# data[].attributes.body
Malarstwo – obok rzeźby i grafiki jedna z gałęzi sztuk plastycznych. Posługuje się środkami plastycznego wyrazu, np. barwną plamą i linią, umieszczonymi na płótnie lub innym podłożu (papier, deska, mur), a dzieła zwykle są dwuwymiarowe lub dwuwymiarowe z elementami przestrzennymi. Twórczość malarska podlega zasadom właściwym dla danego okresu. Poszukiwanie odmiennych form wyrazu przyczynia się jednak do kształtowania nowych oryginalnych kierunków i niezwykłej różnorodności dzieł malarskich.

# data[].attributes.body
Literatura polska epoki średniowiecza obejmuje okres pięciu wieków, a więc najdłuższy okres w dziejach polskiej literatury a zarazem najbardziej ubogi pod względem ilości tekstów literackich. Wiele dzieł to twórczość anonimowa, większość tekstów nie jest datowana i określenie przybliżonego czasu ich powstania możliwe jest dzięki żmudnym badaniom. Istnieje też spora liczba utworów, które nie zachowały się do naszych czasów.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Średniowieczna literatura posługuje się schematami pochodzącymi z ludowych pieśni sławiących bohaterów. Prastare opowieści o rycerzach przyjmują postać rycerskich eposów, sławiących wyidealizowanych bohaterów zmagających się z ponadnaturalnym lub naturalnym złem tego świata. Najwyższymi cnotami są odwaga i hart ducha, a także gotowość oddania życia w jakiejś ważnej sprawie.

Pierwszy francuski epos rycerski Pieśń o Rolandzie nie odbiega od tego schematu, pobrzmiewają w nim nawet historyczne echa walk Karola Wielkiego z Saracenami. W niemieckim eposie Pieśń o Nibelungach znaleźć można opis życia dworskiego i intryg, a także ślady starodawnych opowieści, z których połączenia prawdopodobnie powstał. Podobną historię opowiada islandzka Edda poetycka pochodząca prawdopodobnie z XI wieku i składająca się z 30 pieśni mitologicznych i heroicznych, żywcem przypominających epos bohaterski.

Pod koniec XI wieku powstaje na południu Francji inna forma poetycka, szerzona przez trubadurów. Idealna kobieta jest w niej wielbiona, często platonicznie, a rycerz dokonuje wielkich czynów, by dowieść ukochanej swej miłości. De Troyes, uważany za ojca romansu, spisuje krążące już wówczas opowieści o Rycerzach Okrągłego Stołu i tworzy opowieść o Lancelocie i jego miłości do Ginewry, żony Artura. Temat ten kontynuuje Thomas Malory, rozwodząc się nad problemem miłości przeciwstawionej przyjaźni i lojalności. Inną opowieścią o miłości dworskiej, tym razem daleką od eposu rycerskiego, jest alegoria w formie snu Opowieść o Róży Guillaume'a de Lorrisa.

Pod wpływem naleciałości z literatury arabskiej i kwitnącego życia dworskiego epos rycerski ustępuje miejsca opowieściom o miłości, często zakończonej tragiczną śmiercią obojga kochanków (Tristan i Izolda). Przykładem miłości, która może przekroczyć nawet granicę, jaką jest śmierć jednego z kochanków, jest Boska komedia Dantego. Jest to jednak poemat wykraczający daleko poza schemat pieśni dworskiej, a główny bohater musi pokonać wiele kręgów piekła i czyśćca, by dotrzeć do swej ukochanej i znaleźć się wraz z nią w niebie. Notabene spotyka tam Wergiliusza, który przez jakiś czas jest jego towarzyszem.

