# data[].attributes.body
https://business.pinterest.com/pl/insights/the-trend-predictions-pinterest-got-right-2021/

# data[].attributes.attachment_link.title
Pinterest Trends 2021: The Predicted Trends We Got Right | Pinterest Business

# data[].attributes.attachment_link.description
For the second year in a row, 80% of our trend predictions came true. See our latest insights about Pinterest trends, and why they’re more powerful than trends on other platforms.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Pani prezes, zacznijmy od tego, co się ostatnio wydarzyło w pani życiu zawodowym?

Zdarzyła się ogromna dla mnie zmiana, ponieważ przez 26 lat pracowałam dla Siemensa i większość osób, które znam z biznesu kojarzyło mnie i nadal mnie kojarzy z tą właśnie silną i stabilną niemiecką marką. I cóż, zdecydowałam się na przejście do firmy amerykańskiej, w grudniu rozpoczynam pracę w Microsofcie. Jest to dla mnie ogromne przeżycie i zakładam, będzie to dla mnie bardzo ciekawe doświadczenie.

No więc właśnie, prezeska zarządu i dyrektorka digital industries w Siemens Polska, a za chwilę szefowa Microsoftu w Polsce. Wiem, że poszukiwania kandydatki na to miejsce, na to stanowisko trwały ponad dwa lata - zdradził mi to niedawno na spotkaniu prezes Mark Loughran. Wiem, że jest też pani aktywna bardzo społecznie i w biznesie - jest pani wiceprezydentką Konfederacji Pracodawców Prywatnych „Lewiatan", jest pani członkinią Rady Programowej Open Eyes Economy, jest pani przewodniczącą Rady Odpowiedzialnego Przywództwa Forum Odpowiedzialnego Biznesu i Rady Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji, zasiada pani w radzie uczelni Politechniki Warszawskiej i w radach nadzorczych takich firm jak: Santander Bank Polska i Emitel. I to brzmi, oczywiście, imponująco, ale też zastraszająco! Dużo tych działań! Czy zawsze pani lubiła być taka aktywna?

Tak, ale też te działania mają pewien określony zakres. Parę lat temu ktoś mi powiedział i mogę też podzielić się tym i polecić takie podejście, ktoś mi powiedział - jakie to są te twoje hashtagi? I muszę powiedzieć, że wtedy mnie to trochę zszokowało, bo jeszcze wtedy nie wiedziałam, że powinnam mieć własne hashtagi, ale jednocześnie też nie wiedziałam, że już je mam. Bo tymi hashtagami są właśnie - przywództwo, zrównoważony rozwój, działania na rzecz kobiet, współpraca biznesu z uczelniami, czyli mam te moje hashtagi i tych działań dodatkowych powiązanych jednocześnie bezpośrednio z tą moją główną funkcją, którą pełnię jest, być może wydaje się sporo, ale one właśnie dotyczą tych wybranych przeze mnie obszarów. A więc, podobnie jak tę decyzję o tym żeby zmienić pracę podjęłam świadomie i po prostu z chęci zmiany, tak tu wchodzę w obszary, które lubię, w których się dobrze czuję, które mnie fascynują i w dodatku, które uważam, że są ważne dla firm, dla społeczeństwa, w szerokim rozumieniu dla przyszłości ludzkości.

Cieszę się, że pani mówi o tych tematach, o tych hashtagach, bo one się też pojawiają oczywiście w książce „Technologiczne magnolie". Czasem, kiedy mówimy, szczególnie na forach publicznych, na konferencjach, ale też w tym podcaście o rewolucji technologicznej, o przyspieszeniu technologicznym to mam wrażenie, że ono tak pędzi, to przyspieszenie i ta zmiana, ta rewolucja, że sami z trudem za nią nadążamy. Pisze pani, dam przykład, że kiedy zaczynała pani pracę nie było jeszcze maila. Kiedy ja zaczynałam pracę jako dziennikarka, nie było jeszcze telefonów komórkowych - pamiętam w redakcjach takie stosy książek telefonicznych. Proszę powiedzieć, dlaczego pani zdecydowała się napisać tę książkę i co to jest ta „technologiczna magnolia" z tytułu?

Taki główny pomysł napisania książki powstał w wyniku tego, że zaczęłam zabierać głos w różnych sprawach. Czyli to jest takie ciekawe doświadczenie bycia w pewnym procesie. To nie stało się z dnia na dzień, tylko właśnie poprzez to, że wypowiadałam się w tych obszarach moich zainteresowań, moi współpracownicy w Siemensie powiedzieli: słuchaj, to są wartościowe rzeczy, które mówisz, my je zbieramy, może kiedyś mogłaby z nich powstać książka. I to tak czysto od strony organizacyjnej. Natomiast, od strony takiej myślowej to poczułam w pewnym momencie, że to czego doświadczyłam przez te lata, począwszy od tego maila, którego nie było i od tego doświadczenia, które opisuję we wstępie, że naprawdę biegało się z segregatorem z pokoju do pokoju i dla nikogo to nie było dziwne, podobnie jak pani wspomniała o tym, że telefony były wyłącznie stacjonarne. Uznałam, że mam coś ciekawego do powiedzenia, że to doświadczenie wychodzenia właśnie ze świata tego, który do digitalnego miał bardzo daleko i wchodzenie w te nowe technologie, że jest to fascynujące doświadczenie. Że jest to doświadczenie niezwykle uczące. Że jest się poddaną pewnym, i naciskom, i informacjom, i w jakimś sensie, no bezwględności tego świata, który mówi, że już dzisiaj bez tych umiejętności cyfrowych to de facto nie masz szans na karierę zawodową, ale już nawet nie na karierę zawodową, nawet na załatwienie prostej sprawy. I pomyślałam sobie, że warto się tym wszystkim podzielić, głównie w takim kontekście powiedzenia - no, nie bójmy się tego, to jest rzeczywistość, która nas otacza.

