# data[].attributes.headline
Ημερολόγιο ενός αποίκου

# data[].attributes.subject
Ημερολόγιο ενός αποίκου

# data[].attributes.body
Γράψτε ένα μικρό ημερολόγιο 10–12 γραμμών σε πρώτο πρόσωπο.
Περιγράψτε:

Πώς ήταν η αναχώρηση από τη μητρόπολη

Τη ζωή πάνω στο πλοίο

Συναισθήματα, φόβους, ελπίδες

Την πρώτη εντύπωση από τη νέα γη

Τι εύχεστε για την αποικία σας

Mπορείτε να ξεκινήσετε:
«Σήμερα αφήσαμε την πατρίδα μας. Το πλοίο είναι γεμάτο προμήθειες και αγωνία…»

# data[].attributes.headline
Η αναχώρηση ήταν μια σ

# data[].attributes.body
Η αναχώρηση ήταν μια συγκινητική και δραματική στιγμή, γεμάτη αποχαιρετισμούς και δάκρυα. Πολλοί μετανάστες, ειδικά από την επαρχία, έφταναν στον Πειραιά μετά από ένα κοπιαστικό ταξίδι, συχνά με τα πόδια ή με κάρα, και περίμεναν για μέρες μέχρι να επιβιβαστούν. Τα συναισθήματα ήταν ο αποχωρισμός από τα αγαπημένα πρόσωπα, η νοσταλγία για την πατρίδα και το άγνωστο του μέλλοντος. Η πρώτη εντύπωση από τη Νέα Υόρκη, ειδικά με το Άγαλμα της Ελευθερίας και τον ορίζοντα, ήταν συχνά εντυπωσιακή.Οι ευχές των μεταναστών για τη νέα τους "αποικία" (ή κοινότητα) επικεντρώνονταν σε:

Επιτυχία: Να ευημερήσουν οικονομικά και να ξεφύγουν από τη φτώχεια.

Ενσωμάτωση: Να γίνουν αποδεκτοί από την αμερικανική κοινωνία, παρότι αρχικά αντιμετώπισαν ξενοφοβία και ρατσισμό.

# data[].attributes.headline
Ημερολόγιο ενός αποίκου

# data[].attributes.subject
Ημερολόγιο ενός αποίκου

# data[].attributes.body
Σήμερα αφήσαμε την πατρίδα μας. Το πλοίο είναι γεμάτο προμήθειες και αγωνία. Καθώς απομακρυνόμαστε από τη Μητρόπολη, νιώθω την καρδιά μου να σφίγγεται. Αφήνω πίσω τόπους και ανθρώπους που αγάπησα. Η ζωή πάνω στο πλοίο είναι δύσκολη. Ο άνεμος είναι δυνατός, και το ταξίδι διαρκεί πολλές μέρες. Κάποιες στιγμές νιώθω φόβο για το άγνωστο, μα την ίδια στιγμή η ελπίδα με κρατά όρθιο. Σκέφτομαι πως ίσως στη νέα γη να μας περιμένει μια καλύτερη ζωή, περισσότερη γη για καλλιέργεια και ασφάλεια από τους κινδύνους που είχαμε αντιμετωπίσει. Όταν αντικρίσαμε για πρώτη φορά τις ακτές της νέας χώρας, ένιωσα δέος. Εύχομαι να άξιζε αυτό το δύσκολο ταξίδι και στη νέα μας γη να χτίσουμε μια καινούργια ζωή με ασφάλεια και ευημερία.

# data[].attributes.headline
Σήμερα αφήσαμε την πατ

# data[].attributes.body
Σήμερα αφήσαμε την πατρίδα μας. Με δάκρυα στα μάτια αποχαιρετούσα όποιον άφηνα πίσω. Μπήκα στο πλοίο. Ήταν γεμάτο προμήθειες για το μεγάλο ταξίδι που με περίμενε. Τα συναισθήματα ήταν πικρά . Μελαγχολία για την πατρίδα μου που αφήνω πίσω και στεναχώρια για τα αγαπημένα μου πρόσωπα. Φτάσαμε στην Σουηδία, όπου η πρώτη μου εντύπωση ήταν εκπληκτική αλλά γεμάτη αγωνία. Εύχομαι για την καινούργια μου γη, ειρήνη, αγάπη και επιτυχία στην καινούργια μου ζωή.🤞