Literatura staroangielska

Pierwsza strona Beowulfa

Wczesnośredniowieczna literatura angielska posługuje się łaciną i przywiezionym przez Normanów językiem francuskim, który zadziwiająco łatwo przyswajają sobie angielskie wyższe sfery. Kiedy jednak dochodzi do osłabienia więzi angielsko-francuskich, język angielski odzyskuje należne mu na tej ziemi miejsce. Dopiero w XIV wieku zostaje postanowione, że w Anglii językiem wykładowym i oficjalnym będzie angielski (tzw. średnioangielski) i na język ten przetłumaczono częściowo Biblię, zaczęła się rozwijać literatura angielska, choć dzieła naukowe nadal spisywano po łacinie. W różnych dialektach tworzą wówczas William Langland i Geoffrey Chaucer. Geoffrey Chaucer tworzył już na przełomie średniowiecza i renesansu, pod wpływem poetów włoskich wczesnego Odrodzenia. Poezja Chaucera staje się tak popularna, że jego dialekt nabiera charakteru ogólnonarodowego i jest w dużej mierze zrozumiały nawet dzisiaj. Jego największe dzieło Opowieści kanterberyjskie uważane jest za arcydzieło poetyckie, a zarazem bezcenne źródło wiedzy na temat kultury i obyczajowości XIV-wiecznej Anglii. Innym ważnym dziełem Chaucera jest ukończony - w przeciwieństwie do Opowieści kanterberyjskich - poemat Troilus i Criseyda. Kolejnym utalentowanym twórcą angielskiego średniowiecza był anonimowy poeta nazywany od tytułów przypisywanych mu utworów Poeta Gawena (Od poematu Pan Gawen i Zielony Rycerz) lub Poeta Perły (od poematu Perła).

Największy wpływ na rozwój literatury angielskiej wywarły utwory kształtujące średniowieczną państwowość państewek angielskich. Niepodważalny wpływ na anglosaski charakter języka i tradycji wywarł poemat rycerski wywodzący się z tradycji skandynawskich. Znajduje to odzwierciedlenie we współczesnej literaturze anglojęzycznej, od Tolkiena począwszy. Beowulf to rycerz, który będąc panem z książęcego rodu przybywa z pomocą na dwór króla Hrothgara w Heorot, by walczyć z potworami dziesiątkującymi rycerzy i dworzan. Pokonuje Grendela i stacza zwycięską walkę z jego potworną matką w podziemnych odmętach. Gdy dziedziczy koronę po powrocie na dwór ojca, ginie śmiercią rycerza w walce ze smokiem. Mimo że utwór o dwa stulecia poprzedził frankojęzyczne utwory Normanów, późniejszych władców Anglii, przez pół stulecia narzucających kulturę francuskojęzyczną, po dziś dzień stanowi najstarszy zabytek kultury anglosaskiej. Średniowiecze, poza kronikami poprzedzającymi najazd Normanów w 1066 roku, stworzyło również podwaliny pod kulturę pauperską, ludową, której ślady po dziś dzień przetrwały w przedstawieniach Punch & Judy. Należy zanotować:

Wczesnośredniowieczna literatura angielska posługiwała się językiem anglosaskim, a właściwie jego rozlicznymi dialektami. Łacina dominowała dopiero w królestwach nawróconych na chrześcijaństwo.

Rozwój sztuk scenicznych

Upadek sztuki dramatycznej, będący wynikiem restrykcji kościelnych, trwał od VII do XII wieku. Ten sam Kościół, który wyklął sztukę teatralną jako zepsutą i pogańską, przyczynił się do jej wskrzeszenia. Średniowieczna hierarchia kościelna zezwoliła na odgrywanie misteriów i przedstawień opartych na Biblii. W XIII wieku przedstawienie takie stało się kulminacyjnym punktem obchodów świąt Bożego Narodzenia. Z czasem tematyka świecka zaczęła wypierać kościelną, a dotychczasowe misterium kościelne zaczęło przyjmować formę ludycznej farsy lub moralitetu, w którym cnoty walczą z ludzkimi przywarami, a żądze dobre zmagają się ze złymi. Z czasem sztuki sięgały coraz bardziej do spraw życia codziennego, a także przeniosły się z placów do sal. Teatr uwolnił się od wpływów kościelnych.

