# data[].attributes.body
Göktürk Melih Budak

# data[].attributes.body
Dostluk

🌟 Emir, Elif ve Nisa’nın Gizemli Harita Macerası

Bir zamanlar, aynı mahallede yaşayan Emir, Elif ve Nisa adında üç yakın arkadaş vardı. Üçü de macerayı çok sever, okuldan sonra mutlaka bir araya gelirlerdi.

Bir gün yine parktaki büyük çınar ağacının altında buluşmuşlardı. Emir top getirirken, Elif kitap, Nisa da atıştırmalık getirmişti.

Tam oyuncakları çantadan çıkarırken Emir bir şey fark etti:

“Çantamın içinde bu ne? Ben böyle bir şey koymamıştım!” dedi merakla.

Çantanın dibinde eski, sararmış bir kâğıt vardı. Kâğıdı çıkardılar. Tozlu, kırışık, kenarları yıpranmıştı ama ortasında bir çizim görünüyordu.

Elif heyecanla:

“Bu bir harita! Bakın, burada da kırmızı bir X işareti var!” dedi.

Nisa gözlerini büyüttü:

“Bu bir hazine haritası olabilir mi?”

Üçü birbirine baktı… Sonra aynı anda:

“Macera zamanı!”

🌲 Bölüm 1: Ormanın Sırrı

Harita, mahallelerinin yakınındaki küçük ormanı gösteriyordu. Orman çok büyük değildi ama içi gizemliydi. Kuş sesleri, yüksek ağaçlar, eğri büğrü yollar…

Üç arkadaş yanlarına su, fener ve atıştırmalık alıp yola çıktı. Ormana girer girmez harita onlara bir şey hatırlattı:

Haritanın üzerinde “Büyük üç kardeş ağacı” yazıyordu.

Elif hemen etrafa bakındı:

“Üç ağaç… Üç kardeş ağacı… Hangisi acaba?”

Ormanda ilerledikçe üç tane yan yana duran, gövdeleri aynı boyda, dalları birbirine geçmiş üç büyük ağaç gördüler.

Emir heyecanla:

“Buldum! Bunlar üç kardeş!”

Ağaçların dibinde toprağa gömülü eski bir tahta parçası vardı. Emir tahtayı kaldırdı, altında küçük bir tünel gibi bir geçit gördüler.

Nisa ürperdi:

“Buraya inecek miyiz gerçekten?”

Ama Elif kararlıydı:

“Bu bir macera, tabii ki ineceğiz!”

Üçü dizlerinin üzerinde sürünerek tünele girdiler…

🔦 Bölüm 2: Parlayan Taş

Tünelin içi zifiri karanlıktı ama Emir feneri açtı. Tünelin sonunda küçük bir oda gibi bir yer vardı. Odanın ortasında, taştan bir masa ve masanın üzerinde parlayan mavi bir taş duruyordu.

Nisa büyülenmiş gibi taşa yaklaştı:

“Bu… sihirli bir şeye benziyor.”

Elif haritaya baktı:

“Haritadaki X işareti burası ama hazine taş mıymış?”

Tam o sırada taşın etrafında hafif bir ışık dönmeye başladı.

Emir korkuyla geri çekildi:

“Bir şey oluyor! Taşa dokunma!”

Ama Nisa dayanamadı, parmak ucuyla taşı tuttu.

Bir anda oda mavi ışıkla doldu!

Sonra ışık kayboldu.

Nisa şaşkınlıkla elini inceledi:

“Kızlar… Emir… Bir şey olmadı galiba?”

Elif şaşkınlıkla gülmeye başladı:

“Bence olan şey… taşın bize bir ipucu vermesi.”

Harita bir anda yeniden parlamaya başladı. Üzerinde yeni bir yazı belirmişti:

“Gerçek hazine sizsiniz. Ama yolun sonu kulübededir.”

Emir şaşırdı:

“Ne yani? Hazine değişti mi?”

Nisa haritayı gösterdi:

“Son durak ormanın içindeki eski oduncu kulübesi!”

🏚️ Bölüm 3: Eski Kulübe

Kulübe ormanın derinlerinde, yarı yıkık hâlde duruyordu. Çatı çökmüş, kapı gıcırdıyordu.

Üçü birlikte içeri girdiler. Ortada eski bir sandık vardı.

Sandığın üzerinde bir not:

“Bu sandığı açmak için üç yürekli kalp gerekir.”

Elif gülümsedi:

“Biz tam üç kişiyiz!”

