# data[].attributes.attachment_link.title
51K views · 1.3K reactions | Από το "Η Άρια δεν θα μπορέσει ποτέ να δέσει τα κορδόνια της στις 3 ξένες γλώσσες". Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο για μια οικογένεια που αντιμετωπίζει το φάσμα του αυτισμού με σοβαρότητα, ψυχραιμία και αγάπη. Απόσπασμα από το επεισόδιο με τον @papanikolaou_dim στο The Sixers Podcast στο YouTube. #thesixerspodcast #krs #welcometokrs #au | KRS Financial

# data[].attributes.attachment_link.description
Από το "Η Άρια δεν θα μπορέσει ποτέ να δέσει τα κορδόνια της στις 3 ξένες γλώσσες". Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο για μια οικογένεια που αντιμετωπίζει το φάσμα του αυτισμού με σοβαρότητα, ψυχραιμία και...

# data[].attributes.headline
ΠΡΟΙΣΚΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ ΕΛΕΟΝΟΡΑ, U241N0861

# data[].attributes.subject
ΠΡΟΙΣΚΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ ΕΛΕΟΝΟΡΑ, U241N0861

# data[].attributes.attachment_link.title
30K views · 257 reactions | Via: @ashahaidelhi #αυτισμος #δεπυ #ψυχολογια #ψυχολογος #διαφορα | Kentro Dikepsy

# data[].attributes.attachment_link.description
Via: @ashahaidelhi #αυτισμος #δεπυ #ψυχολογια #ψυχολογος #διαφορα.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Λίνα Παπαδόδημα

# data[].attributes.attachment_link.title
Η ακάλεστη σιωπή του αυτισμού...

# data[].attributes.attachment_link.description
Σκέφτομαι τη σιωπή του αυτισμού... είναι κι ο επίτιμος μήνας του... Aυτή την ακαλεστη σιωπη που σου σφραγίζει την ψυχή... που σε διαλύει... που δεν ξέρεις πώς να τη διαχειριστείς. Κατάλοιπο στις επώδυνες μνήμες μου η σιωπή... σφράγισε εκκωφαντικά τον αυτισμό του παιδιού μου, ίσως γι′ αυτό κι εγώ να…

# data[].attributes.headline
"Όταν βρισκόμουν στο Fukui, στην βαθιά επαρχία της Ιαπωνίας, είχα ένα φιλαράκι με το όνομα Steve (φαινόμαστε στην φωτογραφία σε μια izakaya (παραδοσιακό ταβερνείο) στην παλιά μου γειτονιά, αλλά τον έχω κρύψει γιατί είναι ντροπαλός!). Η μητέρα του ήταν Γιαπωνέζα και ο πατέρας του Ουαλός που, τρελά ερωτευμένος με το Fukui, αγόρασε σπίτι και έζησε εκεί για τριάντα χρόνια. Ο Steve δεν έφυγε ποτέ από το πατρικό του και πολλές φορές τον επισκεπτόμουν για καφέ και κουβέντα. Μου άρεσε το παμπάλαιο εκείνο σπίτι, ο μικρός του κήπος και η καλόκαρδη, ζεστή φιλοξενία του Steve και της γυναίκας του.Η ιστορία αρχίζει μια Κυριακή του Μάρτη, όπου ήμουν στις μαύρες μου. Ήθελα να μιλήσω με κάποιον και του έστειλα μήνυμα. "Κερνάς παρέα;" "Έλα" απάντησε. "Θα σου γνωρίσω και κάποιον". Ήμουν εκεί σε δέκα λεπτά - ο Steve είχε ήδη φτιάξει τσάι και το έπινε ατάραχα κάτω από την μεγάλη ομπρέλα του κήπου λες και ήταν μοναχός ζεν. Όταν έκατσα, χαμογέλασε ατενίζοντας θυμόσοφα τον ορίζοντα και άρχισε να μου μιλάει αργά, με την χαρακτηριστική προφορά των Ουαλών του Cardiff."Ήμουν 10 χρονών όταν έμεινα για πρώτη φορά μόνος μου στο σπίτι. Είχα φύγει νωρίς απ’ το σχολείο και η μητέρα μου θα ερχόταν σε μια - δυο ώρες απ’ την δουλειά. Προφανώς και ήμουν χαρούμενος: ήμουν μεγάλο παιδί πλέον, είχα όλο το σπίτι στην διάθεσή μου για δυο ώρες και το πρώτο πράγμα που ήθελα να κάνω ήταν να παίξω όσο Nintendo μπορούσα στο δωμάτιό μου. Βούτηξα μια φέτα ψωμί με μαρμελάδα και ανέβηκα στον πάνω όροφο, εκεί” είπε και μου έδειξε το παράθυρο ακριβώς πάνω από την ομπρέλα του κήπου.“Πριν προλάβω να αρχίσω το παιχνίδι, άκουσα έναν περίεργο θόρυβο από κάτω. Άνοιξα το παράθυρο και τότε το είδα: ένα τεράστιο πλάσμα με μακριά μαλλιά, να στέκεται στα τέσσερα σαν ζώο και να τρώει το χώμα από τα παρτέρια! Όταν δε συνειδητοποίησα ότι η τρομαχτική εκείνη φιγούρα ήταν ένας άντρας, ούρλιαξα από τον τρόμο μου. Η κραυγή μου δεν έδειξε να τον ενοχλεί - συνέχισε να τρώει το χώμα βγάζοντας ήχους σαν γουρούνι στην λάσπη.“Όταν βρήκα το κουράγιο να κουνήσω τα πόδια μου, τηλεφώνησα αμέσως στην αστυνομία και κρύφτηκα μέσα στην ντουλάπα του υπνοδωματίου. Σε λίγα λεπτά που μου φάνηκαν αιώνας, φάνηκαν στην είσοδο του κήπου δύο αστυνομικοί με ποδήλατα. “Εϊ, τι κάνεις εκεί;” φώναξε ο ένας στον βρόμικο άντρα που δεν του έδωσε σημασία. Ο άλλος αστυνόμος, που ήταν και πιο γομαράτος, μπήκε θαρραλέα στον κήπο και πλησίασε τον άντρα. “Βγες έξω και έλα μαζί μας!” του είπε επιτακτικά. Ο άντρας σήκωσε το κεφάλι του για πρώτη φορά και τον είδα σε όλη του την φρίκη. Τα μαλλιά του έκρυβαν τα μάτια του και ένα στρώμα λάσπης είχε πασαλείψει το τρομακτικό πρόσωπό του. Όταν σηκώθηκε όρθιος, οι αστυνομικοί τα χρειάστηκαν - ήταν πραγματικά πανύψηλος, με τετράγωνες πλάτες και μυώδη μπράτσα. Κάλεσαν αμέσως ενισχύσεις και δέκα ακόμη αστυφύλακες ήρθαν σε λίγα λεπτά: ακόμη και εκείνοι όμως δεν ήταν δυνατόν να ακινητοποιήσουν τον άντρα, ο οποίος αγρίεψε και με μια σπρωξιά πέταξε τον πρώτο αστυνόμο που βρέθηκε μπροστά του. Με τα πολλά, κατάφεραν να του φορέσουν χειροπέδες και έφυγαν προς το τμήμα.“Την επόμενη ημέρα, δύο αστυνομικοί έφεραν τα νέα. Μας πληροφόρησαν ότι ο άντρας λέγεται Jiro, έχει μια πολύ βαριά μορφή αυτισμού και στην πραγματικότητα ζούσε κάποτε στο σπίτι μας με την γριά μητέρα του πριν το αγοράσει ο πατέρας μου. Όταν εκείνη πέθανε, ο Jiro δεν μπορούσε να αυτοεξυπηρετηθεί και έκτοτε ζούσε σε κάποιο ψυχιατρικό νοσοκομείο. Είχε καταφέρει να το σκάσει μια εβδομάδα πριν και ήρθε με τα πόδια στο μοναδικό μέρος που ήξερε - στο παλιό του σπίτι, εκεί που ζούσε με την μάνα του.“Η τρομάρα μου δεν είχε περάσει και για πολλούς μήνες ονειρευόμουν τον τεράστιο άντρα να με κυνηγάει με το στόμα του γεμάτο χώματα και ακαθαρσίες. Το όνομα Jiro ήταν για μένα η προσωποποίηση του κακού, του μπαμπούλα. Δεν αισθανόμουν άνετα όταν έβλεπα κάποιον μεγαλόσωμο άντρα, αλλά όλα άλλαξαν δύο μήνες πριν.“Καθόμουν ακριβώς σε αυτή τη θέση όταν παρατήρησα κάποιον να με κοιτάει στα μάτια, έξω από την είσοδο του κήπου. Του κούνησα το κεφάλι χαιρετώντας τον αλλά εκείνος συνέχισε να με κοιτάει ατάραχος, με άδειο βλέμμα. Τότε ήταν που συνειδητοποίησα ότι εκείνος ο άντρας ήταν ο Jiro, ο εφιάλτης των παιδικών μου χρόνων! Τα μαλλιά του ήταν πλέον γκρίζα αλλά η μορφή του, το ύψος του, ήταν απαράλλαχτα: ήταν αδιαμφισβήτητα ο Jiro και φαίνεται ότι το είχε ξανασκάσει από το νοσοκομείο. Συγκράτησα τον πανικό μου και σκέφτηκα ότι είμαι περισσότερο ψύχραιμος απ’ όταν ήμουν ένα δεκάχρονο παιδί. “Γεια σου, Jiro! Θες να έρθεις στον κήπο;” του φώναξα. Εκείνος δε σάλεψε. Σκέφτηκα συγκινημένος ότι αν και είχαν περάσει πάνω από είκοσι χρόνια, το μόνο που υπήρχε στο παιδικό μυαλό του ήταν η παλιά του ζωή. “Μήπως θέλεις να έρθεις μέσα στο σπίτι;” τον ρώτησα μαλακότερα. Ο Jiro κοίταξε τον ουρανό και έβγαλε ένα εκρηκτικό άναρθρο γέλιο, σαν πολεμική ιαχή. Πέρασε την εξώπορτα με μεγάλες δρασκελιές και μπήκε στο σπίτι με το πρόσωπό του γεμάτο φως - η θαλπωρή της μητέρας του ήταν εκεί, μπροστά του, και την ζούσε ξανά. Έκατσε κατευθείαν στον καναπέ μπροστά στην τηλεόραση και έβαλε το κανάλι με παιδικά. Έμπηξα τα κλάματα.“Τον άφησα μόνο του για κάποια ώρα και μετά τηλεφώνησα στο νοσοκομείο. Ένα ασθενοφόρο ήρθε σε 10 λεπτά και μετά από πολλά κλάματα και φωνές, ο Jiro ακολούθησε τους νοσηλευτές. Την επόμενη μέρα, τους πήρα πάλι τηλέφωνο και κάναμε μια συμφωνία: ο Jiro μπορεί να έρχεται εδώ κάθε Κυριακή από το πρωί μέχρι αργά το απόγευμα. Θα βλέπει τηλεόραση, θα τρώει μαζί μας και θα παίζει στον κήπο όσο θέλει”.Ανασηκώθηκα και κοίταξα περίεργος μέσα από το τζάμι της εξώπορτας. Ένας γίγαντας καθόταν στον καναπέ, με τον μικρό γιό του Steve αραγμένο στα γόνατά του. Το παιδί στήριζε το κεφαλάκι του στο πελώριο χέρι του άντρα ενώ και οι δύο τους ήταν τελείως απορροφημένοι από τα κινούμενα σχέδια στην τηλεόραση.Ο Steve άφησε το τσάι του και σηκώθηκε. “Έλα μέσα, Στέλιος” μου είπε χαρούμενος. “Θα σου γνωρίσω τον Jiro, τον φίλο μου”."Στέλιος Πρεζεράκος