# data[].attributes.attachment_link.title
Literatura średniowiecza - Wikipedia, wolna encyklopedia

# data[].attributes.attachment_link.description
Średniowieczna literatura posługuje się schematami pochodzącymi z ludowych pieśni sławiących bohaterów. Prastare opowieści o rycerzach przyjmują postać rycerskich eposów, sławiących wyidealizowanych bohaterów zmagających się z ponadnaturalnym lub naturalnym złem tego świata. Najwyższymi cnotami są odwaga i hart ducha, a także gotowość oddania życia w jakiejś ważnej sprawie.

# data[].attributes.body
Wczesno-średniowieczna literatura angielska posługuje się łaciną i przywiezionym przez Normanów językiem francuskim, który zadziwiająco łatwo przyswajają sobie angielskie wyższe sfery. Kiedy jednak dochodzi do osłabienia więzi angielsko-francuskich, język angielski odzyskuje należne mu na tej ziemi miejsce. Dopiero w XIV wieku zostaje postanowione, że w Anglii językiem wykładowym i oficjalnym będzie angielski i na język ten przetłumaczono częściowo Biblię, zaczęła się rozwijać literatura angielska, choć dzieła naukowe nadal spisywano po łacinie. W różnych dialektach tworzą wówczas William Langland i Geoffrey Chaucer. Geoffrey Chaucer tworzył już na przełomie średniowiecza i renesansu, pod wpływem poetów włoskich wczesnego Odrodzenia. Poezja Chaucera staje się tak popularna, że jego dialekt nabiera charakteru ogólnonarodowego i jest w dużej mierze zrozumiały nawet dzisiaj. Jego największe dzieło Opowieści kanterberyjskie uważane jest za arcydzieło poetyckie, a zarazem bezcenne źródło wiedzy na temat kultury i obyczajowości XIV-wiecznej Anglii. Innym ważnym dziełem Chaucera jest ukończony - w przeciwieństwie do Opowieści kanterberyjskich - poemat Troilus i Criseyda. Kolejnym utalentowanym twórcą angielskiego średniowiecza był anonimowy poeta nazywany od tytułów przypisywanych mu utworów Poeta Gawena (Od poematu Pan Gawen i Zielony Rycerz) lub Poeta Perły (od poematu Perła).

# data[].attributes.body
Średniowieczna literatura posługuje się schematami pochodzącymi z ludowych pieśni sławiących bohaterów. Prastare opowieści o rycerzach przyjmują postać rycerskich eposów, sławiących wyidealizowanych bohaterów zmagających się z ponadnaturalnym lub naturalnym złem tego świata. Najwyższymi cnotami są odwaga i hart ducha, a także gotowość oddania życia w jakiejś ważnej sprawie.

# data[].attributes.body
ŚRENIOWIECZE OD V w. do XV w.

# data[].attributes.headline
Najważniejsze daty w               Polsce

# data[].attributes.subject
Najważniejsze daty w               Polsce

# data[].attributes.body
Krolowie Polski

# data[].attributes.body
Architektura romańska rozwijała się w X-XIII wieku w nowo powstających, samodzielnych krajach Europy. Termin „romańska” został wprowadzony dopiero w XIX wieku, naprzód w filologii dla określenia grupy języków wywodzących się z łaciny, później dla sztuki i architektury powstałej po ponownym zainteresowaniu się sztuką starożytnego Rzymu.

# data[].attributes.attachment_link.title
Architektura romańska - Wikipedia, wolna encyklopedia

# data[].attributes.attachment_link.description
Architektura romańska ( łac. romanus) rozwijała się w X- XIII wieku w nowo powstających, samodzielnych krajach Europy. Termin „romańska" został wprowadzony dopiero w XIX wieku, naprzód w filologii dla określenia grupy języków wywodzących się z łaciny, później dla sztuki i architektury powstałej po ponownym zainteresowaniu się sztuką starożytnego Rzymu.

