# data[].attributes.headline
ท้องฟ้าอันสวยงาม

# data[].attributes.subject
ท้องฟ้าอันสวยงาม

# data[].attributes.body
เวลายามเที่ยงวัน พระอาทิตย์ตั้งฉากกับโลก ได้รับแสงแดดอันแยงตา ทำให้ร้อนอุรา เหมือนตากฝน มีแดดแล้วเหงื่อออก แต่มีหงอกหมายถึงแก่ ณ โรงเรียนที่ชั้น5ก้อนเมฆและสีท้องฟ้า อันสวยงาม สะดุดตา เห็นแล้วปวดขี้ เพราะเมื่อเช้า ตื่นสาย

# data[].attributes.attachment_caption
ด.ช.ปัณณวิชญ์ สุรไพศาลนนท์

# data[].attributes.headline
ยามเย็นหลังจากกลับมาจากค่าย

# data[].attributes.subject
ยามเย็นหลังจากกลับมาจากค่าย

# data[].attributes.body
ณ โรงเรียน หลังจากฉันกลับมาจากค่ายตอนนั้นเป็นช่วงเวลาที่ทั่วท้องฟ้าปกคลุมไปด้วยเมฆาบดบังรัศมีสุริยา สนามหญ้าเขียวชอุ่ม ความร่มเย็นนั้นทำให้ฉันรู้สึกสดชื่น หลังจากที่ไม่ได้พักมานาน

# data[].attributes.headline
เพลายามเย็นทิวากรลาลับ

# data[].attributes.subject
เพลายามเย็นทิวากรลาลับ

# data[].attributes.body
บริเวณหน้าเสาธง ณ สถานศึกษาแห่งหนึ่ง เมื่อถึงเพลาที่พระอาทิตย์เริ่มลาลับออกจากท้องฟ้า ความสว่างก็ค่อยๆมืดลง และด้วยความที่เป็นแสงของพระอาทิตย์ยามเย็น เมื่อยิ่งดูจึงยิ่งมีความหลงไหลในความนวลของสีส้มเหลืองทอง ขณะนี้เป็นเวลาใกล้พลบค่ำ ถึงเวลาที่ฉันต้องกลับบ้านแล้ว ระหว่างที่ฉันกำลังเดินอยู่นั้น ฉันก็ได้สังเกตเห็นว่ารอบๆข้างมีแต่ความเงียบสงัด จึงทำให้ฉันได้ยินเสียงของเสาธงที่ปลิวไหวไปมาเบาๆ ใบไม้ที่อยู่บนต้นไม้ร่วงหล่นลงมาบนพื้นทีละใบๆปลิวตามแรงของลมที่พัดมา บริเวณสนามหญ้ามีความเปียกแฉะ เหตุเพราะฝนที่เพิ่งหยุดตกเมื่อไม่นานมานี้ เมื่อท้องฟ้าเริ่มมืดมิดจนแทบไม่เห็นแสงของพระอาทิตย์เลยแม้แต่น้อย ฉันจึงรีบเร่งฝีเท้าขึ้น และเมื่อฉันมองดูบรรยากาศรอบข้างอีกครั้งก็ทำให้ฉันรู้สึกขนลุกเพราะมันเงียบจนได้ยินแต่เพียงเสียงหายใจและเสียงส้นรองเท้าที่กำลังเดินอยู่ของตัวฉันเอง ฉันจึงรีบเดินไปบริเวณหน้าสถานศึกษาแห่งนั้น เพื่อที่จะได้ขึ้นรถกลับบ้าน ถึงแม้ว่าฉันจะทราบอยู่แล้วก็ตามว่าสิ่งที่ฉันรู้สึกขนลุกนั้นเป็นเพราะฉันจินตนาการไปเอง แต่บรรยากาศ ณ ตอนนั้น มันน่ากลัวมากจริงๆนะ…

# data[].attributes.attachment_caption
ด.ญ.กัลยกร โมควงศ์ ม.2/4 เลขที่19

# data[].attributes.headline
ก่อนจะได้กลับบ้าน

# data[].attributes.subject
ก่อนจะได้กลับบ้าน

# data[].attributes.body
ระหว่างรอแม่มารับกลับบ้าน ฉันไม่รู้จะทำอะไร นั่งเล่นมือถืออยู่ในห้องกับเพื่อนๆที่เหลือ เลยเปิดกล้องถ่ายรูปมาถ่ายบรรยากาศช่วงเย็น แสงแดดยังส่องลงมา ต้นไม้เขียวขจี มองแล้วสบายตา ท้องฟ้าดูกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา เมฆเกาะกันเป็นกลุ่มประปรายเต็มท้องฟ้า เมฆคิวมูลัสก้อนกลมขยุกขยุยเหมือนก้อนสำลีสีขาว

# data[].attributes.attachment_caption
ด.ช.กฤช เบ้าทอง เลขที่ 2 ม.2/4

# data[].attributes.headline
ห้องเรียนน่าอยู่

# data[].attributes.subject
ห้องเรียนน่าอยู่

# data[].attributes.body
ณ ห้องเรียนโรงเรียนสุราษฎร์ธานี มีโต๊ะที่วางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยราวกับห้องของพระราชา มีเก้าอี้วางอยู่บนโต๊ะเเละที่พื้น เเละมีเศษขยะกระจัดกระจายเกลื่อนกลาดอยู่ทั่วทุกสารทิศ มีการจัดตกเเต่งห้องต้อนรับเทศกาลคริสมาสต์อย่างน่ารักฟรุ้งฟริ้งตะมุตะมิ ทำให้คนที่เข้ามานั่งพักผ่อนหรือนักเรียนที่เข้ามาเรียนหนังสือ มองเห็นการจัดตกเเต่งห้องที่สวยงามเเละขยะที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วห้องเเละได้เกิดความสุขใจที่ห้องสะอาดสวยงาม