Straszenie negatywnymi konsekwencjami obecności technologii w naszym życiu nie ma sensu, ponieważ one z nami są i z nami będą. Myślmy o tym, co w tym pozytywne. I to jest ta główna myśl - odczarowanie tego, co złe w przestrzeni publicznej o technologiach, a jednocześnie wskazanie na to, że mówienie to nie dla mnie. Używam takiego sformułowania, że nie ma bardziej nieadekwatnego podejścia jak powiedzenie, że technologie są nie dla mnie. I mówię tu o osobach w każdym wieku, każdej płci i można powiedzieć - w każdym miejscu na świecie.

Cieszę się, że ma pani to podejście, z resztą, Natalia Hatalska, która była niedawno moim gościem, gościnią mówiła - technologia jest jak woda, nie możemy jej zatrzymać, nie możemy udawać, że jej nie ma...

Absolutnie.

A proszę jeszcze powiedzieć o tytule - skąd „magnolia"?

„Magnolia" jako symbol czegoś bardzo trwałego i bardzo mocno obecnego i wpisanego w rzeczywistość, i tu właśnie analogia do technologii, podobnie jak w wypowiedzi Natalii. A z drugiej strony, coś bardzo pięknego, urzekającego i inspirującego, bo przykłady technologicznych magnolii, które zawarte są w książce dotyczą właśnie takich zastosowań konkretnych bardzo technologii, które służą ratowaniu zdrowia, które zmniejszają emisyjność szkodliwych gazów, które sprawiają, że sprawy załatwiane bardzo długo mogą być załatwiane w bardzo krótkim czasie. A więc ta „magnolia" staje się czymś, co służy człowiekowi, co jest takim bardzo praktycznym, fajnym zastosowaniem, niejednokrotnie być może będzie to nowe dla czytelniczek i czytelników, co tą magnolią jest. Ale ja właśnie zachęcam do poszukiwania tych magnolii. Życzę moim czytelniczkom i czytelnikom żeby im kwitły technologiczne magnolie, czyli żeby właśnie znajdowali te szczególne, utylitarne zastosowania nowych technologii.

Świetnie, że pani o tym mówi. Przypomina mi się takie strasznie mądre zdanie, które powiedziała kiedyś nasza noblistka Maria Curie-Skłodowska - „niczego na świecie nie trzeba się bać, wystarczy to tylko zrozumieć".

Tak, tak.

Więc super, dlatego że wiele kobiet, które znam stoi na progu takiej decyzji albo w ogóle w takim trudnym, kryzysowym momencie swoich karier właśnie dlatego, że ta technologia je przeraża. I to, co pani mówi w książce - nie bójcie się, to wszystko jest dla ludzi!

Tak, tak. Na tej ścieżce karier kobiet, o tym też jest mowa w książce, na początku stały te wszystkie stereotypy i uprzedzenia, i takie własne zahamowania - nie jestem dość zdolna, nie jestem dość dyspozycyjna żeby pełnić funkcje zarządcze. I te wszystkie ograniczenia, które także - nie ukrywajmy - funkcjonowały w korporacjach i w instytucjach, one w miarę upływu czasu naprawdę odchodzą i są przełamywane. Pojawia się coraz więcej wzorców kobiet, które idą tą ścieżką i naprawdę zachęcają inne kobiety do tego żeby nią podążać. I teraz, nie chciałabym, żeby ta technologia, czy te technologie, a właściwie obawa przed tym, że się ich nie zna albo się ich nie umie użyć, żeby ona była tym kolejnym hamulcem na drodze do karier kobiet. Bo mężczyźni radzą sobie z tym bardzo dobrze, a kobiety radzą sobie z tym równie dobrze. Przynajmniej z moich doświadczeń biznesowych wynika, że kobiety się w tych technologiach się odnajdują równie dobrze i nie ma żadnych powodów do tego żeby mówić, że świat technologiczny to już jest nie ten etap, ja się zatrzymuję o krok wcześniej - nie jest to dobry pomysł.

Wróciłabym jeszcze do karier kobiet i do sytuacji zawodowej kobiet i technologii, ale chciałbym zapytać panią o coś, co znalazłam w książce i co bardzo mnie zaintrygowało, a mianowicie mówi pani - ja byłam tym pokoleniem przełomu, właśnie tym, które nie znało jeszcze maila i weszło w ten okres takich bardzo, bardzo dynamicznych zmian, age of disruption, tego zakłócenia ogromnego. Ale mamy już przecież pokolenia, które urodziło się w trakcie tej zmiany. I pisze pani o millenialsach i innych pokoleniach - zetkach, młodszych pokoleniach, pisze pani - pokolenie smartfona. Jak technologia kształtuje ich życie?