# data[].attributes.body
Architektura gotycka – styl w architekturze europejskiej okresu późnego średniowiecza, od około połowy XIII do początku XVI wieku. Za wzorcowy przykład budynku gotyckiego na ogół uważa się gotycką katedrę, choć w rzeczywistości był to również okres rozwoju architektury świeckiej.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Sala władysławowska

Gotycki Ratusz we Wrocławiu

Katedra w Amiens

Architektura gotycka (gotyk) - styl w architekturze europejskiej okresu późnego średniowiecza, od XII do początku XVI wieku. Za wzorcowy przykład budynku gotyckiego na ogół uważa się gotycką katedrę, choć w rzeczywistości był to również okres rozwoju architektury świeckiej (mieszczańskiej i rezydencjonalnej). Architektura gotycka w zamierzeniu jej twórców miała w doskonały sposób odzwierciedlać boską naturę i wielbić Boga. Strzelista, ogromna bryła kościoła stała się symbolem czasów, w których religijność charakteryzowała się wielkim pragnieniem wzniesienia się ku Bogu. W bryle dominują kierunki pionowe. Ich powtarzalność w bliskim sąsiedztwie, rozczłonkowanie bryły, delikatna dekoracja tworzą budowle ekspresyjne i lekkie. Barwne światło przenikające do wnętrza przez wysokie witraże stwarza wrażenie uduchowienia, a powtarzające się we wnętrzu wertykalne linie i znaczna odległość do sklepienia kierują wzrok ku górze.

Nazwa „gotyk" została użyta po raz pierwszy w połowie XV wieku przez L.B. Albertiego. Było to pejoratywne określenie opisujące wytwory kultury uważanej za prymitywną i barbarzyńską. Negatywną ocenę stylu gotyckiego podzielał Giorgio Vasari w XVI w. Dla ludności italskiej gotyckie formy architektoniczne były równie obce i niezrozumiałe, jak poprzedzający go romanizm. W rzeczywistości architektura i styl gotycki nie mają żadnego historycznego związku z germańskim plemieniem Gotów.

Styl gotycki był nazywany także stylem ostrołukowym. Jednak i to określenie nie jest całkowicie właściwe. Ostry łuk występował nie tylko w architekturze gotyckiej, a także już (znacznie wcześniej) w stylu romańskim oraz w architekturze islamu.

Za początek gotyku umownie uważa się rok 1144, kiedy za sprawą opata Sugeriusza przebudowano chór w opactwie Saint Denis, które było wtedy nekropolią (miejscem pochówku królów Francji). Przebudowa ta była wiązana z odnalezieniem pism neoplatońskich Pseudodionizego. Następnie był stopniowo przejmowany przez pozostałe państwa Europy (najwcześniej, ok. 1175 przez Anglię, po 1200 roku przez Niemcy). Pierwszym obiektem uznanym jako gotycki jest Bazylika św. Dionizego w Saint-Denis, związana z osobą opata Sugeriusza. Miejscem narodzin gotyku był region Ile-de-France, jednak pewne rozwiązania konstrukcyjne umożliwiające jego powstanie (np. sklepienie krzyżowo-żebrowe) zaczęły pojawiać się już na przełomie XI i XII wieku w Normandii ( Évreux, Jumièges, Lessay), północnych Włoszech (kościoły w Rivolta d'Adda i w Mediolanie) i Anglii (katedra w Durham, lata budowy 1093-1128). Łuk ostry pojawia się np. w Burgundii, m.in. w sklepieniu kościoła benedyktynów w Cluny z przełomu XI i XII wieku. Etapy bezpośrednio poprzedzające ukształtowanie się stylu mogą ilustrować kościoły klasztorne w Saint-Germer-de-Fly (dep. Oise) i Saint Martin-des-Champs ( Paryż).

Wnętrze kościoła mariackiego w Stargardzie

Trójkondygnacyjny podział elewacji wewnętrznej kościoła w klasycznym gotyku - Bazylika w St. Denis

Budownictwo sakralne

Specyficzna odmiana gotyku, tzw. gotyk ceglany, rozwinęła się na terenach, na których przeważało budownictwo ceglane (północne Niemcy, Polska i kraje bałtyckie). Przykładami budowli reprezentujących tę odmianę mogą być kościoły Mariackie w Stralsundzie i w Gdańsku.

