# data[].attributes.body
Impresjonizm to kierunek zapoczątkowany przez grupę francuskich twórców. Obecny głównie w sztuce europejskiej, później widoczny także w malarstwie amerykańskim.

# data[].attributes.body
Za datę startową impresjonizmu przyjęło się uważać rok 1874, w którym odbyła się I wystawa nowatorskich prac.

# data[].attributes.body
Nazwa pochodzi od obrazu jednego z prekursorów kierunku – Claude'a Moneta Impresja. Wschód słońca. Obraz skupia w sobie całą ideę impresjonizmu, czyli dążenie do utrwalenia ulotnej, przemijającej chwili. Jest utrwaleniem na płótnie jedynego w swoim rodzaju momentu oddziałującego na zmysły.

# data[].attributes.body
Inspirowany dokonaniami malarstwa impresjonistycznego, nurt w literaturze, narodzony w drugiej połowie XIX wieku we Francji i rozpowszechniony do początku wieku XX. Jego nazwa wywodzi się od francuskiego słowa impression
(wrażenie) i początkowo stosowana była na określenie nurtu w malarstwie.
Po raz pierwszy w odniesieniu do literatury termin ten zastosował Ferdinand Brunetière w artykule Impresjonizm w powieści

# data[].attributes.body
Impresjoniści dużą wagę przykładali do roli światła, do kąta widzenia, do nastroju, jaki chcieli uwiecznić.
Niemałe znaczenie miała też specyficzna dla kierunku kolorystyka.
Malarze korzystali zaledwie z siedmiu barw tęczy – czerwonej, pomarańczowej, żółtej, zielonej, niebieskiej, indygo i fioletowej – i mieszali je dopiero na płótnie.

# data[].attributes.body
Claude Monet, Edouard Manet,
August Renoir, Camille Pissarro,
Edgar Degas.

# data[].attributes.body
Literackie utwory impresjonistyczne kładły nacisk przede wszystkim na opisywanie wrażeń i doznań poznającego podmiotu, rezygnując z realistycznego przedstawiania rzeczywistości. Tendencje impresjonistyczne występowały zarówno w prozie, poezji, jak i dramacie. Nurt ten nigdy się w pełni nie wyodrębnił, nie miał też charakteru programowego. Do pisarzy posługujących się środkami impresjonistycznymi należeli m.in. Stefan Żeromski i Władysław Reymont.

# data[].attributes.body
W prozie: Marcel Proust, Émile Zola, Virginia Woolf, Anton Czechow oraz Iwan Turgieniew
W liryce: Paul Verlaine, Stéphane Mallarmé, Maurice Maeterlinck, Detlev von Liliencron i Antonín Sova

# data[].attributes.body
Od czasów impresjonistów coraz mniejsze znaczenie miała treść obrazu. Ważne było raczej w jakiej formie został on wykonany. Wbrew pozorom inspiracją artystów był rozwój techniki. Dużą rolę odegrało tu wynalezienie fotografii, której cel był taki sam jak impresjonizmu. Zafascynowanie naturą światła wynikało z postępów w dziedzinie optyki.

# data[].attributes.body
- jako jedni z pierwszych wychodzą w plener i malują to co oferuje właśnie im dana chwila. Skupiają się raczej na tym, co nie każdy jest w stanie dostrzec. Odzwierciedlają ulotną chwilę w ostatniej sekundzie jej trwania.

# data[].attributes.body
Powódź w Port-Marly (1876r.)

# data[].attributes.body
Żył w latach 1841 - 1919. W ruchu impresjonistycznym uczestniczył od samego początku. Jego sztuka jest radosna, ufna, pełna miłości. Z wielkim upodobaniem malował akty kobiece oraz dzieci, kwiaty i owoce. W jego akcie króluje zawsze ten sam typ kobiety: młodej, uroczej i pociągającej, m.in. w ,,Loży" (1874 r.). Jego obrazy charakteryzuje delikatne dotknięcie pędzla. Malował także pejzaże, interesował się odbiciem światła w wodzie.. Razem z Monetem i Manetem namalowali te same pejzaże rzeczne Sekawany z łodziami.

