# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Za ,,Fortnite" odpowiada Epic Games oraz polska firma People Can Fly. Są dwa tryby gry: ,,Battle Royale" oraz ,,Ratowanie Świata". Pierwsza z nich jest bezpłatna, za to za drugą musisz zapłacić. Osobiście uważam, że tryb PVP jest o wiele lepszy.Na czym polega rozgrywka? Głównie na przetrwaniu. Jest to kooperacyjna rozgrywka do czterech graczy. Polega na budowaniu fortyfikacji, które pozwolą ci przetrwać oraz na szukaniu skrzynek, w których umieszczona jest broń lub materiały budowlane. Cała gra polega na wyeliminowaniu pozostałych 99 graczy.
Większość otoczenia w ,,Fortnite" można zniszczyć. Gdy to zrobisz, otrzymujesz surowce. W grze dostępna jest jedna mapa, która cały czas jest rozwijana. W pierwszym etapie rozgrywki wraz z wszystkimi graczami lecisz jednym autobusem. Po około minucie możesz już z niego wyskoczyć. Będąc pięćdziesiąt metrów nad ziemią, możesz rozłożyć lotnię, dzięki której bezpiecznie opadniesz na ziemię. Po wylądowaniu masz około trzy minuty na to, aby zebrać materiały, broń i amunicję. Po tym czasie zaczyna zmniejszać się tzw. oko burzy. W grze jest już mało graczy. Gdy nie zdążysz uciec przed burzą, powoli będzie ci odejmowana mała ilość życia. Masz pięć miejsc na broń oraz ekwipunek.
Bardzo podoba mi się ta gra. Nie znam innej gry tego typu, w której jest ulepszane wszystko. W większości kooperacyjnych rozgrywek dodaje się do gry np. nowe rodzaje broni, czy skiny do nich.

# data[].attributes.attachment_link.title
Gra z Polski skazana na sukces - ,,Fortnite" działa jak magnes

# data[].attributes.attachment_link.description
Za ,,Fortnite" odpowiada Epic Games oraz polska firma People Can Fly. Są dwa tryby gry: ,,Battle Royale" oraz ,,Ratowanie Świata". Pierwsza z nich jest bezpłatna, za to za drugą musisz zapłacić. Osobiście uważam, że tryb PVP jest o wiele lepszy.Na czym polega rozgrywka? Głównie na przetrwaniu. Jest to kooperacyjna rozgrywka do czterech graczy.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Książka jest głównie przeznaczona dla nastolatków, natomiast uważam, że spodobałaby się każdemu. Przepełniona jest wieloma poruszającymi i emocjonującymi wątkami.
Najbardziej podobało mi się to, że jest napisana w sposób, który trzyma czytelnika w ciągłym napięciu, pozwala śledzić działania i przemyślenia głównej bohaterki.

Gayle Forman to wielokrotnie nagradzana amerykańska, która jest autorką wielu powieści dla młodzieży. Napisała między innymi jedną z ulubionych moich książek
„Zostań, jeśli kochasz".

Książka opowiada o cichej, nieśmiałej i utalentowanej Mii Hall, siedemnastoletniej licealistce, która gra na wiolonczeli i wiąże ze swoją pasją przyszłość. Czuje się przez to inna od swojej rodziny, która uwielbia rocka. Dziewczyna ma chłopaka Adama, który gra w kapeli i powoli wstępuje w świat show-biznesu. Pewnego dnia w wyniku nieszczęśliwego wypadku samochodowego giną jej rodzice i młodszy brat, a ona sama leży w śpiączce. Podczas zdarzenia Mia jest w stanie, którym może obserwować siebie spoza ciała. Mówiąc prościej- jest w zawieszeniu i gdy okazuje się, że od niej zależy wybór między życiem a śmiercią jest zdezorientowana. Boi się obudzenia jako sierota. W podjęciu decyzji pomagają jej najbliżsi dziadkowie i przyjaciele rodziny, którzy cały czas czuwają w szpitalu w obawie, że także ją stracą. Najbardziej cierpi Adam, który szuka sposobu, by dotrzeć do Mii.

Książka jest głównie przeznaczona dla nastolatków, natomiast uważam, że spodobałaby się każdemu. Przepełniona jest wieloma poruszającymi i emocjonującymi wątkami.
Najbardziej podobało mi się to, że jest napisana w sposób, który trzyma czytelnika w ciągłym napięciu, pozwala śledzić działania i przemyślenia głównej bohaterki.
Zmaga się ona z podjęciem trudnej decyzji, a ja niecierpliwie czekałam na Jej odpowiedź, co sprawiało, że chciałam przeczytać książkę od początku do końca za jednym razem. Historia ukazuje relacje z rodziną i pokazuje, jak ważne jest dla nas wsparcie bliskich nam osób. W pewnym momencie byłam zmuszona do tego, aby zastanowić się, czy rzeczywiście w pełni wykorzystuje swój czas i poświęcam go na rzeczy najważniejsze. Zaczęłam zastanawiać się, jak to jest stracić w jednej chwili wszystkich, których kocham. W książce nie brakowało wątku miłosnego, który dodaje uroku powieści. Pokazuje silną więź między Mią i Adamem, która jest kontynuowana w dalszych częściach.