# data[].attributes.attachment_caption
ด.ช.กฤษฎ์สรณัท จิตมุ่ง เลขที่4

# data[].attributes.headline
ความร้อนตอนกลางวัน

# data[].attributes.subject
ความร้อนตอนกลางวัน

# data[].attributes.body
ยามกลางวันหลังจากเรียนภาษาไทยเสร็จเห็น

สนามสีเขียวขจีกว้างขวางเหมือนโลกทั้งใบมาอยู่ในสนามจึงจะลงไปเล่นให้สนุกพอลงไปก้ได้รับความร้อนจากแสงอาทิตย์เหมือนไฟเผาทั้งร่างกายเหงื่อออกไหลเป็นน้ำตกไหลเข้าปากเค็มเหมือนมหาสมุทรน้ำหันไปทางไหนก็สว่างจ้าจนเห็นภาพเป็นสีขาว จึงกินน้ำดับกระหายเย็นชื่นใจเหมือนได้ย้ายไปอยู่ขั้วโลก

# data[].attributes.attachment_caption
ด.ช.กฤติน เพ็งหอม เลขที่ 3 ม.2/4

# data[].attributes.headline
ในวันที่ฉันกลับมาจากค่าย

# data[].attributes.subject
ในวันที่ฉันกลับมาจากค่าย

# data[].attributes.body
ณเวลาบ่ายคล้อยหน้าโรงยิมอากาศร้อนลอยสูงขึ้นทำให้รู้สึกร้อนระอุไปทั้งตัวราวกับว่าอยู่ในฤดูร้อนในช่วงมีนาคมของทุกปี เสียงดังเจี๊ยวจ๊าวออกมาจากตัวอาคารตึกเนื่องจากทุกห้องเรียนอยู่บนห้องของตนเองทำให้รู้สึก วุ่นวายไร้ความสงบ ได้แต่มองถนน และรถที่จอดอยู่อย่างนิ่งสงบ อากาศยิ่งร้อนขึ้นเรื่อยเรื่อยจนรู้สึกว่าควรจะเปลี่ยนที่นั่ง

# data[].attributes.headline
ในวันที่ฉันจะกลับบ้าน

# data[].attributes.subject
ในวันที่ฉันจะกลับบ้าน

# data[].attributes.body
ณ ช่วงเวลาเย็นพระอาทิตย์จะลับขอบฟ้าเป็นแสง

สุดท้ายของวันนี้รถมาสัญจรติดขัด นักเรียนได้กลับบ้าน สดชื่นสบายใจเป็นภาพอันสวยงาม นักเรียนหลายคนกลับบ้านพร้อมกับสวัสดีคุณครูและสวัสดีพ่อแม่ พร้อมกลับบ้านและกลับบ้านอย่างมีความสุข

# data[].attributes.attachment_caption
ด.ช.นพณัฐ ดำช่วย เลขที่ 10 

# data[].attributes.headline
บรรยากาศวันวิญญาณ

# data[].attributes.subject
บรรยากาศวันวิญญาณ

# data[].attributes.body
เมื่อยามบ่าย ของวันที่ 8 ธันวา ซึ่งเป็นวันวิญญาณของโรงเรียนสุราษฎร์ธานี แสงแดดอ่อนๆจากดวงอาทิตย์ ส่องผ่านช่องของเมฆครึ้ม ที่ลอยอยู่ทั่วฟ้า อากาศเย็นๆ พัดบริเวณอาคาร 1 ในชั้นที่ 5 เรื่อยๆ ความสบายนี้ทำให้เกิดความสุข ยิ่งได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับเพื่อน ในตอนที่อาคารนั้น แทบไม่มีคนอยู่ ถึงจะมีคนน้อย แต่ได้ความสุข สนุกสนานกับเพื่อนอย่างเต็มที่ ภาพเบื้องหน้า เป็นภาพอดีตเรือนจำ ที่ถูกทุบจนแทบไม่เหลือซาก เพื่อใช้สร้างสวนสาธารณะให้ผู้คนในจังหวัดได้ใช้ร่วมกัน

# data[].attributes.headline
บรรยากาศยามเย็น

# data[].attributes.subject
บรรยากาศยามเย็น

# data[].attributes.body
ณ โรงเรียนสุราษฎร์ธานี หลังจากที่ฝนโปรยปราย สายลมพัดผ่าน ความหนาวเย็นก่อตัว ยังคงมีเมฆครึ้มปกคลุมเต็มท้องนภา อาคารเรียนรอบๆที่ดูเงียบเหงา เหล่าต้นไม้ที่ดูเปียกเฉา เมื่อมองดูแล้วย่อมรู้สึกถึงความเศร้าโศก บรรยากาศฟ้าหลังฝนยามเลิกเรียนในวันพฤหัสบดี ในช่วงยามเย็นหลังจากเมฆมืดครึ้มพัดผ่านไปยังคงทิ้งบรรยากาศของความเงียบเหงา พื้นด้านล่างยังคงมีคราบน้ำฝนหลงเหลืออยู่ ต่างกับบรรยากาศในห้องเรียนเรียนที่มีเพื่อนๆบางกลุ่มเล่นกันเสียงเจี้ยวจ้าว ในห้องเรียนนั้นเต็มไปด้วยความขำขันสนุกสนานต่างกันอย่างลิบลับเมื่อเปรียบเทียบกับนอกหน้าต่างบานนี้

