# data[].attributes.headline
Harmonogram zwrotu podręczników (w godz. 8.00 - 12.00):               15 czerwca: klasy I - IV  17 czerwca: klasy V i VI   22 czerwca: klasy VII i VIII 

# data[].attributes.subject
Harmonogram zwrotu podręczników (w godz. 8.00 - 12.00):               15 czerwca: klasy I - IV  17 czerwca: klasy V i VI   22 czerwca: klasy VII i VIII 

# data[].attributes.attachment_link.title
U FREDA W OGRODZIE cała bajka – Bajkowisko - bajki dla dzieci – słuchowisko dla dzieci (audiobook)

# data[].attributes.headline
Jacek Mroczek "Bajki pytajki, czyli zabawne opowiadania z pobliskiej grządki" | audiobook

# data[].attributes.subject
Jacek Mroczek "Bajki pytajki, czyli zabawne opowiadania z pobliskiej grządki" | audiobook

# data[].attributes.attachment_link.title
Jacek Mroczek "Bajki pytajki, czyli zabawne opowiadania z pobliskiej grządki" | audiobook

# data[].attributes.headline
Dziś (8 czerwca) wspomnienie  św. Jadwigi Królowej - patronki naszej szkoły. 

# data[].attributes.subject
Dziś (8 czerwca) wspomnienie  św. Jadwigi Królowej - patronki naszej szkoły. 

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jadwiga Andegaweńska (również królowa Jadwiga; ur. między 3 października 1373 a 18 lutego 1374 w Budzie, zm. 17 lipca 1399 w Krakowie) - królowa Polski z dynastii Andegawenów, córka Ludwika Węgierskiego i Elżbiety Bośniaczki, w 1384 koronowana na króla Polski, apostołka Litwy, święta Kościoła katolickiego i patronka Polski.

Królewna węgierska i polska Jadwiga była określana w dokumentach jako Hedvigis filia regis Ungarie et Polonie. Po ostatecznym desygnowaniu Jadwigi przez Elżbietę Bośniaczkę na władczynię Polski królewnie przysługiwał tytuł heres Polonie (dziedziczka Polski).

Po koronacji pełna tytulatura Jadwigi brzmiała: Hedvigis Dei gracia regina Polonie, necnon terrarum Cracovie, Sandomirie, Siradie, Lancicie, Cuiavie, Pomoranieque domina et heres (Jadwiga z Bożej łaski królowa Polski, a także pani i dziedziczka ziem krakowskiej, sandomierskiej, sieradzkiej, łęczyckiej, kujawskiej i pomorskiej), a w wersji skróconej serenissima princeps domina Hedwiga regina Polonie lub Hedwigis regina Polonie. Po zawarciu małżeństwa z Władysławem Jagiełłą do tytulatury polskiej Jadwigi dodawano tytulaturę litewską i ruską po mężu: Hedvigis regina Polonie, princepsque Lithuanie suprema et heres Russie (królowa Polski oraz najwyższa księżna Litwy i dziedziczka Rusi). W okresie od maja 1395 r. (śmierć siostry Marii, królowej Węgier) do lipca 1397 r. (zawarcie porozumienia ze szwagrem Zygmuntem Luksemburskim na zjeździe spiskim) Jadwiga używała ponadto tytułu heres Ungarie (dziedziczka Węgier).

W zgodnej opinii źródeł Jadwiga została „koronowana na króla Polski" ( in regem Polonie coronata), co oznaczało że po koronacji została pełnoprawnym władcą, pozycję tę utrzymała również po małżeństwie z Jagiełłą. Mimo tego, w dokumentach, również wystawionych przez siebie, Jadwiga Andegaweńska nie była nazywana królem ( rex), ale - zgodnie ze swoją płcią - królową ( regina).

Na innej pieczęci Jadwigi, przywieszonej do dokumentu z 1387, umieszczono polskiego Orła zwróconego głową, zgodnie z zasadą kurtuazji herbowej, w stronę tarczy węgierskiej linii Andegawenów. Ukazany na pieczęci anioł-tarczownik ( tenant - trzymacz tarczy) jest jednym z pierwszych przykładów zastosowania tego schematu ikonograficznego w sfragistyce polskiej. Na małej pieczęci Jadwigi, przywieszonej do dokumentu z 1397, wyobrażono herb węgierskich Andegawenów z klejnotem w formie głowy strusia między dwoma piórami.

Legendy pieczęci są częściowo zatarte, jednak mimo ubytków czytelna jest tytulatura Jadwigi: Hedwigis dei gracia regina Polonie.

Data i miejsce urodzenia

W zgodnej opinii źródeł węgierskich i polskich Jadwiga była ostatnim dzieckiem ze związku Ludwika Węgierskiego i Elżbiety Bośniaczki. Data urodzin przyszłej królowej nie została odnotowana w źródłach i może być ustalona jedynie na podstawie danych pośrednich. Dawniejsza historiografia za datę narodzin Jadwigi uznawała rok 1371, opierając się na błędnym przekazie Jana Długosza. W XX w. historycy ustalili, że w roku 1371 przyszła na świat starsza siostra Jadwigi Maria Andegaweńska, a ostatnie dziecko Ludwika Węgierskiego i Elżbiety Bośniaczki urodziło się pod koniec roku 1373 albo na początku roku 1374.

Jan Dąbrowski jako pierwszy zwrócił uwagę na źródła z epoki, z których można wywnioskować, że Jadwiga urodziła się po 3 października 1373 r. (dokument Ludwika Węgierskiego mówiący o dwóch córkach króla i dziecku, które się dopiero narodzi), a przed 17 kwietnia 1374 (instrukcja poselska wymieniająca imiennie trzy córki króla, w tym Jadwigę). Przyjął ponadto, że najbardziej prawdopodobny czas narodzin Jadwigi to pierwsze tygodnie roku 1374. Anna Misiąg-Bocheńska za najpóźniejszą możliwą datę narodzin Jadwigi przyjęła dzień 18 lutego 1374, ponieważ z zapisków w Kalendarzu katedralnym krakowskim wynika, że 18 lutego 1386 Jadwiga była już in annis maturitatis, tj. musiała mieć w tym dniu ukończone 12 lat.

Większość współczesnych badaczy przyjmuje, że Jadwiga urodziła się albo w dniu 18 lutego 1374, albo kilka dni wcześniej, np. 15 lutego lub najwcześniej 11 lutego.

Prawdopodobnym miejscem narodzin królowej Jadwigi był zamek wyszehradzki lub zamek budziński.

Królewna Jadwiga otrzymała imię chrzestne na cześć księżnej wrocławskiej Jadwigi Śląskiej, kanonizowanej w 1267, której kult wówczas się rozwijał, lub po księżnej kaliskiej i królowej Polski Jadwidze, żonie Władysława Łokietka, swej prababce. W dokumentach z epoki imię Jadwigi zapisywano jako Adviga, Hedviga (Heduiga), Hedvigis (Hedwigis, Heduigis), Hedwig.

Być może Jadwiga Andegaweńska nosiła również drugie, słowiańskie imię Draga, pod którym występuje w zadarskiej kronice Pawła Pavlovicia. Pierwsze, chrzestne imię Jadwiga mogła otrzymać zgodnie z życzeniem babki Elżbiety Łokietkówny, a drugie nadałaby jej matka.

15 czerwca 1378 została zaręczona z ośmioletnim Wilhelmem z dynastii Habsburgów. Odbyła się nawet ceremonia zaręczyn mających charakter formalnego ślubu między dziećmi (sponsalia de futuro). Nie był to jednak kontrakt nierozerwalny. Podpisano zobowiązanie, że strona, która zerwałaby zaręczyny, wypłaci drugiej stronie 200 000 florenów w złocie.

Ściśle dochować hołdu wierności złożonego córkom nieboszczyka króla, byleby którakolwiek z nich razem ze swoim małżonkiem - oboje koronowani na króla i królową Polski - w Polsce przemieszkiwali stale.

13 października 1384 przybyła Jadwiga z Węgier do Polski, na Wawel. 16 października tegoż roku w Krakowie została koronowana przez arcybiskupa gnieźnieńskiego Bodzantę na króla Polski. Wobec jej małoletniości ster rządów w państwie dzierżyli możnowładcy małopolscy, pozostający w kontakcie z jej matką, Elżbietą Bośniaczką - jednak nie powołano regenta, ponieważ, jak pisze Jan Długosz:

Wszystko, co mówiła lub czyniła, znamionowało sędziwego wieku powagę.

Kandydaturę Wilhelma Habsburga na męża Jadwigi usilnie popierał książę opolski, Władysław Opolczyk, który nawet opanował 24 sierpnia 1385 zamek wawelski, przygotowując dopełnienie ceremonii małżeństwa.
Panowie krakowscy mieli jednak wobec niej zupełnie inne plany, chcąc związać Polskę z Litwą, ofiarowali polską koronę wielkiemu księciu litewskiemu Jagielle, który miał przyjąć chrzest razem ze swoim państwem ( unia w Krewie 14 sierpnia 1385). Kasztelan krakowski Dobiesław Kurozwęcki przepędził austriackiego pretendenta z zamku. Jan Długosz utrzymuje, że zrozpaczona młodziutka królowa, próbowała wówczas wyrąbać toporem bramę wawelską, by uciec z miłością swojego życia na Śląsk (powstrzymać miał ją podskarbi wielki koronny Dymitr z Goraja), jednakże harmonijny związek, jaki stworzyła z Jagiełłą, świadczy o innej motywacji jej postępowania niż uczucie do Habsburga.

11 stycznia 1386 w Wołkowysku panowie polscy oznajmili Jagielle, że Jadwiga zgodziła się zostać jego żoną. Królowa odwołała publicznie swoje sponsalia z Wilhelmem. Jagiełło przybył do Krakowa, gdzie 15 lutego 1386 przyjął chrzest. 18 lutego tegoż roku Jadwiga i Jagiełło uroczyście zawarli związek małżeński w katedrze na Wawelu. Dwa tygodnie później, 4 marca w katedrze wawelskiej odbyła się uroczysta koronacja przez abp. Bodzantę i obecnego legata papieskiego, Maffiolusa de Lampregnano, jej męża Władysława Jagiełły, na króla Polski.

