# data[].attributes.body
|cześć, to znowu ja - tym razem plik wyszedł jeszcze większy; więc tak jak ostatnio, wiecie gdzie znaleźć oryginał miłego czytania kociaki~ :3|

Szybko minęło, prawda? Jeszcze przed chwilą liczyliśmy spadające gwia-

zdy letniego nieba, dopiero co zaczynaliśmy przygotowania do nowego semestru.

A tu nagle nowy rok. Czas zdaje się pędzić nieubłaganie, jakby chciał nas prześ-

cignąć, zostawiając w tyle nas i nasze plany. Dla niektórych ta myśl może brzmieć

przerażająco, a dla innych inspirująco. W końcu możesz zacząć od nowa! W końcu

możesz zacząć od nowa...

Część zapewne ma już starannie rozpisane mapy swoich postanowień,

inni zaś, z obawy przed rozczarowaniem, wolą nie patrzeć w górę i nie stawiać

sobie żadnych oczekiwań. A jednak, z jakiegoś nieznanego powodu, wszyscy, op-

tymiści, pesymiści, a nawet najwięksi realiści, próbują. Próbują nadać życiu nowy

wydźwięk i na nowo odkryć własne możliwości. Nawet jeśli nie uda się spełnić

każdego planu, lepiej żałować tego, co się zrobiło, niż tego, czego się nie spró-

bowało.

Na koniec dnia to my decydujemy, kim jesteśmy oraz co najważniejsze

kim się staniemy. Nie wszystko jest zapisane w gwiazdach, a więc zadbaj o to abyś

to Ty był tym który trzyma pióro piszące resztę twojej historii.

Jako redakcja chcemy towarzyszyć Ci w tym procesie, pokazując, że to

Ty decydujesz o kształcie kolejnych stron swojego życia. W tym numerze spraw-

dzimy, co kryje się za hasłem „New Year, New Me”, ocenimy realną wartość cod-

ziennych nawyków oraz poszukamy szczerych inspiracji w wierszach i felietonach

.

Prawda jest taka: za rok będziesz dokładnie w tym samym miejscu, jeśli

dzisiaj znów wybierzesz tylko czytanie o zmianach zamiast ich wprowadzania.

Kolejne strony są puste nie po to, żebyś o nich marzył, ale żebyś zaczął je wypeł-

niać faktami. Twoja historia i tak powstanie – dopilnuj, żebyś to Ty był jej auto-

rem, a nie tylko widzem.

# data[].attributes.body
|cześć, tu naczelny techniczny - sprawa ma się tak, że oryginalny plik był o ponad 10 mb za duży na padlet'a więc go musiałem uciąć. w folderach do zapisów na google docs jest oryginał 31,66 mb jakby co, pozdro :3|

Tik-tak, tik-tak, tik-tak...

Mamy grudzień. Idą święta. Idzie wolne. Nadchodzi OSTATNIA GO-

DZINA przed świątecznym armagedonem. Powinniśmy się uśmiechać od ucha do

ucha. Na ulicach jednak widać jedynie pośpiech i beznamyślne spojrzenia. Szuru-

-buru, szuru-buru – myte są podłogi, odkurzane dywany, pucowane okna. Ręce za-

tapiamy w otchłani zalanych pianą zlewów w poszukiwaniu gąbek, szmat, ścierek.

Ma błyszczeć. Ma pachnieć. Ma „czuć”.

Staliśmy się ekspertami w preparowaniu sztucznych świąt. Markety wy-

pełniliśmy po brzegi stosem kolorowych zabawek, iluminujących lampek, tanich

dekoracji i gotowych potraw wigilijnych. Diabelski młyn w warszawskim centrum

toczy się kołem, a ceny jarmarcznych posiłków urządzają sobie wyścig z bledną-

cymi przy nich zresztą gwiazdami.

Wykorzeniliśmy naturę z jej naturalnego biegu, sadzając iglaste jodły i

świerki w metalowych podstawkach. Strojne i świecące mają nam przypominać

o... no właśnie – o czym? O naturze pozbawionej życia?

Choć to sztampowe i nudne, jak niegoszczące na świątecznych stołach

flaki z olejem, to należy to przypomnieć – święta Bożego Narodzenia wypadają

25 grudnia, poprzedzone są Wigilią 24 i dopełnione poprzez poświąteczny 26 i 27

dzień grudnia. Nie zapominajmy o tym, Nie zapominajmy o Świętach, przygoto-

wując się do nich. To co wytworzymy, napieczemy, skonsumujemy – minie. Ale

to, co stanie się naszym udziałem, czego doświadczymy, co odczujemy, słowem to

wszystko, co przyjdzie nam przeżyć, to właśnie zostanie z nami na lata.

Apeluję więc: niech w te Święta na stołach wigilijnych króluje rozmowa.

Zapewniam, to najbardziej odżywcze świąteczne danie.

Smacznego!

Zastępczyni redaktor naczelnej

# data[].attributes.attachment_link.title
Grudzien Koperink do drukarni ostateczna (1)-compressed

# data[].attributes.body
Czas blednie jak stare fotografie, a każdy listopadowy dzień – krótki

i rześki – skłania nas do myśli, które zwykle odkładamy na póź-

niej. To miesiąc, w którym naturalnie wracamy do tego, co było, i do

tego, co dopiero przed nami. Listopad to także czas wspomnień – od

Narodowego Święta Niepodległości po rocznicę wybuchu powstania

listopadowego. Każdy z nas nie raz zapewne słyszał o tych wyda-

rzeniach, które często stety niestety kojarzymy głównie z dniami

wolnymi. I choć to prawda, warto pamiętać, że kryje się w nich coś

więcej. To fragmenty naszej wspólnej historii, które – mimo różnic

w poglądach, ideach i spojrzeniach na świat – przypominają nam, że

wszyscy należymy do tego samego narodu. Bo zamiast skupiać się

na tym, co nas dzieli, warto dostrzegać to, co nas łączy: język, kultura

i ta mniej lub bardziej cicha, ale ciągle obecna duma z bycia częścią

czegoś większego.

W tym numerze przeszłość staje się naszym przewodnikiem – a pa-

tronem jest Marek Juniusz Brutus. Nie w swojej dramatycznej odsło-

nie, lecz jako symbol tego, że historia to nie zamknięty rozdział, ale

żywa rozmowa. Brutus przypomina, że kluczowe decyzje nigdy nie

rodzą się w próżni, a czasem trzeba zrobić krok w tył, by zrozumieć

sens tego, co przed nami. To nie ciężar – to wskazówka.

Obok wielkich postaci stoją wielkie idee i wynalazki, które zmieniły

świat: druk, kompas, radio, elektryczność czy pierwsze komputery.

Każdy z nich powstał dlatego, że ktoś odważył się spojrzeć za siebie,

wyciągnąć wnioski i ruszyć naprzód, tworząc coś, czego wcześniej

nikt nie potrafił sobie wyobrazić. To najlepszy dowód na to, że pogoń

za przeszłością nie spowalnia – ona dodaje rozpędu.

Dlatego w tym listopadzie proponujemy coś prostego: spojrzeć

wstecz z ciekawością, a nie z tęsknotą. Traktować przeszłość jak in-

spirację, a nie kotwicę. Bo to, co było, może dodawać odwagi do tego,

co dopiero będzie.

Bo przeszłość nie istnieje po to, by nas zatrzymać – lecz po to, by

pomóc nam iść dalej.

Redaktor naczelna

W TYM NUMERZE

EDYTORIAL

„Kto rządzi przeszłością, w tego rękach jest przyszłość; kto rządzi

teraźniejszością, w tego rękach jest przeszłość”

– George Orwell

# data[].attributes.body
Budzimy się w ciemności i wracamy do niej wieczorem – dzień

przelatuje w oka mgnieniu. Zegar przesuwa się nieubłaganie, czas

ucieka szybciej niż kawa stygnie w kubku, a my, jak co roku, z lekkim

niedowierzaniem pytamy: jak to możliwe, że znowu jest jesień?

Ale może właśnie o to chodzi. Może ta jesienna ciemność nie

jest karą, tylko zaproszeniem. Bo w końcu to właśnie w nocy o północy

świat nabiera innego znaczenia. Czas zwalnia, myśli się uspokajają,

a serce – jeśli tylko pozwolisz mu mówić – zaczyna bić swoim

prawdziwym rytmem.

Polska jesień bywa trudna. Kapryśna jak deszcz, który zaczyna

się dokładnie wtedy, gdy zapomnisz parasola. Zimna jak poranne

powietrze, które budzi skuteczniej niż kawa. A jednak… ma w sobie

magię. Magię, którą czujemy w zapachu mokrych liści, w szumie

wiatru między gałęziami, w pierwszym łyku gorącej herbaty, gdy za

oknem szaro i cicho.

To właśnie teraz – gdy dni stają się krótsze, a wieczory dłuższe

– możesz naprawdę odpocząć. Zatrzymać się. Odłożyć telefon,

wyłączyć światło i wsłuchać się w ciszę. Bo jesień nie jest końcem.

To noc pomiędzy – przestrzeń między tym, co było, a tym, co dopiero

się wydarzy. Czas, w którym możesz pozwolić sobie na nowy początek.

Północ to moment graniczny – ostatni oddech starego dnia,

pierwszy szept nowego. I może właśnie dlatego warto ją celebrować.

Zatrzymać się w nocy o północy, poczuć tę niewidzialną granicę

i zrozumieć, że wszystko można zacząć od nowa. Jak liście, które

spadają, by zrobić miejsce nowym. Jak my, gdy odpuszczamy to, co

już nie nasze.

Jesień przynosi melancholię, ale też czułość. To czas płaszczy,

zapachu świec i miękkich koców. Czas, w którym rozmowy

trwają dłużej, a cisza nie jest już pusta. To wieczory, które chcą być

przeżyte powoli. Bo gdy świat przygasa, emocje świecą jaśniej.

Jesienna ciemność potrafi przygnębić. Ale można ją też potraktować

jak reset – moment, kiedy wszystko zwalnia, świat trochę

cichnie i można złapać dystans. To nie musi być smutek, tylko przerwa

od hałasu.

# data[].attributes.body
Kolejny rok, kolejny początek. A z nim nowa szansa, by spróbować rzeczy,

które dotąd wydawały się tak bardzo dalekie od nas, niecodzienne, nietypowe.

Wrzesień zawsze przychodzi z oddechem zmian, a choć wielu z nas

budzi się pierwszego dnia szkoły z myślą: „znów osiem godzin w ławce” - na

szczęście nie jest to cała prawda. Wciąż jakimś cudem zostaje nam ten czas,

nasz własny, w którym możemy zanurzyć się w to, co naprawdę sprawia, że

zapominamy o wszystkim innym.

Być w swoim żywiole - co to właściwie znaczy? Może to chwila, gdy

zegar nagle przestaje tykać, a my odnajdujemy się w aktywnościach, które

dają nam poczucie najprostszego w świecie spełnienia. Właśnie... czasem te

najprostsze rzeczy mogą być naszym żywiołem. Książka, która niepostrzeżenie

przenosi nas do innego świata. Rozmowa, która płynie bez wysiłku, tak

lekko, że każde słowo brzmi jak powinno. Uśmiech, który pojawia się bez

powodu, gdy robimy coś, co jest nasze, prawdziwe.

„W swoim żywiole” to przecież nie tylko fraza. To stan, w którym

nie musimy udawać, silić się na sztuczność, ani tłumić siebie. To przestrzeń,

gdzie naturalność jest siłą, a spontaniczność największym atutem. Każdy

z nas ma taki żywioł. Jeden odnajduje go w sporcie, drugi w sztuce, trzeci

w nauce, ktoś inny w pomaganiu ludziom.

