# data[].attributes.headline
,,Martwa natura z kwiatami i owocami" Rachel Ruysch 1703r.

# data[].attributes.subject
,,Martwa natura z kwiatami i owocami" Rachel Ruysch 1703r.

# data[].attributes.body
Rachel Ruysch była wyjątkową osobowością w swoich czasach. Była zarówno utalentowaną artystką, jak i osobą wykształconą, która koncentrowała się na naukach przyrodniczych. Pieniądze na jej studia  zostały złożone przez jej rodziców; jej ojciec był jednym z czołowych anatomów i botaników swoich czasów. Nic więc dziwnego, że jego córka specjalizowała się w malowaniu kwiatów, w którym mogłaby zintegrować własne obszerne szkolenie botaniczne. Jej zdjęcia charakteryzują się techniczną perfekcją, która osiąga apogeum w bukiecie Galerii Akademii. W tym obrazie stworzyła poczucie formalnego dramatu w napięciu między sylwetką bukietu a plastycznością każdego pojedynczego kwiatu, koncentrując obfitość kwiatów wokół białej róży w dolnym środku. Realizm każdego portretu kwiatowego jest mylący, ponieważ ten bogaty układ nigdy nie mógłby istnieć w naturze. Różne okazy kwiatów i owoce kwitły i wydały owoce w różnych porach roku. Tylko w wyobraźni mogłyby zostać zebrane w jedną całość. Źródłem całości bukietu była fantazja artysty; jest to suma niezliczonych obrazów kwiatów, roślin, owoców i owadów, które zgromadziła podczas studiów botanicznych i wprowadziła do swojej sztuki w takich obrazach.

# data[].attributes.headline
,, Autoportret z żółtym Chrystusem" Paul Gauguin 1890-1891r.

# data[].attributes.subject
,, Autoportret z żółtym Chrystusem" Paul Gauguin 1890-1891r.

# data[].attributes.body
Dnia 1848 r. urodził się Eugène Henri Paul Gauguin. Niedoceniony do czasu swojej śmierci Gauguin jest obecnie uznawany za eksperymentalne użycie koloru i stylu syntetycznego, które wyraźnie różniły się od impresjonizmu. Pod koniec życia spędził dziesięć lat w Polinezji Francuskiej, a większość jego obrazów z tego okresu przedstawia ludzi lub krajobrazy z tego regionu. Malowany w przeddzień pierwszej podróży Gauguina na Tahiti, Autoportret z żółtym Chrystusem jest prawdziwym manifestem. W postaci centralnej przenikliwe spojrzenie Gauguina wyraża ciężar jego problemów (nieporozumienie, porzucenie przez żonę, która wróciła z dziećmi do Danii, kłopoty z podróżą na Tahiti), a także jego determinację w walce ze swoją sztuką. W tle przeczesał dwie inne prace, które namalował w poprzednim roku, które konfrontują się ze sobą z estetycznego i symbolicznego punktu widzenia.

# data[].attributes.body
Georges Valmier był francuskim malarzem, którego prace obejmowały wielkie ruchy współczesnej historii malarstwa: impresjonizm, kubizm i abstrakcjonizm. Projektował zestawy i kostiumy do teatru, baletu oraz modele tkanin, dywanów i innych przedmiotów. Co ważne, Valmier był również profesjonalnym muzykiem i występował z utworami Debussy'ego, Ravela, Fauré i Satie na głównych koncertach. Kubizm Valmiera był częścią drugiej fali kubizmu po 1910 r. Kubizm był częściowo artystyczną odpowiedzią na artykuł Einsteina z 1905 r., W którym przedstawiono jego specjalną teorię względności. Kubizm miał na celu pokazanie nie tylko różnych perspektyw, odpowiednika „ram odniesienia” Einsteina, ale także wprowadzenie upływu czasu w statyczne dzieło sztuki. Art formą najbardziej związaną z czasem jest oczywiście muzyka. To była przewaga Valmiera: jako muzyk miał bardziej wyrafinowane poczucie czasu niż inni artyści. Koncepcja Cézanne'a, że sześcian, kula i stożek mogą przedstawiać całą naturę, jest podobna do koncepcji zapisu muzycznego, w której kilka symboli może opisywać całą muzykę. Valmier równie dobrze potrafił mówić w obu językach.Gdy praca Valmiera stała się bardziej abstrakcyjna, rozwinął swoją umiejętność malowania abstrakcyjnych elementów dźwięku i podziałów czasu. Wassily Kandinsky, muzyk-amator, był zainspirowany możliwością znaków i kojarzących się kolorów w duszy. Pomysł ten zapoczątkował Charles Baudelaire, który uważał, że wszystkie nasze zmysły reagują na różne bodźce, ale że zmysły są połączone na głębszym poziomie estetycznym.Podczas gdy inne prace Valmiera nie są tak jawnie muzycznie jak Fuga, jego dobrze rozwinięte poczucie czasu i rytmu pojawia się we wszystkich jego dziełach.- Clinton Pittman