Na wiosnę 1387 Jadwiga stanęła na czele wyprawy rycerstwa polskiego, której celem była rewindykacja zajętej przez Węgrów Rusi Czerwonej. 8 marca 1387 potwierdziła przywileje dla Lwowa, gwarantując mu prawo składu. Tam też 26 września 1387 złożył jej hołd lenny hospodar mołdawski Piotr I. W 1395 r. zmarła siostra Jadwigi - Maria, co osłabiło pozycję na Węgrzech jej męża Zygmunta Luksemburskiego. Aby nie psuć stosunków z Zygmuntem, Jadwiga zaprzestała używać tytułu królowej Węgier, ale się go nie zrzekła. W 1397 r. doszło do spotkania Zygmunta Luksemburskiego z Jadwigą i Władysławem Jagiełłą. Zygmunt dożywotnio odstąpił Jagielle swoje prawa do Rusi Halickiej, ten natomiast zrezygnował ze zwierzchnictwa nad Mołdawią i Podolem. Podpisano układ pokojowy, który miał obowiązywać przez szesnaście lat. Zawarcie tego pokoju pozwoliło stronie polskiej na wystąpienie wobec Zakonu z roszczeniami dotyczącymi zwrotu ziemi dobrzyńskiej. W 1397 r. w Inowrocławiu odbyła zjazd z wielkim mistrzem krzyżackim Konradem von Jungingenem w celu wynegocjowania powrotu do korony ziemi dobrzyńskiej. Zjazd nie przyniósł pozytywnych rezultatów, Krzyżacy nie byli skłonni do oddania tego terenu.

Na swoim dworze skupiła elitę intelektualną Polski ( Piotr Wysz, Mateusz z Krakowa, Hieronim z Pragi). Zleciła pierwsze w historii Polski tłumaczenie Księgi Psalmów na język polski (zachował się po dziś dzień egzemplarz tego dzieła znany jako Psałterz floriański).

Fundowała wiele nowych kościołów i uposażała już istniejące klasztory. Opiekowała się szpitalami. W 1397 założyła bursę dla polskich i litewskich studentów przy Uniwersytecie Karola w Pradze. W tym też roku uzyskała zgodę papieża na utworzenie fakultetu teologii na Akademii Krakowskiej.

22 czerwca 1399 urodziła córkę Elżbietę Bonifację, która zmarła 13 lipca 1399. Jadwiga zmarła cztery dni później około godziny 13, prawdopodobnie na gorączkę połogową. Królowa Jadwiga została pochowana w katedrze wawelskiej 19 lipca tegoż roku. Podczas jej pogrzebu Stanisław ze Skalbmierza, rektor Akademii Krakowskiej, powiedział wówczas m.in.:

Królowa była ozdobą kleru, rosą dla biednego, kolumną Kościoła, łaskawością dla dostojników, czułą opiekunką obywateli, matką biednych, ucieczką nędzarzy, obrończynią sierot, kotwicą słabych, opiekunką wszystkich poddanych.

W testamencie zapisała swój majątek Akademii Krakowskiej. Kiedy w styczniu 1887 otworzono jej grobowiec, znajdujący się w Katedrze Wawelskiej, stwierdzono, że klejnoty grobowe wykonane były ze skóry i drewna.

Grób powszechnie czczonej królowej nie znalazł oprawy godnej jej wyjątkowej pozycji i zasług. Być może w oczekiwaniu na rychłą kanonizację Jadwigi Andegaweńskiej odwlekano budowę bardziej okazałego grobowca. Przez ponad 200 lat skromna płyta lub tumba nad pochówkiem królowej znajdowała się po północnej stronie prezbiterium, obok wielkiego ołtarza katedry. Według źródeł, z XVI wieku, napis na grobie Jadwigi Andegaweńskiej brzmiał: „ Sidus Polonorum, hic iacet Hedvigis eorum Regina" ( Gwiazda Polaków, tu spoczywa Jadwiga ich Królowa).

W Rocznikach Jana Długosza zanotowany został też anonimowy łaciński wiersz Sidus Polonorum iacet hic Hedvigis eorum, poświęcony zmarłej Jadwidze.

Eksploracja grobu

Jej sarkofag w katedrze wawelskiej kilkakrotnie otwierano. Po raz pierwszy zrobiono to w XVII w., przy okazji przebudowy katedry.

W 1887 naukowcy w obecności Jana Matejki, który przygotowywał portrety polskich władców, otworzyli grobowiec powtórnie. Napisano wówczas sprawozdanie - skromna trumna zawierała kompletny szkielet i królewski płaszcz. Malarz wykonał szkic czaszki, po czym szczątki królowej umieszczono w miedzianej trumnie, a tę z kolei w większej, dębowej. Następnie grób ponownie zamurowano.

Po chwili zeszli na dół laborant Franciszek Sikorski i jeden z robotników i stanęli obok trumny przylegającej jednym bokiem do ściany katedry, zdejmując deski wierzchnie. Ukazało się wtedy leżące w pośrodku postaci jabłko królewskie oraz wypukłość głowy, przykrytej - jak cała postać królowej Jadwigi - tkaniną brunatnej barwy. Po włożeniu zbutwiałych desek do środka trumny - z największą ostrożnością zaczęto wiązać ją w trzech miejscach, podkładając od spodu na wszelki wypadek białe prześcieradło. Ostrożności te okazały się konieczne, gdyż dno drewnianej paki miało w pośrodku wąską szparę, a zachodziła obawa rozsypania się. Na szczęście bez większych trudności wyjęto pakę z całą zawartością i wśród wielkiego wzruszenia przeniesiono do skarbca katedralnego, gdzie o godzinie 13 złożono drogie szczątki na jednym z trzech przygotowanych stołów. Tutaj odczytano dekret o ekskomunice w wypadku zabrania jakichkolwiek części osobistych królowej Jadwigi lub podłożenia czegokolwiek, a dziekan profesor Jan Olbrycht i doktor Marian Kusiak złożyli przysięgę przed przystąpieniem do badania zwłok. (...) Po usunięciu resztek materii, którą była przykryta królowa Jadwiga, oczom obecnych odsłoniła się doskonale zachowana czaszka z oczodołami i jamą kości nosowej, zasypanymi próchnem trumny, jakie wypełniało całą skrzynię. Charakterystyczne było ułożenie postaci Jadwigi, zbliżone do jednego z boków trumny, co łatwo można było wytłumaczyć tym, że obok niegdyś leżała jej zmarła córeczka, Elżbieta Bonifacja. Naturalnie nie znaleziono żadnych jej szczątków, gdyż po 550 latach z trzechdniowego dziecka, mającego miękkie chrząstki, nic pozostać nie mogło. To jednak charakterystyczne ułożenie ciała dobitnie świadczyło, że niegdyś leżała obok królowej jej zmarła córeczka. Świadczyło to także jeszcze o jednym: mianowicie, iż mimo zmiany trumny ciało nie było ruszane od dnia pogrzebu.

Po dokonaniu wszystkich prac badawczych, szczątki królowej złożono w dwu nakładających się na siebie trumnach, miedzianej i dębowej, a następnie 14 lipca 1949 o godzinie 17 uroczyście złożono do grobowca. Sarkofag ozdobiono nagrobkiem z 1902, wykonanym przez Antoniego Madeyskiego (fundacja Karola Lanckorońskiego). W 1976, z uwagi na rozwój medycyny sądowej, postanowiono przeprowadzić kolejne badania. Ustalono, że Jadwiga Andegaweńska była kobietą silnej budowy i bardzo wysoką (175-180 cm). Nie wykryto zmian patologicznych kośćca, jednak zwrócono uwagę na szczególnie wąską i wysoką miednicę, której budowa mogła spowodować komplikacje przy porodzie. Wiek biologiczny monarchini w chwili zgonu, oceniony na podstawie badań anatomicznych, był wyższy od metrykalnego o kilka lat (28-30 lat). W 1987 relikwie królowej Jadwigi umieszczono w północno-wschodniej części Katedry - w mensie ołtarza z czarnym krucyfiksem, z którego według legendy przemówił do bardzo młodej wówczas dziewczyny Chrystus, doradzając jej ślub z Jagiełłą. Neogotycki nagrobek pozostał pusty. W zbiorach muzealnych Ośrodka Dokumentacji i Studium Pontyfikatu Jana Pawła II w Rzymie przechowywany jest osobisty, papieski relikwiarz świętej Jadwigi królowej.

Według zapisów kronikarzy Święta Jadwiga uprawiała surowe umartwienia. Jej kierownikiem duchowym był krakowski dominikanin Henryk Bitterfeld, autor traktatu o Komunii świętej i traktatu ascetyczno-mistycznego napisanego specjalnie dla Jadwigi. W swym życiu harmonijnie łączyła kontemplację z działalnością praktyczną, co wyraziła również w nawiązującym do Ewangelii symbolu dwóch przeplatających się liter MM (Maria i Marta), który poleciła umieścić na ścianach swej komnaty, a chcąc, by chwała Boża nieustannie rozbrzmiewała w katedrze wawelskiej założyła i zapewniła utrzymanie Kolegium Psałterzystów, którzy dzień i noc śpiewali psalmy przed Najświętszym Sakramentem. Ufundowała również i częściowo własnoręcznie wyhaftowała racjonał - drogocenną szatę liturgiczną dla biskupów krakowskich, zachowaną po dziś dzień, używaną podczas największych uroczystości.

Jadwiga uprawiała działalność charytatywną - ufundowała szpital w Bieczu, uposażyła szpitale w Sandomierzu i Sączu oraz otoczyła opieką liczne inne szpitale miejskie i klasztorne, w tym szpital św. Jadwigi Śląskiej w Krakowie na Stradomiu. Wykazywała wrażliwość nie tylko na biedę materialną, ale stawała również w obronie ludzkiej godności: do króla Władysława Jagiełły, kompensującego pieniędzmi krzywdę chłopów miała powiedzieć: „A któż im łzy powróci?".

Pierwsze próby wyniesienia jej na ołtarze podjął w 1426 arcybiskup gnieźnieński Wojciech Jastrzębiec, ale rozpoczęty proces kanoniczny w wyniku wielu przeszkód natury politycznej nie zakończył się powodzeniem. Następnie z tą propozycją wystąpił w 1949 arcybiskup krakowski Adam Stefan Sapieha, który rozpoczął proces informacyjny na szczeblu diecezjalnym. Zebrany materiał w 1950 przesłano do Rzymu. Po zapoznaniu się z tą dokumentacją Stolica Apostolska nie wyraziła jednak zgody na rozpoczęcie formalnej procedury jej beatyfikacji. Następnie w 1974 arcybiskup krakowski Karol Wojtyła, późniejszy papież i święty, wydał orzeczenie o istnieniu publicznego kultu oddawanego „od niepamiętnych czasów", co pozwoliło jego następcy, kard. Franciszkowi Macharskiemu w 1979 zwrócić się z prośbą do Stolicy Apostolskiej o zatwierdzenie tegoż kultu, do której dołączono obszerną dokumentację liczącą ponad 350 stron.

31 maja 1979, na dwa dni przed I pielgrzymką do Polski, papież Jan Paweł II, beatyfikował ją poprzez zatwierdzenie jej publicznego kultu w archidiecezji krakowskiej i 8 czerwca 1979 na zamknięcie synodu archidiecezji krakowskiej odprawił uroczystą mszę świętą ku jej czci.

Po przeprowadzonym procesie kanonizacyjnym na szczeblu diecezjalnym, 18 lutego 1994 Stolica Apostolska wydała dekret o jego ważności, po czym postulator procesu w 1996 wydał tzw. wymagane w dalszej procedurze kanonizacyjnej. 17 grudnia 1996 Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych ogłosiła dekret o heroiczności jej cnót, a 8 kwietnia 1997 ta sama kongregacja ogłosiła dekret stwierdzający cudowny charakter uzdrowienia Anny Romiszewskiej w 1950 za przyczyną błogosławionej królowej Jadwigi.