# data[].attributes.subject
"Όταν βρισκόμουν στο Fukui, στην βαθιά επαρχία της Ιαπωνίας, είχα ένα φιλαράκι με το όνομα Steve (φαινόμαστε στην φωτογραφία σε μια izakaya (παραδοσιακό ταβερνείο) στην παλιά μου γειτονιά, αλλά τον έχω κρύψει γιατί είναι ντροπαλός!). Η μητέρα του ήταν Γιαπωνέζα και ο πατέρας του Ουαλός που, τρελά ερωτευμένος με το Fukui, αγόρασε σπίτι και έζησε εκεί για τριάντα χρόνια. Ο Steve δεν έφυγε ποτέ από το πατρικό του και πολλές φορές τον επισκεπτόμουν για καφέ και κουβέντα. Μου άρεσε το παμπάλαιο εκείνο σπίτι, ο μικρός του κήπος και η καλόκαρδη, ζεστή φιλοξενία του Steve και της γυναίκας του.Η ιστορία αρχίζει μια Κυριακή του Μάρτη, όπου ήμουν στις μαύρες μου. Ήθελα να μιλήσω με κάποιον και του έστειλα μήνυμα. "Κερνάς παρέα;" "Έλα" απάντησε. "Θα σου γνωρίσω και κάποιον". Ήμουν εκεί σε δέκα λεπτά - ο Steve είχε ήδη φτιάξει τσάι και το έπινε ατάραχα κάτω από την μεγάλη ομπρέλα του κήπου λες και ήταν μοναχός ζεν. Όταν έκατσα, χαμογέλασε ατενίζοντας θυμόσοφα τον ορίζοντα και άρχισε να μου μιλάει αργά, με την χαρακτηριστική προφορά των Ουαλών του Cardiff."Ήμουν 10 χρονών όταν έμεινα για πρώτη φορά μόνος μου στο σπίτι. Είχα φύγει νωρίς απ’ το σχολείο και η μητέρα μου θα ερχόταν σε μια - δυο ώρες απ’ την δουλειά. Προφανώς και ήμουν χαρούμενος: ήμουν μεγάλο παιδί πλέον, είχα όλο το σπίτι στην διάθεσή μου για δυο ώρες και το πρώτο πράγμα που ήθελα να κάνω ήταν να παίξω όσο Nintendo μπορούσα στο δωμάτιό μου. Βούτηξα μια φέτα ψωμί με μαρμελάδα και ανέβηκα στον πάνω όροφο, εκεί” είπε και μου έδειξε το παράθυρο ακριβώς πάνω από την ομπρέλα του κήπου.“Πριν προλάβω να αρχίσω το παιχνίδι, άκουσα έναν περίεργο θόρυβο από κάτω. Άνοιξα το παράθυρο και τότε το είδα: ένα τεράστιο πλάσμα με μακριά μαλλιά, να στέκεται στα τέσσερα σαν ζώο και να τρώει το χώμα από τα παρτέρια! Όταν δε συνειδητοποίησα ότι η τρομαχτική εκείνη φιγούρα ήταν ένας άντρας, ούρλιαξα από τον τρόμο μου. Η κραυγή μου δεν έδειξε να τον ενοχλεί - συνέχισε να τρώει το χώμα βγάζοντας ήχους σαν γουρούνι στην λάσπη.“Όταν βρήκα το κουράγιο να κουνήσω τα πόδια μου, τηλεφώνησα αμέσως στην αστυνομία και κρύφτηκα μέσα στην ντουλάπα του υπνοδωματίου. Σε λίγα λεπτά που μου φάνηκαν αιώνας, φάνηκαν στην είσοδο του κήπου δύο αστυνομικοί με ποδήλατα. “Εϊ, τι κάνεις εκεί;” φώναξε ο ένας στον βρόμικο άντρα που δεν του έδωσε σημασία. Ο άλλος αστυνόμος, που ήταν και πιο γομαράτος, μπήκε θαρραλέα στον κήπο και πλησίασε τον άντρα. “Βγες έξω και έλα μαζί μας!” του είπε επιτακτικά. Ο άντρας σήκωσε το κεφάλι του για πρώτη φορά και τον είδα σε όλη του την φρίκη. Τα μαλλιά του έκρυβαν τα μάτια του και ένα στρώμα λάσπης είχε πασαλείψει το τρομακτικό πρόσωπό του. Όταν σηκώθηκε όρθιος, οι αστυνομικοί τα χρειάστηκαν - ήταν πραγματικά πανύψηλος, με τετράγωνες πλάτες και μυώδη μπράτσα. Κάλεσαν αμέσως ενισχύσεις και δέκα ακόμη αστυφύλακες ήρθαν σε λίγα λεπτά: ακόμη και εκείνοι όμως δεν ήταν δυνατόν να ακινητοποιήσουν τον άντρα, ο οποίος αγρίεψε και με μια σπρωξιά πέταξε τον πρώτο αστυνόμο που βρέθηκε μπροστά του. Με τα πολλά, κατάφεραν να του φορέσουν χειροπέδες και έφυγαν προς το τμήμα.“Την επόμενη ημέρα, δύο αστυνομικοί έφεραν τα νέα. Μας πληροφόρησαν ότι ο άντρας λέγεται Jiro, έχει μια πολύ βαριά μορφή αυτισμού και στην πραγματικότητα ζούσε κάποτε στο σπίτι μας με την γριά μητέρα του πριν το αγοράσει ο πατέρας μου. Όταν εκείνη πέθανε, ο Jiro δεν μπορούσε να αυτοεξυπηρετηθεί και έκτοτε ζούσε σε κάποιο ψυχιατρικό νοσοκομείο. Είχε καταφέρει να το σκάσει μια εβδομάδα πριν και ήρθε με τα πόδια στο μοναδικό μέρος που ήξερε - στο παλιό του σπίτι, εκεί που ζούσε με την μάνα του.“Η τρομάρα μου δεν είχε περάσει και για πολλούς μήνες ονειρευόμουν τον τεράστιο άντρα να με κυνηγάει με το στόμα του γεμάτο χώματα και ακαθαρσίες. Το όνομα Jiro ήταν για μένα η προσωποποίηση του κακού, του μπαμπούλα. Δεν αισθανόμουν άνετα όταν έβλεπα κάποιον μεγαλόσωμο άντρα, αλλά όλα άλλαξαν δύο μήνες πριν.“Καθόμουν ακριβώς σε αυτή τη θέση όταν παρατήρησα κάποιον να με κοιτάει στα μάτια, έξω από την είσοδο του κήπου. Του κούνησα το κεφάλι χαιρετώντας τον αλλά εκείνος συνέχισε να με κοιτάει ατάραχος, με άδειο βλέμμα. Τότε ήταν που συνειδητοποίησα ότι εκείνος ο άντρας ήταν ο Jiro, ο εφιάλτης των παιδικών μου χρόνων! Τα μαλλιά του ήταν πλέον γκρίζα αλλά η μορφή του, το ύψος του, ήταν απαράλλαχτα: ήταν αδιαμφισβήτητα ο Jiro και φαίνεται ότι το είχε ξανασκάσει από το νοσοκομείο. Συγκράτησα τον πανικό μου και σκέφτηκα ότι είμαι περισσότερο ψύχραιμος απ’ όταν ήμουν ένα δεκάχρονο παιδί. “Γεια σου, Jiro! Θες να έρθεις στον κήπο;” του φώναξα. Εκείνος δε σάλεψε. Σκέφτηκα συγκινημένος ότι αν και είχαν περάσει πάνω από είκοσι χρόνια, το μόνο που υπήρχε στο παιδικό μυαλό του ήταν η παλιά του ζωή. “Μήπως θέλεις να έρθεις μέσα στο σπίτι;” τον ρώτησα μαλακότερα. Ο Jiro κοίταξε τον ουρανό και έβγαλε ένα εκρηκτικό άναρθρο γέλιο, σαν πολεμική ιαχή. Πέρασε την εξώπορτα με μεγάλες δρασκελιές και μπήκε στο σπίτι με το πρόσωπό του γεμάτο φως - η θαλπωρή της μητέρας του ήταν εκεί, μπροστά του, και την ζούσε ξανά. Έκατσε κατευθείαν στον καναπέ μπροστά στην τηλεόραση και έβαλε το κανάλι με παιδικά. Έμπηξα τα κλάματα.“Τον άφησα μόνο του για κάποια ώρα και μετά τηλεφώνησα στο νοσοκομείο. Ένα ασθενοφόρο ήρθε σε 10 λεπτά και μετά από πολλά κλάματα και φωνές, ο Jiro ακολούθησε τους νοσηλευτές. Την επόμενη μέρα, τους πήρα πάλι τηλέφωνο και κάναμε μια συμφωνία: ο Jiro μπορεί να έρχεται εδώ κάθε Κυριακή από το πρωί μέχρι αργά το απόγευμα. Θα βλέπει τηλεόραση, θα τρώει μαζί μας και θα παίζει στον κήπο όσο θέλει”.Ανασηκώθηκα και κοίταξα περίεργος μέσα από το τζάμι της εξώπορτας. Ένας γίγαντας καθόταν στον καναπέ, με τον μικρό γιό του Steve αραγμένο στα γόνατά του. Το παιδί στήριζε το κεφαλάκι του στο πελώριο χέρι του άντρα ενώ και οι δύο τους ήταν τελείως απορροφημένοι από τα κινούμενα σχέδια στην τηλεόραση.Ο Steve άφησε το τσάι του και σηκώθηκε. “Έλα μέσα, Στέλιος” μου είπε χαρούμενος. “Θα σου γνωρίσω τον Jiro, τον φίλο μου”."Στέλιος Πρεζεράκος