# data[].attributes.headline
Ημερολόγιο ενός αποίκου

# data[].attributes.subject
Ημερολόγιο ενός αποίκου

# data[].attributes.body
Σήμερα αφήσαμε την πατρίδα μας. Το πλοίο είναι γεμάτο προμήθειες και αγωνία για το μεγάλο ταξίδι που μας περιμένει. Με δάκρυα στα μάτια αποχαιρετήσαμε τους δικούς μας, που έμειναν πίσω. Στο πλοίο η ατμόσφαιρα είναι βαριά και γεμάτη άγχος, φόβο, θλίψη... Όλοι νιώθουμε μεγάλη λύπη, που αφήσαμε την πατρίδα μας, αβεβαιότητα για το μέλλον, αλλά ταυτόχρονα ελπίζουμε ότι εκεί που πάμε μας περιμένει μια καλύτερη ζωή. Φθάνοντας στη νέα μας πατρίδα (την Ιταλία), διαπιστώνουμε ότι πρόκειται για ένα πανέμορφο μέρος γεμάτο φιλόξενους ανθρώπους, που μας καλοδέχονται και μας βοηθούν στο νέο μας ξεκίνημα. Ευχή όλων μας είναι να πάνε όλα καλά και αυτός ο τόπος να γίνει το δεύτερο σπίτι μας.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
μετανάστευση 

# data[].attributes.headline
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΑΠΟΙΚΟΥ

# data[].attributes.subject
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΑΠΟΙΚΟΥ

# data[].attributes.body
Σήμερα αφήσαμε την πατρίδα μας.
Το πλοίο είναι γεμάτο προμήθειες και αγωνία, καθώς όλοι γνωρίζουμε ότι ίσως να μη γυρίσουμε ποτέ πίσω.
Η αναχώρηση από τη μητρόπολη ήταν δύσκολη· οι συγγενείς μας αποχαιρετούσαν με δάκρυα και οι ιερείς έκαναν θυσίες για καλό ταξίδι.
Πάνω στο πλοίο η ζωή είναι σκληρή, με λίγο χώρο, αλμυρό νερό και τον ήχο του ανέμου να μη σταματά ποτέ.
Τις νύχτες φοβάμαι τις τρικυμίες, αλλά την ίδια στιγμή ελπίζω πως οι θεοί θα μας οδηγήσουν σε μια εύφορη και ειρηνική γη.
Οι σύντροφοί μου μιλούν για όνειρα και ευκαιρίες, κι αυτό μου δίνει θάρρος.
Μετά από πολλές μέρες στη θάλασσα αντικρίσαμε επιτέλους τη νέα γη, καταπράσινη και άγρια, σαν να μας περίμενε.
Η πρώτη μου εντύπωση ήταν πως εδώ η φύση είναι πλούσια και το ποτάμι μπορεί να μας προσφέρει ζωή και καρπούς.
Καθώς πατήσαμε το χώμα, ένιωσα φόβο αλλά και χαρά για τη νέα αρχή.
Εύχομαι η αποικία μας να ευημερήσει, να γίνει δυνατή και δίκαιη όπως η μητρόπολή μας.
Ελπίζω κι εγώ να βρω εδώ έναν καινούριο τόπο που θα μπορώ κάποτε να ονομάσω πατρίδα.

