# data[].attributes.body
‘Afterlives’, which came out in 2020, is the latest novel from the Nobel Prize winner Abdulrazak Gurnah. Set in an unnamed coastal town of German East Africa (Deutsch-Ostafrika - comprised of current day Burundi, Rwanda and parts of Tanzania and Mozambique), it is a multi-generational novel that sheds light into the experience of Africans under the German colonial rule.

A major part of the novel focuses on the love between Hamza and Afiya. Before that phase, both Hamza and Afiya’s brother Ilyas spends time in the German military as local soldiers called ‘Askari’. Gurnah seems to question the choice of young Africans in joining the colonial masters and brutalizing their fellow Africans, even if it was to escape crushing poverty. Many of them end up sacrificing their lives in a war between their European oppressors; a war over the question of which among them gets to own the African land.

The novel has cruel and kind Germans, unified by their feeling of superiority to the locals and their cultural backwardness. As if to counter this narrative, Gurnah paints a relatively progressive picture of African society. The place had merchants who engaged in trade with far flung countries. One of the protagonists, Khalifa, was born to a Gujarati (Indian) father and a native mother. Both Hamza and Khalifa reject superstitions and quackery, though the former is a believer and the latter an atheist.

The novel has a leisurely pace, similar to the African social life that it focuses on. The ending of the book is a little hurried, trying to tie all the loose ends just like some of the other multi-generational novels that I have read. It is a very readable book (mentioning that as it comes from a Nobel Prize winner). The only hindrance to the smooth flow was from the use of many African (Kiswahili?) words in some parts of the story, which at a point made me wonder whether it was a translation.

നോബൽ സമ്മാന ജേതാവ് അബ്ദുൽ റസാഖ് ഗുർണയുടെ ഏറ്റവും പുതിയ നോവലാണ് 2020-ൽ ഇറങ്ങിയ Afterlives. ജർമൻ അധീന കിഴക്കൻ ആഫ്രിക്കയിലെ (Deutsch-Ostafrika - ഇന്നത്തെ ബുറുണ്ടി, റുവാണ്ട, പിന്നെ  ടാൻസാനിയ, മൊസാമ്പിക്‌ എന്നിവിടങ്ങളിലെ ചില പ്രദേശങ്ങൾ) പേര് പറയാത്ത ഒരു തീരദേശ പട്ടണത്തിലാണ് കഥ നടക്കുന്നത്. 5 പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെ 3 തലമുറകളുടെ കഥ. ജർമൻ കോളോണിയലിസത്തിന് കീഴിൽ, ആഫ്രിക്കക്കാരുടെ അനുഭവങ്ങൾ പറയുന്ന നോവൽ.

ഹംസയും ആഫിയയും തമ്മിലുള്ള സ്നേഹബന്ധമാണ് നോവലിലെ പ്രധാന കഥാതന്തു. അതിലേക്ക് എത്തുന്നതിന് മുൻപ് ഹംസയും, ആഫിയയുടെ സഹോദരൻ ഇല്യാസും, 'അസ്‌കാരി' എന്ന് വിളിക്കുന്ന ആഫ്രിക്കൻ പടയാളികളായി വർഷങ്ങൾ ചിലവഴിക്കുന്നുണ്ട്. ദാരിദ്ര്യമാണ് പ്രധാനമായും ചെറുപ്പക്കാരെ അതിലേക്ക് നയിക്കുന്നതെങ്കിലും തങ്ങളുടെ സഹ-ആഫ്രിക്കക്കാരുടെ മേൽ അക്രമം അഴിച്ചു വിടുന്ന, യൂറോപ്യൻ കോളിനിയൽ ശക്തികളുടെ മത്സരത്തിൽ ജീവിതം ഹോമിക്കുന്ന ചെറുപ്പക്കാരുടെ ഈ നടപടി കഥയിൽ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നുണ്ട്.

ക്രൂരരും അനുകമ്പയുള്ളവരുമായ ജർമൻ കഥാപാത്രങ്ങൾ കഥയിലുണ്ട്. എന്നാൽ തദ്ദേശീയരോടുള്ള സാംസ്കാരികമായ അവജ്ഞ അവരുടെ പൊതു സ്വഭാവമാണ്. അതിന് മറുപടിയെന്നോളം പുരോഗമന സ്വഭാവമുള്ള ഒരു ആഫ്രിക്കൻ സമൂഹമാണ് ഗുർണ വരച്ച് കാട്ടുന്നത്. പല നാടുകളുമായി വ്യാപാരത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്ന ആളുകളുള്ള ഒരു നാട്. കച്ചവടക്കാരായി എത്തുന്ന ഗുജറാത്തികളുമുണ്ട് അവിടെ. ഹംസയും മുൻ തലമുറക്കാരനായ ഖലീഫയും അന്ധവിശ്വാസങ്ങളെ തള്ളിക്കളയുന്നവരാണെന്നുള്ളത് ശ്രദ്ധേയമായി തോന്നി.

പതുക്കെ നീങ്ങുന്ന ആഫ്രിക്കൻ സാമൂഹിക ജീവിതം പോലെ മൃദു വേഗത്തിൽ നീങ്ങുന്ന നോവലാണിത്. അവസാന ഭാഗത്ത് കഥ മുഴുമിപ്പിക്കാൻ അല്പം ധൃതി കാണിച്ചപോലെ തോന്നി. ആ രീതി വേറെയും 'മൾട്ടി-ജനറേഷനൽ' നോവലുകളിൽ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ചില ഭാഗങ്ങളിൽ ധാരാളം ആഫ്രിക്കൻ വാക്കുകൾ ഉണ്ടെന്നതൊഴിച്ചാൽ ഒഴുക്കോടെ വായിക്കാവുന്ന നോവൽ.

# data[].attributes.headline
പശ്ചിമേഷ്യൻ രാജ്യങ്ങ

# data[].attributes.body
പശ്ചിമേഷ്യൻ രാജ്യങ്ങളിലെ രാഷ്ട്രീയ വാർത്തകൾ കാണുമ്പോൾ ഒരിക്കലും വ്യക്തമാകാത്ത ഒന്നാണ് സൗദി അറേബ്യയോട് അമേരിക്കയുടെ നിലപാട്. 9/11 വിമാനങ്ങളിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന 19 പേരിൽ 15 പേരും സൗദിക്കാരായിട്ടും അതിന് പകരം വീട്ടാൻ അമേരിക്ക അക്രമം അഴിച്ച് വിട്ടത് അഫ്ഘാനിസ്ഥാനിലും ഇറാഖിലുമാണ്. ലോകത്ത് പലയിടത്തും തീവ്ര മതവികാരങ്ങൾ ഉണർത്താൻ സഹായിക്കുന്ന പണം വരുന്നത് സൗദിയിൽ നിന്നായിട്ടും അമേരിക്ക അവരോടൊപ്പം ചേർന്ന് ഇറാനെതിരെ ഉപരോധങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തുന്നു. പശ്ചിമേഷ്യൻ രാജ്യങ്ങളെ ചുടലക്കളങ്ങളാക്കിയ, സൗദിയും ഇറാനും തമ്മിലുള്ള വൈരാഗ്യത്തിന്റെ ചരിത്രം അറിയാനുള്ള താല്പര്യം കൊണ്ടാണ് ഈ പുസ്തകം വായിക്കാനെടുത്തത്. ഇതിൽ പറയുന്ന ചില കാര്യങ്ങളുടെ ചുരുക്കമാണ് താഴെ.

1979-ലെ മൂന്ന് സംഭവങ്ങളിൽ നിന്നാണ് സൗദി-ഇറാൻ മത്സരത്തിന്റെയും അതിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ പല രാജ്യങ്ങളിലുമായി ഇന്ന് നടക്കുന്ന യുദ്ധങ്ങളുടെയും ഉറവിടം. ഇറാനിലെ വിപ്ലവം, മക്ക പള്ളിയിലെ ഉപരോധം, സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ അഫ്ഘാൻ കടന്ന് കയറ്റം ഇത് മൂന്നുമായിരുന്നു ആ സംഭവങ്ങൾ. ഇറാനിൽ ഷാക്കെതിരെ സമരം ചെയ്യാൻ ഇടത് സംഘടനകൾ അടക്കം പലരും ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും സമരക്കാരെ ഒരുമിച്ച് നിർത്താൻ കഴിയുമെന്ന് കരുതിയാണ് അവർ ഖൊമേനിയെ കൊണ്ട് വന്നത്. ഖൊമേനിയുടെ ആശയങ്ങളെ കുറിച്ച് അറിവുണ്ടായിട്ടും അത്തരം തീവ്രമത ഭരണം ഒരിക്കലും നടപ്പിലാവുകയില്ലെന്ന് കരുതി ഇടത്, ലിബറൽ-ഇസ്ലാമിസ്റ് നേതാക്കൾ ഖൊമേനിയെ മുന്നിൽ നിർത്തുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇവരെ ഉപയോഗിച്ച് അധികാരം നേടിയതിന് ശേഷം ഖൊമേനി അവരിൽ പലരെയും ജയിലിലടക്കുകയോ വധശിക്ഷക്ക് വിധിക്കുകയോ ചെയ്തു.

അതേ കൊല്ലം സൗദിയിലെ അൽ-സൗദ് രാജ കുടുംബത്തിനെതിരെയുള്ള സമരത്തിന് ഭാഗമായി മക്കയിലെ വിശുദ്ധ പള്ളി ഒരു പറ്റം സായുധ വിശ്വാസികൾ ഉപരോധിച്ചു. വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ പറഞ്ഞതിന് വിരുദ്ധമായി പള്ളിയിൽ ആയുധ പ്രയോഗം നടത്താനും മുസ്ലിങ്ങളല്ലാത്തവരെ അവിടെ പ്രവേശിപ്പിക്കാനും (ഫ്രാൻ‌സിൽ നിന്നുള്ള സൈനികരാണ് പള്ളി മോചിപ്പിക്കാൻ സഹായിച്ചത്)  രാജകുടുംബത്തിന് ഒരു 'ഫത്വ' വേണ്ടി വന്നു. ആ ഫത്വ പുറപ്പെടുവിക്കുന്നതിന് പകരമായി രാജ്യത്തിലെ നിയമങ്ങളിൽ സലാഫി തത്വങ്ങൾ ചേർക്കലാണ് പുരോഹിതനും പിന്നീട് ഗ്രാൻഡ് മുഫ്തിയുമായ അബ്ദ് അൽ-അസീസ് ഇബ്ൻ-ബാസ് ആവശ്യപ്പെട്ടത്. അതേ വരെ മുസ്ലിം വിശ്വാസത്തിലെ പല വിഭാഗങ്ങൾക്ക് പ്രാർത്ഥനാ സ്വാതന്ത്ര്യം ഉണ്ടായിരുന്ന സൗദി, ഏക വിശ്വാസത്തിലേക്ക് അമർന്നു.

തൻ്റെ അധികാരത്തിനും സ്വാധീനത്തിനും രാജ്യാതിർത്തികൾ തടങ്ങാക്കാൻ വിസമ്മതിച്ച ഖൊമേനി ലെബനോൺ ഒരു പരീക്ഷണ ശാലയാക്കി. ഇസ്രയേലുമായുള്ള യുദ്ധത്തിലെ തോൽവി അറബ് വികാരത്തിനെ ആഴത്തിൽ വ്രണപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. അത് മുതലെടുക്കാൻ ഖൊമേനി ലെബനോണിൽ ഹിസ്‌ബൊള്ളയെ വളർത്തി ഇസ്രയേലുമായി യുദ്ധം ചെയ്യിച്ചു. ഒരു ലിബറൽ പറുദീസയായിരുന്ന ലെബനോൺ ഖൊമേനിയുടെയും സിറിയയിലെ ഹാഫിസ് അസ്സദിന്റെയും പിടിയിൽ അമർന്നു.

1979-ൽ തന്നെയാണ് സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ അഫ്ഘാനിസ്ഥാനിലേക്ക് കടക്കുന്നത്. മക്കയിലെ പള്ളി സംരക്ഷിക്കാൻ സാധിക്കാതെ പോയ സൗദി രാജവംശത്തിന് വിശ്വാസികളുടെ പ്രീതി തിരിച്ചു നേടാനുള്ള അവസരമാണ് അഫ്ഘാനിസ്ഥാൻ നൽകിയത്. അവിടത്തെ മുജാഹിദ്ദീനുകൾക്ക് പണവും ആയുധങ്ങളും നൽകി അവർ ആ ലക്ഷ്യം നേടി. അവർക്ക് അതിനൊരു ഇടനിലക്കാരനെയും കിട്ടി - സിയ-ഉൾ-ഹഖ്. തൻ്റെ പട്ടാള ഭരണം നിലനിർത്താൻ സിയ അമേരിക്കയുടെയും സൗദിയുടെയും പണം ചിലവാക്കി. അയൽ രാജ്യമായ ഇറാന്റെ (ഷിയ) സ്വാധീനത്തിൽ നിന്ന് പാകിസ്താനെ അകറ്റി നിർത്തേണ്ടത് സൗദിയുടെ താല്പര്യമായിരുന്നു. അതിനാൽ അവിടെ സുന്നി വിശ്വാസം ഊട്ടിയുറപ്പിക്കാനും അത് ഭരണഘടനയിൽ തന്നെ ചേർക്കാനും അവരുടെ വിശ്വസ്തനായ Ma’ruf al-Dawalibi-യെ അങ്ങോട്ടയച്ചു. സിയ-ഉൾ-ഹഖിന്റെ ഭരണ കാലത്താണ് സായുധ സുന്നി സംഘടനകൾ ഷിയ വിശ്വാസികൾക്കെതിരെ അക്രമങ്ങൾ അഴിച്ചു വിട്ടത്. ഇന്ന് പശ്ചിമേഷ്യയിൽ ആകെ പടർന്നിരിക്കുന്ന ഷിയ-സുന്നി സായുധ കലഹങ്ങളുടെ തുടക്കം അവിടെ നിന്നായിരുന്നു.

പണവും ആയുധങ്ങളും മാത്രമല്ല സൗദി കയറ്റു മതി ചെയ്തത്, വഹാബി ചിന്തകൾ അനുസരിച്ചു വിശകലനം ചെയ്ത ഖുറാൻ പതിപ്പുകൾ കൂടി അക്കൂട്ടത്തിൽ പെട്ടു. ലോകത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പ്രചാരമുള്ള പതിപ്പുകളാണ് ഇവ. അടിക്കുറിപ്പുകൾ ആയി ചേർക്കേണ്ട വിശകലനങ്ങൾ മൂലഗ്രന്ഥത്തിലെ വരികളുടെ സ്ഥാനം പിടിച്ച് തുടങ്ങി ("വിശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിച്ചവർ" എന്ന് പൊതുവെ പറയുന്നിടത്ത് ക്രിസ്തീയർ, ജൂതന്മാർ എന്നൊക്കെ ചേർക്കപ്പെട്ടു).

ഇറാന്റെ സ്വാധീനം കുറക്കാൻ സൗദി കണ്ട മറ്റൊരു വഴിയായിരുന്നു അറബ്-പേർഷ്യൻ സംസ്കാരങ്ങളുടെ സംഘർഷം. ഇറാഖിനേക്കാൾ വളരെ വലിയ  രാജ്യമായ ഇറാനെതിരെ എട്ട് കൊല്ലം നീണ്ട യുദ്ധത്തിൽ പിടിച്ച് നില്ക്കാൻ സദ്ദാമിന് പണവും ആയുധങ്ങളും നൽകിയത് സൗദിയും അമേരിക്കയും ആണ്. യുദ്ധശേഷം സദ്ദാം കുവൈറ്റ് ആക്രമിച്ചപ്പോൾ അതേ സൗദി അമേരിക്കൻ സഹായത്തോടെ സദ്ദാമിനെ തോൽപിച്ചു. രണ്ടാം ഗൾഫ് യുദ്ധത്തിൽ സദ്ദാം തോറ്റ് ഒരു ഷിയ ഭരണകൂടം ഇറാഖിൽ വന്നപ്പോൾ ഇറാന് ആ രാജ്യത്തിന് മേൽ സ്വാധീനം ചെലുത്താൻ അവസരം കിട്ടി. ഇറാഖിലെ ഷിയ ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെ ഭരണവും സിറിയയിലെ അസ്സദിന്റെ ഷിയ ന്യൂനപക്ഷത്തിന്റെ ഏകാധിപത്യവും തകർക്കാൻ സൗദി സുന്നി സായുധ സംഘങ്ങളെ അളവറ്റ് സഹായിച്ചു. അതേ സമയം 15 കൊല്ലം നീണ്ട ആഭ്യന്തര യുദ്ധത്തിൽ നിന്ന് കര കയറിയ ലെബനോണെ പുരോഗതിയിലേക്ക് നയിക്കാൻ ശ്രമിച്ച പ്രധാനമന്ത്രി റഫീക് ഹരിരിയെ സിറിയയും ഹിസ്‌ബൊള്ളയും ചേർന്ന് ബോംബാക്രമണത്തിൽ കൊലപ്പെടുത്തി. ഇറാന്റെ പിന്തുണയോടെ ചെയ്തതെന്ന് സംശയിക്കപ്പെട്ട ഈ കൊലപാതകത്തിന് പിന്നിലുള്ളവരെ വെറുതെ വിടാൻ, ഹരിരിയെ ഒരു മകനെ പോലെ കണ്ടിരുന്ന സൗദി രാജാവ് ഒരിക്കലും തയ്യാറായില്ല.

രാജാക്കന്മാരുടെയും ഭരണാധിപന്മാരുടെയും മതപണ്ഡിതന്മാരുടെയും അധികാര കൊതി ഇറാഖ്, സിറിയ, ലെബനോൺ എന്നിവിടങ്ങളിലെ ലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകളുടെ ജീവിതം താറുമാറാക്കി. ഇറാൻ, ഈജിപ്ത് എന്നിവിടങ്ങളിലെ ആളുകളുടെ ജീവിതത്തിലെ സ്വാതന്ത്ര്യം തകർക്കുകയും ചെയ്തു. അറബ് വസന്തത്തിന്റെ ഭാഗമായി തിരഞ്ഞെടുപ്പിലൂടെ ഈജിപ്തിൽ മുസ്ലിം ബ്രദർഹുഡ് സംഘടന അധികാരത്തിൽ വന്നപ്പോൾ, ജനാധിപത്യത്തിനെ ഭയന്ന സൗദി, ഈജിപ്ഷ്യൻ പട്ടാളത്തെ ഉപയോഗിച്ച് ആ ഭരണകൂടത്തെ അട്ടിമറിച്ചു (ആ അട്ടിമറിയിൽ പ്രെസിഡന്റായ ആളാണ് നമ്മുടെ അടുത്ത റിപ്പബ്ലിക്ക് ദിന അതിഥി). ഷിയ-സുന്നി സമരത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഒടുവിലത്തെ ഇരയാണ് യെമൻ. യെമെനിലെ ഷിയ വിശ്വാസികളായ ഹൗതി റെബലുകൾക്കെതിരെ അമേരിക്കൻ പിന്തുണയോടെ സൗദി നടത്തുന്ന വ്യോമാക്രമണം ഭീകരമായ മനുഷ്യാവകാശ പ്രശ്നങ്ങളാണ് സൃഷിച്ചിരിക്കുന്നത്.

45 കൊല്ലമായി നടക്കുന്ന ഈ സമരം ആയിരത്തിലധികം വർഷങ്ങളായി ഇസ്ലാമിക ലോകത്ത് വളർന്നു വന്ന സംസ്‍കാരത്തെയാണ് നശിപ്പിച്ചത്. ഇറാഖിലും സിറിയയിലുമായി നിലനിന്നിരുന്ന ബാബിലോണിയൻ മെസപ്പൊട്ടേമിയൻ സംസ്കാരങ്ങളുടെ അവശിഷ്ടങ്ങളെല്ലാം നശിച്ചിരിക്കുന്നു. ബിംബാരാധനയുടെ പേരിൽ നശിച്ചത് ബാമിയാൻ ബുദ്ധപ്രതിമകൾ മാത്രമല്ല, ഇസ്ലാം മത രൂപീകരണത്തിൽ പങ്ക് വഹിച്ചവരുടെയും ബന്ധുക്കളുടെയും ഖബറുകൾ പോലും സൗദിയിൽ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

പശ്ചിമേഷ്യ എങ്ങനെ ഇന്നത്തെ നിലയിൽ എത്തിപ്പെട്ടു എന്ന അന്വേഷണം പുസ്തക രൂപത്തിലാക്കിയ ലെബനീസ് പത്രപ്രവർത്തകയായ Kim Ghattas, ആ ചരിത്രം പറയുന്നതിനിടയിൽ ഈ സംഭവങ്ങളുടെ ഇടയിൽ പെട്ട് ജീവിതം ഹോമിക്കേണ്ടി വന്ന പലരുടെയും കഥ പറയുന്നുണ്ട്. അതിനോടൊപ്പം ഒരു ചോദ്യത്തിനുള്ള മറുപടിയും കൂടി അവർ പറയുന്നുണ്ട്. എന്തുകൊണ്ട് മുസ്ലിം സമൂഹത്തിൽ മിതവാദികൾ തീവ്രവാദത്തിനെതിരെ ശബ്ദമുയർത്തുന്നില്ല എന്ന ചോദ്യത്തിന്. ആ ചോദ്യം ചോദിക്കുന്ന പാശ്ചാത്യ സമൂഹം ഒരിക്കലും ഈ രാജ്യങ്ങളിലെ മിതവാദികളെ പിന്തുണച്ചിട്ടില്ല എന്നതാണ് സത്യം. സൗദി രാജകുമാരന്റെ ചെയ്തികളെ ചോദ്യം ചെയ്ത ജമാൽ ഖഷോഗി, ഇസ്താൻബുളിലെ സൗദി എംബസ്സിയിൽ കഷ്ണം കഷ്ണമായി അവസാനിച്ചിട്ടും അതിന് പിന്നിൽ നിന്നവരെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ അമേരിക്ക തയ്യാറായിട്ടില്ല.

ഈ കൊല്ലം വായിച്ചിട്ടുള്ളതിൽ ഏറ്റവും നല്ല നോൺ-ഫിക്ഷൻ പുസ്തകമാണ് Black Wave. 43 കൊല്ലം മുൻപ് നടന്ന ഒരു സമരം എടുത്ത് കൊണ്ടുപോയ സ്വാതന്ത്ര്യം തിരിച്ചെടുക്കാൻ ഇറാൻ ജനത ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, അവിടുന്നിങ്ങോട്ടുള്ള ചരിത്രം എല്ലാവരും അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ടതാണ്. വിശ്വാസം അധികാരത്തിനായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്ന എല്ലാ സമൂഹത്തിലും, അത് ഏത് മതത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമായാലും, അതിൽ നിന്നുയരുന്ന കൊടും വിപത്തുകളെ പറ്റിയുള്ള ഓർമപ്പെടുത്തലും കൂടിയാണീ പുസ്തകം.

# data[].attributes.body
‘A Whole Life’ is a novel from the Austrian author Robert Seethaler. The main protagonist Andreas Eggers lives in a remote mountainous village. He leads a relatively lonely existence and through his life, we see the transformation that the 20th century has brought to such rural communities - electrification, WWII and intrusion of modernization, like that of a Television set into the living rooms. The stoic Andreas sees everything around him in a matter-of-fact way, without too much emotion or not able to put too much words to his emotions. The story is focused on the dignity of a simple life and skims through the entire life of Andreas in a stoic manner, similar in nature to him. It is hard to say much more about the book without spoilers - the book could come across as a beautiful story leaving you with an ache or could leave you wishing for a bit more.

ഓസ്ട്രിയൻ എഴുത്തുകാരനായ Robert Seethaler-ടെ 2014-ൽ പുറത്തു വന്ന നോവലാണ് 'A Whole Life'. വിദൂരമായ ഒരു താഴ്വാര ഗ്രാമത്തിൽ താമസിക്കുന്ന ആന്ദ്രസ്സ് എഗ്ഗർ എന്ന കഥാനായകൻ. ഏകാന്തമായ ജീവിതം നയിക്കുന്ന ആന്ദ്രസ്സിലൂടെ നമ്മൾ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ അത്തരം ഗ്രാമീണ സമൂഹങ്ങളിൽ വന്ന മാറ്റങ്ങളിലൂടെ കടന്ന് പോകുകയാണ്. വൈദ്യുതീകരണം, രണ്ടാം ലോക മഹായുദ്ധം, ആധുനികതയുടെ കടന്ന് വരവ് - ഇതെല്ലാം അല്പം നിസ്സംഗതയോടെ ആന്ദ്രസ്സ് കാണുന്നു. അവിടവിടെയായി കൊച്ച് നോവുകൾ പകർന്ന് തന്ന് പോവുന്ന ലളിതമായ ഒരു നോവൽ.

ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റ കുറച്ചിലുകളെ (കൂടുതലും കുറച്ചിലുകളാണ്) നിർവികാരതയോടെ കാണുന്ന ആന്ദ്രസ്സിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിന്റെ ഭംഗിയും മേന്മയും ആണ് പുസ്തകത്തിന്റെ ഫോക്കസ്. 2016-ലെ മാൻ ബുക്കർ പ്രൈസ് ഷോർട് ലിസ്റ്റിൽ ഇടം പിടിച്ച നോവലാണിത്. അല്പം കൂടി എന്തൊക്കെയോ ആകാമായിരുന്നു എന്ന തോന്നലാണ് കഥ അവശേഷിപ്പിച്ചത്. ഭാഷയുടെ കസർത്തോ വിഷയത്തിന്റെ സങ്കീര്ണതയോ വേണമെന്നല്ല. കുറച്ച് നാൾ മുൻപ് വായിച്ച ഒരു ചെറിയ നോവലായിരുന്നു Claire Keegan-ന്റെ Foster. അതിലെ വിഷയവും ലളിതമാണ്. പക്ഷെ, ചില നിമിഷങ്ങൾ, ചില വരികൾ - അത് മനസ്സിൽ തട്ടുന്നത് പോലെ ഇവിടെ സംഭവിച്ചില്ല എന്ന് തോന്നി.

# data[].attributes.body
A pocket in the Arabian landscape is hardly the place where you expect to find a shining example of women empowerment and equality. When the whole region became more familiar to people around the world due to the horde of fanatics who stunned everyone with their cruelty and victory in armed conflicts, it seems that the story of a set of girls who defeated them in battle didn’t get enough coverage in the news. American writer Gayle Tzemach Lemmon brings us that story in her book 'The Daughters of Kobani'.

The Kurds are one of the largest stateless communities in the world, inhabiting a region spread across Turkey, Iran, Iraq and Syria. They have faced persecution from the rulers of all these countries over decades. Their struggle for an independent nation of their own is most notable in Turkey, led by an organization called Kurdistan Workers’ Party (PKK) founded by Abdullah Öcalan in 1978. At various times, their leaders including Öcalan had to go into exile in Iraq or Syria. It was Öcalan’s liberal principles around women’s equality and empowerment that paved the way for women to join the Kurds’ political organizations. A conflict with Bashar Azad’s forces in Syria led these women to take up arms in 2009 and they formed a group called YPJ, the women’s counterpart of the armed People Protection Group (YPG).

The militants of ISIS were heading to the Syrian town of Kobani in 2014 after ransacking the Yazidi area of Sinjar in Iraq. The males of Christian minority Yazidi community were killed and the women including children were taken as sex slaves. For the girls of YPJ, this was literally a battle of life and death (or a life worse than death). Since they could not find any other organized ground forces to take on the ISIS, the American military supported YPJ / YPG with aerial bombardment, overriding the opposition from the Turkish government. The defeat in the battle for Kobani was decisive for the militants. The YPJ / YPG cadres then pressed on to retake the city of Raqqa, the capital of the terrorists, leading to their ultimate fall. The book revolves around a few women leaders of the YPJ militia - their early life in a conservative society, their determination to bring forth a change, circumstances that led them to take up arms, and some hair-raising description of close combat that these young women had to engage in with their brutal enemy - the positive results of which were beneficial to the whole world.

Abdullah Öcalan was apprehended / kidnapped from Nairobi by CIA and Turkish secret service personnel in 1999. He has been in a prison on the island of Imrali ever since, being the solitary prisoner of that place for years on end at times. Öcalan was a believer in Marxist-Leninist principles originally but softened his stance later on after being influenced by the theories of American socialist political philosopher Murray Bookchin. This led Öcalan to espouse the idea of democratic self-organization, which is the basis of governance in the freed Kurdish regions in Syria where women play a major part in the administration.

The book is also a tragic reminder that the superpowers of the world don’t look far beyond their immediate political gains. Once the ISIS was defeated, America withdrew from the area. Turkey did not want an internationally recognized Kurdish region on their borders and swiftly launched an attack against the Kurds. America failed to help the very same people who had laid down their lives in a combined battle against a vicious enemy, and instead chose to turn a blind eye to their NATO ally’s aggression. Russia was no better, asking for the price of acceptance for Bashar Azad’s rule in return for any defense against the Turkish attack. The fate of the Kurds and their brave women is still uncertain at this point.

അറബ് ലോകത്തിന് നടുക്ക് സ്ത്രീ സമത്വവും സ്ത്രീ ശാക്തീകരണവും നടപ്പിലാക്കിയ ഒരു കൊച്ചു സമൂഹത്തിന്റെ ചരിത്രം. കഴിഞ്ഞ ദശാബ്ദം കണ്ട ഏറ്റവും ക്രൂരന്മാരായ ഒരു പറ്റം മതഭ്രാന്തന്മാരെ ചെറുത്ത് തോൽപിച്ച പെൺകുട്ടികളുടെ ധീരതയുടെ ചരിത്രം. വാർത്തകളിൽ വേണ്ടത്ര ഇടം പിടിക്കാതെ പോയ ആ  വിഷയമാണ് 'The Daughters of Kobani' എന്ന ഈ പുസ്തകത്തിൽ. അമേരിക്കക്കാരിയും ഇറാഖി കുർദ് വേരുകളുമുള്ള Gayle Tzemach Lemmon ആണ് ഇതെഴുതിയിരിയ്ക്കുന്നത്.