# data[].attributes.headline
μυθοι για τον αυτισμό

# data[].attributes.subject
μυθοι για τον αυτισμό

# data[].attributes.body
https://enallaktikidrasi.com/2022/11/10-mithoi-aftismo-katarriptontai-epistimi/?mc_cid=7d2c1e7bc0&mc_eid=20a326473e

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Εναλλακτική Δράση

# data[].attributes.attachment_link.title
10 μύθοι για τον αυτισμό που καταρρίπτονται από την επιστήμη

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο αυτισμός είναι μια από τις πιο αμφιλεγόμενες και περίπλοκες διαταραχές, γι' αυτό και οι μύθοι είναι πολλοί.

# data[].attributes.headline
Όταν ο αυτισμός «χάνεται» – Πώς  ο χορός άλλαξε τη ζωή του Χρήστου. Από μικρός ήταν δραστήριο και ανήσυχο πνεύμα. Η λατρεία του για τη μουσική και ο ζωντανός ρυθμός που είχε μέσα του, τον οδήγησε στον χορό. Ο λόγος για τον 21χρονο Χρήστο Πουρνάρα, κάτοικο ενός χωριού της Χαλκιδικής, την Ορμύλια, ο οποίος με τον χορό του, «μαγεύει». Ο Χρήστος, που τα τελευταία χρόνια χορεύει συνεχώς με την παρτενέρ και δασκάλα του, Παναγιώτα Σαχαρίδου, έχει αναπηρία 67% λόγω μερικού αυτισμού και βαριάς νοητικής υστέρησης, αλλά μόλις το Play πατηθεί και ο χορός ξεκινήσει, όλα χάνονται. Ο 21χρονος Χρήστος κάνει μαθήματα χορού τα τελευταία δυόμιση χρόνια και παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, παρουσιάζει πιστά τις χορογραφίες χωρίς να χάνει βήμα. Η αγάπη του για τον χορό και η σκληρή δουλειά τον οδήγησαν τον περασμένο Απρίλιο στο πρώτο του χρυσό μετάλλιο στη κατηγορία «bachata special» στο διεθνή διαγωνισμό ΤDF στη Θεσσαλονίκη. Τον Σεπτέμβριο χόρεψε επίσης σε φεστιβάλ στα Χανιά, ενώ ένα ακόμα βραβείο προστέθηκε στη συλλογή του τον Δεκέμβριο. Σύμφωνα με τη δασκάλα του, ο χορός έκανε τον Χρήστο να κοινωνικοποιηθεί, να νιώθει ελεύθερος και να μπορεί να εκφράζεται πιο άνετα με τους συμπολίτες του. Η πιο φανατική του θαυμάστρια είναι η μητέρα του, που όπως η ίδια λέει «ο Χρήστος την κάνει συνεχώς περήφανη». Ο 21χρονος αγαπάει και την πληροφορική. Φοίτησε στο εκπαιδευτικό κέντρο επαγγελματικής κατάρτισης (ΑΜΕΑ) στη Λακκιά Θεσσαλονίκης και έχει πιστοποίηση πληροφορικής.