# data[].attributes.headline
Ημερολόγιο ενός αποίκου 

# data[].attributes.subject
Ημερολόγιο ενός αποίκου 

# data[].attributes.body
Σήμερα αφήσαμε τη μητρόπολη∙ το λιμάνι γέμισε φωνές, δάκρυα και το βλέμμα μας χάθηκε πίσω στα σπίτια που εγκαταλείψαμε.
Στο πλοίο η ζωή είναι δύσκολη∙ οι χώροι στενοί, οι μέρες όμοιες, κι όμως η συντροφικότητα μας κρατά ζωντανούς.
Κάθε νύχτα παλεύω με φόβους για το άγνωστο, αλλά η ελπίδα μιας νέας αρχής δεν με αφήνει να λυγίσω.
Όταν επιτέλους αντικρίσαμε τη νέα γη, η καρδιά μου χτύπησε δυνατά∙ δάση πυκνά, αέρας καθαρός και μια αίσθηση ότι όλα μπορούν να αρχίσουν από την αρχή.
Εύχομαι η αποικία μας να ριζώσει, να ευημερήσει και να γίνει ένα σπίτι όπου οι κόποι μας θα δικαιωθούν και οι επόμενες γενιές θα ζήσουν καλύτερα.

# data[].attributes.headline
Ημερολόγιο ενός αποίκου

# data[].attributes.subject
Ημερολόγιο ενός αποίκου

# data[].attributes.body
Σήμερα αφήσαμε την πατρίδα μας. Το πλοίο μας ήταν γεμάτω με τροφές και ότι χρειαζόμασταν για το μακρινό μας ταξίδι. Στενοχώρια κυριάρχησε μέσα μου. Αποχεραίτησα με συγκίνια τους γνωστούς μου που δεν θα έρχονταν μαζί μας. Ένιωθα επίσης πολυ αγωνία. Στη μέση του ταξιδιού, βλέπαμε την απέραντη θάλασσα, αλλά και μικρά νησάκια που ξεπρόβαλλαν στον ορίζοντα. Μετά από λίγο καιρό, βλέπαμε το πρώτο ίχνος της νέας μας πια πατρίδας. Γρήγορα όλοι αισθάνθηκαν ανακούφιση και χαρά που βρήκαμε επιτέλους το νέο μας σπίτι, που βρίσκονταν στην Κριμαία. Η πρώτη μου εντύπωση για την πατρίδα ήταν ότι υπήρχε πολύ πράσινο και πολλές αμμόδεις και όμορφες παραλίες. Η γη ήταν κατάλληλη για τους γεωργούς και τους κτηνοτρόφους. Υπήρχαν επίσης και πολλά είδη ζώων εκεί πέρα εξαιτίας του μεγάλου και καταπράσινου δάσους που βρισκόταν εκεί. Μετά από λίγο όμως συνειδητοποιήσαμε ότι υπήρχε και άλλος, διαφορετικός λαός εκτός από εμάς. Έτσι, μόλις αφήσαμε τα πολύτιμα αγαθά μας, αποφασίσαμε να έρθουμε επαφή με αυτόν τον λαό. Ο δρόμος ήταν ευχάριστος και γαλήνιος, και όλα αυτά εξαιτίας την όμορφη δύση του ηλίου. Όταν άρχισε επιτέλους να νυχτώνει, φτάσαμε μπροστά από το χωριό τους. Εκεί ήταν δύο άνθρωποι που φύλαγαν την είσοδο του χωριού. Αφού διαπιστώσαμε σε αυτούς ότι ερχόμαστε με ειρήνη, αυτοί μας άφησαν να μπούμε στο χωριό τους που εκεί μας περίμενε ο βασιλιάς. Όλοι εκεί ήταν πολύ φιλόξενοι μαζί μας και επειδή πεινούσαμε, μας άφησαν να απολαύσουμε ένα ωραίο βραδινό γεύμα στο παλάτι του βασιλιά. Φαινόταν ένας λαός που μετανάστευσε από ένα άλλο μέρος όπως και εμείς. Έρχονταν από τα βόρεια παράλια της Βαλτικής Θάλασσας (σημερινή Φινλανδία) και ότι ήρθαν επαφή με άλλους λαούς κατά το ταξίδι τους προς τα εδώ. Οι ντόπιοι ζούσαν ειρηνικά και ένιωθαν ασφάλεια και αυτό ήταν επειδή δεν είχαν κανένα εχθρό, που εξηγεί γιατί δεν έχουν τείχη χτισμένα γύρω από τον λαό τους. Όταν ήρθε πια η ώρα να φύγουμε, μας αποχαιρέτησαν με αγάπη. Αυτό που εύχομαι για τα επόμενα χρόνια στην νέα μου πατρίδα είναι να πάνε όλα καλά και ειρηνικά με τον λαό μας!

