# data[].attributes.headline
Γεώργιος Βιζυηνός, Αι συνέπειαι της Παλαιάς Ιστορίας

# data[].attributes.subject
Γεώργιος Βιζυηνός, Αι συνέπειαι της Παλαιάς Ιστορίας

# data[].attributes.headline
Γεώργιος Βιζυηνός, Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως

# data[].attributes.subject
Γεώργιος Βιζυηνός, Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως

# data[].attributes.attachment_link.title
Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού - Βιζυηνός Γεώργιος - Vizyinos

# data[].attributes.headline
Κώστας
Καβανόζης, Με τι αναμετριούνται οι συγγραφείς

# data[].attributes.subject
Κώστας
Καβανόζης, Με τι αναμετριούνται οι συγγραφείς

# data[].attributes.attachment_link.title
ERNESTO SABATO - ΑΒΑΔΔΩΝ Ο ΕΞΟΛΟ  ΘΡΕΥΤΗΣ

# data[].attributes.headline
Κείμενο του Χρήστου Μιχαηλίδη από την Ελευθεροτυπία της 1/4/2005 

# data[].attributes.subject
Κείμενο του Χρήστου Μιχαηλίδη από την Ελευθεροτυπία της 1/4/2005 

# data[].attributes.body
Γάζα: Ο Τζαμίλ Ασουάν έιναι μόλις 43 ετών. Φαίνεται πολύ μεγαλύτερος. Και νιώθει, όπως μου λέει, πεθαμένος. Έχει πέντε χρόνια που εργάζεται οικειοθελώς στο Ανατολικό Κοιμητήριο Μαρτύρων στη Γάζα. Εκεί έχουν ταφεί τα τελευταία χρόνια εκατοντάδες θύματα των λεγόμενων χειρουργικών επιθέσεων που πραγματοποίησαν οι Ισραηλινοί εναντίον επιλεγμένων «τρομοκρατικών στόχων». Περισσότερα από 500 μικρά παιδιά, κάτω των 10 ετών, σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια τέτοιων επιθέσεων. Ο Τζαμίλ τα έθαψε όλα. «Και γι’ αυτό, μέσα στα τελευταία αυτά χρόνια, γέρασα τόσο. Άσπρισαν τα μαλλιά μου από τη μια μέρα στην άλλη, γέμισε ρυτίδες το πρόσωπό μου, κάθε κύτταρο ομορφιάς που είχα μέσα μου καταστράφηκε». (…)
 Ώστε εδώ, λέω μέσα μου καθώς περιφέρομαι στους τάφους, εκτυλίσσονταν οι σπαρακτικές σκηνές που βλέπαμε στις τηλεοράσεις μας, κάθε που έθαβαν τα αθώα θύματα αυτού του παράλογου πολέμου; Ο Τζαμίλ με ξεναγεί σε κάθε μνήμα. Εδώ, λέει, ο Γιανάν, 25 χρονών φοιτητής, σκοτώθηκε από ρουκέτα, ενώ επέστρεφε μέρα-μεσημέρι στο σπίτι του. Εδώ, ένα κορίτσι 3 μηνών, που δεν πρόλαβαν να του δώσουν καν όνομα. «Την έθαψα και όταν έφυγαν οι συγγενείς της, την ξέθαψα, την κράτησα στην αγκαλιά μου, της έπλυνα το πρόσωπο και έκλαιγα όλη νύχτα».

Μου ζήτησε να σας κάνω πεζό ή ποίημα κι εγώ στέκομαι μπροστά σας βουβή και σας κοιτώ. Κι οι λέξεις αδυνατούν να αρθρωθούν. Οι λέξεις κομπιάζουν. Μένουν εκεί στο λαρύγγι και βγαίνουν σε λυγμό και παράπονο.

Παιδιά του πολέμου της Γάζας, είστε εδώ μπροστά μου, άψυχα σώματα.

                                                  Αρετή Κάρκου

 [Άσκηση-δοκιμή στο μάθημα του Κώστα Καβανόζη, 5/12/2015, Αθήνα]

# data[].attributes.headline
Τζέιμς Τζόυς, Οδυσσέας, 1922

# data[].attributes.subject
Τζέιμς Τζόυς, Οδυσσέας, 1922

# data[].attributes.body
Τα χείλια του χείλισαν και στομάτισαν άσαρκα αέρινα χείλια: στόμα στη μήτρα της. Μνμαα, μνήμα όλο μήτρα. Το στόμα του έγινε καλούπι βγάζοντας ανείπωτη ανάσα: οοεεεααααα: βρυχηθμός καταρράκτη πλανητών, σφαιρικών, φλεγόμενων, που βρυχώνται εραπεραπεραπεραπεραπέρα

Τα χείλη του τη φίλησαν στο στόμα. Ένα μήνυμα στη μήτρα της ήταν. Το στόμα του κόλλησε στο στόμα της κι η ανάσα του τη γέμισε.

Αρετή Κάρκου

[Από τον μοντερνισμό στον ρεαλισμό: άσκηση-δοκιμή στο μάθημα του Κώστα Καβανόζη, 5/12/2015, Αθήνα]