Ale być w swoim żywiole to także odwaga. Odwaga wejścia w nurt,

który porywa i prowadzi dalej, czasem w nieznane. To przyzwolenie na

to, by dać się ponieść, zamiast trzymać kurczowo brzegów. Wtedy dopiero

uczymy się, kim naprawdę jesteśmy, co potrafimy, dokąd chcemy iść.

W tym numerze przyglądamy się właśnie temu doświadczeniu -

szukaniu przestrzeni, w której można odetchnąć pełnią życia, odkrywaniu

źródeł ludzkich zachowań oraz refleksji nad tym, w jakich miejscach, czynnościach

czy relacjach chcemy być w tym roku. Bo każdy z nas ma swoje

miejsce, w którym naprawdę czuje, że żyje - trzeba je tylko znaleźć ;))

# data[].attributes.body
Temperatura sięga zenitu, asfalt topi się pod stopami. Jest lato.

Czekaliśmy na nie cały rok, skrupulatnie odliczając dni. Końcówka, jak

zawsze, wydawała się ciągnąć w nieskończoność. Lecz wreszcie jest. Oto czer-

wiec, oto polskie, uplane noce i popołudnia. Smak wyjadanych z łubianek trus-

kawek sprzedawanych na każdym ulicznym roku, lepka maź rozpuszczających

się lodów. Spływa z rozmiękłego wafelka, nachalnie przykleja się do skóry. Pot

wylewa się spod pach, skrapla czoło. Rozgrzane ciała tłoczą się w miejskim trans-

porcie, oddychając jednym, wpólnym, ciężkim westchnieniem: GORĄCO.

Coraz wyżej podwijamy spodenki, coraz mniej zasłaniamy brzuchów. Słychać coraz gęstszy trzepot tanich wachlarzy chińskiej produkcji i łopot wa-

riujących tarcz wiatraków. Praca staje się ratunkiem i największą pociechą, firmy

prześcigują się, chytrze szczerząc się do siebie: w biurach nie ma upałów, w biu-

rach jest klimatyzacja. Biura stają się oazą i przytułkiem dla spragnionych cienia.

A dzieci? Dzieci wyrywają się z uścisku swoich matek, wpadając na rozgrzany

plac wybuchających z ziemi fontann. WODY. One krzyczą: wody. One pragną

schłodzenia. Pragniemy.

Dzień przestaje cieszyć, dawno już przestał. Teraz liczy się tylko noc. Je-

dynie w niej da się żyć. Przepraszam – dałoby się żyć. Ale nikt nie ma już SIŁ.

Świat zginął pod wrzącą lawą topiącego się plastiku. Na ulicach nie ma

już nikogo, wszyscy uciekli do swoich domów. Tramwaje przestały jeździć, auto-

busy zostały przerobione w hiperchłodziarki. Ludzie siedzą w swoich lodówkach

i odliczają dni do zimy. Nikt nie chciał takiego świata. Nikt nie zrobił nic, by mu

zapobiec.

Nadciąga LATO KONSEKWENCJI. W Twoich rękach, Twój los. To tyle,

żadnych rad. Cięcie.

# data[].attributes.attachment_link.description
Czerwiec - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.body
O oceanie wiemy niewiele. Może to właśnie dlatego tak nas wciąga, pociąga, pochłania? Chcemy zgłębiać jego tajemnice; poznawać to, co dotychczas pozostawało jedynie w sferze domysłów. Dlatego przeczesujemy coraz dalsze obszary wód, licząc, że każda z takich morskich ekspedycji, przyniesie nam upragnioną wiedzę.

Wody zajmują znaczącą część naszej planety, podczas gdy lądy jedyne marne jej 30%. Nic dziwnego więc, że my, zamieszkujący je, z utęsknieniem wyglądamy tego, co dzieje się nie na brzegu, a co rozpościera się przed nim. Pragniemy wskoczyć w morską toń, poznać podwodną przestrzeń i zatopić w niej myśl. Myślimy: ten świat, świat mórz i oceanów musi być przecież fascynujący!

I jest. W głębinach słonych zbiorników wodnych czeka nas nieprzebrana ilość najrozmaitszych gatunków stworzeń, z czego wiele z nich nie zostało jeszcze nawet nazwanych. Oprócz zadziwiających swoim kształtem mant, uroczych uchatek, kałamarnic, krewetek i świecących meduz, podwodny świat oferuje nam znacznie więcej wrażeń. Budzące podziw rozległe rafy koralowe, zdumiewające swoim rudym kolorem krasnorosty czy tworzące łąki morskie zostery to kolejne elementy morskiego świata, których piękno nie przestaje zachwycać.

Jednak i to stanowi jedynie skrawek ogromu wód okalających naszą planetę. Choć nieznajomość ich bezmiaru imponuje i urzeka, to znacznie częściej wzbudza lęk. Lęk przed nieznanym i nieodkrytym. A fakt, że istnieje wiele morskich opowieści, zeznań, a być może i dowodów na istnienie odstraszających swoją posturą stworzeń, skutecznie dodaje do zbiorczego przerażenia.

Zachwycający czy obezwładniający, imponujący czy przerażający – to właśnie jest nasz OCEAN. Zanurzmy się w jego bezkres.

Gotowi? To hop!

# data[].attributes.body
Słońce uśmiechnęło się do nas, wiatr zaszumiał w koronach drzew – przyszła

wiosna. Ta jedyna, ta upragniona. Niosąca życie.

Nareszcie można odetchnąć pełną piersią, pójść na długi spacer w słońcu,

odurzyć się zapachem kwiatów. Jest tak lekko, jest dobrze.

Szumiący wiatr uspokaja głowę i przynosi nam dobre myśli. A my? My

dajemy się im ponieść i zachwycić beztroską naturą wiosny.

Dlaczego wiosną czujemy się tak dobrze? Co sprawia, że jest nam tak

świeżo?

Wiosna to czas, kiedy po zimowym letargu przychodzi świeżość patrze-

nia. Rzeczywistość wokół wygląda inaczej, a więc i my inaczej na nią patrzymy.

Jednak tej świeżości trzeba pomóc. Jak?

Zaczynając przyziemnie: sprzątając, porządkując, sortując, układając

wszystko to, co znajduje się w naszej przestrzeni. Od zajmujących nasze szafy

ubrań, po pajęczyny plątające się w rogach naszych pokojów. Wszystko należy

przejrzeć i przygotować na przyjście pierwszych promieni słońca – w końcu to

właśnie one są najlepszym wyznacznikiem czystości. Pod ich okiem widać każdy

kurz.

Oprócz rutynowych porządków, dobrze też zrobić mały remanent naszej

głowy. Przejrzeć zasiedziałe myśli i od dawna niesłużące nam przekonania. To do-

bry moment, aby skonfrontować siebie i odnaleźć swoje nowe miejsce w świecie,

w którym jest więcej słońca.

Tak przygotowani, z czystą przestrzenią i otwartą głową, chodźmy wspól-

nie szukać wiosny. Może uda nam się poczuć POWIEW ŚWIEŻOŚCI.

# data[].attributes.attachment_link.description
Kwiecień - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.body
W MIEŚCIE

Miejska wyspa ciepła.

To pierwsze, co przychodzi mi na myśl, gdy słyszę hasło „miasto”. Może to kwestia godzin spędzonych nad podręcznikiem w nadziei, że uda mi się zapamiętać każde zapisane w nim słowo. Nie wiem. Ale sama fraza brzmi dobrze. A na pewno znacznie milej niż to, co faktyczne miasto ma do zaoferowania. Setki aut, masę krzyczących o uwagę jaskrawych plakatów i jeszcze więcej krzyczących do siebie ludzi. Ponoć dotąd nikt nie wie, o co tak krzyczą, ani dlaczego. Ale krzyczą. Wciąż.

Co jest dalej? Śmieci i papierki po wyżutych gumach na szarych krawężnikach. Jazgot muzyki puszczanej przez okupujących parkowe ławki nastolatków. Co jeszcze? Tysiące szeleszczących torebek z prestiżowych drogerii. Stukot miliona butów tępo uderzających o chodnik. Co dalej? Masywne budynki kradnące resztki promieni słonecznych. Wielkie betonowe płyty i w nieskończoność rozrastające się galerie handlowe. Wylewające się od nadmiaru śmieci kosze, rozbite butelki oszpecające już i tak szpetne skwery. A przede wszystkim jest smród. Smród i niesmak.

Tak… to nie jest ładny obraz miasta. Tak samo jak nie jest prawdziwy.

Owszem miasto jest brudne, zatęchłe, nieatrakcyjne. Tak, tak, tak. Ale to nie wszystko – miasto to znacznie więcej.

To stare kamienice i nowoczesne bloki – a w nich zadbane mieszkania. To niezawodne metro i świetna sieć tramwajowa. To raj dla kupujących i festiwal kuchni świata, dla kochających nowe smaki. To kolebka kultury i zapis historii. To kina, muzea, teatry. To dom sztuki. Dom biznesu. Dom spragnionych możliwości.

Miasto żyje własnym rytmem. Nasłuchuje kroków przechodniów; ich śmiechu i kłótni. Obserwuje zmieniające się ulice, przestrzenie publiczne, budynki. Chłonie wszystkich i wszystko – nie odtrącając inności. Jednak mimo mnogości współistniejących w nim głosów, to jego głos, głos miasta, pozostaje najważniejszym. Tylko on jeden może zaprosić nas do siebie. Tylko on może wyciągnąć ku nam dłoń i porwać do szaleńczego tańca.

Zatem: spragnieni doświadczeń, pogubieni i szukający – witajcie! Jesteśmy W MIEŚCIE.

————————————

NA PROWINCJI

Co kryje wieś? Czy wieś jest jeszcze atrakcyjna? A może – nareszcie się taką stała?

Arkadie, idylle, beztroska wiejskiego życia – to zawsze pociągało pracujących i zapracowanych. Niespokojnych i pragnących spokoju. Nic dziwnego, że i dziś wiejska rzeczywistość przyciąga. Dość mamy miasta, które przytłacza, które jest głośne i uprasza się o naszą uwagę. Chcemy ciszy, wytchnienia. A to przecież oferuje nam wieś.

Prawda?

Wieś to spokój, tak. Ale i: pot, znój, łzy. To: idź doić krowy, nakarmić świnie, o kury, kury też, trzeba drewna narąbać, gnój przerzucić, no, dalej, dalej, kto będzie to robić?, idź, nie marudź, trza jeszcze wokół domu oprzątnąć, na pole iść popielić.

Życie na prawdziwej wsi jest dalekie od naszego o nim wyobrażenia – od wyobrażenia, które mamy my – nie znający różnicy między kupnymi jajami, a tymi od kur. Myślimy o wsi w wąskich kategoriach, do których ona ani nie pasuje, ani się w nie nie mieści.

Wiesław Myśliwski pytany o jego twórczość, a konkretnie nurt chłopski, w którym zdaje się tworzyć, a nawet go reprezentować, odpowiada: „O Boże, znów ten nurt. Myślałem, że jednak będziecie oryginalniejsi”. To cięta odpowiedź. Ale słuszna – Myśliwski dalej tłumaczy, że nie uprawia żadnego nurtu, a pisze książki. A w nich – pisze o wsi i ludziach ją zamieszkujących. Pisze o tym, jaką wieś n a p r a w d ę jest, a nie jaką chciałaby być – lub my byśmy chcieli, by była. Pozwala nam poznać wieś obdartą z uprzedzeń i założeń, otwierając nas na świat, którego nie znamy. A przede wszystkim otwiera nas na ludzi i ich historie.