Jest, można powiedzieć, dominantą. Znaczy, bez niej w ogóle te nowe pokolenia nie funkcjonują - są tak mocno zorganizowane wokół właśnie smartfona, wokół aplikacji...

Internetu...

...internetu, wokół komunikatorów, że de facto, ludzie z mojego pokolenia czasami nie mają do tych młodych ludzi dostępu, jeśli nie używają określonych narzędzi internetowych. I to oczywiście wszyscy to wiemy, doświadczamy tego. Z drugiej strony, paradoksalnie, także i w tym pokoleniu występują obawy przed nowymi technologiami. To pokolenie rozumie, że coś traci, że nie przeżywa czegoś. Słyszy od rodziców, że jest jeszcze kontakt osobisty, że ten kontakt osobisty jest niezwykle ważny. To brzmi dla nas, jednak dla pokolenia dużo wcześniejszego, to brzmi wręcz tak niewiarygodnie, że można nie wiedzieć o tym, że ten kontakt osobisty jest warty, że cała sfera życia emocjonalnego, że doświadczanie, tak naprawdę, że wejście w relacje mistrz-uczeń, że w ogóle wszystkie te procesy wymagają tego bezpośredniego kontaktu.

A te narzędzia komunikacyjne, one mogą temu sprzyjać, ułatwiać to, np. na odległość, ale nie mogą tej relacji zastępować. I ja myślę, że to pokolenie rozumie to, ale z drugiej strony, nieco się obawia tych kontaktów bezpośrednich, no bo te kontakty online, one są przecież dużo łatwiejsze...

...bezpieczniejsze...

...bezpieczniejsze, tak. I też, co ciekawe, to pokolenie też podlega wykluczeniu cyfrowemu, tylko w nieco inny sposób. Mianowicie, boi się tych nowych technologii, nie tych komunikacyjnych, ale pracy wyłącznie w tym obszarze technologicznym. I to jest bardzo ciekawe zjawisko, bo wydawałoby się, że wykluczenie cyfrowe kojarzy się tylko i wyłącznie z osobami starszymi wiekiem albo z takimi, które świadomie podejmują decyzję, że nie chcą w tym technologicznym świecie uczestniczyć. Tymczasem, młodzi ludzie także mają te obawy, oni też się boją, czy technologia nie zabierze im miejsc pracy, albo czy nie wypełni im życia tak bardzo, że nie będzie już miejsca na nic innego.

To ciekawe, bo ja nie zdawałam sobie z tego sprawy. Myślałam, że właśnie to młodsze pokolenie ma łatwiej, jeśli chodzi o wykluczenie cyfrowe. A czy, rozmawiamy w „Forbes Women", więc pytam też o rynek pracy i pytam jakimi pracownikami są te młode pokolenia, ci digitalowi native'i - czy technologia zmienia ich podejście do pracy i życia, o to pytam?

Oczywiście, że tak, bo w codziennej pracy te technologie wykorzystują. I można powiedzieć, że właśnie je wnoszą, czyli uczestniczą w tym budowaniu mostów międzypokoleniowych. Poprzez swój przykład, poprzez działanie w firmie pokazują pokoleniom starszym, że te technologie nie są takie straszne, że te narzędzia są po prostu fajne, że dzięki nim można osiągać efekty, których nie udawało się tak łatwo osiągać. Jednocześnie, ja z pracy z młodymi ludźmi mam bardzo dobre wrażenia pod względem takiej organizacji pracy, poczucia misji w tym, co się robi, jest natychmiast oczekiwanie żeby to co się robi miało jakiś cel, my go nazywamy wyższym - czy on jest wyższy, czy zawsze jest wyższy i czy wszystkie firmy są w stanie przekonać młodych pracowników, że realizują naprawdę jakiś wyższy cel - ale młodzi ludzie bardzo tego chcą. Nie chcą pracować dla rzeczy płytkich, nieistotnych, chcą uczestniczyć w czymś bardziej znaczącym, np. w takich technologiach, które wspierają przeciwdziałanie zmianom klimatycznym, takim które zwiększają bezpieczeństwo społeczne, a więc wszelkim takim działaniom, które służą człowiekowi.

I co za tym idzie, dodam, wybierają produkty, których firmy potrafią opowiedzieć taką historię.

Tak. I do tego jeszcze ta historia musi być prawdziwa, ponieważ weryfikacja następuje, jak to się mówi w technologiach - w czasie rzeczywistym. I to jest bardzo dobre, dlatego że to niezwykle mobilizuje firmy i osoby w tych firmach, osoby zarządzające - takie jak ja - do tego żeby ten przekaz był prawdziwy. Nie ma już w tej chwili miejsca w tej przestrzeni firmowej, biznesowej na głoszenie haseł bez pokrycia. I ja osobiście uważam, że jest to kierunek bardzo dobry i bardzo się z tej weryfikacji cieszę, choć ona czasami bywa trudna, bo niejednokrotnie obnaża się, no niestety intencje. To jest tak, jak pytanie o to, czy firma technologiczna jak deklaruje się, np. tak jak zadeklarował się Siemens, że do 2030 r. cały cykl wytwórczy, wszystkich produktów Siemensa będzie zeroemisyjny. To deklaracja to jest początek, niektórzy uważają, że to jest koniec, to jest dopiero początek. Teraz musi się zacząć cały ten proces pokazywania całemu rynkowi - dostawcom, produkcji, dystrybucji, klientom, że ten cykl rzeczywiście się wydarza. I dopiero to, kiedy to widać, kiedy te produkty rzeczywiście osiągają wysoką jakość, dopiero to jest potwierdzeniem tej założonej wizji.