Budownictwo świeckie

Świeckie budownictwo epoki gotyku: Brama Holsztyńska w Lubece

Coraz większe znaczenie w zabudowie miast mają ratusze, siedziby władzy miejskiej. W budowlach wznoszonych po północnej stronie Alp przeważa układ, w którym na parterze lokowane są hale targowe, a piętro zajmują biura i pomieszczenia obrad rajców. Wraz z rozwojem pełnionych funkcji budowle są rozbudowywane. W podziemiach coraz częściej lokowane są więzienia i izby tortur, a w nadziemnych częściach budowli sale sądownicze. Miejskie zbrojownie początkowo lokowano także w pomieszczeniach ratusza. Z czasem przeniesiono je do osobnych budowli zwanych arsenałami, a amunicję do prochowni. W miastach leżących w pobliżu szlaków handlowych pomieszczenia handlowe w ratuszach szybko stają się zbyt małe. Stąd często pojawiają się osobne budowle pełniące tę funkcję. Ponadto bogate cechy rzemieślnicze budują swoje własne hale mieszczące również biura, sale zebrań i pokoje gościnne.

Na obrzeżach miast powstają szpitale, budowane najczęściej przez bractwo Św. Ducha (rzadziej zajmują się tym inne zakony). W szpitalach oprócz jednej czy też dwóch izb dla chorych mieszczą się kaplica, sale dla zakonników i pomieszczenia gospodarcze.

Domy bogatszych mieszczan w końcowej fazie gotyku to budowle złożone z dwóch części połączonych niewielkim dziedzińcem. Część frontowa mieści na parterze pomieszczenia przeznaczone dla klientów, a na piętrze izby mieszkalne właściciela. Za podwórkiem, w części tylnej, lokowane są zazwyczaj na parterze składy, stajnie, wozownie. Piętro zajmują pomieszczenia dla służby. Początkowo były to budynki drewniane w całości lub budowane z kamienia albo cegły, w części dolnej z piętrem w konstrukcji drewnianej. Powtarzające się pożary zmusiły do zastąpienia drewna materiałami niepalnymi.

Rozwiązania materiałowe

System przyporowy gotyckiego kościoła

Nadal istotną rolę w budownictwie odgrywał kamień. Zwłaszcza elementy konstrukcyjne przenoszące znaczne naprężenia ściskające musiały cechować się dużą wytrzymałością oraz odpornością na działanie czynników atmosferycznych. Żebra łęków i filarów systemu przyporowego umieszczone po zewnętrznej stronie budowli były narażone na opady deszczu i mróz. Zwłaszcza w tych miejscach lepiej sprawdzał się ściśle dopasowany kamień. Stosowana w tych miejscach cegła była nie tylko mniej odporna, ale także podczas wznoszenia budowli wymagała więcej czasu i cierpliwości z uwagi na zastosowanie do jej łączenia wolno twardniejącej zaprawy wapiennej. Jej mniejsza wytrzymałość powodowała z kolei zwiększenie przekrojów, a wrażliwość - konieczność jej zabezpieczenia okładzinami z płyt kamiennych. Zachowały się także budowle, w których przy pogrubionych filarach międzynawowych i zmniejszonej smukłości nawy głównej, ukrywano łęki oporowe pod zadaszeniem. Na terenach uboższych w kamień znacznie częściej sięgano do cegły jako głównego materiału, a budowle stawiano w układzie halowym. Cegła zdobiona jest różnobarwną polewą (stalowoczarną, brunatną, zieloną lub czerwoną). Układa się ją w wielobarwne wzory zdobiące obramowania np. portali lub płaszczyzny ścian. Od tego tła często odcinają się tynkowane blendy urozmaicające szczyty budowli.

Za najwcześniejszą budowlę w stylu gotyckim w Polsce uważa się kaplicę św. Jadwigi w Trzebnicy (1268-1269). Wiele gotyckich zabytków znajduje się w Krakowie, Wrocławiu, Toruniu, Chełmnie, Gdańsku, Malborku i Poznaniu.