# data[].attributes.body
Herodiada była księżniczką dynastii Heroda z Judei w czasach Cesarstwa Rzymskiego. Ewangelia Marka stwierdza, że Herodiada była żoną Filipa, dlatego niektórzy uczeni twierdzili, że nazywał się  Herod Filip. Była jedna córka z tego małżeństwa, Salome. Według Marka 6: 21–29 córka Herodiady tańczyła przed Herodem i jej matką Herodiadą z okazji jego urodzin  i robiąc to, dała matce okazję do uzyskania głowy Jana Chrzciciela. Chociaż Nowy Testament nie wymienia imienia dziewczyny, córka Herodiady jest często utożsamiana z Salome. Według Ewangelii Marka Herodiada nosiła urazę do Jana za stwierdzenie, że małżeństwo Heroda z nią było niezgodne z prawem; namówiła córkę, by zażądała egzekucji Jana.

W dzisiejszym obrazie Paula Delaroche widzimy tę rodzinną scenę - matkę z wyrazem twarzy doskonale wykonanej pracy i córkę w cieniu za głową Jana.

# data[].attributes.headline
,,Kwitnący sad" Vincent van Gogh 1888r. 

# data[].attributes.subject
,,Kwitnący sad" Vincent van Gogh 1888r. 

# data[].attributes.body
Van Gogh zanurzył się w malowaniu kolorowych sadów wokół Arles na południu Francji, gdzie osiadł w lutym 1888 roku. Struktura gałęzi drzew śliwkowych jest wyraźnie widoczna przez kwiat i jego pociągnięcia pędzla podążające w kierunku pionowym pni drzew. Namalował serię zdjęć sadów podczas jego licznych zajęć w Arles. Jego początkowy optymizm, wyrażony w listach do brata Theo, zachęcił Gauguina do dołączenia do niego. Wkrótce jednak pokłócili się, będąc o odmiennym temperamencie, a następnego roku choroba psychiczna Van Gogha spowodowała jego przyjęcie do azylu w Saint-Remy.

# data[].attributes.body
Mark Rothko powiedział kiedyś: „Interesuje mnie tylko wyrażanie podstawowych ludzkich emocji - tragedii, ekstazy, zagłady itd. - a fakt, że wiele osób rozpada się i płacze, kiedy konfrontuje się z moimi zdjęciami, pokazuje, że przekazuję te podstawowe ludzkie emocje (…) Ludzie, którzy płaczą przed moimi zdjęciami, mają to samo doświadczenie religijne, które ja miałem, kiedy je malowałem. A jeśli, poruszają ich tylko relacje kolorystyczne, to brakuję im odniesienia”

# data[].attributes.headline
,,Trzech żołnierzy" Pieter Bruegel the Elder 1568r.

# data[].attributes.subject
,,Trzech żołnierzy" Pieter Bruegel the Elder 1568r.

# data[].attributes.body
Pieter Bruegel Starszy jest najbardziej znany ze swoich dużych krajobrazów i widoków miejskich zamieszkanych przez małe, żywe postaci (często współczesnych chłopów), ilustrujące tematy biblijne, alegoryczne i ludowe. Oprócz przykładu Fricka znane są tylko dwa inne obrazy Grisaille Bruegla, również o tematyce religijnej. Ten mały panel, niegdyś znajdujący się w kolekcji Karola I w Anglii, reprezentuje trio Landsknechte, najemnych żołnierzy piechoty, których malownicze, zawadiackie kostiumy dostarczały popularnych obrazów dla grafików w XVI wieku. Bruegel mógł wykonać grisaille Fricka jako model do takiego grawerowania, chociaż żaden nie jest znany, możliwe że powstał jako kawałek szafki. Łagodna linia postaci na tym obrazie może odzwierciedlać prądy we współczesnej sztuce włoskiej.

