# data[].attributes.body
Danuta Szaflarska, właśc. Zofia Danuta Szaflarska (ur. 6 lutego 1915[w Kosarzyskach, zm. 19 lutego 2017 w Warszawie) – polska aktorka filmowa i teatralna, znana z ponad 100 ról filmowych i ponad 80 ról teatralnych. Występowała w Teatrze Telewizji, słuchowiskach Teatru Polskiego Radia, serialach telewizyjnych, a także podkładała głos do filmów zagranicznych.

# data[].attributes.body
Danuta Szaflarska powiedziała kiedyś:

Najtrudniejsze dla kobiety jest, jak kończy trzydzieści lat, bo wtedy wie, że opuszcza młodość. Tak stało się ze mną. A potem to już jest tylko zabawa! Pięćdziesiąt, siedemdziesiąt, dziewięćdzisiąt...

# data[].attributes.body
Wybierając kierunek studiów na początku myślała o medycynie, ale ponieważ studia na tym kierunku były zbyt kosztowne, zdecydowała się na handel. Podjęła naukę w Wyższej Szkole Handlowej w Krakowie, lecz przerwała ją w środku pierwszego roku akademickiego z powodu tyfusu i powróciła do Nowego Sącza. Gdy wyzdrowiała, za namową kolegów z gimnazjum, wówczas już studentów, podjęła decyzję o egzaminach aktorskich.
Komisja egzaminacyjna nie chciała jej początkowo przyjąć do szkoły, gdyż nie miała wiedzy o historii teatru i odesłała na poprawkę. O przyjęciu zadecydował głos pierwszego dyrektora PIST Aleksandra Zelwerowicza.

Uwielbiałam naśladować czyjeś gesty, sposób poruszania się (...). W Kosarzyskach robiliśmy też przedstawienia teatralne, w naszej wozowni. Przedstawiało się głównie to, co widzieliśmy w kościele. Najchętniej graliśmy msze, chrzciny, śluby

# data[].attributes.body
14 września 1939 debiutowała w Teatrze na Pohulance w Wilnie jako Pernette w spektaklu Szczęśliwe dni Pugeta w reżyserii Bronisława Dąbrowskiego. W czasie kolejnego przedstawienia, 17 września, w dniu napaści ZSRR na Polskę, w wileńskim teatrze słychać było świst pocisków oraz huk radzieckiej artylerii. Przerażona publiczność opuszczała widownię, lecz aktorzy dokończyli występ.
Posłuszni zasadzie Zelwerowicza, który mówił:

"Nigdy nie przerywać przedstawienia!"

# data[].attributes.body
"Na próbach opowiadała o różnych zdarzeniach z czasów wojny, np. o płonącej kamienicy, dzięki której się ogrzewali, kryjąc się w piwnicy naprzeciwko. I o płonącym rowerze, który sam jechał. Mówiła, że nasze wyobrażenia o tym, jak brzmi huk bomb, są błędne, bo na archiwalnych nagraniach dźwięk jest zniekształcony. Pierwszy raz spotkaliśmy się przy "Uroczystości". Wymyśliłem sobie idealną parę: Danusia Szaflarska i Bronisław Pawlik. Że podczas uroczystości zasiądą do stołu jako pokolenie pradziadków. Udało się ich namówić. To był dla mnie wielki zaszczyt. Zespół  TR Warszawa złożony jest z różnych, bardzo specyficznych osobowości. A ona idealnie się w niego wpasowała. Ma z nas wszystkich najwięcej optymizmu. Potrafi przedstawiać zdarzenia w taki sposób, że nagle widzimy je w pozytywnym świetle. Przy niej uświadamiam sobie, jakie te nasze - wydawałoby się - wielkie problemy są w istocie błahe" - opowiadał Dorocie Wyżyńskiej Grzegorz Jarzyna.

A Adam Woronowicz dodaje: " "Polsko, pamiętam, jak umierało twe piękno" - te słowa wypowiadane przez Babcię w przedstawieniu "Między nami dobrze jest" całkowicie mnie rozwalają. Ciarki mi przechodzą po plecach. W jej ustach brzmią tak prawdziwie. I od razu widzę Danutę Szaflarską, która w sierpniu 1939 r. jedzie z walizeczką do Wilna. Ma tam dostać angaż w swoim pierwszym teatrze. Ale ten sezon nie będzie piękny. Wybucha wojna."

