# data[].attributes.attachment_link.title
ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ. ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΗ ΛΥΣΗ.

# data[].attributes.headline
 Η ανεργία ε

# data[].attributes.body
Η ανεργία είναι η κατάσταση ενός ατόμου, που, ενώ είναι ικανό, πρόθυμο και διαθέσιμο να απασχοληθεί, δεν δύναται να βρει εργασία. Η ανεργία ορίζεται ως το πηλίκο τως ανέργων μιας περιοχής προς το συνολικό εργατικό δυναμικό σε αυτήν και εκφράζεται ως ποσοστό επί τοις εκατό του εργατικού δυναμικού της συγκεκριμένης περιοχής, της οποίας το εργατικό δυναμικό συνίσταται από το άθροισμα των ατόμων που είναι άνεργα και απασχολούμενα στην συγκεκριμένη περιοχή.

# data[].attributes.headline
 Σύμφωνα με τα στοιχ

# data[].attributes.body
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Έρευνας Εργατικού Δυναμικού της ΕΛ.ΣΤΑΤ. (Ελληνική Στατιστική Αρχή), ο μέσος αριθμός των απασχολουμένων μειώθηκε κατά 6,8% (298 χιλ. άτομα) το 2017 σε σχέση με το 2016. Επισημαίνεται ότι, η επιδείνωση ήταν ταχεία και εντεινόμενη στη διάρκεια του έτους, με συνέπεια το τελευταίο τρίμηνο του 2017 ο αριθμός των απασχολουμένων να πέσει για πρώτη φορά κάτω από τα 4 εκατομμύρια στο διάστημα της τελευταίας δεκαετίας. Η κάμψη της απασχόλησης συνεχίζεται και στο 2018, αφού ο αριθμός των απασχολουμένων κατά το Α’ Τρίμηνο του έτους μειώθηκε σε 3.837,9 χιλ., που συνεπάγεται ότι σε ένα χρόνο υπήρξε απώλεια 356,5 χιλ. θέσεων εργασίας, ενώ στη διετία 2016-2018 (Α’ Τρίμηνο) η μείωση των θέσεων εργασίας διαμορφώθηκε σε 587,7 χιλ..

# data[].attributes.headline
Η Ελλάδα εξακολουθεί

# data[].attributes.body
Η Ελλάδα εξακολουθεί να παραμένει η χώρα με το μεγαλύτερο ποσοστό ανεργίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση με ποσοστό που φτάνει το 24,5%, ενώ για τους νέους το ποσοστό ανέρχεται στο 48,6%. Αξίζει να σημειωθεί πάντως ότι υπήρξε μικρή πτώση στα ποσοστά της ανεργίας στην Ελλάδα σε σχέση με τις αντίστοιχες περσινές τιμές που ήταν 26% και 51,1%, αντίστοιχα.

Το χαμηλότερο ποσοστό ανεργίας στην ΕΕ παρατηρείται στην Τσεχία και τη Γερμανία με ποσοστό 4,5% και για τις δύο χώρες, ενώ η Γερμανία συγκεντρώνει το χαμηλότερο ποσοστό ανεργίας και στους νέους με ποσοστό που ανέρχεται μόλις στο 7%, με την Δανία να ακολουθεί με ποσοστό 10,3%. Προς σύγκριση, να σημειωθεί ότι στις ΗΠΑ η ανεργία στο σύνολο του πληθυσμού ανέρχεται στο 5,0%, καταγράφοντας πτώση 0,6% σε σχέση με το 2014.

Απόκλιση, τέλος, παρατηρείται στα ποσοστά ανεργίας μεταξύ των δυο φύλων στην Ελλάδα. Παρόλαπασχόλησης και ανεργίας στη χώρα.ο που στην Ευρώπη ο μέσος όρος ανεργίας είναι 9,0% για τους άντρες και 9,1% για τις γυναίκες, στην Ελλάδα τα αντίστοιχα ποσοστά βρίσκονται στο  21% (άντρες) και 28,7% (γυναίκες), καταδεικνύοντας σημαντική ανισότητα στον καταμερισμό

# data[].attributes.body
Ο σχολικός εκφοβισμός (αγγλικά: school bullying‎) είναι ένα φαινόμενο νεανικής παραβατικότητας, ένα είδος bullying, που εμφανίζεται σε πολλές χώρες του κόσμου. Ο σχολικός εκφοβισμός αναφέρεται στη χρήση βίας μεταξύ μαθητών ή συνομηλίκων παιδιών, με στόχο να προκληθεί πόνος ή αναστάτωση.