I tym właśnie, a więc ludźmi, jest wieś. Stąd jej niejednorodny charakter, stąd jej barwność i wyjątkowość. Na wsi każdy jest swój, każdy jest osobny, ma swój los – ale razem tworzy jeden, wspólny organizm. Wieś przeżywa razem. Wieś myśli razem. Wieś żyje razem.

Wyobraźmy teraz sobie, że to właśnie my, dzieci Warszawy, mieszkamy NA PROWINCJI. Może jednak nie wszyscy potrzebują wspomagać się wyobraźnią… może ktoś z nas z niej naprawdę pochodzi? Tak? A więc nadstawmy ucha i wspólnie posłuchajmy wiejskich opowieści…

# data[].attributes.attachment_link.description
Wydanie marcowe - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.body
Ile znasz synonimów do „ciężar”? Jeden, dwa, trzy? Może nawet więcej… Jednak

to bez znaczenia – znajomość większej liczby synonimów wcale nie sprawia, że

ciężar staje się lżejszy. Przeciwnie – wraz z nią ciężeje.

Coraz

to

bardziej.

szkopuł – coś, co stoi na przeszkodzie w realizacji danego zadnia; zazwy-

czaj jest drobny i łatwy do przezwyciężenia;

obciążenie – rodzaj ciężaru, którego nie sposób się pozbyć ani zniwelować;

przeważnie nieszkodliwy, ale utrudniający codzienne funkcjonowanie;

bagaż – inaczej krzyż; trud, który jesteśmy zobowiązani nieść ze sobą każ-

dego dnia; często odnosi się do naszej przeszłości (jej treść jest w nim zawarta);

brzemię – znaczeniowo zbliżony do bagażu, jednak przynoszący większy

dyskomfort i wymagający wzmożonej wytrwałości i wytrzymałości w znoszeniu

go;

trud – najbliższy synonimicznie do wyrazu ciężar; często występujący w kolokacji «przynoszący trud»; używany w kontekście określenia stopnia zaawan-

sowania różnych aktywności natury intelektualnej i ruchowej;

gorycz – ciężar łączący się ściśle ze sferą emocjonalną i poprzez nią [sferę]

odczytywany; wiąże się z przeżywaniem

cierpienia, często doświadczanego przez

osoby wokół, a nie sam podmiot;

cierpienie – przeciągający się ból o różnym natężeniu i typie bezpośrednio

wpływający na dobrostan psychiczny i/lub fizyczny jednostki;

rozpacz – najwyższy stopień cierpienia; pojawia się wskutek przewlekłego

i przedłużającego się przytłoczenia; prowadzi do bierności, rezygnacji;

Ciężko, prawda? Jeszcze ciężej jest widzieć; najciężej przeżywać – go-

rycz, cierpienie, rozpacz. Świat ugina się pod ich ciężarem. Brak mu tchu. Głód

wyżera go od środka, gorąc pali jego wnętrze. Czy więc płacze? Tak, czasem – ale

już rzadko. Pochłonęła go rozpacz.

Umierają ludzie, zwierzęta, idee. Umiera świat, umiera…

Jak mu pomóc? Jak unieść jego ciężar? Co robić, by CIĘŻAR ŚWIATA

stał się lżejszym?

Zastanówmy się razem. Wspólnie możemy zdziałać wiele.

# data[].attributes.attachment_link.description
lutowy KoperInk - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.body
A co to? A kto to? A nic. To tylko jedna z dziesiątek chorób cywilizacyjnych. Panie

i panowie, przed Wami: Samotność.

Przychodzi nieproszona, wpija się w skórę, oblepia śliskimi mackami.

I szepce do ucha: no co? nie za wesoło Ci, prawda? Patrzy na Ciebie i się śmieje.

Histerycznie. Więc i Ty zaczynasz się śmiać. Śmiejesz się głośno, śmiejesz się

ekstatycznie, dziko. Byle tylko ją zagłuszyć. Byle tylko zapomnieć o niej. Byle

tylko...

A potem? Potem nawet ona odchodzi. Nie ma już Samotności, jest tylko

pustka. Robi się zimno. Zimniej. Coraz zimniej.

Mama mówiła, ubierz się ciepło. Nie ubrałeś się, to masz. Twoja wina.

Mama mówiła, wyjdź, spotkaj się z nimi. Nie wyszedłeś, to masz. Twoja

wina.

Mama mówiła, idź, jak proszą. Nie poszedłeś, to masz. Twoja wina.

Mama mówiła... nie. Mamy też mogą się mylić. To nie Twoja wina.

Można wychodzić, spotykać się, wyjeżdżać. Można mieć spore grono znajomych i czuć się samotnie. Można mieć kilku naprawdę bliskich przyjaciół i wciąż – czuć się samotnie. Bo b y ć samotnym, a czuć się takim – to dwie zupełnie różne rzeczy. Pierwszą z nich da się wyleczyć pastylką o nazwie „drugi człowiek”, drugą – już nie.

Jednak czyjaś bliskość, obecność, trwanie – mogą, jeśli nie wyleczyć, to

pomóc. Bo będąc razem, ból dzieli się na dwoje, radość odczuwa się podwójnie,

ciężar staje się lżejszy. Bo będąc razem, po prostu łatwiej jest „być”.

Dlatego przejdźmy przez to wydanie razem. RAMIĘ W RAMIĘ. Zapraszam do

wspólnej lektury.

# data[].attributes.body
Zatrzymujesz się, przerzucasz torbę przez ramię, zanurzasz w niej rękę i szukasz.

Najpierw w pierwszej przegródce, potem w drugiej. Nie ma. Otwierasz więc tę

trzecią, ostatnią. Jest. Nareszcie. Teraz wystarczy tylko włożyć klucz do zamka,

przekręcić go dwa razy, nacisnąć klamkę i voilà la! Jesteś w… No właśnie, gdzie?

„Dom” można definiować na nieskończoną ilość sposobów. Możemy

zamknąć go w zwięzłych „czterech ścianach”, odnaleźć jego korzenie w miejscu pochodzenia, a nawet rozciągnąć go do rodów czy dynastii królewskich.

Domem możemy nazwać warszawską kamieniczkę, podmiejski bliźniak,

nowojorski loft czy zakopiańską chatę. Możemy, a jednak… Czy nazywamy?

Nazywamy tak jedynie miejsca, które znaczą dla nas więcej niż suma ma-

teriałów budowlanych. Budowle, które nie są tylko architektonicznymi konstruk-

cjami, a budynkami z przeszłością. Ze wspomnieniami.

Można by pomyśleć, że „dom” jest zawsze czymś dobrym. Miejscem,

gdzie lubimy przebywać i do którego chcemy wracać. I owszem, jest. Ale nie

zawsze. Czemu? Bo „dom” tworzą ludzie. A do nich możemy mieć różny stosunek.

Dlatego też nie zawsze adres, pod którym mieszkamy, nazwiemy domem.

Dom powinien dawać poczucie bezpieczeństwa, otulać miłością, ogrzewać

ciepłem i przynosić zrozumienie. A te wartości nie są zameldowane pod każdym

adresem.

Jednak istnieją adresy, które potrafią nam przynieść choćby namiastkę

„domu”. Takie, pod którymi zamiast nazwy ulicy występuje imię a pod kodem

pocztowym nazwisko. Adresy, których nie sposób znaleźć w spisie nieruchomości.

Dom: mieszkanie, kraj, rodzina, drugi człowiek. Tyle znaczeń, jeden

adres. Jaki?

Jaki adres ma T w ó j DOM?

# data[].attributes.attachment_link.description
grudzien - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.body
Ktoś ukradł słowa. Nie ma ich. Gdzie są i kiedy wrócą? I czy w ogóle wrócą?

W przypływie złości lub rozczarowania, na fali smutku lub zaskoczenia –

znikają. Czasem za naszą zgodą, czasem wręcz przeciwnie. Po kłótniach naumyśl-

nie karcimy się ciszą. W niezręczności wolelibyśmy jej uniknąć – bezskutecznie.

Wywołani na środek, zmuszeni by coś powiedzieć, zamiast mówić, du-

kamy. Bąkamy, cedzimy, mamrotamy, mamlemy. Nasze „tak” staje się „chyba”,

a „nie” zamienia na „nie wiem”. W głowie robi się pustka, a na języku sucho.

I tylko ręce wciąż drżą. Mowa odmawia posłuszeństwa, ale słuch dobrze słyszy:

„siadaj, pała”.

Ale są takie chwile, gdy słowa nie znikają, a gasną. A my zmuszeni

jesteśmy patrzeć, jak umierają. Z początku nie zauważamy jak marnieją. Dzieje się

to zbyt wolno, by móc dostrzec zmianę. Jednak z każdym kolejnym dniem słowa

są coraz to bledsze, wątlejsze, słabsze, aż – wygasają całkowicie. A gdy w końcu

to spostrzeżemy; dostrzeżemy ich fatalną kondycję – zwykle jest już za późno na

resuscytację.

Dlatego wracamy pamięcią do tego, co było i płaczemy nad tym, dlaczego

teraz już nie ma. Tęsknimy za słowami, które kiedyś coś znaczyły, a dziś są tylko

zlepką nic nieznaczących głosek. Gdzie jest treść? Gdzie znaczenie? Gdzie war-

tość?

Może tak musi być. Może tak być powinno. Słowa są, słów nie ma. Naj-

pierw otulają ciepłem, grzeją szczerością, aby później przynosić chłód. Może…

Ale czy naprawdę zawsze jest za późno? Czy zawsze śmierć musi być

końcem? Czy słów nie da się wskrzesić?

Da. Czasem wystarczy przypomnieć sobie, że o słowa, jak o wszystko

inne, należy dbać. Nie rzucać ich na wiatr, nie zniekształcać i rozdmuchiwać. Nie

spłaszczać lub dopisywać znaczenia tam, gdzie go nie ma. Ze słowami należy ob-

chodzić się ostrożnie, z zamysłem. I czasem dać im odpocząć. Tak, aby powróciły

ze zdwojoną mocą i ogromną falą ciepła.

W listopadowym wydaniu Koperinka dbamy o higienę języka. Tropimy GASNĄCE

SŁOWA i zastanawiamy się, co na nie zaradzić. Nie wierzycie nam? Sprawdźcie

sami! A i uważajcie na słowa. Bo jeszcze coś nimi powiecie!

# data[].attributes.attachment_link.description
Listopad - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.body
Minął wrzesień, minęły wszelkie złudzenia, a motywacja i chęć do działania

rozpierzchły się jak liście przy lekkim podmuchu wiatru. Przyszedł październik.

Przyszła jesień. I świadomość, że świat nie jest ani trochę tak barwny jak obraz

„złotej polskiej”, który wyświetla się po wyszukaniu go w Google.

Jednak pogodzić się z mętną pluchą codzienności, ugrząźć w niej – to

żadne rozwiązanie. Ale starać się ubarwić rzeczywistość, namalować ją na nowo,

brzmi jak: trud, bezsens i… wiele pracy. A że wolimy szybkie rozwiązania, wo-

limy nie napracować się, a mieć; zjeść ciastko i mieć ciastko, to uciekamy w alter-

natywny świat. Świat marzeń, pragnień, iluzji. Świat snów.