# data[].attributes.subject
Όταν ο αυτισμός «χάνεται» – Πώς  ο χορός άλλαξε τη ζωή του Χρήστου. Από μικρός ήταν δραστήριο και ανήσυχο πνεύμα. Η λατρεία του για τη μουσική και ο ζωντανός ρυθμός που είχε μέσα του, τον οδήγησε στον χορό. Ο λόγος για τον 21χρονο Χρήστο Πουρνάρα, κάτοικο ενός χωριού της Χαλκιδικής, την Ορμύλια, ο οποίος με τον χορό του, «μαγεύει». Ο Χρήστος, που τα τελευταία χρόνια χορεύει συνεχώς με την παρτενέρ και δασκάλα του, Παναγιώτα Σαχαρίδου, έχει αναπηρία 67% λόγω μερικού αυτισμού και βαριάς νοητικής υστέρησης, αλλά μόλις το Play πατηθεί και ο χορός ξεκινήσει, όλα χάνονται. Ο 21χρονος Χρήστος κάνει μαθήματα χορού τα τελευταία δυόμιση χρόνια και παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, παρουσιάζει πιστά τις χορογραφίες χωρίς να χάνει βήμα. Η αγάπη του για τον χορό και η σκληρή δουλειά τον οδήγησαν τον περασμένο Απρίλιο στο πρώτο του χρυσό μετάλλιο στη κατηγορία «bachata special» στο διεθνή διαγωνισμό ΤDF στη Θεσσαλονίκη. Τον Σεπτέμβριο χόρεψε επίσης σε φεστιβάλ στα Χανιά, ενώ ένα ακόμα βραβείο προστέθηκε στη συλλογή του τον Δεκέμβριο. Σύμφωνα με τη δασκάλα του, ο χορός έκανε τον Χρήστο να κοινωνικοποιηθεί, να νιώθει ελεύθερος και να μπορεί να εκφράζεται πιο άνετα με τους συμπολίτες του. Η πιο φανατική του θαυμάστρια είναι η μητέρα του, που όπως η ίδια λέει «ο Χρήστος την κάνει συνεχώς περήφανη». Ο 21χρονος αγαπάει και την πληροφορική. Φοίτησε στο εκπαιδευτικό κέντρο επαγγελματικής κατάρτισης (ΑΜΕΑ) στη Λακκιά Θεσσαλονίκης και έχει πιστοποίηση πληροφορικής.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Από μικρός ήταν δραστήριο και ανήσυχο πνεύμα. Η λατρεία του για τη μουσική και ο ζωντανός ρυθμός που είχε μέσα του, τον οδήγησε στον χορό. Ο λόγος για τον 21χρονο Χρήστο Πουρνάρα, κάτοικο ενός χωριού της Χαλκιδικής, την Ορμύλια, ο οποίος με τον χορό του, "μαγεύει".

Ο Χρήστος, που τα τελευταία χρόνια χορεύει συνεχώς με την παρτενέρ και δασκάλα του, Παναγιώτα Σαχαρίδου, έχει αναπηρία 67% λόγω μερικού αυτισμού και βαριάς νοητικής υστέρησης, αλλά μόλις το Play πατηθεί και ο χορός ξεκινήσει, όλα χάνονται.

Ο 21χρονος Χρήστος κάνει μαθήματα χορού τα τελευταία δυόμιση χρόνια και παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, παρουσιάζει πιστά τις χορογραφίες χωρίς να χάνει βήμα. Η αγάπη του για τον χορό και η σκληρή δουλειά τον οδήγησαν τον περασμένο Απρίλιο στο πρώτο του χρυσό μετάλλιο στη κατηγορία "bachata special" στο διεθνή διαγωνισμό ΤDF στη Θεσσαλονίκη.

Τον Σεπτέμβριο χόρεψε επίσης σε φεστιβάλ στα Χανιά, ενώ ένα ακόμα βραβείο προστέθηκε στη συλλογή του τον Δεκέμβριο.

Σύμφωνα με τη δασκάλα του, ο χορός έκανε τον Χρήστο να κοινωνικοποιηθεί, να νιώθει ελεύθερος και να μπορεί να εκφράζεται πιο άνετα με τους συμπολίτες του.

Η πιο φανατική του θαυμάστρια είναι η μητέρα του, που όπως η ίδια λέει "ο Χρήστος την κάνει συνεχώς περήφανη".

Ο 21χρονος αγαπάει και την πληροφορική. Φοίτησε στο εκπαιδευτικό κέντρο επαγγελματικής κατάρτισης (ΑΜΕΑ) στη Λακκιά Θεσσαλονίκης και έχει πιστοποίηση πληροφορικής.

Ο Χρήστος εν δράσει

Πηγή : topontiki.gr

# data[].attributes.attachment_link.title
Όταν ο αυτισμός "χάνεται" - Πώς ο χορός άλλαξε τη ζωή του Χρήστου

# data[].attributes.attachment_link.description
Από μικρός ήταν δραστήριο και ανήσυχο πνεύμα. Η λατρεία του για τη μουσική και ο ζωντανός ρυθμός που είχε μέσα του, τον οδήγησε στον χορό. Ο λόγος για τον 21χρονο Χρήστο Πουρνάρα...

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
"the gugu team" "stay gugued" αναπηρία disability disability αμεα παραολυμπιονίκες παραολυμπιονίκης paralympics acceptance accessibility προσβασιμότητα αυτισ...

# data[].attributes.attachment_link.description
We are The GuGu Team, a team that consists of people who are united by their love and involvement in disability. The goal and desire of The GuGu Team through the "SAIL Project" is the acceptance and awareness of the society regarding disability issues.

# data[].attributes.attachment_link.title
See This Incredible Artist Draw a Whole City From Memory

# data[].attributes.attachment_link.description
Diagnosed with autism at age three, Stephen Wiltshire is now famous for producing highly detailed scenes after just a brief glance.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Συγκλονίζει ο Δημήτρης Παπανικολάου!

Ο Έλληνας παλαίμαχος μπασκετμπολίστας, που διανύει, πλέον, το 44ο έτος της ζωής του, αποκάλυψε ότι πάσχει από το σύνδρομο Άσπεργκερ, τονίζοντας πως έχει στο πλευρό του Νίκο Γκάλη και Γιάννη Αντετοκούνμπο!

Με ανάρτησή του στο Facebook, ο Παπανικολάου αφενός ήθελε να βγάλει από μέσα του το πρόβλημα και αφετέρου να βοηθήσει όλους τους συμπάσχοντες. Γράφει χαρακτηριστικά: " Ο γιατρός που επισκέπτομαι εδώ και χρόνια και κάνουμε συζητήσεις μου λέει έχεις στοιχεία Άσπεργκερ, απλά είσαι ενήλικας και είναι πιο δύσκολη η επίσημη διάγνωση και επίσης σε άτομα ιδιαίτερα υψηλής λειτουργικότητας όπως εσύ αχρείαστη.

Άσε μας βρε γιατρέ του λέω που έχω Άσπεργκερ το οποίο φυσικά περιλαμβάνεται στο φάσμα του αυτισμού. Μας έχετε βάλει μια ταμπέλα σε όλους συνεχίζω και μια ''ασθένεια'' στον καθένα. Έχω κάνει αθλητική καριέρα επί 20 έτη σε επαγγελματικό επίπεδο.

Αυτό είναι το πρόβλημα μου λέει, η άγνοια που ξεκινάει από το γεγονός ότι το ανέφερες ως ''ασθένεια'' και που είναι και η άγνοια των πολλών και δεν μπορούν να καταλάβουν την διαφορετική προσέγγιση που έχουν τα άτομα που βρίσκονται στο φάσμα. Καταρχάς συνεχίζει μάθε ποιοι είχαν η έχουν Άσπεργκερ και η παρέα θα σου αρέσει. Απλά δεν θα σου αρέσει το μπούλινγκ που πιθανόν να δεχθείς, όπως γίνεται και με παιδιά που βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού. Αποφάσισα να το μοιραστώ, αλλά και να δράσω. Όχι για τον εαυτό μου, αλλά για όλους.

Έχω πλέον πλήρη γνώση του φάσματος αυτισμού για όλες τις βαθμίδες λειτουργικότητας. Αλλά παρότι περνάω ώρες κάθε ημέρα με τον εαυτό μου (εαυτισμός) στην ουσία μόνος δεν έχω μεγάλες δυνάμεις όπως και κανείς μας. Για αυτό σας παρουσιάζω τους πρεσβευτές εκπαιδευτικών προγραμμάτων ανάπτυξης κοινωνικών και αθλητικών δεξιοτήτων παιδιών που βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού και που ετοιμάζονται εδώ και μήνες, τα οποία εκτός των άλλων περιέχουν ΣΥΝ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ με ''τυπικά'' παιδιά, με την βοήθεια του φίλου και ειδικευμένου στο θέμα Γιάννη Τσουμπρή και θα βγουν στην επιφάνεια όταν θα είμαστε καθ' όλα έτοιμοι.

Νίκο και Γιάννη καταρχάς όταν σας είδα δίπλα δίπλα να συζητάτε ανατρίχιασα. Ενώνετε γενιές, ενώνετε ηλικίες, ενώνετε ανθρώπους, εμπνέετε και μας οδηγείτε.