Uroczystej kanonizacji dokonał papież, Jan Paweł II, 8 czerwca 1997 podczas mszy świętej sprawowanej na krakowskich błoniach, w obecności ponad miliona ludzi. Wspomnienie liturgiczne przeniesiono wówczas z pierwotnego terminu (17 lipca, dies natalis) na dzień 8 czerwca. Była to pierwsza w dziejach kanonizacja na ziemi polskiej. W homilii papież powiedział m.in.:

Najgłębszym rysem jej krótkiego życia, a zarazem miarą jej wielkości, jest duch służby. Swoją pozycję społeczną, swoje talenty, całe swoje życie prywatne całkowicie oddała na służbę Chrystusa, a gdy przypadło jej w udziale zadanie królowania, oddała swe życie również na służbę powierzonego jej ludu.

Od dnia kanonizacji wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 8 czerwca i w Polsce ma rangę wspomnienia obowiązkowego.

Święta Jadwiga jest patronką Polaków i apostołką Litwy.

Władze kilku polskich miejscowości związanych ze świętą Jadwigą podjęły uchwały w sprawie ustanowienia jej patronką miasta. Decyzje rad miejskich zostały oficjalnie potwierdzone przez papieży św. Jana Pawła II, Benedykta XVI i Franciszka którzy ogłosili świętą Jadwigę patronką m.in. Nieszawy w 2003, Radomska w roku 2008, Inowrocławia w roku 2009 i Tczewa w roku 2016.

Karol Kurpiński poświęcił jej operę Jadwiga Królowa Polska ( libretto: Julian Ursyn Niemcewicz, 1814). W 1964 jej wizerunek wraz z królem Władysławem Jagiełłą znalazł się na znaczku pocztowym projektu Stefana Małeckiego o nominale 2,50 zł, wyemitowanym 5 maja przez Pocztę Polską w ramach serii znaczków z okazji 600-lecia Uniwersytetu Jagiellońskiego.

W 1990 z inicjatywy fundatorów: kard. Franciszka Macharskiego i bp. prof. dr. hab. Wacława Świerzawskiego, ówczesnego rektora Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie założono fundację pod nazwą Fundacja im. Świętej Królowej Jadwigi dla UP J P II, w celu rozbudowy majątku uczelni, a także pomocy finansowej w realizacji zadań w dziedzinie nauk humanistycznych oraz kształcenia kadry naukowej i studentów. Ponadto w 2000 z inicjatywy Aleksandry Markiewicz w Puszczykowie założono inną fundację pod nazwą Fundacja im. Królowej Polski św. Jadwigi w celu szeroko rozumianej działalności o charakterze charytatywnym, w tym przede wszystkim rehabilitacji społecznej i zawodowej oraz integracji osób niepełnosprawnych.

W 1997 Telewizja Polska nakręciła film dokumentalny w reżyserii ks. prof. Andrzeja Baczyńskiego i Tadeusza Szymy pt. Drogi Królowej Jadwigi.

Dwa mosty w Polsce, w Bydgoszczy i Poznaniu nazwano jej imieniem. Ponadto w kilkudziesięciu miejscowościach, jedną z ulic również nazwano jej imieniem, m.in. w: Bydgoszczy, Dąbrowie Górniczej, Krakowie, Poznaniu, Toruniu czy Zamościu. Jeden z placów w Żaganiu nosi jej imię. Na Rynku w Inowrocławiu 20 kwietnia 2011 odsłonięto pomnik jej poświęcony. Ponadto pomniki ku jej czci postawiono również w Radomsku i Krakowie (wspólnie z królem Jagiełłą).

Wiele placówek oświatowych zostało nazwanych jej imieniem, m.in.: II Liceum Ogólnokształcące w Siedlcach, II Liceum Ogólnokształcące w Toruniu, III Liceum Ogólnokształcące w Inowrocławiu, X Liceum Ogólnokształcące w Warszawie, Zespół Szkół Ogólnokształcących nr 2 w Nowym Targu; czy szkoły podstawowe, m.in. w: Białym Kościele, Białymstoku (nr 50), Choczni (nr 2), Czechowicach-Dziedzicach (nr 2), Częstochowie (nr 29), Jarocinie (nr 2), Jarosławiu (nr 1), Knurowie (nr 6), Konstantynowie Łódzkim (nr 1), Lublinie (nr 21), Osieku (nr 2), Oświęcimiu (nr 1), Pcimiu (nr 5), Sierczy, Sulejowie (nr 2), Swarzędzu (nr 2), Tarnowskich Górach (nr 5), Tłuszczu, Uninie czy Wilkowicach (nr 2).

Do najcenniejszych pamiątek pozostawionych przez świętą zalicza się:

Racjonał św. Jadwigi - parament przechowywany w katedrze wawelskiej, własnoręcznie przez nią wyhaftowany, ozdobiony złotem i perłami, zakładany przez metropolitę krakowskiego w wyjątkowych uroczystościach;

Psałterz floriański - księga Psalmów wykonana specjalnie dla niej, jeden z najcenniejszych zabytków języka polskiego, przechowywany w Bibliotece Narodowej w Warszawie, zredagowany w trzech językach: łacińskim, polskim i niemieckim;

Roztruchan - puchar ze złoconego srebra i kryształu górskiego, przechowywany w Muzeum w Dreźnie;

Berło królowej Jadwigi - tzw. rektorskie ze złoconego srebra, przechowywane obecnie w Collegium Maius Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie;

Jabłko i berło królowej Jadwigi - drewniane, złocone insygnia grobowe, przechowywane w katedrze na Wawelu.

W ikonografii św. Jadwiga przedstawiana jest w stroju królewskim.

Jej atrybutem są buciki, z czym związana jest legenda:

Przy budowie kościoła NMP na Piasku, który istnieje do dziś, królowa Jadwiga sama doglądała robót. Pewnego dnia jej czujne oko dojrzało kamieniarza, który był smutny. Kiedy zapytała o powód, odpowiedział, że w domu zostawił ciężko chorą żonę, boi się, że go zostawi z drobnymi dziećmi, a nie ma pieniędzy na lekarza. Królowa, nie namyślając się, oderwała ze swego bucika złotą klamrę, wysadzaną drogimi kamieniami, i oddała ją robotnikowi, aby zapłacił lekarzowi. Nie zauważyła tylko, że stopę położyła na kamieniu oblanym wapnem. Odbity ślad bucika wdzięczny kamieniarz obkuł dokoła i wraz z kamieniem wmurował w zewnętrzną ścianę świątyni. Do dzisiaj można go oglądać.

Wyższa Szkoła Gospodarki w Bydgoszczy

Jadwidze Andegaweńskiej poświęcono wiele utworów literackich, w tym powieści, m.in.:

Królowa Jadwiga (1984) - powieść biograficzna o Jadwidze Andegaweńskiej autorstwa Lucjana Rydla

Jadwiga i Jagienka (1964) - powieść dla dzieci i młodzieży, oparta na faktach z życia Jadwigi, autorstwa Czesławy Niemyskiej-Rączaszkowej

Z Bożej łaski Jadwiga, Król (2017) - powieść historyczna dla młodzieży, skupiająca się na latach 1384-1386, autorstwa Zuzanny Orlińskiej. W powieści losy Jadwigi Andegaweńskiej zestawione są z losami drugiej żony Jagiełły - Anny Cylejskiej

Damy polskiego imperium (2017) - powieść historyczna autorstwa Kamila Janickiego, przedstawiająca losy Jadwigi Andegaweńskiej, a także jej babki Elżbiety Łokietkówny i prababki Jadwigi Kaliskiej

Habit i zbroja (2017) - dokument fabularyzowany o historii zakonu krzyżackiego, w rolę Jadwigi wcieliły się Jolanta Węglowska i Roma Lubińska-Mycek

Korona królów (2018) - polska telenowela historyczna, opowiadająca o monarchii w Polsce w XIV wieku, Jadwiga Andegaweńska jest główną bohaterką sezonu trzeciego, a jej rolę gra aktorka i modelka Dagmara Bryzek. W rolę Jadwigi w dzieciństwie wcieliły się Natalia Wolska i Amelia Zawadzka

Robert Bubczyk. Charakterystyka współrządów Jadwigi Andegaweńskiej i Władysława II Jagiełły w Polsce. (PDF). „Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska. Sectio F, Historia". Vol. 52/53, s. 29-51, 1997. Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. . OCLC 922253454.

Oscar Halecki, Thaddeus Gromada: Jadwiga of Anjou and the rise of East Central Europe. Boukder: Social Science monographs, 1991, seria: East European monographs, nr 308. ISBN 978-0-88033-206-4 . OCLC 463785472.

Michał Kozłowski: Królowa Jadwiga Andegaweńska - święta polska władczyni. old.histmag.org, 2013-10. [dostęp 2019-08-06].

Jerzy Mańkowski. Dzień urodzin królowej Jadwigi Andegaweńskiej i dzień jej ślubu z Władysławem Jagiełłą w kontekście aktu krewskiego. Uwagi filologa do interpretacji źródeł. (PDF). „Rocznik Lubelskiego Towarzystwa Genealogicznego". Tom V, 2014. . OCLC 903348383.

Jarosław Nikodem: Jadwiga. Król Polski. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2009. ISBN 978-83-04-04978-9 . OCLC 798381903.

Lucjan Rydel: Królowa Jadwiga. Wyd. 1. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1984. ISBN 83-211-0565-3 . OCLC 731822871.

Piotr Węcowski. Jadwiga Andegaweńska w opinii prawniczej z końca XV w. Przyczynek do późnośredniowiecznych wyobrażeń na temat władzy monarszej. „Ecclesia regnum fontes. Studia z dziejów średniowiecza", s. 250-257, 2014. OCLC 998583838.

Jan Widacki: Detektywi na tropie zagadek historii. Kraków: Wydawnictwo Wawelskie, 1992. ISBN 83-85347-02-X .

Jerzy Wyrozumski: Królowa Jadwiga. Między epoką piastowską i jagiellońską. Kraków: Universitas, 1997, s. 83-84. ISBN 83-7052-934-8 . OCLC 38494021.

Św. Jadwiga królowa Polski. W: Cyfrowa Biblioteka Narodowa [on-line]. polona.pl. [dostęp 2018-03-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-09)].

Święta Jadwiga Królowa - materiały na brewiarz.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Jadwiga Andegaweńska (również królowa Jadwiga; ur. między 3 października 1373 a 18 lutego 1374 w Budzie, zm. 17 lipca 1399 w Krakowie) - królowa Polski z dynastii Andegawenów, córka Ludwika Węgierskiego i Elżbiety Bośniaczki, w 1384 koronowana na króla Polski, apostołka Litwy, święta Kościoła katolickiego i patronka Polski.