Wróćmy do książki „Technologiczne magnolie. Czy większość z nas uwierzy, że dzięki technologiom zmienimy świat na lepsze?". I patrząc na ten podtytuł, myślę o tym, czy technologie, o których pani pisze, one są wg pani bardziej szansą, czy zagrożeniem dla kobiet? Jak wiemy, w Polsce mało kobiet, w ogóle mało Polaków ma takie podstawowe kompetencje cyfrowe. I dane jasno pokazują, że nie tylko kobiety, ale generalnie polscy pracownicy nie są przygotowani na to tsunami technologiczne. Jedynie, co widzę z raportu, co piąty Polak posiada ponadpodstawowe kompetencje cyfrowe i to są takie proste kompetencje, wydawałoby się, bo potrafi, np. wyszukać rozwiązanie problemu w internecie albo przesłać plik między dwoma urządzeniami. Czyli to nie jest programowanie, to są proste kompetencje, które pracownicy biurowi muszą wykorzystywać. I odbiegamy pod tym względem nawet od średniej unijnej. Czy wobec tego te obawy wielu kobiet na rynku pracy, które tych kompetencji nie mają nie są uzasadnione?

Tutaj jest kilka bardzo ważnych aspektów, w tym co pani powiedziała. Po pierwsze, to gdy większość z nas uwierzy, że dzięki technologii zmienimy świat na lepsze, to ja to rozumiem w ten sposób, że żeby uwierzyć, że takie zjawisko jest możliwe trzeba te technologie w przynajmniej minimalnym stopniu poznać. Stąd pierwsza część mojej książki jest poświęcona technologiom. I oczywiście eksperci mówią, że to jest napisane bardzo fajnie, ale trochę z przymrużeniem oka, bo nie chodziło mi o to żeby udzielić bardzo szczegółowych informacji, o np. technologicznych aspektach funkcjonowania bliźniaka cyfrowego. Tu odsyłam, z resztą, do kilku pozycji, które są w liście moich rekomendowanych książek, na polskim rynku jest dużo bardzo dobrze przygotowanych książek, pozycji, które opisują dokładnie technologie. Z resztą, internet jest pełen tych informacji, wszystkie firmy technologiczne o tym piszą, więc nie było moją intencją mówienie szczegółowe o tym...

...czym jest technologia...

...czym jest konkretna technologia. Ale uważam, że poznanie jej i zapoznanie się z nią, to dokładnie o co pani pyta, czy to jest ważne - jest ważne! W tym aspekcie użytkowym, czyli nie mówię - nie używam w smartfonie 80 proc. funkcjonalności i nawet nie jestem ciekawa, co one mogą zrobić. Bo są kobiety, które potrafią kampanię samorządową zrobić sobie przy użyciu własnego smartfona. Więc nie zamykajmy się na to. Ja do tego zachęcam żeby się nie zamykać.

Oczywiście jest drugi poziom, czyli poziom już wiedzy fachowej w obszarze technologii. I tu od lat ogromnie zachęcam kobiety do tego, żeby w tych naukach STEM, a także i w ekonomii, bo jednak ekonomia i dziedziny te związane z gospodarką, też bardzo są związane z technologiami, żeby właśnie bardzo wchodzić w te dziedziny i żeby się kształcić w tym zakresie. No, i obserwujemy w ostatniej dekadzie spory sukces, bo rzeczywiście tych kobiet na uczelniach technicznych jest coraz więcej. A ten trzeci, taki najwyższy poziom, tj. współtworzenie i wpływanie na to, czym te technologie są. Hawkins kiedyś powiedział, że jak mamy w świecie, tym obecnym, realnym, jakiś schemat myślowy, jakiś stereotyp, jakieś uprzedzenie, to jeżeli twórca technologii go ma, to na pewno wbuduje go w funkcjonowanie algorytmu i w to jak będzie działała technologia. Słowem, przenosimy ze świata tego rzeczywistego, wszystko to, czym jesteśmy, również uprzedzenia kulturowe, również, np. pomijanie kobiet w zarządzaniu, czy w tworzeniu technologii. I dlatego jest tak ważne żeby była też ta grupa kobiet, tych najbardziej zaawansowanych w technologiach, która po prostu wpływa na ich kształt, która wie jak to robić i która się tego podejmie, i chce. I wtedy, w tym z czego będziemy korzystać, w tym, co będzie decydowało o naszym życiu w przyszłości, w tych rozwiązaniach opartych na algorytmach, będziemy mieli ten pierwiastek kobiecy. Bo w moim przekonaniu, niezwykle istotne jest, żeby były obydwa pierwiastki - pierwiastek męski i pierwiastek kobiecy, także w nowych technologiach.