Αν η εμμονή που είχα από τον Απρίλιο να ενωθείτε, μη σκεπτόμενος τίποτα άλλο πρωί μεσημέρι βράδυ επί 5 μήνες, περιλαμβάνεται στο φάσμα δέχομαι τη διάγνωση του γιατρού με μεγάλη μου χαρά.

Σας ευχαριστώ που δεχθήκατε να βάλετε το τεράστιο όνομα σας δίπλα από ιερό σκοπό.

Άλλωστε όπως εσείς ξέρετε όσο κανείς, όλοι είμαστε ΜΟΝΑΔΙΚΟΙ και πρέπει να είμαστε και όλοι ΙΣΟΙ!
#galis #@giannis_an34".

Τι είναι το Άσπεργκερ

Σύμφωνα με τη Wikipedia, το σύνδρομο Άσπεργκερ (Asperger syndrome, "AS"), επίσης γνωστό ως διαταραχή Άσπεργκερ (Asperger disorder, "AD") ή απλά Άσπεργκερ, είναι μια διαταραχή του φάσματος του αυτισμού (autism spectrum disorder, "ASD"), που χαρακτηρίζεται από σημαντικές δυσκολίες στην κοινωνική αλληλεπίδραση και στη λεκτική επικοινωνία, ενώ παράλληλα εκδηλώνεται με περιορισμένες και επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές και ενδιαφέροντα. Διαφέρει από τις άλλες διαταραχές του φάσματος του αυτισμού λόγω της σχετικής διατήρησης της γλωσσικής και γνωστικής ανάπτυξης. Η φυσική αδεξιότητα και η άτυπη (περίεργη, παράξενη) χρήση της γλώσσας αναφέρονται συχνά ως συμπτώματα, όμως δεν απαιτούνται για τη διάγνωση του συνδρόμου.

Το σύνδρομο πήρε το όνομά του από τον Αυστριακό παιδίατρο Χανς Άσπεργκερ, ο οποίος στην πρακτική του το 1944 μελέτησε και περιέγραψε παιδιά με μειωμένες ικανότητες ενσυναίσθησης και λεκτικής επικοινωνίας με τους συνομηλίκους τους, τα οποία παράλληλα ήταν σωματικά αδέξια. Η σύγχρονη αντίληψη για το σύνδρομο Άσπεργκερ διαμορφώθηκε το 1981, και πέρασε από μια περίοδο εκλαΐκευσης, για να τυποποιηθεί ως διάγνωση στις αρχές του 1990. Πολλά ερωτήματα παραμένουν σχετικά με τις πτυχές της διαταραχής. Υπάρχει αμφιβολία κατά πόσον διαφέρει από τον αυτισμό υψηλής λειτουργικότητας, γι' αυτό και εν μέρει η επικράτηση της δεν έχει εδραιωθεί.

Ακολουθήστε τον bwinΣΠΟΡ FM 94.6 στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα τελευταία νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.

# data[].attributes.attachment_link.title
Συγκλονίζει ο Δημήτρης Παπανικολάου: Αποκάλυψε πως έχει σύνδρομο Άσπεργκερ!

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο Δημήτρης Παπανικολάου αποκάλυψε ότι πάσχει από το σύνδρομο Άσπεργκερ, συγκλονίζοντας με τα λόγια του και τονίζοντας πως έχει στο πλευρό του Νίκο Γκάλη και Γιάννη Αντετοκούνμπο!

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
εθνικό θέατρο

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
σύνδρομο down

# data[].attributes.attachment_link.title
Λωξάντρα Λούκας: Πρώτη ηθοποιός με σύνδρομο Dοwn στο Εθνικό Θέατρο

# data[].attributes.attachment_link.description
Θέατρο - Όπερα - Λωξάντρα Λούκας: Η πρώτη ηθοποιός με σύνδρομο Down στο Εθνικό Θέατρο υπέγραψε το συμβόλαιό της. | Athens Voice

# data[].attributes.attachment_link.title
Rain Man Official Trailer #1 - Tom Cruise, Dustin Hoffman Movie (1988) HD

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Το site για την καλή Υγεία, την σωστή Διατροφή και την Ευεξία - ygeiamou.gr

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Μια απλή και οικονομικά προσιτή εξέταση προτείνει πρόσφατη μελέτη για την έγκαιρη διάγνωση του αυτισμού, η οποία δίνει το πλεονέκτημα να εκκινήσουν νωρίς οι παρεμβάσεις που θα βοηθήσουν μελλοντικά τα παιδιά με τη νευροαναπτυξιακή διαταραχή

Τα μάτια μπορούν να υποδείξουν την ύπαρξη αυτισμού και να εξασφαλίσουν έτσι στο παιδί την έγκαιρη διάγνωση και κατάλληλη αντιμετώπιση στο πρώιμο στάδιο της νευροαναπτυξιακής διαταραχής που επηρεάζει τις κοινωνικές του δεξιότητες.

Αυτό ισχυρίζεται πρόσφατη μελέτη από το Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον με επικεφαλής την αναπληρώτρια καθηγήτρια Δρ Georgina Lynch, σύμφωνα με την οποία οι παρεμβάσεις για τον αυτισμό στις ηλικίες 18 έως 24 μηνών πετυχαίνουν σημαντικό και μακροπρόθεσμο θετικό αντίκτυπο, όπως η αποτροπή της καθυστέρησης ή απουσίας ανάπτυξης του προφορικού λόγου.

Η μελέτη που δημοσιεύεται στο Neurological Sciences έδειξε ότι ο τρόπος που η κόρη του ματιού προσαρμόζεται στο φως (αντανακλαστικό της κόρης στο φως) παρουσιάζει διαφορές σε παιδιά με διαταραχές του αυτιστικού φάσματος. Συγκεκριμένα, εξετάζοντας με έναν μετρητή του εύρους της κόρης μονοφθλαμικής ανίχνευσης 36 παιδιά 6-17 ετών με διαγνωσμένο αυτισμό και 24 χωρίς νευροαναπτυξιακές διαταραχές, οι κόρες των ματιών στην πρώτη ομάδα χρειάστηκαν περισσότερο χρόνο για να συσταλούν ως απόκριση στο φως, όπως επίσης και για να επανέλθουν στο αρχικό τους μέγεθος μετά την απομάκρυνση του φωτός.

Όπως σημειώνει η Δρ Lynch για τη διαγνωστική αξία της κορημετρίας στις περιπτώσεις παιδιών με αυτισμό, στα οποία η καθηγήτρια είχε παρατηρήσει εμπειρικά ότι οι κόρες τους παρέμεναν διεσταλμένες ακόμα και υπό δυνατό φως, "[η διαστολή της κόρης] ρυθμίζεται από κρανιακά νεύρα (εγκεφαλικές συζυγίες) που έχουν τις ρίζες τους στο στέλεχος του εγκεφάλου ενώ παρακείμενα κρανιακά νεύρα επηρεάζουν την ικανότητα ομιλίας και γλώσσας. Το τεστ αντανακλαστικού της κόρης ελέγχει την ακεραιότητα αυτού του συστήματος, οπότε μας φάνηκε λογικό να δοκιμάσουμε αυτήν την πολύ απλή, μη επεμβατική μέθοδο για να διαπιστώσουμε αν υπάρχουν διαφορές μεταξύ της τυπικής παιδικής ανάπτυξης και του αυτισμού ".

