# data[].attributes.body
Legendy mówią o wychowaniu jego założycieli, braci Romulusa i Remusa, przez wilczycę, porwaniu Sabinek i ugodzie z władcą sabińskim Tytusem Tacjuszem jako faktach, które dały miastu początek. Najstarsze dzieje Rzymu mają w dużej mierze charakter legendarny.

# data[].attributes.body
PRAWO XII TABLIC – pierwszy w historii Rzymu zbiór wszystkich obowiązujących w państwie praw, dokonany w V w. p.n.e., prawa te wyryto na 12 tablicach z brązu, które wystawiono na Forum Romanum.

KODEKS JUSTYNIANA – jedna z trzech części wielkiej kompilacji prawa rzymskiego podjętej w latach 528–534 przez cesarza Justyniana I Wielkiego. Kodeks Justyniana składa się z 12 ksiąg podzielonych na tytuły. Zawierają one szereg konstytucji wydawanych przez cesarzy rzymskich.

# data[].attributes.body
Przysłowie "wszystkie drogi prowadzą do Rzymu" odnosi się do komunikacyjnej sytuacji cesarstwa rzymskiego. Sieć dróg była w nim bowiem bardzo gęsta i niezwykle dobrze rozplanowana. Dbano o to by każda część państwa miała dobre komunikacyjne połączenie ze stolicą. Drogi regularnie naprawiano i utrzymywano w dobrym stanie. Miały one bowiem niezwykle duże znaczenie w związku z obronnością kraju. Dzięki nim można było bowiem w szybkim tempie przemieszczać wojska na duże odległości.

# data[].attributes.body
Literatura rzymska zawdzięcza swój rozwój wzorcom zaczerpniętym z Grecji. Pierwsze utwory w języku łacińskim zaczęły powstawać w III wieku p.n.e. Najwybitniejszym dziejopisarzem był filozof i retoryk z wykształcenia Tytus Liwiusz. Kolejnym wybitnym historykiem był Tacyt, wykształcony prawnik i historyk. Według Tacyta wydarzenia historyczne należy opisywać zgodnie z zasadą „bez niechęci i bez sympatii”.

# data[].attributes.headline
WIELCY POECI I PROZAICY – Marek Tulliusz Cyceron

# data[].attributes.subject
WIELCY POECI I PROZAICY – Marek Tulliusz Cyceron

# data[].attributes.headline
WIELCY POECI I PROZAICY – Publiusz Korneliusz Tacyt

# data[].attributes.subject
WIELCY POECI I PROZAICY – Publiusz Korneliusz Tacyt

# data[].attributes.body
Wynalezienie cementu produkowanego z wapna

i popiołów wulkanicznych, wody i drobnych kamieni pozwoliło na opanowanie techniki wyrobu zapraw

i tynków. Opanowana w II w. p.n.e. umiejętność wypalania cegły przyczyniła się do przełomu w sztuce rzymskiej.

# data[].attributes.body
Plac w starożytnym Rzymie, na którym znajdował się szereg ważnych budynków, mi.in. Kuria, świątynie.

# data[].attributes.body
Kanał wodociągowy, rurociąg zwykle nadziemny, umieszczony na arkadach przeprowadzonych nad rzekami lub nierównościami terenu, prowadzący wodę z odległych źródeł do miasta.

# data[].attributes.body
Termy czyli łaźnie rzymskie, to kompleks obiektów ulokowanych na rozległym terenie, dostępnych dla wszystkich.

# data[].attributes.body
Świątynia poświęcona wszystkim bogom. Nazwa Panteon wiąże się głównie ze świątynią wzniesioną w Rzymie za Hadriana(117-138). Rotunda przesklepiona kopułą z okrągłym otworem po środku poprzedzona 8-kolumnowym przedsionkiem.

# data[].attributes.body
To budowla w kształcie monumentalnej, wolno stojącej bramy stawiana dla upamiętnienia ważnej osoby lub uczczenia ważnego wydarzenia, zwykle zwycięstwa militarnego.

Przejście pod łukiem triumfalnym autora zwycięstwa było punktem kulminacyjnym pochodu triumfalnego.

# data[].attributes.body
Amfiteatr Flawiuszów, wzniesiony w latach 70 – 82 przez cesarzy z dynastii Flawiuszów. Odbywały się w nim m.in. walki gladiatorów, polowania na dzikie zwierzęta. W Koloseum mordowano również chrześcijan, co upamiętnia stojący obecnie wewnątrz budowli krzyż.

Od połowy XVIII wieku Koloseum jest otoczone opieką jako miejsce męczeństwa pierwszych chrześcijan, wcześniej służyło jednak za kamieniołom.

# data[].attributes.body
Teatr zbudowany był z widowni, sceny oraz budynku scenicznego zwanego skene. Rzymskie teatry były kryte dachem chroniącym przede wszystkim przed promieniami słońca (nad widownią rozpinana był płócienna osłona). Nowością teatrów rzymskich było zastosowanie kurtyny (aulaeum), którą opuszczano w dół, do specjalnie przygotowanego otworu. Kolejną innowacją wprowadzoną przez Rzymian było zastosowanie plakatów teatralnych nazywanych programinata, informujących o mającym się odbyć przedstawieniu.

# data[].attributes.body
Rzymscy aktorzy mieli złą opinię, a ich moralność musiała się często mierzyć ze skromnym i dekadenckim stylem życia społeczeństwa. Najczęściej aktorami byli niewolnicy lub wyzwoleńcy ze Wschodu, z racji na fakt, że rzymskie prawo źle widziało wszelkie występy obywateli rzymskich na scenie. Często aktorzy pozwalali sobie na krytykę sceny politycznej państwa, co powodowało negatywne reakcje cesarzy. Na przykład cesarz Julian Apostata zabronił rzymskim kapłanom udawania się na występy teatralne, co też miało odebrać sztukom ich prestiż. Cesarz Tyberiusz nie godził się z kolei na jakikolwiek kontakt aktorów z przedstawicielami wyższych klas. W czasach imperialnych wiele kobiet zostało sławnymi aktorkami, co spotykało się z krytyką męskiej strony profesji. Naturalnie odnotować można także popularnych aktorów płci męskiej: niejaki Roscius – aktor komediowy lub Aesopus – aktor tragiczny. Niektórzy aktorzy mieli także licznych przyjaciół w wyższych kręgach, co pozwalało im załatwić konkretne sprawy.

# data[].attributes.body
W twórczości scenicznej starożytnego Rzymu wyróżnia się kilka charakterystycznych odmian sztuk teatralnych:

Mim - krótka, często improwizowana scenka z życia, popis aktorski;

Pantomima - nieme widowisko, w którym aktorzy posługiwali się gestem i ruchem, nie stroniące od dosadności i okrucieństwa;

Fabula atellana - ludowa farsa italska, w której aktorzy występowali w maskach charakterystycznych dla poszczególnych postaci;

Fabula palliata - sztuka komediowa, w której Rzymianie naśmiewają się z Greków (twórcami palliaty byli m.in. Plaut i Terencjusz );

Fabula togata - sztuka komediowa, w której Rzymianie naśmiewają się z samych siebie;

Fabula cothurnata - tragedia o charakterze greckim;

Fabula praetexta - tragedia w stylu rzymskim.

# data[].attributes.body
Najstarszym odkrytym na terenie starożytnego Rzymu jest tzw. Teatr Wielki w Pompejach . Zbudowany został ok. 80 p.n.e. i mógł pomieścić około 15 000 widzów.