# data[].attributes.headline
Lektury do podstawówki - egzamin ósmoklasisty.

# data[].attributes.subject
Lektury do podstawówki - egzamin ósmoklasisty.

# data[].attributes.body
Świetne przypomnienie!

# data[].attributes.attachment_link.title
Lektury do podstawówki - egzamin ósmoklasisty - YouTube

# data[].attributes.attachment_link.description
Odgadnij  tytuł książki  podając odpowiedni liczebnik.

# data[].attributes.headline
Zrób sobie sam/sama książkę o przygodach Basi: 

# data[].attributes.subject
Zrób sobie sam/sama książkę o przygodach Basi: 

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Rekonstrukcja modelu Wielkiej Biblioteki przy współudziale UNESCO w ramach projektu The revival of the Ancient Library of Alexandria na podstawie dowodów zebranych przez uczonych.
Wersja polska przygotowana została przez Stanisława Skórkę za zgodą UNESCO.

Aby zobaczyć powiększenie kliknij w ilustrację.

# data[].attributes.attachment_link.description
Rekonstrukcja modelu Wielkiej Biblioteki przy współudziale UNESCO w ramach projektu The revival of the Ancient Library of Alexandria na podstawie dowodów zebranych przez uczonych. Wersja polska przygotowana została przez Stanisława Skórkę za zgodą UNESCO. Aby zobaczyć powiększenie kliknij w ilustrację.

# data[].attributes.body
WYSPA GIER

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Znasz i lubisz ponadczasowego chińczyka? Na wyspagier.pl znajdziesz sporą kolekcję gier planszowych online. Zagraj w klasyczne gry takie jak Mahjong, Szachy, Damka, Sudoku, Ryzyko i wiele, wiele innych fajnych gier planszowych. Możesz również zagrać w grę planszową online przeciwko innym graczom. Sprawdź czy jesteś najsprytniejszy i spożytkuj przyjemnie czas spędzony z grami planszowymi!

# data[].attributes.attachment_link.title
Gry Planszowe Online - Graj Planszowe Online na Wyspagier.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Znasz i lubisz ponadczasowego chińczyka? Na wyspagier.pl znajdziesz sporą kolekcję gier planszowych online. Zagraj w klasyczne gry takie jak Mahjong, Szachy, Damka, Sudoku, Ryzyko i wiele, wiele innych fajnych gier planszowych. Możesz również zagrać w grę planszową online przeciwko innym graczom. Sprawdź czy jesteś najsprytniejszy i spożytkuj przyjemnie czas spędzony z grami planszowymi!

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Żółta żaba żarła żur, Chrząszcz brzmi w Szczebrzeszynie, Jola lojalna, Jola nielojalna., Stół z powyłamywanymi nogami., Przeleciały trzy pstre przepiórzyce., Trzeszczą w Tczewie trzy trzmieliny., Czesał czyżyk czarny koczek., Czarny dzięcioł z chęcią pień ciął., W grząskich trzcinach i szuwarach kroczy jamnik w szarawarach, Piszczy pszczoła pod Pszczyną., Hasał huczek z tłuczkiem wnuczka i niechcący huknął żuczka., Trzy pliszki i liszka taszczą płaszcze w Szypliszkach., Kiedy zmierzchać się zaczyna, z jaszczurkami sprzeczkę wszczyna., Grzecznej damie, tuż nad uchem brzuchomówca brzęczał brzuchem., Słodko kotkom tuptać płotkiem i nie tytłać kudłów błotkiem., Wyrzuć wreszcie różdżkę wróżki i unurzaj w różu nóżki!, Koło nosa basa bosa osa hasa., Na peronie w Poroninie pchła pląsała po pianinie., Czubaty strzyżyk w czystej czapeczce z Tczowa do Tczewa toczył kuleczkę., Szczeka szczeniak w Szczuczynie, szepcze szczygieł w szczelinie., Wszczęli wrzask szczebrzeszynianie: - Cóż ma znaczyć to tarzanie?, Turlał goryl po Urlach kolorowe korale, rudy góral kartofle tarł na tarce wytrwale., Ważkom pęki skrzypu wręcza,traszkom - suchych trzcin naręcza., Drzewiej chrząszcze w trzcinach brzmiały, teraz będą się tarzały..

# data[].attributes.attachment_link.description
Żółta żaba żarła żur, Chrząszcz brzmi w Szczebrzeszynie, Jola lojalna, Jola nielojalna., Stół z powyłamywanymi nogami., Przeleciały trzy pstre przepiórzyce., Trzeszczą w Tczewie trzy trzmieliny., Czesał czyżyk czarny koczek., Czarny dzięcioł z chęcią pień ciął., W grząskich trzcinach i szuwarach kroczy jamnik w szarawarach, Piszczy pszczoła pod Pszczyną., Hasał huczek

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
audiobooki "lektury szkolne" "opracowania lektur szkolnych" książki szkoła nauka edulandia

# data[].attributes.attachment_link.description
Kanał z audiobookami i opracowaniami lektur szkolnych.

# data[].attributes.body
Gdybym sto piosenek znał,
przyjaciołom bym je dał -
żeby byli uśmiechnięci,
w dni powszednie i przy święcie.
Gdybym tysiąc kwiatów miał,
Wszystkim bym je ludziom dał -
Bo gdy kwitnie cała ziemia,
Milkną troski i zmartwienia.
Ale serce jedno mam.
Komuż serce moje dam ?
Dam je Tobie, mamo miła,
Bo w nim radość, miłość, siła.

# data[].attributes.headline
"Bukiecik dla mamy"    Włodzimierz Scisłowski 

# data[].attributes.subject
"Bukiecik dla mamy"    Włodzimierz Scisłowski 

# data[].attributes.body
Dziś dla ciebie mamo
Świeci słońce złote
Dla ciebie na oknie
Usiadł barwny motyl

Dziś dla ciebie mamo
Płyną białe chmurki
A wiatr je układa
W świąteczne laurki

Dziś dla ciebie mamo
Śpiewa ptak na klonie
I dla ciebie kwiaty
Pachną też w wazonie

Dzisiaj droga mamo
Masz twarz uśmiechniętą –
Niechaj przez rok cały
Trwa to twoje święto

# data[].attributes.headline
"Oczy mojej mamy" Małgorzata Wiśniewska-Koszela

# data[].attributes.subject
"Oczy mojej mamy" Małgorzata Wiśniewska-Koszela

# data[].attributes.body
Niebo pełne gwiazd.
Tutaj, pod gwiazdami
w małym pokoiku
błyszczą oczy mamy.

Teraz nie pytają,
jak tam było w szkole,
nie karcą za psoty
i niecne swawole.

Oczy mojej mamy
spoglądają miękko,
mówią: - Śpij kochany,
wieczór jest kolebką.

Lampa lśni na stole,
cień pada na ściany,
trwamy jak w latarni morskiej,
pomiędzy sztormami.

# data[].attributes.attachment_link.title
Oryginalna, zakładka do książki origami - lis

# data[].attributes.attachment_link.title
Łamańce językowe - teksty, bajki do czytania

# data[].attributes.attachment_link.description
CZAS DZIECI to portal informacyjno-rozrywkowy dla rodziców, dzieci oraz wszystkich związanych z branżą dziecięcą. Znajdziesz tu informacje jaki i gdzie spędzić czas z dzieckiem. Repertuary kin, teatrów, wydarzenia a także rozrywka, gry i masa konkursów.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Bajki Zasypianki - bajki na dobranoc do czytania

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dla Twojej wygody zebrałem tutaj w jednym miejscu wszystkie czytanki dla dzieci, które są dostępne na stronie. Napisałem też wiele bajek terapeutycznych, których pełną listę wraz z ich opisami znajdziesz na stronie: bajki pomagajki.

Jeżeli chcesz zrobić sobie lub najbliższym prezent zasypiankowy - kup pięknie wydaną i ilustrowaną książkę z przygodami jeżyka i wesołej gromadki. Zapraszamy do sklepu zasypiankowego.

O ile nie podano inaczej, autorem bajek jest Paweł Księżyk.

Czytanki dla dzieci o jeżyku Cyprianie:

Czytanki dla dzieci o kotku Szarusiu:

Różne bajki:

Bajki i czytanki dla dzieci z całego świata:

Bajki pomagajki

Mają specjalną sekcję gdzie są opisane pod kątem sytuacji, w których mają pomóc. Tutaj tylko ich spis dla Twojej wygody. Poniżej czytanki dla dzieci, które mają wartości terapeutyczne, ale można je też czytać bez okazji.

Niektóre bajki terapeutyczne dotykają na tyle trudnych kwestii, że sugeruję czytanie ich tylko wtedy gdy jest to uzasadnione. Szczegóły na stronie poświęconej bajkom pomagajkom. Są to następujące bajki:

Chciałbym zachęcić Cię też do polubienia strony Zasypianek na facebooku - znajdziesz tam nowe bajki, czytanki dla dzieci + wiele innych ciekawych rzeczy!

# data[].attributes.attachment_link.title
Czytanki dla dzieci - kompletna lista opowieści | Zasypianki

# data[].attributes.attachment_link.description
Dla Twojej wygody zebrałem tutaj w jednym miejscu wszystkie czytanki dla dzieci, które są dostępne na stronie. Napisałem też wiele bajek terapeutycznych, których pełną listę wraz z ich opisami znajdziesz na stronie: bajki pomagajki. Jeżeli chcesz zrobić sobie lub najbliższym prezent zasypiankowy - kup pięknie wydaną i ilustrowaną książkę z przygodami jeżyka i wesołej gromadki.

# data[].attributes.headline
O książki należy dbać, by służyły nam jak najdłużej, dlatego warto oprawiać je, by chronić ich okładki. Oto prosty sposób na oprawę książek: 

# data[].attributes.subject
O książki należy dbać, by służyły nam jak najdłużej, dlatego warto oprawiać je, by chronić ich okładki. Oto prosty sposób na oprawę książek: 

# data[].attributes.attachment_link.title
Sposób na oprawę książek albumów i zeszytów

# data[].attributes.headline
Kochani, biblioteka szkolna ogłasza KONKURS PLASTYCZNY dla klas 1-3 pt.: "Kartka dla św. Jana Pawła II".

# data[].attributes.subject
Kochani, biblioteka szkolna ogłasza KONKURS PLASTYCZNY dla klas 1-3 pt.: "Kartka dla św. Jana Pawła II".

# data[].attributes.body
Zapraszam wszystkie dzieci z klas I - III do stworzenia kartki dla Ojca Świętego. Wasze prace wysyłajcie na maila:
j.skolyszewska@interia.pl

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Papież przełomów, myśliciel i filozof, człowiek kultury i sztuki, poeta i aktor, miłośnik gór, człowiek pokoju i dialogu, niestrudzony pielgrzym, inspirator przemian na świecie, mistyk, człowiek wiary - JAN PAWEŁ II.
Jego dziedzictwo intelektualne i duchowe inspiruje Centrum Myśli Jana Pawła II do podejmowania działań w dziedzinie kultury, nauki i wychowania.