Η Δρ Lynch, ορμώμενη από την εμπειρία της με γονείς που ταλαιπωρούνταν για μια επίσημη διάγνωση για το παιδί τους, ηγήθηκε στο παρελθόν και άλλης μελέτης σε παιδιά με αυτισμό και χρήση διοφθαλμικής κορημετρίας, μέθοδος αρκετά δαπανηρή συγκριτικά με αυτήν που αξιοποιήθηκε στην προκείμενη έρευνα και που επιλέγεται ξανά σε τρέχον ερευνητικό της εγχείρημα σε 300 ή και περισσότερα παιδιά ηλικίας 2 έως 4 ετών. Τα στοιχεία που θα προκύψουν θα ενσωματωθούν σε μια διαγνωστική συσκευή που θα επιτρέψει τη μεταφορά αυτής της σημαντικής τεχνολογίας από το ακαδημαϊκό ερευνητικό περιβάλλον στις παιδιατρικές κλινικές. Σύμφωνα με δηλώσεις της ίδιας, ετοιμάζεται να καταθέσει αίτηση στον Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ (FDA) για την έγκριση της συσκευής.
Η διαταραχή που αργεί περισσότερο να διαγνωστεί στα κορίτσια σε σύγκριση με τα αγόρια Αυτισμός: Ένα απροσδόκητο μέσο που μειώνει το στρες γονέων και παιδιών Αυτισμός: Η ασυνήθιστη διατροφική συμπεριφορά που παρουσιάζει το 70% των παιδιών

# data[].attributes.attachment_link.title
Αυτισμός: Η εξέταση ρουτίνας που εντοπίζει έγκαιρα τη διαταραχή

# data[].attributes.attachment_link.description
Μια απλή και οικονομικά προσιτή εξέταση προτείνει πρόσφατη μελέτη για την έγκαιρη διάγνωση του αυτισμού, η οποία δίνει το πλεονέκτημα να εκκινήσουν νωρίς οι παρεμβάσεις που θα βοηθήσουν μελλοντικά τα παιδιά με τη νευροαναπτυξιακή διαταραχή

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Αφύπνιση Συνείδησης

# data[].attributes.attachment_link.title
Έφηβος που διαγνώστηκε με Σύνδρομο Asperger πήρε μάστερ στη Κβαντική Φυσική - Αφύπνιση Συνείδησης

# data[].attributes.attachment_link.description
TweetPinShareShareΣτα δύο του χρόνια, ο Jacob Barnett διαγνώστηκε με Σύνδρομο Asperger. Οι γιατροί είχαν ανακοινώσει ότι δεν θα μπορεί να δέσει ούτε τα κορδόνια των παπουτσιών του μόνος του. Και έπεσαν πέρα για πέρα έξω. Ο μεγαλύτερος από τα 3 παιδιά της οικογένειας, ζει με τους γονείς του σ΄ένα προ…

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
"Γολγοθάς να βλέπεις το παιδί σου να χτυπιέται και να μη μπορείς να βοηθήσεις"

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Ο Κωνσταντίνος είναι αγγελικά πλασμένος. Είναι οι δύο λέξεις που τον περιγράφουν. Τα παιδιά με αυτισμό έρχονται και σου μαθαίνουν πολλά πράγματα. Για παράδειγμα την ανιδιοτελή αγάπη. Με ένα χαμόγελό τους και μία αγκαλιά τους, το κάνουν επειδή το αισθάνονται. Δεν έχουν να κερδίσουν κάτι".
Με αυτά τα λόγια περιγράφει τον γιο της, Κωνσταντίνο, ο οποίος πάσχει από αυτισμό, η κα. Κατερίνα Ιωάννου, μία μητέρα που αφιέρωσε τη ζωή της, στο να μεγαλώσει σωστά το παιδί της, όταν δεν είχε βοήθεια από κανένα φορέα, ούτε και το κράτος. Μία μητέρα που άφησε τη δουλειά της και έκοψε τις πολλές εξόδους σε δημόσιους χώρους, απλά για να μην βάζει το γιο της στη διαδικασία των αδιάκριτων βλεμμάτων.

Η διάγνωση του γιου της ήρθε στην ηλικία των δύο ετών και έφερε τα πάνω κάτω στη ζωή τους. Έπρεπε να μάθουν μόνοι τους τι είναι ο αυτισμός και πώς αυτή η πάθηση αλλάζει τη ζωή όλων, όχι μόνο του παιδιού.

Και μπορεί η διάγνωση να έγινε τη δεκαετία του 2000, όμως τα πράγματα δεν ήταν και πολύ εξελιγμένα, αφού κανένας δεν μπορούσε να της πει τι είναι ο αυτισμός, ενώ για να πετύχει την διάγνωση του γιου της, έπρεπε να παλέψει μόνη της.

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα αυτισμού, η κα. Ιωάννου μιλά στον REPORTER και θυμάται πώς αντιλήφθηκε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τον γιο της, πώς έγινε η διάγνωση, τα προβλήματα που αντιμετώπισε με το σχολείο, αλλά και τα αδιάκριτα βλέμματα στους δημόσιους χώρους, ενώ στέλνει ένα σημαντικό μήνυμα προς όλη την κοινωνία.
Πότε αντιλήφθηκε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά
"Έχω τρία παιδιά, το μεσαίο μου παιδί, ο Κωνσταντίνος, διαγνώστηκε με αυτισμό, σε ηλικία δύο ετών. Σήμερα είναι 13 ετών. Πριν 13 χρόνια ούτε εγώ γνώριζα τι είναι ο αυτισμός, για βοήθεια είχα το διαδίκτυο, ό,τι έβλεπα το έψαχνα στο διαδίκτυο και μου έβγαλε τη διάγνωση του αυτισμού.

Είχα μέτρο σύγκρισης τη μεγαλύτερη μου κόρη, που έχουν 17 μήνες διαφορά και έβλεπα άλλες συμπεριφορές από τον Κωνσταντίνο και άλλες από την κόρη μου. Ο Κωνσταντίνος δεν είχε απευθείας βλεματική επαφή, όταν τον κοίταζες, δεν σε κοίταζε και το βλέμμα του ήταν στο κενό. Άργησε πολύ να μιλήσει, δεν είπε τις πρώτες του λέξεις στην ηλικία που το κάνουν τα άλλα παιδιά. Επίσης, έβλεπα ότι δεν κοιμόταν. Ακόμη και σήμερα, στα 13 του βλέπω ότι τις νύχτες δεν μπορεί να κοιμηθεί συνεχόμενα τέσσερις ώρες. Ήταν δύσκολος στο φαγητό του, δεν ανταποκρινόταν στο όνομά του, δεν έπαιζε στοχευμένα με τα παιχνίδια του.

Εκείνο που μου έκανε εντύπωση και δεν θα το ξεχάσω ποτέ, είναι στα γενέθλιά του όταν ήταν ενός έτους και έπρεπε να σβήσει το κεράκι. Αντί να φυσήσει το κεράκι, το έπιασε με το χέρι του και το έσβησε. Εκεί είπα ότι κάτι συμβαίνει. Δεν μπορούσε να μιμηθεί συμπεριφορές, μπορούσα να του έλεγα "Κωνσταντίνο κάνε παλαμάκια" και να μην μπορούσε να το κάνει. Οπόταν, εκεί είπα ότι πρέπει να το ψάξω.

Στην Κύπρο έχουμε μόνο ένα αναπτυξιολόγο, ο οποίος, επειδή ξεκίνησα όταν ο Κωνσταντίνος ήταν 1,5 έτους μόνο, μου είπε ότι ήταν πάρα πολύ νωρίς για να μας δώσει διάγνωση. Έπρεπε να του δώσουμε χρόνο, να ελέγξουμε τα αυτάκια του και άλλα πράγματα. Ο καιρός περνούσε και του είπα να μου πει από πού να ξεκινήσω, επειδή δεν μπορούσα να βλέπω το παιδί μου έτσι και να μην μπορώ να βοηθήσω. Στον αυτισμό, σημασία έχει η έγκαιρη παρέμβαση. Όσο πιο γρήγορα ξεκινήσεις να βοηθάς ένα παιδί με αυτισμό, τόσο πιο καλά είναι τα αποτελέσματα βελτίωσης, που θα δεις μακροχρόνια.

Ο γιατρός μου είπε να ξεκινήσουμε με λογοθεραπεία και εργοθεραπεία. Όμως, πριν 13 χρόνια, να δουλεύεις λογοθεραπευτικά με ένα παιδί με αυτισμό ήταν δύσκολο, επειδή δεν είχαν όλοι οι λογοθεραπευτές πείρα. Ήταν ένας αγώνας να βάλω ένα παιδί με αυτισμό και υπερκινητικότητα σε μία καρέκλα, 45 λεπτά για να κάνει την τυπική λογοθεραπεία. Σήμερα, είναι πολύ διαφορετικά, υπάρχουν νέες μέθοδοι, άλλοι τρόποι να προσεγγίσεις ένα άτομα με αυτισμό.

Επίσημα, την διάγνωση του Κωνσταντίνου ενδιαφέρθηκα να την πάρω το 2013. Ήξερα ότι είχε αυτισμό, αλλά δεν με ενδιέφερε η διάγνωση, για να έχω ένα χαρτί από ένα ειδικό, ότι το παιδί σου είναι στο αυτιστικό φάσμα. Την πήραμε όταν έπρεπε να λάβει φαρμακευτική αγωγή, την οποία λαμβάνει μέχρι και σήμερα. Η διάγνωση και μόνο δεν λέει κάτι. Να έχεις μία διάγνωση στα χέρια σου, δεν σε προετοιμάζει για τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσεις.