Po co odkażać rany, po co je oczyszczać i zabandażowywać, kiedy można

zapomnieć, że w ogóle istniały? Po co dotykać tego, co boli, kiedy można odsunąć

rękę i przenieść uwagę tam, gdzie ból jest nieobecny? Po co zauważać problemy,

kiedy można wybrać od nich taktyczną ucieczkę? Po co po co po co?

Wciąż i wciąż uciekamy od rzeczywistości. Coraz dalej, dalej, dalej.

Gdzie? W absurd, szaleństwo, halucynacje; w sny, sny, dużo snów. W fantazje,

zmysłowość i namiętność. W pragnienia. Nieugaszone, nienasycone, niezaspoko-

jone.

A im dalej się zagłębiamy w ten nieprzebrany, iluzoryczny świat, tym

większa przepaść zarysowuje się między nim, a tym rzeczywistym. Tym bardziej

każdorazowy powrót do tu i teraz boli; tym bardziej rozdziera początkowo nie-

wielką ranę. Dlatego wolimy pozostać w niezawodnym, niewymagającym świecie

marzeń. Uciekamy w sen. Uciekamy w kłamstwa. Uciekamy wszędzie tam, gdzie

nas nie ma.

Nieposkładani i pogubieni zatracamy poczucie czasu, siebie, innych. To,

co prawdziwe staje się iluzją. To, co było iluzją, staje się n a s z ą prawdą. Żyjemy

jak w transie, w świecie, który nie istnieje, którego nie ma, który jest jedynie nier-

zeczywistym wyobrażeniem. Odchodzimy od zmysłów. Głowa nam pęka, dłonie

drżą, a oczy błądzą wzrokiem.

Ale od czasu do czasu czyjś głos, dotyk, zapach chwyta nas znienacka

i wyciąga na powierzchnię z głębin marzeń. Przypomina, że życie toczy się nie

tam, a tu. I mimo że życie jest, jakie jest, to nie warto uciekać w zapomnienie.

Od szaleństwa prawdziwie jest w stanie uratować nas jedynie drugi czło-

wiek. Ktoś, kto jest obok i kto będzie przy nas, nawet wtedy, kiedy my już nie

będziemy chcieli być. Ktoś, kto swoją obecnością uleczy nasze, z pozoru nieule-

czalne, rany.

A nawet jeśli czyjaś obecność nie da rady Wam pomóc w pozostaniu przy

zdrowych zmysłach, to może ulgę przyniesie Wam październikowe wydanie Ko-

perinka. ODCHODZĄC OD ZMYSŁÓW czy nie – zapraszam Was do lektury.

P o c z u j c i e to wydanie całym sobą!

# data[].attributes.body
Wbiegamy w ten rok szkolny z nową energią, motywacją i pewnością, że tym

razem będzie dokładnie tak, jak sobie to zaplanowaliśmy. Materiał sam wejdzie do

głowy, lekcje nie będą się dłużyć, a każda z przerw przeniesie nas w szalony wir

ekscytujących rozmów.

Jednak już na samym starcie spotyka nas cios: rzeczywistość. Łamiąca

i druzgocąca. Bo nawet jak jest dobrze, to nigdy tak, jak sobie to wyobrażaliśmy.

Dla niektórych ten rok jest początkiem nowej, świeżej przygody. Pierwsze kroki w liceum, może nawet – pierwsze w warszawskich autobusach? Dla

większości jednak jest to powrót. Do szkoły, rutyny, zajęć i znajomych. Jednak

coś, co łączy nas wszystkich to fakt, że zaczynamy ten rok razem. Dlatego nawet

gdy intensywność barw naszych oczekiwań zostanie stłamszona przez ciężar szarej codzienności, wciąż mamy s i e b i e. Siebie i pewność, że stratujemy z tego samego miejsca. Pora więc przybrać pozycję startową i… ruszyć do boju!

Tylko… jak? Początki bywają przecież tak trudne. Zaczynać? Robić coś,

o czym nie ma się najmniejszego pojęcia? A to wszystko ze świadomością, że po

drodze nie unikniemy potknięć, pomyłek i porażek? „Nie, to ja podziękuję”! –

chciałoby się powiedzieć. „Mi jest dobrze tu, gdzie jestem. Żadnych zmian nie

trzeba”. Jednak, cytując klasyka, ten, kto nie robi nic, choćby tylko stał w miejscu,

tak naprawdę cofa się. Bo świat idzie do przodu. Naszym zadaniem jest więc dotrzymać mu kroku. Czy to straszne? Być może. Ale potrafi być też szalenie ekscytujące! W końcu nic tak dobrze nie naładowuje jak świeża dawka adrenaliny, jak miły prysznic nowo napotkanych emocji. Zaczynać to wystawiać się na nowe. To dać sobie szansę na odkrycie wcześniej nieznanych nam lądów. A każda z takich wycieczek to podbieg do lepszego poznania siebie. W końcu: „tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono”.

Jak więc dążyć do samopoznania? Ćwicząc, czytając, wyjeżdżając, rozmawiając, słowem – doświadczając. A zawsze – podejmując się trudu. Nawet wtedy, kiedy czujemy, że przegrywamy; gdy myśli nie chcą się zebrać w sensowną całość, gdy w płucach brak tchu, a cały świat wygląda, tak jakby zmówił się przeciwko nam – wciąż iść, iść w zaparte. Z wysoko podniesioną głową i pewnym krokiem. Lecz – swoim tempem. Bo jeśli śpieszyć się… to tylko powoli.

Powoli, a jednak z rozpędu, zapraszamy Was do literackiego maratonu.

Czeka Was bieg z niezłą dawką wrażeń i niezapomnianymi widokami. To co,

zaczynamy? No to: DO BIEGU, GOTOWI, START!

# data[].attributes.body
Melancholii nie można prosto zdefiniować. Zresztą jest tak z większością uczuć

– w końcu skąd mamy pewność, że to, co opisujesz radością jest dla mnie tym

samym doznaniem? Jest ona jednak uważana za ogólne uczucie zasmucenia, przygnębienia apatii, często spowodowanego nostalgią i wspomnieniami. Brzmi trochę

negatywnie, czyż nie?

Mamy zwyczaj unikania negatywnych emocji, takich jak smutku czy

właśnie wspomnianej wyżej melancholii. Nie ma w tym nic dziwnego, nikt

przecież nie chce czuć się źle, gdy nie ma ku temu potrzeby. Nie zdajemy sobie

jednak sprawy z faktu, że bolesne doświadczenia są równie istotne co te wywołujące uśmiech – nasza egzystencja jest oparta na stracie. W końcu nie możemy

przywitać lata bez pogodzenia się z końcem wiosny, jak i nie dorośniemy bez

porzucenia dzieciństwa. Zmiana, choć często bolesna, jest nieodłącznym elementem naszego rozwoju. Co by z nas bowiem było, gdybyśmy przez całe nasze życia pozostawali niezmienni?

Nie sposób ominąć też fakt, że bez negatywnych doświadczeń te pozytywne nie miałyby sensu – potrzebujemy czegoś, co nas zbuduje, czegoś za co będziemy walczyć. Sam fakt, że jesteśmy tu i możemy odczuwać tak wiele różnych rzeczy na tak głębokim poziomie jest piękny. Oprócz tego często bycie smutnym po prostu ma sens – gdy dzieją się nam złe rzeczy, naturalną reakcją jest odczuwanie

negatywnych emocji, bo na tym opiera się nasze człowieczeństwo.

Warto również wspomnieć o tym, co melancholia przyniosła na świat.

W końcu jak wiele wybitnych dramatów czy wierszy powstało, bo ktoś chciał

podzielić się swoimi przykrymi uczuciami z resztą świata? Przecież sami, z własnej woli czytamy tragedie wiedząc, jak się skończą. A jednak brniemy dalej, bo

w tym smutku spowodowanym przez zakończenie doceniamy piękno sztuki.

Trzeba więc zaakceptować świat taki, jakim jest: chciwym, bezlitosnym,

niesprawiedliwym. Wiele rzeczy jest z nim nie tak. Nie znaczy to, że nie może

być równocześnie piękny, nagradzający, czy opiekuńczy – a jednak te opisy sobie

zaprzeczają. Wszystko zależy bowiem od naszej perspektywy. Czasem może nam

się wydawać, że w całości zwrócił się przeciwko nam. Nie jest to jednak nigdy

prawdą, a w zdecydowanej większości przypadków wszystko kończy się dobrze.

A jeśli nie? Trudno, trzeba iść naprzód.

Rok szkolny dobiegł już końca. Musiał w końcu to zrobić, byśmy przywitali wakacje. Warto jest jednak ostatni raz spojrzeć na niego z perspektywy czasu – docenić zarówno radosne chwile, jak i te mniej szczęśliwe. Zapraszam do lektury

czerwcowego wydania Koperinka o temacie przewodnim „Z nutą melancholii”.

# data[].attributes.attachment_link.description
wydanie czerwcowe - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.body
Każda rzecz posiada swój rytm: na przykład bicie naszego serca, czy ruch wskazówek zegara; wszystko to odbywa się w równych odstępach, pilnując własnego porządku. My również trzymamy się rutyny, tworzymy własne rytm. Od porannej kawy po wieczory w towarzystwie dobrej książki czy telewizora, lubimy nadawać naszym życiom przewidywalności, raczej unikamy nieprzyjemnych niespodzianek. Jakie znaczenie ma jednak rytm, jak i jego poczucie, w naszym życiu?

Rytm jest nieodłączny elementem naszego istnienia – nawet najprostsze

czynności, takie jak chodzenie, wymagają poczucia rytmu. Podczas nich mamy

również tendencję do synchronizacji między sobą: na przykład synchronizacja

tempa wspomnianego wcześniej chodu, jeśli spacerujemy w towarzystwie. Rytm

w wielu aspektach naszego życia jest naszą siłą napędową, pozwala nam porozumieć się lub wykonywać najróżniejsze czynności. Czy istnieje więc jakiś uniwersalny rytm, który łączy wszystkie aspekty naszego życia?

Rytmiczna jest również przyroda: pory roku, fazy księżyca, migracje

zwierząt… Te niekończące się cykle raz jeszcze darują nas przewidywalnością, ale

i kształtują cały otaczający nasz świat. Do właśnie tych rytmów musimy się przystosowywać, na przykład zmieniając ubiór w zależności od pogody. Posiadamy

również własne rytmy dobowe i zegary biologiczne, które jak środowisko mają

niezwykły wpływ na nasze zachowania i odczucia. Tak więc oprócz nas samych

jesteśmy również poddani wpływom rytmów świata, który nas otacza. Ale jak wyczuć ten rytm? Jak się do niego dostosować, jeśli tyle zmiennych jest niezależnych

od nas?

Mówiąc o rytmie, nie można pominąć tematu muzyki. Rytm jest podstawą

wszelkiego rodzaju utworów i niezbędny do tworzenia struktury i ruchu. Stały,

regularny rytm jest generalnie przyjemny dla ucha, co wynika ze wspomnianego wcześniej rytmicznego charakteru naszej egzystencji. Odgrywając rolę fundamentu sztuki jako całości (ponieważ rytm niewątpliwie znajdziemy w innych jej

dziedzinach, na przykład poezji) pozwala nam wyrażać siebie, swoich odczuć, ale

i również na zrozumienie siebie nawzajem, jak i samego świata. Można więc powiedzieć, że rytm kształtuje również nasze postrzeganie rzeczywistości.

