# data[].attributes.body
1. Wat zijn opvallende verschillen die je hebt gezien in de documentaire?

In sommige culturen en geloven wordt het syndroom van down als iets negatiefs gezien en in sommige culturen en geloven als iets positiefs. Culturen en geloven gaan verschillend om met mensen met het Syndroom van Down.

2. Zijn er kenmerken van verschillende geloofsovertuigingen te zien?

Ja, In Pakistan worden mensen met het Down-syndroom bijvoorbeeld gezien als afgezanten van God.

3. Welke situatie is je het meest bij gebleven?

Dat ouders en familie in Cambodja en Rusland mensen met het syndroom van down liever weg stoppen voor de maatschappij.

4. Wat neem je vanuit deze documentaire mee in het verpleegkundig beroep?

Om mensen in hun waarde te laten en de zorg te geven die ze nodig hebben. Er rekening mee houden dat verschillende culturen en geloven anders tegen mensen met het syndroom van down aankijken.

# data[].attributes.body
Opvallende verschillen: In het ene land wordt je wel geaccepteerd en in het andere niet.
Kenmerken geloofsovertuiging: In pakistan wordt het gezien als iemand die geluk brengt en mensen geneest. En in Cambodja als een besmetting.
Meest bijgebleven: Het meisje dat opgesloten wordt in een kooi.
Verpleegkundig beroep: Dat je ondanks de culturele verschillen samen tot een besluit komt.

# data[].attributes.body
Wat zijn opvallende verschillen die je hebt gezien in de documentaire?
Binnen een land(met hetzelfde cultuur) kunnen er verschillende meningen en gedachtes zijn over het syndroom van down anders behandeld.

Zijn er kenmerken van verschillende geloofsovertuigingen te zien?

Een krottenwijk in Pakistan, deze personen zijn gestuurd door god, ze brengen geluk à vereerd als heilige. Men ziet ze als een zegen en teken dat hun gebeden worden verhoord, als oplossing voor problemen. De personen met het syndroom van down leven in vrijheid en zijn gelukkig. ISLAM

Het platteland van Cambodja, zien deze personen als ongeluk, door slecht karmaà worden opgesloten in kooien, besmettelijk en uit de buurt van blijven.

Nederlanders, willen dat deze personen een zo normaal mogelijk leven leiden à veel vrijheid, normale dagelijkse activiteiten, naar school, werken enzovoort.

Rusland Moskou, deze personen worden behandelt alsof ze geen mensen zijn, afwijkende, niet goed voor de samenleving à worden afgestaan aan de staat, weggestopt in instelling, geïsoleerd leven. Echter bij sommige beginnen deze gedachten te veranderen, kinderen mogen naar school, geen toekomstbeeld voor hun kinderen.

Spanje, deze personen worden normaal behandelt, geen slechte gedachtes, wil van god, kan wel of niet religieus gebonden zijnà leven in vrijheid.

Buitenwijk in Mexico-City, deze personen leven vrijheid en hebben de zelfstandigheid.

Het besef dat je wel ver kunt komen met het syndroom van down begint in een aantal landen te groeien.

Welke situatie is je het meest bij gebleven?
Savary en de kooi.

Wat neem je vanuit deze documentaire mee in het verpleegkundig beroep?
Iedereen kan een andere gedachte hebben over het syndroom van down, dit kan samenhangen met religieuze kenmerken of cultuurkenmerken maar ook persoonsgebonden.

# data[].attributes.body
2. Wat zijn opvallende verschillen die je hebt gezien in de documentaire?

Het meest opvallende was dat je in het ene land wel wordt geaccepteerd terwijl het in het andere land niet is.

3. Zijn er kenmerken van verschillende geloofsovertuigingen te zien?
Het ene land zegt dat het een zegen is terwijl het andere land het ziet als karma.

4. Welke situatie is je het meest bij gebleven?
De situatie dat een Rus zegt dat een kind die met een afwijking geboren is in feite geen mens is en dat hij vindt dat ze ingeslapen moeten worden. Zulke uitspraken kun je niet maken als kan dat je mening zijn. Dit gaat tegen vele principes in.