Κάθε παιδί με αυτισμό είναι διαφορετικό. Δεν υπάρχει ένα παιδί με αυτισμό, που να έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με ένα άλλο. Όμως, τα παιδιά με αυτισμό έρχονται και σου μαθαίνουν πολλά πράγματα. Για παράδειγμα την ανιδιοτελή αγάπη. Με ένα χαμόγελό τους και μία αγκαλιά τους, το κάνουν επειδή το αισθάνονται. Δεν έχουν να κερδίσουν κάτι. Επίσης, με αυτή την εμπειρία σταματάς να νοιάζεσαι για περιττά πράγματα. Βλέπεις τα σημαντικά πράγματα και προχωράς. Σου καλλιεργούν την υπομονή και την ενσυναίσθηση. Είναι τόσα πολλά πράγματα αυτό που μας διδάσκουν, που στο τέλος της ημέρας ασχολούμαστε πλεον με τα πράγματα που έχουν ουσία.

Ο Κωνσταντίνος μέχρι και σήμερα είναι μη λεκτικός, δεν έχει μιλήσει. Ξεκινά ένας αγώνας, ένα Γολγοθάς να διαχειριστείς συμπεριφορές, να βλέπεις το παιδί σου να χτυπιέται, να αυτοτραυματίζεται και να μην γνωρίζεις γιατί, να μην μπορείς να τον βοηθήσεις. Εγώ σταμάτησα από τη δουλειά, έμεινα στο σπίτι, για να τον φροντίζω".
Οι πρώτες σκέψεις στο άκουσμα της διάγνωσης
Και μπορεί να ήξερε ότι το δεύτερό της παιδί είναι διαφορετικό από το πρώτο, όμως αυτό δεν ήταν ικανό να την προετοιμάσει για τη διάγνωση που έλαβε.

"Δεν είχα αντιληφθεί τη σοβαρότητα της κατάστασης, επειδή κανένας δεν ήρθε να μου πει ο αυτισμός είναι αυτό, αυτό και αυτό. Δεν υπάρχει εγχειρίδιο που να σου μάθει πώς να χειρίζεσαι κάποια πράγματα. Σιγά-σιγά μαθαίνεις τι είναι ο αυτισμός.

Στην αρχή είπα ότι θα το παλέψουμε και θα το ξεπεράσει. Δεν είχα καταλάβει πως θα αλλάξει τη ζωή μας η διάγνωση του Κωνσταντίνου. Στην πορεία έμαθα, βλέποντας τον Κωνσταντίνο, τι είναι ο αυτισμός και πώς μπορεί να επηρεάσει την ζωή του καθενός ξεχωριστά.

Όταν είχαμε την πρώτη μας κόρη, ήταν πιο αυθόρμητη η ζωή μας. Όταν ήρθε ο Κωνσταντίνος και έγινε και η διάγνωση, ήταν πιο δύσκολο να λειτουργήσουμε ως οικογένεια. Δεν μπορούσαμε να πάμε διακοπές σε ένα ξενοδοχείο ή να πάμε στο σούπερ μάρκετ. Είχε αλλάξει εντελώς η ζωή μας, ανέλαβε ο πατέρας τις εξορμήσεις της κόρης μας και εγώ ήμουν αποκλειστικά στο σπίτι με τον Κωνσταντίνο. Μετά τον Κωνσταντίνο κάναμε ακόμη ένα παιδί, που είναι σήμερα εννέα ετών. Ο πατέρας έχει αναλάβει τις εξόδους και τις εξορμήσεις για τη μεγάλη κόρη και τον μικρό γιο και εγώ μένω στο σπίτι με τον Κωνσταντίνο".
Η ένταξη του παιδιού στο σχολείο
"Ήταν πολύ δύσκολο, ειδικά όταν ήρθε η ηλικία να πάει νηπιαγωγείο. Δεν μας δέχονταν, ήθελαν αποκλειστικό συνοδό. Εγώ σταμάτησα να εργάζομαι, επειδή δεν είχα κάποιο να προσέχει τον Κωνσταντίνο, αφού δεν τον δέχονταν στο νηπιαγωγείο.

Ο Κωνσταντίνος πήγε όταν ήταν υποχρεωτικό διά νόμου, με συνοδό και ήταν πολύ δύσκολο. Όταν ήρθε η ώρα να πάει Δημοτικό, μας είχαν στείλει σε μία μονάδα, η οποία δεν ήταν κατάλληλα εξοπλισμένη για να δεχτεί ένα παιδί με αυτισμό. Τα παράθυρα, τα μάρμαρα στο πάτωμα, τα τραπεζάκια με γωνίες. Ένα χτύπημα του παραθύρου να έκανε ο Κωνσταντίνος θα έσπαζε. Πήρα το παιδί μου και ήρθαμε σπίτι και δέχθηκα ένα τηλεφώνημα από τον διευθυντή του σχολείου και μου είπε "αν δεν μας επιστρέψεις τον Κωνσταντίνο, θα κινηθούμε νομικά" και του είπα "κάνετε εσείς τη δουλειά σας, να κάνω εγώ τη δική μου ως γονιός".

Μετά πήρα τον Κωνσταντίνο σε ιδιωτικό σχολείο, επειδή δεν υπήρχε μία μονάδα σε σχολείο, που να δεχθεί τον Κωνσταντίνο και να είναι ασφαλές. Μετά ο Κωνσταντίνος πήγε στο Ειδικό Σχολείο Λευκωσίας, όπου είναι μέχρι και σήμερα. Είμαστε πολύ ικανοποιημένοι με τη δουλειά που γίνεται στο συγκεκριμένο σχολείο, η πρόοδος που βλέπουμε στον Κωνσταντίνο είναι καθημερινή και θεωρούμε ότι είναι ένα πρότυπο σχολείου".

Όταν ερωτήθηκε αν έτυχε να λάβει στήριξη από το Υπουργείο Παιδείας, η κα. Ιωάννου ήταν κατηγορηματική και δύο φορές τόνισε τη λέξη καμία.

"Κάναμε αγώνα για να έχουμε ένα συνοδό και είχαμε τη συνδετική λειτουργό να μας λέει δεν χρειάζεται συνοδό. Πώς δεν χρειαζόταν συνοδό, ένα παιδί που δεν μπορούσε να φάει μόνο του, να αυτοεξυπηρετηθεί; Βεβαίως, χρειαζόταν συνοδό και μάλιστα αποκλειστικό.

Είναι ένας αγώνας, πρέπει να τσακώνεσαι με το Υπουργείο Παιδείας για τα αυτονόητα. Όχι μόνο με το Υπουργείο, αλλά και με άλλους. Για τα δικαιώματά τους, για παράδειγμα. Πρέπει να παλέψουμε για να τα διεκδικήσουμε και όταν το κάνουμε, δεν έχουμε την κατάλληλη στήριξη".
Τα αδιάκριτα βλέμματα και η άγνοια της κοινωνίας
Η συζήτησή μας, αναπόφευκτα, έφτασε στο σημείο για τα περιστατικά που της έμειναν χαραγμένα στο μυαλό, λόγω της αδιακρισίας των συνανθρώπων μας και αυτό που θέλησε να εξηγήσει, διηγούμενη αυτά τα περιστατικά, είναι ότι η απουσία ενημέρωσης των πολιτών για τον αυτισμό, είναι η κυριότερη αιτία που έγινε δέκτης αυτών των βλεμμάτων.

"Θυμάμαι όταν ήταν ο Κωνσταντίνος γύρω στα 4, είχαμε πάει σε ένα παιδότοπο. Το παιδί δεν έπαιζε στοχευμένα με την τσουλήθρα, δηλαδή δεν έβγαινε από την σκάλα και να κυλάει κάτω, έβγαινε ανάποδα. Δεν θα ξεχάσω ότι μία άλλη μητέρα μας έκανε συνεχόμενα παρατήρηση ότι δεν επιτρεπόταν αυτός ο τρόπος. Της εξήγησα ότι το παιδί έχει αυτισμό, έχει ένα διαφορετικό τρόπο σκέψης, παίζει διαφορετικά και στο τέλος έπιασε το παιδί της και έφυγε.