DZIECIŃSTWO I MŁODOŚĆ

Karol Józef Wojtyła urodził się 18 maja 1920 roku w Wadowicach (niedaleko Krakowa) jako drugi syn Karola Wojtyły seniora i Emilii z Kaczorowskich. Miał starszego o 14 lat brata Edmunda, a jego siostra Olga zmarła tuż po urodzeniu. Karol został ochrzczony 20 czerwca 1920 roku. Rodzina Wojtyłów wiodła skromne życie. Ojciec, porucznik, był urzędnikiem administracji wojskowej. Matka prowadziła dom. W domu Wojtyłów panowała religijna atmosfera, a oni sami cieszyli się szacunkiem wśród mieszkańców. W Wadowicach mieszkała wówczas liczna społeczność żydowska.

Gdy Karol miał dziewięć lat, zmarła jego matka. Po pogrzebie ojciec zabrał synów do Sanktuarium Maryjnego w Kalwarii Zebrzydowskiej, do którego przyszły papież często powracał. Trzy lata później zmarł jego brat Edmund, który był lekarzem i zaraził się od pacjentki szkarlatyną w szpitalu w Bielsku-Białej.

W 1930 roku rozpoczął naukę w I Państwowym Gimnazjum Męskim im. Marcina Wadowity w Wadowicach. W pierwszej klasie gimnazjum, wstąpił do kółka ministranckiego prowadzonego przez księdza Kazimierza Figlewicza. W latach gimnazjalnych objawił się także talent pisarski i aktorski Karola. Chętnie grał w piłkę nożną, szczególnie na pozycji bramkarza.

Po zdaniu egzaminu maturalnego w 1938 roku, Karol Wojtyła rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim i w związku z tym wraz z ojcem przeprowadził się do Krakowa. Zamieszkali przy ulicy Tynieckiej 10 w dwóch pokoikach w suterenie. Filologia polska na Uniwersytecie Jagiellońskim przeżywała wówczas okres swojej świetności, tworząc doskonałe środowisko do rozwoju intelektualnego.

Zobacz więcej na multimedianym biogramie Karola Wojtyły

CZAS WOJNY

Nadszedł 1 września 1939 roku. 6 września wojska niemieckie wkroczyły do Krakowa. W wyniku Sonderaktion Krakau 6 listopada 1939 roku zamknięto Uniwersytet Jagielloński, a profesorów wywieziono do obozu Sachsenhausen. Karol znalazł pracę w Zakładach Chemicznych „Solvay" w Borku Fałęckim. Ciężka praca w kamieniołomach dawała względne bezpieczeństwo, gdyż Niemcy uznawali zakład za potrzebny.

W tym czasie Karol Wojtyła wziął udział w rekolekcjach organizowanych w parafii św. Stanisława Kostki na Dębnikach. Tutaj nawiązał kontakt z krawcem Janem Tyranowskim. Oczytany w pismach św. Jana od Krzyża i św. Teresy z Avila, swoimi zainteresowaniami wywarł wpływ na Wojtyłę.

Na początku 1941 roku ojciec Wojtyły zachorował. Gdy 18 lutego Karol, który się nim opiekował, wrócił do domu, zastał swego ojca martwego. Tę śmierć odczuł bardzo boleśnie. Karola Wojtyłę seniora pochowano na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. A młody Karol zamieszkał u państwa Kydryńskich, którzy ofiarowali mu swoją pomoc i wsparcie.

W przezwyciężeniu smutku po stracie ojca Karolowi pomógł dawny nauczyciel z Wadowic, Mieczysław Kotlarczyk. Założył teatr nazwany później Teatrem Rapsodycznym. Repertuar obejmował m.in. „Quo vadis", „Króla-Ducha", „Beniowskiego" i „Pana Tadeusza". Z teatrem od początku istnienia związał się także Karol Wojtyła.

W 1942 roku Wojtyła podjął decyzję o wstąpieniu do tajnego seminarium duchownego. Rano asystował przy mszy księciu metropolicie Adamowi Sapiesze, a potem pracował w „Solvayu". Noce poświęcał nauce. Sytuacja zmieniła się na początku sierpnia 1944 roku. Niemcy przeprowadzili masowe łapanki, aby uniknąć wybuchu powstania ludności Krakowa. Wywozili wszystkich ujętych młodych mężczyzn - niedziela 6 sierpnia 1944 została nazwana „czarną niedzielą". Wojtyła uniknął łapanki, gdyż dzięki arcybiskupowi Sapiesze klerycy znaleźli schronienie w pałacu biskupim. 18 stycznia 1945 roku do Krakowa wkroczyły wojska sowieckie.

Zobacz więcej na multimedianym biogramie Karola Wojtyły

POSŁUGA KAPŁAŃSKA I BISKUPIA

Po wojnie, w sierpniu 1946 roku Wojtyła ukończył celująco czteroletnie studia teologiczne. 1 listopada z rąk kardynała Sapiehy otrzymał święcenia kapłańskie, a następnie odprawił swoją pierwszą mszę świętej w krypcie św. Leonarda na Wawelu. 15 listopada udał się do Rzymu, aby podjąć studia na Papieskim Uniwersytecie Dominikańskim - Angelicum. Zamieszkiwał wówczas w Kolegium Belgijskim przy Via del Quirinale 26. Wojtyła miał również poznawać Rzym i podpatrywać metody prowadzenia działalności duszpasterskiej, stosowane w innych krajach. W Rzymie uczestniczył we mszy św. celebrowanej przez Ojca Pio. Według relacji niektórych osób Ojciec Pio przepowiedział Karolowi Wojtyle, iż obejmie on Tron Piotrowy.

Po zdaniu egzaminu licencjackiego Wojtyła przeznaczył drugi rok studiów na pisanie doktoratu pod kierunkiem profesora Reginalda Garrigou-Lagrange'a. Temat jego rozprawy doktorskiej brzmiał: „Zagadnienia wiary u świętego Jana od Krzyża". Za pracę uzyskał najwyższą ocenę, jednak formalnie nie przyznano mu tytułu doktora. Jego praca bowiem nie została wydrukowana, na co nie miał wtedy funduszy.

Po powrocie do kraju Wojtyła został skierowany do niewielkiej miejscowości Niegowić. Był wikariuszem w parafii, jednocześnie obronił poszerzoną wersję swojej rozprawy doktorskiej. Po 13 miesiącach kardynał Sapieha przeniósł wikarego do parafii św. Floriana w Krakowie. Wojtyła cieszył się sympatią wiernych, w szczególności młodzieży, dla której prowadził duszpasterstwo. Na przeprowadzane przez niego rekolekcje przychodziły setki osób. Jeździł z młodymi na pielgrzymki, wędrówki górskie i spływy kajakowe. Studenci skupieni wokół księdza, a potem biskupa Wojtyły tworzyli tzw. Środowisko, a do ich duszpasterza przylgnął przydomek „Wujek".

W lipcu 1951 roku zmarł kardynał Adam Sapieha. Administratorem archidiecezji krakowskiej został arcybiskup Eugeniusz Baziak. Udzielił Wojtyle urlopu naukowego na opracowanie rozprawy habilitacyjnej. Wojtyła wyprowadził się wówczas z plebanii i przez następnych siedem lat mieszkał u ks. prof. Ignacego Różyckiego przy ulicy Kanonicznej 19. 12 grudnia 1953 roku praca habilitacyjna Wojtyły zatytułowana „Ocena możliwości oparcia etyki chrześcijańskiej na założeniach systemu Maxa Schelera" została jednogłośnie przyjęta przez radę ówczesnego Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego (z którego powstała później, w roku 1981, Papieska Akademia Teologiczna). Ministerstwo Szkolnictwa Wyższego nie zatwierdziło jednak tytułu naukowego i dopiero 31 października 1957 roku Wojtyła otrzymał tytuł docenta. Rozpoczął pracę w Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Krakowie oraz na Uniwersytecie Jagiellońskim. Wkrótce Wojtyła zaczął również wykładać na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie po dwóch latach objął Katedrę Etyki. Na jego wykłady przychodziło tylu studentów, że niektórzy musieli siadać na podłodze. Owocem pracy naukowej oraz rozmów z młodzieżą była książka „Miłość i odpowiedzialność" poruszająca kwestie teologii ciała.

W lipcu 1958 roku nadeszła z Rzymu decyzja Piusa XII dotycząca powołania Wojtyły na biskupa pomocniczego archidiecezji. Mając 38 lat, Karol Wojtyła został najmłodszym polskim biskupem. Jego konsekracji 28 lipca 1958 roku przed głównym ołtarzem katedry wawelskiej, dokonali arcybiskup Eugeniusz Baziak oraz biskupi Franciszek Jop z Opola i Bolesław Kominek z Wrocławia. Nowy krakowski biskup przyjął za dewizę słowa: „Totus Tuus" (Cały Twój), zaczerpnięte z pism Ludwika Marii Grignon de Montforta, które oznaczały całkowite oddanie się w opiekę Maryi i poprzez nią Chrystusowi. Pozostały one także dewizą papieża Jana Pawła II.

Wyniesienie do rangi biskupa pomocniczego pociągało za sobą nowe obowiązki. Walczył m.in. o pozwolenie na budowę kościoła w Nowej Hucie, którego władze komunistyczne nie chciały udzielić. Już jako kardynał poświęcił świątynię w 1977 roku.

Sobór Watykański II, ważne wydarzenie dla Kościoła powszechnego, rozpoczął się 11 października 1962 roku. Biskup Wojtyła odznaczał się wyjątkową aktywnością w pracach soborowych. Znając doskonale łacinę, zabierał głos i pisał opracowania. Miał znaczący udział w przygotowaniu tekstu Konstytucji duszpasterskiej o Kościele w świecie współczesnym Gaudium et spes.

30 grudnia 1963 r. papież Paweł VI poinformował bp. Wojtyłę telefonicznie o nominacji na stanowisko arcybiskupa metropolity krakowskiego. Komunistyczne władze Polski, które uprzednio odrzuciły szereg kandydatur wysuniętych przez prymasa Stefana Wyszyńskiego, zaaprobowały biskupa Wojtyłę. Uważały bowiem błędnie, że nie będzie się interesował kwestiami politycznymi i uda się go skłócić z Prymasem. Ingres miał miejsce 8 marca 1964 roku na Wawelu. Arcybiskup Wojtyła aktywnie uczestniczył w kolejnych sesjach Soboru Watykańskiego II, który zakończył się w 1965 r., jednocześnie angażował się w przygotowania do obchodów Millenium Chrztu Polski.

26 czerwca 1967 roku papież Paweł VI mianował abp. Wojtyłę kardynałem. Mimo ciążących na nim obowiązków nie zaniedbywał Krakowa. Zorganizował sprawny system nauczania religii poza szkołą, prowadził spotkania dla par i małżeństw. Z tych spotkań narodził się Instytut Rodziny, który po latach stał się integralną częścią Papieskiej Akademii Teologicznej. W maju 1972 roku metropolita Krakowa zainaugurował obrady Synodu Archidiecezji Krakowskiej, trwające nieprzerwanie do 1979 roku. Jego celem było wprowadzanie na gruncie lokalnym wskazań Soboru Watykańskiego II.