Możemy stwierdzić, że rytm jest fundamentalnym aspektem życia, od mikrokosmosu naszych codziennych rutyn po makrokosmos naturalnych i kosmicznych cykli. Rozumienie i dostosowywanie się do tych rytmów może prowadzić do bardziej harmonijnego i satysfakcjonującego życia. W nieprzewidywalnym świecie rytm oferuje ramy stabilności i przewidywalności. Jak jednak znaleźć własny rytm w zgiełku współczesnego życia? Jak możemy dostosować się pod niego, nie

popadając tymczasem w monotonię? Pytania te, jak i wiele innych rytmicznych

zagadnień, poruszymy w majowym wydaniu Koperinka. Zapraszam do lektury.

# data[].attributes.attachment_link.description
wydanie majowe - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.body
W świecie, w którym idealizuje się młodość i urodę, wyrażenie „piękni

i młodzi” przywołuje niezliczone obrazy – wyobrażenia o witalności, uroku i obie-

tnicy nieskończonych możliwości, które często łączymy z tym właśnie okresem ży-

cia. Młodość to jednak nie tylko jakiś wyznaczony przedział wiekowy – to przede

wszystkim stan umysłu. Stan, w którym odważnie wyruszamy na podbój świata,

w którym nie znamy strachu przed porażką, bo przecież jeszcze wiele czasu przed

nami. To chęć eksploracji, odkrywania nowych możliwości tworzenia czegoś

wyjątkowego. Jednak ten brak wcześniejszych doświadczeń może być w młodo-

ści naszą zgubą – możemy czuć się zagubieni, nie wiedzieć, co chcemy osiągnąć

w życiu, kim chcemy być… Tracić może również nasze zdanie w oczach innych

– w końcu jesteśmy jeszcze młodzi i nic nie wiemy o świecie. Czy jednak nie jest

to do pewnego stopnia prawdą? Czy jako osoby młode jesteśmy w stanie ujrzeć

szerszą perspektywę, znać świat, na którym jesteśmy tak krótko? Czy możemy

wiedzieć tak dużo, jak nam się wydaje?

W pogoni za młodością poruszamy się po krajobrazie bogatym w do-

świadczenia i wyzwania – podróż naznaczona momentami triumfów i niepowo-

dzeń, rozwoju i samopoznania. To balans pomiędzy radością młodości a kulty-

wowaniem mądrości płynącej z doświadczenia – równowaga pomiędzy życiem

chwilą a planowaniem przyszłości. To właśnie tutaj poznajemy samych siebie

i zmieniamy się – osoby nam bliskie, doświadczenia, otoczenie… to wszystko

wpływa na to, jacy będziemy i czego będziemy chcieli od życia. Porównując ten

okres do innych stadiów życia, to właśnie tutaj odkrywamy samych siebie i daje-

my światu się ukształtować w tak wielki sposób.

W tej nieskończonej pogoni należy jednak zatrzymać się na moment i do-

cenić piękno obecnej chwili. W końcu trudno jest żyć w pełni, gdy jedyne o czym

myślimy to zbliżający się test z matematyki czy aplikacja na studia. Wszystko

w życiu jest ulotne – nawet sama młodość. I czy to właśnie nie czyni go pięknym? Świadomość, że nieskończona ilość wyborów i doświadczeń sprawiła, że znajdu-

jemy się akurat w tym miejscu?

Jako uczniowie liceum, a więc osoby młode, przyjrzymy się tym (jak i wielu in-

nym) przemyśleniom w kwietniowym wydaniu Koperinka, którego tematem prze-

wodnim jest „Piękni i młodzi”. Zapraszam do lektury.

# data[].attributes.attachment_link.description
wydanie kwietniowe - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.body
Każdy z nas ma swój własny aparat. Patrzymy przez niego na świat, dostosowujemy ustawienia, by odpowiadały naszemu sposobowi postrzegania rzeczywistości.

Jest to tendencja w pełni ludzka – lubimy zamykać się we własnej bańce bez po-

trzeby styczności z poglądami, które nam nie odpowiadają. Z czego się to wy-

wodzi? Czy chodzi o strach przed zmianą, przed nieznanym? A może o prze-

konanie, że nasze zdanie jest ważniejsze?

Warto się również pochylić nad tym, skąd w ogóle biorą się te właśnie

poglądy. Nasze myśli, uczucia i przekonania są unikalne i odzwierciedlają podróż, jaką odbyliśmy. Można więc stwierdzić, że w takim wypadku żadna nasza cecha nie jest jednak w pełni nasza – wszyscy stanowimy zlepek marzeń, cech,

przekonań osób, które poznaliśmy, które w jakiś sposób na nas wpłynęły. Miej-

sca, które odwiedziliśmy, drogi, które wybraliśmy… po każdym nowym doznaniu

stajemy się nową, delikatnie zmienioną wersją samych siebie. Czy skoro jednak

stale podlegamy zmianie, możemy mówić o faktycznej tożsamości? Czy możemy

nadać definicję czemuś, co jest ciągle w ruchu?

Mówiąc jednak o temacie „Przez obiektyw” wypadałoby również

przyjrzeć mu się w sposób odrobinę bardziej dosłowny. Filmy, seriale, fotogra-

fie… wszystkie formy kreatywnej ekspresji tworzone przez nas mają jeden wspól-

ny komunikat: „Jestem tu, i chcę coś powiedzieć”. Film o superbohaterach pełen

akcji czy ogród rodzinnego domu uwieczniony na fotografii, wszystko to ma na

celu przedstawić odbiorcy odrobinę świata autora, podzielić się tym, o czym myśli

czy na co zwraca uwagę obserwując codzienne zdarzenia.

Gorzej jest jednak, gdy coś bezpośrednio zagraża naszemu sposobowi

patrzenia na świat zewnętrzny. Ludzie mają tendencję do szukania informacji po-

twierdzających ich istniejące przekonania i ignorowania sprzecznych dowodów.

To nastawienie stwarza poczucie komfortu, ponieważ wzmacnia to, co wydaje

się, że już wiedzą. Oprócz tego, bardzo często nasze przekonania są w pewnym

stopniu kształtowane przez środowisko. Gdy więc zostaną one zakwestionowane,

nie jesteśmy przekonani co do zmiany, bo zaakceptowanie jej równałoby się nie-

zgodzie z resztą otaczających nas ludzi. A odbiegać negatywnie od normy raczej

nie lubimy – w końcu ludzie to istoty społeczne.

Aby uniknąć szoku i dyskomfortu związanego z rozbiciem obiektywu

wspomnianego wcześniej aparatu należy więc pozostawać otwartym na różne

możliwości. Warto wprowadzać małe zmiany do swojej rutyny, aby nie ugrzęznąć

w swoim własnym świecie. Kiedy ostatnio wróciłeś do domu inną ścieżką?

Słuchałeś muzyki, która normalnie nie jest w twoim guście? Zatrzymałeś się

i spróbowałeś zrozumieć punkt widzenia osoby, z którą się nie zgadzasz?

Przeczytałeś artykuł, którego tytuł niekoniecznie cię zachęcił? Z jednej czę-

ści rutyny nie sposób jednak zrezygnować, a jest to oczywiście śledzenie bieżą-

cych wydań Koperinka – zapraszam więc do lektury marcowego wydania.

# data[].attributes.attachment_link.description
marcowy Koperink - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.body
Śpiew ptaków, zapach gleby po deszczu, spadające jesienią liście…nie można

ukryć, iż natura jest nieodłącznym elementem człowieczeństwa. To właśnie wśród bujnych lasów, rozległych pól, błękitnych oceanów i majestatycznych gór, czujemy się częścią czegoś większego, co przekracza granice naszej codzienności.

Oddychając świeżym powietrzem, dotykając ziemi, wsłuchując się w szum drzew czy śpiew ptaków, odnajdujemy spokój i równowagę, których często brakuje w zgiełku miejskiego życia. Natura inspiruje nas, zachwyca.

Jednakże dzisiejszy świat coraz częściej odgradza się od natury, wpycha-

jąc nas w sztuczność, odcięcie od naturalnych rytmów i cykli. Betonowe dżun-

gle zastępują lasy, a technologiczny postęp coraz bardziej oddala nas od korzeni naszego istnienia. Tymczasem, odcinając się od natury, odcinamy się również od własnego źródła siły, inspiracji i harmonii. Z drugiej strony jest to dobra zmiana – dzięki tego typu postępom jakość życia na całym świecie polepszyła się diametralnie. Czy jednak była potrzeba zapłacenia za to harmonią z naturą? Czy te dwa stany nie mogą współistnieć?

Dlaczego natura tak na nas oddziaływuje? Być może to właśnie monotonia codziennego życia ciągnie nas do czegoś tak zmiennego? Czy przyroda jest

w ogóle tak nieprzewidywalna, jak nam się wydaje? Przyjrzyjmy się przemianie

liści drzew na osi czasu – nieustannie się zmieniają, dążą do swojego kolejnego

stanu związanego z następująca porą roku. A jednak, nieważne ile zmian zajdzie,

ów cykl zawsze pozostaje taki sam. Nie ważne, ile minie zim czy wiosen – liście

i tak spadną, a potem urodzą się na nowo. Czy nie podobnie jest z nami?

Natura to oczywiście nie tylko nasze otoczenie zewnętrzne, lecz również

część nas samych. Jesteśmy z nią spleceni w nieustającej symbiozie. Dlatego też

pielęgnowanie zdrowego środowiska naturalnego to także pielęgnowanie nasze-

go własnego zdrowia, zarówno fizycznego, jak i psychicznego – i z tego właśnie

powodu lutowe wydanie Koperinka dedykujemy Matce Naturze. Zapraszam do

lektury.

# data[].attributes.attachment_link.description
Lutowy Koperink - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.body
Współczesny świat przepełniony technologią i innowacjami popycha nas do

ciągłego przyspieszania tempa i bycia na bieżąco z najnowszymi trendami.

Podążanie „z nurtem” ma wiele znaczeń – najpopularniejsze z nich to znane

wszystkim ślepe podążanie za panującymi trendami. Możemy jednak to stwierdze-

nie zrozumieć jako odkrywanie równowagi pomiędzy zmysłowym doświadcza-

niem a pędem codziennego życia. To nie tylko trend, ale wręcz przeciwwaga dla

kultu niemal natychmiastowej satysfakcji i nieustannego dążenia do nowości. Czy

więc przepisem na życie w harmonii jest przemieszczanie się z nurtem rzeczy,

zamiast stawiać się naporowi natłoku?

W modzie sformułowanie „z nurtem” oznacza nie tylko śledzenie

najnowszych kolekcji, ale także szukanie trwałych, klasycznych stylizacji, które

odzwierciedlają naszą autentyczną tożsamość i realne upodobania, a nie to, co

noszą inni. To odejście od presji ciągłego zakupu nowości na rzecz świadomego

podejścia do ubioru, który przetrwa próbę czasu. Jest to sprzeczne z coraz to po-

pularniejszymi „mikrotrendami”, jakie przez ostatnie lata zinfiltrowały świat mody.

Wiele osób staje przed dylematem – być modnym, czy pozostać przy swoim?

Dla wielu dostosowanie się do panujących obecnie trendów (nie tylko w świecie modowym) zapewnia stabilność i poczucie akceptacji przez innych – w końcu nie występując przed szereg, nie narażamy się na opinie tych, którzy w nim stoją. Czy dopóki nie wyróżnimy się czymś, nie osiągniemy nic wielkiego w życiu?

W końcu znacząca część wydarzeń,

które zmieniły biegi historii, miała miejsce, ponieważ ktoś miał wizję inną niż reszta. Nasza niechęć do przystosowania się może jednak sprawić, że poczujemy się narażeni, może zostać ukarana. Czy warto jest podjąć to ryzyko?