Powstanie Warszawskie to była walka o każdy kamień miasta. Już jej miasta, bo do dziś zauroczona Warszawą mieszka w samym jej sercu – na Starówce. Podczas Powstania była – jak podkreśla – posłańcem, nie łączniczką – takim powstańczym listonoszem, który zawiadamiał, kto się miał gdzie stawić i z kim spotkać. – Przeżyliśmy 63 dni na pierwszej linii frontu. Gdy się ma zadanie i cel, to się nie myśli, że można zginąć – mówi. A miała dla kogo żyć: maleńka córeczka, mąż, matka.

Przeżyli. Potem przeszła z rodziną przez obóz w Pruszkowie. Widziała, że z pięknej Warszawy, tego Paryża Północy, zostały tylko gruzy. Po wojnie pracowała w Starym Teatrze w Krakowie, potem w Łodzi, aż wreszcie związała się z teatrami warszawskimi: Współczesnym, Dramatycznym i Narodowym, gdzie występuje do dziś.

# data[].attributes.body
"Każda jej rola błyszczy jak kryształ. Praca z nią należy do największych przyjemności" – mówił o Szaflarskiej reżyser Erwin Axer.

# data[].attributes.body
Tak jak inni, wnuczka stwierdziła, że pani Danuta była bardzo pozytywną osobą:

Nieszablonową, pozytywnie zwariowaną, mimo swojego wieku z błyskiem w oku, zawsze uśmiechniętą i oczywiście najukochańszą na świecie – powiedziała wnuczka Szaflarskiej w rozmowie z Faktem.

Ponadto wnuczka Zofia Cypel wyznała, że mimo starości, Danuta Szaflarska zawsze emanowała młodzieńczością i nigdy nie narzekała

# data[].attributes.body
Tuż po wojnie Szaflarska zdobyła w Polsce wielką popularność jako aktorka filmowa - za sprawą ról w "Zakazanych piosenkach" (1946) i "Skarbie" (1948) Leonarda Buczkowskiego. W obu filmach partnerował jej przystojny Jerzy Duszyński.

"Nigdy nie przepadałam za rolami amantek, wtedy jednak miałam do wyboru jeszcze jakiś dramat, a podobał mi się scenariusz 'Skarbu', więc go wybrałam" - wspominała aktorka w 2015 roku na spotkaniu zorganizowanym w Warszawie z okazji jej 100. urodzin.

# data[].attributes.body
Zakazane piosenki Leonarda Buczkowskiego z 1946 roku. Zagrała tam Halinę Tokarską, siostrę głównego bohatera (w tej roli Jerzy Duszyński), który opowiada swoje wojenne przeżycia, historię założonej przez niego podczas wojennej zawieruchy orkiestry oraz działalności podziemnej organizacji. To film wzruszający, pozwalający na zapoznanie się z piosenkami śpiewanymi podczas niemieckiej okupacji. Niesamowite jest też to, że występujący w nim artyści – także Danuta Szaflarska – odgrywali historie wyjęte z ich biografii.

# data[].attributes.body
Ostatnią zapamiętaną i często wspominaną filmową rolą aktorki jest znaczący epizod w Pokłosiu (2012) Pasikowskiego, gdzie Szaflarska zagrała zielarkę, od której główni bohaterowie dowiadują się prawdy na temat polskiego mordu na Żydach.

# data[].attributes.body
Rolę główną, wspaniałą, napisaną specjalnie dla niej przez młodą reżyserkę Dorotę Kędzierzawską, zagrała w filmie „Pora umierać” w 2006 r. Rolę fantastyczną, za którą otrzymała nagrodę na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. W tym czarno-białym filmie o starej kobiecie, mieszkającej w starym domu, pokazała cały swój kunszt. Właściwie grają tu tylko ona i pies. Gdy stara matka przypadkowo dowiaduje się, że jedyny syn zamierza bez jej wiedzy sprzedać dom i wysiedlić ją z tego miejsca, przeżywa szok. – Mój Boże, może to wszystko nie tak, źle żyłam. Może to wszystko moja wina – mówi z przejęciem. Przez cały czas nie można oderwać od Szaflarskiej wzroku.
Podobno aktorka po dostaniu propozycji i scenariusza buntowała się, kto będzie chciał oglądać starą babę na ekranie. Tymczasem ta historia skradła serca tysięcy widzów, którzy podkreślają, że siłą tego filmu jest bijące od Szaflarskiej dobro i mądrość.