To o czym pani mówi jest szalenie ważne, piszemy o tym w „Forbes Women". Dla mnie taką role model jest chociażby Margaret Festager - kobieta, która stoi na czele Komisji UE, i która reguluje, chociażby giganty technologiczne, platformy technologiczne, chociażby takie jak Microsoft i wpływa absolutnie na to, jakimi wartościami chcemy się kierować w procesach technologicznych, rynkowych, czy w biznesie. Wracając do książki, czytając książkę natknęłam się na takie zdanie, które przypomniało mi rozmowę o moim znajomym, bliskim. Jego kariera naukowa na poziomie profesorskim już utknęła, a to dlatego że jako humanista nie musi nadążać za postępem technologicznym. I pani pisze tak: „Oprócz samego wykluczenia, spotykam się z nieświadomością siły, z jaką cyfrowy świat zmienia nasze życie". Czy pani też spotyka się z takimi ekspertami, ekspertkami, którzy szukają kariery i sukcesu w przeszłości?

Tak, jest to bardzo częste zjawisko. I u niektórych obserwuję taką, jakby wskazanie na wyższość pewnych nauk, np. właśnie nauk humanistycznych nad naukami STEM, nad naukami ścisłymi, no bo to są te nauki, które kształtują człowieka, są związane z rozwojem duchowym, emocjonalnym, psychicznym. Tymczasem, w technologiach, w ich tworzeniu, w ich wykorzystaniu wszystkie te kompetencje bardzo są potrzebne. To właśnie jest ten, powiedziałabym, błąd myślowy, że np. psychologowie czy psycholożki nie mają nic do powiedzenia w kwestii nowych technologii. Firmy technologiczne coraz częściej zatrudniają właśnie osoby o takich profilach, wręcz bywają całe działy, które się właśnie zajmują tym, jakie mogą być konsekwencje użytkowania danej technologii.

No, chyba takim absolutnym liderem pod tym względem jest Apple, który no, po prostu właśnie ta cała koncepcja, to że my mamy odczucie, że ktoś pomyślał o naszej potrzebie zanim my żeśmy w ogóle ją mieli, to to jest właśnie zasługa nie technologów, tylko właśnie tych osób, które analizują nasze zachowania, nasze potrzeby. Więc absolutnie nie... apeluję też do tych osób, które trudnią się właśnie tymi zawodami, czy właśnie są ekspertami w tych naukach żeby otworzyły horyzonty właśnie na nowe technologie i zechciały wnieść tą jakże wartościową, tę humanistyczną wiedzę właśnie do technologii.

Mówi pani o wartościach, o pierwiastku kobiecym liderek, ale też o wartościach humanistycznych w technologiach. To teraz dobry moment żeby zapytać panią jako szefową dużej firmy zatrudniającą duże grupy pracowników - jakie kompetencje trzeba posiadać żeby nie bać się rynku pracy? Bo wg danych World Economic Forum właśnie za sprawą nowych technologii, już do końca przyszłego roku, czyli w bardzo bliskiej perspektywie, zniknie z rynku dużo miejsc pracy, nawet 75 mln miejsc pracy globalnie. W ich miejsce, oczywiście, pojawią się nowe zawody. Jak myśleć o sobie w perspektywie przyszłości? Jakie kompetencje trzeba mieć? Czy to zawsze musi być programowanie, IT, które przeraża wiele osób?

Oczywiście nie. To jest tak jak w tej piramidzie tego zaawansowania wiedzy technologicznej, o czym żeśmy przed chwilą rozmawiały, wspomniałam, tak podobnie i tutaj. Ja zacznę od dużego obrazka, czyli przede wszystkim trzeba postrzegać siebie w kontekście samorozwoju i samoedukacji. Ja tego pojęcia „samoedukacja" używam o tyle bardzo świadomie, że mam na myśli kierowanie swoją własną edukacją i stawianie na pewne określone obszary wiedzy, które chce się posiąść na tej ścieżce, a co najważniejsze niezamykanie się na nieznane i niezatrzymywanie się w tej drodze.

Uważam, że to continuous, czy permanent education - to pojęcie, które znamy z tego świata wielkich korporacji, ono jest tutaj kluczem i dotyczy całego okresu ścieżki zawodowej. Ja o sobie myślę tak przez cały czas. To, że dziś jestem tu, gdzie jestem i to że osiągnęłam pewne stanowiska i te wszystkie obszary, którymi się zajmuję, które pani wymieniała na początku, to jest dla mnie pewien etap. Nie myślę o tym w kategorii osiągania, tylko myślę o tym właśnie w kategorii - co ja powinnam w sobie rozwinąć, żeby odpowiedzialnie te funkcje pełnić. I to jest taka, z dużego obrazka... no i ten samorozwój. I tu dochodzą, i tu znowu wracamy do kwestii, tych, tzw. umiejętności miękkich, czyli właśnie takich, które pochodzą z dziedzin nietechnologicznych. Natomiast, z punktu widzenia takiego konkretu...

Praktycznego...

...czyli takiego już... to tak, w katalogach firm jest to pojęcie - co - czyli właśnie wiedza techniczna. No, ktoś jest inżynierem, ktoś jest kierownikiem projektu, ktoś jest osobą odpowiedzialną za komunikację w firmie. I te oczywiście dziedziny, no to one ulegają gigantycznym zmianom, wiemy że pewne zawody znikają. Ale tym twardym kompetencjom towarzyszą właśnie te kompetencje miękkie, o których - nie lubię w ogóle tego określenia miękkie, bo to się kojarzy z tym, jakby one były jakieś słabsze, gorsze, a one tymczasem bardzo zyskują na znaczeniu w ostatnich latach. I to widać, i tego w firmach doświadczamy.