Uważam, że książka jest bardzo ciekawa, przepełniona motywującymi i życiowymi cytatami, a na dodatek ma głębokie przesłanie. Po przeczytaniu historii Mii i Adama czułam niedosyt, natomiast pisarka Gayle Forman napisała drugą część powieści, która jest równie świetna.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jeśli nie czytałeś/ czytałaś, nie zwlekaj

# data[].attributes.attachment_link.description
Książka jest głównie przeznaczona dla nastolatków, natomiast uważam, że spodobałaby się każdemu. Przepełniona jest wieloma poruszającymi i emocjonującymi wątkami. Najbardziej podobało mi się to, że jest napisana w sposób, który trzyma czytelnika w ciągłym napięciu, pozwala śledzić działania i przemyślenia głównej bohaterki.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Pamiętnik Księżniczki" pokazuje, że wszystko ma drugą stronę medalu i nie zawsze jest tak źle, jakby się mogło wydawać.

Wakacje to czas odpoczynku, jednak są także idealną porą, aby przypomnieć sobie swoje ulubione książki lub nadrobić lektury szkolne. Ja zdecydowałam się ponownie przeczytać jedną z moich ulubionych książek - "Pamiętnik Księżniczki".

Historia zaczyna się, kiedy Mia (główna bohaterka) ma 14 lat i mieszka w Nowym Jorku. Kocha swojego kota Grubego Louie, żyje tylko z matką, wyzwoloną artystką. Uważa się za bardzo szczupłą, narzeka na brak biustu oraz na za dużą stopę. Nie dba o swój wygląd, nie potrafi przestać obgryzać swoich paznokci. Lilly Moscovitz to jej najlepsza przyjaciółka, której pomaga tworzyć autorski program. Jedyną rzeczą, z której nigdy się jej nie zwierzy, jest to, że zauroczona jest w starszym bracie Lilly. Sądzi, iż będzie tak żyć jeszcze przez najbliższe kilka lat. Wszystko komplikuje się jednak, gdy okazuje się, że jej ojciec stał się bezpłodny, a ona dopiero po 14 latach dowiaduje się, że jest córką księcia Genowii, a zarazem następczynią tronu! Nie chce w to wierzyć, ponieważ oznaczałoby to drastyczne zmiany. Na dodatek będzie musiała uczyć się etykiety wraz z babką Grandemere. Zmusi ją to do zmienienia swojego sposobu bycia, ubierania się, zostanie wystawiona na wiele ciężkich prób. Czego one dotyczą? To już tajemnica bohaterów i każdego czytelnika.

Okładka przedstawia główną bohaterką na tle Nowego Jorku. W ręce trzyma plecak, zaś na jej głowie widnieje korona. Ubrana w krótką sukienkę w groszki oraz glany na nogach pokazane jest, że mimo swojego tytułu, nadal chce pozostać sobą. Ostatnim elementem jest jej ukochany kot znajdujący się tuż obok niej.

Książka pisana jest w formie pamiętnika, więc niezwykle łatwo jest zrozumieć uczucia Mii. Pisana prostym językiem jest idealna, aby się odprężyć. Jednym z najbardziej wzruszających momentów było to, kiedy przyjaciółki pogodziły się, co dowodzi, że jeśli nam naprawdę na kimś zależy, zawsze znajdziemy rozwiązanie sporów.

Polecam tę książkę każdemu, kto chciałby poznać zmagania młodej Mii w całkiem nowej rzeczywistości. Książka pokazuje, że wszystko ma drugą stronę medalu i nie zawsze jest tak źle, jakby się mogło wydawać.

# data[].attributes.attachment_link.description
Wakacje to czas odpoczynku, jednak są także idealną porą, aby przypomnieć sobie swoje ulubione książki lub nadrobić lektury szkolne. Ja zdecydowałam się ponownie przeczytać jedną z moich ulubionych książek - 'Pamiętnik Księżniczki'. Historia zaczyna się, kiedy Mia (główna bohaterka) ma 14 lat i mieszka w Nowym Jorku.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Madeline to nastolatka chora na bardzo rzadką chorobę- SCID.Krótko mówiąc, ma alergię na cały świat. Maddy się bardzo dobrze uczy, niestety, uczy się w domu przez skypa, uwielbia czytać książki, a jej ulubioną jest ,,Mały Książę".

Nastolatka mówi, że za każdym razem książka nabiera innego sensu.

Siedemnaście lat spędziła zamknięta w domu. Kiedy do domu na przeciwko wprowadza się przystojny chłopak o imieniu Olly, Maddy od razu zwraca na niego uwagę.

Pewnego dnia gdy dziewczyna je razem z mamą i pielęgniarką kolację, do drzwi puka Olly z siostrą Karen. Mama Madeline idzie otworzyć drzwi, a chłopak pyta się mamy dziewczyny, czy jej córka mogłaby ich oprowadzić po okolicy. Mama zdenerwowana mówi, że to niemożliwe i w pośpiechu zamyka drzwi.