സ്വന്തമായി രാജ്യമില്ലാത്ത ഒരു ജനതയാണ് കുർദുകൾ. ടർക്കി, ഇറാൻ, ഇറാഖ്, സിറിയ എന്നിവിടങ്ങളിലെ അതിർത്തി പ്രദേശങ്ങളിലായി ജീവിക്കുന്ന ഇവർക്ക് ഈ രാജ്യങ്ങളിലെയെല്ലാം ഭരണകൂടങ്ങളുടെ അതിക്രമങ്ങൾ നേരിടേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്. അതിൽ സിറിയയിലെ കൊബാനി എന്ന പ്രദേശത്തെ ചുറ്റി പറ്റി 2014 - 2019 കാലയളവിൽ നടന്ന സംഭവങ്ങളാണ് ഇവിടെ വിഷയമാകുന്നത്.

സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് വേണ്ടി ടർക്കിയുമായി വർഷങ്ങളായി സമരം നടത്തുന്ന ഒരു സംഘടനയാണ് അബ്ദുള്ള ഒകാലൻ സ്ഥാപിച്ച കുർദിസ്താൻ പീപ്പിൾ പാർട്ടി (PKK). അവിടത്തെ ഭരണകൂടത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപെടാൻ സിറിയയിലേക്ക് കടന്ന ഇവരുടെ നേതാക്കൾക്ക് അവിടെയും ഇറാഖിലും അണികൾ ഉണ്ടായി. മാർക്സിസ്റ്റ്-ലെനിനിസ്റ്റ് ആശയങ്ങൾ പിന്തുടർന്നിരുന്ന ഒകാലൻ സ്ത്രീ ശാക്തീകരണത്തിൽ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ആളായിരുന്നു. അങ്ങനെ ഈ സംഘടനയിൽ സ്ത്രീകൾക്കും അംഗത്വം കിട്ടി. ബഷാർ അസദിന്റെ സൈന്യത്തിനെ നേരിടേണ്ടി വന്ന ഒരു അവസരത്തിലാണ് ഒകാലന്റെ ആശയങ്ങൾ പിന്തുടർന്നിരുന്ന സിറിയൻ കുർദുകൾക്കിടയിലുള്ള പെൺകുട്ടികൾ ആദ്യമായി സായുധ സമരത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്നത്. പീപ്പിൾ പ്രൊട്ടക്ഷൻ ഗ്രൂപ്പ് (YPG) എന്ന പേരിൽ തുടങ്ങിയ ഇവരുടെ സംഘടനയ്ക്ക് YPJ എന്ന പേരിൽ ഒരു സ്ത്രീ വിഭാഗം ഉണ്ടാക്കി.

സിൻജാർ പ്രവിശ്യയിലെ യസീദികളെ വംശഹത്യ ചെയ്ത് കൊബാനിയിലേക്ക് നീങ്ങിയ ഇസ്ലാമിക് സ്റ്റേറ്റ് തീവ്രവാദികളെ നേരിടുക എന്നത് അവിടത്തെ കുര്ദുകള്ക്ക് ജീവന്മരണ പ്രശ്നമായിരുന്നു. യസീദികളുടെ സ്ത്രീകളെയും പെൺകുട്ടികളെയും വില്പന ചരക്കാക്കിയ തീവ്രവാദികളുടെ കയ്യിൽ പെടുന്നതിൽ ഭേദം അവരോട് പൊരുതി മരിക്കുകയാണെന്ന് തീർച്ചപ്പെടുത്തിയ YPJ-യിലെ പെൺകുട്ടികൾ തീവ്രവാദികളെ ചെറുത്ത് തോൽപിച്ചു. ആ തോൽവി ഇസ്ലാമിക് സ്റ്റേറ്റിന്റെ പതനം കുറിച്ചു. ജീവൻ ബലികഴിച്ച് നിലത്തു നിന്ന് പോരാടാൻ ആ പ്രവിശ്യയിൽ അകെ കഴിവുള്ളത് ഇവർക്ക് മാത്രമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ അമേരിക്ക ഇവർക്ക് വ്യോമസേനയുടെ പിന്തുണ നൽകി. അതിൻ്റെ പിൻബലത്തിൽ YPJ / YPG പോരാളികൾ മാൻബിജ് പട്ടണവും ഒടുക്കം  ഇസ്ലാമിക് സ്റ്റേറ്റ് തലസ്ഥാനമായ രാഖയും മോചിപിപ്പിക്കുന്നതിൽ സുപ്രധാന പങ്ക് വഹിച്ചു. ആ യുദ്ധങ്ങളുടേയും അത് നയിച്ച സ്ത്രീ കമാൻഡർമാരുടെയും കഥയാണ് പ്രധാനമായും ഈ പുസ്തകത്തിൽ.

1999-ൽ നൈറോബിയിൽ വെച്ച് CIA-യും ടർക്കി രഹസ്യ സേന അംഗങ്ങളും കൂടി ഒകാലനെ ടർക്കിയിലേക്ക് തട്ടി കൊണ്ട് പോയി. കഴിഞ്ഞ 23 കൊല്ലമായി ഇമ്രാലി ദ്വീപിലെ ജയിലിലാണ് ഒകാലൻ. വര്ഷങ്ങളോളം ആ ദ്വീപിലെ ഏക തടവുകാരനായിരുന്നു അയാൾ. പിൽക്കാലത്ത് അമേരിക്കൻ സോഷ്യലിസ്റ്റ് ചിന്തകനായിരുന്ന Murray Bookchin-ന്റെ ആശയങ്ങളിൽ ആകൃഷ്ടനായ ഒകാലൻ സ്ത്രീകളെ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള ജനാധിപത്യ അധികാര വികേന്ദ്രീകരണത്തിന് പ്രാധാന്യം നല്കാൻ തുടങ്ങി. യുദ്ധശേഷം ഈ ആശയങ്ങളാണ് വടക്ക് കിഴക്കൻ സിറിയയിൽ കുർദുകൾ അവരുടെ സ്വയം ഭരണത്തിന് ആധാരമാക്കിയത്.

വൻശക്തികൾക്ക് അവരുടെ രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യങ്ങളെ കവിഞ്ഞ് മറ്റൊന്നുമില്ല എന്ന ദുഃഖസത്യം ഓര്മിപ്പിക്കലും കൂടിയാണ് ഈ പുസ്തകം. ഇസ്ലാമിക് സ്റ്റേറ്റിന്റെ പരാജയത്തോടെ അമേരിക്ക ആ പ്രവിശ്യകളിൽ നിന്ന് പിന്മാറി. അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിൽ അംഗീകാരമുള്ള കുർദുകളുടെ വളർച്ച ഭീഷണിയായി കണ്ട ടർക്കി ഇവർക്കെതിരെ ആക്രമണം അഴിച്ച് വിട്ടപ്പോൾ NATO സഖ്യകക്ഷിയെ എതിർക്കാൻ അമേരിക്ക മടിച്ചു. ടർക്കിയെ പ്രതിരോധിക്കാൻ വിലയായി റഷ്യ ചോദിച്ചത് അസദിന്റെ മേൽക്കോയ്മ അംഗീകരിക്കലാണ്. ചെകുത്താനും കടലിനും ഇടയിൽ പെട്ട് നിൽക്കുന്ന കുർദുകളുടെയും അവരുടെ ധീരരായ പെൺകുട്ടികളുടെയും ഭാവി ഇപ്പോഴും അനിശ്ചിതത്വത്തിലാണ്.

# data[].attributes.body
‘You Don’t Know What War Is’ is 12 year old Yeva Skalietska’s account of the first weeks of Russia’s war on Ukraine. She lived in the border town of Kharkiv with her granny. As happened to so many others, her life turned upside down - from celebrating her 12th birthday on Feb 14th 2022 to fearing for her life on Feb 24th, the day that the war started. The life of residents of Kharkiv were just like those in other places till it was filled with the sounds of bomb and missile explosions. Yeva flees with her granny to Western Ukraine, where she meets some Western journalists who help them to cross into Hungary and eventually to fly to Dublin.

The language is simple as should be expected of a 12 year old. What makes the book deep are the experiences that a typical 12 year old is not expected to have, for that matter a person of any age. When you see missiles flying towards your neighborhood, your decisions are in the form of a choice between staying above ground level and risk injury or going down to a cellar and risk being buried alive - a decision no one should have to make.

The last chapter of the book has notes from her friends, some of whom are still in Kharkiv - kids forced to live in a city reduced to rubbles. Yeva was among the lucky ones who found a path to a peaceful piece of land; a ‘luxury’ that would be denied to many.

I found the lack of involvement of her parents in her escape, both of whom are mentioned to be abroad, puzzling. There are no explanations about it, even as she looks to build a life in exile in Ireland.

12 വയസ്സുകാരിയായ Yeva Skalietska-യുടെ ഡയറിക്കുറിപ്പുകളാണ് 'You Don’t Know What War Is'. റഷ്യൻ അതിർത്തിയോട് അടുത്ത് കിടക്കുന്ന ഉക്രെയ്നിലെ ഹാർകിവ് (Kharkiv) എന്ന പട്ടണത്തിലാണ് മുത്തശ്ശിയോടൊപ്പം യേവ താമസിച്ചിരുന്നത്. 2022 ഫെബ്രുവരി 14-ന് സുഹൃത്തുക്കൾക്കൊപ്പം തൻ്റെ പന്ത്രണ്ടാം പിറന്നാൾ ആഘോഷിച്ച കുട്ടി. ഫെബ്രുവരി 24-ന് യുദ്ധം ആരംഭിക്കുന്നു. സാധാരണമായ ജീവിതം നയിച്ചിരുന്ന ആ പ്രദേശക്കാരുടെ  ദിവസങ്ങൾ മിസൈലുകളുടെയും ബോംബുകളുടെയും സ്ഫോടന ശബ്ദങ്ങളാൽ നിറയുന്നു. തൻ്റെ മുത്തശ്ശിയോടൊപ്പം ഉക്രൈനിലെ പടിഞ്ഞാറൻ ഭാഗത്തേക്ക് യാത്രചെയ്യുന്ന യേവ അവിടത്തെ ഒരു ഷെൽട്ടറിൽ വിദേശ പത്രപ്രവർത്തകരോട് സംസാരിക്കാൻ ഇടയായി. അവരുടെ സഹായത്തോടെ ആദ്യം ഹംഗറിയിലേക്കും പിന്നീട് അയർലണ്ടിലേക്കും. ആ പത്ര പ്രവർത്തകർ വഴിയാണ് യേവയെക്കുറിച്ചും അവളുടെ ഡയറിയെക്കുറിച്ചും കൂടുതൽ പേർ അറിയുന്നത്.

എഴുത്തിന് ഒരു 12 വയസ്സുകാരിയുടെ ഭാഷയുടെ ലാളിത്യമാണ്. മറ്റിടങ്ങളിലെ 12 വയസ്സുകാർക്ക് നേരിടേണ്ടി വരാത്ത അനുഭവങ്ങളാണ് അതിന് ആഴം കൊടുക്കുന്നത്. ചുറ്റിലും സ്ഫോടനങ്ങൾ നടക്കുമ്പോൾ വീട്ടിലെ മുറിയിൽ ഇരുന്ന് പരിക്ക് പറ്റുന്നതിനാണോ അതോ ബേസ്‌മെന്റിലെ അറയിൽ ഒരു പക്ഷെ വീട് തകർന്ന് ജീവനോടെ കുഴിച്ച് മൂടപ്പെടപ്പെടുന്നതിനാണോ കൂടുതൽ സാധ്യത എന്നോർത്ത് ഒരു തീരുമാനമെടുക്കേണ്ടി വരുന്ന തരത്തിലുള്ള അനുഭവങ്ങൾ. പുസ്തകത്തിന്റെ അവസാന ഭാഗത്ത് യേവയുടെ സഹപാഠികളുടെ കുറിപ്പുകളും ഉണ്ട്. അതിൽ ചിലർ ഇപ്പോഴും ഹാർകിവിൽ തന്നെയാണ് - തകർന്ന ഒരു പട്ടണത്തിൽ ജീവിച്ച് പോരുന്ന കുട്ടികൾ.

വളരെ ചെറിയ പുസ്തകമാണ് 'You Don’t Know What War Is'. രണ്ടര മണിക്കൂർ മാത്രം നീളമുള്ള ഓഡിയോ ബുക്ക്. അഭിനേത്രിയായ കീര നൈറ്റ്ലി ആണ് പുസ്തകത്തിലെ വരികൾക്ക് ശബ്ദം കൊടുത്തിരിക്കുന്നത്.

# data[].attributes.body
“Where they burn books, they will ultimately burn people also” - Heinrich Heine

Hugo Hamilton’s ‘The Pages’ is a novel that has stories in 3 layers. The main protagonist and narrator of the novel is a copy of ‘The Rebellion’, a novel published in 1924 by Austrian writer and journalist Joseph Roth. The narrator (copy of ‘The Rebellion’), tells us the story that is inside it - that of Andreas Pum, a World War I veteran, who became a street musician after losing one leg. Then it goes on to tell us about Joseph Roth himself, how he was pained by the rise of Nazism in Germany in those years and haunted by the mental illness of his wife Friederike (Friedl) Reichler. In 1933, German Student Union conducted a campaign to burn books opposed to the ideologies of Nazism. The burnt books included those written by Jewish, communist, socialist, anarchist, liberal, pacifist, and sexologist authors among others. This particular copy of Rebellion was saved from the inferno by a student at the university. When we start with ‘The Pages’, this copy is with Lena Knecht, the granddaughter of that student. The curiosity around the book’s journey and the mystery around the hand drawn map at the back of the book pushes Lena to travel to Germany. What she discovers there, interleaved with the previous two threads is how ‘The Pages’ is written.

The 3-layered narrative is an interesting choice of structure for the novel. I would say ‘interesting’ as opposed to ‘strange’ since it does not come between the stories and the reader (‘strange’ should be reserved for something like ‘If on a Winter's Night a Traveler’ by Italo Calvino, which is an altogether different beast). Hugo Hamilton mentioned in an interview that he was inspired by the real life story of the book that was saved from the book burning. While the German society of those years lapped up the propaganda peddled by the Nazi machinery, the voice of Joseph Roth was in a tiny minority. The fake news machinery in action was not very different from what we have around us these days and neither is the majority’s inclination to believe in it.

In the layer of the story set in the present, Lena runs into a Chechen man named Armin in Germany. He came to Germany as an orphan and a child refugee, running away from a brutal war, only to face Neo Nazis in the present day who pick on him for being a Muslim. The author is reminding us of the parallels in society, set apart by 100 years.

Hugo Hamilton is exhorting and lauding the act of resistance; as he rephrases Heinrich Heine’s quote in the author’s note at the end: “whenever they save a book from burning, they will end up saving human beings”.

---------------------------------------

“Where they burn books, they will ultimately burn people also” - Heinrich Heine

പത്രപ്രവർത്തകനും നോവലിസ്റ്റുമായിരുന്നു ഓസ്ട്രിയക്കാരനായ ജോസഫ് റോത്. ആസ്ട്രോ-ഹംഗേറിയൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ പതനത്തെ ആധാരമാക്കി 1932-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച Radetzky March ആണ് റോത്തിന്റെ പ്രസിദ്ധമായ പുസ്തകം. ജൂതനായിരുന്ന റോത്, ഹിറ്റ്ലർ അധികാരത്തിൽ വന്നതോടെ ജർമ്മനി വിട്ട് പാരീസിലേക്ക് പോയി. മദ്യപാനത്തിന് അടിമപ്പെട്ട് 1939-ൽ 44-ആം വയസ്സിലാണ് റോത് മരിക്കുന്നത്. ഒന്നാം ലോക മഹായുദ്ധത്തിൽ ഒരു കാൽ നഷ്ടപ്പെട്ട്, തിരിച്ച് വന്ന് തെരുവിൽ സംഗീതോപകരണം പ്രവർത്തിപ്പിക്കുന്ന ആൻഡ്രിയാസ് പും എന്നയാളുടെ കഥ പറയുന്ന റോത്തിന്റെ നോവലാണ് Rebellion. 1924-ൽ പുറത്തു വന്ന ഈ നോവലിന്റെ ഒന്നാം പതിപ്പിന്റെ ഒരു കോപ്പിയാണ് 'The Pages' എന്ന നോവലിലെ മുഖ്യ കഥാപാത്രം!

ജർമൻ വിദ്യാർത്ഥി സംഘടന 1933-ൽ ഒരു പുസ്തകം കത്തിക്കൽ സംരംഭം നടത്തി. ജർമൻ ദേശീയതക്കും സംസ്കാരത്തിനും എതിരായി നിലകൊള്ളുന്നു എന്ന് കണ്ട എഴുത്തുകാരുടെ പുസ്തകങ്ങളെല്ലാം തീയിൽ എറിയപ്പെട്ടു. ഇടത് രാഷ്ട്രീയം, ജനാധിപത്യം, ജൂത സംസ്കാരം തുടങ്ങിയവയെ പിന്തുണക്കുന്നു എന്ന് തോന്നിയ പുസ്തകങ്ങൾ ഇക്കൂട്ടത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. 'The Pages' എന്ന നോവലിലെ മുഖ്യ കഥാപാത്രമായ Rebellion-ന്റെ കോപ്പി ഒരു പ്രൊഫസർ അയാളുടെ വിദ്യാർത്ഥി വഴി ഒളിച്ച് കടത്തി തീയിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുന്നു.

മൂന്ന് തലങ്ങളിലാണ് ഈ നോവൽ മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്. കഥ തുടങ്ങുന്നിടത്ത് നൂറ് വർഷത്തോളമിപ്പുറത്ത് പുസ്തകം ഇരിക്കുന്നത് അന്ന് രക്ഷപ്പെടുത്തിയ വിദ്യാർത്ഥിയുടെ പേരക്കുട്ടിയായ ലീനയുടെ കയ്യിലാണ്. പുസ്തകം രക്ഷപ്പെടുത്തിയതിനെ കുറിച്ചും, അതിനു പുറകിൽ ആരോ വരച്ച് വെച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു മാപ്പിൽ കാണുന്ന സ്ഥലത്തെ കുറിച്ചും കൂടുതൽ അറിയാനായി ലീന അമേരിക്കയിൽ നിന്ന് ജർമനിയിലേക്ക് പോകുന്നു. അവിടെ വെച്ച് ചെചെൻ വംശജനായ ആർമിൻ എന്നയാളെ പരിചയപ്പെടുന്നു. ഇതെല്ലാം നമ്മളോട് വിവരിക്കുന്നത് Rebellion-ന്റെ കോപ്പിയാണ്. അതിനൊപ്പം തന്നെ തൻ്റെ കഥാകൃത്തായ ജോസഫ് റോത്തിന്റെ ജീവിതത്തെ കുറിച്ചും ആ പുസ്തകം പറയുന്നു. ഒരു വശത്ത് നാസിസത്തിൻ്റെ വളർച്ചയും, മറുവശത്ത് തൻ്റെ ഭാര്യ Friederike-ന്റെ മാനസികനാരോഗ്യവും കലുഷിതമാക്കുന്ന റോത്തിന്റെ ജീവിതം. ഈ രണ്ട് കഥകൾക്ക് പുറമെ തൻ്റെ താളുകളിലെ  കഥ എന്ന നിലയിൽ Rebellion എന്ന നോവലിലെ ആൻഡ്രിയാസ് പും-ന്റെ കഥയും പുസ്തകം പങ്കുവെക്കുന്നുണ്ട്.

എന്താണ് ഈ മൂന്ന് കഥകളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം? എന്തിനായിരിക്കും നോവലിസ്റ്റ് Hugo Hamilton ഇത്തരമൊരു ഘടന തിരഞ്ഞെടുത്തത്? തൻ്റെ അമ്മാവന്റെ വീട്ടിൽ നാസികളിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുത്തിയ ജോസഫ് റോത്തിന്റെ ഒരു പുസ്തകം കണ്ടതിൽ നിന്നാണ് ഈ നോവലിനുള്ള ആശയം കിട്ടിയതെന്ന് അദ്ദേഹം ഒരു അഭിമുഖത്തിൽ പറയുന്നുണ്ട്. ആ കാലത്തെ സമൂഹത്തിന്റെ അവസ്ഥ ഒരു നൂറ് വർഷത്തിനപ്പുറം ആവർത്തിക്കുന്നു എന്നും. ലീന കണ്ടുമുട്ടുന്ന ആർമിൻ, കുട്ടിക്കാലത്ത് ചെചെൻ യുദ്ധത്തിൽ അനാഥനായി ജർമനിയിൽ എത്തിയ ആളാണ്. മുസ്ലിം ആണെന്ന പേരിൽ ആ നാട്ടിലും അയാൾക്ക് നിയോ നാസികളിൽ നിന്ന് അക്രമം നേരിടേണ്ടി വരുന്നുണ്ട്. ലോക മഹായുദ്ധകാലത്തെ പോലെ വീണ്ടും കുറെ അഭയാർത്ഥികൾ. നാശത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ഇത്തരം പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാനോ അറിഞ്ഞെന്ന് നടിക്കാനോ മടിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിൽ ആണ് ജോസഫ് റോത്ത് അതിനെതിരെ എഴുതുന്നത്. അത്തരം വ്യക്തികൾക്ക് ഇന്നുമുള്ള പ്രാധാന്യം എഴുത്തുകാരൻ ഊന്നി പറയുന്നതാവണം, അവരുടെ കൃതികളെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടതിന്റെയും.

പുസ്തകത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ എഴുത്തുകാരന്റെ കുറിപ്പിൽ Heinrich Heine-ന്റെ വാക്കുകളെ മറ്റൊരു രീതിയിൽ പറയുന്നുണ്ട്: “whenever they save a book from burning, they will end up saving human beings”.

# data[].attributes.body
I was having lunch with my colleagues at the office cafeteria one day. A news item was being shown on the TV with 4 different people interpreting the content in four different Sign Languages. They were surprised the fact that there was more than one Sign Language. I was in the same boat as them, till I read the novel ‘True Biz’ by Sara Nović.

The story is set in a school called River Valley School for Deaf in Ohio, USA and revolves around a 13 year old girl called Charlie, the headmistress of that school February and a boy named Austin. It deals with the struggles of deaf children as they adapt to the challenges in their life. The situations are complicated by parents who struggle to empathize with them or when those parents have different approaches to the problem because one can hear while the other cannot. Those emotional struggles are well framed in this novel.

The author Sara Nović is deaf herself. She is an activist for the rights of deaf and other disadvantaged people. Her activism and rage against the injustices suffered by the deaf community comes through very loudly in the story. She throws a lot of light on the history of discrimination against deaf people, starting all the way from Alexander Graham Bell and his misguided notions based on Eugenics. The true life incidents of faulty cochlear implants made by Advanced Bionics causing violent shocks makes a fictionalized appearance here as well. I have a feeling that those readers of historical fiction and those who mix non-fiction into their list are more likely to appreciate the book than pure fiction readers.

There was a lot of new information for me in this novel. The one that will likely stay with me the longest is the notion of Earth (thought of as Ear-th) as a planet for those who could hear. Apparently the deaf people long for an ‘Eye-th’ where information exchange is primarily visual and not auditory.

sexual orientation എന്നത് നമ്മുടെ ജീവശാസ്ത്രപരമായ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്നും ഭൂരിപക്ഷത്തിൽ നിന്നുള്ള വ്യതിയാനം ഒരു വൈകല്യം അല്ലെന്നും കുറച്ചെങ്കിലും ഇന്ന് അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. ബധിരതയെ എന്ത്കൊണ്ട് ഇതേ പോലെ കണക്കാക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല എന്നതാണ് ഈ നോവൽ ഉയർത്തുന്ന ചോദ്യം. ബധിരർക്ക് അവരുടേതായ ഒരു ഭാഷയുണ്ട് (sign language). ചികിത്സിച്ച് മാറ്റേണ്ട ഒരു അസുഖമായി ബധിരതയെ കാണാതെ, മറ്റൊരു ഭാഷ 'സംസാരിക്കുന്ന', അവരുടേതായ സംസ്കാരമുള്ള ആളുകളായി ബധിരരെ എന്ത് കൊണ്ട് കാണാൻ കഴിയില്ല?

അമേരിക്കയിലെ ഒഹായോ (Ohio) സംസ്ഥാനത്തെ River Valley School of Deaf (RVSD)-ൽ ആണ് കഥ നടക്കുന്നത്. സാധാരണ സ്കൂളിൽ നിന്ന് അവിടെ പഠിക്കാൻ എത്തുന്ന ചാർളി എന്ന പെൺകുട്ടി, അവിടത്തെ പ്രധാനാധ്യാപിക ഫെബ്രുവരി, അവിടെ പഠിക്കുന്ന ഓസ്റ്റിൻ എന്ന പയ്യൻ - ഇവരാണ് പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങൾ. മാതാപിതാക്കളും കുട്ടികളും തമ്മിലുള്ള പാരസ്‌പര്യമാണ് (interactions) കഥയുടെ ഭൂരിഭാഗവും. കേൾവി ശക്തിയുള്ള മാതാപിതാക്കളും ബധിരയായ കുട്ടിയും തമ്മിലുള്ള പാരസ്‌പര്യം, മാതാപിതാക്കളിൽ ഒരാൾക്ക്  കേൾവി ഉണ്ടാകുകയും മറ്റെയാൾക്ക് ഇല്ലാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ കുട്ടിയുടെ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളോട് അവരുടെ സമീപനത്തിലെ വ്യത്യാസങ്ങൾ അങ്ങനെ സങ്കീർണമായ വികാരങ്ങളെ വിശകലനം ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ് നോവലിന്റെ പ്രത്യേകത.

നോവൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നത് ക്രോയേഷ്യൻ വംശജയും ബധിരയുമായ സാറാ നോവിച് ആണ്. യുഗോസ്ലാവിയൻ ആഭ്യന്തര യുദ്ധത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലുള്ള Girl At War ആണ് അവരുടെ ആദ്യ നോവൽ. ബധിരരുടെ അവകാശങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കുന്ന അവരുടെ രാഷ്ട്രീയം ശക്തിയോടെ, അരിശത്തോടെ True Biz-ൽ ശബ്ദിക്കുന്നുണ്ട്. ചരിത്ര സംഭവങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ നടക്കുന്ന കഥയല്ലാത്തത് കൊണ്ട് ചാരിത്രാഖ്യായിക (historical fiction) എന്ന് വിളിക്കാൻ പറ്റില്ല. പക്ഷെ കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെയും അല്ലാതെയും ബധിരർക്കെതിരെയുള്ള വിവേചനത്തിൻ്റെ ചരിത്രം കഥയിലുടനീളം ഉണ്ട്. ചില വിക്കിപീഡിയ പേജുകളുടെ ഭാഗങ്ങൾ നോവലിനിടക്ക് ഉണ്ട് എന്ന് പറയുമ്പോൾ ആ ചരിത്രം വിളിച്ച് പറയാനുള്ള എഴുത്തുകാരിയുടെ ആവേശം ഊഹിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ. സ്കൂൾ പ്രധാനാധ്യാപിക ഫെബ്രുവരി മറ്റൊരു സ്ത്രീയെ വിവാഹം കഴിച്ച വ്യക്തിയാണ്. കഥയിൽ സ്വവർഗ്ഗസ്നേഹത്തിനെ കുറിച്ച് പ്രത്യക്ഷമായി പറയുന്നില്ലെങ്കിലും അങ്ങനെയൊരു കഥാപാത്രത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുക്കൽ സമൂഹത്തിലെ ന്യൂനപക്ഷത്തിൻ്റെ കൂടെ നിൽക്കാനുള്ള ഉറച്ച ബോധ്യത്തിൽ നിന്ന് വന്നതായിരിക്കണം.

തങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന cochlear implant-കൾക്ക് (ചെവിയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് ശസ്ത്രക്രിയ വഴി വെക്കുന്ന ഒരു ഉപകരണം) തകരാറുകൾ ഉണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും 3 കൊല്ലത്തോളം അത് വിറ്റ Advanced Bionics എന്ന കമ്പനിയാണ് കഥയിലെ ഒരു വില്ലൻ. ടെലിഫോൺ കണ്ടുപിടിച്ച പ്രശസ്ത ശാസ്ത്രജ്ഞനായ അലക്സാണ്ടർ ഗ്രഹാം ബെൽ ആണ് മറ്റൊരാൾ. ബധിരതയെ കുറിച്ച് ഗവേഷണം നടത്തിയിരുന്ന ബെൽ, നിർഭാഗ്യവശാൽ eugenics എന്നൊരു അശാസ്ത്രീയ ആശയത്തിന്റെ വക്താവായിരുന്നു. ഹിറ്റ്ലറുടെ 'racial purity' ആശയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ഘടകങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് eugenics. ഇവരോടും ഇവരുടെ ആശയങ്ങളോടും സമരം ചെയ്യുന്ന കുട്ടികളുടെ കൂടെ, സമര ചരിത്രമായി അമേരിക്കൻ അനാർക്കിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനവും കഥയിൽ ഇടം പിടിക്കുന്നുണ്ട്.

നോവലിൽ കൗതുകകരമായ ഒരു സങ്കൽപം കണ്ടു. ഭൂമിയുടെ പേര് എന്നെങ്കിലും Ear-th എന്ന് ആലോചിച്ച് നോക്കിയിട്ടുണ്ടോ? അതായത് കേൾക്കുന്നവരുടെ ഗ്രഹം. അപ്പോൾ കേൾക്കാത്തവർക്കായി ഒരു ഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ എന്തായിരിക്കും അതിൻ്റെ പേര്? Eye-th! ഈ സങ്കൽപം ബധിരരുടെ സംസ്കാരത്തിന്റെ ഭാഗമാണത്രെ.

