# data[].attributes.body
🐕

Uwrażliwienie dzieci  na potrzeby zwierząt.

Poznawanie obowiązków jakie spoczywają na  właścicielu czworonogów.

Zachęcanie do niesienia pomocy potrzebującym zwierzętom.

Ukazanie uczuć i emocji, jakie mogą towarzyszyć ludziom i zwierzętom.

# data[].attributes.body
I. Wprowadzenie do Dnia Kundelka 2021.
Dzień Kundelka jest nieformalnym polskim świętem wszystkich wielorasowych psów, obchodzonym corocznie 25 października. Data święta nie jest przypadkowa - zbiega się ona z Dniem Ustawy o Ochronie Zwierząt, natomiast październik uznany został miesiącem dobroci dla nich. Psy rasowe, czy też nierasowe są bez wątpienia najlepszym przyjacielem człowieka  :D

# data[].attributes.headline
Posłuchajcie na początek piosenki o Kundelku:                                                                              A czy wy macie swoje pieski? Jeśli tak, bardzo chciałabym się dowiedzieć jak się wabią, czy lubicie się z nimi bawić, chodzić z nimi na spacery...      

# data[].attributes.subject
Posłuchajcie na początek piosenki o Kundelku:                                                                              A czy wy macie swoje pieski? Jeśli tak, bardzo chciałabym się dowiedzieć jak się wabią, czy lubicie się z nimi bawić, chodzić z nimi na spacery...      

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=WBNzkZ-53ns

# data[].attributes.attachment_link.title
KUNDEL BURY – Śpiewanki.tv - Piosenki dla dzieci

# data[].attributes.headline
II. Słuchanie bajki edukacyjnej.                „Smutasek” Jolanta Bot„Smutasek” był pieskiem, ni dużym, ni małym, takim zwykłym szaro-czarnym kundelkiem. Co dzień błąkał się ulicami naszego miasta. Czy słońce, czy deszcz, czy zima , czy lato on spędzał dnie i noce na ulicach, parkach, w ogrodach, pod gołym niebem. Nie miał swojego pana, ani swojego domu i właśnie dlatego sam nazwał siebie „Smutaskiem”. Jego życiowa historia była bardzo smutna...Kiedyś mieszkał w cieplutkim i miłym mieszkanku w bloku. Jego panią i opiekunką była mała, taka jak wy, dziewczynka o imieniu Zuzia. Rodzice Zuzi kupili jej „Smutaska” na urodziny. Zuzia na początku bardzo cieszyła się z tego upominku. Nazwała go „Ulubieniec”. W tamtych czasach „nasz” piesek był wesoły i szczęśliwy. Było mu ciepło i dobrze w domu dziewczynki. Miał swoją miseczkę, a w niej swoje „psie przysmaki” i czystą wodę lub mleczko do picia. Spał sobie w wygodnym, miękkim posłaniu i było mu tam naprawdę dobrze. Czuł się bezpieczny i kochany!Jednak Zuzia szybko przestała cieszyć się ze swojego „Ulubieńca”. Zapominała o wyprowadzaniu go na spacery, o karmieniu i pojeniu. Również rodzicom Zuzi zaczął w domu przeszkadzać pies. Często kłócili się między sobą, kto ma się nim opiekować, kto karmić, kto wyprowadzać go na dwór. „Ulubieniec” pomału stawał się problemem w tym domu. Chociaż był bardzo grzecznym, cichutkim psem i słuchał się swoich domowników. Jednak któregoś dnia stało się coś strasznego... Tata Zuzi zabrał pieska na bardzo długi i daleki spacer pod Supermarket, gdzie niby na chwilkę przywiązał smycz do barierki, na parkingu, przed Centrum Handlowym. Piesek myślał, że jego pan zaraz po niego wróci, tylko zrobi zakupy i razem wrócą do domu, ale niestety tak się nie stało... Piesek czekał i czekał, aż zapadła ciemna noc. Zrobiło się mu się zimno i smutno. Kilka razy mocno pociągnął za smycz, aż uwolnił się z niej. Wtedy „co sił w łapach” pobiegł w stronę budynków. Wąchał ślady, szukał swojego domu, lecz nie mógł go nigdzie odnaleźć. Strach, wielki strach ogarnął go wtedy. - Co teraz ze mną będzie, gdzie się podzieje, gdzie będę mieszkał? - rozpaczliwie myślał piesek. Od tego czasu całymi dniami błąkał się ulicami miasta. Był głodny, przemarznięty a z jego „psich oczu” często płynęły łzy smutku i żalu. Pożywieniem stały się odpadki znalezione na śmietnikach, a legowiskiem trawniki. „Smutasek” skończył swoja opowieść i jeszcze bardziej się zasmucił. Z jego oczu znów płynęły łzy. Wtedy ktoś schylił się nad nim, powiedział kilka miłych i ciepłych słów. Była to staruszka, która delikatnie i ostrożnie go pogłaskała. - O jejku jaki ty jesteś wygłodniały i chory, bardzo z tobą źle, oj źle! - powiedziała kobieta. – Zaopiekuje się tobą piesku, bo jestem osobą wrażliwą na krzywdę i cierpienie innych.Jak powiedziała tak tez się stało! Miła starsza pani wzięła „Smutaska” do swojego domu. Nakarmiła , napoiła i ogrzała go, a następnego dnia pojechała z nim do lekarza. Weterynarz, taki zwierzęcy lekarz, podał mu niezbędne witaminy i inne substancje oraz lekarstwa. „Smutasek” poczuł się lepiej i radośniej, wesoło zamerdał ogonkiem i dziękczynnie popatrzył w oczy swojej „ nowej” pani. Staruszka zauważyła jego radość i powiedziała:- Wiesz co piesku nazwę cię „ Wesołkiem” , bo masz takie wesołe oczy. Podoba ci się twoje nowe imię?„Wesołek” był teraz bardzo, bardzo szczęśliwy i wdzięczny za uratowanie go od głodu, chłodu i bezdomności. Bardzo pokochał swoją panią, a ona pokochała  jego. I tak oto skończyła się pomyślnie życiowa historia „Smutaska - Wesołka ”.                                                  