Maddy i Olly nawionzują kontakt i stają się dobrymi przyjaciółmi.Ich kontakt się pogłębia.Dziewczyna i chłopak chcą się spotkać, ale to jest niemożliwe.Maddy próbuje namówić na spotkanie z chłopakiem swoją opiekunkę- Carle. Kobieta po wielu próbach się zgadza, ale mówi, że przed spotkaniem chłopak będzie musiał przejść badania.

Maddy robi to w tajemnicy przed swoją mamą. Jest jej ciężko, ale wie, że warto. Kiedy dochodzi do spotkania, to Maddy siedzi w jednym kącie pokoju, a Olly w drugim.

Dziewczyna po spotkaniu ma motyle w brzuchu. Po kilku dniach Maddy, siedząc z mamą w pokoju, słyszy na zewnątrz krzyki. Są to krzyki z domu Olle'go. Maddy zrywa się gwałtownie i patrzy, co się dzieje.Postanawia wybiec z domu i pomóc Ollemu. Mama wybiega za nią i każe jej wracać do domu.

Po kilku dniach mama się dowiaduje się, że Olly był u nich w domu i postanawia zwolnić Carle, że do tego dopuściła. Nastolatka po tym, jak wyszła z domu, postanawia uciec z domu z Ollym i pojechać na Hawaje z chłopakiem.

Nastolatek jest przeciwny,ale się zgadza. Maddy jest zachwycona tym,że w końcu opuściła dom.W nocy na Hawajach Maddy zaczyna się dusić, a Olly wzywa karetkę, która zabiera Maddy do szpitala. Do szpitala przyjeżdża mama Maddy, która jest zła na córkę za to, co zrobiła.

Po kilku dniach Maddy wraca do domu i dostaje meila od lekarza z Hawajów, że jest zdrowa. Nastolatka pokazuje go mamie, ale mama mówi, że lekarz się pomylił. Maddy nie daje to spokoju i w nocy przeszukuje teczki z papierami. Okazuje się, że dziewczyna jest zdrowa. Mama mówi, że to prawda i że kłamała, żeby zatrzymać Maddy przy sobie dlatego, że nie mogła się pozbierać po śmierci jej taty i brata.

W tym czasie Olly wyprowadza się do Nowego Jorku. Dziewczyna postanawia polecieć do niego i zrobić mu niespodziankę.

Jest to książka młodzieżowa, lecz napisana w bardzo dobrym stylu. Czyta się zadziwiająco lekko i niestety szybko. Jest to lektura na kilka godzin, ale za to cudownych. Należy zwrócić uwagę na ilustracje, które są częstym gościem w tej książce. Autorem rysunków jest mąż autorki, również pisarz, a do tego grafolog. Są komiczne i proste, jednak wyrażają więcej niż słowa. Książka jest oryginalna i zaskakująca.

# data[].attributes.attachment_link.description
Madeline to nastolatka chora na bardzo rzadką chorobę- SCID.Krótko mówiąc, ma alergię na cały świat. Maddy się bardzo dobrze uczy, niestety, uczy się w domu przez skypa, uwielbia czytać książki, a jej ulubioną jest ,,Mały Książę''. Nastolatka mówi, że za każdym razem książka nabiera innego sensu. Siedemnaście lat spędziła zamknięta w domu.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Rok 2059. Londyn, kolebka Sajonu. Paige Mahoney - bohaterka książki „Czas Żniw", jest dziewiętnastolatką, mieszkającą w cytadeli I-4. Zarabia dzięki swoim nadnaturalnym umiejętnościom. Należy do jasnowidzów, którzy stanowią znienawidzoną grupę przez większość Anglików. Mało tego, zmuszona jest do ukrywania się przed pracownikami rządu, ponieważ polują na takich jak ona i zamieniają ich życie w piekło. Jaki los spotka młodą kobietę? Czy uda się jej uniknąć śmierci?

„Czas Żniw" Samanthy Shannon to pierwsza część z siedmiotomowego cyklu „The Bone Season". Opowiada historię jednej z mieszkanek Londynu, inaczej nazywanej Bladą Śniącą. Dziewczyna ta należy do gangu „Siedmiu Pieczęci", gdzie jest faworytą. Jej dar jest bardzo rzadki. Potrafi wpływać na zaświaty i krajobrazy senne innych. Pewnego dnia, przez przypadek zabija dwóch strażników NDK - organizacji, która łapie jasnowidzów. Przerażona Paige, kilka godzin później, zostaje aresztowana i przeniesiona do Szeolu I. Tam zauważa ją Naczelnik, który stara się jej pomóc. Kiedy wszyscy trenują, dziewczyna wraz z swoim opiekunem potajemnie stara się obalić rządy Refiatów. Narażają się w ten sposób rodzinie Sargas, do której należy Szeol. Świadomi jej umiejętności, ignorują występki, ponieważ mają wobec niej inne plany...

