# data[].attributes.body
De schrijfster van het boek 'De reünie' is Simone van der Vlugt. Ze werd geboren op 15 december 1996. Ze heeft gestudeerd als leraar Frans en Nederlands maar ze besloot niks in het onderwijs te gaan doen. Ze wilde schrijfster worden. Ze is nu fulltime schrijfster van kinderboeken en schrijft jeugdliteratuur. De eerste roman voor volwassenen was het boek 'De reünie'.

# data[].attributes.body
Ik zag een aantal dingen voorbij komen die met elkaar te maken hadden en die ik goed kon vergelijken. Een voorbeeld hiervan is de relatie tussen Bart en Sabine met de jaloerse Isabel en de relatie tussen Olaf en Sabine met de jaloerse collega Renée. De samenhang zie je bijvoorbeeld duidelijk terug in het volgende stukje:

‘en opeens veranderen ze voor mijn ogen in Isabel en Mirjam’.

Margot en Renée worden dus vergeleken met Isabel en Mirjam. De samenhang tussen de verschillende hoofdstukken komt goed naar voren omdat alles wordt gelinkt met elkaar.

# data[].attributes.body
Ik was verbaasd en geshockeerd toen ik het boek had gelezen. Pas op het einde herinnert Sabine alles van de moord op haar oude beste vriendin Isabel. In het boek verdenk je verschillende mensen, maar niet degene die het werkelijk heeft gedaan. Sabine herinnert al die tijd niet wie de dader was, deze herinnering komt pas op het einde naar boven. Waarschijnlijk is ze het vergeten omdat ze zelf zo geschrokken was van wie de dader was, dat ze het heeft verdrongen uit haar geheugen. Op het einde komen dus alle herinneringen naar boven en krijg je als lezer te weten wie de moord op Isabel heeft gepleegd, dit verwacht je niet waardoor het erg shockerend is.

In het volgende citaat wordt het duidelijk wie de moord heeft gepleegd:

Hij richt zich iets op en kijkt me lange tijd aan.
‘Dus je weet wie het wel gedaan heeft?’
‘Ja.’
Hij glimlacht en maakt zich van me los. […] ‘Het blijft een wonder, de werking van het geheugen,’ zegt Olaf. ‘Ik dacht wel dat ik je een handje kon helpen.

# data[].attributes.body
Ik vond het begin van het boek erg oppervlakkig. Het ging alleen maar over het kantoor waar ze werkte en de manier van schrijven vond ik dan ook saai. Mijn moeder had dit boek aan mij aangeraden want zij had hem zelf ook al gelezen, ze zei dat ik dit ook wel een interessant boek ging vinden. Ik vroeg mijn moeder of het nog spannend ging worden. Ze vertelde mij dat ik verder moest gaan lezen en het uiteindelijk leuk zou gaan vinden. Ik ben erg blij dat ik niet ben afgehaakt en het boek heb uitgelezen. Het boek ging van
oppervlakkig al snel naar een diepzinnig verhaal, waardoor je steeds verder wilde lezen.

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=8FbU6wdkMko
Ik heb gekozen voor de trailer van de verfilming van het boek 'De Reünie'. Na dat ik het boek had gelezen zag zei mijn moeder dat er ook een verfilming was gemaakt van het boek. Ik vind dat je door de verfilming goed kan opnemen hoe het verhaal in elkaar zit. Door dat er een film is kunnen ze, net als in het boek, goede spanning creëren. Dit komt omdat je het met eigen ogen ziet. Als je de trailer ziet krijg je al een goede inkijk van wat voor een soort verhaal het is. Daarom heb ik voor deze creatieve link gekozen, hij sluit aan bij het boek.

# data[].attributes.body
A) Het hele zijn er open plakken. De grootste open plek is : Wie heeft Isabel vermoord?

B) Er zijn ook kleine open plekken. Bijvoorbeeld over de conciërge, meneer Groesbeek. Je maakt door Sabine haar gedachten en gesprekken met hem op, dat hij waarschijnlijk met zijn groene busje in de buurt van de plek waar Isabel vermoord werd was, en dat hij er waarschijnlijk wel iets mee te maken heeft. Maar wat en hoe, dat wordt niet meer verteld.