ചരിത്രം ഇഷ്ടമുള്ള വിഷയമായത് കൊണ്ട് ഈ നോവൽ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. ഫിക്ഷനും നോൺ-ഫിക്ഷനും തമ്മിലുള്ള അതിർവരമ്പുകൾ ലംഘിക്കുന്നു എന്ന് തോന്നാവുന്ന നോവൽ, ചരിത്രത്തോട് സ്നേഹമില്ലാത്തവരെ, അല്ലെങ്കിൽ നോൺ-ഫിക്ഷൻ തീരെ വായിക്കാത്തവരെ മുഷിപ്പിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.

# data[].attributes.body
Claire Keegan എന്ന ഐറിഷ് എഴുത്തുകാരിയെ പരിചയപ്പെടുത്തിയത് അജിത് (Ajith Kunnath) ആണ്, Foster എന്ന പുസ്തകത്തെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞത് അഭിലാഷും (Abhilash Melethil). ഓഡിയോ ബുക്ക് രൂപത്തിൽ ഒന്നര മണിക്കൂർ ദൈർഘ്യം ഉള്ള ഒരു നോവെല്ലയാണ് Foster (പ്രിന്റ് രൂപത്തിൽ നൂറിൽ താഴെ പേജുകൾ). അയർലണ്ടിലെ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ നടക്കുന്ന കഥയിൽ ഒരു കൊച്ചു പെൺകുട്ടിയാണ് നായിക. അവളുടെ അമ്മയുടെ പ്രസവം അടുത്തിരിക്കുന്നത് മൂലം ആ കുട്ടിയെ പരിചയത്തിൽ പെട്ട ഒരു വീട്ടിലേക്ക് താമസിക്കാൻ അയക്കുകയാണ്. ഈ രണ്ട് വീടുകളും തമ്മിലുള്ള അന്തരവും, അതിലൂടെ മുതിർന്നവരുടെ സ്വഭാവത്തിലുള്ള വൈവിധ്യങ്ങളും, കാണുകയും കേൾക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ആ കുട്ടിയുടെ വികാരങ്ങളാണ് കഥയിൽ.

വളരെ ലളിതമായ കഥയുടെ ഹൈലൈറ്റ് മാനുഷിക വികാരങ്ങൾ അടയാളപ്പെടുത്താൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഭാഷയുടെ ഭംഗിയാണ്. പുതിയ വീട്ടിലെ അപരിചിതമായ രീതികൾ കാണുന്ന കുട്ടി പറയുന്നുണ്ട് "I want the things that I don't understand to be how they are” (കേട്ട ഓർമയിൽ നിന്ന്, യഥാർത്ഥ വരിക്ക് അല്പം മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാവാം). മുതിർന്നവരുടെ ലോകത്തിലെ മനസ്സിലാവാത്ത കാര്യങ്ങളിലും, അവയുടെ പരിചിതത്വത്തിൽ സമാധാനം കണ്ടെത്തുന്ന കുട്ടികളുടെ മനസ്സിനെ ആ ഒറ്റ വരി നമ്മളിൽ കുറിച്ചിടും. “My mum doesn’t know if it is a boy or a girl, neither of which she wants” എന്ന് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ വീട്ടിലെ ദാരിദ്ര്യവും, ഭക്ഷണം കൊടുക്കേണ്ട മറ്റൊരു വായ വരുന്നതിലെ ആധിയും, കുട്ടികളെ വേണ്ടെന്ന് വെക്കാൻ സമ്മതിക്കാതിരിക്കുന്ന വിശ്വാസവും കൂടി നമ്മുടെ മനസ്സിലേക്ക് വരും.

Netflix-ൽ "Anne of Green Gables"-നെ ആധാരമാക്കി നിർമിച്ച "Anne with an E" എന്നൊരു സീരീസ് ഉണ്ട്. ഈ പുസ്തകം വായിച്ചപ്പോൾ അതിലെ ചില രംഗങ്ങളാണ് മനസ്സിൽ വന്നത്. എഴുത്തിന്റെ ഭംഗി പല രംഗങ്ങളെയും  ഭാവനയിൽ കാണിച്ചതാവാം, അല്ലെങ്കിൽ ആ സീരിസിലെ ചില എപ്പിസോഡുകൾ കണ്ടത് കൊണ്ട് അത് മനസ്സിലേക്ക് വന്നതാവാം. ന്യൂയോർക്കർ മാസികയിൽ വന്ന കഥ വിപുലീകരിച്ചാണ് ഈ നോവെല്ല പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇത് ഒരു സിനിമയായി ഇക്കൊല്ലം ഇറങ്ങും എന്നും കാണുന്നു

# data[].attributes.headline
ഭാരതിയാർ എന്നറിയപ്പെ

# data[].attributes.body
ഭാരതിയാർ എന്നറിയപ്പെടുന്ന സുബ്രഹ്മണ്യ ഭാരതി. തൻ്റെ എഴുത്തുകൾ പ്രശസ്തമാവുന്നത് കാണാതെ 39-ആം വയസ്സിൽ ദാരിദ്ര്യത്തിന് നടുവിൽ മരിച്ചു. ഇന്ത്യക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടുന്നത് പിന്നെയും 25 കൊല്ലം കഴിഞ്ഞാണ്. ആ സമയത്തിനിടയിൽ തമിഴ് യുവാക്കളെ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിലേക്ക് ആവേശത്തോടെ നയിച്ചത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതകളാണ്. തമിഴ് സിനിമയിൽ ശബ്ദം വന്നുതുടങ്ങിയതോടെ ആ കവിതകൾ പാട്ടുകളാവാൻ തുടങ്ങി. ആ സിനിമകൾ ലാഭമുണ്ടാക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെ ഭാരതിയുടെ കവിതകളുടെ ഉടമസ്ഥത ആർക്കെന്ന ചോദ്യം ഉയർന്നു. അതിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള സംഭവങ്ങളാണ് "Who Owns that Song? The Battle for Subramania Bharati's Copyright" എന്ന ഈ പുസ്തകത്തിൽ.

ഭാരതിയുടെ മരണശേഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ അര്‍ദ്ധസഹോദരൻ വിശ്വനാഥനാണ് പല പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളിലും കയ്യെഴുത്തു പ്രതികളിലുമായി കിടന്നിരുന്ന എഴുത്തുകളെ ചിട്ടപ്പെടുത്തി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്. അതിനായി ഭാരതിയുടെ ഭാര്യ ചെല്ലമ്മാളിൽ നിന്ന് പകര്‍പ്പവകാശം ഒരു ചെറിയ തുകയ്ക്ക് വാങ്ങിയിരുന്നു. പിന്നീട് AVM സ്റ്റുഡിയോ സ്ഥാപിച്ച A.V. മെയ്യപ്പൻ ഈ കവിതകളെ ദൃശ്യ ശ്രാവ്യ മാധ്യമങ്ങളിലേക്ക് പകർത്താനുള്ള അവകാശം വിശ്വനാഥനിൽ നിന്ന് വാങ്ങി. തന്റേതല്ലാത്ത സിനിമകളിൽ ഈ പാട്ടുകൾ ഉപയോഗിക്കപ്പെടാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ മെയ്യപ്പൻ കേസ് കൊടുത്തു. എന്നാൽ ആ കേസോടു കൂടി തമിഴ് മക്കൾക്ക് സ്വന്തമായ മഹാകവിയെ സ്വകാര്യ വ്യക്തികൾ കയ്യടക്കി വെച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന ആരോപണം ശക്തമായി. ആ ജനവികാരമാണ് അന്നത്തെ തമിഴ് നാട് ഭരണകൂടത്തെ 1949-ൽ ഈ കൃതികളെ  ദേശസാൽക്കരിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. ഒരു ഭരണകൂടം ഒരു വ്യക്തിയുടെ എഴുത്തുകൾ വിലക്ക് വാങ്ങുന്നത് ആദ്യമായിട്ടായിരിക്കണം. അതുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ, ഗാന്ധിജിയുടെ എഴുത്തുകൾ 2009-ലും ടാഗോറിന്റേത് 2002-ലുമാണ് പകർപ്പവകാശത്തിന് വെളിയിൽ വരുന്നത്. നെഹ്രുവിന്റെ എഴുത്തുകൾ 2024-ലാണ് ആ നിലയിലെത്തുക. തമിഴ്‌നാട്ടിലെ ഭാഷാപരമായ വ്യക്തിത്വ വികാരം ശക്തമാക്കാൻ കാരണമായ ആദ്യത്തെ സംഭവമായിരിക്കണം ഭാരതിയുടെ എഴുത്തുകളുടെ അവകാശത്തർക്കം.

150 പേജുള്ള ചെറിയ പുസ്തകമാണിത്. ഭാഷാ ഗവേഷകനായ A.R. വെങ്കടാചലപതി, തൻ്റെ അക്കാഡമിക് പേപ്പറിനെ വിപുലീകരിച്ചാണ് ഈ പുസ്തകം എഴുതിയത്. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനോടടുപ്പിച്ച കാലത്തെ തമിഴ് രാഷ്ട്രീയത്തിനെപ്പറ്റിയും വ്യക്തിത്വങ്ങളെ പറ്റിയും ഒരു ചെറിയ രൂപം നല്കുന്ന ഒരു പുസ്തകം.

കോയമ്പത്തൂരിൽ ഒരു ബന്ധുവീടുണ്ട് എനിക്ക്. അവിടേക്ക് പോകുമ്പോൾ ഒരു പ്രധാന നിരത്തിൽ നിന്ന് തിരിയേണ്ടിടത്തെ ലാൻഡ്മാർക്കാണ് അവിനാശലിംഗം ഹോം സയൻസ് കോളേജ്. വർഷങ്ങളോളം അതിന് മുന്നിലൂടെ പോയിട്ടും ആ സ്ഥാപനത്തിന് പിന്നിലെ ചരിത്രമൊന്നും അറിവില്ലായിരുന്നു. ആ കോളേജ് സ്ഥാപിച്ചത് ആദ്യ തമിഴ്നാട് മന്ത്രിസഭയിലെ വിദ്യാഭ്യാസ മന്ത്രിയായിരുന്ന അവിനാശലിംഗം ചെട്ടിയാർ തുടങ്ങി വെച്ച സംഘടനയാണെന്ന് ഈ പുസ്തകത്തിലൂടെയാണ് അറിഞ്ഞത്. താൻ ആദ്യമായി തുടങ്ങിയ വിദ്യാലയത്തിൽ ആദ്യ വിദ്യാർത്ഥിയായി ഒരു ദളിത് കുട്ടിയെ ചേർത്ത വ്യക്തിയാണ് അവിനാശലിംഗം. അത് പോലെ ഈ സമരത്തിൽ ഇടപെട്ട CPI നേതാവ് ജീവാനന്ദം, തമിഴ് നാടക രംഗത്തെ അതികായനായ T.K. ഷണ്മുഖം എന്നിവരെയൊക്കെ കുറിച്ച് കേൾക്കുന്നത് ആദ്യമായിട്ടാണ്. തൻ്റെ രണ്ട് പല്ല് എടുത്ത് കളഞ്ഞു വൃദ്ധയായ 'അവൈയ്യാർ' ആയി അഭിനയിച്ച ഷണ്മുഖം 'അവ്വൈ ഷണ്മുഖം' എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്നുവത്രെ.

ആ നിരത്തിൽ നിന്ന് അവിനാശലിംഗം കോളേജ് എന്ന അടയാളം വെച്ച് തിരിയുമ്പോൾ, വിപ്ലവകാരിയായ ഒരു കവിയേയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതികളെ ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിച്ച കുറെ ആളുകളെയും കുറിച്ച് ഇനി ഓർക്കും.

# data[].attributes.body
I went on a trip to Thailand a few months ago. It was a bit of a surprise that the fee for on-arrival visa needs to be paid in cash at the airport. Not only that, one has to hold up notes to show that they have brought enough money to cover the expenses in that country to get the visa! You also have to use cash in most of the shops there. In spite of all this, they charge a substantial fee for ATM withdrawal - 250 Baht each time. I had heard that Thailand is a cash economy, but failed to appreciate the extent of it till I landed there. Demonetization and covid has reduced the use of cash in India quite a lot. Thus the two countries stand in stark contrast. It is against the backdrop of this experience that I picked up Brett Scott's 'Cloudmoney: Cash, Cards, Crypto, and the War for Our Wallets'.

The book starts by examining the premise that digital payment methods are primarily for the convenience of consumers. It is probably a less understood aspect that cash is bothersome for big private enterprises due to its opacity. In addition to the hurdles that they pose for automation, cash hinders these companies’ ability to observe our spending habits. If their ability to monitor and influence our interactions on the Internet has to extend to financial transactions, the use of cash has to be reduced. The opening chapters of the book take a fresh look at the concept of money and the private sector's war against cash.

Cash transactions and digital money transactions are generally taken to have the same nature. But there are some important differences between the two. The value of a paper note is guaranteed by the government. But cards and digital payment systems have a private intermediary. Our ability to spend our money hinges on their agreement to support that. Their policies and technology (and its defects) can influence or control our financial exchanges. As ATMs and bank branches are declining in number, it is worth remembering one more facet of this. When people suspect that a bank is in failing health, they tend to withdraw the money deposited there as the full deposit amount is not typically insured against such circumstances. This is not an option in a fully digital monetary system and thus there is a declining physical control for individuals over their own savings.

The last chapters of the book deal with the efforts to bring about a new economic system. The concept of a decentralized economy outside the control of governments was put forward in a  paper published in 2008 by a person (or a group of people) under the pseudonym 'Satoshi Nakamoto'. Blockchain and Bitcoin traces their origin to that paper. The evolution of those ideas and the politics behind them are covered in the final sections of the book. In the eyes of those on the Right, such a decentralized economy provides a free market devoid of control by governments. In the view of those on the left, it provides a way to break the monopoly of large private giants on the financial markets. The contradictions between these concepts and how these systems are coming to be used by financial giants are an interesting read. As a caveat, these sections of the book may be a little difficult to grasp for those without an Information Technology background.

The book also talks about some potentially lesser known historical aspects of money. It is generally believed that the concept of money arose out of desire to solve the inflexibilities of the Barter system. However, at least in some societies, money is said to have come about from the compulsions of colonialism. There was a need for workers in colonies, to work on plantations and mines. However, the indigenous people largely worked on their own parcels of land and were self reliant. To force such people into plantation work, the colonial authorities came up with the notion of tax that could only be paid cash and not in terms of produce. The only way for people to earn cash was to work on the plantations. It is said that the concept of money was introduced in African societies in such a manner.

It is an interesting book about a very fundamental concept in our societies and the changes that are happening around it.

കുറച്ച് മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപ് തായ്‌ലൻഡിലേക്ക് ഒരു യാത്ര പോയി. അവിടെ ചെന്നിറങ്ങുന്നവർക്ക് കിട്ടുന്ന വിസയുടെ ഫീസ്, നോട്ടുകളായി കൊടുക്കണം (കാർഡ് ഉപയോഗിക്കാൻ പറ്റില്ല). എന്ന് മാത്രമല്ല ആ രാജ്യത്തെ ചിലവ് വഹിക്കാൻ നമ്മൾ പൈസ കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് നോട്ടുകൾ പൊക്കി പിടിച്ച് കാണിക്കുകയും വേണം! അവിടത്തെ ചെറിയ കടകളിൽ എല്ലാം പൈസ തന്നെ കൊടുക്കണം. എന്നാൽ ഇതിനായി ATM-ൽ നിന്ന് പൈസ എടുക്കുമ്പോളോ - ഓരോ തവണയും പൈസ എടുക്കുന്നതിന് 250 ബാത് (Baht) ഫീസ് ചാർജ് ചെയ്യും. തായ്‌ലൻഡ് ഒരു 'കാഷ് എക്കണോമി' രാജ്യമാണെന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അതിൻ്റെ അളവ് അവിടെ ചെന്നപ്പോഴാണ് പൂർണമായി ബോധ്യപ്പെട്ടത്. നോട്ട് നിരോധനവും കോവിഡും ഇന്ത്യയിലെ നോട്ടുപയോഗത്തിൽ കുറവ് വരുത്തിയിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനെ ഒരു സ്ഥലത്തു നിന്ന് തായ്‌ലൻഡ് പോലൊരു രാജ്യത്തേക്ക് പോകുമ്പോഴാണ് ഈ സാഹചര്യങ്ങളുടെ വ്യത്യാസം ശരിക്ക് അനുഭവപ്പെടുക. ഈ അനുഭവത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് Brett Scott-ന്റെ 'Cloudmoney: Cash, Cards, Crypto, and the War for Our Wallets' എന്ന പുസ്തകം വായിക്കുന്നത്.

കാർഡും Paytm, GPay തുടങ്ങിയ സംവിധാനങ്ങളും നമ്മുടെ സൗകര്യത്തിന് വേണ്ടിയാണോ എന്നതാണ് പുസ്തകത്തിന്റെ തുടക്കത്തിലുള്ള ചോദ്യം. നോട്ടുകൾ അലോസരപ്പെടുത്തുന്നത് നമ്മളെ അല്ല, മറിച്ച് സ്വകാര്യ കമ്പനികളെയാണ് എന്നുള്ളതാണ് വസ്തുത. നോട്ടുകൾ ഉപയോഗിച്ചുള്ള നമ്മുടെ വ്യയപ്രക്രിയകൾ അവരുടെ നിരീക്ഷണത്തിന് വെളിയിലാണ്. ഇന്റർനെറ്റിലെ നമ്മുടെ ഇടപെടലുകളെ നിരീക്ഷിക്കാനും സ്വാധീനം ചെലുത്താനുമുള്ള കഴിവ് ധനവിനിമയത്തിലേക്കും വ്യാപിപ്പിക്കണമെങ്കിൽ നോട്ടുകളുടെ ഉപയോഗം കുറച്ചേ പറ്റൂ. ധനം എന്ന ആശയത്തിന്റെ തുടക്കവും നോട്ടുകൾക്കെതിരായുള്ള സ്വകാര്യമേഖലയുടെ യുദ്ധവുമാണ് പുസ്തകത്തിന്റെ തുടക്കത്തിലെ അധ്യായങ്ങൾ.

നോട്ടുകൾക്കും ഡിജിറ്റൽ സാങ്കേതിക വിദ്യവഴി സാധ്യമാകുന്ന കൊടുക്കൽ വാങ്ങലുകൾക്കും ഒരേ സ്വഭാവമാണ് എന്നാണ് നമുക്ക് പൊതുവെ ഉള്ള തോന്നൽ. എന്നാൽ ഇവ രണ്ടും തമ്മിൽ കാതലായ വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ട്. നോട്ടുകളുടെ മൂല്യം ഗവണ്മെന്റ് ഉറപ്പ് തരുന്ന ഒന്നാണ്. പക്ഷെ കാർഡിലും ഡിജിറ്റൽ സംവിധാനങ്ങളിലും ഒരു സ്വകാര്യ ഇടനിലക്കാരൻ ഉണ്ട്. അവരുടെ കൂടെ സമ്മതത്തിലൂടെ മാത്രമേ നമുക്ക് നമ്മുടെ പണം ചിലവഴിക്കാൻ കഴിയുകയുള്ളൂ. അവരുടെ നയങ്ങൾക്കും സാങ്കേതിക വിദ്യക്കും (അതിലെ തകരാറുകൾക്കും) നമ്മുടെ ധനവിനിമയത്തെ സ്വാധീനിക്കാനോ നിയന്ത്രിക്കാനോ കഴിയും. ATM-കളും ബാങ്ക് ബ്രാഞ്ചുകളും കുറയുന്ന ഈ കാലത്ത് മറ്റൊന്ന് കൂടി ഓർക്കാനുണ്ട്. ഒരു ബാങ്ക് തകർച്ചയുടെ വക്കിലാണ് എന്ന് കേട്ടാൽ, അവിടെ നിക്ഷേപിച്ച പൈസ മുഴുവൻ നമുക്ക് പിൻവലിച്ച് കയ്യിൽ വെക്കാമായിരുന്നു. പൂർണമായും ഡിജിറ്റൽ ആയ ഒരു സംവിധാനത്തിൽ നമുക്ക് പൈസ എടുത്ത് കയ്യിൽ സൂക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ല.  ഡിജിറ്റൽ സംവിധാനങ്ങളിൽ പൈസയുടെ മേലുള്ള നമ്മുടെ ഭൗതികമായ (physical) അവകാശം കുറയുകയാണ് എന്നുള്ളത് മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കേണ്ട വസ്തുതയാണ്.

പുസ്തകത്തിലെ അവസാന അധ്യായങ്ങൾ പുതിയൊരു സമ്പദ് വ്യവസ്ഥ കൊണ്ടുവരാൻ നടക്കുന്ന ശ്രമങ്ങളെ പറ്റിയാണ്. 2008-ലാണ് ഗവണ്മെന്റുകളുടെ നിയന്ത്രണത്തിന് വെളിയിൽ ഒരു വികേന്ദ്രീകൃത സമ്പദ് വ്യവസ്ഥ എന്ന ആശയം മുന്നോട്ട് വെക്കപ്പെട്ടത്. 'സടോഷി നാകമോട്ടോ' എന്ന സങ്കല്പനാമത്തിലാണ് (pseudonym) ഒരാൾ (അല്ലെങ്കിൽ ഒരു സംഘം ആളുകൾ) ഈ ആശയത്തിന് ആധാരമായ പേപ്പർ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്. ബ്ലോക്ക് ചെയിൻ, ബിറ്റ് കോയിൻ തുടങ്ങിയ ആശയങ്ങളെല്ലാം ആ പേപ്പറിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കി  ഉണ്ടാക്കപ്പെട്ടതാണ്. ആ ആശയങ്ങളുടെ പരിണാമവും അതിന് പിന്നിലെ രാഷ്ട്രീയവുമാണ് പുസ്തകത്തിലെ അവസാന ഭാഗങ്ങളിൽ. വലത് പക്ഷക്കാരുടെ കണ്ണിൽ ഗവണ്മെന്റുകളുടെ നിയന്ത്രണത്തിന് വെളിയിലുള്ള ഫ്രീ മാർക്കറ്റിലേക്കുള്ള വഴിയും, ഇടത് പക്ഷക്കാരുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ വൻ സ്വകാര്യ ഭീമന്മാരുടെ കുത്തക തകർക്കാനുള്ള മാർഗവുമാണ് ഇത്തരം വികേന്ദ്രീകൃത സമ്പദ് വ്യവസ്ഥ. ഈ ആശയങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വൈരുധ്യങ്ങളും ഇതിനെ സാമ്പത്തിക ഭീമന്മാർ എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കുന്നു എന്നുള്ളതും കൗതുകകരമായ കാര്യമാണ്. പുസ്തകത്തിലെ ഈ ഭാഗങ്ങൾ ഇൻഫർമേഷൻ ടെക്നോളജി പശ്ചാത്തലമില്ലാത്തവർക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ അല്പം ബുദ്ധിമുട്ട് തോന്നിയേക്കാം.

അധികം അറിയപ്പെടാത്ത ചില ചരിത്ര വസ്തുതകളും ഈ പുസ്തകം പരിചയപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. ബാർട്ടർ സമ്പ്രദായത്തിൽ നിന്ന് മുന്നോട്ട് പോകുന്നതിനാണ് പണം എന്ന ആശയം ഉടലെടുത്തത് എന്നാണ് പൊതുവിൽ കരുതപ്പെടുന്നത്. എന്നാൽ ചില സമൂഹങ്ങളിലെങ്കിലും കോളോണിയലിസത്തിന്റെ ഭാഗമായി വന്നതാണ് പണം എന്ന് പറയുന്നു. സ്വന്തം മണ്ണിൽ കൃഷി ചെയ്ത് സ്വയം പര്യാപ്തരായി ജീവിച്ചിരുന്ന ആളുകളെ തോട്ടം തൊഴിൽ പോലുള്ള മേഖലയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരിക എന്നത് കൊളോണിയൽ അധികാരികളുടെ ആവശ്യമായിരുന്നു. തദ്ദേശീയരുടെ മേൽ നികുതി ചുമത്തുകയും, അത് പണത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ മാത്രം സ്വീകരിക്കുകയും, ആ പണം നേടാൻ ആയി ആളുകളെ തോട്ടം തൊഴിൽ ചെയ്യാൻ നിർബന്ധിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതായിരുന്നു ഇതിനായി അവർ കണ്ട മാർഗ്ഗം. ഇങ്ങനെയാണ് പണം എന്ന ആശയം ആഫ്രിക്കൻ സമൂഹങ്ങളിൽ അവതരിക്കപ്പെട്ടതത്രെ.

ഇതൊരു 'thought provoking' പുസ്തകമാണ്, അതും സമൂഹത്തിലെ ഓരോ ആളെയും ബാധിക്കുന്ന ചില അടിസ്ഥാന മാറ്റങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള ഒരു പുസ്തകം.

# data[].attributes.body
ബുക്കർ പ്രൈസ് ലോങ്‌ലിസ്റ്റിൽ വന്ന പുസ്തകം, ഗുഡ്‌റീഡ്‌സിൽ  നാലേകാൽ ലക്ഷം പേർ റേറ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്ന പുസ്തകം എന്നൊക്കെ കണ്ടപ്പോൾ വളരെ പ്രതീക്ഷയോടെ വാങ്ങിച്ചതാണ് Kiley Reid-ന്റെ Such A Fun Age. പക്ഷെ തീർത്തും നിരാശപ്പെടുത്തിയ ഒരു വായനാനുഭവമായിരുന്നു ഈ നോവൽ.

25 വയസ്സുള്ള കറുത്ത വർഗക്കാരിയായ എമീറ, ബ്രയർ എന്ന് പേരുള്ള വെളുത്ത വർഗക്കാരിയായ കുട്ടിയുടെ ബേബി സിറ്റർ ആണ്. രാത്രി അല്പം വൈകി ബ്രയറിനെ ഒരു സൂപ്പർ മാർക്കറ്റിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകേണ്ടി വന്ന എമീറയെ, കുട്ടിയെ തട്ടിക്കൊണ്ട് വന്നതാണെന്ന സംശയത്തിൽ അവിടത്തെ സെക്യൂരിറ്റി ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. ഈ സംഭവത്തിൽ നിന്ന് തുടങ്ങുന്ന കഥ, അത് എമീറയുടെയും ബ്രയറിന്റെ അമ്മ അലിക്സിന്റെയും ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന മാറ്റങ്ങൾ വഴി പുരോഗമിക്കുന്നു.

ചെറുപ്പക്കാരുടെ അസ്തിത്വ പ്രശ്നങ്ങൾ, അമേരിക്കൻ സമൂഹത്തിന്റെ സോഷ്യൽ കമെന്ററി എന്നൊക്കെ പുസ്തകത്തെ കുറിച്ച് എഴുതി കണ്ടിരുന്നു. പക്ഷെ, ഈ വിഷയങ്ങളിലേക്കൊന്നും ആഴത്തിൽ പോകുന്നതായി കണ്ടില്ല. ലക്ഷ്യമില്ലാതെ നടക്കുന്ന പാവപ്പെട്ടവരുടെ ജീവിതത്തിൽ ധനികരായവർ നടത്തുന്ന മനുഷ്യത്വപരമായ ഇടപെടലുകളുടെ സ്വഭാവം എന്നതായിരുന്നു മറ്റൊരു തീം. ഭാഷകൊണ്ടോ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ വികാര വിചാരങ്ങൾ കൊണ്ടോ അതിലേക്കൊന്നും കാര്യമായി വെളിച്ചം വീശുന്ന രീതിയിലുള്ള എഴുത്തായി തോന്നിയില്ല. ആ പ്രായക്കാരും, അവരുടെ രീതിയും ജീവിത പ്രശ്നങ്ങളും വളരെ അകന്ന് നിൽക്കുന്ന കാര്യങ്ങളായത് കൊണ്ടാണോ നോവലിൽ കാമ്പ് കാണാഞ്ഞത് എന്നറിയില്ല.

# data[].attributes.headline
വളരെ കുഴക്കുന്ന ചിന്

# data[].attributes.body
വളരെ കുഴക്കുന്ന ചിന്തകളുടെ കാലമാണ് ചെറുപ്പം. ഹൈസ്കൂൾ കാലമാകാം, കോളേജ് കാലമാകാം, ജോലി അന്വേഷിക്കുന്നതോ ചെയ്ത് തുടങ്ങുന്നതോ ആയ കാലമാകാം. ആകാംക്ഷകൾ, മാത്സര്യങ്ങൾ, അപകർഷതാ ബോധങ്ങൾ, സൗഹൃദത്തിന്റെ possessiveness അങ്ങനെ പലതും. പലർക്കും ബാല്യവും കൗമാരവും ഒക്കെ ഒരു carefree കാലമാണ്. അതിന് ശേഷമാണ് ജീവിതം സങ്കീർണമാവുന്നത്. ഇതെല്ലാം സ്വകാര്യമായ വിഷയമാണ്; ഒരു തരത്തിൽ മുതിർന്നപ്പോൾ മനസ്സിന് ശാന്തത വന്നതാണ് എൻ്റെ അനുഭവം. നിതിന് അങ്ങനെ ഒരു സഞ്ചാരപഥമാണോ എന്നറിയാൻ അടുത്ത പുസ്തകങ്ങൾ വരേണ്ടി വരും. ആദ്യ പുസ്തകത്തിലെ നിതിൻറെ ആകുലത വളരെ relatable ആണ്. അത്തരമൊരു കാലത്ത് ജീവിതത്തിൽ പെൺകുട്ടികളുടെ അഭാവം പോലും.