„Czas Żniw" jest to jedna z książek, do której z miłą chęcią będę wracać. Przedstawiono w niej fantastyczną historię, pełną szczegółów. Na każdym kroku towarzyszą nam nadnaturalne elementy. Mimo to, lektura ta świetnie przedstawia problemy, z którymi się borykamy. Od kilku lat w mediach głośnym tematem są terroryści i islam. Wielu z nas żyje w przeświadczeniu, że wiara w Allaha równoznaczna jest z krzywdzeniem innych. Podobny los spotkał jasnowidzów. W ich przypadku, rząd i media wmawiały obywatelom, że są oni niebezpieczni i mają złe zamiary. W ten sposób szerzono nienawiść do ludzi, którzy kompletnie na to nie zasłużyli. Dlaczego tak się działo? Myślę, że jest to kwestia lęku. Władza kraju bała się Refiatów i szerszeni. Natomiast ich podwładni ludzi obdarzonych darem widzenia tego, czego oni nie mogli dostrzec. Często nasza niewiedza sprawia, że zadowalamy się wyobrażeniami i opiniami innych. Jednakże nie zawsze są one prawdziwe. Ludzie mają predyspozycje do wyolbrzymiania. Dlaczego zamiast posiąść wiedzę, uciekamy się do nienawiści? W ten sposób najprawdopodobniej moglibyśmy pozbyć się złej opinii o innowiercach. Zamiast terrorystów widzielibyśmy ludzi, którzy tak jak my dążą do zbawienia, tylko ich bóg ma trochę inne wymagania.

Spójrzmy prawdzie w oczy, że nikt z nas nie lubi być szufladkowany, a sami robimy to na każdym kroku. Dzielimy się ze względu na zamożność, płeć, orientację czy właśnie religię. Przypisujemy dane cechy. To samo robił Jaxon Hall, czyli mim-lord Paige. W „O wartościach odmienności" podzielił jasnowidzów na grupy, co spowodowało rozłam. Jego śmiała opinia, że część z widzących jest lepsza od drugiej znalazła swoich zwolenników. Jednakże, czy był to najlepszy pomysł? To właśnie jego ulotka sprawiła, że ci ludzie stali się dla siebie wrogami. Narwaniec z pogardą patrzył na medium. Wędrowcy uważali się za lepszych od tych wróżących z kart. Czy słusznie? Myślę, że nie. Nie liczy się to, kim jesteśmy, tylko to jak traktujemy innych.

Każdy z nas zasługuje na szacunek i życzliwość ze strony otoczenia. Bez względu na to skąd się wywodzimy, gdzie mieszkamy lub czym się interesujemy, ponieważ jesteśmy ludźmi i to powinien być wystarczający powód. Ten temat też został poruszony w książce. Szeol I był miejscem, gdzie nie panowała równość. Refiaci byli traktowani jak arystokracja. Jasnowidze, którzy im zainponowali, stawali się podwładnymi. Natomiast tych, którzy nie zrobili wrażenia i ślepców postawiono w roli plebsu. Panowała tam przemoc. Ludzie każdego dnia walczyli, by przetrwać, gdzie inni się świetnie bawili, zajadając ciepłą strawę. Jedynym powodem było to, że ich gospodarze nie szanowali ich. Nie widzieli w nich pożytku, dlatego nie dbali o to, by mieli co jeść, gdzie spać, w co się ubrać.

My również nie jesteśmy skorzy do bezinteresownej pomocy. Coraz częściej odnoszę wrażenie, że nasz egocentryzm bierze górę. Zapominamy, co nas uszlachetnia. Paige o tym nie zapominała. Nieraz narażała się, by pomóc innym mieszkańcom Szeolu. Może być dobrym przykładem dla wielu z nas.

Na okładce widać znak Sajonu - czerwony kwiat z charakterystycznym symbolem na środku. Od niego odchodzą strzałki wskazujące na dane cyfry. Większość z nich została wtopiona w tło, tylko jedynka jest złota. Sugeruje nam to, że mamy do czynienia z pierwsza częścią cyklu. Na samym dole przedstawiono sylwetkę dziewczyny, najprawdopodobniej Paige oraz ptaki. Śmiało mogę stwierdzić, że na tej okładce przeważają czerwień, złoto, czerń i kolor granatowy. Na grzbiecie książki również występuje wcześniej wspomniany znak Sajonu, tytuł książki oraz dane autora. Natomiast tyle okładki jest opis oraz kilka opinii czytelników. Myślę, że śmiało mogę stwierdzić, że tajemniczość tej szaty graficznej zachęca do przeczytania. Czcionka, której użyto w przypadku tekstu powieści, jest przejrzysta i czytelna.

Podsumowując, jest to książka pełna tajemnic oraz nadnaturalnych postaci. W dodatku skłania do przemyśleń, co czyni ją idealną na jesienny lub zimowy wieczór! Z taką lekturą każdy chłodny wieczór będzie niesamowicie szybko mijał.