5. Wat neem je vanuit deze documentaire mee in het verpleegkundig beroep?
Dit is een mooi moment om persoonsgericht te kunnen werken. Hierbij zie je hoe belangrijk het kan zijn om samen te kunnen kijken naar wat er wel mogelijk is. Zo is het samenwonen met downsyndroom in Nederland een makkelijkere taak dan in Rusland. Het is een mooi moment om de vaardigheden uit te oefenen die je hebt geleerd bij het persoonsgericht handelen.

# data[].attributes.body
1. Verschillen tussen de landen
* Nederland → Hier wordt het syndroom geaccepteerd en worden er verschillende therapieën, mogelijkheden en speciaal onderwijs geboden.
* Cambodja → Niet geaccepteerd, want het wordt gezien als besmettelijk, kinderen worden opgesloten, maar langzaamaan wordt er ook onderwijs aangeboden.
* Rusland → Het grootste deel van kinderen met het syndroom van Down worden afgestaan aan de staat, maar deze instellingen hebben geen speciale begeleiding. Het is een taboe om de kinderen zelf op te voeden.
* Spanje → Hier wordt het ook niet volledig geaccepteerd, maar één jongen jaagt zijn dromen na en werkt er hard voor waardoor hij dingen bereikt in zijn leven.

2. Kenmerken verschillende geloofsovertuigingen Verschillende geloofsovertuigingen geloven dat je syndroom van Down krijgt door verkeerde meditatie, andere gewoontes, roken, geen groente eten, milieu, enz.

3. Situatie die mij het meest is bijgebleven
De situatie van moeder Lena die haar kindje Masja opvoedt vind ik erg speciaal, want zij gaat tegen alle normen in van de rest van de bevolking. Zij wilt haar kind niet afstaan aan de overheid en voedt haar daarom zelf met liefde en zorg op. Zij probeert Masja zo veel mogelijk zelfstandig te laten worden en stuurt haar ook naar school een aantal keer per week. Ik vind het mooi om te zien dat een moeder, ondanks iedereen er op tegen is, zoveel liefde en zorg wilt bieden aan haar kind wat sociaal niet door de omgeving wordt geaccepteerd. Dat zij haar zoveel mogelijk kansen wilt bieden om zich zo goed mogelijk te ontwikkelen.

4. Wat neem ik mee in het verpleegkundig beroep
Voor het verpleegkundig beroep heeft deze documentaire mij meer inzicht gegeven in hoe andere culturen denken over het syndroom van Down. Ik vind het goed om te zien dat er in Nederland zoveel mogelijkheden zijn voor deze mensen om ze zo gelukkig mogelijk te laten leven. Ik zou graag kennis willen maken met deze doelgroep en weten hoe je het beste hiermee om kunt gaan. Want je moet duidelijk communiceren en creatief zijn in het bedenken van manieren hoe je iemand iets kunt leren of laten inzien.

# data[].attributes.body
2. Wat zijn opvallende verschillen die je hebt gezien in de documentaire?

Dat in het ene land het iemand is die mensen beter zou kunnen maken en dat hij helemaal verwend wordt en in het andere land is het iemand die eigenlijk overdag heel de tijd in een kooi zit omdat iedereen bang voor ze is en anders wordt geslagen.

3. Zijn er kenmerken van verschillende geloofsovertuigingen te zien?

Ja bij het ene geloof is het iemand die geboren is door karma en niet wordt geaccepteerd. En bij het andere geloof is het iemand die door god zo geboren is en eigenlijk iemand die mensen kan beter maken.

4. Welke situatie is je het meest bij gebleven?

De situatie in Cambodja. Het meisje moest wanneer de ouders werken waren in een kooi verblijven omdat ze anders naar de buren kan lopen en daar dan in elkaar wordt geslagen. Ook mocht ze niet mee naar de ouders hun werk omdat anders mensen niks meer zouden kopen bij hun, want ze zijn bang dat de ziekte ook overdraagbaar is.

5. Wat neem je vanuit deze documentaire mee in het verpleegkundig beroep?

Dat je iemand met down syndroom moet behandelen als normale personen en iedereen eigenlijk een gelijk leven hoort te krijgen en er mag geen onderscheid gemaakt worden.