ഡയറികുറിപ്പുകളുടെ format ഒരു interesting choice ആണ്. വികാരങ്ങളിലും ദൈനംദിന അനുഭവങ്ങളിലും കേന്ദ്രീകൃതമാവുമ്പോൾ ജീവിതത്തിന് ഒരു linear progression ഒന്നും ഉണ്ടാവില്ല. ജോലി പോലെയുള്ള ചില കാര്യങ്ങൾ വളരെ ചാക്രികമായി ചെയ്ത് പോവുന്നു, അതിനിടയിൽ ഒറ്റ പെട്ട കുറെ സംഭവങ്ങൾ, ചിന്തകൾ. അതിനെ അങ്ങനെ തന്നെ കുറിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ഈ format കൊടുക്കുന്നുണ്ട്.

രണ്ട് വരികൾ കണ്ണിൽ പെട്ടു. ആദ്യത്തേത് ഒന്നുമില്ലാത്ത ഒരു വരി - "ശ്രീദേവി മൂവീസിന് മുന്നിൽ നിർമ്മാല്യം നിറുത്തി തന്നു". ആദ്യ പേജിൽ, കഥയുടെ context ഒന്നും സെറ്റാവാത്ത സമയത്തെ ഒരു വരിയാണ്. കഥയിലെവിടെയും നിർമ്മാല്യം ബസാണെന്ന് പറയുന്നില്ല. എന്നാലും ഒരു നിമിഷം പോലും ശങ്കിക്കാതെ ആ വരി മനസ്സിലാവുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഒരു രസം തോന്നി. മലയാളം അടുത്ത് പഠിച്ച ഒരാൾക്ക് ഈ വരി കണ്ടാൽ എന്ത് തോന്നുമെന്ന് ഓർത്തു. ഇതിന് തൊട്ട് മുൻപ് വായിച്ചത് റാഡുവാൻ നാസറിന്റെ പുസ്തകമാണ്. അതിലെ പല പരാമർശങ്ങൾക്കും ഉദ്ദേശിച്ച അർത്ഥം മനസ്സിലായോ എന്ന് സംശയമാണ്. ഒരു തർജ്ജമ്മയിലൂടെ കടന്ന് പോകുമ്പോൾ ഇത്തരം വരികളുടെ context പറഞ്ഞു കൊടുക്കൽ ശ്രമകരമായ ജോലിയാവണം.

"പുതിയ ഓഫീസിലെ ടോയ്‌ലറ്റ് ആദ്യദിവസം കണ്ടുപിടിക്കാൻ കഴിയാത്തതുകൊണ്ട്, അവരുടെ ഓഫീസുവരെ പോയി അവിടുത്തെ ടോയ്‌ലറ്റാണ് ഞാനുപയോഗിച്ചത്. എൻ്റെ ഓരോ കാര്യങ്ങളാണ്. ആരോടും പറയാൻ പറ്റില്ല". അനുപമമായ ഇത്തരം ചില സ്വഭാവവിശേഷങ്ങളുടെ ഒരു കൂട്ടമാണെന്ന് തോന്നുന്നു ഓരോ മനുഷ്യനും. ഒരു സമയത്ത് അതെല്ലാം ഒരു അപകർഷതാ ബോധത്തിന് വഴി തെളിച്ചേക്കാം. അതിനോടെല്ലാം സമരസപ്പെട്ട് അതിനെ നർമ്മത്തോടു കൂടി കാണാൻ കഴിയുന്ന അവസ്ഥയിലേക്കുള്ള യാത്രയാണ് ജീവിതം.

കഥയിൽ ധാരാളം ആളുകൾ ഉണ്ട്. പേരും ആളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമൊന്നും ഓർത്ത് വെക്കാൻ മിനക്കെട്ടില്ല. അതിന് പ്രസക്തി ഉള്ള പോലെ തോന്നിയില്ല (എഴുത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ ഒരു സംഭാഷണത്തിൽ പറയുന്ന പോലെ - അങ്ങനെ ഒരു stickiness ആവശ്യമില്ല എന്ന് തോന്നി). പൊറ്റാളിന്റെ ഭൂപ്രകൃതിയുടെ ഒരു ചിത്രം തുടക്കത്തിൽ കൊടുത്താൽ നന്നായിരുന്നു. നിതിൻ കറങ്ങി നടക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങളൊക്കെ കുറച്ച് കൂടെ visualize ചെയ്യാൻ സഹായകമായേനെ. IT ജോലിയുടെ സ്വഭാവം ഒട്ടും അറിയാത്തവർക്ക് എഴുത്തിലെ ചിലതെല്ലാം relate ചെയ്യാൻ പറ്റാതെ വരുമോ എന്നറിയില്ല.

അടിക്കുറിപ്പ്: വീട്ടിലെ പ്രായം ചെന്ന ഒരാൾ എനിക്കും മുൻപേ പുസ്തകം ഒറ്റ ഇരുപ്പിൽ വായിച്ച് തീർത്തു. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു - "എഴുതിയ ആൾ ഒരു വട്ടനാണ്. കുറെ അധികം ആശയങ്ങൾ മനസ്സിൽ കിടന്ന് കളിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് തോന്നുന്നു."  ഓരോ ഡയറികുറിപ്പും വികസിപ്പിച്ച് സാധാരണ ഘടനയിലുള്ള ഒരു കഥയുണ്ടാക്കാത്തതിലെ പരിഭവമാകാം. നിതിന്റെ മനസ്സിനോട് ചേർന്ന് നിന്ന് ഒരു കുഞ്ഞ് അളവിലെങ്കിലും സ്വന്തം പുസ്തകമാക്കുന്നവർക്ക് ഇത് ഇഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കില്ല.

# data[].attributes.body
Raduan Nassar is an interesting personality. He authored only two books - a small novel called ‘Ancient Tillage’ and a novella called ‘A Cup of Rage’. These two works were sufficient  for people to consider him as one of the pre-eminent writers from Brazil. However, he stopped writing after that and engaged himself in agriculture. Famous literary agents were said to be obsessed with finding his unpublished manuscripts.

An adolescent named André is the main protagonist of Ancient Tillage. Belonging to a farming family, he is suffocated by the rules and sermons from his deeply religious father. He is further tormented by the incestuous love he feels towards his sister. André leaves home to escape all this. A good part of the book is the conversation between Andre and his elder brother Pedro who comes to find and take him back.

The language is lyrical and biblical in nature. The long lines, more than a page long at times, flows like a torrent. Talking about the hardships of life in the midst of people who fail to understand his troubles, while accepting the futility of wishing for anything better outside of it, it was not an easy read

Ocean Vuong-ൻ്റെ 'On Earth We're Briefly Gorgeous' എന്ന പുസ്തകത്തിൻ്റെ റിവ്യൂ എഴുതിയപ്പോൾ അതിലെ ഭാഷയെ കാര്യമായി വിമർശിച്ച് എഴുതിയ ഒരു കുറിപ്പ് അഭിലാഷ് പങ്ക് വെച്ചിരുന്നു. അതിൻ്റെ കൂടെയാണ് Raduan Nassar-നെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞത്.

റാഡുവാൻ നാസർ കൗതുകകരമായ വ്യക്തിത്വമാണ്. Ancient Tillage എന്ന ചെറിയ നോവലും A Cup of Rage എന്ന നോവെല്ലയും എഴുതി. ഈ രണ്ട് പുസ്തകങ്ങളും അദ്ദേഹത്തിനെ ബ്രസീലിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്ത എഴുത്തുകാരിൽ ഒരാളാക്കിയെങ്കിലും, അതിന് ശേഷം എഴുത്ത് നിർത്തി കൃഷിക്കാരനായി. അദ്ദേഹം എഴുതി പ്രസിദ്ധീകരിക്കാതെ വെച്ച കൃതികൾ ഉണ്ടോ എന്ന അന്വേഷണം ലിറ്റററി ഏജന്റുമാരുടെ ഒരു ഒബ്സെഷൻ ആയിരുന്നുവത്രെ. റാഡുവാൻ നാസറിനെ പറ്റിയുള്ള ന്യൂയോർക്കർ ലേഖനം കമന്റ് ആയി കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്.

കർഷക കുടുംബത്തിലെ അംഗമായ André ആണ് കഥാനായകൻ. വിശ്വാസിയും കടുത്ത അച്ചടക്കാരനുമായ അച്ഛൻ നിഷ്കർഷിക്കുന്ന ചട്ടക്കൂടുകളെ എതിർത്ത് വീട് വിടുന്ന André-യെ തിരിച്ച് കൊണ്ടുവരാൻ എത്തിയിട്ടുള്ള ജേഷ്ഠനോടുള്ള സംഭാഷണമാണ് പുസ്തകത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം. André-യെ മുൾമുനയിൽ നിർത്തുന്ന പല വികാരങ്ങളിൽ ഒന്ന് തൻ്റെ സഹോദരിയോട്‌ തോന്നുന്ന കാമമാണ്. തന്നെ കുഴക്കുന്ന ചിന്തകൾ, തന്നെ മനസ്സിലാക്കാത്തവരുടെ ഇടയിലുള്ള വീർപ്പുമുട്ടിയുള്ള ജീവിതം - ഇതിനെകുറിച്ചെല്ലാം ജേഷ്ഠനോട് ഒരു പൊട്ടിത്തെറിയോടെ പറയുകയാണ് André.

ബിബ്ലിക്കൽ പരാമർശങ്ങളോടെയുള്ള കുത്തൊഴുക്ക് പോലുള്ള ഭാഷയാണ് പുസ്തകത്തിന്റെ പ്രത്യേകത. ഒരു പേജോ അതിലധികമോ നീളം വരുന്ന വരികൾ. അങ്ങനെ എഴുതുന്നതിൽ എന്തെങ്കിലും പ്രതീകാത്മക ഉണ്ടോ എന്ന് അറിയില്ല - ഒരു പക്ഷെ അടുക്കും ചിട്ടയുമില്ലാതെ വരുന്ന ചിന്തകളെ കുറിക്കാനാവാം, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു 'hallucinatory' അവസ്ഥയുടെ ഫലമാവാം. വളരെ വേഗത്തിൽ വായിച്ച് പോകാൻ പറ്റുന്ന ഭാഷയല്ല ഇത്. വരികൾ വീണ്ടും വീണ്ടും വായിച്ചാലേ മുഴുവനായി ഗ്രഹിക്കാനാവൂ. എന്നാൽ പോലും ഉദ്ദേശിച്ചത് മുഴുവൻ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞുവോ എന്ന് സംശയമാണ്.

# data[].attributes.body
Anne Applebaum’s 'Twilight of Democracy: The Failure of Politics and the Parting of Friends' talks about the turn to authoritarianism of European democracies. She analyzes the common traits and some of the reasons for the transformation in this book. Ann is an American born Polish origin journalist. Her husband was the interior and foreign minister in an earlier Polish government. She has close connections with many of the politicians and power brokers of Eastern European countries. Ann has fallen out with many of them over the last couple of decades - thus the ‘parting of friends’ part. They all shared a common goal of defeating Communism and bringing in democratic values in the post-communist era. The authoritarian ways that many of them have adopted is what is mentioned as ‘failure of politics’.

While looking at the commonality between these regimes, she focuses more on Poland’s 'Law and Justice' party led by Jarosław Kaczyński as well as Hungary’s Fidesz led by Viktor Orbán. Both of these governments have destroyed democratic values by curbing press freedom and by ousting experts from important posts and packing them with loyalists. They engage in political fights with imaginary enemies, like the non-existent migrants of Poland. Consistently backing conspiracy theories is another tool in their arsenal. In Poland, it is those theories behind the death in plane crash of Jarosław‘s brother Lech, who was the President at that time. In Hungary, they prop up the theory that Jews are out to destroy the country with the help of Hungarian born American billionaire George Soros. Ann attributes all of these to machinations to a few who want power.

Ann Applebaum also talks about the rise to power of Boris Johnson and Trump in the book. There might not be a lot of new information for the followers of international politics apart from the deeper look that the situation in Poland and Hungary gets here. There are some interesting classifications that she brings to her analysis. One is that of the difference between ‘reflective nostalgia’ and ‘restorative nostalgia’ (apparently coined by Russian artist and writer Svetlana Boym in her book ‘The Future of Nostalgia’). Reflective nostalgia is about having warm feelings about the past, while realizing that going there would mean losing out on a lot of comforts that we have gained over time. Restorative nostalgia on the other hand goes on to myth making and a very passionate attempt to take the society to that past. Irrespective of the geographic location, nationalists in many countries belong to this second category. The book is also interesting due to the fact that it is a criticism of the far-right from a conservative thinker who wrote books like 'Red Famine: Stalin's War on Ukraine' and 'Gulag: A History'.

യൂറോപ്പിലെ വലത് പക്ഷ പാർട്ടികളുടെ തീവ്ര വലത് പക്ഷത്തേക്കുള്ള പരിണാമത്തെ കുറിച്ചാണ് Anne Applebaum-ൻ്റെ 'Twilight of Democracy: The Failure of Politics and the Parting of Friends'. ആ യാത്രക്കുള്ള കാരണങ്ങൾ, അതിലെ പൊതു സ്വഭാവങ്ങൾ എന്നിയെ കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ അഭിപ്രായങ്ങളും വിശകലനങ്ങളുമാണ് ഈ പുസ്തകത്തിൽ. പോളണ്ട്, ഹംഗറി, ഇംഗ്ലണ്ട് എന്നിവിടങ്ങളിലെ ഭരണാധികാരികളും അവരുടെ പാർട്ടികളുമാണ് പ്രധാനമായും പുസ്തകത്തിൽ വിഷയമാവുന്നത്. താച്ചറുടെയും റീഗൻ്റെയും കൺസെർവെറ്റീവ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ വക്താവാണ് ആൻ ആപ്പിൾബോം. അമേരിക്കയിൽ ജനിച്ച പോളിഷ് വംശജയായ അവർ പ്രമുഖ പത്രങ്ങളിൽ ജേര്ണലിസ്റ്റായിരുന്നു. ആനിൻ്റെ ഭർത്താവ് പോളണ്ടിലെ ആഭ്യന്തര, വിദേശകാര്യ മന്ത്രിയായിരുന്ന ആളാണ്. അത്തരമൊരു പശ്ചാത്തലം മൂലം കിഴക്കൻ യൂറോപ്പിൽ ഭരണം കയ്യാളുന്ന പലരോടും അടുത്ത് പരിചയമുണ്ട് ആനിന്. ഇരുപത് കൊല്ലം മുൻപ് തൻ്റെ സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്ന ഇവരോടുള്ള ബന്ധം അവരുടെ ഇന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയം മൂലം അറ്റ് പോയിരിക്കുന്നു എന്നതാണ് 'Parting of Friends' എന്നത് കൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്.

പോളണ്ടിൽ Jarosław Kaczyński-യുടെ 'Law and Justice' പാർട്ടിയും ഹംഗറിയിൽ Viktor Orbán-ൻ്റെ Fidesz പാർട്ടിയുമാണ് അധികാരത്തിൽ. ഏകാധിപത്യ പ്രവണതയുള്ള ഈ രണ്ട് ഗവണ്മെന്റുകളും ആ രാജ്യങ്ങളിലെ ജനാധിപത്യ വ്യവസ്ഥയെ ശിഥിലീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. പത്ര പ്രവർത്തനത്തിന് സ്വാതന്ത്ര്യം അനുവദിക്കാതിരിക്കുക, സ്ഥാപനങ്ങളിലും ഔദ്യോഗിക പദവികളിലുമെല്ലാം ആ മേഖലകളിലെ വിദഗ്ദ്ധരെ മാറ്റി പാർട്ടി അനുഭാവികളെ നിയമിക്കുക തുടങ്ങിയ മാർഗ്ഗങ്ങളെല്ലാം ഇവർക്ക് പൊതുവായുള്ളതാണ്. മറ്റൊന്നാണ് സാങ്കല്പിത ശത്രുക്കൾക്കെതിരായ പോരാട്ടവും കോൺസ്പിറസി തിയറികളുടെ പ്രചാരണവും. കാര്യമായ തോതിൽ അഭയാർത്ഥികൾ ഇല്ലാത്ത പോളണ്ടിൽ പോലും അവരെ  ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിഷയമാക്കുന്നു. Jarosław Kaczyński-യുടെ ഇരട്ട സഹോദരനും പ്രെസിഡന്റുമായിരുന്ന ഒരു വിമാനാപകടത്തിലാണ് മരിച്ചത്. തെളിവുകളില്ലാഞ്ഞിട്ടും അതൊരു അട്ടിമറിയാണെന്ന പ്രചാരണം അവരുടെ പാർട്ടിക്കാർ നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് പോകുന്നു. ഹംഗറിയിലാണെങ്കിൽ ജൂതന്മാർ ജോർജ് സോറോസിനെ കൂട്ട് പിടിച്ച് രാജ്യത്തെ തകർക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു എന്നതാണ് പ്രചാരമുള്ള ഒരു ഉപജാപം. ആത്യന്തികമായി ഇതെല്ലാം അധികാരം പിടിച്ചെടുക്കാനോ നിലനിർത്താനോ ഉള്ള ചില വ്യക്തികളുടെ ശ്രമത്തിൻ്റെ ഫലമാണ് എന്നതാണ് ആനിൻ്റെ നിഗമനം.

പ്രാദേശികമായ ഉദാഹരണങ്ങൾ ഒഴിവാക്കിയാൽ ഇതൊന്നും പുതിയ വിവരങ്ങൾ അല്ല എന്ന് പറയാം. എന്നാൽ വിശകലനത്തിൽ ചില കൗതുകകരമായ വിഭജനങ്ങൾ കൊണ്ടുവരുന്നുണ്ട് ആൻ. അതിലൊന്നാണ് reflective nostalgia-യും restorative nostalgia-യും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം (Svetlana Boym എന്ന റഷ്യൻ കലാകാരിയുടെ The Future of Nostalgia എന്ന പുസ്തകത്തിൽ നിന്നാണ് ഈ ആശയം എടുത്തിട്ടുള്ളത്). ബ്ലാക്ക് ആൻഡ് വൈറ്റ് ചിത്രം നോക്കി നെടുവീർപ്പിടലാണ് reflective nostalgia. പക്ഷെ ആ കാലത്തേക്ക് തിരിച്ച് പോക്ക് സുഖപ്രദമാവില്ല എന്ന അറിവും (പുറമേക്ക് സമ്മതിച്ചില്ലെങ്കിലും). നേരെ മറിച്ച് കഴിഞ്ഞു പോയൊരു കാലത്തെ സ്വർഗ്ഗമായി കണ്ട്, അതിനെ കുറിച്ച് ഇതിഹാസങ്ങളുണ്ടാക്കി, അതിലേക്ക് തിരിച്ച് പോവാൻ ആഞ്ഞു പരിശ്രമിക്കുന്നവരാണ് restorative nostalgics. ലോകത്തിന്റെ ഏത് ഭാഗത്തായാലും ദേശീയതാ വാദികൾ പൊതുവെ രണ്ടാമത്തെ വിഭാഗത്തിൽ പെടുന്നവരാണ് എന്നുള്ളതാണ് വസ്തുത.

കിഴക്കൻ യൂറോപ്പിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രാജ്യങ്ങളെ കുറിച്ച് എഴുതിയതാണ് ആൻ ആപ്പിൾബോം പ്രശസ്തയായത്. 'Red Famine: Stalin's War on Ukraine', 'Gulag: A History' ഇതൊക്കെയാണ് അവരുടെ പ്രശസ്തമായ പുസ്തകങ്ങൾ. കടുത്ത കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വിരോധിയായ ഒരാളുടെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് വരുന്ന തീവ്ര വലത് പക്ഷത്തിന്റെ ഏകാധിപത്യ വിമർശനം എന്നതാണ് പുസ്തകത്തിന്റെ എടുത്ത് പറയാവുന്ന ഗുണം.

# data[].attributes.body
'Hotel on the Corner of Bitter and Sweet' എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ ഒരു പൈങ്കിളി നോവൽ (ഇംഗ്ലീഷിൽ പറഞ്ഞാൽ Mills & Boon) ആണെന്ന് തോന്നാം. പക്ഷെ, അമേരിക്കയുടെ ചരിത്രത്തിലെ അധികം അറിയപ്പെടാത്ത ഒരു  സംഭവത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്ന നോവൽ ആണിത്.

1850-കൾ തൊട്ട് അമേരിക്കയിലേക്ക് ചൈനക്കാരും ജപ്പാൻകാരും കുടിയേറിയിരുന്നു. റെയിൽ റോഡ് നിർമ്മാണം, തോട്ടം തൊഴിൽ ഇതിനെല്ലാമായിട്ടാണ് ഒരു നല്ല വിഭാഗം ആളുകൾ എത്തിയിരുന്നത്. 1940 ആവുമ്പോഴേക്കും അവരുടെ പിന്മുറക്കാർ സമൂഹത്തിൽ നല്ല നിലയിൽ എത്തി തുടങ്ങിയിരുന്നു. 1941 ഡിസംബർ ഏഴാം തിയതി ജാപ്പനീസ് പട്ടാളം ഹവായ് ദ്വീപസമൂഹത്തിലുള്ള പേൾ ഹാർബർ നാവിക സേന താവളത്തിൽ ബോംബാക്രമണം നടത്തി. അതിന് മറുപടിയായി അമേരിക്ക രണ്ടാം ലോക മഹായുദ്ധത്തിൽ ഔദ്യോഗികമായി ചേർന്നു. അതോടെ അമേരിക്കയിൽ തലമുറകളായി താമസിച്ചിരുന്ന ജപ്പാൻകാർ സംശയത്തിന്റെ നിഴലിലായി. തീര പ്രദേശമായ സിയാറ്റിൽ പോലുള്ള സ്ഥലങ്ങളിൽ നിന്ന് ചാരപ്പണി ചെയ്‌തേക്കുമെന്ന് ഭയന്ന് ജപ്പാൻകാരെ ഉൾപ്രദേശങ്ങളിൽ (ടെക്സാസ്, ന്യൂ മെക്സിക്കോ തുടങ്ങിയ സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ മരുപ്രദേശങ്ങളിൽ) കരുതൽ തടങ്കലിലേക്ക് മാറ്റി. അമേരിക്കൻ റേസിസത്തിന്റെ ആ ഏടാണ് കഥയ്ക്ക് ആധാരം.

കഥ തുടങ്ങുന്നിടത്ത്, 1986-ൽ, ഹെൻറി ലീ എന്ന് പേരുള്ള അമേരിക്കൻ-ചൈനക്കാരൻ ഭാര്യ മരിച്ചുള്ള ഏകാന്ത ജീവിതവുമായി പൊരുത്തപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്. 40 വർഷമായി അടഞ്ഞ് കിടക്കുന്ന സിയാറ്റിലിലെ പനാമ ഹോട്ടലിന്റെ പുതിയ യജമാനത്തി, അവിടെ നവീകരണം നടത്തുന്നതിനിടക്ക് നിലവറയിൽ ഒരു പറ്റം പെട്ടികളും സാധനങ്ങളും കണ്ടെത്തുന്നു. ഈ വിവരം അറിഞ്ഞ ഹെൻറി അവിടെ എത്തി എന്തോ തിരയുകയാണ്. അന്വേഷിക്കുന്ന ഹെൻറിയുടെ ഓർമകളിലൂടെ നമ്മളും പുറകോട്ട് സഞ്ചരിക്കുകയാണ്. വെള്ളക്കാരുടെ കുട്ടികൾ പഠിക്കുന്ന സ്കൂളിൽ ഒരോയൊരു ഏഷ്യക്കാരനായ ഹെൻറി. അവിടേക്ക് എത്തിച്ചേരുന്ന ജപ്പാൻകാരിയായ കെയ്കോ. ദൈനംദിനം റേസിസം അനുഭവിക്കുന്ന അവർ സ്വാഭാവികമായി സുഹൃത്തുക്കളാവുന്നു.

ഊണിലും ഉറക്കത്തിലും ചൈനീസ് ദേശീയത മാത്രം മനസ്സിലേറ്റി നടക്കുന്ന ആളാണ് ഹെൻറിയുടെ അച്ഛൻ. ചിയാങ് കായ് ഷെക്കിന്റെ കൂമിന്താങ് പാർട്ടിക്ക് വേണ്ടി സിയാറ്റിലിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ആൾ. വർഷങ്ങളായി ചൈനീസ് പ്രവിശ്യകൾ ബോംബിട്ട് അവിടത്തെ ആളുകളെ കൊന്നുകൊണ്ടിരുന്ന ജപ്പാൻകാരെ വെറുത്തിരുന്നു അയാൾ. കർക്കശക്കാരനായ അച്ഛനോടുള്ള ഹെൻറിയുടെ സ്വാഭാവികമായ അകൽച്ച, കെയ്കോയുടെ സൗഹൃദത്തിനോടുള്ള എതിർപ്പുമൂലം വർധിക്കുന്നു. ഇതിനെല്ലാം ഇടയിലാണ്  പേൾ ഹാർബർ സംഭവം. ഈ സംഭവങ്ങളെല്ലാം ഹെൻറിയുടെയും കെയ്കോയുടെയും ജീവിതത്തിനെ എങ്ങനെ ബാധിക്കുന്നു എന്നതാണ് നോവലിൽ.

പുസ്തകം ഇഷ്ടപ്പെടാൻ പല കാരണങ്ങളുണ്ട്. ഹിസ്റ്റോറിക്കൽ ഫിക്ഷനോടുള്ള താല്പര്യം തന്നെയാണ് മുഖ്യം. അമേരിക്കയിലെ ജാപ്പനീസ് വംശജരെ കരുതൽ തടങ്കലിൽ (internment camps) വെച്ചതിന്റെ ചരിത്രം അടുത്താണ് അറിയാനിടയായത്. അതിൻ്റെ ക്രൂരത വരച്ചുകാട്ടാൻ നോവലിന് കഴിയുന്നുണ്ട്. 80 കൊല്ലം മുൻപ് നടന്ന ഈ സംഭവത്തിന് ഇന്നത്തെ കാലവുമായി ഒരു സാമ്യവുമുണ്ട്. തലമുറകളായി ഒരു നാട്ടിൽ കഴിഞ്ഞതിന് ശേഷം ഒരു സുപ്രഭാതത്തിൽ അപരത്വം അനുഭവിക്കുക. തങ്ങളുടെ കൂറ് മാറ്റുരച്ച് കാണിക്കാൻ നിർബന്ധിതരാവുക. ഇതിനിടയിൽ സ്ഥാപിത താല്പര്യക്കാരുടെ കുബുദ്ധിയാൽ എല്ലാം നഷ്ടപ്പെടുക. ഇതെല്ലാം ഇന്ന് നമുക്ക് ചുറ്റും കാണാൻ കഴിയുന്ന സംഗതികളാണല്ലോ.

പുസ്തകം വായിച്ചപ്പോൾ സ്വാഭാവികമായ ഒരു ചോദ്യം മനസ്സിൽ പൊങ്ങി വന്നു. മറുപക്ഷത്ത് നിന്ന് ജപ്പാൻകാർ മാത്രം എങ്ങനെ ശത്രുക്കളായി? അമേരിക്കയിൽ ഇറ്റലിക്കാരും ജർമൻകാരും കുറവല്ല. എന്ത് കൊണ്ട് അവർക്കൊന്നും ഇതേ അനുഭവം ഉണ്ടായില്ല? ഇതിനെക്കുറിച്ച് ഒരു സുഹൃത്തിനോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ കാലത്ത് കടൽത്തീരങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കാൻ അമേരിക്കയിലുള്ള ഇറ്റാലിയൻ മാഫിയ അമേരിക്കൻ പട്ടാളത്തെ സഹായിച്ചിരുന്നതായി പറഞ്ഞു. അതിന് പിന്നിലും കഥകൾ ഉണ്ടാകാം. എന്തായാലും യുദ്ധസമയത്ത് അമേരിക്കയ്ക്ക് ചൈനക്കാർ സുഹൃത്തുക്കളും ജപ്പാൻകാർ ശത്രുക്കളുമായിരുന്നു. തൻ്റെ അച്ഛൻ അക്കാലത്ത് "I am Chinese" എന്നെഴുതിയ ഒരു ലോക്കറ്റ് ധരിച്ചിരുന്നുതായി പറഞ്ഞിരുന്നതിൽ നിന്നാണ് നോവലിനുള്ള ആശയം കിട്ടിയത് എന്ന് കഥാകൃത്ത് Jamie Ford പറയുന്നുണ്ട്.

അച്ഛനും മകനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമാണ് കഥയുടെ മറ്റൊരു ഹൈലൈറ്റ്. കഥയുടെ ഒരു ത്രെഡിൽ ഹെൻറിയും അച്ഛനും തമ്മിലുള്ള പാരസ്പര്യം, മറ്റൊരിടത്ത് ഹെൻറിയും മകൻ മാർട്ടിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം. തൻ്റെ കുട്ടിക്കാലം, മകനോടുള്ള തൻ്റെ ബന്ധത്തെ എങ്ങനെ ബാധിക്കുന്നു എന്നൊക്കെ ഹെൻറി ആലോചിക്കുന്നുണ്ട്. അത് കഥയുടെ ഒരു നല്ല എലമെന്റ് ആണ്.