# data[].attributes.attachment_link.description
Rok 2059. Londyn, kolebka Sajonu. Paige Mahoney - bohaterka książki „Czas Żniw", jest dziewiętnastolatką, mieszkającą w cytadeli I-4. Zarabia dzięki swoim nadnaturalnym umiejętnościom. Należy do jasnowidzów, którzy stanowią znienawidzoną grupę przez większość Anglików. Mało tego, zmuszona jest do ukrywania się przed pracownikami rządu, ponieważ polują na takich jak ona i zamieniają ich życie w piekło....

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Akcja, przygoda, dużo śmiechu i wiele innych wspaniałych emocji, czyli recenzja filmu pt. "Jumanji: Przygoda w dżungli".

"Jumanji: Przygoda w dżungli" to film, który po raz pierwszy ukazał się na ekranach kinowych 29.12.2017r. Do powstania projekcji przyczynił się reżyser - Jake Kasdan, reżyser dubbngu PL - Elżbieta Kopocińska - Bednarek, scenarzysta - Scott Rosenberg i Chris McKenna. Film jest z gatunku fantasy i przygodowy. W roli postaci wystąpili: Dwayne Johnson, Kevin Hart, Jack Black, Karen Gillan.

Historia opowiada o czwórce znajomych, którzy niezbyt za sobą przepadają. W trakcie kary w szkole za nieodpowiednie zachowanie, podczas której muszą posprzątać piwnicę, nastolatkowie odnajdują starą grę. Po wybraniu postaci, którą będą grać, konsola wciąga ich do świata Jumnji, dżungli pełnej tajemnic i niebezpieczeństw. Każda osoba zostaje wcielona w wybranego wcześniej bohatera, przez co sprawy się dość zabawnie komplikują, ponieważ dziewczyna wybrała postać mężczyzny. Głównym celem bohaterów jest odniesienie klejnotu do posągu jaguara, który podtrzymuje życie i spokój w Jumanji. Na swojej drodze czworo znajomych spotyka osoby, które są niezbędne do tego, aby przejść rozgrywkę do końca i wrócić do normalnego świata. W trakcie przygody nauczą się pokory i współpracy.

Film jest, według mnie, starannie wykonany. Bardzo ważną rolę podczas oglądania odgrywa dźwięk. Dlatego potrzebna, dobrze sporządzona i warta podziwu jest muzyka, skomponowana przez Henryego Jackmana, którą możemy usłyszeć w trakcie wyświetlania filmu. Dodaje ona historii, dynamiki i napięcia. Oczywiście, najważniejszym elementem projekcji jest grafika. Sądzę, że wspaniale spisali się w tej dziedzinie scenografowie: Owen Paterson, Steve Cooper, Ronald R. Reiss oraz Hugo Santiago, a w roli kostiumografa Laura Jean Shannon. Bardzo podobały mi się stroje bohaterów oraz klimat dżungli, w której się znajdowali. Myślę, że pochwała należy się także aktorom, którzy wcielili się w dość skomplikowane postacie, ponieważ były one bardzo zróżnicowane jak ich charaktery. Według mnie, wszyscy spisali się na medal, pomimo ciężkich zadań aktorskich, udało im się spełnić oczekiwania.

W trakcie filmu towarzyszyć nam mogą różnorodne emocje, np. radość i napięcie. Projekcja jest zabawna, ale także bardzo ciekawa, więc na pewno będziemy oczekiwali kontynuacji. Uważam, że film jest warty obejrzenia, ponieważ można z niego także wyciągnąć naukę, że wszyscy powinniśmy się wzajemnie szanować i umieć współpracować z innymi, bo nigdy nie wiadomo, co się zdarzy. Być może w rzeczywistym świecie nie przeżyjemy przygody, kiedy gra wciągnie nas do swojego świata, ale nawet w normalnym życiu często możemy znaleźć się w "dżungli" pełnej tajemnic i niebezpieczeństw, którą może być trudne zadanie domowe lub nagłej zmianie otoczenia, z której wyjdziemy cało tylko dzięki zaufaniu, współpracy oraz szacunku do drugiego człowieka. Serdecznie polecam !!!

# data[].attributes.attachment_link.title
Akcja, przygoda, dużo śmiechu i wiele innych wspaniałych emocji

# data[].attributes.attachment_link.description
''Jumanji: Przygoda w dżungli'' to film, który po raz pierwszy ukazał się na ekranach kinowych 29.12.2017r. Do powstania projekcji przyczynił się reżyser - Jake Kasdan, reżyser dubbngu PL - Elżbieta Kopocińska - Bednarek, scenarzysta - Scott Rosenberg i Chris McKenna. Film jest z gatunku fantasy i przygodowy.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nie da się ukryć, że sednem gry jest jazda z punktu A do punktu B. Na początku jako najemnik, później jako właściciel własnej firmy. Model jazdy nie jest specjalnie porywający - nasz pojazd wraz z ładunkiem waży swoje i nie rozwija zawrotnych prędkości, a fizyka jazdy średnio ma się do tego, co spotykamy w rzeczywistości. Jeździ się jednak całkiem przyjemnie, gra karze za nieprzestrzeganie zasad ruchu drogowego mandatami i zmusza do częstego zerkania w lusterka. Parkowanie przy rampie wymaga wprawy i choć gra pozwala na pominięcie ustawiania naczepy, to odpowiednie jej ustawienie daje sporo satysfakcji. Wszystko po to, aby zarobić jak najwięcej kasy. Choć na początku dorabianie się idzie dość żmudnie, to po zakupie własnej ciężarówki i założeniu własnego biznesu jest o wiele łatwiej i kiesa napełnia się niepomiernie szybciej.