C) Niet alle open plekken worden beantwoord. Bijvoorbeeld over de conciërge, hij was met zijn busje in de buurt van de plek waar Isabel werd vermoord, dus had hij er iets mee te maken? dit krijg je nooit te weten. De grootste open plek wordt op het einde beantwoord waaruit blijkt wie Isabel heeft vermoord.

‘Dus heb je mij Isabel zien vermoorden? Nou, zeg eens?’
‘Nee. Jij was het niet,’ zeg ik nauwelijks verstaanbaar.
‘Er was nog iemand, nietwaar?’ Olafs stem maakt een sissend geluid, als een slang die ieder moment kan toeschieten.
‘Ja,’ zeg ik met een snik.
Hij richt zich iets op en kijkt me lange tijd aan.
‘Dus je weet wie het wel gedaan heeft?’
‘Ja.’
Hij glimlacht en maakt zich van me los. […] ‘Het blijft een wonder, de werking van het geheugen,’ zegt Olaf. ‘Ik dacht wel dat ik je een handje kon helpen.

# data[].attributes.body
A) Het verhaal wordt verteld vanuit het ik-perspectief. Er wordt duidelijk vanuit één persoon verteld, dit is Sabine Kroese.

“Ik moet gaan,” zegt Olaf onverwacht. Hij komt overeind, loopt naar de wc en watert zonder de deur dicht te doen. Ik wil opstaan zodat ik hem uit kan laten zodra hij klaar is, maar bedenk dat dat wel eens te gretig kan overkomen. Dus blijf ik nonchalant op de bank zitten en schenk het laatste beetje wijn in mijn glas.

B) De verteller is Sabine Kroes

“Sabine?” Jeanines stem komt van heel ver weg. Het kost me een paar seconden om de overgang te maken teug naar het heden.
“Hmm?” zeg ik.
“Ik dacht dat je sliep.”
“Nee, ik lag te luisteren.” zeg ik schuldbewust.

C) je komt verschillende dingen te weten over Sabine. In de volgende citaten over haar oude woonplaats en wat over Sabine zelf.

“Omdat ik vroeger aan zee woonde. Ik kon te voet naar het strand. “O ja, jij woonde natuurlijk in Den Helder. Te gek.”  “Julianadorp,” zeg ik. “Ik woonde in Julianadorp.”  “Julianadorp,” herhaalt Jeanine.

‘Ik ben nu drieëntwintig en heb nog nooit een relatie gehad, op mijn romance met Bart na. Tijdens mijn studie zag ik genoeg leuke jongens rondlopen, en ze zagen mij ook, maar op de een of andere manier wilde het maar niet lukken om een avondje over te laten gaan in een relatie.’

# data[].attributes.body
Na een burn-out gaat Sabine Kroese weer aan het werk. Ze kan niet overweg met haar nieuwe baas en heeft eigenlijk helemaal geen zin om te werken. Ze komt te weten dat er een reünie georganiseerd is door haar oude middelbare school. Ze heeft vooral negatieve herinneringen aan die tijd. Haar beste vriendin op de basisschool was Isabel, maar toen ze naar de middelbare school gingen, liet Isabel Sabine vallen. De meest belangrijke herinnering is de raadselachtige verdwijning van Isabel 9 jaar geleden. Niemand heeft na de verdwijning ooit nog iets van haar gehoord. Op haar werk ontmoet ze Olaf, hij zat bij haar op school en was een vriend van haar broer. Ze praten over Isabel. Dit zet Sabine aan het denken. Ze gaat op onderzoek uit door met verschillende mensen te praten. Olaf en Isabel zijn samen. Door verschillende gebeurtenissen en Olaf die agressief wordt als Isabel hem verdenkt van moord, worden alle gebeurtenissen afgespeeld. Ze ontdekt wie Isabel vermoord heeft.