I tutaj, stawia się przede wszystkim tak, na otwartość i komunikatywność, czyli na, no właśnie - to jest przeciwieństwo do tego zamknięcia się w tym świecie komunikowania się wyłącznie z użyciem technologii informacyjnych i komunikacyjnych, tylko właśnie ta umiejętność wyjścia do ludzi - to jest w ogóle podstawowa sprawa. Za tym dalej kolejnym krokiem jest umiejętność budowania zespołów i także zespołów wirtualnych, takich które się ze sobą w ogóle nie widzę.

Co jest trudniejsze...

Co jest oczywiście trudniejsze, ale co jest kompetencją w ogóle fundamentalną. I co raz częściej też te zespoły wirtualne to są zespoły, w których taki lider, czy liderka skupia ludzi także wokół siebie - ważna jest sama ta osoba. To jest na takiej zasadzie, że się pozyskuje wewnątrz firmy, dla danego projektu ludzi i z jedną osobą chcą ludzie pracować, a z inną nie chcą. No właśnie dlaczego? No, dlatego że ta osoba jest komunikatywna, słucha, jest empatyczna, ale jednocześnie wymagająca. To są wszystko te umiejętności związane z budowaniem zespołów.

Dalej jest oczywiście kwestia myślenia strategicznego, myślenia takiego perspektywicznego, czyli oczywiście ważne jest tu i teraz, i w tych wszystkich metodach działania agile'owych, w sprintach, no to ta umiejętność - to co tu i to, co osiągamy i jaki jest produkt nasz, tu, w tej chwili, w tym tygodniu, w tym dniu - to jest niezwykle ważne, no ale też nie należy tracić tej długofalowej perspektywy. Czyli trzeba ciągle wychodzić gdzieś do przodu i wybiegać, i patrzeć co jest możliwe i powracać do tej codzienności i mówić - tak, to teraz robimy to.

Mówi pani o tych trzech poziomach i przypomina mi się Maja Meissner - headhunterka, która była w podcaście kilka miesięcy temu i ona wymieniła dokładnie te same cechy - i bycie elastycznym, i świetną komunikatywność, i chęć uczenia się, i przywództwo oparte na wartościach i dobrej komunikacji, jako cechy managerów, których teraz potrzebuje rynek pracy.

Tak i to w sposób dramatyczny, dlatego że firmy przechodzą ogromne transformacje. Z punktu widzenia globalnego, tego makroekonomicznego ciągle jeszcze jest dominujący ten paradygmat wzrostu, mówi się o tym żeby był zastąpiony przez paradygmat rozwoju. Ale, no mamy tutaj jeszcze jako gospodarka światowa sporo do odrobienia. I jesteśmy w niezwykle ciekawym okresie transformacji, kiedy właśnie te wartości, one stają się prawdziwymi kotwicami. Wszystkie firmy miały przez ostatnie dekady to swoje hasło, które nawiązywało do wartości - czy rzeczywiście te wartości tak głęboko tkwiły w całym łańcuchu wytwórczym, w całym procesie dostarczania usług...

...w kulturze pracy...

...to był wielki znak zapytania.

Jak ja rozmawiam z ludźmi w Polsce, którzy pracują w dużych firmach i prywatnych, i korporacjach międzynarodowych, i firmach państwowych to ciągle słyszę, że to jest jak bajka o żelaznym wilku, tzn. że ciągle to mówienie o ideałach, mówienie o wartościach wydaje im się taką odległą bardzo rzeczywistością. I dlatego, chciałabym zapytać panią o model przywództwa. Po pierwsze, taki który pani realizuje i chce realizować, ale pisze pani w książce o kilku innych modelach - o stylu patriarchalnym, charyzmatycznym, nakazowym i biurokratycznym. I wydaje mi się, że większość polskich pracowników zna właśnie te style, czyli ten patriarchalny, nakazowy, czy biurokratyczny?

Tak, ależ to doskonale pasuje z tą rzeczywistością, którą pani przed chwilą opisała. Bo to jest pewne sprzężenie zwrotne, czyli przywódca wywiera wpływ na organizację, a jednocześnie kultura organizacyjna decyduje potem o tym jacy ludzie chcą do tej organizacji dołączać, jacy ją opuszczają, jakie są sukcesy rynkowe. I ja myślę, że tutaj nie ma co załamywać rąk nad tym stanem, nazwijmy to - polskich przedsiębiorstw. Mówi się, że to o czym pani wspomniała jest szczególnie cechą przedsiębiorstw małych i średnich, ale także spółek skarbu państwa, czy tych niezarządzanych z globalnych organizacji - bo tam te wzorce bardzo mocno są promowane. Natomiast, ja tak sobie myślę, że takiego jednego stylu przywództwa zazwyczaj się nie ma przez cały okres swojego życia będąc liderem. I wykorzystywanie tych poszczególnych stylów, one mają swoje zalety - nie należy ich w czambuł potępiać i należy też rozumieć, że są sytuacje, są grupy ludzkie, są, no takie chociażby zdarzenia jak COVID, w których..., inaczej zarządzałam firmą w trybie kryzysowym, musiała się wkraść pewna nakazowość i nakazowo-rozdzielczość i biurokracja, bo znaleźliśmy się w sytuacji, w której takie narzędzia biurokratyczne jak rejestracja wejścia do budynku, czasu pracy i kto się z kim z pracowników kontaktował, okazuje się bardzo wartościowe dla bezpieczeństwa nas wszystkich w biurze. Więc to nie jest tak, że ja powiem - tylko świadome przywództwo, tylko lider oparty na wartościach, lider musi przecież być również bardzo mocno osadzony w rzeczywistości.