കഥയിലെ കൗമാര പ്രണയം അല്പം വീർപ്പുമുട്ടിച്ചു എന്നും പറയേണ്ടി വരും. അത് ഊഞ്ഞാലിനെ ഓർമിപ്പിച്ചു. (കല്യാണം കഴിയുന്ന വരെ പ്രണയം വിഷയമായ പുസ്തകങ്ങൾ വീർപ്പുമുട്ടിക്കുന്ന പതിവുണ്ടായിരുന്നു. കല്യാണത്തിനപ്പുറം ആ അസ്കിത പോയി). ഊഞ്ഞാൽ എന്ന് പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് വീണ്ടും ഒരു പൈങ്കിളി ഛായ വരേണ്ട. കഥയും ഭാഷയും ലളിതമായ എളുപ്പം വായിച്ച് പോകാവുന്ന ഒരു നോവലാണ്. കഴിഞ്ഞ നൂറ്റാണ്ടിന്റെ പകുതിയിലെ സിയാറ്റിൽ ജാസ് സംഗീത പശ്ചാത്തലം അടക്കം പല ചരിത്ര വസ്തുതകളും  കടന്ന് വരുന്ന നോവൽ, വായിക്കേണ്ട ഒന്നാണെന്നാണ് എൻ്റെ തോന്നൽ.

# data[].attributes.body
I have been wanting to read Thomas Piketty for a while now, but given that his last two books were 800 and 1100 pages thick, I had commitment issues. So when I saw the news of the 300 page 'A Brief History of Equality' coming out, I pre-ordered it without a second thought.

The book looks at the history of Equality over the last 240 years, starting around 1780. It holds an optimistic view that the world has become a more equal place in that long period, though the trend has regressed over the last 40 years. It looks at the effects or changes in wealth, property ownership, colonialism, slavery, revolutions, the world wars and various fights for equality that happened over this period.

The book is very informative and helps you look at things from a different perspective. Probably a good example is that of voting rights. Voting is the process of recording your opinion, and the formation of that opinion is a key component of democracy. The campaign finance laws that exist today in all countries including the US and India are quite weak in preventing the influence of money in the whole process. Wealthy could spend tons of money to influence the opinion of the electorate. It is easy to accept this as inevitable; how could we prevent those who have money from spending it? However, if we think of the history of voting rights, we might look at this question in a very different light. Not everyone had the right to vote even in the last century. In the same period in Sweden, a person could cast up to 500 votes based on the amount of property that they had. It is easy to think of a person casting 500 votes as an absurd idea today. That being the case, why wouldn’t we think of a person influencing 500 votes with his money as absurd? Isn’t it pretty much the same? such awareness of the historical struggles for equality is a big contribution of this book.

The book also offered me great historical lessons. Haiti is one of the poorest nations on earth. A country devastated by hurricanes every year. I attributed poor governance and natural calamities as the main reason for the country being poor. However, there is another reason that is perhaps not so well known. The French colony of Saint-Domingue is what became Haiti after independence. It was a colony built to cultivate cotton and sugar with the toil of slaves fom Africa. 90% of the country’s population was slaves at some point. When they got independence from France in 1800, they had to agree to a demand - that they will pay a compensation to the slave owners! For the next 140 years, a sum that equals 5% of the country’s GDP was paid to the ex-slave masters in France. Imagine all that money being used to compensate the former slaves and help them stand on their feet..

The book is very small - only about 245 pages of text. Every page has ample footnotes that refer to the source material. Most of it talks about sections in Piketty’s ‘Capital and Ideology', making this essentially a summary of that bigger work. The content in this book is  making me think of dedicating a couple of months to read that 1100 page tome.

തോമസ് പിക്കെറ്റിയുടെ പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കണം എന്ന് കുറച്ച് നാളായി വിചാരിക്കുന്നതാണ്. പക്ഷെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഴിഞ്ഞ രണ്ട് പുസ്തകങ്ങൾ 800-ഉം 1100-ഉം പേജ് വലിപ്പമുള്ളവയായത് കൊണ്ട് അതിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ മടിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കെ, 300 പേജുള്ള 'A Brief History of Equality' പുറത്ത് വരുന്നു എന്ന് കണ്ടപ്പോൾ ചാടിക്കേറി പ്രീ-ഓർഡർ ചെയ്തു.

1780-ൽ തുടങ്ങി, 240 കൊല്ലം കൊണ്ട് ലോകത്തിലെ അസമത്വം പൊതുവിൽ കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് എന്നതാണ് പുസ്തകം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുവരുന്ന പഠനം. ഈ നീണ്ട കാലയളവിൽ സമ്പത്തിന്റെയും വസ്തുവകകളുടെയും ഉടമസ്ഥതയിൽ വന്ന മാറ്റങ്ങൾ, അടിമത്തത്തിന്റെയും കോളോണിയലിസത്തിന്റെയും അവസാനം, വിപ്ലവങ്ങൾ, ലോക മഹായുദ്ധങ്ങൾ, സമത്വത്തിന് വേണ്ടി നടന്ന സമരങ്ങൾ - ഇവയെല്ലാം വഴി കൈവന്ന സമത്വം ആണ് കണക്കുകളിലൂടെ, ആ സംഭവങ്ങളെ ബന്ധപ്പെടുത്തി പിക്കെറ്റിയും സഹപ്രവർത്തകരും പരിശോധിക്കുന്നത്. ആ വഴിയിൽ നമ്മൾ ഒരുപാട് മുന്നോട്ട് വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും കഴിഞ്ഞ 40 വർഷത്തിൽ അതിലല്പം ശോഷണം വന്നിട്ടുണ്ടെന്നും പഠനങ്ങൾ കാണിക്കുന്നു.

വളരെ വിജ്ഞാനപ്രദമായ പുസ്തകമാണ് ഇത്. നമ്മൾക്ക് അറിയുന്ന കാര്യങ്ങളെ തന്നെ പുതിയൊരു വെളിച്ചത്തിൽ കാണാൻ ഇത് പ്രേരിപ്പിക്കും. ഉദാഹരണത്തിന് വോട്ടവകാശത്തിന്റെ കാര്യം എടുക്കുക. വോട്ട് ചെയ്യൽ എന്നത് അഭിപ്രായം രേഖപ്പെടുത്തലാണ്. രേഖപ്പെടുത്തലിൽ മാത്രമല്ല, ആ അഭിപ്രായത്തിന്റെ രൂപീകരണത്തിനും ജനാധിപത്യ വ്യവസ്ഥയിൽ അതിയായ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. ഇന്ന് അമേരിക്കയും ഇന്ത്യയും അടക്കം പല രാജ്യങ്ങളിലും ക്യാമ്പയിൻ ഫിനാൻസ് നിയന്ത്രിക്കാൻ ഉള്ള നിയമങ്ങൾ വളരെ ദുർബലമാണ്. അത് കൊണ്ട് അളവറ്റ കണക്കിൽ പൈസ ചിലർക്ക് അഭിപ്രായ രൂപീകരണത്തിന് ചിലവഴിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്. പൈസ ഉള്ളവനെ അത് ചെലവഴിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് വിലക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടല്ലേ എന്നാവും പലരും ചിന്തിക്കുക. ഇനി, വോട്ടവകാശത്തിന്റെ ചരിത്രം പരിശോധിക്കുക. കഴിഞ്ഞ നൂറ്റാണ്ടിൽ വസ്തു ഉടമസ്ഥാവകാശം വെച്ച് ഒരാൾക്ക് 500 വോട്ട് വരെ ചെയ്യാൻ സ്വീഡനിൽ അവകാശമുണ്ടായിരുന്നത്രെ. പണം ഉള്ളവന് ഒന്നിലധികം വോട്ട് എന്ന ആശയം ഇന്ന് മുന്നോട്ട് വെച്ചാൽ, അത് എല്ലാവരും പുച്ഛിച്ച് തള്ളിക്കളയും. പണമുള്ളവന് 500 വോട്ട് അഭിപ്രായ രൂപീകരണത്തിലൂടെ നേടിയെടുക്കാൻ കഴിയുന്നതും പണമില്ലാത്തവന് 1 വോട്ട് മാത്രം നേടാൻ കഴിയുന്നതും ഒരു തരത്തിൽ സമാനമായ അവസ്ഥയാണ്. ജനാധിപത്യത്തിന് ഭീഷണി ഉയർത്തുന്ന ഒന്ന്. സമത്വത്തിൻ്റെ ചരിത്രം അറിഞ്ഞാൽ അത് കൈമോശം വരുമ്പോൾ ആളുകൾ കൂടുതൽ അതിനെ കുറിച്ച് ബോധവാന്മാരാകും. ഇന്നുള്ള സമത്വം നേടിയെടുത്ത വഴികളെ കുറിച്ച് നമ്മളെ പഠിപ്പിക്കുക എന്നതാണ് പുസ്തകത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ നേട്ടം എന്ന് തോന്നുന്നു.

അറിയാതിരുന്ന പല ചരിത്ര വസ്തുതകളെ കുറിച്ചും കൂടുതൽ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ഒരു പ്രചോദനം കൂടിയാണീ പുസ്തകം. ഹെയ്തി എന്ന രാജ്യം ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ദരിദ്ര രാജ്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. എല്ലാ കൊല്ലവും കൊടുങ്കാറ്റ് വൻ നാശനഷ്ടങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന ഒരു രാജ്യം. ആ രാജ്യത്തിൻറെ ദാരിദ്ര്യത്തിന് പിന്നിൽ ഒരു വലിയ അനീതിയുടെ കഥയുണ്ടെന്ന് ആദ്യമായിട്ടാണ് അറിയുന്നത്. Saint-Domingue എന്ന ഫ്രഞ്ച് കോളനി ആണ് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് ശേഷം ഹെയ്തി ആവുന്നത്. ആഫ്രിക്കൻ അടിമകളെ കൊണ്ട് വന്ന കരിമ്പും കാപ്പിയും ഉണ്ടാക്കുന്ന തോട്ടങ്ങളിൽ പണിയെടുപ്പിക്കാനായി ഉണ്ടാക്കിയ കോളനി. ഒരു സമയത്ത് അവിടത്തെ 90 ശതമാനം ആളുകളും അടിമകളായിരുന്നുവത്രെ. 1800-ൽ സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടിയ ആ രാജ്യത്തിന് അടിമത്തത്തിൽ നിന്ന് മോചനം നേടാൻ ഒരു വ്യവസ്ഥ സ്വീകരിക്കേണ്ടി വന്നു. അടിമകളെ സ്വതന്ത്രരാക്കുന്നതിന് പകരം അവരുടെ ഫ്രഞ്ച് യജമാനന്മാർക്ക് നഷ്ടപരിഹാരം കൊടുക്കണം. ഇതിന് വേണ്ടി തുടർന്നുള്ള 140 കൊല്ലത്തോളം ഹെയ്തിയുടെ ദേശീയ വരുമാനത്തിന്റെ അഞ്ചു ശതമാനത്തോളം വരുന്ന സംഖ്യ അവർക്ക് ഫ്രാൻസിന് കൊടുക്കേണ്ടി വന്നു. ഇത്രയും പണം ആ രാജ്യത്തിൻറെ വികസനത്തിന് ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ അവിടത്തെ ജനങ്ങളുടെ, സ്വാതന്ത്ര്യം നേടിയ അടിമകളുടെ, സ്ഥിതി മെച്ചപ്പെടുത്താൻ കാര്യമായ സഹായമായേനെ. ഇങ്ങനെ ചരിത്രത്തിൽ അറിയാതെ കിടക്കുന്ന പല ഏടുകളിലേക്കും വെളിച്ചം വീശുന്നുണ്ട് ഈ പുസ്തകം.

245 പേജുള്ള വളരെ ചെറിയ പുസ്തകമാണ് ഇത്. അതിൽ തന്നെ ഓരോ പേജിലും ധാരാളമായുള്ള ഫുട്നോട്ടുകൾ മാറ്റി നിർത്തിയാൽ 200-ൽ താഴെയാവും വലിപ്പം. ഈ ഫുട്നോട്ടുകളിൽ പലതും പിക്കെറ്റിയുടെ തന്നെ 'Capital and Ideology' എന്ന പുസ്തകത്തിലെ ഭാഗങ്ങളെ ആണ് പരാമർശിക്കുന്നത്. അതായത്, ആ പുസ്തകത്തിലെ ആശയങ്ങളുടെ ഒരു സംക്ഷിപ്ത രൂപമാണ് ഇതിലുള്ളത് എന്നർത്ഥം. ഒരു ഒന്നര രണ്ട് മാസം നീക്കി വെച്ച് 'Capital and Ideology' വായിച്ചാലോ എന്നാണ് ഇപ്പോളുള്ള ആലോചന.

# data[].attributes.headline
വായിക്കാൻ അറിയാത്ത അ

# data[].attributes.body
വായിക്കാൻ അറിയാത്ത അമ്മയ്ക്ക് മകനെഴുതുന്ന നീണ്ട കത്ത്. യുദ്ധം തകർത്ത തങ്ങളുടെ നാടിനെ പറ്റി. ആ നാട്ടിൽ നിന്ന് പറിച്ച് പോന്ന വേരുകൾ പുതിയൊരിടത്തെ മണ്ണിൽ ഉറപ്പിക്കാനാവാതെ പോയ ജീവിതത്തെ പറ്റി. ആ കുടിയേറ്റവും, ഭാഷ തീർക്കുന്ന അതിർവരമ്പുകളും, അതിനെല്ലാം ഉപരിയായി തൻ്റെ സ്വവര്ഗാനുരാഗവും സൃഷ്ടിക്കുന്ന അപരത്വത്തെ പറ്റി. ആ നീണ്ട കത്താണ് Ocean Vuong-ന്റെ 'On Earth We're Briefly Gorgeous'.

കാവ്യാത്മകമായ ഭാഷയാണ് പുസ്തകത്തിന്റെ ഹൈലൈറ്റ്. കവിയായ Ocean Vuong-ന് അത്തരമൊരു ഭാഷ സഹജമായിരിക്കണം. ഭാഷയിൽ മാത്രമല്ല ഘടനയിലും ഉണ്ട് കവിത്വത്തിൻ്റെ സ്വാധീനം. ഒരു നോവലിന്റെ കൃത്യമായ ഘടനയിലല്ല പുസ്തകം. മുഖ്യ കഥാപാത്രമായ Little Dog-ന്റെ ജീവിതം കഥയിൽ മുന്നോട്ട് തന്നെയാണ് പോകുന്നതെങ്കിലും സംഭവങ്ങളും ചിന്തകളും മാറി മറിഞ്ഞു വരുന്നുണ്ട്. വിയറ്റ്നാം യുദ്ധം, ഗ്രാമീണ ജീവിതം, കുടിയേറ്റം, വംശീയത, മാനസികാരോഗ്യം, മയക്കുമരുന്നിനോടുള്ള അടിമത്തം, അങ്ങനെ പല വിഷയങ്ങളിലൂടെയും എഴുത്ത് നിർബാധം സഞ്ചരിക്കുന്നു.

മനോഹരമായ അനേകം വരികൾ ഉണ്ട് പുസ്തകത്തിൽ..

“You once told me that the human eye is god’s loneliest creation. How so much of the world passes through the pupil and it still holds nothing. The eye, alone in its socket, does not even know there’s another one, just like it, an inch away, just as hungry, as empty..”. “.. You’re a mother, Ma. You’re also a monster. But so am I - which is why I can’t turn away from you. Which is why I have taken the god’s loneliest creation and put you inside it.”

“The weight of the average placenta is roughly one and a half pounds. A disposable organ where nutrients, hormones, and waste are passed between the mother and fetus. In this way, the placenta is a kind of language - perhaps our first one, our true mother tongue. At four or five months, my brother’s placenta was already fully developed. You two were speaking - in blood utterances.”

പുസ്തകം ആത്മകഥാംശം ഉള്ളതാണെന്ന് കരുതണം. Ocean Vuong-ന്റെ കുടുംബം വിയറ്റ്നാമിൽ നിന്ന് അമേരിക്കയിലേക്ക് കുടിയേറിയതാണ്. പലർക്കും dyslexia ഉണ്ടെന്ന് സംശയിക്കപ്പെടുന്ന ആ കുടുംബത്തിൽ, ആദ്യമായി വായിക്കാൻ പഠിക്കുന്നത് Ocean ആണ്, ഏഴാം വയസ്സിൽ. കഥയിലെ Little Dog-ന്റെ അമ്മയെ പോലെ എഴുത്തുകാരന്റെ അമ്മയും ഒരു manicurist (സലൂണിൽ നഖങ്ങൾ മോടിപിടിപ്പിക്കുന്ന ആൾ) ആണ്. Little Dog-നെ പോലെ Ocean-നും സ്വവര്ഗാനുരാഗിയാണ്.

കഥാകൃത്തിന് Ocean എന്ന പേര് വന്നതിന് പുറകിൽ ഒരു കഥയുണ്ട്. സലൂണിൽ വന്ന ഒരാളുടെ അടുത്ത് തനിക്ക് കടൽത്തീരം ഇഷ്ടമാണെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അമ്മ പറഞ്ഞുവത്രെ. അവർ 'beach' എന്നതിന് പകരം 'bitch' എന്നാണ് ആ വാക്ക് ഉച്ചരിച്ചത്. അതുകേട്ടയാൾ 'beach'-ന് പകരം 'ocean' എന്ന് പറഞ്ഞോളൂ എന്ന് നിര്‍ദ്ദേശിച്ചു. ആ വാക്കിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കിയ ആ അമ്മ, വിയറ്റ്നാമിനെയും അമേരിക്കയെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന പസിഫിക് മഹാസമുദ്രത്തിനെ ചൊല്ലി മകന് Ocean എന്ന പേര് നൽകി.

വായിച്ചാൽ മനസ്സിലാവുമോ എന്ന സംശയം കൊണ്ട് കവിത വായിക്കാറില്ല. അങ്ങനെ ഉള്ള എനിക്ക്, ഇതിലെ ഭാഷ ഒരു അനുഭവമാണ്. ചട്ടക്കൂടുകൾക്കുള്ളിൽ നിൽക്കാത്ത ഘടന എല്ലാവർക്കും രസിക്കുമോ എന്നറിയില്ല. പിന്നെ, പ്രായപൂർത്തിയാവാത്ത രണ്ട് പയ്യന്മാർ തമ്മിലുള്ള സ്വവര്ഗ്ഗ സ്നേഹം കഥയുടെ ഒരു വലിയ ഭാഗമാണ്. ചുറ്റുപാടുകളുടെ ക്രൂരതയിൽ നിന്ന് രക്ഷപെടാൻ ശ്രമിക്കുന്ന രണ്ടാളുടെ വികാരങ്ങളുടെ ഊഷ്മളത അതിലുണ്ട്. പക്ഷെ അതിലെ ശാരീരികത എല്ലാവർക്കും ദഹിച്ചെന്ന് വരില്ല.

# data[].attributes.body
‘The Man Without a Face: The Unlikely Rise of Vladimir Putin' was authored by Russian journalist and activist Masha Gessen in 2012. The book has two parts - one part deals with Putin’s life and the other talks about the dismantling of democratic institutions in Russia under his rule.

Putin was born in St. Petersburg (Leningrad), a city that was ravaged by the second world war. The hard life amidst poverty and destruction of a once great city, gave Putin a street fighter mentality, something in which he takes a keen pride. He was a KGB officer, working in Dresden as the Berlin wall fell and then back in Leningrad as communism was crumbling in Eastern European countries and in the Soviet Union itself. He switched to working under Alexander Sobchak, who was the Mayor at that time and someone who harbored big political ambitions himself. During the last days of Boris Yeltsin’s Presidency, his family was in search of a successor who would protect them from legal persecution for all the mismanagement that happened under Yeltsin’s watch. The media magnate Boris Berezovsky knew Putin and proposed his name as a loyal, unremarkable and unambitious man, leading to this relatively unknown person becoming the President of Russian Federation.

Putin was a nationalist with a sense of hurt at what he saw as the last Communist government’s reluctance to protect the nation’s interest. He had no patience with the stuttering democracy that followed it either. He went on to slowly make it hollow, replacing elected representatives with nominated ones and putting big hurdles in the path of any of the established parties from operating independently, including the erstwhile Communist party. The looting of natural resources of Russia, that started with Yeltsin and which gave birth to a set of Oligarchs in a country otherwise struggling economically, continued under Putin. Some sided with Putin and became rich and powerful. Those who went against him were jailed or went into exile. A number of journalists and activists, who tried to highlight the ills of the system, ended up getting murdered.

All nationalist leaders need an enemy that they can always point the attention of the people to. For Putin, this bogey was the Chechen rebels. The Russian offensive in Chechnya was brutal and merciless. There were hostage situations inside Russia that were allegedly masterminded by Chechen terrorists, which were dealt with no care for those in the cross fire. The incident in a Moscow theater ended with the death of 40 hostage takers and 180 civilian hostages. The school siege in Beslan ended in the death of 31 terrorists and 330 children and their parents. Looking at all this history, it is no wonder that Putin chose the path of war with Ukraine to settle the dispute.

The book has its own issues. Some of the things mentioned in the book are speculative in nature, partly because it is impossible to know the truth. It would have been ideal for a journalist to write a book in a dispassionate and impartial manner. However, Masha does not hide her antipathy to Putin and it seeps into her tone. The funny thing is that a remark about the language of the book being that of propaganda did not come from Russia, but rather from the archives of the CIA! Link to the article written by CIA analyst John Ehrman is given in the comments.

When the book came out in 212, Masha was still living in Moscow. They are a transgender (Masha prefers the pronoun ‘they’ while being referred) and the laws in Russia against homosexuals and transgenders were becoming more discriminatory. She was afraid that her adopted son would be taken away due to them having an ‘unnatural’ family and shifted to New York in 2013. In spite of the book’s failings, one has to admire their courage. As mentioned earlier, a number of journalists in Russia who were critical of the government and Chechen war ended up being murdered in broad daylight. The surprising fact is that many of them were women. The most famous of them was Anna Politkovskaya. When Putin was asked about her murder, his reply was along the lines of: “.. No one here reads what she is writing. So her murder is a bigger headache for me that her writing..”. There might be some truth to this as Putin, benefactors of his style of governance and his opponents together created an environment where it was difficult to assign blame correctly. So being outspoken in that setting is laudatory.

A sidebar to the book: the emotions evoked by Putin’s latest actions makes for a curious sight. Some have a grievance that while Russia is getting sanctioned for the war against Ukraine, other countries are going scot-free for their actions in places in Afghanistan, Yemen, Palestine and so on. There is some merit to this argument. An even more funny sight is that of right wingers suddenly becoming fanboys of a strongman nationalist leader, who came through KGB ranks and represents an erstwhile Communist power, just because he is defending his country’s territorial ambitions and pride using force.

റഷ്യൻ പത്രപ്രവർത്തകയും ആക്ടിവിസ്റ്റുമായ മാഷ ഗെസ്സൻ, 2012-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച പുസ്തകമാണ് 'The Man Without a Face: The Unlikely Rise of Vladimir Putin'. രണ്ട് ഭാഗങ്ങളായാണ് പുസ്തകം. ആദ്യഭാഗം പുട്ടിന്റെ ജീവിതത്തെ പറ്റിയാണ്. രണ്ടാമത്തേത്, പുട്ടിന്റെ ഭരണത്തിൽ റഷ്യൻ ജനാധിപത്യ സംവിധാനങ്ങൾക്ക് വന്ന തകർച്ചയെ പറ്റിയും.

രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിൽ തകർന്ന സെയിന്റ് പീറ്റേഴ്‌സ്ബർഗ് / ലെനിൻഗ്രാഡ് -ലാണ് പുടിന്റെ ജനനം. കഷ്ടപ്പാടുകളുടെ നടുവിൽ തെരുവിലെ വഴക്കുകളിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും പിന്മാറാത്ത സ്വഭാവവുമായാണ് പുടിൻ വളരുന്നത്. ലെനിൻഗ്രാഡ് KGB ഓഫീസിൽ ജോലിചെയ്തിരുന്ന പുടിൻ, സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ വിഭജനത്തിന് ശേഷം മേയർ അലക്സാണ്ടർ സോബ്ചാകിന്റെ കീഴിൽ ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു. ബോറിസ് യെൽസിനും കുടുംബവും പ്രെസിഡെൻസിയുടെ അവസാന നാളുകളിൽ തങ്ങളെ കോടതി കയറ്റാത്ത ഒരു പിൻഗാമിയെ അന്വേഷിക്കുകയായിരുന്നു. ആ സമയത്ത് മീഡിയ ബിസിനെസ്സുകാരനായ ബോറിസ് ബേറെസോവ്സ്കിയാണ് പുടിനെ ആ സ്ഥാനത്തേക്ക് കൊണ്ട് വരുന്നത്.

ഭരണത്തിൽ എത്തിയ പുടിന് ജനാധിപത്യ സംവിധാനങ്ങളോട് തികഞ്ഞ അവജ്ഞയായിരുന്നു. പതുക്കെ പതുക്കെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിലൂടെ വരുന്ന ജനപ്രതിനിധികളെ മാറ്റി പാർട്ടികൾ നോമിനേറ്റ് ചെയ്യുന്ന ആളുകൾക്കായി അധികാരം. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി അടക്കം പ്രമുഖ പാർട്ടികൾക്കൊന്നും പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം കൊടുക്കാതെ പുട്ടിന്റെ 'യുണൈറ്റഡ് റഷ്യ' പാർട്ടി എളുപ്പത്തിൽ അധികാരം തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. യെൽസിന്റെ ഭരണ കാലത്ത് റഷ്യയുടെ ഭൂസമ്പത്തുകൾ കൊള്ളയടിച്ച് പണക്കാരായവർ (ഒളിഗാർക്സ്) ആ പണി തുടർന്ന് കൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷെ അതിൽ പുടിനോട് എതിർത്ത് നിന്നവർ ജയിലിലാവുകയോ നാടുവിടുകയോ ചെയ്തു. സത്യസന്ധമായി വാർത്തകൾ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചവർ പലരും കൊല്ലപ്പെട്ടു.

ദേശീയത ചട്ടുകമാക്കുന്ന എല്ലാ ഭരണാധികാരികൾക്കും  ഒരു എതിരാളി ആവശ്യമാണ്, ജനശ്രദ്ധ പിടിച്ച് നിർത്താൻ. പുടിൻ അതിനുപയോഗിച്ചത് ചെചെൻ തീവ്രവാദികളെയാണ്. ചെചെന്യയിൽ നടത്തിയ ആക്രമണത്തിന്റെ ഭീകരത പുടിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം തൻ്റെ ശക്തിയും ദാക്ഷിണ്യമില്ലായ്മയും പ്രദർശിപ്പിക്കാനുള്ള അവസരമായിരുന്നു. അതേ നിലപാട് റഷ്യക്കകത്തുള്ള 'hostage' സന്ദര്ഭങ്ങളിലും പുടിൻ സ്വീകരിച്ചു. മോസ്കോയിലെ ഒരു തിയേറ്റർ കയ്യടക്കിയ നാല്പതോളം തീവ്രവാദികളെ കൊന്നപ്പോൾ കൂടെ മരിച്ചത് 180 സാധാരണക്കാരാണ്. ബെസ്‌ലാനിലെ സ്കൂളിൽ ആയിരം ആളുകളെ ബന്ദി ആക്കിയ 31 തീവ്രവാദികളെ കൊന്നപ്പോൾ കൂടെ ജീവൻ പോയത് 330 കുട്ടികൾക്കും മാതാപിതാക്കൾക്കുമാണ്. അത്തരത്തിൽ എതിരാളികളോട് പെരുമാറുന്ന പുടിൻ ഉക്രൈൻ വിഷയത്തിൽ നടത്തിയ നീക്കങ്ങൾ മറ്റുള്ളവർ പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ടതായിരുന്നു.

പുസ്തകത്തിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന പല കാര്യങ്ങൾക്കും ഊഹാപോഹത്തിന്റെ (speculative) സ്വഭാവമുണ്ട്. സത്യം അറിയാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള കാര്യങ്ങൾ. മാഷ ഗെസ്സൻ അറിയപ്പെടുന്ന പുടിൻ വിമര്ശകയുമാണ്. പുസ്തകത്തിന്റെ സ്വരം പ്രോപഗണ്ടയുടേതാണ് എന്ന് ഒരു അഭിപ്രായം ഇൻറർനെറ്റിൽ കണ്ടു. ആ അഭിപ്രായം വന്ന സ്ഥലമാണ് കൗതുകകരം - റഷ്യയിൽ നിന്നുള്ള ആരുമല്ല, മറിച്ച് CIA ഉദ്യോഗസ്ഥനായ John Ehrman ആണ് ആ കുറിപ്പെഴുതിയത് (CIA ആർകൈവിലുള്ള കുറിപ്പിന്റെ ലിങ്ക് കമന്റ് ആയി കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്).