Zaproszony do Watykanu na pierwszy Synod Biskupów, który miał się odbyć jesienią 1967 roku, zdecydował się nie wziąć w nim udziału na znak solidarności z prymasem Wyszyńskim, który nie dostał pozwolenia na wyjazd z kraju. W kolejnych synodach Wojtyła brał już udział i był jednym z najbardziej aktywnych uczestników. Jego zaangażowanie nie uszło uwagi papieża Pawła VI. Kardynał Wojtyła wraz z krakowskimi współpracownikami miał znaczący wpływ na treść encykliki „Humanae vitae" Pawła VI dotyczącej miłości i odpowiedzialności.

Jako kardynał, Wojtyła kontynuował swoje prace badawcze, czego owocem była książka „Osoba i czyn", uważana za jedno z głównych dzieł filozoficznych przyszłego papieża. Wojtyła uczestniczył także w pracach kolejnych kongresów teologów polskich oraz w międzynarodowych zjazdach teologicznych. Odbywał podróże do Stanów Zjednoczonych, Kanady, Australii i Republiki Federalnej Niemiec.

Był członkiem trzech kongregacji kurii i członkiem Synodu Biskupów. Regularnie odwiedzał papieża podczas prywatnych audiencji. W lutym 1976 roku został poproszony o przeprowadzenie rekolekcji dla Kurii Rzymskiej, co było wyjątkowym wyróżnieniem. W maju 1978 roku Karol Wojtyła odwiedził Pawła VI po raz ostatni. 12 sierpnia kardynałowie Wyszyński i Wojtyła przybyli do Rzymu, by uczestniczyć w uroczystościach pogrzebowych, a następnie w konklawe, które miało wybrać następcę Pawła VI. 26 sierpnia na nowego papieża wybrany został Albino Luciani, arcybiskup Wenecji. Przyjął on imię: Jan Paweł I. Nie dane mu było jednak długo cieszyć się papieską godnością. Zmarł już 28 września tegoż roku. 4 października odbył się pogrzeb zmarłego papieża, po nim nastąpił okres żałoby oraz kolejne konklawe.

Zobacz więcej na multimedianym biogramie Karola Wojtyły

PONTYFIKAT JANA PAWŁA II

Głosowanie przeprowadzone 16 października 1978 roku wskazało na nowego papieża Karola Wojtyłę. O godzinie 18.18 nad Kaplicą Sykstyńską uniósł się biały dym, wywołując okrzyki radości wiernych, zgromadzonych na placu św. Piotra. Wybór przerwał wielowiekową tradycję powoływania na Tron Piotrowy duchownych włoskich. 22 października odbyła się inauguracja pontyfikatu. W czasie homilii wypowiedział słynne słowa: „Nie lękajcie się! Otwórzcie drzwi Chrystusowi".

Pontyfikat Jana Pawła II trwał 26 lat i 5 miesięcy (trzeci pod względem długości w historii). Papież Polak wprowadził Kościół w nowe tysiąclecie, przyczynił się do obalenia systemu komunistycznego, podróżował z orędziem pokoju po całym świecie, bronił praw rodziny i dzieci nienarodzonych, troszczył się o ubogich, chorych i starszych, zainicjował Światowe Dni Młodzieży, ogłosił nowy Kodeks Prawa Kanonicznego oraz Katechizm Kościoła Katolickiego, zawierzył cały świat Matce Bożej oraz Bożemu Miłosierdziu, spotykał się z wyznawcami różnych wyznań i religii.
Odbył:

104 zagraniczne podróże apostolskie (poza Włochy), odwiedził 129 narodów

146 podróży na terytorium Włoch (poza Rzym i Castel Gandolfo)

748 wizyt w Rzymie i diecezji rzymskiej oraz w Castel Gandolfo

Opublikował liczne dokumenty:

14 encyklik

14 adhortacji apostolskich

11 konstytucji apostolskich

45 listów apostolskich

31 Motu Proprio

Ponadto w czasie podróży apostolskich miał 3288 zaplanowanych przemówień.
Beatyfikował i kanonizował Sługi Boże z całego świata:

Liczba beatyfikowanych - 1338;

Liczba kanonizowanych - 482 kanonizacji.

Zainicjował ważne wydarzenia dla życia Kościoła:

Światowe Dni Młodzieży - 19 odbyło się za Jego pontyfikatu, z tego 7 Międzynarodowych.

Światowe Dni Modlitw o Pokój - ogłaszał 5-krotnie, pierwszy raz 27 października 1986 r. w Asyżu z udziałem 47 delegacji reprezentujących Kościoły i wspólnoty chrześcijańskie oraz 13 religii niechrześcijańskich.

Lata jubileuszowe: Rok Święty Odkupienia (III 1983- IV 1984), Rok Maryjny (VI 1987-VII 1988), Rok Rodziny (1994), Wielki Jubileusz Roku 2000 (poprzedzony trzyletnimi przygotowaniami), Rok Różańca (X 2002 - X 2003), Rok Eucharystii (X 2004 -X 2005)

Światowe Spotkania Rodzin- 4 z nich odbyły się za Jego pontyfikatu; pierwsze w 1994 r. (Rok Rodziny) w Rzymie, następnie w Rio de Janeiro (1997), Rzymie (2000) i w Manili na Filipinach (2003).

Odbywał spotkania i audiencje z różnymi ludźmi:

Oficjalne i nieoficjalne spotkania z głowami państw i premierami - ponad 1600

Liczba audiencji generalnych - 1164, brało w nich udział 17 665 800 ludzi z całego świata

Dane ze strony www.vatican.va

PIELGRZYMKI DO POLSKI i ŚWIATA

Jan Paweł II odbył osiem podróży do Ojczyzny. Pierwszy raz do Polski przybył 2 czerwca 1979. Pielgrzymka zbiegła się w czasie z obchodami 900. rocznicy męczeńskiej śmierci św. Stanisława. Wówczas wypowiedział na placu Zwycięstwa w Warszawie (obecnie plac Piłsudskiego), pamiętne słowa: „Niech zstąpi Duch Twój! I odnowi oblicze ziemi, tej ziemi".

Kolejne dwie pielgrzymki w roku 1983 i 1987 miały miejsce jeszcze w czasach Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej. Przyczyniły się do powstania „Solidarności" i dekonstrukcji ówczesnego systemu.

Przesłanie pierwszej pielgrzymki do wolnej Polski w roku 1991 Jan Paweł II oparł na Dekalogu. Napominał rodaków, by dobrze korzystali z odzyskanej wolności. Kolejne wizyty odbywał w latach 1995, 1997, 1999. W czasie ostatniej pielgrzymki do Ojczyzny w 2002 roku zawierzył cały świat Bożemu Miłosierdziu w sanktuarium w Krakowie - Łagiewnikach.

W czasie licznych podróży zagranicznych Jan Paweł II często odwiedzał narody, które doświadczyły wojny. Wiele podróży miało charakter ekumeniczny. Dwukrotnie przemawiał w siedzibie ONZ w Nowym Yorku, odwiedził komunistyczną Kubę, a w roku 2000 pielgrzymował do Ziemi Świętej. Wtedy też modlił się pod Ścianą Płaczu w Jerozolimie.

ŚMIERĆ I PROCES KANONIZACYJNY

Papież zaczynał pontyfikat w pełni sił. Jego zdrowie nadszarpnął zamach na życie 13 maja 1981 roku - w rocznicę objawień fatimskich. Na placu św. Piotra Mehmet Ali Agca strzelił do papieża z odległości trzech i pół metra. Papież swoje cudowne ocalenie przypisał wstawiennictwu Matki Bożej.

Pod koniec lat 90, widać było, że Jan Paweł II cierpi na chorobę Parkinsona, która stopniowo się pogłębiała. Mimo wszystko Jan Paweł II wciąż podróżował i do końca z pełnym zaangażowaniem pełnił swoją posługę. Niedługo przed śmiercią stracił głos i nie mógł przemawiać do wiernych. Zmarł 2 kwietnia 2005 r. o godzinie 21.37. Świat pogrążył się w żałobie. Pogrzeb Papieża odbył się 8 kwietnia. W uroczystościach pogrzebowych na placu św. Piotra uczestniczyło 300 tysięcy wiernych. Dwa miliardy osób oglądało transmisję z ich przebiegu w telewizji. Trumna z ciałem spoczęła w podziemiach bazyliki św. Piotra.

13 maja 2005 roku rozpoczął się proces beatyfikacyjny Jana Pawła II. W odpowiedzi na wołanie wiernych „Santo subito!", wznoszone podczas pogrzebu Papieża, nowy papież Benedykt XVI udzielił dyspensy od pięcioletniego okresu oczekiwania na wszczęcie procesu beatyfikacyjnego.

Beatyfikacji dokonał 1 maja 2011 roku papież Benedykt XVI. We Mszy św. na placu św. Piotra uczestniczyło ok. 1,5 mln osób, w tym trzysta tysięcy Polaków. Na datę liturgicznego wspomnienia bł. Jana Pawła II wybrano dzień 22 października, przypadający w rocznicę uroczystej inauguracji pontyfikatu papieża Polaka.

Kanonizacji Jana Pawła II dokonał papież Franciszek w niedzielę Bożego Miłosierdzia, 27 kwietnia 2014 r. w Rzymie.

Zobacz więcej na multimedianym biogramie Karola Wojtyły

opr. BS

# data[].attributes.attachment_link.title
Biografia Jana Pawła II - Centrum Myśli Jana Pawła II

# data[].attributes.attachment_link.description
Papież przełomów, myśliciel i filozof, człowiek kultury i sztuki, poeta i aktor, miłośnik gór, człowiek pokoju i dialogu, niestrudzony pielgrzym, inspirator

# data[].attributes.headline
Jak nauczyć dziecko czytania ze zrozumieniem?

# data[].attributes.subject
Jak nauczyć dziecko czytania ze zrozumieniem?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wiele dzieci czyta, ale niewiele z nich czyta ze zrozumieniem. Z tym problemem boryka się wiele dzieci, rodziców i nauczycieli. Aby dziecko potrafiło to robić, potrzeba jest wiele ćwiczeń opierających się o postawy neurobiologiczne i językowe.
Jak prowadzić naukę czytania, by nauczyć dziecko czytać ze zrozumieniem? Mamy nadzieję, że dzisiejszy artykuł będzie dla Was inspiracją do tego jak przeprowadzać skuteczne ćwiczenia nauki czytania.