Zamek krzyżacki w Malborku (niem. Ordensburg Marienburg) - trzyczęściowa twierdza obronna w stylu gotyckim o kubaturze ponad 250 000 m³. Składa się z zamku niskiego, zamku średniego i zamku wysokiego. Jest to jeden z największych zachowanych zespołów gotyckiej architektury na świecie. Pierwotna nazwa zamku używana przez zakon krzyżacki brzmiała Marienburg, czyli Gród Marii. Od 14 września 1309 do 1457 zamek w Malborku był siedzibą wielkiego mistrza krzyżackiego, a miasto stolicą państwa zakonnego.

Niektóre zabytki architektury gotyckiej w Polsce znajdują się na Europejskim Szlaku Gotyku Ceglanego.

Najważniejsze budowle w stylu gotyckim

Erwin Panofsky, Architektura gotycka i scholastyka, [w:] tenże, Studia z historii sztuki, Warszawa 1971.

Jean Bony, French Gothic Architecture of the 12th and 13th Centuries, Berkeley - London 1980.

Georges Duby, Czasy katedr. Sztuka i społeczeństwo 980-1420, wyd. I, Warszawa 1986, wyd. III, Warszawa 2002.

Otto von Simson, Katedra gotycka, jej narodziny i znaczenie, Warszawa 1989.

Sztuka Świata, t. 4, praca zbiorowa, Wydawnictwo „Arkady", 1990.

Tadeusz Broniewski, Historia architektury dla wszystkich, Wydawnictwo Ossolineum, 1990.

Sztuka gotyku, red. Rolf Toman, wyd. Könemann, 2000.

David Watkin, Historia architektury zachodniej, Wydawnictwo „Arkady", 2006. ISBN 83-213-4178-0 .

# data[].attributes.attachment_link.title
Architektura gotycka - Wikipedia, wolna encyklopedia

# data[].attributes.attachment_link.description
Architektura gotycka (gotyk) - styl w architekturze europejskiej okresu późnego średniowiecza, od XII do początku XVI wieku. Za wzorcowy przykład budynku gotyckiego na ogół uważa się gotycką katedrę, choć w rzeczywistości był to również okres rozwoju architektury świeckiej (mieszczańskiej i rezydencjonalnej). Architektura gotycka w zamierzeniu jej twórców miała w doskonały sposób odzwierciedlać boską naturę i wielbić Boga.

# data[].attributes.body
Architektura średniowiecza w znacznej mierze wyrasta z osiągnięć cesarstwa rzymskiego. Po jego rozpadzie na część wschodnią i zachodnią odmiennie kształtował się rozwój budownictwa w tych rejonach świata.
.