# data[].attributes.headline
Ημερολόγιο ενός αποίκου

# data[].attributes.subject
Ημερολόγιο ενός αποίκου

# data[].attributes.body
1η μέρα – Η απόφαση

Η πόλη μου, η Μίλητος, αποφάσισε να ιδρύσει αποικία γιατί η γη δεν φτάνει για όλους. Με διάλεξαν να ταξιδέψω. Νιώθω φόβο αλλά και χαρά. Ο πατέρας μου είπε πως η αποικία θα φέρει δόξα στην πόλη μας.

5η μέρα – Το ταξίδι αρχίζει

Οι ιερείς μας έδωσαν το ιερό πυρ για καλή τύχη το οποίο πρέπει να το κρατήσουμε ζωντανό μέχρι τη νέα μας πατρίδα.. Ετοιμάσαμε το πλοίο με τρόφιμα και εργαλεία και ξεκινήσαμε το μακρύ ταξίδι.

15η μέρα – Στη θάλασσα

Το ταξίδι είναι δύσκολο. Οι άνεμοι αλλάζουν συνέχεια και όλοι ελπίζουμε να φτάσουμε γρήγορα στη νέα γη.

22η μέρα – Η νέα πατρίδα

Φτάσαμε σε έναν όμορφο τόπο με ποτάμι και εύφορη γη. Ο οικιστής, ο αρχηγός μας, λέει πως εδώ είναι ιδανικά να χτίσουμε την αποικία. Ονόμασε τον τόπο Νέα Μίλητο, για να θυμόμαστε την πατρίδα μας. Ανάψαμε το ιερό πυρ και ευχαριστήσαμε τους θεούς.

28η μέρα – Η πρώτη δυσκολία

Προσπαθούμε να χτίσουμε τα σπίτια και τα τείχη, αλλά δεν είναι εύκολο. Έχουμε λίγα εργαλεία. Σήμερα συναντήσαμε και τους ντόπιους. Δεν μας επιτέθηκαν, αλλά φαίνονταν ανήσυχοι. Ο οικιστής τους έδωσε δώρα, ελπίζοντας να έχουμε ειρήνη.

30η μέρα – Νέα αρχή

Οι πρώτες καλλιέργειες φυτεύτηκαν και η μικρή αποικία μας μεγαλώνει. Μπορεί να είναι δύσκολα, αλλά νιώθω πως εδώ ξεκινάει μια νέα ζωή.  Ίσως κάποτε κι άλλοι άνθρωποι να έρθουν στη δική μας αποικία για μια καλύτερη ζωή.

# data[].attributes.headline
Το ημερολόγιο ενός αποίκου

# data[].attributes.subject
Το ημερολόγιο ενός αποίκου

# data[].attributes.body
Σήμερα ήταν μία δύσκολη μέρα. Άφησα πίσω μου τη μητρόπολη, το σπίτι μου και όσους αγαπούσα. Η καρδιά μου ήταν γεμάτη φόβο αλλά και ελπίδα.

Το ταξίδι με το πλοίο ήταν πολυήμερο και κουραστικό, αφού το κρύο, ο αέρας και τα κύματα μας βασάνιζαν.

Τα βράδια ξάπλωνα στο κατάστρωμα και σκεφτόμουν τι με περιμένει στην νέα γη και συχνά αναρωτιόμουν αν πήρα την σωστή απόφαση. Κι όμως υπήρχαν στιγμές πού η ελπίδα δυνάμωνε μέσα μου.

Καθώς πλησιάζαμε στο Παρίσι η αγωνία μου μεγάλωνε για το νέο μου ξεκίνημα.

Μόλις φτάσαμε έμεινα έκπληκτη από την ομορφιά του τόπου. Αντίκρισα μεγάλα πέτρινα κτήρια, πλατιά ποτάμια, κόσμος πολύς. Έμοιαζε με μία πόλη που μας καλοδέχεται, γεμάτη ζωή και υποσχέσεις.