2012-ലാണ് ഈ പുസ്തകം പുറത്ത് വരുന്നത്. ആ സമയം വരെ മോസ്കോവിലായിരുന്നു മാഷയുടെ താമസം. അവർ ട്രാൻസ്-ജെൻഡർ ആണ് (he / she പ്രൊനൗനുകൾക്ക് പകരം they എന്നാണ് മാഷ സ്വയം ഉപയോഗിക്കുന്നത്). റഷ്യയിൽ ട്രാൻസ്-ജെൻഡർ ആളുകൾക്കും സ്വവർഗ്ഗസ്നേഹികൾക്കും എതിരെയുള്ള നിയമങ്ങൾ കൂടെ കൂടെ കടുത്ത് വരികയായിരുന്നു. 2013-ൽ ഗവണ്മെന്റ് തൻ്റെ ദത്ത് പുത്രനെ കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് നിർബന്ധപൂർവം മാറ്റുമോ എന്ന് ഭയന്ന് മാഷ ന്യൂയോർക്കിലേക്ക് താമസം മാറ്റി. പുട്ടിനോടുള്ള എതിർപ്പ് പുസ്തകത്തിന്റെ സ്വരത്തിനെ ബാധിച്ചിരിക്കാമെങ്കിലും മോസ്കോവിൽ ഇരുന്ന് പുടിനെ വിമർശിക്കാൻ കാണിക്കുന്ന ധൈര്യത്തിനെ മാനിക്കാതെ വയ്യ. ചെചെൻ യുദ്ധത്തിനെതിരായും റഷ്യയിലെ അഴിമതിക്കെതിരായും എഴുതിയ പല പത്രപ്രവർത്തരും കൊല്ലപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അത്തരം കുറെ സ്ത്രീകളെ പറ്റി പുസ്തകത്തിൽ പറയുന്നുണ്ട്. എന്തുകൊണ്ട് ഇത്രയധികം സ്ത്രീകൾ അങ്ങനെ അപകടം നിറഞ്ഞ ജോലി ഏറ്റെടുക്കാൻ തയ്യാറായി എന്നറിയില്ല. റഷ്യൻ വനിതകൾ അത്രക്ക് മനക്കട്ടിയുള്ളവരാകാം. അതിൽ ഏറ്റവും പ്രശസ്തയായിരുന്നു Anna Politkovskaya. അവരുടെ കൊലപാതകത്തിനെ കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോൾ പുടിൻ പറഞ്ഞത് ഇങ്ങനെയാണത്രെ: "അവർ എഴുതിയത് ഇവിടെ ആരും വായിക്കാറില്ല. അത് കൊണ്ട് അവരുടെ എഴുത്തിനേക്കാൾ എനിക്ക് തലവേദന അവരുടെ കൊലയാണ്" എന്ന്. ഇത് ഒരു പക്ഷെ സത്യവുമാണ് എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. ഏത് ഭാഗത്തുള്ളവരാലും ജീവന് അപകടം സംഭവിക്കാം എന്നുള്ള സാഹചര്യത്തിലും തങ്ങളുടെ ജോലിയോടും നിലപാടുകളോടും പ്രതിബദ്ധത കാണിച്ച ആളുകളുടെ എഴുത്ത് ആ ഒരു കാരണം കൊണ്ട് മാത്രം വായിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്.

# data[].attributes.body
2011-ലെ മാൻ ബുക്കർ പ്രൈസ് കിട്ടിയ നോവലാണ് ജൂലിയൻ ബാൺസിന്റെ 'The Sense of an Ending'. 150 പേജ് മാത്രം നീളമുള്ളത് കൊണ്ട് നോവെല്ല എന്ന് പറയുന്നതാവും ശരി. 60 വയസ്സുള്ള ടോണി വെബ്സ്റ്റർ, തൻ്റെ തീർത്തും സാധാരണമായ ജീവിതത്തിനെ വിശകലനം ചെയ്യുന്ന രീതിയിലാണ് കഥ. ഓർമകളുടെ അപൂർണതയും അവ്യക്തതയും ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള ഒരു എഴുത്ത്. ചരിത്രം രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടുമ്പോൾ ഓർമകളും തെളിവുകളും തമ്മിലുണ്ടാവുന്ന സംഘർഷത്തെ പറ്റിയും.

വിശ്രമ ജീവിതം നയിക്കുന്ന ടോണിയ്ക്ക് ഒരു കത്ത് ലഭിക്കുന്നു, 40 വര്ഷം മുൻപ് ഒരിക്കൽ മാത്രം കണ്ടിട്ടുള്ള ഒരു സ്ത്രീയിൽ നിന്ന്. ആ സമയത്ത് ടോണിയുടെ ഗേൾ ഫ്രണ്ട് ആയിരുന്ന വെറോനിക്കയുടെ അമ്മയുടെ കത്തായിരുന്നു അത്. ആ കത്ത് തൻ്റെ കോളേജ് ജീവിതത്തിനെ പറ്റി വീണ്ടും ഓർക്കാൻ ടോണിയെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു, മൂന്ന് സുഹൃത്തുക്കളും വെറോനിക്കയും അടങ്ങിയ ഒരു കാലഘട്ടത്തിനെ പറ്റി, ആ സുഹൃത്തുക്കളുടെ അന്നത്തെ ജീവിത വീക്ഷണങ്ങളെ പറ്റി. ആ കത്ത് എഴുതപ്പെടാൻ ഉള്ള സാഹചര്യം അന്വേഷിച്ചിറങ്ങുന്ന ടോണിയ്ക്ക് തൻ്റെ ഓർമകളെ ചോദ്യം ചെയ്യേണ്ടി വരുന്നു. ഇതാണ് കഥയുടെ ചുരുക്കം.

സ്‌പോയ്‌ലർ ഇല്ലാതെ പുസ്തകത്തെ കുറിച്ച് കൂടുതൽ പറയാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. വളരെ പതുക്കെ ഡെവലപ്പ് ചെയ്ത് വളരെ അപ്രതീക്ഷിതമായ അവസാനമുള്ള ഒരു കഥ. വായിച്ച് അവസാനിപ്പിക്കുമ്പോൾ മുൻപ് കണ്ട വരികൾക്ക് വ്യത്യസ്തമായ അർത്ഥങ്ങൾ തോന്നുന്ന എഴുത്ത് - 'ദി സിക്സ്ത് സെൻസ്' സിനിമ പോലെ.

# data[].attributes.body
Almost two years have passed since George Floyd choked to death under the knee of a US police officer. Has a lot changed since then? Let us try to answer that question with yet another question. Have you heard of Patrick Lyoya? If you have not heard of Patrick Lyoya, then not a lot has changed since George Floyd’s death. Lyoya was killed in early April with a shot to the back of his head, while prone on the ground, with a police officer’s knee on his back. George Flyod’s death did not cause an outcry because it was uniquely brutal. The outcry was an effect of a society already suffocated by the pandemic. The video recording of the incident proved to be the catalyst for that society’s frustrations to be spilled out to the streets. I saw a comment under the news item on Lyoya’s death. Someone said: “Now, please don't go out into the street and smash things, please protest peacefully”. Violence against the poor has to be protested with civility and peace. Your lot is to grow up in such a society is what the author Ta-Nehisi Coates tells his 12 year old son Samori through ‘'Between the World and Me'.

Fear is a constant companion to the black man and that fear has a big part in shaping his behavior. The fear for his offspring’s safety makes a dad use a belt as a disciplining device, because each black kid needs to be ‘twice as good’ to stay alive. To hide their fear and to create the façade that one has control over his body’s destiny, the young ones on the street resort to loud music and violent behavior. If and when you grow up to be a man through all of this, you take the place of your dad and the cycle continues. A good chunk of his intellect and instincts are dedicated to staying alive through this never ending cycle. All of this in a land that prides itself on being the “Land where dreams come true’, one in which the dreams of the black man are shattered on a daily basis.

The book has two long chapters and a much smaller third chapter. The first two talks about such a society, its historical roots and the impact it has on black lives. The last is a heart breaking illustration of all that he talked about. It talks about his University batchmate Prince Jones. Prince’s mother belonged to a sharecropper family. She refused to be destined to that life of poverty and became a successful neurosurgeon with her hard work. The foundation that she laid enabled Prince to go to the prestigious Howard University. But none of those achievements or affluence saved Prince Jones from being mistaken as a drug dealer and gunned down while going to meet his fiancé, by a police man who trailed his car for hours. All the hard work that the mother and son put in was not sufficient to protect his black body. Prince was 25 years old when he succumbed to 5 bullets. 5 bullets that shattered the black body; loved, cared and nurtured by a mother for 25 years. The third chapter talks about Coates’s visit to Prince’s mother, Dr. Mabel Jones, and their conversation. It is hard to read / listen to that part without a tear escaping your eye.

Articles in ‘The Atlantic’ magazine is what made Ta-Nehisi Coates a popular writer. 'Between the World and Me' came out in 2015. It is a small book of 176 pages, whose audio length is 3:30 hours. It is an experience to listen to the author in his own voice, a voice affected by alternating emotions of fear, frustration, anger and determination.

ഒരു പോലീസുകാരന്റെ മുട്ടിനടിയിൽ ശ്വാസം മുട്ടി ജോർജ് ഫ്ലോയ്‌ഡ്‌ മരിച്ചിട്ട് രണ്ട് കൊല്ലമാവാറായി. പാട്രിക് ല്യോയ മരിച്ചിട്ടോ? "അതാരാണ്?" എന്നതാവും മറുചോദ്യം. മറ്റൊരു പോലീസുകാരന്റെ മുട്ടിനടിയിൽ, തലയുടെ പുറകിലൂടെ ഉതിർത്ത വെടിയുണ്ട കൊലപ്പെടുത്തിയ മറ്റൊരു കറുത്തവർഗക്കാരൻ. സംഭവം നടന്നിട്ടു 20 ദിവസം ആയി. പക്ഷെ ആ പേര് കേട്ടവർ വളരെ ചുരുക്കമായിരിക്കും. ജോർജ് ഫ്ലോയ്‌ഡിന് നേരിടേണ്ടി വന്ന അക്രമം അപൂർവ്വമായത് കൊണ്ടല്ല അത് ജനശ്രദ്ധ പിടിച്ച് പറ്റിയത്. അതിൻ്റെ വീഡിയോ പകർത്തി പ്രചരിപ്പിക്കാൻ ആളുണ്ടായി എന്നത് കൊണ്ടാണ്. കോവിഡിന്റെ ഭീതിയിലും കഷ്ടപ്പാടുകളിലും അമർന്ന കുറെ പേരെ ഈ സംഭവം തെരിവിലേക്കിറക്കി എന്നത് കൊണ്ടാണ്. പാട്രിക് ല്യോയയെ പറ്റി വന്ന വാർത്തയുടെ താഴെ ഒരാൾ എഴുതിയിരിക്കുന്നത് കണ്ടു: "ഇതിന്റെ പേരും പറഞ്ഞ് നിരത്തിലിറങ്ങി കണ്ടതെല്ലാം തല്ലി പൊളിക്കണ്ട. പ്രതിഷേധിക്കണമെന്നുള്ളവർ അത് വളരെ സമാധാനമായി ചെയ്യൂ" എന്ന്. ദിവസവും മരിക്കുന്ന കറുത്തവൻ നമ്മുടെ സ്വൈര ജീവിതത്തിന് തടസ്സമാവരുന്നതല്ലോ. ഇത്തരമൊരു സമൂഹത്തിൽ വളർന്ന് വരാനാണ് നിന്റെ വിധി എന്ന് തൻ്റെ പന്ത്രണ്ട് വയസ്സുകാരൻ മകന് പറഞ്ഞു കൊടുക്കുകയാണ് 'Between the World and Me'-യിലൂടെ ടനഹാസി കോട്സ് (Ta-Nehisi Coates).

ഭീതി സന്തതസഹചാരിയാണ് കറുത്തവന്. ജീവനോടിരിക്കാൻ മറ്റുള്ളവരെക്കാളും ഇരട്ടി നന്നാവേണ്ടത് കൊണ്ട്, മകന്റെ ജീവനിലുള്ള ഭീതി, ബെൽറ്റ് ഉപയോഗിച്ചുള്ള അച്ചടക്കം പഠിപ്പിക്കലായി പ്രദർശിപ്പിക്കുന്ന അച്ഛൻ. തൻ്റെ ശരീരത്തിന് മേൽ തനിക്ക് നിയന്ത്രണം ഉണ്ടെന്ന് വരുത്തി തീർക്കാൻ, ഭീതിയെ ഉച്ചത്തിലുള്ള സംഗീതം കൊണ്ടും നിരത്തിലെ കയ്യാങ്കളി കൊണ്ടും മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ചെറുപ്പക്കാർ. ഒടുവിൽ തൻ്റെ മകന്റെ ശരീരം സംരക്ഷിക്കാൻ തനിക്ക് കഴിഞ്ഞേക്കില്ല എന്ന് സ്വന്തം മനസ്സിലുള്ള ഭീതി. അങ്ങനെ ഒരു ഭീതിയിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ഭീതിയിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന തൻ്റെ ജീവിതത്തിലെ അനുഭവങ്ങളെ കുറിച്ച് മകനോട് പറയുകയാണ് ടനഹാസി കോട്സ്. അതിൻ്റെ ചരിത്രത്തെ കുറിച്ച്, അത് അംഗീകരിക്കാൻ മടിച്ച് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ചതെന്ന് സ്വയം നടിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിനെ കുറിച്ച്. കറുത്തവന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ ദൈനംദിനം ചവിട്ടി അരച്ചിട്ടും 'സ്വപ്നസാക്ഷാത്കാരത്തിൻ്റെ ഭൂമി' എന്ന് സ്വയം വിശേഷിപ്പിക്കാൻ മടിക്കാത്ത ഒരു നാടിനെ കുറിച്ച്.

രണ്ട് നീണ്ട അദ്ധ്യായങ്ങളും ഒരു ചെറിയ അദ്ധ്യായവും ചേർന്നതാണ് ഈ പുസ്തകം. കുറെ പ്രമാണങ്ങൾ പറഞ്ഞതിന് ശേഷം ഒരു ഉദാഹരണത്തോടെ അത് മനസ്സിലാക്കി തരുന്ന രീതി പാഠപുസ്തകകങ്ങളിൽ കണ്ടിരിക്കും. അത് പോലെ ആദ്യ രണ്ട് അദ്ധ്യായങ്ങളിൽ പറഞ്ഞതെല്ലാം സാധൂകരിക്കുന്ന ദയനീയമായ ഉദാഹരണമാണ് മൂന്നാമത്തേത്. തൻ്റെ സർവ്വകലാശാല സഹപാഠിയായ പ്രിൻസ് ജോൺസിന്റെ കഥ. പാടത്ത് പണിയെടുത്തിരുന്ന കുടുംബത്തിൽ നിന്നും പുറത്ത് വന്ന് സ്വന്തം പരിശ്രമം കൊണ്ട് പഠിച്ച് ന്യൂറോ സർജനായി തീർന്ന ഒരമ്മയുടെ മിടുക്കനായ മകൻ. ഹൊവാർഡ് സർവകലാശാലയിൽ പഠനം നടത്തിയ പ്രിൻസിനെ മയക്കുമരുന്ന് വിൽക്കുന്നവൻ എന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ച് ഒരു പോലീസുകാരൻ കൊലപ്പെടുത്തുമ്പോൾ അവന് പ്രായം 25 വയസ്സ്. പ്രിൻസിൻ്റെ അമ്മയെ ചെന്ന് കണ്ട് കോട്സ് നടത്തിയ സംഭാഷണത്തെ കുറിച്ചാണ് ആ അദ്ധ്യായം. കഠിന പരിശ്രമത്താൽ ദാരിദ്ര്യത്തിനെ കീഴടക്കി ജീവിത വിജയം നേടിയ ആ അമ്മയ്ക്ക് കറുത്ത ചർമ്മത്തിനകത്തുള്ള തൻ്റെ മകന്റെ ശരീരത്തെ സംരക്ഷിക്കാനായില്ല. 25 കൊല്ലത്തെ സ്നേഹവും വാത്സല്യവും ചിന്നഭിന്നമാക്കാൻ 5 വെടിയുണ്ടകൾക്ക് നിമിഷ നേരം മതിയായി.

അറ്റ്ലാന്റിക് മാസികയിൽ എഴുതിയ ലേഖനങ്ങളാണ് ടനഹാസി കോട്സിനെ പ്രശസ്തനാക്കിയത്. 2015-ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ 'Between the World and Me', 176 പേജുള്ള ചെറിയ പുസ്തകമാണ്. 3:30 മണിക്കൂർ ഉള്ള ഓഡിയോ ബുക്ക് ആയിട്ടാണ് ഇത് കേട്ടത്. എഴുത്തുകാരന്റെ സ്വന്തം ശബ്ദത്തിൽ, അയാളുടെ ഭീതിയും നിരാശയും        രോഷവും എല്ലാം മാറി മാറി വരുന്ന വിവരണം വേറിട്ടൊരു അനുഭവമാണ്.

# data[].attributes.body
Climate change is all around us, in the higher than usual temperatures in summer, in the heavier than usual rains during monsoon. These are discernible to our eyes, but worse is in store. What this book told me is that it is not in the distant future and that it could be unimaginably bad.

'Our Final Warning: Six Degrees of Climate Emergency' by Mark Lynas is a revised edition of his 2007 book - 'Six Degrees: Our Future on a Hotter Planet'. The intervening 14 years is enough for him (and us) to realize that we are talking not just about the planet getting hotter, but about a quick march towards catastrophe. The temperature change on earth is baselined from the average temperatures from the period before the industrial revolution. We are about 1.5 degrees hotter today compared to that era. Mark Lynas catalogs the changes that the human race will face as the temperature rises by each further degree. The most immediate effect is in the melting ice caps of Greenland, Arctic and Antarctic, which would result in an increase of sea level. Most major cities in the world are on the shores of the seas and the above increase threatens their very existence. The snow from the great mountain ranges of the world are facing a similar fate, which would result in flooding in the rivers originating from them followed by drought, once the whole of the ice melts. All of that snow and ice reflect sunlight today, helping to maintain the temperature on earth. But once the ice turns to water and the soil of the mountains get exposed, they will start absorbing sunlight and contributing to the increase in temperature.

There were a few revelations in the book for me. One - the imminence of the problem. Many cities around the world could hit the 2 degree mark by 2035. Two - beyond 2 or 3 degrees, we will be in a positive feedback phase, with many of the contributing factors entering an irreversible state. Three - 5 degree increase in temperature was last seen on Earth millions of years ago, before the origin of complex life forms. There are no living beings on Earth today that have a history of having lived through such an environment. Earth was ice free at that time and the sea levels were 8 - 12 meters higher. Four - if we have to halt our march towards the impending doom, we need to stop burning fossil fuels immediately. That would mean taking all petrol and diesel cars off the road and stopping all coal powered plants. Even though some agreement to that effect was taken in the 2015 Paris Climate Summit, the only time that it really happened was during the last 2 years of Covid induced changes.

The problem is not just scientific, rather it comes with a huge social impact too. The present inequality in the world would worsen under these conditions. Manual work outside is suspended for a couple of hours during the day, in peak summer in India. With higher temperatures, such work will be impossible during day time in those months. Daily wage earners will suffer. The heat will reduce agriculture output, causing scarcity and driving up the prices. Drought and floods will cause further migration of poor people. We have seen how refugees are welcomed at the borders. When resources become scarce, the boundary walls will get taller and thicker.

The book could be termed ‘alarmist’. It is one of the problems faced by climate activists - the probabilistic nature of climate science makes it an easy target for the naysayers. However, even a minute chance for the progression from ‘climate change’ to ‘climate breakdown’ would mean that our children will see a very different Earth in their middle ages and the grandchildren, in their youth. That in itself should be enough to be concerned and paranoid about it. Sharing some links in the comment section that will further reinforce the worry that all of us should harbor.

കാലാവസ്ഥ വ്യതിയാനം (climate change) എന്ന വിഷയം നമുക്ക് പരിചിതമാണ്.  വേനൽക്കാലത്തെ കൂടിവരുന്ന ചൂടും ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ പെയ്യുന്ന കനത്ത മഴയിൽ ഉണ്ടാവുന്ന വെള്ളപ്പൊക്കവുമെല്ലാം ഇപ്പോൾ വാർഷികമായ ഒരു അനുഭവമായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇതിനെ കുറിച്ച് വിശദമായി പറയുന്ന ഒരു പുസ്തകം ആദ്യമായിട്ടാണ് വായിക്കുന്നത്. 2007-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച Mark Lynas-ന്റെ 'Six Degrees: Our Future on a Hotter Planet' എന്ന പുസ്തകത്തിന്റെ പുതിയ പതിപ്പാണ് കഴിഞ്ഞ കൊല്ലം പുറത്തു വന്ന 'Our Final Warning: Six Degrees of Climate Emergency'.

വ്യാവസായിക വിപ്ലവം തുടങ്ങിയ കാലത്തെ താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ, ഇന്ന് ഭൂമിയിലെ ശരാശരി താപമാനം 1.5 ഡിഗ്രി കൂടുതലാണ്. ആ വർദ്ധനവ് 2 മുതൽ 6 ഡിഗ്രി വരെ ആയാൽ നമ്മുടെ പ്രകൃതിയിൽ ഉണ്ടാവുന്ന ഭീമമായ മാറ്റങ്ങളുടെ വിശദീകരണമാണ് ഈ പുസ്തകം. മാറ്റങ്ങളുടെ തുടക്കം ആർട്ടിക് അന്റാർട്ടിക് മേഖലകളിലെ മഞ്ഞുപാളികളുടെ ഉരുകലിൽ നിന്നാണ്. അത് സമുദ്രത്തിലെ ജലനിരപ്പ് ഉയർത്തും. ഇന്ന് ലോകത്തിലെ പല പ്രധാന പട്ടണങ്ങളും കടൽത്തീരത്താണ്. സമുദ്രനിരപ്പ് ഏതാനും മീറ്ററുകൾ ഉയർന്നാൽ അത്തരം പല പട്ടണങ്ങളും വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങും. ഇന്നത്തെ പല പർവ്വത നിരകളിലുമുള്ള മഞ്ഞും ഉരുകി ഇല്ലാതായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. അത് നദികളിൽ ആദ്യം വെള്ളപ്പൊക്കത്തിലും പിന്നീട് മഞ്ഞ് തീർത്തും ഇല്ലാതാവുമ്പോൾ വരൾച്ചയിലും കലാശിക്കും. അങ്ങനെ കാലാവസ്ഥ വ്യതിയാനം എന്ന ആശയത്തിൽ തുടങ്ങി മനുഷ്യന്റെ നിലനില്പിന് വെല്ലുവിളിയുയർത്തുന്ന കാലാവസ്ഥ തകർച്ചയിലേക്ക് (climate breakdown) ഓരോ ഡിഗ്രിയിലൂടെയുള്ള ചുവട് വെപ്പുകളാണ് Mark Lynas നിരത്തുന്നത്.

പുസ്തകം ചില കാര്യങ്ങളിൽ ഒരു 'വെളിപാടായിരുന്നു'. ഒന്ന്, ഈ മാറ്റം എത്ര പെട്ടെന്ന് സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നു എന്നുള്ളത്. 2035-ആവുമ്പോഴേക്കും ലോകത്തിലെ പല നഗരങ്ങളും 2 ഡിഗ്രിയോ അതിലധികമോ ചൂടിലേക്ക് നീങ്ങും എന്നാണ് അനുമാനം. രണ്ട്, ആ അവസ്ഥ ഒരു 'positive feedback' ന്റെ ആണെന്നുള്ളത് (അതായത് ഒരു കാര്യത്തിന് നിശ്ചിത ഫലം ഉണ്ടാവുക, ആ ഫലം തിരിച്ച് മൂല കാരണത്തിന് ആക്കം കൂട്ടുക, അങ്ങനെ ചാക്രികമായി തുടരുന്ന, വികസിക്കുന്ന സാഹചര്യം). ഉദാഹരണത്തിന് മഞ്ഞ് സൂര്യപ്രകാശത്തിനെ പ്രതിഭലിപ്പിച്ച് ഭൂമിയിലെ ചൂട് നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. മഞ്ഞ് ഉരുകി വെള്ളമായാൽ, അല്ലെങ്കിൽ പർവ്വതങ്ങളിലെ മണ്ണ് ദൃശ്യമാവുന്ന സാഹചര്യം വന്നാൽ അതെല്ലാം സൂര്യപ്രകാശം ആഗിരണം ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് മാറും, ചൂട് പിന്നെയും കൂടും. ആ ചക്രത്തിനെ പുറകോട്ട് തിരിക്കാൻ നമുക്ക് ഉപാധികളില്ലാതാവും. മൂന്ന്, 5 ഡിഗ്രി കൂടുതൽ ചൂട് എന്ന അവസ്ഥ ഇതിന് മുൻപ് ഭൂമിയിൽ ഉണ്ടായത് ലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപാണത്രെ. സങ്കീർണമായ കോശഘടനയുള്ള ജീവജാലങ്ങൾ ഇവിടെ ഉണ്ടാവുന്നതിന് മുൻപ്. ഭൂമിയിൽ മഞ്ഞില്ലാത്ത സമുദ്ര നിരപ്പ് ഇന്നത്തേതിൽ നിന്ന് 8 മുതൽ 12 വരെ മീറ്റർ കൂടി നിന്നിരുന്ന ഒരു കാലത്ത്. അങ്ങനെ ഒരു സാഹചര്യത്തിൽ ജീവിച്ച് പരിചയിച്ച ഒരു ജീവിയും ഇന്നില്ല. എന്ന് മാത്രമല്ല പരിണാമത്തിന് ജീവികളെ അത്തരത്തിൽ തയ്യാറെടുപ്പിക്കണമെങ്കിൾ ലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ വേണം, നൂറ് വർഷ കാലയളവിൽ നടക്കുന്ന ഒരു സംഗതിയല്ലിത്. അവസാനമായി, അത്തരം അവസ്ഥയിലേക്ക് കൂപ്പ് കുത്തുന്നതിൽ നിന്ന് മനുഷ്യനെ തടയണമെങ്കിൽ ഫോസ്സിൽ ഇന്ധനങ്ങളുടെ ഉപയോഗം പാടേ നിർത്തണം. അതായത് പെട്രോൾ ഡീസൽ വാഹനങ്ങളുടെ ഉപയോഗവും കൽക്കരിയിൽ നിന്ന് ഊർജ്ജം ഉല്പാദിപ്പിക്കുന്നതും പൂർണമായും നിർത്തേണ്ടി വരും. 2015-ലെ പാരീസ് ഉടമ്പടിയിൽ അത്തരമൊരു തീരുമാനത്തിലേക്ക് ലോകരാജ്യങ്ങൾ എത്തിയതാണെങ്കിലും, കഴിഞ്ഞ ഏഴു വർഷത്തിൽ അങ്ങനെ ഒരു നീക്കം ഉണ്ടായത് കോവിഡ് മൂലം ആളുകൾ വീടുകൾക്കുള്ളിൽ ആയപ്പോൾ മാത്രമാണ്.

പുസ്തകത്തിൽ പരാമർശിക്കുന്ന മറ്റൊരു വിഷയം ഇതിന്റെ സാമൂഹികമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങളാണ്. ഈ കാലാവസ്ഥ തകർച്ച ഇന്നുള്ള അസമത്വത്തിനെ വിപുലീകരിക്കും. ഇപ്പോൾ തന്നെ വേനൽ കാലത്ത് ഉച്ച നേരത്ത് വെളിയിലുള്ള പണികൾ നിർത്തി വെക്കുന്നുണ്ട്. ചൂട് ഇനിയും കൂടുന്ന അവസ്ഥയിൽ ആ മാസങ്ങളിൽ പകൽ സമയങ്ങളിൽ പുറംപണി അസാധ്യമാകും. അത്തരം പണിക്കാരുടെ വരുമാനത്തിന് ഭീഷണിയാകും. കൂടിയ ചൂടിൽ പല ഭക്ഷ്യ ധാന്യങ്ങളുടെയും വിളവ് കുറയും, ഇന്നത്തെ കൃഷിയിടങ്ങൾ പലതും അതിന് യോഗ്യമല്ലാതാവും. വെള്ളപ്പൊക്കവും കൃഷി നാശവും വലിയ തോതിലുള്ള കുടിയേറ്റത്തിന് കാരണമാവും. ഇപ്പോൾ തന്നെ രാജ്യാതിർത്തികൾക്ക് കുടിയേറ്റക്കാരോടുള്ള സമീപനം നമുക്കറിയാവുന്നതാണല്ലോ. ഇല്ലായ്‌മ കൂടുന്ന നാളുകളിൽ സമ്പത്തിന്റെ കൊച്ച് ദ്വീപുകൾക്ക് ചുറ്റും ഉയരുന്ന മതിലുകൾക്ക് പൊക്കവും വണ്ണവും കൂടും.

പുസ്തകം 'alarmist' ആണെന്ന് തോന്നാം. alarm തെറ്റായി അടിക്കുമ്പോളോ വളരെ നേരത്തെ അടിക്കുമ്പോളോ ആണല്ലോ അത് alarmist ആവുന്നത്. 2035-ൽ തന്നെ നമ്മൾ 2 ഡിഗ്രി ചൂടിലേക്ക് എത്തുകയാണെങ്കിൽ അത് രണ്ടുമല്ല എന്ന് കരുതേണ്ടി വരും. നമ്മുടെ മക്കളുടെയോ പേരക്കുട്ടികളുടെയോ കാലത്ത് തന്നെ സാമൂഹികമായ രീതിയിൽ ഭീകരമായ മാറ്റങ്ങൾ വരുമെന്നാണ് ഈ പുസ്തകത്തിൽ പരാമർശിക്കുന്ന പഠനങ്ങൾ അനുമാനിക്കുന്നത്. അത് ശരിയാവാൻ ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മമായ സാധ്യതയ്ക് പോലും ഇടം കൊടുക്കാൻ പാടാത്തത് കൊണ്ട്, ഇതിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്.

# data[].attributes.body
2009-ലെ ഫിക്ഷനുള്ള പുലിറ്റ്സർ സമ്മാനം നേടിയ നോവലാണ് എലിസബത്ത് സ്ട്രൗറ്റിന്റെ Olive Kitteridge. കഥാസമാഹാരത്തിന്റെ രൂപത്തിലുള്ള ഒരു നോവലാണിത് ('Novel in Stories'). അമേരിക്കയിലെ Maine എന്ന സംസ്ഥാനത്തെ ഒരു കൊച്ചു തീരദേശ പട്ടണമായ ക്രോസ്‌ബിയിലാണ് കഥകൾ നടക്കുന്നത്. കഥാനായികയായ Olive Kitteridge വിരമിച്ച ഒരു സ്കൂൾ അദ്ധ്യാപികയാണ്. കഥാനായിക എന്ന് തീർത്ത് പറയാൻ പറ്റില്ല, കാരണം 13 കഥകളുള്ളതിൽ ചിലതിലെ അവർക്ക് കാര്യമായ സാന്നിദ്ധ്യമുള്ളൂ. മറ്റ് കഥകളിൽ അവരൊന്ന് മിന്നി മറയുന്നു. പുസ്തകത്തിലെ കഥകളെല്ലാം  അവരുടെ പരിചയക്കാരെയോ പൂർവ വിദ്യാർത്ഥികളെയോ സുഹൃത്തുക്കളെയോ കേന്ദ്രീകരിച്ചാണ്.