Μπορεί να πάμε σε ένα πάρκο και ο Κωνσταντίνος να θέλει να παίξει με την άμμο. Δεν είναι σωστή συμπεριφορά ένα παιδάκι να κάθεται κάτω και να παίζει με τα χώματα. Μπορεί να βγάλει τα παπούτσια του και να τρέχει με τις κάλτσες. Δέχθηκα πολλές ερωτήσεις "γιατί τον αφήνεις να παίζει με το χώμα;" ή "γιατί τον αφήνεις να τρέχει με τις κάλτσες;" και να κάθομαι να τους εξηγώ ότι είναι αισθητηριακό, ότι η επαφή του με το χώμα ή την άμμο μπορεί να τον βοηθήσει να οργανώσει τον εγκέφαλό του. Κάθε φορά πρέπει να εξηγώ γιατί το ένα και γιατί το άλλο. Ή για τις κραυγές του, δεν μπορούν να καταλάβουν ότι επειδή δεν μπορεί να μιλήσει, αυτές οι κραυγές εκδηλώνουν χαρά, είναι ο τρόπος του που εκφράζεται.

Μακάρι τα πράγματα να ήταν διαφορετικά. Να ενδιαφερόταν ο κόσμος να ενημερωθεί για τον αυτισμό. Το παν είναι η ενημέρωση. Αν πιάσω τον Κωνσταντίνο και πάω σε ένα καφέ να κάτσω, μία κραυγή του Κωνσταντίνου, θα τραβήξει όλα τα βλέμματα πάνω μου. Ή θα σχολιάσουν ότι κάνει φασαρία. Ή όταν πιάσω τον Κωνσταντίνο για να φύγω και το παιδί δεν θέλει να φύγει και πέσει κάτω, κάποιος που δεν ξέρει τι είναι ο αυτισμός, θα πει "τι κάνει αυτή η μάνα και αφήνει το παιδί της να χτυπιέται;" ή θα πουν ότι είναι κακομαθημένος.

Δεν ξέρουν τι είναι ο αυτισμός. Πρέπει να φροντίσουν να ενημερωθούν τι είναι ο αυτισμός, πώς επηρεάζει ο αυτισμός τη ζωή αυτών των παιδιών και των οικογενειών τους. Έχουν δικαίωμα αυτά τα παιδιά και εμείς ως κοινωνία, χωρίς να τύχουμε ενημέρωσης, τα αποκλείουμε".
Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στις θεραπείες
Η κα. Ιωάννου, όταν έπρεπε να αναφερθεί στις θεραπείες που λαμβάνει ο Κωνσταντίνος, εξέφρασε μία δυσαρέσκεια για το γεγονός ότι για να λάβει την κατάλληλη βοήθεια ο γιος της, γίνεται ιδιωτικά.

"Λογοθεραπεία, εργοθεραπεία, μουσικοθεραπεία, αισθητηριακή ολοκλήρωση τα πάντα ιδιωτικά. Ακόμη και με το ΓεΣΥ. Όταν μας λένε "δικαιούσαι 13 θεραπείες τον χρόνο", τι να το κάνω; Ο Κωνσταντίνος χρειάζεται τρεις θεραπείες την εβδομάδα. Για τα παιδιά με αυτισμό, οι θεραπείες είναι ευ' όρου ζωής, δεν μπορεί να πει κάποιος ότι θα κάνουν μία λογοθεραπεία και αυτό ήταν. Χρειάζονται τρεις λογοθεραπείες την εβδομάδα, δύο εργοθεραπείες την εβδομάδα, ειδική εκπαίδευση. Η εργοθεραπεία ακόμη δεν εντάχθηκε στο ΓεΣΥ".
Το άγχος των γονέων για το μέλλον του παιδιού τους
"Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε μέχρι και σήμερα είναι η στήριξη, η φροντίδα. Χρειάζεται ένα άτομο 24 ώρες το εικοσιτετράωρο δίπλα του. Εμείς ως γονείς, βιώνουμε ένα κοινωνικό αποκλεισμό. Οι συνέπειες πάνε αλυσιδωτά, ακόμη και στα αδέλφια του. Δεν μπορούμε να βγούμε οικογενειακές εξορμήσεις. Είναι αρκετά δύσκολη η κατάσταση. Δεν μπορούμε να αρρωστήσουμε, επειδή δεν υπάρχει κάποιος να προσέχει τον μικρό. Ακόμη και για τα πιο εύκολα, να ξαπλώσεις στον καναπέ μισή ώρα να ηρεμίσεις, να πας για ένα καφέ, είναι πολύ δύσκολο.

Το Κράτος δίνει ένα επίδομα αναπηρίας, αλλά δεν είναι αρκετό, ούτε για τις θεραπείες, ούτε για τα οδοιπορικά, πήγαινε έλα συνέχεια. Το άγχος μας είναι τι θα απογίνει ο Κωνσταντίνος όταν εμείς δεν θα είμαστε σε θέση να τον φροντίζουμε, το άγχος ότι δεν θέλεις να γίνει βάρος στα υπόλοιπα παιδιά σου. Είναι δύσκολη κατάσταση. Ζεις μονίμως σε ένα άγχος. Πρέπει να ακολουθείς συνεχώς αυστηρή ρουτίνα, δεν υπάρχουν στιγμές χαλάρωσης, είναι ένας καθημερινός αγώνας επιβίωσης.

Δυστυχώς, μετά τα 21 έτη των παιδιών με αυτισμό και όχι μόνο, δεν υπάρχει κάποιο σχολείο ή ίδρυμα από το κράτος για να τα απασχολεί. Ευτυχώς είναι ο Παγκύπριος Σύνδεσμος Ατόμων με Αυτισμό, που παρέχει αυτά τα προγράμματα για αυτά τα παιδιά, μετά τα 21, όμως κάθε χρόνο υπάρχουν ανάγκες, αποφοιτούν παιδιά. Πρέπει το Κράτος να αναλάβει να δημιουργήσει προγράμματα. Στο εξωτερικό, άτομα στο φάσμα του αυτισμού, έχουν δικαίωμα στην εργασία, με τις ικανότητες που έχει ο καθένας. Συσκευάζουν κούτες σε ένα σούπερ μάρκετ. Στην Κύπρο βλέπουμε ένα αποκλεισμό, από σχεδόν τα πάντα.

Μετά τα 21 βλέπεις γονείς που έχουν τα παιδιά τους στο σπίτι, επειδή δεν έχουν που να τα πάρουν, βλέπεις γονείς εξαντλημένους από την κούραση. Δεν είναι εύκολο να έχεις στο σπίτι ένα παιδί 30, 40 ετών, με διάφορες συμπεριφορές. Θα έρθει κάποια στιγμή, που και οι γονείς λυγίζουν, ειδικά όταν δεν υπάρχει υποστηρικτικό περιβάλλον.

Θέλω να πιστεύω ότι το Κράτος θα έρθει να αναλάβει στο 100% τη στήριξη των οικογενειών, θα αναλάβει τη δημιουργία προγραμμάτων και θα υλοποιήσει επιτέλους τη σύμβαση του ΟΗΕ που εδώ και χρόνια η Κύπρος συνεχίζει να αγνοεί. Πρέπει να δημιουργηθούν δομές, πρέπει να δημιουργηθούν σπιτάκια για ανεξάρτητη διαβίωση, χώροι φιλοξενίας, όπου μπορούν οι γονείς να πάρουν το παιδί τους για κάποιες ώρες, σε περίπτωση που αρρωστήσουν ή δεν έχουν κάποιο να τους προσέχει το παιδί τους.

Ακόμη και όταν έρθει η διάγνωση, να πάρουν τον γονιό από το χέρι και να τον βοηθήσουν. Να μην τον αφήσουν μόνο του να παλεύει".

Το μήνυμα που στέλνει, με παραλήπτες όλους στην κοινωνία είναι απλό, αλλά ταυτόχρονα ισχυρό.

"Αποδοχή, ενημέρωση και όχι στον κοινωνικό αποκλεισμό των ατόμων με αναπηρίες. Έχουν δικαίωμα στη ζωή, στην χαρά, να κοινωνικοποιηθούν, φτάνει να δημιουργηθούν οι σωστές υποδομές, για τα άτομα με αναπηρίες".
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

# data[].attributes.attachment_link.title
"Γολγοθάς να βλέπεις το παιδί σου να χτυπιέται και να μη μπορείς να βοηθήσεις"

# data[].attributes.attachment_link.description
"Ο Κωνσταντίνος είναι αγγελικά πλασμένος. Είναι οι δύο λέξεις που τον περιγράφουν. Τα παιδιά με αυτισμό έρχονται και σου μαθαίνουν πολλά πράγματα. Για παράδειγμα την ανιδιοτελή αγάπη. Με ένα χαμόγελό τους και μία αγκαλιά τους, το κάνουν επειδή το αισθάνονται. Δεν έχουν να κερδίσουν κάτι".