# data[].attributes.body
Pakistan:
In een gebied in Pakistan worden mensen met het syndroom van down (man heet Babu) gezien als een zegen en een teken dat hun gebeden zijn gehoord. Ze geven de man geld, kleding en hij wordt door zijn buurtgenoten in de watten gelegd omdat ze gevolgen dat hij de gezant van god is. Ze geloven dat hij mensen kan genezen en dat hij de toekomst kan voorspellen.  De buurtbewoners geloven dat als hij voor hun bid, komen al hun wensen uit. Hij wordt gerespecteerd en heeft vrijheid. Dit is iets wat andere mensen met het syndroom van down in Pakistan niet hebben.

Nederland:
In Nederland is het ook goed geregeld voor mensen met het syndroom van down. Ze kunnen naar de dagbesteding om daar de dingen te doen die zij graag doen. Als het even kan mag je als Nederlander met het syndroom van down op jezelf wonen, samenwonen en je mag je zelfs voortplanten.

Moskou:
In Moskou worden mensen met het syndroom van down een beetje weggestopt. Als kind met het syndroom van down wordt je in een instelling geplaatst en ouders staan het kind af. De meeste mensen met het syndroom van down leiden hier dus een geïsoleerd bestaan. Ze zitten niet op een gewone school, krijgen geen werk en zal je in zelden gevallen op straat zien. Artsen en de publieke opinie vinden dat deze kinderen niet moeten worden opgevoed door hun ouders, en moeten worden afgestaan aan de staat. Ze denken dat de kinderen niet kunnen lopen en praten.  Er is in Rusland 1 school voor kinderen met het syndroom van down.

Cambodja:
Veel plattelandsbewoners denken dat het komt door slechte karma. Ze blijven het liefst bij deze mensen uit de buurt. Ouders van een kind met het syndroom van down denken dat ze in hun vorig leven iets fout hebben gedaan waardoor ze nu “gestraft” worden. Het meisje wordt opgesloten in een kooi als haar ouders moeten werken. Lokale bewoners zijn bang dat het besmettelijk is.

Mexico:
Er is wel speciaal onderwijs voor kinderen met het syndroom van down. Alleen vond de vader uit deze video dat het onderwijs erg slecht was en hem van school haalden. Het jongetje heeft wel vrienden, en accepteren hem ook.

Er zijn kenmerken van verschillende geloofsovertuigingen te zien. Voornamelijk in cambodja kwam dit het beste naar voren.

De situatie die mij  het meest is bijgebleven is de situatie in Rusland. Ik vind dat dit geen goede manier is om met mensen met het syndroom van down om te gaan. Rusland doet alsof mensen met het syndroom van down niet in hun samenleving thuis horen.

Wat ik mee neem in het verpleegkundig beroep is om niemand buiten te sluiten en iedereen te accepteren zoals hij of zij is.

# data[].attributes.body
Pakistan: hier worden de mensen gezien als een heilige die alles geneest en geluk brengt.

Cambodja: kinderen met down worden gezien als een besmetting en worden in een kooi gestopt omdat ze onhandelbaar zijn.

Rusland: worden deze kinderen gezien als een half mens en de meeste ouders staan zo’n kindje dan ook af omdat ze er niet voor willen zorgen

Mexico: er is geen werk voor kinderen/volwassenen met het syndroom van down. Er is wel speciaal onderwijs, maar dat is heel slecht en er is veel discriminatie.

2. In iedere cultuur/land word er zo anders naar een kind met down gekeken. Ook de voorzieningen zijn in veel landen niet zo ingesteld voor die kinderen en worden ze niet opgenomen in de maatschappij.

3. Dat er in iedere cultuur anders naar bepaalde ziektes word gekeken. Het kan hier in Nederland normaal zijn maar voor een migrant niet daar zal je dan voor een dilemma mee kunnen komen te staan.

4. Om deze mensen in hun waarde te laten, maar wel tot en gezamenlijke besluitvorming kan komen.

# data[].attributes.body
2. Wat zijn opvallende verschillen die je hebt gezien in de documentaire?
Dat er zoveel verschillende gedachtes en visies zijn over de mensen met down syndroom
3. Zijn er kenmerken van verschillende geloofsovertuigingen te zien?
Ja, je ziet het verschil in hun geloof. Ze gaan verschillend om met de downies
4. Welke situatie is je het meest bij gebleven?
Van het meisje in de kooi. En de man uit Rusland die vond dat downies beter ingeslapen konden worden
5. Wat neem je vanuit deze documentaire mee in het verpleegkundig beroep?