W tym artykule zagłębię się w temacie gry, która ma bardzo pozytywne opinie. Taka też będzie moja, o której przeczytacie poniżej. Omówię grę, która jest produkowana przez SCS Software, a mianomicie - Euro Truck Simulator 2, zwany w skrócie jako ETS 2. Gra miała swoją premierę 19 października 2012 roku, a do tego czasu nie doczekaliśmy się kolejnej wersji, lecz ta gra jest ciągle rozwijana poprzez liczne aktualizacje dodające nowe ciężarówki czy też nowe lokalizacje na mapie naszego kierowcy. W grze wcielamy się w rolę kierowcy ciężarówki, gdzie na początku wykonujemy nasze zlecenia w ciężarówkach zleceniodawców, aż uda nam się zarobić trochę pieniędzy lub weźmiemy kredyt i wtedy zakupimy swoją własną ciężarówkę. Następnie czeka nas możliwość rozwoju własnej firmy poprzez ulepszanie czy też kupowanie garaży w wielu miastach Europy, zatrudnianie pracowników i odbieranie zysku z ich wykonanych zleceń.

Gra sama w sobie jest bardzo ciekawa i w przystępnej cenie. Oprócz tego w grze mamy możliwość zakupu dodatkowych DLC, które dodają nam możliwość wykonywania swoich zleceń na terenach Danii, Szwecji i Norwegii, czyli DLC Skandynawia, przejechanie przez piękne drogi i trasy we Francji w dodatku który zwie się Viva la France! czy też dodatek, który za pewne najbardziej spasuje nam, czyli dodatek o nazwie Going East! Ekspancja Polska, gdzie odblokowujemy dodatkowe miasta naszego kraju, takie jak np. Warszawa czy Kraków i związane z nimi najpopularniejsze budowle, jak Pałac Kultury i Nauki w Warszawie. Również możemy znaleźć DLC, w których uzyskujemy dodatkowe możliwości upiększenia naszych ciężarówek, poprzez specjalne malowania czy też różne opcje dotyczące wyglądu naszej ciężarówki wewnątrz. Jeśli nie chcemy wydawać dodatkowych pieniędzy, to dla naszej dyspozycji jest możliwość pobrania darmowych modyfikacji do różnych aspektów gry.

Grafika w grze jest cudowna, bardzo ładnie SCS Software oddało nam uroki przyrody, które towarzyszą nam przez pokonywanie wielu tysięcy kilometrów. Także producenci tej gry dodali nam klimat, jaki towarzyszy nam w każdym w państwie znajdującym się na mapie dostępnych tras w Europie. Dla mnie akurat najbardziej ciekawe trasy znajdują się we Francji oraz we Włoszech. Po transporcie promem do Anglii należy pamiętać, że ruch jest lewostronny, gdyż nie przestrzeganie tej zasady może skutkować dla nas mandatem. Również mamy możliwość gry z przyjaciółmi, gdyż istnieje wersja multiplayer, gdzie wraz ze znajomymi możemy wspólnie pokonywać trasy i wypełniać zlecenia, jakie otrzymamy od europejskich firm. Gra jest bardzo przyjemna na spędzenie wieczoru, możemy przy niej odpocząć po ciężkim dniu.

# data[].attributes.attachment_link.description
Nie da się ukryć, że sednem gry jest jazda z punktu A do punktu B. Na początku jako najemnik, później jako właściciel własnej firmy. Model jazdy nie jest specjalnie porywający - nasz pojazd wraz z ładunkiem waży swoje i nie rozwija zawrotnych prędkości, a fizyka jazdy średnio ma się do tego, co spotykamy w rzeczywistości....

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nie mogę uwierzyć, że ludzie niechętnie przeglądają ten film. To fantastyczny utwór, który daje nam to, co sztuka o II wojnie światowej powinna zrobić: przypomina nam o przeszłości i apeluje, abyśmy nigdy nie zapominali o wyciągniętych wnioskach.

Ten film mnie rozbił i sprawił, że zastanawiałam się nad okropnością wojny i samym życiem. Ten film bierze to, co ludzie nazywają "banałem" i sprawia wrażenie, że po raz pierwszy te aspekty filmu dotknęły ekranu. Naprawdę nie zauważyłem niczego, co w ogóle było fałszywe. Aktorstwo jest genialne. Ci aktorzy przygotowywali się miesiącami i mieszkali w zbiorniku, aby osiągnąć ten poziom działania w filmie. Zaskoczenie osobowości i mieszanka napięcia między załogą czasami są doskonale ukazane. To daje nam zarówno pobłażliwy charakter człowieka, jak i żałosną stronę, która nigdy nie wychodzi po tym, jak ktoś wziął coś, co nie jest ich. Ludzkość bohaterów jest całkowicie wymazana, ale co jakiś czas widać, jak szarpią się z ciężkiego brzemienia wojny, którą niosą. Kontrast z nową twarzą załogi poprawia to doskonale, ponieważ ta postać przyciąga całą ludzkość, którą ten film ma, ale wydaje się, że dałaby się uporać i upuścić, dając nam większą złożoność i więcej do refleksji. Są to złożone postaci, które mają pełen zakres oddychania w tym filmie.