# data[].attributes.headline
ฉันในตอนกลับบ้าน

# data[].attributes.subject
ฉันในตอนกลับบ้าน

# data[].attributes.body
เมื่อถึงยามโพล้เพล้ พระอาทิตย์ได้ลาลับขอบฟ้าไปแล้ว ในขณะที่ฉันกำลังเดินกลับบ้าน ซึ่งผ่านหอประชุมครูลำยอง ฉันก็ได้ยินเสียงรองเท้า ตึกตักๆ คล้ายเสียงรองเท้าส้นสูง เสียงนั้นอยู่ทางด้านหลังของฉัน เริ่มเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ใกล้จนแทบจะสิงร่างอยู่แล้ว ฉันเลยตัดสินใจหันไปดู  ก็ไม่พบใคร มีเพียงแค่หอประชุมครูลำยองที่มีแต่ความว่างเปล่า ไม่มีแม้กระทั่งคนเพียงคนเดียว ด้วยความที่หอประชุมนี้มีมาอย่างยาวนานตั้งแต่เริ่มก่อตั้งโรงเรียนแรกๆ ก็เลยดูเก่าแก่ บันไดบริเวณทางขึ้นลาดยาวดูน่ากลัวๆเหมือนในหนังสยองขวัญที่ฉันเคยดู บรรยากาศรอบข้างเริ่มวังเวง เงียบสงัด ไม่มีเสียงนกร้องหรือลมพัดเลยแม้แต่น้อย ต้นไม้เขียวขจีทุกต้นที่อยู่บริเวณนั้นนิ่งสงบ ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆเลย ราวกับว่าถูกหยุดเวลาไปชั่วขณะ ยังมีสายไฟฟ้าที่พันระโยงระยาง ทางด้านหน้าหอประชุม ดูสับสนวุ่นวายเหมือนฉันในตอนนี้  ที่ใจเริ่มหวาดระแวงกับบรรยากาศรอบข้าง ฉันไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรในตอนนี้

# data[].attributes.attachment_caption
ด.ช.กฤษฎา ทอธราเมธา ม.2/4 เลขที่5

# data[].attributes.headline
อาคารสูงใหญ่กับต้นไม้และอิฐ

# data[].attributes.subject
อาคารสูงใหญ่กับต้นไม้และอิฐ

# data[].attributes.body
ในช่วงเวลายามบ่าย ลมเย็นๆและบรรยากาศที่ดีในวันหนึ่งของฤดูหนาว กลิ่นหอมๆของดอกไม้ เมฆก้อนใหญ่บ้างเล็กบ้างก็ลอยประปรายกันไป เหมือนจะเกิดเป็นเมฆฝน ส่วนต้นไม้ใหญ่บ้างเล็กบ้างดูสวยงาม บางที่ว่างๆนักเรียนก็จะไปนั่งใต้ต้นไม้ชมบรรยากาศ บ้างก็เดินเล่น พอเรามองไปรอบๆ ก็ได้เห็นอิฐสีเทาและทรายที่ร่วนและหยาบซึ่งใช้ก่อสร้าง เราจึงไปนั่งพักใต้ศาลา ในตอนนี้ ก็มีคนนั่งอยู่ประปรายตามศาลา บ้างก็พูดคุย บ้างก็นั่งพักจากความเหนื่อยล้า แต่ต่อมากลุ่มนักเรียนก็ทยอยวิ่งกลับไป เราจึงแปลกใจ จึงดูไปที่นาฬิกา แต่ไม่ทันไรก็ได้มีเสียงกริ่งดัง"กริ๊ง กริ๊ง" อีกทั้งเข็มนาทีได้ชี้ไปเลขสี่ จึงเข้าใจว่า หมดคาบ7

# data[].attributes.headline
ท้องฟ้ายามเย็น

# data[].attributes.subject
ท้องฟ้ายามเย็น

# data[].attributes.body
ณ ยามเย็นวันพุธหลังเลิกเรียน ทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับบ้าน มีเสียงดังเจี๊ยวจ๊าวนอกห้องเรียน ฉันนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองออกไปข้างนอกเห็นท้องฟ้าสีคราม แสงแดดอ่อนๆ ส่องมาปะทะใบหน้า ลมเอื่อยๆพัดเย็นสบาย ฉันมองลงไป เห็นอาคารเรียนหลายหลังที่มีระดับแตกต่างกันออกไป มีนักเรียนเดินกันเป็นกลุ่มๆ เดินหยอกล้อกันไปเพื่อเดินทางกลับบ้าน ซึ่งบรรยากาศวันนี้ดูเงียบเหงาและวังเวงมาก ท้องฟ้ายามเย็นดูมืดครึ้ม ก้อนเฆมมีสีเทามากกว่าสีขาว ดวงอาทิตย์กำลังจะลาลับขอบฟ้า ถึงแม้วันนี้ท้องฟ้าจะมืดครึ้มแต่ก็ไม่มีท่าทีว่าฝนจะโปรยลงมา ฉันจึงรีบเก็บกระเป๋าออกจากห้องเรียนเพื่อจะกลับบ้าน ถึงแม้ว่าวันนี้จะดูเงียบเหงาไปบ้างแต่ก็มีความสุขทุกครั้งที่ได้มาโรงเรียนเพราะได้เจอครูที่ใจดีและเพื่อนๆที่น่ารัก

# data[].attributes.attachment_caption
ด.ช.ปรวีร์ เพชรสุวรรณ ม.2/4 เลขที่12

# data[].attributes.body
ณ เวลาช่วงเช้าพระอาทิตย์ส่องแสงแยงตาเป็นสัญญานของเช้าวันใหม่อันสวยงามพืชพรรณต่างๆก็มารับแสงของรุ่งอรุณที่เจิดจ้าเป็นภาพที่สวยงามมากๆนักเรียนหลายคนก็คุยกันอย่างสนุกสนานพร้อมกับการต้อนรับอันอบอุ่นจากคุณครูทุกๆคนแล้วหลังจากนั้นทุกคนก็ต่างใช้ชีวิตอย่างสงบสุขตามแบบแผนของแต่ละคน