Εμφανίζεται με τη μορφή του λεκτικού εκφοβισμού (κοροϊδία, διακρίσεις, ντροπιαστικά σχόλια), του κοινωνικού εκφοβισμού (διάδοση φημών, καταστροφή προσωπικών αντικειμένων, απομόνωση από την ομάδα), του σωματικού εκφοβισμού (χτυπήματα, σπρωξίματα, κλωτσιές), του ηλεκτρονικού εκφοβισμού (εκβιασμός μέσω Διαδικτύου και ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, μέσω μηνυμάτων στο κινητό τηλέφωνο)

# data[].attributes.headline
Κύρια χαρακτηρισ

# data[].attributes.body
Κύρια χαρακτηριστικά του σχολικού εκφοβισμού[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1. πρόθεση από το παιδί - δράστη να βλάψει, να κάνει ζημιά στο παιδί - στόχο

2.  έλλειψη, συχνά, δικαιολογίας για την πράξη

3. επανάληψη της συμπεριφοράς

4.  ικανοποίηση που αντλεί ο δράστης από τη βλάβη του θύματος.

# data[].attributes.headline
Με βάση τα αποτελέσμ

# data[].attributes.body
Με βάση τα αποτελέσματα μιας μελέτης που πραγματοποίησε η Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και του Εφήβου σε συνεργασία με την Παιδαγωγική σχολή του Α.Π.Θ., το 29% των μαθητών έχει υποστεί κάποια μορφή εκφοβισμού εντός του σχολικού περιβάλλοντος με συχνότητα δύο ως τρεις φορές το μήνα ή και περισσότερο. Τα αγόρια είναι πιο συχνά θύτες και θύματα εκφοβιστικής συμπεριφοράς, που εμφανίζεται κυρίως στο σχολικό περιβάλλον σε χώρους χωρίς επίβλεψη από τους εκπαιδευτικούς, όπως η αυλή, ο διάδρομος και η τάξη κατά τη διάρκεια του διαλείμματος. Η κατάσταση αυτή μπορεί να επηρεάσει την ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού και τη διαδικασία της μάθησης. Πιο συγκεκριμένα, τα παιδιά που γίνονται θύματα σχολικού εκφοβισμού, αρχικά νοιώθουν φόβο, απόγνωση και παρουσιάζουν τάσεις φυγής. Αισθάνονται ότι απειλούνται, τρομάζουν, αρνούνται να πάνε σχολείο και παρουσιάζουν συμπτώματα σχολικής φοβίας. Μπορεί επίσης να γίνουν επιθετικά και νευρικά, ενώ δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου τα ίδια τα παιδιά - θύματα μπορούν να γίνουν θύτες σε άλλα παιδιά ή στα αδέρφια τους στο σπίτι.

# data[].attributes.headline
Προτάσεις στο ευ

# data[].attributes.body
Προτάσεις στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με βάση προτάσεις που παρουσιάστηκαν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, τονίστηκε η ανάγκη εντοπισμού και επίλυσης των κοινωνικών προβλημάτων που σχετίζονται με τη νεανική εγκληματικότητα. Επισημάνθηκε ακόμα, ο ρόλος των γονέων και των εκπαιδευτικών, που καλούνται να ακολουθήσουν ενιαία γραμμή για την αντιμετώπιση της βίας, η ενθάρρυνση των νέων για συμμετοχή τους στα κοινά και στον αθλητισμό, η προβολή σωστών προτύπων συμπεριφοράς, αλλά και η συνεργασία με φορείς[1] που αγωνίζονται για την εξάλειψη της νεανικής παραβατικότητας..

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Δημοτικό Νέου Μαρμαρά

# data[].attributes.attachment_link.title
Σχολικός εκφοβισμός (6 Μαρτίου 2013)

# data[].attributes.headline
κακοποίηση γυναικών

# data[].attributes.subject
κακοποίηση γυναικών

# data[].attributes.body
1 στις 3 γυναίκες κάποια στιγμή στη ζωή της θα αντιμετωπίσει σωματική, ψυχολογική ή σεξουαλική βία από τον σύντροφό της.