# data[].attributes.headline
,,Kobieta z płótnem na jarzmie" Zinaida Serebriakova 1917r. 

# data[].attributes.subject
,,Kobieta z płótnem na jarzmie" Zinaida Serebriakova 1917r. 

# data[].attributes.body
Znaczący wpływ na rozwój stylu wielkiej rosyjskiej artystki Zinaidy Serebriakowej dostarczyło Stowarzyszenie World of Art, którego członkiem została w 1912 roku. Późna secesja i symbolika współdziałają w pracach Serebriakova. Mistrzów łączyło pragnienie estetycznej doskonałości, którą często znajdowali w kobiecych obrazach. Zinaida dostrzegła szczególne piękno rosyjskich chłopek zaangażowanych w codzienną pracę. Kobiety w jej obrazach są silne, wysokie i pełne siły i odwagi. Zdecydowane ruchy, szczególna duchowość twarzy - wszystko to zostało wiernie przekazane w jej dziełach.

# data[].attributes.headline
,,Maria Teresa Infanta Hiszpanii" Diego Velazgues 1651-54r.

# data[].attributes.subject
,,Maria Teresa Infanta Hiszpanii" Diego Velazgues 1651-54r.

# data[].attributes.body
1599 roku urodził się Diego Rodríguez de Silva y Velázquez, hiszpański malarz i czołowy artysta na dworze króla Filipa IV (i jeden z najważniejszych malarzy hiszpańskiego złotego wieku). Był artystą indywidualistycznym współczesnego okresu baroku. Oprócz licznych interpretacji scen o znaczeniu historycznym i kulturowym, malował partie portretów hiszpańskiej rodziny królewskiej, innych znanych postaci europejskich i zwykłych ludzi, których kulminacją była produkcja jego arcydzieła Las Meninas. Dziś prezentujemy jeden z jego niesamowitych portretów. Córka króla Hiszpanii Filipa IV, María Teresa, stała się przypuszczalnym spadkobiercą tronu w 1646 roku. Książęcy zalotnicy z całej Europy chcieli mieć portret młodego niemowlęcia, gdy osiągnie wiek małżeński. Oryginalne długości biustu, później ścięte, a następnie ponownie powiększone na dole, to podobieństwo Marii Teresy w peruce z motylkowymi wstążkami mogło posłużyć za wzór dla asystentów Velázqueza do kopiowania, gdy zaspokoili zapotrzebowanie na oficjalne portrety młodej księżniczki. W 1660 r. Infanta poślubiła Ludwika XIV (TEGO Ludwika XIV!), Jej pierwszego kuzyna, stając się królową Francji.

# data[].attributes.headline
,,Bretońska dziewczyna opiekuję się roślinami w cieplarni" Anna Petersen 1884r. 

# data[].attributes.subject
,,Bretońska dziewczyna opiekuję się roślinami w cieplarni" Anna Petersen 1884r. 

# data[].attributes.body
W czasach Anny Petersen kobiety nie mogły się zapisywać do Akademii Sztuk Pięknych.
Artystka pokazała poprzez tą kobietę, że kobiety są bardziej zaangażowane w myśl niż pracę, manifestując tym samym, że kobiety są niezależnymi, samodzielnie myślącymi istotami.
Dziewczyna, która opiekuje się roślinami w szklarni, w rzeczywistości nie zajmuje się niczym podczas malowania. Może dlatego, że modeluje, ale także dlatego, że ma wewnętrzne życie o takiej sile i zapale, że po prostu nie może się trudzić. W latach osiemdziesiątych XIX wieku malowanie kobiet z własnym życiem wyraźnie pokazuje, jak kobiety osiągały nowe poczucie własnej wartości. Nie są po prostu własnością mężczyzn, ani też nie są bezmyślnymi stworzeniami rządzonymi poprzez nich.
Ta kobieta rządzi sama sobą i wie, jak pielęgnować rośliny. Dojrzała do przesadzania nowych kwiatów, by rosnąć - zarówno dosłownie, jak i metaforycznie.Anna Petersen była przyjaciółką Anny Ancher, Marie Luplau, Emilie Mundt i Berthy Wegmann. Jeśli nie mogli głosować lub zapisać się na Akademię Sztuk Pięknych, miały nadzieję, że przyszłe pokolenia kobiet będą mogły to robić. Pomimo tych ograniczeń Anna Petersen odniosła pewien sukces jako artystka. W 1899 roku Marie Luplau napisała opis obrazów Anny Petersen w czasopiśmie Hvad vi vil. Organy dla Kvindesagena - Fredssagen - Arbejdersagen (Czasopismo zajmujące się sprawami kobiet - pokoju - robotników), stwierdzające, że mogą wydawać się nieco suche, ale artysta chciał oddać atmosferę pracy poprzez tą scenę. Pomimo wsparcia ze strony przyjaciół, których liczba obejmowała bardzo wpływowego J.F. Willumsena, Anna Petersen nie sprzedawała muzeom żadnych dzieł, gdy żyła, i cierpiała na rosnący „niepokój nerwowy”, który stopniowo pozbawiał ją zdolności do pracy.