# data[].attributes.headline
เตรียมความพร้อมก่อนเข้าค่าย🔥

# data[].attributes.subject
เตรียมความพร้อมก่อนเข้าค่าย🔥

# data[].attributes.body
และแล้วก็กลับมาอีกครั้งสำหรับกิจกรรมเข้าค่ายลูกเสือซึ่งก่อนจะเข้าค่ายลูกเสือนั้นต้องมีการเตรียมพร้อมให้กับนักเรียนทุกคนก่อน ในวันนี้อากาศเย็นสบายร่มลื่นลมพัดกำลังดี คุณครูประจำชั้นและคุณครูนักศึกษาฝึกสอนทั้งสองท่านเรียกพวกเรามาบริเวณลานวิยดา เป็นสถานที่ที่ไม่ค่อยมีนักเรียนผ่านมามากนักเพราะอยู่ส่วนลึกของโรงเรียน ฉันและเพื่อนต่างตื่นเต้นที่จะได้เข้าค่ายลูกเสือ พอมาถึงสถานที่ที่คุณครูนัดหมายได้ไม่นานคุณครูอุ๊ ก็เริ่มบรรยายให้ฟังถึงวิธีการก่อกองไฟเพราะเป็นพื้นฐานสำคัญในการเอาตัวรอดการเข้าค่ายครั้งนี้ หลังจากบรรยายเสร็จคุณครูได้เรียกหัวหน้าหมู่ของแต่ละหมู่มาเพื่อสาธิตวิธีก่อกองไฟให้เพื่อนๆซึ่งขณะนั้นอากาศเริ่มมีไอความร้อนปะปนมาบ้างเนื่องจากชุดที่พวกเราใส่มีความหนาอยู่บ้าง และแล้วหัวหน้าหมู่ก็เริ่มหยิบเศษกิ่งไม้จากพื้นดินสีดำปะปนด้วยเศษขยะและอื่นๆมากมาย หยิบด้วยปลายนิ้วมือและนำมารวมกับกองกับไม้บนพื้นดิน จากนั้นนำไฟเช็คมาจุด กลิ่นควันลอยโชยมาแตะจมูกควันร้อนเริ่มกระจายไปทั่วบริเวณที่พวกเราอยู่ และไฟก็เริ่มติดขึ้นมาเรื่อยๆเป็นอันว่าเสร็จ

# data[].attributes.attachment_caption
ด.ญ.ณัฐศศิญา หมานมา เลขที่22 ม.2/4

# data[].attributes.headline
แสงแรกของวัน

# data[].attributes.subject
แสงแรกของวัน

# data[].attributes.body
เสียงใสใสของนกหลากชนิดมาพร้อมกับ เเสงสีทองประกายวาววับยามเช้า ส่องสว่างเห็นอัญมณีจากยอดหญ้าและกลิ่นหอมละมุนอ่อนๆของดอกไม้ทำให้สดชื่น เหมือนเป็นสัญญาณของการเริ่มต้นรับวันใหม่ที่สดใสพร้อมด้วยพลังอันเต็มเปี่ยม ทำให้เราอยากก้าวไปข้างหน้าเหมือนดวงอาทิตย์ทอเเสงที่ส่องสว่างทะลุเมฆทั่วท้องฟ้า มีกำลังใจเรียนในแต่ละวันด้วยความสวยงามของแสงเเรกยามเช้า

# data[].attributes.attachment_caption
ด.ญ.ปรัชญาพร พรหมมาศ เลขที่ 28 ม.2/4

# data[].attributes.headline
ยามเย็นอันเงียบสงบ

# data[].attributes.subject
ยามเย็นอันเงียบสงบ

# data[].attributes.body
สิบแปดนาฬิกา ณ หน้าอาคาร ๑ โรงเรียนสุราษฎร์ธานี ฝนนั้นพึ่งหยุดโปรย ผู้คนไม่มากนักส่วนหนึ่งที่ยังอยู่ในโรงเรียนต่างก็กำลังก้มหน้าก้มตาทำกิจกรรมต่างๆอยู่ อีกส่วนหนึ่งก็รอผู้ปกครองมารับกลับบ้านจึงเงียบสงบไม่วุ่นวาย สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ผ่อนคลายมีกลิ่นความชื้นจากใบหญ้าและต้นไม้พัดโชยมาเตะจมูกอย่างเบาๆ ทำให้รู้สึกดีจนอยากดื่มด่ำกับบรรยากาศนั้นไปสักชั่วครู่หนึ่ง แต่เมื่อแหงนมองท้องฟ้าก็เห็นปุยเมฆเป็นสีหม่นตะวันลับฟ้าใกล้จะพลับค่ำทำให้ต้องรีบก้าวกลับบ้านก่อนที่ฝนนั้นจะตกลงมาอีกรอบหนึ่ง