Hepsi aynı anda sandığın kapağına dokundu. Kapak yavaşça açıldı…

Sandığın içi mücevherlerle ya da altınlarla dolu değildi.

Ama içinden çok daha özel bir şey çıktı:

Küçük bir kutu

Kutunun içinde gümüş bir plaka vardı. Üzerinde şunlar yazıyordu:

“Gerçek hazine; cesaret, dostluk ve birlikte başarmaktır.”

Emir şaşırdı:

“Bu mu? Hazine bu mu yani?”

Nisa gülümsedi:

“Bence bu çok kıymetli bir mesaj.”

Elif başını salladı:

“Biz bu macerayı birlikte yaşadık. Korktuk, güldük, yol bulduk. Asıl hazine buydu.”

Tam o anda mavi taş tekrar parladı ve birden yok oldu.

Sanki görevi tamamlamıştı.

🌟 SON

Üç arkadaş gülerek kulübeden çıktı. O günden sonra aralarındaki bağ daha da güçlendi.

Ve her hafta yeni bir macera için ormanda buluşmaya karar verdiler.

Çünkü artık biliyorlardı:

Gerçek hazine dostluktur

# data[].attributes.body
Serim

​Bugün çok özel bir gündü. Dün gece yağan kardan sonra okul bahçesi bembeyazdı ama hava da bayağı soğuktu. Bahçenin bazı yerleri, özellikle de su biriken yerleri buz tutmuştu. Kışın en sevdiğim yanı bu! Öğretmenimiz, “Dersimiz bitti, hadi uzun teneffüs!” deyince, herkes kapıya koştu.

​Benim en iyi arkadaşım Can, her zaman olduğu gibi en öndeydi. Can biraz sakardır ama dünyanın en neşeli çocuğudur. Hızla kar topu yapıp bir güzel eğlenmek istiyorduk. “Bak Can,” dedim, “Şu kenarlar buzlu, dikkat et.” Can beni duyduğunu belli eden bir kafa salladı ama tabii ki beni dinlemedi. Çünkü eğlence başkaydı, kurallar başka.

​Düğüm

​Bahçeye çıktık. Herkesin sesi birbirine karışıyordu. Kimimiz kar topu atıyor, kimimiz kar adam yapmaya çalışıyorduk. Can, karşıdaki bankın oraya benden önce varmak için hızlıca koşmaya başladı. Tam buzlu kısma geldiğinde, sanki ayağının altında kaykay varmış gibi, bir anda havaya kalktı ve tak! Kocaman bir sesle yere yapıştı.

​Can’dan önce yere fırlayan şey, gözlüğü oldu. Gözlük yamulmuş, bir kolu da biraz çatlamıştı. Can dizini tutuyordu, canı çok yanmıştı belli ki. Ağlamıyordu ama yüzü bembeyazdı. Etraftaki herkes birden durdu. Kar topu savaşları bitti, kar adam yapımı unutuldu. Herkes, yere yığılmış Can’a bakıyordu. Sanki donmuş gibiydik.

​Hemen yanına koştum. “Can, iyi misin?” diye sordum, sesim titriyordu. Can sadece inledi. Onu kaldırmaya çalıştım ama ne kadar uğraşsam da yapamadım. Can benden biraz daha iriydi ve ben paniklemiştim. Tek başıma onu yerden kaldırmam imkânsızdı.

​Çözüm

​Tam o sırada Zeynep geldi. Zeynep, bizim sınıftaki en pratik zekalı kızdır. Hemen duruma el koydu. “Deniz, sen panikleme. Can’ın kolunu tutmaya devam et,” dedi. Sonra sesini yükseltti: “Mert! Yiğit! Gelin buraya, yardım edin!”

​Mert ve Yiğit hemen yanımıza koştular. Zeynep onlara hızlıca ne yapacaklarını anlattı. “Yiğit sen öbür kolundan tut, Mert sen de bacaklarına yakın dur.” Zeynep, Can’ın gözlüğünü yerden aldı, "Şimdi üçe kadar sayınca yavaşça kaldırıyoruz, tamam mı?" diye sordu.

​"Bir... İki... Üç!"

​Hep beraber yavaşça Can’ı kaldırdık. Ben, kolunu hiç bırakmadan ona destek oldum. Zeynep, Can’ın kırık gözlüğünü dikkatlice avucuna koymuştu. Can, artık biraz daha rahatlamıştı ama yürümekte zorlanıyordu.