# data[].attributes.body
Żył w latach 1840 - 1926. Do nowej interpretacji natury zainspirowała go praca w plenerze. Artysta szczególnie cenił niebo, wodę i refleksy świetlne. Wibracja plam pochwycona w bezpośredniej obserwacji daje przedmiotom ich zabarwienie oraz jest oddana czystymi kolorami widma słonecznego, a więc bez użycia czerni. Kształt przedmiotu oddawał małymi plamkami barw, uzyskując niemal płynną formę.

# data[].attributes.body
Śniadanie na trawie (1863r.)

# data[].attributes.body
Lilie wodne (1906r.)

# data[].attributes.body
Impresjonizm kładł nacisk na wrażenie podmiotu percypującego, ukazywał świat tak, jak on się zarysowuje w doznaniach; w krańcowych wypadkach ważne było nie to, jaka rzecz jest, ale jak się ją postrzega w danym  momencie. Nie chodziło o wskazanie przyczyn czy dotarcie do istoty, świat stanowił przede wszystkim  zespół zjawisk, które w pewien sposób, na ogół tylko fragmentarycznie, ujawniają się poznającemu podmiotowi.

# data[].attributes.body
Olimpia (1863r.)

# data[].attributes.body
Jest uznawany za ojca malarstwa współczesnego. Żył w latach 1832 - 1883. Początkowo nie był impresjonistą, zbliżył się do nich dopiero za sprawą przyjaźni z Degasem, obaj artyści występowali przeciw akademizmowi. W 1863 r. w Salonie Odrzuconych wystawił ,,Śniadanie na trawie". Obraz ten uznany został za skandal i bezwstyd. Tym, co krytykę raziło najbardziej, była śmiała i świeża koncepcja formalna. W 1865 r. artysta pokazał na Salonie płótno zatytułowane ,,Olimpia", które przedstawiało bezwstydliwą kurtyzanę.

# data[].attributes.body
Edgar Degas

# data[].attributes.body
Dzieła impresjonistów stoją w wyraźnej opozycji do mijającej fali prac twórców realistycznych.
W przeciwieństwie do nich nie poruszają tematyki społecznej, nie zajmują się problemami metafizycznymi, nie pokazują zwykłej codzienności.
Odchodzą też od klasycznego ujęcia malarstwa.
Odcinają się od motywów historycznych, biblijnych, religijnych.

# data[].attributes.body
Berthe Morisot

# data[].attributes.body
Zanim polscy artyści osobiście zetknęli się z malarstwem impresjonistycznym, sami prowadzili poszukiwania podobne do tych, które we Francji zajmowały Moneta i pozostałych artystów z jego kręgu. Problematyka światła rozwijana była w monachijskim środowisku młodych polskich malarzy. Zainteresowanie nim można zauważyć między innymi w twórczości Juliana Fałata i Stanisława Masłowskiego. Jednak pierwszym artystą, który w sposób szczególny zwracał uwagę na wpływ światła na barwę, oraz na wrażeniowość przedstawień był Aleksander Gierymski.

# data[].attributes.body
Śniadanie wioślarzy (1880r.)

# data[].attributes.body
Doskonałym przykładem wskazania przejawów impresjonizmu w literaturze Młodej Polski będzie wiersz Kazimierza Przerwy-Tetmajera "Melodia mgieł nocnych (Nad Czarnym Stawem Gąsienicowym)". Wszystkie środki poetyckie, jakich użył autor w tym wierszu, służą jednemu celowi – wywołaniu efektu zwiewności, lekkości i zmienności nocnych mgieł nad Czarnym Stawem Gąsienicowym. Władysław Stanisław Reymont w "Chłopach" wykorzystał między innymi impresjonizm, aby opisać przeżycia bohaterów. Umożliwiło to ukazanie chwilowych nastrojów, subtelności uczuć, gry namiętności.

# data[].attributes.body
Wóz z sianem (1890r.)

# data[].attributes.body
Aleksander Gierymski

# data[].attributes.body
Auguste Renoir