Podążanie „z nurtem” to zatem nie tylko modowy wybór, ale i filozofia ży-

ciowa. W tym nurcie odnajdujemy miejsce na autentyczność, trwałość i harmonię,

z dala od chaosu ciągłej zmiany. Czy można znaleźć w nim równowagę między

dynamicznym życiem a spokojem istnienia? Na to pytanie, jak i wiele innych,

znajdziecie odpowiedź w styczniowym wydaniu Koperinka, w którym przyjrzymy

się bliżej sensowi podążania „z nurtem”, odkryjemy sekrety świata mody i wiele

innych. Zapraszam do lektury.

# data[].attributes.body
Grudzień to czas zaśnieżonych ulic i świątecznych przygotowań. Nie ważne, czy szukamy prezentów bożonarodzeniowych, zapalamy kolejną świecę na Menorze, medytujemy, czy nie celebrujemy niczego, to czas odpoczynku w towarzystwie najbliższych i światło w środku zimy. Wielu z nas w duchu Świąt Bożego Narodzenia łączy jednak jedna kwestia – wiara. Jest to więc dobry czas na zastanowienie się: czemu wierzymy?

Wiara to określona religia lub wyznanie; także przekonanie, że coś jest słuszne, prawdziwe, wartościowe lub że coś się spełni. Przyglądając się aspektowi religijnemu tego słowa, wiara, czy może religia, jest w stanie przybrać wiele różnych form – niektórzy z nas trzymają się wieloletnich tradycji, a inni mają swoje własne rytuały i przekonania. Niektórzy też, zamiast wierzyć w wyższą, pozaziemską siłę, uważają naukę za wytłumaczenie naszego istnienia. Wierzyć można również we własne wartości, swój indywidualnie wykreowany sens życia. Czy tego też nie moglibyśmy nazwać religią?

Odkładając na bok kontekst religijny, możemy mówić o wierze w siebie –

przekonaniu o swoich umiejętnościach, wartości i zdolności osiągania celów. To

pewność siebie, której fundamentem jest pozytywne podejście do własnej osoby oraz przekonanie, że jest się zdolnym do radzenia sobie z wyzwaniami życiowymi. Co ciekawe, relacja wiary-w-siebie i wiary-religii może przyjąć różne postaci – czasem

jedna z nich dominuje, a dla niektórych idą one w parze.

W grudniowym wydaniu Koperinka przyjrzymy się wiarze bliżej – nie tylko

przez pryzmat znanych nam religii. Zastanowimy się nad jej różnymi formami i znaczeniem w życiu człowieka. Zapraszam do lektury.

# data[].attributes.attachment_link.description
Grudzień - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.body
Nie, to nie ja stłukłam wazon. Pies zjadł moją pracę domową. Już wychodzę, będę za 5 minut…

Każdy z nas czasem kłamie. Najczęściej robimy to, aby uniknąć kary czy wydostać się z nieprzyjemnej sytuacji. Zazwyczaj nie mamy złych intencji, nie chcemy skrzywdzić okłamywanego – często wręcz przeciwnie. Dlaczego więc kładziemy tak duży nacisk na nieustanne mówienie prawdy? Czy zawsze zwycięża ona nad fałszem?

Kłamstwa to nie tylko złamane obietnice czy ukryte intencje – to cienie tańczące na krawędziach rzeczywistości. Niezależnie od tego, czy powstają w złym zamiarze, czy też zrodziły się z konieczności lub dobrych intencji, kłamstwa mają moc kształtowania celów, tworzenia sojuszy lub niszczenia zaufania. Potrafią kreować rzeczywistość. W świecie zalanym informacjami odróżnienie prawdy od oszustwa staje się kluczową umiejętnością. Jak poruszać się po sieci fałszu, która ma manipulować naszym postrzeganiem i wpływać na nasze podejmowanie decyzji?

Czasami rzeczy, które obiektywnie moglibyśmy nazywać kłamstwami, nie

są za nie uznawane. Wystarczy przywołać tu wszelakie mity, legendy, opowieści…

W końcu czy nazwiemy treść mitologii prawdą? Nie. Czy to nie znaczy, że jest ona

kłamstwem? Nie do końca. Mamy tendencję do widzenia rzeczy w czarno-białych barwach – albo są jakieś, albo nie są. Okazuje się jednak, że często te stany na siebie nie nachodzą, a nawet, że jeden nie mógłby istnieć bez drugiego – w końcu każde kłamstwo ma w sobie ziarno prawdy.

W tym wydaniu Koperinka przyjrzymy się jak różnorakie kłamstwa, fałsze, i plotki wpływają na nasze życia oraz zastanowimy się chwilę nad tym, gdzie możemy porzucić szacunek do prawdy w imię czegoś lepszego.

Zapraszam do lektury.

# data[].attributes.body
Wyjścia ze znajomymi, wieczorne imprezy. Dobry serial, jeszcze lepszy popcorn. Pieniądze. Miłość. Sława. Człowiek od zawsze poszukuje źródeł szczęścia i satysfakcji - pragnienie doznawania przyjemności jest jednym z fundamentalnych aspektów naszego istnienia. Motywuje nas, ale również ma moc odciągania nas od dalekoterminowych celów, które wymagają poświęcenia. A więc – jak znaleźć balans między przyjemnością a obowiązkiem?

Wieki temu, Arystoteles wprowadził pojęcie tzw. złotego środka – idealnego rozwiązania pośredniego, balansu między niedomiarem a nadmiarem. Chociaż ten koncept nie odwoływał się oryAginalnie do przyjemności i pożądania, bardzo dobrze możemy go przenieść do tego kontekstu. Bez żadnej przyjemności żyjemy, ale nie d o ś w i a d c z a m y życia, jest to jak działanie na autopilocie, robienie, bo trzeba.

W życiu niektórych istnieje jednak skrajność – oddawanie się przyjemności w pełni.

Hedonizm to pogląd uważający przyjemność i rozkosz za najwyższe dobro życia, a zarazem jego cel. Czego chcieć więcej? Kierując się hedonistycznym systemem wartości łatwo jest jednak posunąć się za daleko i w imię przyjemności porzucić wszystko inne. Nasuwa się też inne pytanie – skąd mamy ją czerpać? Myśląc o tym, wielu ludzi postawiłoby na posiadaniu i gromadzeniu dóbr materialnych, co nazywamy hedonizmem materialistycznym. Żyjemy w końcu w świecie, w którym, jak przekonują nas liczne reklamy, szczęście można kupić, a marzenie kosztuje.

Mieć czy być... a czy jedno może istnieć bez drugiego? Dzisiejsze społeczeństwo stawia na materializm do tego stopnia, że widzimy posiadanie jako jedyną formę zdobycia szczęścia – i to właśnie stoi nam na drodze do arystotelejskiej harmonii. Trudno jest znaleźć balans w świecie, w którym każdy pragnie coraz więcej i więcej. Nie oznacza to jednak, że nie powinniśmy próbować.

Nie można zaprzeczyć, że wraz z nadchodzeniem kolejnych pokoleń, zauważamy ogromne zmiany wartości i potrzeb społeczeństwa. To właśnie odróżnia nas, generację Z, od naszych przodków – jak nikt inny dążymy do sukcesu, chcemy posiadać i żyć pełnią życia. A czy jest to zmiana na lepsze? Nad tym, oraz nad wieloma innymi aspektami przyjemności i współ- czesnego hedonizmu zastanowimy się w październikowym wydaniu koperinka.

Zapraszam do lektury.

# data[].attributes.body
Przenieśmy się na chwilę w czasie... Jest końcówka czerwca, atmosfera w szkole niezwykle leniwa – w końcu każdy z niecierpliwością wyczekuje już wakacji. Po lekcjach siedzisz przy stole z najbliższymi, planując ro- dzinny wyjazd.
„To może nad morze?” proponuje matka. A może ojciec, może brat, może ciocia.
„Morze jest nudne, pojedźmy w góry!” odpowiada ktoś inny. No tak, odwieczny konflikt...
Góry czy morze? Te dwa dary natury od wieków fascynują ludzi – inspirują, uspokajają lub ekscytują. Od zawsze ciągnęło nas do piękna przyrody, co stanowi dość niepocieszający kontrast z miejską szarością powiązaną z wrześniowym powrotem do szkoły. Dwa dyskutowane miej- sca stanowią jednak idealny przykład przeciwieństw – w końcu niewiele wspólnego ma zdobywanie szczytów z relaksem na plaży. Prowadzi to do znanego już każdemu rodzinnego konfliktu – które z tych miejsc jest bar- dziej warte odwiedzenia? Wydaje się to dość zabawne, w końcu dlaczego spieramy się mając wspólny cel: wypoczynek? Drobne konflikty tego typu nie są nam jednak obce: kto pozmywa naczynia, jaki smak lodów jest le- pszy, który film zasługuje na nagrodę, najpierw wsypujemy płatki czy na- lewamy mleko...
Wygląda na to, że kłótnie są po prostu w naszej naturze. Podkreśla to naszą różność, w końcu nigdy nie spotkamy dwóch identycznych osób – każdy z nas ma swoje unikatowe zainteresowania, pasje, talenty; wyglą- damy inaczej, mówimy inaczej, jesteśmy inni. Właśnie ta inność pozwala nam być sobą, pozwala na tworzenie c i e k a w y c h znajomości. Co za- bawne, właśnie to sprawia, że jesteśmy tacy sami, łączy nas istota ludzko- ści – pomimo wszystkich naszych różnic, wszyscy jesteśmy tutaj, by choć trochę zmienić świat na lepsze i cieszyć się życiem. Chodzący paradoks.
Patrząc przez ten pryzmat, czy nasz rodzinny, wakacyjny konflikt ma jakiś sens? Na pozór skrajne, góry i morze też nie są od siebie tak różne – oba są częścią otaczającego nas świata, które odwiedzamy w celu oderwania się na trochę od codziennej rzeczywistości. Dlaczego więc się kłócimy? Tak często obie opcje mają wspólny cel, więc czy jest sens roz- mawiać o tym, która jest lepsza, a która gorsza? Czy powinniśmy się w ogóle ograniczać do któregokolwiek z tych określeń? W końcu nasze zdanie jest płynne, cały czas się zmienia, wpływa na nie mnóstwo rzeczy, jest nieustannie kształtowane przez nasze doświadczenia. Dziś wolę po- jechać w góry, a może jutro obudzę się z nagłą potrzebą relaksu na plaży.
Góry oraz morze, ten drobny konflikt, jak i nasze różnice, sprze- czki, podobieństwa i wspólność, to właśnie tematyka wrześniowego wydania Koperinka. Pozwólmy więc sobie jeszcze na moment odpły- nąć myślami do tych miłych, wakacyjnych chwil. Zapraszam do lektury.

# data[].attributes.body
Rzeczywistość. Namacalna, realna, matematyczna, niepodważalna, stała. Nierzeczywistość. Wymyślona, wymarzona, płynna, fantastyczna, niemożliwa. Gdzie pomiędzy nimi leży granica? Jaka jest jej natura? Co się na niej znajduje?
Poza leżącymi gdzieś pomiędzy rzeczywistością a fantastyką snami, przyglądamy się innym sytuacjom, których nie da się jednoznacznie dopasować do jednej z tych kategorii. Rzeczywistość osadzona jest w spektrum, słowo granica staje się subiektywne, zależne, potrzebuje nowej definicji.