# data[].attributes.subject
II. Słuchanie bajki edukacyjnej.                „Smutasek” Jolanta Bot„Smutasek” był pieskiem, ni dużym, ni małym, takim zwykłym szaro-czarnym kundelkiem. Co dzień błąkał się ulicami naszego miasta. Czy słońce, czy deszcz, czy zima , czy lato on spędzał dnie i noce na ulicach, parkach, w ogrodach, pod gołym niebem. Nie miał swojego pana, ani swojego domu i właśnie dlatego sam nazwał siebie „Smutaskiem”. Jego życiowa historia była bardzo smutna...Kiedyś mieszkał w cieplutkim i miłym mieszkanku w bloku. Jego panią i opiekunką była mała, taka jak wy, dziewczynka o imieniu Zuzia. Rodzice Zuzi kupili jej „Smutaska” na urodziny. Zuzia na początku bardzo cieszyła się z tego upominku. Nazwała go „Ulubieniec”. W tamtych czasach „nasz” piesek był wesoły i szczęśliwy. Było mu ciepło i dobrze w domu dziewczynki. Miał swoją miseczkę, a w niej swoje „psie przysmaki” i czystą wodę lub mleczko do picia. Spał sobie w wygodnym, miękkim posłaniu i było mu tam naprawdę dobrze. Czuł się bezpieczny i kochany!Jednak Zuzia szybko przestała cieszyć się ze swojego „Ulubieńca”. Zapominała o wyprowadzaniu go na spacery, o karmieniu i pojeniu. Również rodzicom Zuzi zaczął w domu przeszkadzać pies. Często kłócili się między sobą, kto ma się nim opiekować, kto karmić, kto wyprowadzać go na dwór. „Ulubieniec” pomału stawał się problemem w tym domu. Chociaż był bardzo grzecznym, cichutkim psem i słuchał się swoich domowników. Jednak któregoś dnia stało się coś strasznego... Tata Zuzi zabrał pieska na bardzo długi i daleki spacer pod Supermarket, gdzie niby na chwilkę przywiązał smycz do barierki, na parkingu, przed Centrum Handlowym. Piesek myślał, że jego pan zaraz po niego wróci, tylko zrobi zakupy i razem wrócą do domu, ale niestety tak się nie stało... Piesek czekał i czekał, aż zapadła ciemna noc. Zrobiło się mu się zimno i smutno. Kilka razy mocno pociągnął za smycz, aż uwolnił się z niej. Wtedy „co sił w łapach” pobiegł w stronę budynków. Wąchał ślady, szukał swojego domu, lecz nie mógł go nigdzie odnaleźć. Strach, wielki strach ogarnął go wtedy. - Co teraz ze mną będzie, gdzie się podzieje, gdzie będę mieszkał? - rozpaczliwie myślał piesek. Od tego czasu całymi dniami błąkał się ulicami miasta. Był głodny, przemarznięty a z jego „psich oczu” często płynęły łzy smutku i żalu. Pożywieniem stały się odpadki znalezione na śmietnikach, a legowiskiem trawniki. „Smutasek” skończył swoja opowieść i jeszcze bardziej się zasmucił. Z jego oczu znów płynęły łzy. Wtedy ktoś schylił się nad nim, powiedział kilka miłych i ciepłych słów. Była to staruszka, która delikatnie i ostrożnie go pogłaskała. - O jejku jaki ty jesteś wygłodniały i chory, bardzo z tobą źle, oj źle! - powiedziała kobieta. – Zaopiekuje się tobą piesku, bo jestem osobą wrażliwą na krzywdę i cierpienie innych.Jak powiedziała tak tez się stało! Miła starsza pani wzięła „Smutaska” do swojego domu. Nakarmiła , napoiła i ogrzała go, a następnego dnia pojechała z nim do lekarza. Weterynarz, taki zwierzęcy lekarz, podał mu niezbędne witaminy i inne substancje oraz lekarstwa. „Smutasek” poczuł się lepiej i radośniej, wesoło zamerdał ogonkiem i dziękczynnie popatrzył w oczy swojej „ nowej” pani. Staruszka zauważyła jego radość i powiedziała:- Wiesz co piesku nazwę cię „ Wesołkiem” , bo masz takie wesołe oczy. Podoba ci się twoje nowe imię?„Wesołek” był teraz bardzo, bardzo szczęśliwy i wdzięczny za uratowanie go od głodu, chłodu i bezdomności. Bardzo pokochał swoją panią, a ona pokochała  jego. I tak oto skończyła się pomyślnie życiowa historia „Smutaska - Wesołka ”.                                                  

# data[].attributes.body
Rozmowa na temat bajki. Wyrażanie emocji o jakich była mowa w bajce. Zachęcanie dzieci do opieki nad zwierzętami.

# data[].attributes.body
https://www.jigsawplanet.com/?rc=play&pid=35928dcd6ed7

# data[].attributes.attachment_link.title
Labrador-retriever - jigsaw puzzle (6 pieces)