia wymianę doświadczeń, budowanie potencjału oraz rozpowszechnianie stosownych wyników.

2. Komisja udostępnia przykładowe dobre praktyki w zakresie organizacji partnerstwa.

3. Wymiana doświadczeń w identyfikacji, przekazywaniu i rozpowszechnianiu dobrej praktyki i innowacyjnych podejść w związku z wdrażaniem programów i działań w zakresie współpracy międzyregionalnej na mocy art. 2 pkt 3 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1299/2013 obejmuje doświadczenia w zakresie partnerstwa w programach EWT.

ROZDZIAŁ VII

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 19

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 7 stycznia 2014 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący

# data[].attributes.attachment_link.description
ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) NR 240/2014 z dnia 7 stycznia 2014 r. w sprawie europejskiego kodeksu postępowania w zakresie partnerstwa w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych KOMISJA EUROPEJSKA, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r.

# data[].attributes.headline
Projekt regulaminu KM - wcześniej przejrzeć

# data[].attributes.subject
Projekt regulaminu KM - wcześniej przejrzeć

# data[].attributes.body
https://padlet.com/OFOP/regulaminyKM