# data[].attributes.headline
สนามในยามเย็น

# data[].attributes.subject
สนามในยามเย็น

# data[].attributes.body
ยามเมื่อเสียงระฆังดังกึกก้อง ดั่งสัญญาณบอกว่าเป็นเวลาเลิกเรียน ภายใต้แสงอาทิตย์ที่ค่อยๆอ่อนลงนักเรียนส่วนใหญ่ทยอยเดินออกจากโรงเรียนเพื่อกลับบ้านเฉกเช่นฝูงนกบินกลับรังของตน นักเรียนส่วนหนึ่งจะมารวมตัวกัน ณ สนามหญ้าแห่งนี้เพื่อออกกำลังกายและเล่นฟุตบอลกันอย่างสนุกสนานพร้อมกับร่างกายและจิตใจที่ไม่ย่อท้อโดยง่าย นักเรียนบางคนนั่งอยู่ในศาลาบริเวณนั้นก็มองดูด้วยความสนใจ บางคนก็จะไปนั่งอยู่บนอัฒจรรย์ไม้ใกล้ๆและคอยเชียร์ผู้เล่นทุกคนอย่างสนุกสนาน แต่ก็ไม่นานก่อนที่พวกเขาทั้งหมดจะบอกลากันแล้วดินทางกลับบ้านของตนเองเมื่อถึงเวลาอันสมควร

# data[].attributes.headline
วิวจากห้องของฉัน

# data[].attributes.subject
วิวจากห้องของฉัน

# data[].attributes.body
โรงเรียนสุราษฎร์ธานีเป็นโรงเรียนที่มีอากาศสดใสมีต้นสนหลังอาคาร1เป็นจำนวนมากตรงกลางระหว่างต้นสนเป็นม้านั่งให้คนนั่งหลังอาคาร1จะเป็นอาคาร2ซึ่งเป็นตึกเรียนเก่าของระดับชั้นประถมศึกษาปีที่2วิวทิวทัศน์เห็นหอประชุมครูลำยองซึ่งเป็นหอประชุมประจำโรงเรียนเห็นบ้านของคนนอกโรงเรียนได้ชัดเจนเห็นภูเขาเเละอาคาร3เพ็ชญไพศิษย์ได้อย่างชัดเจนเป็นวิวที่ทำให้รู้สึกเพลิดเพลินอย่างมาก

# data[].attributes.headline
เวลาหลังเลิกเรียน

# data[].attributes.subject
เวลาหลังเลิกเรียน

# data[].attributes.body
ในยามที่ดวงอาทิตย์ทอแสงอ่อนลง อากาศเย็นสบาย มีลมพัดผ่าน นักเรียนหลายคนก็ได้เริ่มทยอยกลับบ้าน ขณะที่นักเรียนบางคนเล่นกันอย่างสนุกสนาน เหล่าต้นไม้ที่เห็นก็ดูเหมือนกำลังสนุกที่ได้เห็นเด็กๆเล่นกันอย่างมีความสุข ในสนามหญ้าที่กว้างขวาง ก็มีเด็กที่กำลังเล่นฟุตบอลอยู่ด้วยเช่นกัน ก้อนเมฆทั้งหลายนั้นคล้ายกับคุณครูที่กำลังส่งเด็กๆกลับบ้าน

# data[].attributes.headline
สวนไม้ในความฝัน

# data[].attributes.subject
สวนไม้ในความฝัน

# data[].attributes.body
สวนไม้แสนสงบและเงียบแห่งนี้อาจเป็นสถานที่

ธรรมดาและไม่พิเศษสำหรับใครมาก แต่สำหรับผมนั้นคงเปรียบได้ดั่งสวนในความฝันก็คงด้วยเพราะมีที่นั่งพักผ่อนหย่อนใจ มีต้นไม้น้อยใหญ่บังแสงแดดที่สาดส่องจากพระอาทิตย์ เป็นสวนที่ทำให้ตัวผมนั้นรู้สึกสดชื่นและรู้สึกดีอย่างกับอยู่ในฝันเลยก็ว่าได้ แต่บางครั้งก็รู้สึกเงียบเหงาในเวลาเดียวเช่นกันคงด้วยเพราะบรรยากาศในสวนที่มีฝนตกปรอยๆและไม่ร้อนมากนัก แต่ที่น่าวิเศษอย่างนึงเพราะในทุกวันศุกร์หลังเลิกเรียนจะมีรถขายกาแฟมาขายที่สวนไม้แห่งนี้ซึ่งจะไม่มาซ้ำที่เดิมในแต่สัปดาห์ วันนี้ผมได้เห็นรถขายกาแฟนั้นอีกครั้ง แต่ตอนนี้ดวงอาทิตย์ก็ใกล้ลับขอบฟ้าเต็มที แต่ภายใต้บรรยากาศเย็นๆแบบนี้ ผมก็คงอยากจิบกาแฟสักแก้วก่อนกลับบ้าน ผมเดินเข้าไปตรงรถคันนั้นแต่ก็แปลกใจที่ไม่พบใครพบแค่แก้วกาแฟที่ยังคงร้อนอยู่ตั้งไว้บนโต๊ะหน้าร้าน ผมได้ลองจิบกาแฟแก้วนั้น มันเป็นกาแฟที่อร่อยมากกว่ากาแฟทั่วๆไป กลิ่นหอมละมุนชวนให้ดื่ม กลับไปดูที่ชื่อป้ายเมนู มีเมนูนึงที่ชื่อน่าสนใจมีโดยมันมีชื่อว่า กาแฟเย็นประกายดาว แค่นึกถึงก็น่ากินทันใดนั้นมีลุงแก่ๆโผล่มาจากเคาท์เตอร์บนรถ ลุงคนนั้นก็ยื่น กาแฟเย็นประกายดาวให้ผม แปลกใจที่ว่าผมยังไม่ได้สั่งเมนูนี้แต่ลุงก็รู้ได้ ผมได้ลองชิมมันดู มันอร่อยมากเปรียบได้เหมือนกำลังดื่มโกโก้ กลิ่นหอมยั่วยวน ลักษณะภายนอกนั้นแปลกตา ตัวน้ำมีประกายระยิบระยับเปรียบดั่งดวงดาว ผมได้นั่งลงบนเก้าอี้หน้าร้านแล้วหันหลังให้ ดื่มด่ำไปกับบรรยากาศยามโพล้เพล้ หันกลับไปร้านนั้นก็หายไปแล้ว เหลือแค่เสียงนกในสวนที่ร้องจิ๊บๆและเสียงสายลมพัดซู่ๆซ่าๆ ผมจึงตัดสินใจกลับบ้านไป