Za umiejętność czytania ze zrozumieniem odpowiada lewa półkula mózgu. Podczas czytania dziecko musi dostrzec wiele relacji, nie tylko tych między literami czy sylabami. Aby dobrze przygotować dziecko do późniejszej nauki czytania, trzeba nauczyć je linearnego przetwarzania i porządkowania informacji, abstrahowania i rozumienia reguł, dostrzegania relacji między elementami. Tylko nabycie tych umiejętności, pozwoli dziecku czytać ze zrozumieniem i tworzyć samodzielne wypowiedzi.

Ucząc dziecko czytać należy wykorzystać kolejne etapy nabywania systemu językowego, czyli: powtarzanie- rozumienie- nazywanie. Etapy te należy powtórzyć zawsze podczas czytania: samogłosek, wyrażeń dźwiękonaśladowczych, wyrazów do rozpoznawania globalnego, paradygmatów sylab otwartych i zamkniętych.
Patrząc na etapy nabywania języka, możemy zauważyć, że bez rozumienia dziecko nie jest w stanie samo nazywać (czytać). Tylko zrozumienie danego elementu językowego (samogłoska, sylaba) pozwoli dziecku na samodzielne ich odczytywanie.
Poniżej mamy dla Was kilka wskazówek, jak sprawdzić rozumienie w pierwszych etapach nauki czytania.

Rozumienie samogłosek - prosimy dzieci, by wskazało lub podało daną samogłoskę.

Łączenie nazwy z desygnatem podczas nauki globalnego rozpoznawania wyrazów - pytamy gdzie LALA/ MIŚ, PIŁKA?, a dziecko podaje etykiety z napisem.

Rozumienie czasowników - po wypowiedzeniu czasownika, dziecko pokazuje czynność lub podaje etykietę z napisem.

Kształtowanie rozumienia językowego już od wczesnych lat stwarza możliwości budowania odpowiedzi na coraz trudniejsze pytania oraz w późniejszym etapie, podczas nauki w szkole pozwala czytać ze zrozumieniem dłuższe teksty.

Jeżeli dziecko rozumie pojedyncze słowa, zna ich znaczenie, należy uczyć je rozumienia zdań. Na tym etapie nauki ważna jest umiejętność słuchania przekazów językowych, ale też rozumienie znaczenia połączenia rzeczownika z czasownikiem. Podczas nauki wykorzystujemy obrazki sytuacyjne z podpisami zgodnymi z etapami programowania języka, np. OLA JE. OLA JE JABŁKO. OLA JE CZERWONE JABŁKO. Sprawdzamy rozumienie przeczytanego zdania prosząc dziecko np. o pokazanie czynności na zabawkach. Dziecko bierze figurkę lalki i pokazuje jak je jabłko. Podczas tego rodzaju ćwiczeń sprawdzamy umiejętność dostrzegania relacji między elementami języka.

Pierwsze teksty do czytania powinny być bardzo rzeczywiste, mogą dotyczyć dziecka i jego najbliższego otoczenia oraz jego doświadczeń. W rozumieniu czytanych tekstów w pierwszym etapie pomagają ilustracje, zdjęcia czy schematyczne rysunki. Po przeczytaniu zadajemy dziecku proste pytania, wykorzystując słownictwo znajdujące się w tekście. Kiedy dziecko potrafi na nie odpowiedzieć, pytania powinny mieć rozwiniętą konstrukcję, a odpowiedzi na nie, nie mogą pojawiać się na obrazkach. W tym etapie dbamy o to, żeby odpowiedzią na pytanie było całe zdanie, a nie pojedynczy wyraz. Jeżeli dziecko nie zna odpowiedzi, uczymy wyszukiwać ich w przeczytanym tekście. Najpierw zadajemy pytania do początkowej części tekstu, potem do kolejnej. W trakcie ćwiczeń warto zwrócić uwagę na to, czy dziecko rozumie pojedyncze wyrazy, czy zaczyna rozumieć relacje i wnioski znajdujące się w tekście.

Nieustanne rozwijanie umiejętności językowych dziecka i przygotowanie do czytania ze zrozumieniem trudniejszych tekstów możliwe jest dzięki umiejętności zadawania pytań. W trakcie nauki można poprosić dziecko o : zapisanie pytania do przeczytanego wyrazu KTO? MAMA., zapisanie wyrazu pasującego do pytania CO? CO ROBI? . Na tym etapie możemy sprawdzać rozumienie tekstu poprzez ćwiczenia typu:

prawda/ fałsz,

poszukiwanie obrazka do przeczytanego zdania,

wypełnianie poleceń do przeczytanego tekstu,

narysowanie przeczytanego wyrazu.

Ćwiczenia operacji myślowych i abstrahowania reguł można prowadzić na materiale językowym prosząc dziecko np. o: dokonanie kategoryzacji na napisach (zwierzęta, jedzenie), wskazanie, który wyraz nie pasuje do reszty (LODY, JAJO, AUTO, ZUPA), odszukanie par pasujących wyrazów (KOT- MLEKO, LAMPA- SZAFA).

W kolejnych etapach nauki czytania pojedyncze wyrazy mogą zostać zastępowane obrazkiem lub całkowicie pomijane. W tego rodzaju zadaniach, oprócz doskonalenia czytania utrwalamy także formy fleksyjne i składniowe. Historyjki obrazkowe mogą być także zastępowane podpisami. Warunkiem wykonania takiego ćwiczenia jest rozumienie następstwa wydarzeń z uwzględnieniem relacji czasowych lub związków przyczynowo- skutkowych. Dzieci mogą czytać dialogi, samodzielnie budować wypowiedzi, uzupełniać dialogi wypowiedziami. W ćwiczeniach, w których wykorzystujemy dialogi sprawdzamy, czy dziecko potrafi zadać i zrozumieć pytanie oraz czy potrafi zbudować poprawnie gramatycznie zdanie.

Wszystkie opisane etapy wraz z ćwiczeniami pozwalają dziecku na czytanie dłuższych tekstów ze zrozumieniem. Dziecko będzie potrafiło czytać ze zrozumieniem, jeżeli nauczymy je postrzegania tekstu jako pewnej całości, w której znajduje się wiele relacji i związków. Jeżeli już od wczesnych lat pozwolimy dzieciom uczyć się czytać, to proces czytania zostanie na tyle zautomatyzowany, że pozwoli na rozumienie i przyswajanie wiedzy z podręczników szkolnych.

Na podstawie: Z. Orłowska- Popek, ,,Praca nad rozumieniem tekstu (od sylaby do powieści)".

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak nauczyć dziecko czytania ze zrozumieniem? | Słówka

# data[].attributes.attachment_link.description
Za umiejętność czytania ze zrozumieniem odpowiada lewa półkula mózgu. Podczas czytania dziecko musi dostrzec wiele relacji, nie tylko tych między literami czy sylabami. Aby dobrze przygotować dziecko do późniejszej nauki czytania, trzeba nauczyć je linearnego przetwarzania i porządkowania informacji, abstrahowania i rozumienia reguł, dostrzegania relacji między elementami.

# data[].attributes.headline
AUDIOBOOKI - lektury szkolne dla młodszych i starszych

# data[].attributes.subject
AUDIOBOOKI - lektury szkolne dla młodszych i starszych

# data[].attributes.attachment_link.title
O psie który jeździł koleją lektura klasa 3 Czytam z Mamą audiobook

# data[].attributes.attachment_link.title
,,Mały Książę" Antoine de Saint Exupéry audiobook pl całość

# data[].attributes.attachment_link.title
Tajemniczy ogród - Frances Hodgson Burnett  [Całość, Bez reklam, Audiobook]

# data[].attributes.attachment_link.title
[Audiobook] Opowieść Wigilijna  Karol Dickens

# data[].attributes.attachment_link.title
,,Stary człowiek i morze" polski audiobook

# data[].attributes.body
(z domu Barańczak) urodziła się 9 stycznia 1945 w Poznaniu. Jest polską pisarką, autorką książek dla dzieci i młodzieży, ilustratorką.
Jest siostrą Stanisława Barańczaka, poety i tłumacza. Przez wiele lat mieszkała na poznańskich Jeżycach.

# data[].attributes.headline
Jest twórczynią cyklu powieściowego dla młodzieży Jeżycjada.

# data[].attributes.subject
Jest twórczynią cyklu powieściowego dla młodzieży Jeżycjada.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Fundacja ABCXXI - Cała Polska czyta dzieciom

# data[].attributes.body
Do obejrzenia...

# data[].attributes.headline
Pierwszymi powierzchniami piśmienniczymi były skały, kora, skóry i kamień. Później powstały gliniane tabliczki. 

# data[].attributes.subject
Pierwszymi powierzchniami piśmienniczymi były skały, kora, skóry i kamień. Później powstały gliniane tabliczki. 

# data[].attributes.headline
Starożytni Rzymianie i Grecy stosowali tabliczki woskowe.

# data[].attributes.subject
Starożytni Rzymianie i Grecy stosowali tabliczki woskowe.

# data[].attributes.headline
Kolejnym materiałem przeznaczonym do utrwalania pisma był papirus (to materiał roślinny, wytwarzany z łodyg trzciny papirusowej).

# data[].attributes.subject
Kolejnym materiałem przeznaczonym do utrwalania pisma był papirus (to materiał roślinny, wytwarzany z łodyg trzciny papirusowej).

# data[].attributes.headline
Następnie w epoce średniowiecza pojawił się pergamin, czyli materiał wytwarzany ze skór zwierzęcych - kozich, owczych lub cielęcych.

# data[].attributes.subject
Następnie w epoce średniowiecza pojawił się pergamin, czyli materiał wytwarzany ze skór zwierzęcych - kozich, owczych lub cielęcych.

# data[].attributes.headline
Dzisiejszym materiałem piśmienniczym jest papier, który został wynaleziony w Chinach około 105 r. n.e.

# data[].attributes.subject
Dzisiejszym materiałem piśmienniczym jest papier, który został wynaleziony w Chinach około 105 r. n.e.

# data[].attributes.headline
Nowa forma książki upowszechniła się w IV i V wieku. Mowa o kodeksie, czyli współczesnej formie książki.

# data[].attributes.subject
Nowa forma książki upowszechniła się w IV i V wieku. Mowa o kodeksie, czyli współczesnej formie książki.

# data[].attributes.headline
Więcej informacji jak wyglądały pierwsze książki znajdziecie tutaj: 

# data[].attributes.subject
Więcej informacji jak wyglądały pierwsze książki znajdziecie tutaj: 

# data[].attributes.body
zachęcam do czytania :-)

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Czytam wszędzie | Blog dla miłośników książek

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Historia rozwoju książki jest bardzo długa i ciekawa. Prowadzi nas przez różne epoki i kraje. Książki rozwijały się jednocześnie w różnych miejscach świata. Ze względu na odmienne położenie geograficzne i poziom rozwoju ludności danego terenu, wyglądały odmiennie i tworzone były z różnych materiałów. Dzisiaj jesteśmy w stanie prześledzić drogę od rysunków naskalnych, przez tabliczki na których utrwalano teksty, po kodeks, czyli pierwszą książkę o formie jaką znamy dziś.