Tu chodzi tylko o to żeby ten jeden, dominujący styl nie sprawił, że firma staje się dysfunkcyjna, że ludzie czują się postawieni pod ścianą, że tak naprawdę nikt już nie wierzy w żadne wartości, bo wszyscy wiedzą, że chodzi o realizację planu w następnym kwartale.

Albo o utrzymanie się szefa przy władzy...

Tak, tak...

To dobrze, rozmawiałyśmy o stylach przywództwa, zahaczyła pani trochę o to, że te wartości muszą być osadzone w całym systemie albo w rzeczywistości, w której żyjemy. I ja uznałam, że bardzo dla mnie ciekawe były te fragmenty książki, które mówią szerzej o całym systemie ekonomicznym. Znalazłam też taki cytat z prof. Hausnera, który teraz przytoczę: „Model wzrostu opartego na globalizacji, niskich marżach, masowej konsumpcji i presji na wyniki wyczerpuje swoje możliwości". A wyczerpuje w ten sposób, że napotyka na granice w świecie rzeczywistym, czyli np. na koniec zasobów - wyczerpują się zasoby węgla na świecie, czy ropy...

Tak jest...

...napotyka na taką granicę, jak kryzys klimatyczny...

Oczywiście...

Zgadza się z tym pani, ale co dalej? Jak ten model, wg pani może w przyszłości wyglądać? Mówię o ekonomii jako całej.

Jestem ogromną zwolenniczką tego przejścia od paradygmatu wzrostu do paradygmatu rozwoju, z pełną świadomością tego jak bardzo to jest trudne. I oczywiście postrzegam działania Unii Europejskiej, działania różnych organizacji pozarządowych, ale także, np. działania takich młodych ludzi jak Greta, jako z jednej strony, bardzo zinstytucjonalizowane działania, które mają iść w tym kierunku, z drugiej strony, niezwykle, powiedziałabym nawet, brutalne przekazy mówiące o tym, że tak dalej być nie może.

Ale takiej największej trudności... największą trudność dostrzegam w świadomości poszczególnych obywateli i obywatelek, czyli nas. Bo to, co powiedział pan prof. Hausner - konsumpcja to jest przecież w naszych rękach. To przecież kreowanie potrzeb to jest nie tylko... ono się odbywa u dostawców produktów i usług nie tylko dlatego, że to jest ich misja, ale także dlatego, że my tego chcemy. Trzeba wreszcie zrozumieć, że indywidualne decyzje konsumentek i konsumentów stanowią o naszej przyszłości. Że to jak kształtujemy nasze zużycie wody, z jakich źródeł kupujemy produkty, że to w jakiś sposób...

Jaką żywność jemy...

Jaką żywność jemy... że te wszystkie aspekty, one są ważne. Czy jesteśmy oszczędni w zużyciu energii, czy nie. Wiadomo, że ona w Polsce w tej chwili jest z węgla, no to co można robić? No, można ograniczać zużycie. I w tym właśnie... dlatego to jest taki proces, w moim odczuciu to jest ta prawdziwa transformacja, która musi nastąpić. Nie chodzi tylko o to żeby rządy albo Unia, albo grupy państw ustawiły pewne zasady, chodzi jeszcze o to żeby obywatele zrozumieli, że bez ich kontrybucji, to przeciwdziałanie tym negatywnym zjawiskom nie stanie się.

Jest to bardzo trudne, ale być może kluczowe w ogóle dla przeżycia naszego gatunku na Ziemi. I rzeczywiście, myślę, że to jedno z takich poważniejszych wyzwań, o których musimy mówić. I ta ewangelizacja, to przeniknięcie tego nowego myślenia do społeczeństwa jest diabelnie ważne, a też nie mamy dużo czasu...

Tak, bo mówi się, że mamy około 10 lat, że tempo zmian klimatycznych jest tak ogromne, że w zasadzie za chwilę już pewne procesy nie będą odwracalne, one już właściwie w tej chwili nie są odwracalne. Z drugiej strony, mówi się, że to tak naprawdę ludzkość ma problem, a nie planeta, bo planeta radziła sobie z wyzwaniami poprzednich epok, a ludzkość sobie z tym wyzwaniem nie poradzi. I nie chodzi też o to żeby straszyć, bo to na pewno nie jest metoda na przekonanie kogokolwiek do działania natomiast to trzeba uświadamiać.

To jest świetny moment, moim zdaniem, na nasz klub książkowy - Forbes Women Book Club. Zawsze w tym momencie pytam moje gościnie, co czytają, co je inspiruje, skąd czerpią wiedzę. Ja w książce znalazłam na końcu całą listę bardzo ciekawych książek, ale gdyby miała pani wybrać jedną z nich i polecić naszym słuchaczkom, naszym słuchaczom - co to by było?