# data[].attributes.headline
ความชื้นหลังฝน

# data[].attributes.subject
ความชื้นหลังฝน

# data[].attributes.body
ณ เวลายามบ่าย หลังฝนตกความชื้นเริ่มลอยเข้ามาทำให้รู้สึกหนาวเย็น ราวกับฤดูหนาว เมฆลอยต่ำและยังคงเกาะกลุ่มกันเป็นก้อน เสมือนว่าเมฆเล่านั้นจะกลับมาเกิดฝนตกอีกครั้ง เราเริ่มที่จะได้กลิ่นของธรรมชาติ กลิ่นดอกไม้ ต้นไม้นานาพันธ์ุมาแตะจมูก เพราะต้นไม้ต่างๆก็เริ่มพริ้วไหวและชนกัน ทำให้เกิดเสียงกระทบกันอย่างน่าหวาดกลัว โดยลมที่พัดมาอย่างรุนแรง ราวกับว่าจะเกิดพายุครั้งใหญ่ บนถนนไร้ผู้คน เสมือนว่าไม่มีใครอยู่ในที่แห่งนี้ มีแต่เพียงรถหนึ่งคันที่ทำให้เรารู้ว่ายังคงมีคนอยู่

# data[].attributes.attachment_caption
ด.ช.กิตติธัช เหล่าพราหมณ์ ม.2/4 เลขที่7

# data[].attributes.headline
อากาศยามเย็น

# data[].attributes.subject
อากาศยามเย็น

# data[].attributes.body
อากาศยามเย็นในสนามของโรงเรียนสุราษฎร์ธานีช่างสดชื่น ร่มรื่น โล่งใจ สนามหญ้าเขียวขจีไม่มีแดดบรรยากาศดี น่าออกกำลังกายยามเย็น มีเด็กมาเล่นบอลทุกวันเล่นกันอย่างสนุกสนาน บรรยากาศรอบข้างก็สดชื่น

# data[].attributes.headline
เดินไปเรียนการงาน

# data[].attributes.subject
เดินไปเรียนการงาน

# data[].attributes.body
วันนี้วันพุธ เดินไปเรียนห้องการงานเหมือนที่เดินทุกครั้ง วันนี้อากาศร้อน ท้องฟ้าโปร่งใส เห็นก้อนเมฆปุกปุยทั่วท้องฟ้า ระหว่างทางไปก็พบเจอผู้คนต่างๆ ใบไม้ที่ถูกลมพัดทำให้เกิดเสียงเเละได้กลิ่น อากาศสดชื่นตลอดทาง เเละเมื่อใกล้ถึงห้องเรียน จะเห็นรถสีส้มจอดอยู่เสมอ ชวนให้นึกถึงการเดินทางไปเรียนทุกๆครั้ง เห็นสิ่งเดิมๆ บรรยากาศสบายๆ ให้ความรู้สึกสุนทรีตลอด

# data[].attributes.body
เมื่อวานนี้ในช่วงบ่ายมีอากาศที่ปลอดโปร่ง สดใส และมีเมฆลอยอยู่ดังปุยนุ่นที่ไม่อาจเอื้อมถึง อากาศของเมื่อวานนั้นทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นราวกับว่ามีคนมาโอบกอดอยู่ตลอด มีผู้คนจำนวนหนึ่งหรือที่เรียกกันว่าเนตรนารีอากาศที่ใส่ชุดสีกรมสีของมันกลมกลืนไปกับนภาอันกว้างใหญ่ สตรีหญิงกลุ่มนั้นกำลังเดินทางเพื่อไปทำกิจกรรมฐาน ที่จะต้องเผลิญกับความยากลำบากของการก่อกองไฟที่เร่าร้อนดั่งดวงอาทิตย์ที่คอยแผดเผายามเที่ยงวัน และควันสีเทาที่มีกลิ่นอบอวลเกาะตามไรผม แต่อย่างไรก็ตามฟ้าหลังฝนก็ย่อมสวยงามเสมอ

# data[].attributes.attachment_caption
ด.ช.กิตติโชค ไทยดำ ม.2/4 เลขที่6

# data[].attributes.headline
โรงเรียนอันกว้างใหญ่

# data[].attributes.subject
โรงเรียนอันกว้างใหญ่

# data[].attributes.body
โรงเรียนอันกว้างใหญ่ไพศาล เปรียบดั่งท้องนภาที่กว้างใหญ่ ทุ่งหญ้าเขียวขจี ต้นไม้หลายแห่งหลายพันธุ์ อาคารสูงใหญ่ ยามเย็นสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น อากาศบริสุทธิ์ใจ ทางเดินมากมายเชื่อมไปทุกที่ เหมาะสำหรับเหล่านักเรียนที่อยากศึกษาหาความรู้

# data[].attributes.attachment_caption
ด.ญ.พิชญาภา ทองชนะ ชั้นม.2/4 เลขที่ 30

# data[].attributes.headline
พระอาทิตย์ส่องแสงอาภา

# data[].attributes.subject
พระอาทิตย์ส่องแสงอาภา

# data[].attributes.body
ในช่วงรุ่งอรุณ ฉันได้มองเห็นพระอาทิตย์ทอแสงสีทอง กำลังขึ้นพ้นจากขอบฟ้าอีกครั้ง บนนภาสีส้มอันกว้างใหญ่ไม่มีเมฆมากนัก ทำให้แสงเล็ดลอดเข้ามาตกกระทบในหน้าระเบียงห้อง ทำให้รู้สึกอบอุ่นกว่าเก่า ทั้งร่างกายและในหัวใจก็เช่นกัน วันใหม่ได้เริ่มขึ้นอีกครา ต้นไม้ที่เคยร่วงหล่นโรยราก็กลับมาผลิใบในฤดูนี้ ราวกับกำลังบอกเป็นนัย ๆ ว่าในวันที่ไม่ไกลฤดูกาลของเราก็จะกลับมาใหม่