# data[].attributes.attachment_link.title
Architektura średniowiecza - Wikipedia, wolna encyklopedia

# data[].attributes.attachment_link.description
Architektura średniowiecza w znacznej mierze wyrasta z osiągnięć cesarstwa rzymskiego. Po jego rozpadzie na część wschodnią i zachodnią odmiennie kształtował się rozwój budownictwa w tych rejonach świata. O ile w Bizancjum kontynuowano wcześniejsze osiągnięcia starożytnego Rzymu, dostosowując je do oczekiwań rodzącego się świata chrześcijańskiego, na zachodzie znaczny wpływ na architekturę i zdobnictwo wywarły plemiona barbarzyńskie, które znalazły się na terytorium Europy.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Pod koniec XII w. we Francji zaczęto budować ogromne katedry. Przy ich wznoszeniu wykorzystywano nowatorskie rozwiązania architektoniczne, które do Europy trafiły w czasie wypraw krzyżowych. Twórcy tych monumentalnych gmachów mieli znaczną wiedzę z zakresu matematyki, fizyki i mechaniki, przewyższającą powszechnie posiadane wówczas umiejętności. Zaprojektowanie przez nich konstrukcje oraz wnętrza średniowiecznych katedr do dziś kryją wiele tajemnic. Według średniowiecznych teologów katedry miały być obrazem bożego miasta na ziemi, czyli świętej Jerozolimy. Dlatego każdemu elementowi architektonicznemu w budowlach sakralnych przypisywano głębsze znaczenie. Ściany kościoła były znakiem Starego i Nowego Testamentu, kolumny i filary symbolizowały proroków oraz apostołów, a zwornik -najwyższy punkt sklepienia -samego Chrystusa. Z kolei główne wejście do świątyni, nazywane portalem, miało przypominać bramę prowadzącą do rajskiego ogrodu. W tym celu ozdabiano je licznymi płaskorzeźbami i scenami biblijnymi, często wykorzystywano też motyw Sądu Ostatecznego. Architekci starali się także, aby wnętrze katedry -symbol raju -zachwycało wiernych swoją wyobraźnią i jasnością. Przez barwne witraże umieszczone w oknach do wnętrza kościoła wpadało światło w czystych kolorach, niespotykane w innych średniowiecznych budowlach. Ponadto gmachy dzięki swojej strzelistości odzwierciedlały dążenia człowieka do spotkania z Bogiem. Wrażenie lekkości konstrukcji osiągano w wyniku zastosowania ściśle określonych proporcji podczas wznoszenia budowli. Jedna z najwspanialszych katedr średniowiecznych powstała w Chartres, około 80 km od Paryża. Jej wznoszenie rozpoczęto w 1194 r. w miejscu spalonego kościoła romańskiego. Z pożaru ocalała wówczas jedynie relikwia Matki Boskiej, co uznano za cud i dlatego szybko przystąpiono do odbudowy zniszczonej świątyni. Nowy gmach zaprojektowano jednak w zupełnie innym stylu -gotyku. Miejsce w którym miała stanąć katedra, było szczególnie także ze względu na związki z kulturą celtycką.

W dawnych czasach istniał bowiem na tym terenie ośrodek religijny Celtów, którzy modlili się przy wzniesionym z kamieni kręgu. Wydrążyli również studnie uznawanych przez kapłanów celtyckich -druidów -za magiczną. Wzniesienie gotyckiej katedry z Chartres okazało się bardzo kosztowne i trwało wiele lat. Niektórzy historycy uważają, że ukończenie świątyni nie byłoby możliwe bez zaangażowania templariuszy, którzy finansowali prawce oraz sprawowali nadzór nad całym przedsięwzięciem. Już w pierwszym roku budowy zgromadzono niezbędne materiały i sprowadzono kilkudziesięciu najlepszych architektów i budowniczych z całego kraju. Po blisko 70 latach kościół został oddany do użytku. Efekt był imponujący -na zewnątrz okazałej katedry i w jej wnętrzu umieszczono ponad 10 tysięcy kamiennych rzeźb oraz płaskorzeźb, a 146 okien wypełniono witrażami ukazującymi prawie 1500 scen religijnych. Katedra w Chartres budzi podziw nie tylko ze względu na swoje wspaniałe zdobienia, lecz także ze względu na doskonałe proporcje zachowane pomiędzy wszystkimi elementami architektonicznymi. Podczas wznoszenia kościoła wykorzystywano bowiem zasadę złotego podziału. Oznaczało to, że stosunek poszczególnych wymiarów zastosowanych przez budowniczych odpowiadał tzw. złotej liczbie lub jej wielokrotności. Przykładowo, odległość nawy poprzecznej -transeptu -są właśnie wielokrotnością tej liczby, We francuskiej świątyni za wyjątkowe i magiczne uznawano miejsce, w którym znajdował się ołtarz.

Data dodania: 2012-12-22

Autor dagusia2709

# data[].attributes.attachment_link.description
Pod koniec XII w. we Francji zaczęto budować ogromne katedry. Przy ich wznoszeniu wykorzystywano nowatorskie rozwiązania architektoniczne, które do Europy trafiły w czasie wypraw krzyżowych. Twórcy tych monumentalnych gmachów mieli znaczną wiedzę z zakresu matematyki, fizyki i mechaniki, przewyższającą powszechnie posiadane wówczas umiejętności. Zaprojektowanie przez nich konstrukcje oraz wnętrza średniowiecznych katedr do dziś kryją wiele tajemnic.