# data[].attributes.body
To miejsce na polecanie i odradzanie książek. Na rozmowy o gustach literackich, miejscach do czytania i wydzieraniu życiu chwil na lekturę. Każdy jest tu mile widziany

# data[].attributes.headline
Martyna Bunda, Nieczułość Wydawnictwo Literackie 2017

# data[].attributes.subject
Martyna Bunda, Nieczułość Wydawnictwo Literackie 2017

# data[].attributes.attachment_link.description
Czasem mam wrażenie, że niektóre książki po prostu nas wybierają. Przecież "Nieczułość" Martyny Bundy nie jest nowością. Wiele już o niej

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Aragon(autka), czyli słowo na Światowy Dzień Poezji. Uwaga poziom egzaltacji zawieszony wysoko. :)

Poezja to jest taki fragment ludzkiego jestestwa, który większość z nas z uporem ukrywa, zakopuje i zaprzecza jego istnieniu. Zresztą bardzo "pomaga" nam w tym szkoła, gdzie poezję się analizuje zamiast odczuwać. A przecież początek naszego stawania się odbiorcą literatury wiedzie przez poezję. Większość książeczek dla dzieci to wiersze, rymowanki. I przecież to kochamy. To nas bawi. Wzrusza. Jest nieodłącznym elementem naszego dzieciństwa. A potem dorastamy, poważniejemy i nie mamy głowy do poezji. A szkoda.

Nie jestem osobą, o której można powiedzieć, ze jest zanurzona w poezji, która żyje poezją, zna się na poezji... Ale z całą pewnością na poezji mi zależy. Jest mi bliska. I odczuwam ją, niekiedy całą sobą. Wzrusza mnie. Gniewa. Śmieszy. Zachwyca. Gorszy. Znam do niej drogę. Mam swoje ukochane strofy, fragmenty, zdania. Chciałabym, żeby ludzie postrzegali poezję jako coś swojego własnego. Coś, co można użytkować dowolnie. (Ja sobie na to pozwalam w działaniach, które robię z dziećmi i młodzieżą).

Dziś chcę napisać o poemacie "ELZA", który kocham miłością absolutną. I dzielę się nim, bo mnie też ktoś naprowadził na Luisa Aragona. Wszystko zaczęło się od tego fragmentu:

Chcę ci wyznać tajemnicę Czas jest tobą

Czas jest kobietą Jest osobą
Pochlebioną gdy się pada na kolana
U jej stóp czas jak suknia rozpinana
Czas jak nie kończąca się włosów fala
Rozczesywana bez końca
Czas jak lustro co się w oddechu rozjaśnia i zmącą
O świcie kiedy się budzę czas jak ty śpiąca czas jak ty
Jak nóż przebijający mi gardło Ach czy nazwę nareszcie
Tę udrękę czasu który nie odpływa tę udrękę
Czasu zatrzymanego jak krew w naczyniu krwionośnym
To gorsze niż pragnienie nigdy nie spełnione niż nienasycenie
Oczu kiedy przechodzisz przez pokój i drżę z obawy
By nie prysło urzeczenie
To jeszcze gorsze niż przeczuwać cię obcą
W ucieczce
Z myślami gdzie indziej z innym już stuleciem w duszy
Mój Boże jakie ciężkie są słowa I tak być musi
Moja miłości ponad rozkoszami miłości nieprzystępna dziś dla zagrożeń
Bijąca w mojej skroni mój pulsujący zegarze
Kiedy wstrzymujesz oddech duszę się
W moim tętnie waha się i przystaje twój krok

Chcę ci wyznać tajemnicę Każde słowo
Na mych wargach jest nędzarką która żebrze
Utrapieniem dla twych dłoni czymś co gaśnie pod twym wzrokiem
Więc powtarzam że cię kocham bo mnie zwodzi
Kryształ frazy nie dość jasny by zawisnąć na twej szyi
Wybacz mowę pospolitą Ona jest
Czystą wodą która przykro syczy w ogniu
Chcę ci wyznać tajemnicę Nie potrafię
Opowiedzieć ci o czasie który ciebie przypomina
I o tobie nie potrafię ja jedynie tak udaję
Jak ci którzy bardzo długo stoją na peronie dworca
I machają jeszcze dłonią choć pociągi odjechały
Aż im słabnie przegub ręki pod ciężarem nowej łzy

Chcę ci wyznać tajemnicę Ja się boję
Ciebie tego co wieczorem każe podejść ci do okien
Twoich gestów i słów jakich nie wymawia się zazwyczaj
Powolnego i szybkiego czasu boję się i ciebie
Chcę ci wyznać tajemnicę Zamknij drzwi
Łatwiej umrzeć jest niż kochać i dlatego
Życie moje znieść umiałem
Moja miłości

Do dziś, kiedy czytam ten fragment czuję wzruszenie i emocje zupełnie niezwykłe. I emocje są tu słowem kluczowym. Kiedy - lata cale po tym pierwszym kontakcie - udało mi się kupić PIW-owskie wydanie z 1963 r. czułam się jakbym wykopała skarb. Do dziś widzę siebie zaczytaną w pociągu, na ulicy. Śmiało mogę powiedzieć, że było to moje odkrycie poezji na nowo. Dla siebie. I wracam do tej malutkiej książeczki co jakiś czas. Z każdym słowem, z każdą kolejną kartką płynę, brnę z Aragonem przez jego miłość do Elzy. Jestem Elzą. Jestem zazdrosna o Elzę. Podglądam te miłość. Przykładam ją jak miarkę do mojej realnej miłości. Szukam podobieństw i różnic. Uwielbiam ten poemat. I kompletnie nie umiałabym go poddać analizie. Nawet nie mam zamiaru próbować. Tu nie jest potrzebny skalpel i nie szkiełko ani oko. Tu czucie więcej mi mówi...

# data[].attributes.attachment_link.description
Aragon(autka), czyli słowo na Światowy Dzień Poezji. Uwaga poziom egzaltacji zawieszony wysoko. :) Poezja to jest taki fragment ludzkiego jestestwa, który większość z nas z uporem ukrywa, zakopuje i zaprzecza jego istnieniu. Zresztą bardzo "pomaga" nam w tym szkoła, gdzie poezję się analizuje zamiast odczuwać.