# data[].attributes.headline
ทางเดินอันว่างเปล่า

# data[].attributes.subject
ทางเดินอันว่างเปล่า

# data[].attributes.body
ยามพระอาทิตย์โรยรา เงาเริ่มคลืบคลานทีละน้อย ผู้คนต่างทยอยกลับบ้าน เหลือเพียงความว่างเปล่า ณ ทางเดินอันอ้างว้าง บนอาคารที่ไร้ผู้คน เขาค่อยๆเดินไปข้างหน้าด้วยความเหนื่อยล้า ที่หลังมีกระเป๋าสพายขนาดใหญ่ ในมือถือโทรศัพท์แกว่งไปมา บนหน้าจอเปิดเอาไว้ เผยให้เห็นนาฬิกาที่กำลังเคลื่อนที่อย่างๆช้า ไม่นานนักก็มีเสียงดัง "ติ๊ดๆ" เข็มของนาฬิกาถูกชี้ไปที่เลข 5 ตอนนี้เวลา 17.00 น.

# data[].attributes.headline
ตะวันในหมู่เมฆ

# data[].attributes.subject
ตะวันในหมู่เมฆ

# data[].attributes.body
ขณะนี้เวลา ๑๕.๓๐ หรือ สิบห้านาฬิกาสามสิบนาที เป็นเวลาที่ในช่วงปกติส่วนใหญ่นั้นจะมีฝนที่ตกปรอยลงมา หรือบางครั้งก็ตกลงมาอย่างหนักราวกับโกรธแค้นใครบางคน แต่ สิบห้านาฬิกาสามสิบนาทีของในวันนี้ กลับมีแสงสีเหลืองที่ราวกับแสงสว่างในชีวิต ได้อยู่ในสุดขอบฟ้าของตาฉันที่กำลังมองเห็นมัน ราวกับว่าฟ้าในวันนี้ ถึงจะเศร้าหมองหรือร้องไห้อย่างหนักขนาดไหน ก็จะมีแสงสว่างเล็กๆในดวงใจ ที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ เป็นแสงที่เหมือนว่ากำลังปลอบใจใครสักคนที่ขณะนี้กำลังเศร้าหมอง คล้ายคำปลอบใจที่งดงาม เมื่อมองเห็นแสงของตะวันในที่ๆไกลลับฟ้าแล้ว ฉันกลับรู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมานิดๆ จากฝนที่ตกอยู่เกือบทั้งเดือน แต่วันนี้กลับมีตะวันเล็กๆที่ห่างไกลสายตา ขอบคุณสิบห้านาฬิกาสามสิบนาทีในวันนี้ที่มีเมฆปกคุลมท้องฟ้าตลอดทั้งวันกลับแต่กลับมีแสงตะวันอันน้อยนิดอยู่ไกลสุดโพ้นสายตา .

# data[].attributes.attachment_caption
ด.ญ.ดีแอนนา เบอร์เกอร์สัน เลขที่23 ม.2/4

# data[].attributes.headline
สนามบาสแสนเก่อของรร.จังหวัด

# data[].attributes.subject
สนามบาสแสนเก่อของรร.จังหวัด

# data[].attributes.body
ขณะนั้น เนตรนารีอากาศกำลังเดินเข้าฐานลูกเสือ ฉันไปถึงเป็นคนแรกๆ ไปที่ๆหนึ่งที่เราอาจหลงลืมคือสนามบาสข้างอาคาร7 อยู่ลึกลับดั่งถ้ำที่แอบอยู่ในภูเขา สภาพดูเก่าแก่และทรุดโทรมเหมือนร้าง รอบๆเต็มไปด้วยป่าไม้กับห้องเก็บของ มีไก่ร้องและนกส่งเสียงจิ๊บๆตลอดเวลาแต่ถึงมีเสียงเหล่านี้สถานที่นี้ก็ยังดูเงียบเหงาและสงบ ถึงสภาพไม่ค่อยสูงนักแต่เด็กๆในโรงเรียนจังหวัดก็มีแต่ความทรงจำดีๆที่สถานที่นี้ ในวันกิฬาสีก็มีการแข่งกิฬาที่นี่และตอนนี้เราก็กำลังจะมีการเข้าฐานลูกเสือ น่าเสียดายจริงๆที่บริเวณนี้ไม่ได้มีการปรับพัฒนาให้ดูทันสมัยขึ้น ก็คงไม่ดูเงียบเหงาขนาดนี้...💖💖💅💅😳😍🤡

# data[].attributes.attachment_caption
ด.ช.จิรภัทร เพชรรัตน์ เลขที่8 

# data[].attributes.headline
อาคารในเวลาเลิกเรียน

# data[].attributes.subject
อาคารในเวลาเลิกเรียน

# data[].attributes.body
เมื่อเสียงออดเลิกเรียนดังขึ้นแสงอาทิตย์เริ่มลาลับลง เหล่าฝูงนกน้อยได้ตกใจบินออกไปเหมือนเด็กนักเรียนที่ตะโกนร้องด้วยความดีใจและรีบลงจากอาคารเพื่อที่จะกลับบ้านทำให้ในเวลานั้นอาคารจะมีเสียงดังตึงตังเป็นพิเศษแต่บางคนก็ก็ต้องเศร้าใจที่กลับบ้านด้วยเหตุผลบางประการโดย