​Dört kişi (Ben, Can, Zeynep, Mert ve Yiğit) yavaşça öğretmenler odasına yürüdük. Ben destek oluyordum, diğerleri de etraftan bize yol açıyordu. Öğretmenimiz Can’ın dizine bakıp, “Basit bir sıyrık, merak etmeyin,” dedi. Sonra bize döndü ve gülümsedi: “Aferin çocuklar! Bakın, bir kişi tek başına zorlanırdı ama el ele verdiğinizde koskoca Can’ı bile kaldırdınız. Yardımlaşma işte budur.”

​O gün kar topu oynayamadık ama öğrendiğimiz şey, kar topundan çok daha değerliydi. Bazen tek başına kahraman olamazsın ama arkadaşlarınla birlikte, küçük bir ordu gibi her sorunu çözebilirsin. Can, "Gözlüğümü kurtardığın için teşekkürler Zeynep," dedi. Ben de canım arkadaşıma sıkıca sarıldım.

# data[].attributes.body
Yardımlaşma
“Ece, okul çıkışında arkadaşının çantasının çok ağır olduğunu fark etti. Arkadaşı merdivenleri çıkmakta zorlanınca ona yardım ederek çantasının bir kısmını taşıdı. İkisi birlikte sınıfa çıkınca Ece, arkadaşına ‘İstersen diğer günlerde de yardım edebilirim’ dedi.”

# data[].attributes.headline
Birgün otobüste yolculuk yaparken yaşlı adam ile karşılaştım. Yaşlı adam çok yorgun görünüyordu ben de ona yerimi verdim ve ellerindeki poşetleri aldım, çok mutlu oldu ve saçımı okşadı. Yıllar sonra otobüse çok yorulmuş olarak bindim. Küçük kız çocuğu bana yerini verdi. Onun gozlerinde kendi kucuklugumu gördüm.

# data[].attributes.subject
Birgün otobüste yolculuk yaparken yaşlı adam ile karşılaştım. Yaşlı adam çok yorgun görünüyordu ben de ona yerimi verdim ve ellerindeki poşetleri aldım, çok mutlu oldu ve saçımı okşadı. Yıllar sonra otobüse çok yorulmuş olarak bindim. Küçük kız çocuğu bana yerini verdi. Onun gozlerinde kendi kucuklugumu gördüm.

# data[].attributes.body
Meryem Şimşek

# data[].attributes.body
​🌻 Tahta Köprü

​Kasım ayıydı. Yağmurlar başlamış, küçük dağ köyü olan Çınaraltı'nın hemen yanından geçen dere coşmuştu. Köylülerin her gün kullandığı, dereden karşıya geçişi sağlayan tahta köprü, son şiddetli fırtınada yıkılmıştı.

​Ertesi sabah, köyün yaşlı marangozu olan Dede Hasan, elleri belinde yıkılmış köprüye bakıyordu. "Bu köprü tek kişinin yapacağı iş değil," diye mırıldandı. Köprü olmadan, çocuklar okula gidemeyecek, çiftçiler tarlalarına ulaşamayacaklardı. Köyün düzeni durmuştu.

​Köyün muhtarı, gençleri toplayıp denedi; ancak köprünün boyutları büyüktü ve ağır kütükleri yerleştirmek, coşkun derenin sesi altında tek bir ekibin başarabileceği bir şey değildi. Herkesin yüzü asıktı.

​O günün akşamı Dede Hasan, kahvede herkesin toplandığı saatte ayağa kalktı. "Gençler, biz bu köprüyü yedi senede bir el birliğiyle yenilemez miydik? Güçlerimizi bölüştürmeyi unuttuk. Yarın sabah, her evden bir kişi elinde en güçlü aletiyle dere kenarında olsun. Yapılacak işi bölüşeceğiz."

​Ertesi sabah, herkes oradaydı. Gençler en kalın kütükleri omuzladı. Kadınlar, erkeklere destek olmak için yiyecek ve su taşıdı. Dede Hasan, herkesin yapabileceği bir iş buldu: Kimisi kütükleri yonttu, kimisi halatları hazırladı, kimisi de küçük taşları sabitlemek için harç kardı.

​Öğlene doğru, omuz omuza verilen çabanın sesi, deredeki suyun sesini bastırmıştı. Akşama doğru, daha sağlam ve eskisinden daha güvenli, yepyeni bir tahta köprü dereyi aşıyordu.

​Dede Hasan, köprünün üzerinde elinde balta ile bekleyen gençleri izledi. Gülümsedi. "Gördünüz mü? Birleşince, sadece bir köprüyü değil, her türlü zorluğu aşarız."