To wybrałabym właśnie Davida Attenborough „Życie na naszej planecie. Moja historia, wasza przyszłość" - proszę spojrzeć, jaki ciekawy tytuł. Pisze to człowiek, który ma dziewięćdziesiąt kilka lat, który przeżył mnóstwo obserwując świat, przyrodę na naszej planecie i niejako dzieli się doświadczeniem. Mówi - ja wam opowiem, co widziałem przez te wiele lat, co zaobserwowałem w zmianach w środowisku naturalnym, ale wy musicie coś zrobić. To jest wielki apel o to, żeby właśnie włączyć się w poprawę bioróżnorodności, żeby uświadamiać sobie jak to środowisko w tej chwili się ma i co my, jako konsumenci, konsumentki możemy zrobić żeby poprawić właśnie sytuację. Jestem wielką fanką Davida Attenborough i tej misji ratowania planety, dlatego że tak jak kiedyś było na okładce „Economist'a" - kryzysy ekonomiczne to jest taka średnia fala, COVID dosyć spora, ale to jeszcze nie to, czym jest potencjalna zmiana... znaczy zmiany klimatu oraz ich konsekwencje.

Bardzo dziękuję za to polecenie książkowe i za spotkanie. Dominika Bettman autorka książki „Technologiczne magnolie", gdzie dowiecie się, czy dzięki zmianom technologii i technologii zmienimy świat na lepsze, była moim gościem, bardzo dziękuję.

Ja również dziękuję.

*Dominika Betmann - Prezeska zarządu i dyrektorka Digital Industries w Siemens Polska, od grudnia będzie stała na czele Microsoft Polska, ekonomistka, orędowniczka społecznej odpowiedzialności biznesu, aktywizacji zawodowej kobiet. Propagatorka idei różnorodności i przywództwa włączającego. Absolwentka Wydziału Handlu Zagranicznego SGH w Warszawie i Advanced Management Program IESE w Barcelonie. Wiceprezydentka Konfederacji Pracodawców Prywatnych „Lewiatan", członkini Rady Programowej OEES, przewodnicząca Rady Odpowiedzialnego Przywództwa FOB i Rady KIGEiT. Zasiada w Radzie Uczelni Politechniki Warszawskiej i w Radach Nadzorczych Santander Bank Polska i Emitel.

Wszystkie odcinki podcastu poniżej:

# data[].attributes.attachment_link.title
Dominika Bettman: jest konkretny zestaw umiejętności, których pożądają pracodawcy (Podcast Forbes Women)

# data[].attributes.attachment_link.description
Zdarzyła się ogromna dla mnie zmiana, ponieważ przez 26 lat pracowałam dla Siemensa i większość osób, które znam z biznesu kojarzyło mnie i nadal mnie kojarzy z tą właśnie silną i stabilną niemiecką marką. I cóż, zdecydowałam się na przejście do firmy amerykańskiej, w grudniu rozpoczynam pracę w Microsofcie.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Najczęściej kupowane razem

Twoja wiadomość została wysłana. Dziękujemy.

Administratorem podanych przez Ciebie danych osobowych jest Empik S.A. z siedzibą w Warszawie. Twoje dane będą przetwarzane w celu obsługi Twojej wiadomości z formularza kontaktowego, a także w celach statystycznych i analitycznych administratora. Więcej informacji na temat przetwarzania danych osobowych znajduje się w naszej Polityce prywatności.

# data[].attributes.attachment_link.title
Potęga checklisty. Jak zrobić coś lepiej

# data[].attributes.attachment_link.description
Najczęściej kupowane razem Twoja wiadomość została wysłana. Dziękujemy. Administratorem podanych przez Ciebie danych osobowych jest Empik S.A. z siedzibą w Warszawie. Twoje dane będą przetwarzane w celu obsługi Twojej wiadomości z formularza kontaktowego, a także w celach statystycznych i analitycznych administratora. Więcej informacji na temat przetwarzania danych osobowych znajduje się w naszej Polityce prywatności.

# data[].attributes.body
Kolor !!!
Wszystkie trendowe polecajki + cudowna książka

# data[].attributes.body
- edukacja alternatywna i lifelong learning ( cudowne coś ! ) + cała andragogika
- personalizacja
- Remote wszystko (praca, stanowisko itp.) https://www.instagram.com/libryiajones/
- Normalizacje połogu i traumy
- adaptacje traum (kojarzy mi się bulimia i anoreksja w kontekście dietetycznym)
- sen i mózg
- starosć-adaptacja i normalnlizacja
(animacja i aktywizacja seniorów)
- wielopokoleniowość
- komunikacja bez przemocy
- technologie związane ze zdrowiem kobiet https://www.instagram.com/femtechfocus/
- całe mateversum
- urbanistyka i zagosporadowanie przyjaznej przestzreni-zielone tereny-adaptacja nieużytków -zieleń w mieście
( Smart city i Foresight miejski)
- edukacja przyrodnicza
- trendy technologiczne - migracja baz danych/ tworzenie baz danych - covid nas do tego zmusił
- Social Monitoring  i Social Listening
- Gaming
- Wszystko, co głosowe - Tik Tok
- Pinterest
- NFT - grafiki, waluty itp
- Wyszukiwanie głosowe

# data[].attributes.body
- https://www.instagram.com/ciaobasia/
- https://www.instagram.com/jowita_digital/
- https://www.instagram.com/trendradarpl/
-

# data[].attributes.attachment_link.description
TREND RESEARCHER
• former @mohitofashion trend researcher • founder of @bellecose.store 💕
#colourlover #fashionreport 💌 barbarakruk91@gmail.com