ผมก็ไม่อาจรู้ได้

หรือบางคนอาจจะอยู่ต่อ บางคนก็อาจจะไปเรียนพิเศษต่อแต่ละคนก็ก็มีทางของตนเอง ผมก็มีทางของผมเช่นกันและแต่ละคนก็จะเดินทางตามทางของ

แต่ละคน

# data[].attributes.headline
ร่มรื่น พืชสดชื่น ในวันพุธ

# data[].attributes.subject
ร่มรื่น พืชสดชื่น ในวันพุธ

# data[].attributes.body
นักเรียนเดินลงบันไดจากอาคารสูงใหญ่ต่างได้สัมผัสกับความร่มรื่นของพืชที่สวยงามตามข้างอาคารที่มีสีเขียวสดชื่นเรียงด้วยกันสวยงามทำให้มีความสดใส มีสีที่แตกต่างกันไปพร้อมกับท้องฟ้าที่ร่มเย็นและเปล่งไปด้วยแสงจ้าของดวงอาทิตย์และลมพัดที่อบอุ่นในเวลากลางวัน ของวันพุธ

# data[].attributes.headline
สนามหญ้าพาสบาย

# data[].attributes.subject
สนามหญ้าพาสบาย

# data[].attributes.body
สนามหญ้านี้กว้างใหญ่ไพศาล มีหญ้าเขียวขจีอยู่ทั่วสนาม มีบรรยากาศที่ร่มเย็นเป็นสุข มีลมพัดหวิวๆไปมาทำให้รู้สึกสดชื่น แหงนมองขึ้นไปบนท้องฟ้ามีก้อนเมฆมากมายหลายรูปร่าง เป็นสถานที่ที่ปราศจากผู้คนอาจจะรู้สึกเวิ้งว้างในบางครา แต่ก็เป็นสถานที่ที่ช่วยให้รู้สึกผ่อนคลายสบายจิตใจ ไม่รู้สึกเป็นกังวล เหมาะกับการไปนั่งพักผ่อนหย่อนใจ

# data[].attributes.attachment_caption
ด.ช. บรรณวัชร พรหมเล็กเลขที่11 ม.2/4

# data[].attributes.headline
บรรยากาศอาคาร1

# data[].attributes.subject
บรรยากาศอาคาร1

# data[].attributes.body
เป็นอาคารที่สูงลิบลิ่วและบรรยากาศดีท้องฟ้าแจ่มใสมีใต้อาคารเป็นลานกิจกรรมที่กว้างใหญ่ร่มรื่นมีพระบรมฉายาลักษณ์รัชกาลที่10 เด่นชัดเจนติดกับตึกและข้างหน้าตึกมีธงชาติที่โบกสะบัดไปมาตามลมมีต้นไม้เล็กน้อยพอสบายตาและอาคารเป็นตึกที่เด่นที่สุดในโรงเรียน

# data[].attributes.headline
ช่วงเวลาเที่ยงวัน ณ ศูนย์อาหารแห่งนี้

# data[].attributes.subject
ช่วงเวลาเที่ยงวัน ณ ศูนย์อาหารแห่งนี้

# data[].attributes.body
ณ ศูนย์อาหารโรงเรียนชื่อดังประจำจังหวัดอย่างโรงเรียนสุราษฎร์ธานี ถึงที่แห่งนี้จะต้องใช้รองรับนักเรียนเป็นจำนวนมาก แต่ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัด เนื่องจากค่อนข้างโปร่งและกว้างขางมาก ณ ตอนนี้ก็ถึงเวลาพักของนักเรียนส่วนใหญ่แล้ว เป็นบรรยากาศที่ดูวุ่นวายแต่ก็ผ่อนคลายในเวลาเดียวกัน นักเรียนทุกคนล้วนแต่พึ่งเรียนเสร็จกันมาแล้วทั้งนั้น อาจมีบางคนที่หิ้วท้องและรอเวลานี้มาแสนนาน ร้านอาหารส่วนใหญ่ในที่แห่งนี้ก็ล้วนแล้วแต่มีนักเรียนต่อแถวรอคอย โต๊ะที่มีอยู่ก็เต็มไปด้วยกลุ่มนักเรียนนั่งรับประทานอาหารและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน สุดท้ายเมื่อหมดเวลาทุกคนก็ล้วนต้องแยกย้ายกลับห้องเช่นเดิม

# data[].attributes.headline
อาคารหนึ่งในศาลากลาง

# data[].attributes.subject
อาคารหนึ่งในศาลากลาง

# data[].attributes.body
ครันเมื่อหมดคาบฐานลูกเสือแล้ว แดดยามเย็นเกิดเจิดจ้าแผดเผาเปรียบเหมือนตอนเที่ยง นักเรียนบางส่วนได้แยกย้ายกันออกนอกโรงเรียน แต่บ้างก็อยู่กันบนห้องเรียน ในเมื่อแสงแดดได้ส่องจ้ากว่าอะไรแล้ว ทำให้มีตึกตึกหนึ่งที่ดูเด่นกว่าใคร ตึกที่อยู่บริเวณศาลากลาง ที่มีโครงสร้างทรงไทย เห็นมาแต่ไกลตั้งแต่เดินออกมาจากบริเวณหลังโรงอาหาร ตัวอาคารมีสีขาวดั่งไข่มุก กับหลังคาสีแดงอิฐอ่อน แม้ฉันจะเห็นตึกนั้นอยู่เกือบทุกวัน แต่ไม่เคยรู้สึกหรือเข้าไปเลยสักกะที