​O günden sonra Çınaraltı köylüleri, en ufak işte bile "Tahta Köprü Ruhu" ile çalışmaya devam ettiler. Çünkü anlamışlardı ki; birlikte taşınan yük hafifler.

# data[].attributes.body
Bir gün okulda teneffüs zamanıydı. Ali, bahçede top oynarken en yakın arkadaşı Mert’in düştüğünü gördü. Mert dizini yaralamıştı ve ayağa kalkmakta zorlanıyordu.

Ali hemen koşup Mert’e yardım etti. Onu kolundan tutup öğretmene götürdü. Öğretmen Mert’in dizini temizleyip bandajladı. Ali ise yanında durup onu teselli etti. Diğer arkadaşları da oyunlarını bırakıp Mert’in iyi olup olmadığını sordu. Herkes küçük bir yardımla bile bir arkadaşın gününü güzelleştirebileceğini anladı.

Mert, Ali’ye “İyi ki varsın” diyerek teşekkür etti. O günden sonra sınıftaki herkes daha çok yardımlaşmaya başladı. Ali de birine yardım etmenin ne kadar güzel bir his olduğunu hiç unutmadı.Bir gün okulda teneffüs zamanıydı. Ali, bahçede top oynarken en yakın arkadaşı Mert’in düştüğünü gördü. Mert dizini yaralamıştı ve ayağa kalkmakta zorlanıyordu. Ali hemen koşup Mert’e yardım etti. Onu kolundan tutup öğretmene götürdü. Öğretmen Mert’in dizini temizleyip bandajladı. Ali ise yanında durup onu teselli etti. Diğer arkadaşları da oyunlarını bırakıp Mert’in iyi olup olmadığını sordu. Herkes küçük bir yardımla bile bir arkadaşın gününü güzelleştirebileceğini anladı. Mert, Ali’ye “İyi ki varsın” diyerek teşekkür etti. O günden sonra sınıftaki herkes daha çok yardımlaşmaya başladı. Ali de birine yardım etmenin ne kadar güzel bir his olduğunu hiç unutmadı.

# data[].attributes.body
Efe ve Mert, 10 yaşında ve birbirlerinin en iyi arkadaşlarıydı. Onlar, mahallelerindeki tek süper güçlerin, koca koca binalar değil, yardımlaşma olduğuna inanıyorlardı. Kendilerine "Mahalle Gözcüleri" adını vermişlerdi. Görevleri basitti: Yardıma ihtiyacı olanı bul, hızlıca plan yap ve harekete geç!

Sıcak bir hafta sonu sabahı, Süper İkili (Efe ve Mert), mahallenin parkında "gözcülük" yaparken, Nezahat Teyze'nin evinin önünden geçiyorlardı. Nezahat Teyze, mahalleye taşınan ilk kişilerden biriydi ve bahçesi her zaman rengârenk çiçeklerle doluydu.

Ancak bugün, bahçenin kenarındaki tahta çit yerinden oynamış, devrilmek üzere sallanıyordu. Nezahat Teyze, küçük el küreğiyle çiti tutmaya çalışıyor, yüzü endişeli görünüyordu.

"Gözcü, görev başladı!" diye fısıldadı Efe,

Efe ve Mert hızla Nezahat Teyze’nin yanına koştular.

"Nezahat Teyze, hemen yardım ediyoruz!" dedi Mert, güçlü kollarıyla çitin devrilmek üzere olan kısmını tutarak.

Nezahat Teyze gülümsedi ama yorgundu: "Ah canım çocuklarım. Sağ olun. Çit iyice çürümüş. Tekrar dikmeye gücüm yetmiyor, devrilirse çiçeklerimi ezecek."

Efe, pratik zekâsını devreye soktu. Çiti inceledi: "Çit devrilmeyecek, sadece onu sabit tutacak bir şeye ihtiyacımız var."

Mert ise güçlü ve düzenliydi: "Ben bahçenin arkasındaki garajda birkaç sağlam tahta parçası ve çivi görmüştüm. Eğer tahtaları bulursam, çitin yanına destek yapabiliriz."

Hemen görev dağılımı yaptılar:

1. Mert (Güç ve Düzen): Garajdan eski ama sağlam iki destek tahtası, çekiç ve birkaç uzun çivi bulup getirdi.

2. Efe (Zekâ ve Çeviklik): Çitin en zayıf noktalarını tespit etti ve çitin devrilmemesi için Mert tahtaları çakarken çitin köşesini omuzladı.