Ostatnia scena jest absolutnie genialna. Czy to realistyczne, że mogłoby to mieć miejsce w czasie wojny? Prawdopodobnie nie, ale film i scena chwytały mnie za emocje. Jest mało takich filmów, które to potrafią. Ostatnia scena ma na celu zilustrowanie daremności wojny i całkowite marnotrawstwo ludzkiego życia, które nas kosztuje. To metafora. To ogromna wytrwałość charakteru Pitta i jego daremny przywiązanie do jego nielicznych ideałów, co prowadzi do tej sceny. Brutalność jego postaci jest w pełni własnością Pitta. Nie ma już Pitta w nim. Jest tylko cel, koniec, który jest nieunikniony, ale tak daleko poza zasięgiem. Nie mogę uwierzyć, że ludzie niechętnie przeglądają ten film. To fantastyczny utwór, który daje nam to, co sztuka o II wojnie światowej powinna zrobić: przypomina nam o przeszłości i apeluje, abyśmy nigdy nie zapominali o wyciągniętych wnioskach.

# data[].attributes.attachment_link.title
Przeszłość ostrzega przed wojną, przemocą, agresją

# data[].attributes.attachment_link.description
Ten film mnie rozbił i sprawił, że zastanawiałam się nad okropnością wojny i samym życiem. Ten film bierze to, co ludzie nazywają 'banałem' i sprawia wrażenie, że po raz pierwszy te aspekty filmu dotknęły ekranu. Naprawdę nie zauważyłem niczego, co w ogóle było fałszywe. Aktorstwo jest genialne.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Chłopak, który stracił głowę" opowiada o trudnych problemach. Czasami jest radosna, lecz jest też przepełniona cierpieniem. Opowiada o tym, jak pogodzić się z utratą bliskiej osoby. To, co jest w niej zawarte, jest bardzo ważne dla nas wszystkich. Autor nie owija w bawełnę, odważnie zadaje pytania o naturę człowieka i porusza trudne kwestie moralne.

Książka, którą ostatnio przeczytałam i myślę, że jest godna polecenia, nosi tytuł ,,Chłopak, który stracił głowę". Sam tytuł może podsuwać nam wiele pomysłów na to, o czym może być ta książka, lecz pewnie nikt nie wpadłby na pomysł tego, o czym ona naprawdę jest.

Powieść napisał John Corey Whaley. Jest to jego pierwsza książka, która powędrowała na półki mojej biblioteczki. Lektura opowiada o 16-letnim chłopaku, chorym na raka, o imieniu Travis, który stanął przed ciężkim wyborem: śmierć lub eksperymentalna operacja. Nie zastanawiał się długo. Zgodził się na to, by zamrozili jego głowę, a od szyi w dół dali nowe, zdrowe ciało.

Jednakże z powodu tak trudnego zabiegu, na którego wykonanie dotychczasowa medycyna nie pozwalała, musiał zostać wprowadzony w śpiączkę i czekać na operację. Pożegnał się z rodziną, przyjaciółmi i dziewczyną, nie wierząc w swój powrót. Obudził się przeszło 5 lat później.

Dużo rzeczy się zmieniło: ma nowe, atrakcyjne, lecz obce ciało i swoją własną głowę. Świat minimalnie się zmienił, a powrót do normalnego funkcjonowania jest jeszcze trudniejszy niż mogłoby się wydawać. Jego przyjaciele mają już po 21 lat, są na studiach, ułożyli sobie życie. A on? Nadal jest 16-latkiem, który po 5 latach śmierci klinicznej ma żyć tak jak wcześniej. Ma wrócić do szkoły, poznać nowych znajomych i praktycznie zapomnieć o przeszłości. Rodzice ukrywają coś przed nim. a dziewczyna? Ma narzeczonego. Jest to dla niego bardzo trudne i nie może się z tym pogodzić, ponieważ nadal coś do niej czuje i tęskni. Cate jest rozdarta psychicznie, a chłopak podejmuje nieustanne próby odzyskania ukochanej.

,,Chłopak, który stracił głowę" opowiada o trudnych problemach. Czasami jest radosna, lecz jest też przepełniona cierpieniem. Opowiada o tym, jak pogodzić się z utratą bliskiej osoby. To, co jest w niej zawarte, jest bardzo ważne dla nas wszystkich. Autor nie owija w bawełnę, odważnie zadaje pytania o naturę człowieka i porusza trudne kwestie moralne. Mimo, że książka ma element fantastyczny, to pokazuje więcej z życia codziennego niż mogłoby się wydawać.