കൊച്ചു പട്ടണമായത് കൊണ്ട് അധികവും പ്രായം ചെന്ന ആളുകളാണ് അവിടെ. ചെറുപ്പക്കാർ പലരും വലിയ നഗരങ്ങളിലേക്ക് മാറി പോയിരിക്കുന്നു. അവിടെ കഴിയുന്ന പ്രായം ചെന്ന ആളുകളെ ചുറ്റിപറ്റിയാണ് മിക്കവാറും കഥകളും - വാർദ്ധക്യ ജീവിതത്തിലെ ഏകാന്തതകൾ, അല്ലെങ്കിൽ തിരിഞ്ഞു നോട്ടങ്ങൾ. പിന്നെ നാഗരിക ജീവിതത്തിനോട് അകന്ന് നിൽക്കുന്ന അച്ഛനമ്മമാരുടെ സ്വഭാവ വൈചിത്ര്യങ്ങളുടെ ഭാരത്തിൽ വിമ്മിഷ്ടപ്പെടുന്ന മക്കളുടെ കഥകളും.

ഒലിവ് കിറ്റെറിഡ്ജ്-നെ ശീർഷക കഥാപാത്രമാക്കുന്നതിൽ ഒരു കൗതുകം ഉണ്ട്. ചില കഥകളിൽ മാത്രമേ അവർ ഉള്ളൂ എന്നത് കൊണ്ട് മാത്രമല്ല അത്. പൊതുവെ നമ്മൾ ഒരു കഥ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത് അതിലെ കേന്ദ്ര കഥാപാത്രത്തിലൂടെയോ മുഖ്യകഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെയോ ആണല്ലോ. ഇവിടെ ഒലിവ് നമ്മുടെ ഇഷ്ടം പിടിച്ച് പറ്റുന്ന ഒരു കഥാപാത്രമല്ല. തനിക്ക് ചുറ്റുമുള്ളവരെ ഇടക്ക് വേദനിപ്പിക്കുന്ന, തൻ്റെ വ്യക്തിത്വത്തിലുള്ള പ്രശ്നങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കാത്ത ഒരാളാണവർ. കുട്ടികളെ ഉയർന്ന ലക്ഷ്യങ്ങളിലേക്ക് നിരന്തരം തള്ളി വിടുന്ന ഒരദ്ധ്യാപിക. ആ കുട്ടികളുടെ കുറവുകളോട് സഹതാപം കാണിക്കാൻ മടിയുള്ള അവർ തൻ്റെ സുഹൃത്തുക്കളോടും സമാനമായാണ് പെരുമാറുന്നത്.

മിക്കവാറും കഥകൾക്കും അല്പം depressing mood ആണുള്ളത്. അതുകൊണ്ട് വായനക്കാർക്ക് ഈ നോവൽ ഇഷ്ടപ്പെടുമോ എന്നറിയില്ല. വയസ്സായ ആളുകളെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള കഥകൾ എന്നൊരു സവിശേഷത ഉണ്ട്. അവരുടെ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങളിലും വികാരങ്ങളിലും ഊന്നിയ കഥകൾ. പൊതുവെ ആ പ്രായത്തിൽ അത്തരക്കാരുടെ കഥകൾ അവരുടെ കുടുംബങ്ങളെ ചുറ്റി പറ്റിയാണല്ലോ. അവരുടെ ജീവിതവും അത്തരമൊരു രീതിയിലാകും. എന്നാൽ അതിൽ നിന്ന് മാറി അവരുടെ വ്യക്തിത്വങ്ങളെ മുൻനിർത്തിക്കൊണ്ടുള്ള കഥകൾ എന്നൊരു പ്രത്യേകതയുണ്ട് ഈ നോവലിന്.

2020-ൽ 'നൊമാഡ് ലാൻഡ്' എന്ന സിനിമക്കുൾപ്പെടെ 3 തവണ മികച്ച നടിക്കുള്ള ഓസ്കാർ വാങ്ങിയ ഫ്രാൻസെസ് മക്‌ഡോർമെൻഡ്, ഒലിവ് ആയി അഭിനയിക്കുന്ന വെബ് സീരീസ് ഹോട്സ്റ്റാറിൽ ഉണ്ട്.

# data[].attributes.body
We see a society that is getting ever more polarized today. People are more likely to move to the extremes and double down on their views rather than strike up a dialogue with those having opposing views. Social media plays a big role in it. What we see in our feeds is determined by the preferences of our friends to a good extent, which creates a false sense of uniformity in view. Many are reluctant to be open about differences in opinion with their friends and relatives, further exacerbating the problem. The book talks about the transformation in perspective of someone who held extreme views, brought about by the patient and persistent attempts of a few who held diametrically opposing views to him.

Ku Klux Klan would be a familiar name to those interested in American history. It is the most notorious of White Supremacist organizations, whose roots go back more than a century. Their leader is called the Grand Wizard. David Duke was one such Grand Wizard and his friend Don Black was his successor. 'Rising Out of Hatred: The Awakening of a Former White Nationalist' by Eli Saslow is about Derek Black, son of Don and godson of Duke. A boy genius of the White Nationalist movement, who started attending interviews with his father from the age of 11. He was the moderator of a site called Stormfront, which is one of the top racist hate sites in America.

Derek was home schooled, keeping him in the circle of family and friends who were all White Nationalists, during childhood. While enrolling at the liberal New College in Florida, Derek knew that his views would be pretty unpopular on the campus and chose to keep his identity a secret. The secrecy was shattered by a fellow student who identified Derek from the photos on the internet. What followed was isolation and calls for dismissal from the college. However a few students chose to engage with him, which included an immigrant and an orthodox Jew - the typical targets of hate from the right wingers. The book details his transformation, which came with tremendous mental anguish and loss of relationships.

There are a few factors that make this story quite remarkable. One is the improbability of such a change in these times. Two, the fact that Derek accepted his mistakes when the fringe ideas that he helped popularized was starting to become mainstream. While Derek was denouncing the theories and speaking up about its dangers, his original fellow travelers were finding their way into the Trump White House. For a glimpse into this unique personality, you can listen to the short interview on PBS whose link is in the comments.

കു ക്ലുക്സ് ക്ലാൻ (Ku Klux Klan - KKK) എന്നൊരു സംഘടനയെ പറ്റി അമേരിക്കൻ ചരിത്രം അറിയുന്ന പലരും കേട്ടിരിക്കും. കണ്ടാൽ കോമാളി വേഷം എന്ന് തോന്നിക്കാവുന്ന, കോൺ രൂപത്തിലുള്ള തൊപ്പിയും നീണ്ട വെള്ള വസ്ത്രവും ധരിക്കുന്ന ഇവർ, വെള്ളക്കാരുടെ ഏറ്റവും കുപ്രസിദ്ധമായ തീവ്രവാദി സംഘടനയാണ്. തെക്കൻ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ കറുത്ത വർഗ്ഗക്കാരെ കൊല്ലുന്നതും മറ്റിടങ്ങളിൽ ജൂതന്മാരെയും ഹിസ്പാനിക് ആളുകളെയും ആക്രമിക്കുന്നതുമാണ് ഒരു നൂറ്റാണ്ടിലേറെയായി ഇവരുടെ ചരിത്രം. അവരുടെ നേതാവിനെ ഗ്രാൻഡ് വിസാർഡ് എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. ഒരു സമയത്ത് KKK ഗ്രാൻഡ് വിസാർഡായിരുന്ന ഡോൺ ബ്ലാക്കിന്റെ മകനും മറ്റൊരു ഗ്രാൻഡ് വിസാർഡായ ഡേവിഡ് ഡ്യൂക്ക്-ന്റെ മാനസപുത്രനും (godson) ആയ ഡെറിക് ബ്ലാക്ക് ആണ് നമ്മുടെ കഥാനായകൻ. പതിനൊന്നാം വയസ്സിൽ തന്നെ അച്ഛനോടൊപ്പം പത്രക്കാർക്ക് അഭിമുഖങ്ങൾ കൊടുത്തിരുന്ന പയ്യൻ. അമേരിക്കൻ നിയോ നാസി പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ ഹേറ്റ് സൈറ്റ് ആയ സ്റ്റോമ്ഫ്രണ്ട് -ന്റെ മോഡറേറ്റർ. വെള്ളക്കാരുടെ ദേശീയതയുടെ രാജകുമാരൻ എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ചെറുപ്പക്കാരൻ. അങ്ങനെയുള്ള ഡെറിക് ബ്ലാക്ക്-ന്റെ വീക്ഷണങ്ങളിൽ വരുന്ന വിപ്ലവകരായ മാറ്റമാണ് ഈ പുസ്തകത്തിൽ. പത്രപ്രവർത്തനത്തിന് പുലിറ്റ്സർ സമ്മാനം നേടിയ എലി സാസ്‌ലോ ആണ് ഗ്രന്ഥകാരൻ.

ഹോം സ്കൂളിംഗ് വഴി പഠനം നടത്തിയിരുന്ന ഡെറിക്കിന് സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് വളരെ അകന്നു നിന്ന ബാല്യകാലമായിരുന്നു. തൻ്റെ കുടുംബവും അവരുടെ സുഹൃത്തുക്കളും മാത്രമുള്ള അന്തരീക്ഷം. വെള്ളക്കാരുടെ ജീവശാസ്ത്രപരമായ മേധാവിത്വം, കറുത്ത വർഗക്കാരുടെ ആക്രമണ വാസന തുടങ്ങി തെറ്റാണെന്ന് തെളിയിക്കപ്പെട്ട സിദ്ധാന്തങ്ങളെ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നവരുടെ നടുക്കുള്ള വളർച്ച. തൻ്റെ വീക്ഷണങ്ങളുടെ ധ്രുവീകരണ സാദ്ധ്യതകൾ അറിയാവുന്ന ഡെറിക്, ഒരു ലിബറൽ കോളേജിലെത്തിയപ്പോൾ തൻ്റെ വ്യക്തിത്വം ഒളിച്ച് വെച്ചാണ് ക്യാമ്പസ്സിൽ താമസിച്ചത്. പക്ഷെ ഇന്റർനെറ്റിലെ ഫോട്ടോകൾ വഴി ഡെറിക്കിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഒരു സഹപാഠി വിവരങ്ങൾ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ കൊണ്ടുവന്നു. ഭൂരിഭാഗം വിദ്യാർത്ഥികളും ഡെറിക്കിനെ ഒറ്റപ്പെടുത്താനോ കോളേജിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കാനോ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, വളരെ കുറച്ച് പേർ തങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങളിൽ ഉള്ള വൈരുധ്യങ്ങൾ ചർച്ചചെയ്യാൻ അവനെ ക്ഷണിച്ചു. തുടർന്നുള്ള വർഷങ്ങളിൽ ഡെറിക്കിന് വന്ന പരിണാമമാണ് എലി സാസ്‌ലോ വിവരിക്കുന്നത്.

വളരെ ധ്രുവീകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു സമൂഹമാണ് ഇന്ന് നമുക്ക് ചുറ്റും. ആളുകളുടെ വീക്ഷണം രണ്ട് അറ്റത്തേക്ക് നീങ്ങുന്നതല്ലാതെ ഒരു സമവായം ഉണ്ടാവുന്നത് വളരെ അപൂർവ്വമായിട്ടേ കാണാറുള്ളൂ. സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെ പങ്ക് ഇതിൽ ചില്ലറയല്ല. സുഹൃത്തുക്കളുടെ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങളായിരിക്കും പൊതുവെ സോഷ്യൽ മീഡിയ അൽഗോരിതങ്ങൾ നമ്മുടെ ഫീഡിൽ എത്തിക്കുന്നത്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ വളരെ ഏകരൂപമായ അഭിപ്രായങ്ങളായിരിക്കും പൊതുവെ നാം കാണുക. എന്ന് മാത്രമല്ല സുഹൃത്തുക്കളോട് പരസ്യമായി എതിരഭിപ്രായം പറയാൻ പലരും മടി കാണിക്കും. ഇതെല്ലാം കൊണ്ടാണ് രണ്ട് അറ്റങ്ങളിലേക്ക് ആളുകൾ നീങ്ങുന്നത്. അങ്ങനെയിരിക്കെ തീർത്തും അങ്ങേയറ്റത്തിരിക്കുന്ന ഒരുവനോട് സംവദിക്കാൻ തയ്യാറാവുന്ന ഒരു പറ്റം വിദ്യാർത്ഥികളും അവരുടെ വീക്ഷണഫലമായി തൻ്റെ അഭിപ്രായങ്ങളെ പുനപരിശോധിക്കാൻ തയ്യാറാവുന്ന സഹപാഠിയും താത്‌പര്യം ജനിപ്പിക്കുന്ന വിഷയമാണ്.

നിലപാടുകളിലെ മാറ്റം ഡെറിക്-ന് കുടുംബ സുഹൃത് ബന്ധങ്ങളെ നഷ്ടപ്പെടുത്തി. എന്ന് മാത്രമല്ല, ഒരു കാലത്ത് താൻ പ്രചാരം കൊടുക്കാൻ സഹായിച്ച 'fringe' തത്വങ്ങൾ മെയിൻസ്ട്രീമിലേക്ക് വരുമ്പോഴാണ് ഡെറിക് അതിനെതിരെ തിരിയുന്നത്. ഡൊണാൾഡ് ട്രമ്പിന്റെ വൈറ്റ് ഹൗസിലെ പലരും തീവ്ര വലത്പക്ഷത്തിന്റെ ആളുകളായിരുന്നു. അവർ അധികാരത്തിലെത്തുമ്പോഴാണ് ആ തത്വസംഹിതയുടെ അപകടങ്ങളെ പറ്റി സംസാരിക്കാൻ ഡെറിക് തയ്യാറാവുന്നത്. അത്തരമൊരു വ്യക്തിത്വത്തിനെ കുറിച്ചുള്ള പുസ്‌തമാണെന്നതും ഇതിന്റെ പ്രാധാന്യം കൂട്ടുന്നുണ്ട്.

# data[].attributes.body
My introduction to Albania happened via its most celebrated author Ismail Kadare. It was through his novel 'Broken April' that I came to know about a society where 'blood feud' was ingrained in the culture. After the second World War, Albania was ruled for 41 long years by the Communist dictator Enver Hoxha (pronounced as 'hojja'). It was a country that lived a very isolated existence until multi-party democracy was established in 1990.

The book 'Free: Coming of age at the end of history' by Lea Ypi (pronounced as 'oopi') is a memoir of her childhood that had its initial days under Enver Hoxha's rule. She and her family had a tumultuous life mirroring the changes that happened in Albania. From being elite in the pre-communist days, to being out-of-favor in the communist period for that same reason, then back to being prominent post the fall of Communism but impacted by the upheaval and unrest after the liberalization of the country. Liberalization without controls brought in Pyramid / Ponzi schemes in which a majority of the citizens invested their savings. The crash of these schemes wreaked havoc in the society resulting in a civil war in 1997.

Lea Ypi is a professor of Political Theory in London School of Economics. The book is interesting due to a bunch of factors. Told from a child's perspective (the narration starts when she is 6 years old), things are viewed on the basis of lived reality and not on a deep theoretical basis of the political and economic ideologies involved. Until the fall of Communist Party, by which time she was 12, her family hid many things from her. At that point her family had to adapt to the new system that came in place overnight, while she had the added burden of coming to terms with all the new facts that she learned about her own family. Her father, grandmother and mother all lost their previous privileges under Hoxha’s regime. The first two still considered equality under socialism as a just principle. While her mother was a staunch anti-communist. The humorous writing, based on her diaries from those days as a child caught between these two opposing views, makes for interesting reading.

She presents Communism and Capitalism / Liberalism based on what her family and the society experienced - both of which were a mixed bag for the common people. Under Hoxha’s rule, Albanians were not allowed to travel outside the country. This lack of freedom was continually criticized by the Western European nations. However, once the regime ended, the refugees from Albania were no longer welcome in those same countries. In her own words: “The West spent decades criticizing the East for its closed borders. Funding campaigns to demand freedom of movement. Our exiles were treated as heroes, now they were treated like criminals. Perhaps freedom of movement never really mattered. It was easy to defend it when someone else was doing the dirty work of imprisonment, but what value does ‘right to exit’ have when there is no ‘right to enter’?”.

When the book came out, she was the target of online hate as some Albanians suspected her to have sympathies for the old communist system. She does not profess any love for a system that had imprisoned her grandfather for 15 years. However, she still points out that the liberalization that followed failed to improve the lives of the people: “..liberalism ended up with broken promises, the destruction of solidarity, the right to inherit privilege, turning a blind eye to injustice".

As the war rages in Ukraine, online conversations seem to argue about both the NATO expansionist plans and the Russian imperialist designs. But the common people become ‘collateral damage’, in this and all the other conflicts that are going on in the world. For those who are interested in political and economical themes, while still keeping the people as the primary concern, this book would be a great read.

അൽബേനിയ എന്ന രാജ്യത്തെ കുറിച്ച് ആദ്യം അറിയുന്നത് അവിടത്തെ ഏറ്റവും പ്രശസ്ത നോവലിസ്റ്റായ ഇസ്മായിൽ കാദരെ-യുടെ 'Broken April' എന്ന നോവലിലൂടെയാണ്. കുടിപ്പക (blood feud) സംസ്കാരമായ ഒരു സമൂഹം എന്നുള്ള അവിശ്വസനീയമായ വസ്തുത ആ പുസ്തകം മനസ്സിൽ അവശേഷിപ്പിച്ചു. രണ്ടാം ലോക മഹായുദ്ധത്തിന് ശേഷം നീണ്ട 41 വർഷക്കാലം അൽബേനിയ ഭരിച്ചിരുന്നത് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവായിരുന്ന എൻവർ ഹോജ്ജ (Enver Hoxha) ആയിരുന്നു. കാദരെ-യുടെ പല നോവലുകളും ഹോജ്ജയുടെ ഏകാധിപത്യത്തിന്  എതിരെയുള്ള allegorical എഴുത്തുകളായിരുന്നു എന്ന് പറയുന്നു. സ്റ്റാലിന്റെ മരണ ശേഷം സോവിയറ്റ് യൂണിയനുമായി പിണങ്ങിയ ഹോജ്ജ, അൽബേനിയയെ വളരെ ഒറ്റപ്പെട്ട രാജ്യമായി നിലനിർത്തി. 1991-ൽ ഉദാരവൽക്കരണവും ജനാധിപത്യ സംവിധാനവും നിലവിൽ വന്ന അൽബേനിയയ്ക്ക് വളരെ വിഷമതകളേറിയ പരിവര്‍ത്തനമാണ് ഉണ്ടായത്. കഴിഞ്ഞ 9 കൊല്ലമായി സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടിയാണ് അവിടെ അധികാരത്തിൽ.

എൻവർ ഹോജ്ജ മരിക്കുന്നതിന് ആറ് വർഷം മുൻപ് ജനിച്ച ലിയ ഊപ്പി (Lea Ypi) -യുടെ ഓർമ കുറിപ്പുകളാണ് 'Free: Coming of Age at the End of History'. പുസ്തകത്തിനെ കൗതുകകരമാക്കുന്ന പല ഘടകങ്ങളുണ്ട്. ഒരു കുട്ടിയുടെ ലളിതമായ, അനുഭവസംബന്ധിയായ കാഴ്ചപ്പാടിലൂടെയാണ് കുടുംബത്തിനെ പറ്റിയും സമൂഹത്തിനെ പറ്റിയും ലിയ വിവരിക്കുന്നത്. 1991 വരെ, അതായത് ലിയക്ക് 12 വയസ്സാകുന്ന വരെ, അവളുടെ കുടുംബം പലതും അവളിൽ നിന്ന് മറച്ചു വെച്ചിരുന്നു. 91-ന് ശേഷമാണ് തൻ്റെ കുടുംബത്തിനെ കുറിച്ച് ലിയ കൂടുതൽ മനസ്സിലാക്കുന്നത്. അതുവരെ ശീലിച്ച ജീവിതരീതികൾ എല്ലാം പൊടുന്നനെ മാറുമ്പോൾ കുടുംബാംഗങ്ങൾക്കുണ്ടാവുന്ന ആശയ കുഴപ്പങ്ങൾക്കൊപ്പം പുതിയതായി നേടിയ അറിവുകൾ കൂടി ലിയയെ അമ്പരപ്പിക്കുന്നു. ഉദാരവൽക്കരണം കുത്തഴിഞ്ഞ സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥയാണ് രാജ്യത്തിന് സമ്മാനിച്ചത്. പിരമിഡ് / പോൺസി പദ്ധതികളിൽ ഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങളും അവരുടെ സമ്പാദ്യം നിക്ഷേപിച്ചു. ഈ പദ്ധതികൾ തകർന്നപ്പോൾ തങ്ങളുടെ കയ്യിലുള്ളതെല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട ആളുകൾ അക്രമത്തിനിറങ്ങി. ആ അക്രമങ്ങൾ 1997-ൽ ആഭ്യന്തര യുദ്ധത്തിൽ കലാശിച്ചു. ഇതിലൂടെയെല്ലാം കടന്നു പോയതിനെ പറ്റിയും ആ സംഭവങ്ങൾ തൻ്റെ കുടുംബത്തിനെ എങ്ങനെ ബാധിച്ചു എന്നതിനെ പറ്റിയും അന്നത്തെ ഡയറികുറിപ്പുകളെ ആധാരമാക്കിയുള്ള ലിയയുടെ നർമം ചേർത്ത എഴുത്ത് വളരെ ഹൃദയസ്പര്ശിയാണ്.

ഒരു രാഷ്ട്രീയ സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥിതിയെയും പൂർണമായി തള്ളുകയോ കൊള്ളുകയോ ചെയ്യാതെ അതിലൂടെ കടന്ന് പോകുന്ന ആളുകളുടെ അനുഭവങ്ങളിലും അവരുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകളിലും ആണ് ലിയ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രികരിക്കുന്നത്. ധനിക കുടുംബത്തിലെ അംഗങ്ങളായിരുന്ന അച്ഛനും അമ്മൂമ്മയ്ക്കും കമ്മൂണിസം നിലവിൽ വന്നപ്പോൾ ധാരാളം ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ നേരിടേണ്ടി വന്നു. പക്ഷെ സോഷ്യലിസത്തിന്റെ സമത്വത്തെ അവർ അപ്പോളും ശരിയായി കണ്ടു. ലിയയുടെ അമ്മയാകട്ടെ കടുത്ത കമ്മൂണിസ്ററ് വിരോധിയായിരുന്നു. ഇവരുടെ ഇടയിൽ ഒരു കുട്ടിയുടെ കണ്ണിലൂടെ ഈ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെ ലിയ കാണുന്നു. ഹോജ്ജയുടെ ഭരണ കൂടം അൽബേനിയക്കാരെ പുറം രാജ്യങ്ങളിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്യാൻ സമ്മതിച്ചിരുന്നില്ല. ഈ സ്വാതന്ത്രമില്ലായ്മയെ നിരന്തരം വിമർശിച്ച യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങൾ പക്ഷെ പിന്നീട് അൽബേനിയയിൽ നിന്നുള്ള അഭയാർത്ഥികളെ തങ്ങളുടെ രാജ്യത്തേക്ക് സ്വീകരിക്കാൻ വിസമ്മതിച്ചു. ലിയയുടെ വാക്കുകളിൽ: “The West spent decades criticizing the East for its closed borders. Funding campaigns to demand freedom of movement. Our exiles were treated as heroes, now they were treated like criminals. Perhaps freedom of movement never really mattered. It was easy to defend it when someone else was doing the dirty work of imprisonment, but what value does ‘right to exit’ have when there is no ‘right to enter’?”.

ഇപ്പോൾ ലണ്ടൻ സ്കൂൾ ഓഫ് എക്കണോമിക്സിൽ പൊളിറ്റിക്കൽ തിയറി പഠിപ്പിക്കുന്ന അധ്യാപികയാണ് ലിയ ഊപ്പി. പുസ്തകം പുറത്ത് വന്നപ്പോൾ പഴയ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വ്യവസ്ഥിതിയോട് അനുതാപം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു എന്ന സംശയത്താൽ ഒരു വിഭാഗം അൽബേനിയക്കാർ ലിയയെ ഓൺലൈൻ ചീത്തവിളിക്ക് ഇരയാക്കി. ലിയയുടെ മുത്തശ്ശനെ ഹോജ്ജയുടെ ഭരണകൂടം 15 കൊല്ലം തടവിലിട്ടിരുന്നു. അത്തരമൊരു ഭരണ വ്യവസ്ഥയോട് സ്നേഹമൊന്നും ലിയ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നില്ല. പക്ഷെ തുടർന്ന് വന്ന വ്യവസ്ഥിതിയും ജനങ്ങൾക്ക് നല്ല ജീവിതം കൊടുക്കുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടു എന്ന് അവർ ചൂണ്ടികാണിക്കുന്നു. അവരുടെ വാക്കുകളിൽ: "liberalism ended up with broken promises, the destruction of solidarity, the right to inherit privilege, turning a blind eye to injustice".

റഷ്യയും ഉക്രൈനും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധത്തിന് ഇരു വശത്തുമുള്ള കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളും ന്യായീകരണങ്ങളും കാണുന്നുണ്ട്. വീക്ഷണങ്ങളുടെ ശരി തെറ്റുകളുടെ നിർണ്ണയത്തിനിടയിൽ സാധാരണ ജീവിതം നിഷേധിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു പറ്റം ആളുകൾ വെറും 'collateral damage' ആവുന്നുണ്ട്, യുദ്ധം നടക്കുന്ന എല്ലായിടങ്ങളിലും. രാഷ്ട്രീയവും സാമ്പത്തികവുമായ ആശയങ്ങളിൽ താല്പര്യം ഉള്ളപ്പോഴും, അത്തരം ആളുകളുടെ കണ്ണിലൂടെ സമൂഹത്തിനെ കാണാൻ ശ്രമിക്കുന്നവർക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടേണ്ട ഒരു പുസ്തകമാണ് ഇത്.

# data[].attributes.body
ഇന്ന് നമുക്കെല്ലാം സുപരിചിതമായ ഓക്സ്ഫോർഡ് ഇംഗ്ലീഷ് ഡിക്ഷണറിയുടെ (OED) നിർമ്മാണം തുടങ്ങുന്നത് 1879-ലാണ്. Dr. ജെയിംസ് മറെ എന്ന സ്കോട്ലൻഡുകാരനായിരുന്നു അതിൻ്റെ എഡിറ്റർ. പത്ത് വർഷം എടുക്കുമെന്ന അനുമാനത്തിൽ തുടങ്ങിയ സംരംഭം 49 വർഷമെടുത്താണ് പൂർത്തീകരിച്ചത്. 1928-ൽ ആദ്യ എഡിഷൻ പൂര്ണമാവുമ്പോൾ 4 ലക്ഷത്തിലധികം വാക്കുകൾ, 12 വാല്യങ്ങളിലായി അതിൽ ഇടം പിടിച്ചിരുന്നു. Dr. മറെ-യുടെ വീട്ടുവളപ്പിൽ Scriptorium എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ഷെഡായിരുന്നു OED-യുടെ പണിപ്പുര. ഈ ബൃഹദ് നിഘണ്ടുവിന്റെ നിർമാണവും അതിൽ പ്രതിഫലിക്കപ്പെട്ട അന്നത്തെ വർഗവിവേചനവും സ്ത്രീവിരുദ്ധതയും വിഷയമാക്കിയുള്ള ഒരു സ്ത്രീപക്ഷ ചരിത്രാഖ്യായികയാണ് Pip Williams-ന്റെ The Dictionary of Lost Words.

Dr. മറെ-യുടെ കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഹാരി നിക്കോളിന്റെ മകളായ എസ്മിയാണ് നോവലിലെ കേന്ദ്ര കഥാപാത്രം. കഥ തുടങ്ങുമ്പോൾ ഏഴ് വയസ്സുള്ള എസ്മിയുടെ ശബ്ദത്തിലാണ് നമ്മൾ കഥ കേൾക്കുന്നത്. അമ്മയില്ലാത്ത എസ്മി, പകൽ മുഴുവൻ ചെലവിടുന്നത് സ്ക്രിപ്റ്റോറിയത്തിലാണ്. ആളുകൾ തപാലിൽ അയക്കുന്ന വാക്കുകൾ വായിച്ച് നിഘണ്ടുവിനൊപ്പം എസ്മിയും വളരുന്നു.

നിഘണ്ടുവിലേക്കുള്ള വാക്കുകളുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ഒരു നിബന്ധനയുണ്ട്. ഏതെങ്കിലും കൃതിയിൽ എഴുതപ്പെട്ടിട്ടുള്ള വാക്കുകൾ മാത്രമാണ് നിഘണ്ടുവിലേക്ക് സ്വീകരിച്ചിരുന്നത്. വാക്കുകളിലെ വർഗവിവേചനം എസ്മിക്ക് പരിചിതമാകുന്നത് അങ്ങനെയാണ്. അതിനെ എതിർത്ത് എസ്മി അച്ഛനോട് പറയുന്നുണ്ട്..

Esme: "Why won’t Dr. Murray include words that aren’t written down?"

Harry: “If it’s not written down, we can’t verify the meaning”

Esme: ”What if it’s in common use? I hear the same words over and over at the Covered Market”

Harry: “A quotation from Mr. Smith the greengrocer is simply not adequate.”

Esme: “But some nonsense from Mr. Dickens the author is?"