1 στις 5 γυναίκες θα πέσει θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού

40% με 50% των γυναικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει αναφέρει κάποια μορφή σεξουαλικής παρενόχλησης στο χώρο εργασίας

500.000 με 2.000.000 άνθρωποι στον κόσμο, κυρίως γυναίκες και παιδιά, εκτιμάται ότι διακινούνται παράνομα κάθε χρόνο με σκοπό τη σεξουαλική εκμετάλλευση και την εξαναγκαστική εργασία.

πιο συχνή μορφή βίας προέρχεται από τον ερωτικό σύντροφο. Μία στις τρεις γυναίκες κάποια στιγμή στη ζωή της θα ξυλοκοπηθεί, θα βιασθεί ή με κάποιο άλλο τρόπο θα κακοποιηθεί από το σύντροφό της.

Οι μισές από τις γυναίκες θύματα ανθρωποκτονίας έχουν δολοφονηθεί από (νυν ή πρώην) σύζυγο ή σύντροφο.

Μία στις πέντε γυναίκες κάποια στιγμή στη ζωή της θα πέσει θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού.

Οι γυναίκες 15-44 ετών κινδυνεύουν περισσότερο από βιασμό ή ενδοοικογενειακή βία παρά από καρκίνο, τροχαία ατυχήματα, πόλεμο ή ελονοσία.

130 εκατομμύρια γυναίκες και κορίτσια έχουν υποστεί ακρωτηριασμό γεννητικών οργάνων.

2 εκατομμύρια κορίτσια ανά έτος κινδυνεύουν να υποβληθούν σε ακρωτηριασμό γεννητικών οργάνων.

Το 40-50% των γυναικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν αναφέρει κάποια μορφή σεξουαλικής παρενόχλησης στο χώρο εργασίας.

Το 55%-95% των γυναικών θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας δεν καταγγέλλουν το πρόβλημα

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Εκπαιδευτήρια ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΖΩΗ

# data[].attributes.attachment_link.title
Είναι σχολικός εκφοβισμός; (animation)

# data[].attributes.headline
Η βία κατά των γυναικών στην Ε.Ε

# data[].attributes.subject
Η βία κατά των γυναικών στην Ε.Ε

# data[].attributes.body
H βία κατά των γυναικών περιλαμβάνει τη σωματική, σεξουαλική και ψυχολογική βία που ασκείται στο πλαίσιο της οικογένειας, της κοινωνίας και του κράτους. Στις περισσότερες χώρες, κυρίως της Ευρώπης, η βία κατά των γυναικών θεωρείται κοινωνικό πρόβλημα και συνδέεται με το ζήτημα της ανισότητας μεταξύ των δύο φύλων.
▪ Η σεξουαλική παρενόχληση αποτελεί συχνή και συνηθισμένη εμπειρία για πολλές γυναίκες στην ΕΕ.
Η σεξουαλική βία, ειδικά, είναι ένα διαδεδομένο έγκλημα το οποίο απαιτεί συντονισμένη δράση με στόχο την αντιμετώπιση των διαφόρων κοινωνικών αντιλήψεων που συνδέονται με τη σεξουαλική βία κατά των γυναικών.
Η ψυχολογική βία από συντρόφους αποτελεί διαδεδομένο φαινόμενο και οι επιπτώσεις της πρέπει να αναγνωριστούν
η πλειοψηφία των γυναικών που είναι θύματα βίας δεν καταγγέλλουν τις εμπειρίες τους ούτε στην αστυνομία ούτε σε οργανώσεις υποστήριξης θυμάτων.  οι περισσότερες γυναίκες που πέφτουν θύματα βίας δεν απευθύνονται στο δικαστικό σύστημα και άλλες υπηρεσίες.
Καθίσταται λοιπόν σαφές ότι προς το παρόν οι ανάγκες και τα δικαιώματα των γυναικών στην ΕΕ δεν καλύπτονται στην πράξη.

# data[].attributes.headline
Τρόποι αντιμετώπισηςς 

# data[].attributes.subject
Τρόποι αντιμετώπισηςς 

# data[].attributes.body
▪ Η αστυνομία και οι συναρμόδιες υπηρεσίες πρέπει να είναι κατάλληλα εκπαιδευμένες ώστε να αναγνωρίζουν και να κατανοούν τον αντίκτυπο της ψυχολογικής κακοποίησης στα θύματα.