İkisi, omuz omuza çalışmaya başladı. Mert, çivileri büyük bir dikkatle ve düzgün bir şekilde çakarken, Efe de çiti tam dik durması gereken açıda tuttu. Tahtalar çakılıp destekler sağlamlaştırıldığında, çit artık eskisinden daha dik ve güçlü duruyordu.

İşleri bittiğinde ikisi de terlemişti ama yüzleri gururla parlıyordu.

Nezahat Teyze, onlara hayranlıkla baktı: "Siz ne kadar iyi kalpli, ne kadar yetenekli çocuklarsınız! Tek başıma yapamadığım şeyi, siz sadece yirmi dakikada hallettiniz. Bu mahallenin sizin gibi Mahalle Gözcülerine ihtiyacı var."

Nezahat Teyze, onlara ödül olarak taze fırından çıkmış kurabiyelerinden ikram etti. Kurabiyeler, sanki bir kahramanlık madalyası gibiydi.

Efe, çitlerini kontrol ederken gururla gülümsedi: "Bizim görevimiz bu, Teyze. Mahalledeki her şeyi güzelleştirmek!"

Mert, kurabiyesini ısırırken etrafa baktı: "Evet! Ve sanırım bir sonraki görev bizi bekliyor. Ahmet Amca'nın kedisi çatıda mı kalmış ne?"

İki arkadaş, çit sorununu halletmenin verdiği keyifle, kurabiyelerini bitirdiler ve yeni bir maceraya atılmak üzere yola koyuldular. Çünkü biliyorlardı ki, ne kadar küçük olursa olsun, yapılan her yardım mahalledeki mutluluğu biraz daha artırıyordu.

# data[].attributes.body
Yardımlaşma

Yardımlaşmak , başkalarına yardım etmek demektir. Bazen birinin yardıma ihtiyacı olur ve ona yardımcı olmak bizi mutlu eder . Yardım etmek sadece büyük şeyler değil, küçük şeyler de olabilir . Örneğin, arkadaşına zor bir ödevi yaparken yardım etmek ya da evde anne ve babana bir işte yardımcı olmak da yardımlaşmaktır .

Yardımlaşmak , insanları birbirine yakınlaştırır. Birinin ihtiyacı olduğunda ona yardım etmek karşılıklı güven ve sevgi yaratır. Mesela bir arkadaşın yere düştü ve düştüğünde onu kaldırmak , birlikte oynamak ya da üzgün olduğunda onu dinlemek , yardımlaşmanın güzel öneklerinden biridir.

Yardımlaşmanın en güzel tarafı, karşılık beklemeden yapılan yardımların insanları daha da mutlu etmesidir. Yardım etmek, hem seni hem de yardımcı olduğun arkadaşını mutlu eder . Yardım etmek, dünyayı daha güzel bir yer yapar !!!!!❤️

# data[].attributes.body
Yardımlaşmanın Gücü

Geçen hafta okuldan eve dönerken çok garip bir şey oldu. Mahallenin köşesinde yaşlı bir amca, kocaman alışveriş poşetlerini taşımaya çalışıyordu. Poşetler o kadar doluydu ki neredeyse yırtılacak gibiydi. Amca da çok yorulmuş görünüyordu.

Ben biraz tereddüt ettim çünkü bazen yetişkinler yardımı kabul etmiyor. Ama sonra öğretmenimizin söylediği bir şeyi hatırladım:

"Yardım etmek için süper kahraman olmanıza gerek yok. Küçük bir iyilik bile dünyayı güzelleştirir."

Ben de hemen amcanın yanına koştum.

“Amca isterseniz poşetleri taşımanıza yardım edebilirim,” dedim.

Amca önce şaşırdı, sonra yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi. “Tabii evladım, çok sevinirim,” dedi.

Birlikte poşetleri evine kadar götürdük. Yol boyunca bana çocukluğunu anlattı. Eskiden bizim gibi sokaklarda misket oynadığını söyledi. Kapıya vardığımızda poşetleri içeri koyduk. Amca bana teşekkür etmek için bir elma verdi ama ben “Gerek yok amca, yardım etmek zaten güzel bir şey,” dedim.

Eve dönerken içim kıpır kıpır oldu. Sanki gizli bir iyilik kulübünün üyesi gibi hissettim. Anneme anlattığımda beni kocaman sarıldı.

O gün anladım ki yardımlaşmak sadece başkalarına değil, insanın kendisine de iyi geliyor. Çünkü birine yardım ettiğinde hem onun yüzü gülüyor hem de senin kalbin.