W czerwcowym Koperinku proponujemy nowy podział. Rzeczywistość. Wymyślona, wymarzona, płynna, fantastyczna, niemożliwa. Nierzeczywistość. Namacalna, realna, matematyczna, niepodważalna, stała. I my, zagubieni gdzieś pomiędzy nimi. Zapraszam do lektury czerwcowego Koperinka, w którym zachęcamy do zgubienia się pomiędzy tym, co jest, a czego nie ma.

# data[].attributes.body
Ciało fascynuje ludzi od lat. Przyglądają mu się artyści, rzeźbiarze, malarze, szukając w nim ideału lub epatując jego brzydotą. Dbają o nie sportowcy, kształtują je kulturyści. Przykuwa naszą uwagę na reklamach, wybiegach i konkursach piękności. Skąd płynie ta obsesja? Jest związana z naszą seksualnością i biologią czy może czujemy, że ciało jest zwierciadłem umysłu?
W majowym Koperinku zastanawiamy się nad tym, jaka jest nasza relacja z ciałem. Rozważamy, w jakim stopniu jest połączone z umysłem, a w jakim od niego odseparowane. Próbujemy odpowiedzieć na pytanie, czy kiedyś możliwe będzie istnienie jednego bez drugiego. Podziwiamy jego możliwości i zwracamy uwagę na ograniczenia. Jednym słowem, pozwalamy sobie na zachwyt i krytykę, mierząc się od stóp do głów. Zapraszam do lektury.

# data[].attributes.attachment_link.description
koperink 05 2023 - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.body
Kiedyś to było... powtarzają dziadkowie, rodzice i ciotki. Chętnie dzielą się hi- storiami swojej młodości, szczególnie wtedy, kiedy nikt nie prosił o ich opowie- dzenie. My, ludzie, mamy w sobie jakąś wrodzoną potrzebę wspominania przeszłości. Przyglądamy się jej z pewną nostalgią i melancholią, ale często też z poczuciem „dobrze, że teraz jest lepiej”. Zatrzymana w czasie historia, fakty i dawne światy rozmywają się jak przydrożne drzewa oglądane z okna pociągu zmian.

W kwietniowym Koperinku przyglądamy się procesowi zmian, ewolu- cji historii. Staramy się uchwycić nieustanny proces zarówno w całości, jego naturze, jak i postępujących stopklatkach. Pokazujemy, że to my decydujemy, dokąd zajdziemy. Zapraszamy do niesamowitej podróży w czasie, w której liczy się droga, a nie ostateczny cel.

# data[].attributes.attachment_link.description
Koperink 04 2023 - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.body
Luty 2023

Czarno na białym, czyli bez udawania, bez kręcenia, bez owijania w baweł- nę. W lutowym wydaniu przyglądamy się światu oraz samym sobie, próbując dostrzec i nazwać to, co niezauważone, zdemaskować tendencje, które przez lata umykały naszej uwadze, oddać hołd tym, którzy przez lata pozostawa- li w cieniu. Czerń i biel budzą też jednak negatywne skojarzenia – łączymy je z upraszczaniem, szufladkowaniem, rozgraniczaniem i przypasowaniem do jednej z dwóch kategorii, a przecież tak nie musi być.

Marzec 2023

W marcowym wydaniu spoglądamy na DRUGĄ POŁOWĘ DZIEJÓW – tę zapomnianą, pomijaną i często traktowaną z przymrużeniem oka, czyli Kobie- tę. Wiosna to czas odrodzenia, zmartwychwstania natury i moment, w którym cykl życia rozpoczyna się na nowo. Trudno jednak podążać naprzód, kiedy my kobiety nie wiemy, jakie są nasze korzenie. Warto zatem zatrzymać się, aby poznać dzieje i życiorysy tych przedstawicielek naszego świata, które przez wieki stały w cieniu mężczyzn.

# data[].attributes.attachment_link.description
Koperink 02/03 2023 - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.body
Styczeń 2023

W styczniowym "Koperinku" zapraszamy czytelników do poznawania MÓZGU, czyli najbardziej niezwykłego komputera świata.
Sprowadzenie mózgu do przewidywalnego w działaniu komputera wydaje się nieuprawnione – "gdzie nasza wyjątkowość, indywidualność" - oburza się wielu. Jednakże, w obliczu postępu naukowego i technologicznego, gdy wiemy już, że możemy wpływać na myśli za pomocą elektroniki czy chemii, utrata kontroli nad mózgiem jest czymś wysoce prawdopodobnym. Kim więc jestem, skoro zależę od substancji i impulsów, na które można wpływać? Czym jest moje “centrum dowodzenia”, jedynie kolejnym organem?

# data[].attributes.attachment_link.description
Koperink 01 2023 - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.body
Grudzień 2022

To z kamienia zbudowana jest ziemska skorupa, to po kamieniu chodzimy, to pod kamieniem znajdujemy schronienie przed deszczem, to z kamienia budujemy i to on, po odpowiednim oszlifowaniu, staje się najbardziej wartościowy. Dlatego tylko wśród jego szarości i blasków możemy poczuć zarazem zachwyt, jak i przytłoczenie potęgą świata.
Niepozorne skalne odłamki przebiły się nawet do naszego języka, sprawiając, że mówimy kamieniem. Jednakże w tych wyobrażeniach jest zawsze twardy, zimny, toporny, ciężki i niewzruszony, a dopiero kiedy spadnie z serca możemy rozkwitać na nowo.

Myślę, że przez lata zapomnieliśmy, jak wiele zawdzięczamy kamieniom. Sprowadziliśmy je do roli tła, które jest tak oczywiste, że nas nie wzrusza, gardzimy nim. Wrażliwość w kontaktach z otaczającym nas światem każe nam jednak przyjrzeć się naszym towarzyszom nieco bliżej w tym wydaniu Koperinka. Czas na powrót do podstaw. Nadszedł czas na kamienie.

# data[].attributes.attachment_link.description
Koperink 12 2022 - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.body
Listopad 2022

Jedzenie to najbardziej podstawowy, nieunikniony, nieskończony, ale też skomplikowany, budzący kontrowersje i różniący ludzi temat. Różnimy się sposobem, w jaki do jedzenia podchodzimy. Dla zafascynowanych swoimi badaniami naukowców jedzenie jest polem do eksperymentów lub… kariery. Dla innych jedzenie może stać się okrutną obsesją. Również podejście do spożywania posiłków w świecie jest zróżnicowane – od cichego celebrowania niewielkiej porcji ryżu, do hamburgera złapanego w biegu.
W listopadowym Koperinku przyjmujemy wyzwanie opisania tego zagadnienia, przyglądając mu się z wielu osobistych, jak i obiektywnych perspektyw. Wszystkim czytelnikom życzę owocnej lektury i nowego spojrzenia na codzienność, do której przywykliśmy.

# data[].attributes.attachment_link.description
Koperink 11 2022 - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.body
Październik 2022

Czemu ludzi ciągnie do zabronionych tematów? Czemu seriale czy podcasty kryminalne cieszą się takim powodzeniem? Czy to ten sam ciekawski instynkt, który kazał nam wychynąć z jaskini? A może wszyscy mamy w sobie pierwiastek zła, który ekscytuje się, słysząc o czarnych sprawach?
Dlaczego nie możemy sobie ufać? Dlaczego nie jesteśmy otwarci? Dlaczego nadal czynimy zło?
Skrywamy to, kim naprawdę jesteśmy pod maską – właściwie czego? Czy wstydzimy się naszych czynów? Czy przyznajemy przed sobą, że jesteśmy źli i nie możemy pokazywać tego reszcie społeczeństwa?
Zapraszamy do lektury październikowego wydania Koperinka, w którym na jaw wychodzą nasze najgłębsze obawy.

# data[].attributes.attachment_link.description
Koperink 10 2022 - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.body
Wrzesień 2022

Wrześniowy Koperink umożliwia nam powrót do antyku i przyjrzenie mu się na nowo.
Antyk to jeden z najdłuższych okresów w dziejach kultury, to z niego pochodzi nasze rozumienia piękna, dobra i prawdy. Choć kolejne pokolenia starają się na nowo zdefiniować świat, ciągle wracamy do źródeł naszej kultury, właśnie w antyku odnajdując filozoficzny i egzystencjalny sens istnienia.
Zapraszamy do krytycznej rewizji dorobku kulturowego ludzkości podczas lektury tego wydania Koperinka.

# data[].attributes.attachment_link.description
Koperink 09 2022 - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.body
Czerwiec 2022

Czerwcowy Koperink, ostatni w tym roku szkolnym, wychodzi pod hasłem PRZEZ PRYZMAT, co zrozumieć możemy także – „z przymrużeniem oka”. Potraktujmy
go zatem z należytym dystansem.

W wakacje 2022 roku życzymy Wam swobody, wolności oraz odwagi. Pozwólcie sobie na zmianę perspektywy, poglądów czy rutyny. Pozwólcie sobie czuć i przeżywać życie. Akceptujcie siebie takimi, jakimi jesteście. Otwórzcie się na ludzi – tych, których znacie oraz dopiero poznanych – i spędzajcie czas RAZEM.

Mamy nadzieję, że czerwcowy Koperink pozwoli Wam na płynne wejście w początek wakacji.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Share your FlipBook

Share on your Social Networks :

# data[].attributes.attachment_link.description
koperink_2022_06 - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.body
Maj 2022

W majowym wydaniu Koperinka wyruszamy w niepowtarzalną podróż przez… PUSTYNIĘ. Bezkres, nieskończone równiny, zapierające dech w piersiach widoki, ogrom świata…, ale też: piach, brak wody, niebezpieczeństwo, warunki niesprzyjające życiu. Im więcej o niej myślimy, pusta przestrzeń okazuje się być czymś nieoczywistym – niewyczerpanym źródłem tematów, historii, przeżyć. Sięgamy coraz głębiej i głębiej, znajdując: zaskakujące, nowe, obce. Do zainspirowanej pustynią lektury odsyłamy Was w majowym Koperinku.

# data[].attributes.attachment_link.description
koperink_2022_05 - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.body
Styczeń 2022

Przez styczniowe wydanie „Koperinka” prowadzi nas ORIENT EXPRESS, ukazując w różnorodny sposób odległe zakątki świata. Naturellement - jak to powiedziałby Herkules Poirot - patronem miesiąca została Agatha Christie – wspaniała brytyjska autorka o umyśle pełnym tajemnic.

Bon voyage! Styczniowy numer „Koperinka” zaprasza do pełnej przenikliwości lektury.

# data[].attributes.attachment_link.description
koperink_2022_01 - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.body
Wiosna kojarzy nam się z przebudzeniem natury, zielenią, powrotem do spacerów po pobliskim parku. Obserwując kilkudniowy „maraton czystego nieba”, zdajemy się od razu nabierać więcej siły do codziennego życia. Nawet jeśli pojawiają się zaskakujące zaburzenia, w postaci dziwnie zimowych, śnieżnych dni, czujemy zmieniającą się aurę. Wiosna to odrodzenie, nowy początek, czas na zapomnienie oraz postawienie kolejnych celów. Pełni energii i motywacji możemy mierzyć wysoko, pokonywać limity, celować POZA HORYZONT. Zapraszam do lektury kwietniowego wydania Koperinka.

redaktor naczelna,
Michalina Pawelczyk

# data[].attributes.attachment_link.description
koperink_2022_04 - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.body
Marzec 2022

Po feriach, wchodząc w nowy semestr, znajdujemy się w nieokreślonej fazie przesilenia, niepewności i zmian. Myśląc o wczorajszych mrozach oraz nadchodzącej odwilży, wciąż nie jesteśmy pewni, co przyniesie jutro. Obawiając się nieznanego, szukamy schronienia i poczucia bezpieczeństwa w sobie, w naszych bliskich. Czasem jednak, aby żyć i przeżyć, trzeba zrobić następny krok… Redaktorzy Koperinka zabiorą Was za MURY - granice, podziały i bariery.