▪ άμεση παρέμβαση της αστυνομίας για την προστασία των θυμάτων και την παραπομπή τους σε υπηρεσίες υποστήριξης θυμάτων, και όχι στάση αναμονής μέχρι το θύμα να αναζητήσει μόνο.

οι σχετικές υπηρεσίες πρέπει να ασχοληθούν με τους δράστες, βοηθώντας τους να αντιμετωπίσουν τη συμπεριφορά τους που οδηγεί σε ψυχολογική κακοποίηση και σε άλλες βίαιες συμπεριφορές.

Είναι ζήτημα παιδείας, ακούγεται συχνά. Η εκπαίδευση, σίγουρα, είναι κομβικής σημασίας για τη διαμόρφωση ενός ανθρώπου.

«Να μιλάνε τα θύματα, να σπάσει η σιωπή»

Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος είναι να στοχεύσει κανείς τη δομική καταπίεση ενάντια στις γυναίκες, καταρχάς με συγκεκριμένες πολιτικές και μέτρα που θα κάνουν καλύτερη τη ζωή τους.

# data[].attributes.attachment_link.title
Σπάσε την σιωπή . Ένα βίντεο κατά της κακοποίησης των γυναικών.

# data[].attributes.headline
 Για παράδειγμα, τα αποτε

# data[].attributes.body
 Για παράδειγμα, τα αποτελέσματα της έρευνας δείχνουν ότι δύο στις πέντε γυναίκες (43 %) έχουν βιώσει κάποια μορφή ψυχολογικής βίας από έναν τέως ή νυν σύντροφο: 25 % έχουν υποστεί μείωση της προσωπικότητάς τους ή κατ’ ιδίαν εξευτελισμό από σύντροφο, 14 % έχουν δεχθεί απειλές χρήσης σωματικής βίας, ενώ στο 5 % των περιπτώσεων τους απαγόρευσαν την έξοδο από το σπίτι, πήραν τα κλειδιά του αυτοκινήτου ή τις κλείδωσαν στο σπίτι. ▪ Από τις γυναίκες που έχουν κάποια σχέση, 7 % έχουν υποστεί τέσσερι

# data[].attributes.headline
η πλειοψηφία των γυναικών

# data[].attributes.body
η πλειοψηφία των γυναικών που είναι θύματα βίας δεν καταγγέλλουν τις εμπειρίες τους ούτε στην αστυνομία ούτε σε οργανώσεις υποστήριξης θυμάτων.  οι περισσότερες γυναίκες που πέφτουν θύματα βίας δεν απευθύνονται στο δικαστικό σύστημα και άλλες υπηρεσίες. 
 Καθίσταται λοιπόν σαφές ότι προς το παρόν οι ανάγκες και τα δικαιώματα των γυναικών στην ΕΕ δεν καλύπτονται στην πράξη. Το ποσοστό γυναικών που καταγγέλλουν περι- στατικά βίας στις αρχές είναι χαμηλό και πρέ- πει να αυξηθεί. Μόνο ένα στα τρία

# data[].attributes.headline
ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ SOS 15900

# data[].attributes.subject
ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ SOS 15900

# data[].attributes.body
Από τις 2864 κλήσεις που αφορούσαν σε καταγγελίες των ίδιων των κακοποιημένων γυναικών, οι 2519 κλήσεις (87%) αφορούσαν σε  ενδοοικογενειακή βία με δράστη κυρίως το σύζυγο, οι 110 κλήσεις (4%) σε σεξουαλική παρενόχληση, οι 28 κλήσεις (1%) σε περιπτώσεις  βιασμού, σε trafficking 2,0 (0%) σε περιπτώσεις πορνείας και  108 κλήσεις (4%) αφορούσαν σε καταγγελία άλλων μορφών βίας. Τα αιτήματα των κλήσεων αυτών αφορούσαν :  1621 κλήσεις (41%) σε ψυχοκοινωνική στήριξη, 1287 κλήσεις (33%) σε νομική συμβουλευτική, 274 κλήσεις (7%) σε νομική βοήθεια, 281 κλήσεις (7%) σε αναζήτηση φιλοξενίας και 22 κλήσεις (1%) σε αναζήτηση εργασίας.

https://www.youtube.com/watch?v=YOd46kVZE50