Whaley swoim dziełem udowadnia, że człowiek jest w stanie poradzić sobie z każdym zmartwieniem. Nieważne, czy to śmierć, choroba bądź złamane serce.
Język i styl są na wysokim poziomie. Okładka jest kolorowa, oryginalna i można z niej dużo wyczytać. Główny bohater to postać wyrazista, silna, odważna lecz po powrocie do życia staje się zagubiona. Każdy w takiej sytuacji jak on czułby się podobnie. Jego historię można porównać do problemów współczesnych nastolatków, którzy gubią się w swoim życiu. Przyjaciele i rodzina Travisa to silne charaktery, które mimo swoich problemów zawsze znajdą dla niego czas.

John Corey Whaley miał naprawdę nietypowy, lecz bardzo dobry pomysł na książkę. Pochłonęłam ją w przeciągu trzech dni. Czytało mi się ją przyjemnie, a temat zawarty w niej trafił do mnie w 100%. Szczerze polecam książkę wszystkim czytelnikom, niezależnie od wieku, bo to lektura warta uwagi. Jestem pewna, że przypadnie Wam do gustu. Stracicie głowę dla tej książki! Wiem to z własnego doświadczenia.

# data[].attributes.attachment_link.title
Chłopak, który stracił głowę - dosłownie i w przenośni

# data[].attributes.attachment_link.description
"Chłopak, który stracił głowę" opowiada o trudnych problemach. Czasami jest radosna, lecz jest też przepełniona cierpieniem. Opowiada o tym, jak pogodzić się z utratą bliskiej osoby. To, co jest w niej zawarte, jest bardzo ważne dla nas wszystkich. Autor nie owija w bawełnę, odważnie zadaje pytania o naturę człowieka i porusza trudne kwestie moralne.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
The Sims 4 - to komputerowa gra symulacyjna, która polega na sterowaniu życiem wirtualnych ludzi - simów. To czwarta część serii gier o nazwie ,,The Sims", która swoją premierę miała w 2014 roku. Jest to naprawdę kreatywna gra, lecz należy rozważyć również, czy granie w nią nie jest stratą czasu? Jak każda rzecz posiada plusy i minusy, atuty i wady.

Pierwszym argumentem udowadniającym, że gra jest bardzo kreatywna, jest możliwość budowania domów, jak i innych budynków w grze. Jest bardzo wiele opcji co do tworzenia. Ja osobiście uwielbiam projektować mieszkania i poszczególne pomieszczenia. Mogę w ten sposób zaplanować sobie jak przerobić, przemeblować i udekorować, np. mój pokój. Gra posiada ogromny zakres mebli, materiałów budowlanych i innych rzeczy, np. kafelki na podłogi, tapety na ścianę i dekoracje. Argumentem pokazującym, że gra to strata czasu jest czasochłonność gry. Żeby stworzyć sima, wybudować mu dom i nim grać, potrzeba bardzo dużo czasu. Niestety, czasu wolnego nie ma za wiele w ciągu roku szkolnego. Drugim argumentem, który udowadnia, że gra jest bardzo kreatywna, jest tworzenie sima. Można simowi wymyśleć oryginalne kreacje na różne okazje lub pobawić się z tworzeniem części ciała. Jeśli się chce, można nawet zrobić sima z zieloną skórą i czerwonymi włosami. Innym argumentem, który pokazuje, iż gra nie ma samych zalet, jest to, że gra nigdy się nie kończy... można w nią grać w nieskończoność. Niektórzy poświęcają tej grze za dużo swojego czasu. Lepiej jednak czasami odłożyć grę na później i wyjść ze znajomymi na dwór, aby odpocząć od komputera. Kolejną zaletą gry jest to, że gra zapewnia wiele rozrywki.

Istnieje tyle rzeczy w grze, które można samemu z czasem odkrywać, jak również nieskończenie razy zmieniać. Jest możliwość dokupowania płatnych dodatków, które wzbogacają grę o takie rzeczy jak meble, ubrania i nowe możliwości w grze.

Sądzę, że gra, mimo swoich wad, jest godna polecenia. Jest to kreatywne spędzanie czasu z ogromem możliwości tworzenia. Gra uczy również obowiązkowości. Tworząc rodzinę simów, trzeba o nią dbać. Każdy sim może zachorować, a nawet umrzeć, jeżeli się o niego odpowiednio nie zadba. Warto jednak pamiętać, aby nie skupiać się tylko na grze. Najlepiej wyznaczyć sobie ilość czasu, jaki chcemy i możemy na nią poświęcić. Wokół nas jest przecież wiele ciekawych rzeczy, które możemy robić .

Szczerze polecam!

# data[].attributes.attachment_link.title
The Sims 4 - kreatywna gra czy strata czasu?

# data[].attributes.attachment_link.description
The Sims 4 - to komputerowa gra symulacyjna, która polega na sterowaniu życiem wirtualnych ludzi - simów. To czwarta część serii gier o nazwie ,,The Sims", która swoją premierę miała w 2014 roku. Jest to naprawdę kreatywna gra, lecz należy rozważyć również, czy granie w nią nie jest stratą czasu?