# data[].attributes.attachment_link.description
koperink_2022_02_03 - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.body
Grudzień 2021

Grudniowe wydanie „Koperinka” oczarowała MAGIA PIENIĘDZY, a przez cały numer będzie nas prowadzić wielki realista XVIII wieku - Honoré de Balzac. Mamy dla Was również przygotowany specjalny podarunek świąteczny - miniwywiad z naszymi nauczycielami!

Marry Xma$. Grudniowe wydanie zaprasza do olśniewającej lektury.

# data[].attributes.attachment_link.description
koperink_2021_12 - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.body
Listopad 2021

Na całokształt listopadowego numeru wpłynęła starożytna myśl Heraklita - PANTA RHEI. Po stronach gazetki krąży woda, inspirując kolejne słowa. Patronem wydania został Herman Melville, powieściopisarz związany z morzem, którego nazwisko wróciło do czytelniczego obiegu za sprawą wznowionego przez rynek księgarski „Moby Dicka”.

Listopadowy „Koperink” zaprasza do porywająco płynnej lektury.

# data[].attributes.attachment_link.description
koperink_2021_11 - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.body
Październik 2021

Na październikowy numer natarł WSZECHŚWIAT wraz z całym ogromem swoich możliwości, zarówno tych mogących prowadzić do świetlanej przyszłości, jak i do wielkich tragedii. A całemu wydaniu patronuje Stanisław Lem…

The sky is NOT the limit. Październikowy „Koperink” zaprasza do wielowymiarowej lektury.

# data[].attributes.attachment_link.description
koperink_2021_10 - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.body
Wrzesień 2021

Wreszcie nadszedł czas na pierwsze wydanie „koperinka” w nowym roku szkolnym! Tym numerem zawładnął PRĄD i jego wszelkie możliwe interpretacje. Jest naprawdę elektryzująco…

A Wy wolicie podążać z prądem czy pod prąd?

Wrześniowe wydanie zaprasza do wstrząsającej lektury.

# data[].attributes.attachment_link.description
koperink_2021_09 - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.attachment_link.description
koperink 2021_04 - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.attachment_link.description
koperink_2021_03 - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.attachment_link.description
koperink_2021_01-02 - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.body
Śniegu nie ma i zapewne nie będzie, ale jest grudniowy koper ink!

Serdecznie zapraszamy do lektury i życzymy wesołych, wspaniałych, pełnych wrażeń Świąt Bożego Narodzenia oraz szczęśliwego Nowego Roku.
🎅🏻🎄🎁🎉🎆

Redakcja

PS
Napiszcie w komentarzu jak Wam się podoba nowa forma gazetki w postaci flipbook'a (dostępna tylko na komputerach)!

# data[].attributes.attachment_link.description
koperink_2020_12 - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.attachment_link.description
koperink_2020_11 - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.attachment_link.description
koperink_2020_09-10 - a booklet powered by Fleepit.

# data[].attributes.body
Wyjścia ze znajomymi, wieczorne imprezy. Dobry serial, jeszcze lepszy pop- corn. Pieniądze. Miłość. Sława. Człowiek od zawsze poszukuje źródeł szczęścia i satysfakcji – pragnienie doznawania przyjemności jest jednym

z fundamentalnych aspektów naszego istnienia. Motywuje nas, ale również ma moc odciągania nas od dalekoterminowych celów, które wymagają poświęcenia. A więc – jak znaleźć balans między przyjemnością

a obowiązkiem?

Wieki temu, Arystoteles wprowadził pojęcie tzw. złotego środka – idealnego rozwiązania pośredniego, balansu między niedomiarem a nadmiarem. Chociaż ten koncept nie odwoływał się oryginalnie do przyjemności i pożądania, bardzo dobrze możemy go przenieść do tego kontekstu. Bez żadnej przyjemności żyjemy, ale nie d o ś w i a d c z a m y życia, jest to jak działanie na autopilocie, robienie, bo trzeba.

W życiu niektórych istnieje jednak skrajność – oddawanie się przyjemności w pełni.

Hedonizm to pogląd uważający przyjemność i rozkosz za najwyższe dobro życia, a zarazem jego cel. Czego chcieć więcej? Kierując się hedonistycznym systemem wartości łatwo jest jednak posunąć się za daleko

i w imię przyjemności porzucić wszystko inne. Nasuwa się też inne pytanie – skąd mamy ją czerpać? Myśląc o tym, wielu ludzi postawiłoby na posiadaniu

i gromadze- niu dóbr materialnych, co nazywamy hedonizmem materialistycznym. Żyjemy w końcu w świecie, w którym, jak przekonują nas liczne reklamy, szczęście można kupić,

a marzenie kosztuje.

Mieć czy być... a czy jedno może istnieć bez drugiego? Dzisiejsze spo- łeczeństwo stawia na materializm do tego stopnia, że widzimy posiadanie jako jedyną formę zdobycia szczęścia – i to właśnie stoi nam na drodze do arysto- telejskiej harmonii. Trudno jest znaleźć balans w świecie, w którym każdy pra- gnie coraz więcej i więcej. Nie oznacza to jednak, że nie powinniśmy próbować.

Nie można zaprzeczyć, że wraz

z nadchodzeniem kolejnych pokoleń, zauważamy ogromne zmiany wartości

i potrzeb społeczeństwa. To właśnie odróżnia nas, generację Z, od naszych przodków – jak nikt inny dą- żymy do sukcesu, chcemy posiadać i żyć pełnią życia. A czy jest to zmiana na lepsze? Nad tym, oraz nad wieloma innymi aspektami przyjemności i współ- czesnego hedonizmu zastanowimy się

w październikowym wydaniu koperinka.

Zapraszam do lektury.

# data[].attributes.body
Wyjścia ze znajomymi, wieczorne imprezy. Dobry serial, jeszcze lepszy pop- corn. Pieniądze. Miłość. Sława. Człowiek od zawsze poszukuje źródeł szczęścia i satysfakcji – pragnienie doznawania przyjemności jest jednym

z funda- mentalnych aspektów naszego istnienia. Motywuje nas, ale również ma moc odciągania nas od dalekoterminowych celów, które wymagają poświęcenia. A więc – jak znaleźć balans między przyjemnością

a obowiązkiem?

Wieki temu, Arystoteles wprowadził pojęcie tzw. złotego środka – idealnego rozwiązania pośredniego, balansu między niedomiarem a nadmiarem. Chociaż ten koncept nie odwoływał się oryginalnie do przyjemności i pożądania, bardzo dobrze możemy go przenieść do tego kontekstu. Bez żadnej przyjemności żyjemy, ale nie d o ś w i a d c z a m y życia, jest to jak działanie na autopilocie, robienie, bo trzeba.

W życiu niektórych istnieje jednak skrajność – oddawanie się przyjem- ności w pełni.

Hedonizm to pogląd uważający przyjemność i rozkosz za najwyższe dobro życia, a zarazem jego cel. Czego chcieć więcej? Kierując się hedonistycz- nym systemem wartości łatwo jest jednak posunąć się za daleko i w imię przy- jemności porzucić wszystko inne. Nasuwa się też inne pytanie – skąd mamy ją czerpać? Myśląc o tym, wielu ludzi postawiłoby na posiadaniu

i gromadze- niu dóbr materialnych, co nazywamy hedonizmem materialistycznym. Żyjemy w końcu

w świecie, w którym, jak przekonują nas liczne reklamy, szczęście można kupić,

a marzenie kosztuje.

Mieć czy być... a czy jedno może istnieć bez drugiego? Dzisiejsze spo- łeczeństwo stawia na materializm do tego stopnia, że widzimy posiadanie jako jedyną formę zdobycia szczęścia – i to właśnie stoi nam na drodze do arysto- telejskiej harmonii. Trudno jest znaleźć balans w świecie, w którym każdy pra- gnie coraz więcej i więcej. Nie oznacza to jednak, że nie powinniśmy próbować.

Nie można zaprzeczyć, że wraz

z nadchodzeniem kolejnych po- koleń, zauważamy ogromne zmiany wartości

i potrzeb społeczeństwa. To właśnie odróżnia nas, generację Z, od naszych przodków – jak nikt inny dą- żymy do sukcesu, chcemy posiadać i żyć pełnią życia. A czy jest to zmiana na lepsze? Nad tym, oraz nad wieloma innymi aspektami przyjemności i współ- czesnego hedonizmu zastanowimy się

w październikowym wydaniu koperinka.

Zapraszam do lektury.

# data[].attributes.body
Wyjścia ze znajomymi, wieczorne imprezy. Dobry serial, jeszcze lepszy popcorn. Pieniądze. Miłość. Sława. Człowiek od zawsze poszukuje źródeł szczę- ścia i satysfakcji – pragnienie doznawania przyjemności jest jednym z funda- mentalnych aspektów naszego istnienia. Motywuje nas, ale również ma moc odciągania nas od dalekoterminowych celów, które wymagają poświęcenia. A więc – jak znaleźć balans między przyjemnością a obowiązkiem?

Wieki temu, Arystoteles wprowadził pojęcie tzw. złotego środka – idealnego rozwiązania pośredniego, balansu między niedomiarem a nadmiarem. Chociaż ten koncept nie odwoływał się oryginalnie do przyjemności i pożądania, bardzo dobrze możemy go przenieść do tego kontekstu. Bez żadnej przyjemności żyjemy, ale nie d o ś w i a d c z a m y życia, jest to jak działanie na autopilocie, robienie, bo trzeba.

W życiu niektórych istnieje jednak skrajność – oddawanie się przyjem- ności w pełni.

Hedonizm to pogląd uważający przyjemność i rozkosz za najwyższe dobro życia, a zarazem jego cel. Czego chcieć więcej? Kierując się hedonistycz- nym systemem wartości łatwo jest jednak posunąć się za daleko i w imię przy- jemności porzucić wszystko inne. Nasuwa się też inne pytanie – skąd mamy ją czerpać? Myśląc o tym, wielu ludzi postawiłoby na posiadaniu i gromadzeniu dóbr materialnych, co nazywamy hedonizmem materialistycznym. Żyjemy

w końcu w świecie, w którym, jak przekonują nas liczne reklamy, szczęście można kupić, a marzenie kosztuje.

Mieć czy być... a czy jedno może istnieć bez drugiego? Dzisiejsze społeczeństwo stawia na materializm do tego stopnia, że widzimy posiadanie jako jedyną formę zdobycia szczęścia – i to właśnie stoi nam na drodze do arysto- telejskiej harmonii. Trudno jest znaleźć balans w świecie,

w którym każdy pragnie coraz więcej i więcej. Nie oznacza to jednak, że nie powinniśmy próbować.

Nie można zaprzeczyć, że wraz z nadchodzeniem kolejnych pokoleń, zauważamy ogromne zmiany wartości i potrzeb społeczeństwa. To właśnie odróżnia nas, generację Z, od naszych przodków – jak nikt inny dążymy do sukcesu, chcemy posiadać i żyć pełnią życia. A czy jest to zmiana na lepsze? Nad tym, oraz nad wieloma innymi aspektami przyjemności

i współczesnego hedonizmu zastanowimy się

w październikowym wydaniu koperinka.

Zapraszam do lektury.