Εύχομαι στην νέα μας αποικία να ριζώσουμε, να προκόψουμε και να έχουμε ένα καλύτερο μέλλον από αυτό που αφήσαμε πίσω μας, χωρίς όμως να ξεχάσουμε από που ήρθαμε.

# data[].attributes.headline
Το ημερολόγιο ενός αποίκου

# data[].attributes.subject
Το ημερολόγιο ενός αποίκου

# data[].attributes.body
Σήμερα ήταν μία δύσκολη μέρα.Αφήσαμε την πατρίδα μας.Το πλοίο είναι γεμάτο προμήθειες και αγωνία.

Ήμουν αρκετά φοβισμένος αλλά απο την άλλη ήμουν αρκετά ενθουσιασμένος για αυτο το μεγάλο ταξίδι.

Αρχίζοντας είδαμε αρκετούς νέους τόπους.Αλλά πουθενά ο προορισμός μας η Ιθάκη.Το πρώτο βράδυ διανυκτερεύσαμε σε μία βραχονησίδα.Οι μέρες περνούσαν και εμείς όλο και πιο κοντά στον προορισμό μας.Μετά απο αρκετές μέρες αντικρίσαμε απο μακριά την Ιθάκη.

Έπειτα απο πολλές μέρες μπορώ να πω πως η ζώη είναι πολύ καλύτερη εδώ.

Εύχομαι να μπορέσω να εγκατασταθώ εδω και να μην ξανά χρειαστεί να μεταναστεύσω.

# data[].attributes.headline
Σήμερα αφήσαμε την πατ

# data[].attributes.body
Σήμερα αφήσαμε την πατρίδα μας. Το πλοίο είναι γεμάτο προμήθειες και αγωνία. Το λιμάνι ήταν γεμάτο από μετανάστες, συγγενείς και φίλους που εκλέγαν δάκρια αποχωρισμού καθώς δεν ήξεραν το πότε θα ξανασυναντηθούν με τους αγαπημένους τους. Καθώς απομακρυνόμασταν από το λιμάνι ένιωθα ανάμεικτα συναισθήματα, από την μία ένιωθα περιέργεια για το πως θα είναι η νέα γη και από την άλλη είχα άγχος και φόβο για το αν θα έχουμε μία καλύτερη ζωή εκεί από την πατρίδα μας που εγκαταλείψαμε αλλά και το αν θα εγκατασταθούμε καλά σε αυτήν την νέα περιοχή. Η ζωή πάνω στο πλοίο δεν ήταν πολύ εύκολη . Το ταξίδι ήταν πολύ κουραστικό διότι διάρκεσε πολλές ημέρες, είμασταν όλοι στρυμωγμένοι, ιδικά κατά τη διάρκεια του ύπνου όμως άξιζε τον κόπο .Επειδή με το που φτάσαμε στην νέα γη ,οι κάτοικοι της περιοχής μας υποδέχτηκαν με θερμές ευχές. Η πρώτη εντύπωση του νέου κόσμου ήταν θετική και πιστεύω πως θα πάνε όλα καλά. Εύχομαι να μπορέσουμε να προσαρμοστούμε εύκολα σε αυτή τη νέα περιοχή και να ζήσουμε με ευημερία και ασφάλεια όχι μόνο εμείς αλλά και οι επόμενες γενιές.

# data[].attributes.headline
Ημερολόγιο ενός αποίκου

# data[].attributes.subject
Ημερολόγιο ενός αποίκου

# data[].attributes.body
Σήμερα αφήσαμε την πατρίδα μας. Το πλοίο είναι γεμάτο προμήθειες και αγωνία για το μέλλον μας.

Η απόφαση ήταν μονόδρομος. Η έλλειψη τροφής και οι συνεχείς διαμάχες μεταξύ των ισχυρών της περιοχής μάς ανάγκασαν να αναζητήσουμε αλλού την τύχη μας. Πήραμε μόνο τα απολύτως απαραίτητα, όσα μπορούσαμε να κουβαλήσουμε. Τα πρόσωπα των δικών μας, που έμειναν πίσω, είναι ακόμα χαραγμένα στο μυαλό μου.