('It’s rather jog-trotty and humdrum’ എന്ന ഡിക്കൻസ് ഉദ്ധരണി വെച്ച് jog-trotty എന്ന വാക്ക് ഡിക്ഷണറിയിൽ ഇടം പിടിച്ചുവത്രെ)

ഈ നിബന്ധനയോടുള്ള പ്രതിഷേധമെന്ന നിലയിൽ, മാർക്കറ്റിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ അവിടത്തെ കടക്കാരികളോട്, എസ്മി പല വാക്കുകളുടെയും അർത്ഥം ചോദിക്കുന്നുണ്ട്.  അവരുടെ ഉദ്ധരണികൾ സഹിതം കുറിച്ചെടുക്കുന്ന വാക്കുകൾ എസ്മിയുടെ സ്വകാര്യ ശേഖരമാവുകയാണ് - The Dictionary of Lost Words.

OED മാത്രമല്ല നോവലിന് ചരിത്ര പശ്ചാത്തലമാവുന്നത്. ഇതേ കാലയളവിലാണ് ഇംഗ്ലണ്ടിൽ സ്ത്രീകൾക്ക് വോട്ടവകാശം നേടിയെടുക്കാനുള്ള സമരങ്ങൾ (suffrage movement) Emmeline Pankhurst-ന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടക്കുന്നത്. ആ സമരങ്ങളും എസ്മിയുടെ വളർച്ചയുടെ ഭാഗമാണ്. അതുപോലെ നിഘണ്ടുവിന്റെയും എസ്മിയുടെയും ജീവിതത്തിൽ പ്രതിബന്ധങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധം. ഇതിലൂടെയെല്ലാം പതുക്കെ വികസിക്കുന്ന നോവലാണിത്.

OED-യുടെ ഒന്നാം വാല്യം പുറത്ത് വന്നപ്പോൾ ഉൾപ്പെടാതെ പോയ ഒരേ ഒരു വാക്കാണത്രെ 'bondsmaid'. അതാണ് നോവലിന് പ്രചോദനമായത് എന്ന് Pip Williams പറയുന്നുണ്ട്. ഈ നിഘണ്ടുവിനായി പ്രയത്നിച്ച പല സ്ത്രീകളും ചരിത്രത്തിന്റെ താളുകൾക്ക് അപരിചിതരാണ് - Dr. മറെ-യെ സഹായിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ  പെൺമക്കളും, 15000 വാക്കുകൾ ഇതിലേക്കായി പ്രദാനം ചെയ്ത എഡിത് തോംസൺ, എലിസബത്ത് തോംസൺ എന്നീ സഹോദരിമാരും ഉദാഹരണം. ഇവർ, പ്രത്യേകിച്ച് എഡിത് തോംസൺ, ഈ നോവലിൽ സ്ഥാനം പിടിക്കുന്നുണ്ട്. ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷയെയും വാക്കുകളെയും, അവയുടെ അർത്ഥവ്യാപ്തിയെയും, വാക്കുകളെ അപര്യാപ്തമാക്കുന്ന വികാരങ്ങളെയും സ്നേഹിക്കുന്നവർക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടാവുന്ന നോവലാണ് The Dictionary of Lost Words.

# data[].attributes.body
India has a unique claim in the region - that of being a parliamentary democracy which has always honored the people’s mandate and which has never been subverted by the security establishment of the country. However, the underlying framework has been corroded over time by corruption and unconstitutional practices by various bodies - especially among the non-military wings of the security establishment. Josy Joseph, who has been a journalist with various leading media houses in India, is examining the history, reasons and effects of this rote in this book called ‘The Silent Coup: A History of India's Deep State’.

The first part of the book talks about Mumbai and the horrific crimes that it had to face over the last couple of decades. In many of these cases, the investigations were botched, innocents were charged with crimes they didn’t commit and real culprits were not caught. The pressure to produce results and the fame obtained with those results have caused the constitutional responsibilities to be sidelined. This section is more about the plight of people who are at the receiving end of a flawed system, against which they have no easy avenues of redress.

The second section is the pan-Indian history of political executive adopting strategies that are primarily based on their views and exigencies, and the security establishment bending to their will; in conflict with their constitutional duty and the commitment to citizens of the country. This part touches on the history of the Kashmir conflict and how those in power at that time worked first with and then against Sheikh Abdullah, repeatedly meddling with the choice of the people and causing a deep distrust of the system among the populace. Then it goes to talk about the Sri Lankan misadventure, which was a serious blot on our military discipline and capabilities. It also documents the the militancy in Punjab and all the extra judicial killings during the fight against militancy, the mishaps with handling terror incidents like the Kandahar hijack, the huge amount of human right violations and encounter killings in Manipur, and the state collusion in the violence that happened in Gujarat, which has since moved its epicenter along with those behind it.

It is a book worth reading to get a historical perspective on the problem and to be more aware of it. I think the society plays its part of being a catalyst in this process, whenever we ask and applaud short cuts in the judicial process - the most common and public display probably being that of the appreciation towards encounter killings of rapists. We have to remember that the judicial process is there for a reason and wishing to short-circuit it is eventually exposing ourselves to the resultant flawed system. The book is also a reminder that our ultimate pride and protection is the constitution of the country and the allegiance of those in power to abide by it.

ഈ പുസ്തകം ഇതിനകം ചിലരുടെയെല്ലാം കയ്യിൽ കണ്ടത് കൊണ്ട്, ഒരു പരിചയപ്പെടുത്തൽ ആവശ്യമുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. അപരിചിതത്വത്തിനേക്കാൾ ഒരു പക്ഷെ ദുർലഭ്യത ആവും ഈ പുസ്തകത്തിനെ സംബന്ധിച്ച് ഉണ്ടാകാൻ പോവുന്ന പ്രശ്‍നം. Westland എന്ന പ്രസാധകരാണ് Context എന്ന ലേബലിൽ ഈ പുസ്തകം പുറത്ത് കൊണ്ടുവന്നത്. അടുത്തിടെ വാങ്ങിച്ച മൂന്ന് പുസ്തകങ്ങൾ Westland പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതാണ് എന്ന് യാദൃശ്ചികമായാണ് ശ്രദ്ധിച്ചത്. അങ്ങനെയിരിക്കെ കഴിഞ്ഞ ആഴ്‌ച ഒരു വാർത്ത വന്നു. അഞ്ചു കൊല്ലം മുൻപ് Westland-നെ വാങ്ങിച്ച Amazon, പൊടുന്നനെ ആ സംരംഭം അടച്ച് പൂട്ടാൻ തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നു. എന്തുകൊണ്ടെന്ന് അവർ വിശദീകരിച്ചില്ല. ഒരു പക്ഷെ അതിലേക്കൊരു സൂചന അവർ ഈയിടക്ക് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുള്ള പുസ്തകങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റ് ആണ്. താല്പര്യമുള്ളവർക്ക് കമന്റ് ആയി കൊടുത്തിട്ടുള്ള ലിങ്ക് നോക്കാം. ഈ പ്രസാധകർ വഴി പുറത്ത് വന്ന മറ്റൊരു പുസ്തകത്തിന്റെ വില്പന Feb 28-ന് നിൽക്കുമെന്ന് അറിയിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാ പുസ്തകങ്ങൾക്കും സമാനമായ സമയരേഖയാണോ എന്നറിയില്ല.

ഇനി പുസ്തകത്തിലേക്ക്.. ഇന്ത്യയുടെ ചുറ്റുമുള്ള രാജ്യങ്ങളിലെല്ലാം ജനാധിപത്യം പല സമയങ്ങളിൽ സൈനിക ശക്തികളാൽ അട്ടിമറിക്കപ്പെട്ടുവെങ്കിലും, നമ്മുടെ രാജ്യം ഇത്രയും നാൾ അതിനൊരു അപവാദമായി നിലകൊണ്ടു. എന്നാൽ ഈ നേട്ടം അദൃശ്യമായ രീതിയിൽ നമുക്ക് കൈമോശം  വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന വസ്തുതയാണ് Josy Joseph-ന്റെ The Silent Coup: A History of India's Deep State എന്ന  ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം. പ്രധാനമായും അർധസൈനിക വിഭാഗങ്ങൾ വില്ലന്മാരാകുന്ന ഈ സംഭവ വികാസത്തിന്റെ ചരിത്രവും വിശദാംശങ്ങളുമാണ് ഇതിലെ വിഷയം.

പുസ്തകത്തിന്റെ ആദ്യഭാഗം  അത്തരമൊരു 'Deep State'-നെ നേരിടേണ്ടി വരുന്ന സാധാരണക്കാരുടെ ദുരിതങ്ങളാണ് - മുംബൈയിൽ രണ്ട് ദശകങ്ങളായി നടന്ന അക്രമങ്ങളിൽ കുറ്റം ചുമത്തപ്പെട്ട് ഉഴലുന്ന നിരപരാധികളുടെ അനുഭവങ്ങൾ. പുസ്തകത്തിന്റെ രണ്ടാം ഭാഗം ഭരണഘടനയ്ക്ക് അതീതമായി ഇന്ത്യയുടെ സുരക്ഷാ സംവിധാനത്തിലെ കണ്ണികളും അവരുടെ രാഷ്ട്രീയ തലവന്മാരും ചേർന്ന് നടത്തിയിട്ടുള്ള ഇടപെടലുകളെ പറ്റിയാണ്. കാഷ്മീരിൽ ആദ്യം ഷെയ്ഖ് അബ്ദുള്ളയോട് ചേർന്നും പിന്നീട് അദ്ദേഹത്തിനെതിരായും നടത്തിയ ഇടപെടലുകൾ, തെറ്റായ കണക്കുകൂട്ടലുകളോടെ ശ്രീലങ്കയിൽ നടത്തിയ സാഹസങ്ങൾ, പഞ്ചാബിൽ അവിടത്തെ തീവ്രവാദത്തിനെ അടിച്ചമർത്താനായി നടത്തിയ മനുഷ്യാവകാശധ്വംസനങ്ങൾ, മണിപ്പൂരിലെ എക്സ്ട്രാ ജുഡീഷ്യൽ കൊലകൾ എന്നിങ്ങനെ ഇന്ത്യയൊട്ടുക്കും നടന്നിട്ടുള്ള സംഭവങ്ങളുടെ വിവരങ്ങൾ.  പിന്നെ അധികാരത്തിലിരിക്കുന്നവരുടെ ഒത്താശയോടെ ഗുജറാത്തിൽ നടന്ന അക്രമങ്ങളെ പറ്റിയും അതിൻ്റെ തുടർച്ചയായി ഇന്ത്യയിലെ നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയുടെ ഉയർന്ന പീഠങ്ങളിൽ ഇരിക്കുന്നവരുടെ വിചിത്രമായ ചെയ്തികളെ പറ്റിയും പുസ്തകത്തിൽ പറയുന്നുണ്ട്.

പുസ്തകത്തിന് നേരിയ ഒരു കുറവ് തോന്നി. ഇന്ത്യയുടെ പല ഭാഗങ്ങളിലെ തീവ്രവാദങ്ങളെ അടിച്ചമർത്താൻ വിഷമിച്ച സമയത്ത് സ്വീകരിച്ച കുറുക്കു വഴികളാണ് ഈ അവസ്ഥക്ക് കാരണമെന്നതാണ് പുസ്തകം മുന്നോട്ട് വെക്കുന്ന ആശയം. പക്ഷെ, ഭരണകൂടം നേരിട്ട ഒരു വിഷമസന്ധി, അതിന് ആദ്യം അവർ ശ്രമിച്ച നല്ല വഴികൾ, അത് പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ നോക്കിയ കുറുക്ക് വഴികൾ - ഇങ്ങനെ കാര്യകാരണ സഹിതമായ ഒരു 'പ്രോഗ്രഷൻ' പുസ്തകത്തിൽ കണ്ടില്ല. മറിച്ച് ഭരണഘടനാതീതമായി അധികാരികൾ നടത്തുന്ന ഇടപെടലുകളുടെ കുറെ ഉദാഹരങ്ങളായാണ് വിവരണം. അത് പോലെ മുംബൈയിലെ നിരപരാധികളുടെ കഥ രണ്ടാം ഭാഗമായിരുന്നെങ്കിൽ ഇങ്ങനെ വളർന്ന് വന്ന Deep State-ന്റെ മുഷ്ടികളിൽ പെടുന്ന ആരുടെയും ഗതി എന്താവുമെന്ന കാര്യം കുറച്ച് കൂടെ വായനക്കാരുടെ ഉള്ളം വിറപ്പിച്ചേനെ. സുരക്ഷാ സംവിധാനത്തിന്റെ ഇടപെടലുകളെ കുറിച്ച് പറയുന്ന പുസ്തകത്തിൽ മാവോവാദികളെ നേരിടുന്നതിനെ പറ്റി വളരെ ചെറിയൊരു പരാമർശമേ ഉള്ളൂ എന്നുള്ളതും ഒരു കുറവായി അനുഭവപ്പെട്ടു.

വായിക്കേണ്ട പുസ്തകമാണ് എന്നതിൽ തർക്കമൊന്നുമില്ല. ഈ അവസ്ഥയ്ക്ക് പലപ്പോഴും സമൂഹവും വളം വെച്ച് കൊടുക്കുന്നുണ്ട് എന്നതിനാൽ പ്രത്യേകിച്ചും. ഉദാഹരണത്തിന്, ബലാത്സംഗ കുറ്റം ചുമത്തപ്പെടുന്നവരെ 'എൻകൗണ്ടർ' ചെയ്ത് കൊല്ലുന്നതിനോട് പൊതുവെ ആളുകളിൽ സ്വീകാര്യത കണ്ടിട്ടുണ്ട്. നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയിൽ കുറുക്കു വഴികൾ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നത് എത്ര വലിയ അപകടങ്ങൾ ക്ഷണിച്ച് വരുത്തലാണെന്നുള്ളതിന് ഒരു ഓര്മപ്പെടുത്തലും കൂടിയാണ് ഈ പുസ്തകം.

# data[].attributes.body
'A Man Called Ove' എഴുതിയ ഫ്രഡറിക്‌ ബാക്‌മാൻറെ മറ്റൊരു നോവൽ - 'My Grandmother Sends Her Regards and Apologises'. Ove-നെ പോലെ സമൂഹത്തിനോട് ചേരാത്ത ഒരു അമ്മൂമ്മ ഉണ്ട് ഈ കഥയിലും. പക്ഷെ അവർ നോവലിന്റെ തുടക്കത്തിൽ തന്നെ മരിക്കുന്നു. ആ അമ്മൂമ്മയുടെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്താണ് 7 വയസ്സായ അവരുടെ കൊച്ചുമകൾ എൽസ. ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോൾ ദിവസവും അമ്മൂമ്മ അവൾക്ക് കഥകൾ പറഞ്ഞു കൊടുക്കും - Land of Almost-Awake എന്ന ദേശത്തെ കഥകൾ. വിക്കിപീഡിയയിൽ നിന്ന് പ്രായത്തിനതീതമായി സമ്പാദിച്ച വിവരം കൊണ്ടും നിരന്തരം മറ്റുള്ളവരുടെ വ്യാകരണത്തെറ്റുകൾ തിരുത്തുന്ന സ്വഭാവം കൊണ്ടും സ്‌കൂളിലും മറ്റിടങ്ങളിലും ധാരാളം ശത്രുക്കളെ സമ്പാദിച്ച കുട്ടിയാണ് എൽസ. അതിൽ നിന്നെല്ലാം രക്ഷപ്പെടാനുള്ള മാർഗ്ഗമായിരുന്നു എൽസക്ക് അമ്മൂമ്മയുമായുള്ള സൗഹൃദവും, എന്നും രാത്രി കേൾക്കുന്ന കഥകളും. മരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് അമ്മൂമ്മ കുറച്ച്  കത്തുകൾ അവളെ ഏല്പിക്കുന്നു - ക്ഷമ ചോദിച്ചു കൊണ്ട് ചിലർക്കെഴുതിയ കത്തുകൾ. ആ കത്തുകളിലൂടെ എൽസ തൻ്റെ അമ്മൂമ്മയുടെ ജീവിതം അറിയുകയാണ്, താൻ കേട്ടുറങ്ങിയിരുന്ന കഥകളുടെ പുതിയൊരർത്ഥവും.

പല രീതിയിൽ അപൂർണ്ണങ്ങളായ കുറെ ജീവിതങ്ങളുടെ കഥയാണ് ഈ നോവൽ. ഒരു ഏഴുവയസ്സുകാരിയുടെ കണ്ണിലൂടെ, അവളുടെ ലളിതമായ സാമൂഹിക വീക്ഷണത്തിലൂടെ, നമ്മൾ അവരെ പരിചയപ്പെടുന്നു. വായനക്കാരുടെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ച് നിർത്തുന്ന ബാക്‌മാൻറെ എഴുത്ത് ഈ നോവലിലും കാണാം. ഒപ്പം കത്തുകളുടെ സ്വീകർത്താക്കളെ കണ്ടുപിടിക്കാനുള്ള എൽസയുടെ ശ്രമങ്ങൾ പുസ്തകത്തിന് ഒരു ചെറിയ ത്രില്ലറിൻറെ പരിവേഷവും കൊടുക്കുന്നുണ്ട്.

# data[].attributes.body
We have been witnessing how social media has a polarizing effect on ‘demos’ and thus on democracy. Fake news and numerous WhatsApp groups that prop up during critical times are the most visible form of it. These are brute force methods, a form of virtual carpet bombing. However, there is a much more invisible and insidious form of manipulation.

Christopher Wylie was someone interested in behavioral psychology studies, trying to use some of his research that were originally meant for the fashion industry, for more targeted political messaging for liberal parties in Canada and UK. He ended up working for a company called SCL Group that saw the immense potential in his algorithms and transformed it to subvert elections in small Caribbean and African countries. An example of the manipulation was witnessed in Nigerian President elections. In the race between the christian Goodluck Jonathan and the muslim Muhammadu Buhari, they used targeted news and advertisement to scare people about Buhari implementing Sharia if came to power. The project was funded by some wealthy industrialists who were worried about the impact to their licenses for mining if Buhari came to power.

SCL Group happened to collaborate with Steve Bannon, the infamous Trump advisor and formed a new company called Cambridge Analytica. Bannon had a grander vision for these algorithms. Along with the right wing parties in the UK, they pointed these algorithms at the population of the UK and America. Their projects - Brexit referendum and American Presidential election. It is interesting to see how these algorithms can be used to influence anyone, irrespective of their political leanings. They would feed news about illegal immigrants to those who are in the middle or right leaning, doing it at such a frequency that they will eventually support tough and insane ideas like the border wall. On the other hand, for a hard core Democrat, the messages would be about how Hillary is a poor champion of the working class, essentially demotivating those from voting in the elections (also aided by the belief that Trump has no chance of winning). But how do you find these ideal targets?

That is where Facebook comes in. A 2015 research showed that with 10 Facebook likes, you can predict the behavior of a person better than his co-workers. With 150 likes, you can do a better job than his / her relatives and with 300 likes, you can even beat their spouse at it. Cambridge Analytica accessed 8.3 million American’s Facebook accounts illegally to create their dataset for influencing the American elections. Then they used the same platform’s targeted advertising mechanisms to feed tailored news to unsuspecting people and manipulate their thinking.

Horrified at the misuse of his creation, Christopher Wylie turned a whistleblower. This book chronicles his entire journey - how a gay liberal Canadian created the virtual weapons that the alt-right used to devastating effect. Even though he blew the lid on the whole operation in a manner similar to Edward Snowden, Chris is criticized for being silent when his algorithms were wrecking the democracies in small nations. Most of the actors in the saga - the likes of Nigel Farage, Boris Johnson, Donald Trump, Steve Bannon and ultimately Facebook - had to pay no price for indulging in these illegal practices. We are left to grapple with the question of our own ability to insulate ourselves, and the larger society, from such social media manipulations.

സോഷ്യൽ മീഡിയയെ കുറിച്ച് ചെറിയ തോതിലെങ്കിലും അറിവുള്ളവർക്ക് അത് ജനാധിപത്യത്തിന് ചിലപ്പോൾ ഭീഷണിയാവുന്നു എന്ന് അറിവുണ്ടാവും. തെരഞ്ഞെടുപ്പ് സമയത്തെ ഫേക്ക് വാർത്തകളും ആയിരക്കണക്കിന് വാട്ട്സാപ്പ് ഗ്രൂപ്പുകളും തന്നെ ഉദാഹരണം. ഇത്തരത്തിൽ ആളുകളുടെ വിചാരങ്ങൾ സ്വാധീനിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിന്  'കാടടച്ച് വെടിവെക്കൽ' എന്ന് പറയാം - സോഫ്റ്റ്‌വെയർ ഭാഷയിൽ 'ബ്രൂട്ട് ഫോഴ്സ്'. എന്നാൽ ഇതിലും വിദഗ്ദ്ധമായി ആളുകളെ സ്വാധീനിക്കുന്ന മറ്റൊരു വഴിയുണ്ട്.

പൊതുവെ ലിബറലും പുരോഗമനവാദിയുമായ ഒരു മലയാളിയെ സങ്കൽപിക്കുക. അയാൾ താമസിക്കുന്ന സ്ഥലത്തെ വർധിച്ച് വരുന്ന കളവുകളിലും അക്രമങ്ങളിലും അയാൾ ആശങ്കനാണെന്നും കരുതുക. അത്തരത്തിൽ ഒരാളോട് തുടർച്ചയായി അന്യസംസ്ഥാന തൊഴിലാളികളെ കളവുകളിൽ പിടിക്കുന്നു എന്നും, സർക്കാർ അതിഥി തൊളിലാളികളെ മലയാളികളേക്കാൾ പരിചരിക്കുന്നു എന്നും പറഞ്ഞാൽ അയാൾക്ക് സർക്കാരിനോട് അമർഷം തോന്നി തുടങ്ങാം. സർക്കാരിനെതിരെ പ്രചരണം നടത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് ഇത്തരം ഒരു മലയാളിയെ അല്ലെങ്കിൽ മലയാളികളെ എങ്ങനെ കണ്ടെത്താനാകും? എങ്ങനെ അവർക്ക് ഇത്തരം തെറ്റായ വാർത്തകൾ കാണിച്ച് കൊടുക്കാനും പറ്റും? അവിടെയാണ് ഫേസ്ബുക്ക് കടന്നു വരുന്നത്.

ഒരു ഫേസ്ബുക്ക് ഉപയോക്താവിന്റെ 10 ലൈക്കുകൾ പരിശോധിച്ചാൽ അയാളുടെ സഹപ്രവർത്തകർക്ക് അറിയുന്നതിലും നന്നായി അയാളെ ഒരു അൽഗോരിതത്തിന് മനസിലാക്കാം എന്ന് 2015-ലെ ഒരു ബിഹേവിയറൽ സൈക്കോളജി പഠനം കാണിച്ചിരുന്നു. 150 ലൈക്കുകൾ വെച്ച് കുടുംബാഗങ്ങളെക്കാളും, 300 ലൈക്കുകൾ വെച്ച് ഭാര്യയെയോ ഭർത്താവിനേക്കാളുമോ നന്നായും മനസിലാക്കാം എന്നാണ് അതേ പഠനം പറയുന്നത്. ഈ പഠനമൊക്കെ നടക്കുന്നതിന് മുൻപ് Christopher Wylie എന്ന കനേഡിയൻ പയ്യൻ, ഫാഷൻ രംഗത്തെ ആളുകളുടെ താല്പര്യങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാൻ ഇത്തരമൊരു രീതി അവലംബിച്ച് വരികയായിരുന്നു. അതിന് രാഷ്ട്രീയത്തിലും സാധ്യതകൾ ഇണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ചിലർ ക്രിസിന്റെ അൽഗോരിതങ്ങൾ വെച്ച് ഇംഗ്ലണ്ടിലെ SCL Group എന്ന കമ്പനിയിൽ ചില പ്രൊജെക്ടുകൾ തുടങ്ങി. വെസ്റ്റ് ഇൻഡീസ്, ആഫ്രിക്ക എന്നിവിടങ്ങളിലെ ചെറിയ രാജ്യങ്ങളായിരുന്നു ആദ്യം അവരുടെ ഇരകൾ. നൈജീരിയയിൽ ക്രിസ്ത്യാനിയായ ഗുഡ്ലക്ക് ജോനാഥനും മുസ്ലിമായ മുഹമ്മദു ബുഹാരിയും തമ്മിലുള്ള പ്രസിഡന്റ് തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ആയിരുന്നു അതിൽ ഒരു പ്രോജെക്ട്. ബുഹാരി അധികാരത്തിൽ വന്നാൽ ഷരിയ നിലവിൽ വരും എന്ന് പറഞ്ഞു ആളുകളുടെ കഴുത്തറക്കുന്ന ചില വിഡിയോകളായിരുന്നു ഒരു പ്രചരണായുധം. ഇതിന്  പിന്നിൽ നിന്നത് ബുഹാരി അധികാരത്തിൽ വന്നാൽ മൈനിങ് ലൈസൻസ് നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന് പേടിച്ച ചില കോടീശ്വരന്മാർ ആണ്.

ഈ സമയത്താണ് Steve Bannon, SCL ഗ്രൂപ്പുമായി ചേർന്ന് പുതിയ ഒരു കമ്പനിയുണ്ടാക്കുന്നത് - അതാണ് Cambridge Analytica. Bannon-ൻറെ ലക്ഷ്യം വളരെ വലുതായിരുന്നു - ഇംഗ്ളണ്ടിലെയും അമേരിക്കയിലെയും ആളുകൾ. അയാളുടെ പ്രൊജെക്ടുകളോ - ഒന്ന് Brexit ഹിതപരിശോധന, മറ്റേത് Donald Trump മത്സരിച്ച അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റ് തെരഞ്ഞെടുപ്പും. ഇതിൽ രണ്ടാമത്തേതിനായി 8.3 കോടി അമേരിക്കക്കാരുടെ ഫേസ്ബുക്ക് വിവരങ്ങളാണ് Cambridge Analytica ചോർത്തിയത്. ഏത് രാഷ്ട്രീയ ചായ്‌വുള്ളവരെയും സ്വാധീനിക്കാം എന്നതാണ് ഈ രീതിയുടെ ഗുണം. അല്പം വലത് ചായ്‌വുള്ളവരാണെങ്കിൽ, അനധികൃത അഭയാർത്ഥികളെ കുറിച്ചുള്ള വാർത്തകൾ നിരന്തരം അവർക്ക് അയക്കാം. നേരെ മറിച്ച് തീവ്ര ഡെമോക്രാറ്റ് ആയിട്ടുള്ള ആളുകൾക്ക്, ഹിലരി ക്ലിന്റന്റെ വാൾ സ്ട്രീറ്റ് കമ്പനി ബന്ധങ്ങൾ കാണിച്ച് അവരൊരു നല്ല ഡെമോക്രാറ്റ് അല്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് വോട്ടവകാശം ഉപയോഗിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് നിരുത്സാഹപ്പെടുത്താം. ഫേസ്ബുക്ക് ഉപയോഗം നോക്കി ലക്ഷ്യമാക്കാൻ പറ്റിയ ആളുകളെ കണ്ടെത്തി, പരസ്യങ്ങൾ ആളുകൾക്കെത്തിക്കുന്ന വഴിയിലൂടെ വളരെ customized വാർത്തകൾ നൽകിയാണ് Cambridge Analytica അവരുടെ ലക്ഷ്യം നേടിയത്.

താൻ ഉണ്ടാക്കിയ അൽഗോരിതങ്ങളുടെ ഭീകരത മനസ്സിലാക്കിയ Christopher Wylie ഒടുവിൽ 'Whistleblower' ആവുകയായിരുന്നു. ഈ ഗവേഷണത്തിലേക്ക് വരുന്നിടത്ത് നിന്ന് തുടങ്ങി അവസാനം ഇതെല്ലാം ലോകത്തിന് മുൻപിൽ കൊണ്ട് വന്നത് വരെയുള്ള സംഭവങ്ങളാണ് Mindf*ck എന്ന ഈ പുസ്തകം. ഒരു ഗേ ലിബറൽ കാനഡക്കാരൻ, അതും കാനഡയിലെയും ഇംഗ്ലണ്ടിലെയും പുരോഗമന പാർട്ടികളുടെ രാഷ്ട്രീയ മെസ്സേജിങ്ങിൽ സഹായിക്കാനായി ഇറങ്ങി തിരിച്ചവൻ, ഒടുവിൽ എങ്ങനെ തീവ്ര വലതുപക്ഷത്തിന്റെ കുതന്ത്രങ്ങൾക്കുള്ള ആയുധങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി എന്നതിന്റെ വിവരണം. ഒരു തരത്തിൽ Edward Snowden-നെ പോലുള്ള വ്യക്തിയാണ് Christopher Wylie. സ്വന്തം ജീവൻ അപകടത്തിൽ ആക്കി സത്യം വെളിയിൽ കൊണ്ട് വന്നു. പക്ഷെ താൻ ഉണ്ടാക്കിയ സോഫ്റ്റ്‌വെയർ കൊച്ചു രാജ്യങ്ങളുടെ തെരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ അട്ടിമറിച്ചപ്പോൾ മിണ്ടാതിരുന്നു എന്നത് ക്രിസിനെതിരെയുള്ള  വിമർശനമായി പറയുന്നുണ്ട്. ഇതെല്ലാം വെളിയിൽ വന്നിട്ടും, ഇതിന്റെ പുറകിൽ പ്രവർത്തിച്ച ആളുകളെല്ലാം ഒരു പ്രത്യാഘാതങ്ങളും ഇല്ലാതെ സുഖമായി കഴിയുന്നു - ട്രമ്പും Brexit-വഴി പ്രധാനമന്ത്രി ആയ Boris Johnson-ഉം ഫേസ്ബുക്കും. ഫേക്ക് ന്യൂസിനെ നേരിടേണ്ടതെങ്ങനെ എന്ന ചോദ്യം നമ്മുടെ മുന്നിൽ ഇപ്പോഴും ബാക്കി ആവുന്നു..