Η ζωή πάνω στο πλοίο ήταν μια συνεχής δοκιμασία. Ο χώρος ήταν ελάχιστος, ο αέρας βαρύς από την υγρασία και τον συνωστισμό, και η αρμύρα της θάλασσας διαπερνούσε τα πάντα. Πολλές οικογένειες υπέφεραν από αρρώστιες, ενώ η αγωνία για το άγνωστο μέλλον ήταν ο μόνος μας σύντροφος.

Πατήσαμε στη νέα γη με δέος και ελπίδα.

Η ακτή ήταν άγρια και γεμάτη δέντρα, πολύ διαφορετική από τα γνώριμα, πετρώδη εδάφη της πατρίδας μας, αλλά υποσχόταν ζωή. Ευχόμαστε η νέα μας αποικία να ευημερήσει, να βρούμε επιτέλους αρκετή καλλιεργήσιμη γη και να χτίσουμε μια δυνατή, ανεξάρτητη πόλη. Πάνω από όλα, ευχόμαστε να ζήσουμε ειρηνικά, μακριά από τις εμφύλιες διαμάχες και τη φτώχεια που αφήσαμε πίσω.

# data[].attributes.headline
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΑΠΟΙΚΟΥ

# data[].attributes.subject
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΑΠΟΙΚΟΥ

# data[].attributes.body
Σήμερα αφήσαμε την πατρίδα μας. Το πλοίο είναι γεμάτο προμήθειες και αγωνιά. Ήμουν κουρασμένη από το γλέντι της προηγούμενης μέρας και στεναχωρημένη που άφηνα την πατρίδα μου. Ακολουθούσε ένα μεγάλο ταξίδι καθώς και οι δύσκολες πρώτες μέρες προσαρμογής στη νέα μας πατρίδα. Αυτό μπορεί να με φόβιζε αρκετά αλλά δεν έχασα τις ελπίδες μου για μια καλύτερη ζωή. Έπειτα από τρείς ημέρες φτάσαμε στην καινούργια πατρίδα μας, την Κρώμνη. Αλήθεια αυτό το μέρος το έχω αγαπήσει πολύ. Οι κάτοικοι φιλόξενοι, το κλίμα αρκετά ήπιο και η γη έτοιμη να μας προσφέρει τα απαραίτητα αγαθά. Προσαρμόστηκα γρηγορά και η ζωή μου εδώ μπορώ να πω ότι είναι πιο ήρεμη. Παρόλα αυτά, ποτέ δεν θα ξεχάσω την πατρίδα μου και εύχομαι να καταφέρω να την επισκεφτώ σύντομα.

# data[].attributes.headline
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΑΠΟΙΚΟΥ

# data[].attributes.subject
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΑΠΟΙΚΟΥ

# data[].attributes.body
Σήμερα ξεκινήσαμε το ταξίδι για τη νέα μας πατρίδα. Άφησα το σπίτι μου με βαριά καρδιά, αλλά ελπίζω να βρω καλύτερη ζωή μακριά από τις δυσκολίες της πόλης. Το πλοίο είναι γεμάτο ανθρώπους, ζώα και τροφή.Ταλαιπωρηθήκαμε πολλές μέρες

ταξιδεύοντας μέσα στη θάλασσα αλλά στο τέλος βρήκαμε έναν ήσυχο κόλπο για να εγκατασταθούμε. Η γη γύρω φαινόταν γόνιμη και είχε άφθονο νερό.

Στήσαμε πρόχειρες σκηνές και χωρίσαμε τους ρόλους: άλλοι για ξύλα, άλλοι για ψάρεμα, κι εγώ μαζί με τους νεότερους να δούμε τον χώρο όπου θα χτίσουμε τα πρώτα σπίτια μας. Μετά από πολλές μέρες και αρκετή κούραση καταφέραμε να χτίσουμε την νέα μας αποικία. Εύχομαι να μείνουμε μόνιμα πια εδώ και να μην χρειαστεί να μεταναστεύσουμε ξανά.

# data[].attributes.headline
Ημερολόγιο ενός αποίκου

# data[].attributes.subject
Ημερολόγιο ενός αποίκου

# data[].attributes.body
Σήμερα αφήσαμε την πατρίδα μας. Το πλοίο είναι γεμάτο προμήθειες και αγωνία. Όλοι ήμασταν λυπημένοι που αφήσαμε πίσω την πατρίδα μας, την Μητρόπολη. Η ζωή πάνω στο πλοίο ήταν αρκετά δύσκολη και κουραστική. Είχε αρκετό κρύο και έριχνε μια ασταμάτητη βροχή. Μία απο τις πολλές δυσκολίες που περάσαμε είναι ότι δεν είχαμε προβλέψει τέτοια καταιγίδα και δεν είχαμε τον απαραίτητο εξοπλισμό για αυτές τις συνθήκες. Παρόλα αυτά καταφέραμε να φτάσουμε τον προορισμό μας σώοι και αβλαβείς. Βέβαια ήξερα από την αρχή ότι αν δουλεύαμε όλοι μαζί ομαδικά θα τα καταφέρναμε σε κάθε περίπτωση.

Όταν αντίκρισα αυτό το τοπίο έμεινα έκπληκτος γιατί δεν είχα δει πιό όμορφη θέα.Υπήραν μεγάλες κατοικίες, ατέλειωτες πεδιάδες και μικρά ποταμάκια. Είχε πολύ κόσμο και στην κορυφή υπήρχε ενα τεράστιο ανάκτορο. Εύχομαι στην νέα μας αποικία να φτιάξουμε μία καινούργια και καλύτερη ζωή με καινούργιες φιλίες και με ένα καλύτερο μέλλον.

# data[].attributes.attachment_link.title
Αναπαράσταση-πεντηκόντορου.

# data[].attributes.headline
Ημερολόγιο ενός αποίκο

# data[].attributes.body
Ημερολόγιο ενός αποίκου

Σήμερα αφήσαμε την πατρίδα μας. Το πλοίο ήταν γεμάτο προμήθειες και αγωνία. Καθώς απομακρυνόμασταν από τη μητρόπολη, ένιωθα την καρδιά μου να βαραίνει , σαν να ξεκολλούσε ένα κομμάτι από μέσα μου και να έμενε πίσω.

Η ζωή πάνω στο πλοίο κυλούσε αργά. Ο άνεμος μύριζε αλμύρα, αλλά για μένα μύριζε περισσότερο μοναξιά. Τα βράδια άκουγα τους συνταξιδιώτες να μιλούν ψιθυριστά για φόβους, για όνειρα, για όσα άφησαν πίσω. Κι εγώ ένιωθα τον δικό μου φόβο να μεγαλώνει.

Παρά τον φόβο όμως ένα συναίσθημα ελπίδας με κρατούσε όρθιο : ότι ίσως στη νέα γη θα μπορέσουμε να αρχίσουμε από την αρχή.

Όταν φτάσαμε, η πρώτη μου εντύπωση ήταν παράξενη. Η γη ήταν όμορφη αλλά ξένη, σαν να μας κοιτούσε χωρίς να μας αναγνωρίζει. Ήθελα να πιστέψω πως εδώ θα χτίσω μια νέα ζωή… όμως απόψε, μου λείπουν όλα όσα άφησα πίσω περισσότερο από ποτέ.

Εύχομαι η αποικία μας να γίνει ένας τόπος όπου θα μπορούμε να ζούμε με ηρεμία και συνεργασία. Να χτίσουμε σπίτια, σχέσεις και μια νέα αρχή που θα μας δώσει δύναμη.

Εύχομαι να βρούμε γόνιμη γη, καθαρό νερό και ασφάλεια, ώστε να μη μας λείψει τίποτα από όσα χρειάζεται ένας άνθρωπος για να προχωρήσει.

Και πάνω απ’ όλα, εύχομαι να κρατήσουμε την καλοσύνη μας, για να μπορέσουμε όλοι μαζί να δημιουργήσουμε μια ζωή καλύτερη από αυτή που αφήσαμε πίσω.