Znaki takie jak petroglify i piktogramy oraz pierwsze pismo zapisywano na różnych podłożach. Pierwszymi powierzchniami piśmienniczymi były skały, kora, skóry i kamień. IV tys. lat p.n.e. w Mezopotamii powstały gliniane tabliczki. Wiele egzemplarzy znaleziono także na terenie Egiptu, Azji Mniejszej oraz Grecji. Służyły one do pisania listów, oficjalnych dokumentów ksiąg. Na tabliczkach przy pomocy trzciny lub drewnianego rylca odciskano znaki - pismo klinowe. By nadać im trwałość suszono je lub wypalano. Stosowano je do połowy I tysiąclecia p.n.e. Gliniane tabliczki były niewygodne w codziennym użytku, dlatego nadal dążono do wymyślenia bardziej uniwersalnej formy papieru i podłoża, na którym można by utrwalać tekst.

Starożytni Rzymianie i Grecy stosowali tabliczki woskowe. Wykorzystywali je do zapisywania tekstów tymczasowych, takich jak notatki czy ćwiczenia szkolne. Najstarsze odnalezione tabliczki pochodzą z I wieku n.e. W tabliczkach drewnianych drążono zagłębienie i wlewano w nie roztopiony wosk. Po zastygnięciu pisano po wosku metalowym rylcem.

Kolejnym materiałem służącym do utrwalania pisma był papirus - znany w starożytnym Egipcie już od III tysiąclecia p.n.e. Najstarsze zachowane zabytki piśmiennictwa na papirusie pochodzą z około 2400 p.n.e. Był to bardzo dobry materiał, lekki i łatwy w użytkowaniu dlatego dość szybko zaczęły go stosować także inne kraje. Około VII w. p.n.e. papirus dotarł do Grecji, zaś około III w. p.n.e. pojawił się w Rzymie. Papirus to materiał roślinny, wytwarzany z łodyg trzciny papirusowej. Łodygi cięto na paski i układano warstwami na desce. Po zwilżeniu wodą ubijano je, a wydzielający się pod wpływem uderzeń sok sklejał paski w jednolitą masę. Następnie arkusze suszono na słońcu, pojedyncze sklejano razem i tworzono zwoje.

W Średniowieczu pojawił się pergamin - materiał pisarski wytwarzany ze skór zwierzęcych - owczych, kozich lub cielęcych. Czasem barwiono go na kolor czerwony, szafranowy, niebieski lub czarny. W średniowieczu pergamin wytwarzany był w klasztorach, a od XII przez rzemieślników.

Ważny dla naszych czasów materiał, czyli papier został wynaleziony w Chinach około 105 r. n.e. Jak wiele innych przełomowych wynalazków, sposób jego produkcji został odkryty przypadkowo. Papier czerpany to materiał organiczny. Początkowo eksperymentowano z korą drzew, jedwabiem, a nawet sieciami rybackimi, by w końcu zastosować włókna roślinne i lniane szmaty. Badania archeologiczne wskazują jednak, że papier znany był już wcześniej. Znaleziono fragmenty papieru pochodzące prawdopodobnie już z II wieku p.n.e.

Zwój to najstarsza forma książki - przypomina tą, która dziś jest powszechnie stosowana. Wytwarzana była w starożytności od IV tysiąclecia p.n.e. Tekst pisano po wewnętrznej stronie zwoju, który nawinięty był na dwa drążki. Najstarszym znanym egzemplarzem jest grecki zwój znaleziony w jednym z grobów egipskich. Zwoje używane były przez Egipcjan, Greków i Rzymian. Początkowo wykonywane były ze skóry, następnie także z papirusu, pergaminu i płótna. Zwój został wyparty przez kodeks.

Nowa forma książki kształtowała się w ciągu II i III wieku n.e., upowszechniła się zaś ostatecznie w IV i V wieku. Mowa o kodeksie, czyli współczesnej formie książki. W średniowieczu zaczęto składać arkusze pergaminu tworząc w ten sposób zbiór kart - szytych lub klejonych. By ochronić karty pergaminu stosowano drewniane tabliczki jako okładki, później okładki powlekano skórą, grzbiet usztywniano sklejonymi paskami pergaminu lub papieru, a na narożnikach umieszczano wzmacniające oprawę, metalowe elementy. W średniowieczu kodeks był już jedyną stosowaną formą książki z kartami pergaminowymi, a później papierowymi.

Spośród kodeksów do dziś zachowały się wspaniałe, bogato zdobione egzemplarze - złote, srebrne i purpurowe. Są to wspaniałe rękopisy pergaminowe, z barwionymi arkuszami, często pisane złotem lub srebrem, ze zdobieniami malarskimi - iluminacjami w postaci inicjałów, czyli ozdobnych pierwszych liter rozdziałów oraz bordiur, która wypełniały marginesy. W zbiorach polskich najcenniejszym kodeksem jest złoty kodeks - Ewangeliarz gnieźnieński.

Jeśli interesuje was również historia piśmiennictwa, bez którego nie powstałyby książki, przeczytajcie artykuł „ Piśmiennictwo - od rysunków do pisma fonetycznego."

# data[].attributes.attachment_link.description
Historia rozwoju książki jest bardzo długa i ciekawa. Prowadzi nas przez różne epoki i kraje. Książki rozwijały się jednocześnie w [...]

# data[].attributes.headline
Co to jest książka? Dzieci odpowiadają :-)

# data[].attributes.subject
Co to jest książka? Dzieci odpowiadają :-)

# data[].attributes.attachment_link.title
Dzieci odpowiadają - Co to jest książka?

# data[].attributes.body
Urodził się 13 września 1894 w Łodzi, zmarł 27 grudnia 1953 w Zakopanem – polski poeta żydowskiego pochodzenia, pisarz, autor skeczy i tekstów piosenek; jeden z najpopularniejszych poetów dwudziestolecia międzywojennego. Podpisywał się ponad czterdziestoma pseudonimami.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Julian Tuwim to kolejny po Janie Brzechwie poeta, którego wiersze stanowią klasykę polskiej literatury dziecięcej. Z bogatego dorobku poety na naszej stronie zostały zamieszczone wierszyki najbardziej cenione i lubiane przez dzieci. Julian Tuwim to klasyczne wierszyki do poczytania i świetna zabawa dla najmłodszych czytelników. Tuwima poezja dla dzieci jest napisana językiem dowcipnym, utwory przedstawiają jakiś fragment rzeczywistości, wiele z wierszyków ma ukryty morał lub przesłanie.

Wiersze Juliana Tuwima

# data[].attributes.attachment_link.description
Julian Tuwim to kolejny po Janie Brzechwie poeta, którego wiersze stanowią klasykę polskiej literatury dziecięcej. Z bogatego dorobku poety na naszej stronie zostały zamieszczone wierszyki najbardziej cenione i lubiane przez dzieci. Julian Tuwim to klasyczne wierszyki do poczytania i świetna zabawa dla najmłodszych czytelników.

# data[].attributes.body
Urodziła się w Suwałkach 23 maja 1842 roku. Znana jest dziś jako poetka, nowelistka, pisarka dla dzieci, krytyk, publicysta, tłumacz. Dorastała w Kaliszu. Nauki odebrała na warszawskiej pensji Sakramentek, tam też poznała się z Elizą Orzeszkową.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Maria Konopnicka napisała piękne wiersze dla najmłodszych. W swoich wierszykach odkrywa przed dziećmi świat wiejskiej przyrody, lasy, w których żyją dzikie zwierzęta. Dzieci za sprawą jej wierszy spotykają bociana, jaskółki, żaby, zające, poznają uroki czterech pór roku oraz piękno otaczającej przyrody. Wierszyki Marii Konopnickiej pamięta się przez całe życie, a gdy na świecie pojawią się własne dzieci, czyta się im jej twórczość z przyjemnością.
Maria Konopnicka tworzyła swoje wiersze dla dzieci na przełomie XIX i XX. Dlatego w jej wierszykach niekiedy znajdują są słowa, które obecnie wyszły już z użycia. Podczas słuchania wierszy dzieci często zadają pytania o znaczenie nieznanych im słów. Pomimo tego wiersze Marii Konopnickiej nie tracą na aktualności, zarówno dzieci jak i rodzice bardzo je lubią.

Wierszyki Marii Konopnickiej

# data[].attributes.attachment_link.description
Maria Konopnicka napisała piękne wiersze dla najmłodszych. W swoich wierszykach odkrywa przed dziećmi świat wiejskiej przyrody, lasy, w których żyją dzikie zwierzęta. Dzieci za sprawą jej wierszy spotykają bociana, jaskółki, żaby, zające, poznają uroki czterech pór roku oraz piękno otaczającej przyrody.

# data[].attributes.body
Właściwie Jan Wiktor Lesman urodził się 15 sierpnia 1898 w Żmerynce na Podolu, zmarł 2 lipca 1966 w Warszawie. Był polskim poetą, autorem popularnych wierszy dla dzieci jak i utworów satyrycznych, tłumaczem poetów – m.in. Puszkina, Majakowskiego i Jesienina. Posiadał korzenie żydowskie.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wiersze Jana Brzechwy to klasyka literatury dziecięcej. Tutaj znajdują się tylko niektóre wierszyki poety. Jego dorobek w poezji dziecięcej jest znacznie większy. Wierszowane historyjki poety są lubiane zarówno przez dzieci, jak i dorosłych. Wiersze Jana Brzechwy to świat pełen przygód, w którym głównymi postaciami są zwierzęta ( hipopotam, kaczka, kwoka, żuk, stonoga, pies, jeż, żaba, wrona, ślimak ) i rośliny ( pomidor, koper, szczypiorek, kalarepka, groch, pietruszka, cebula, burak, fasola ). Poza humorem, utwory zawierają zaskakujące zakończenie, często poprzez zaprezentowana historyjkę, uczą i wychowują, ośmieszają naganne zachowanie, a pochwalają dobre.

Wierszyki Jana Brzechwy

# data[].attributes.attachment_link.description
Wiersze Jana Brzechwy. Wiersze i wierszyki dla dzieci do czytania i do słuchania, które napisał Jan Brzechwa. Twoje dziecko szybko je zapamięta i polubi. Wierszyki proste, krótkie i rymowane.

# data[].attributes.headline
„Książki radość dają tym, co je czytają”

# data[].attributes.subject
„Książki radość dają tym, co je czytają”

# data[].attributes.body
Jest w każdym naszym słowie,
a słowa są najprostsze -
chleb, mama, dom gościnny,
i Wisła, i Mazowsze.

I jest w czerwieni maków,
i w białych kwiatach wiśni,
w piosenkach wszystkich ptaków
i w każdej naszej myśli.

W mazurku chopinowskim,
i w czarnym węglu Śląska,
i tu, gdzie serce mówi,
że to jest właśnie Polska.

# data[].attributes.body
Powiewa flaga,
gdy wiatr się zerwie.
A na tej fladze
biel jest i czerwień.
Czerwień to miłość,
biel - serce czyste.
Piękne są nasze
barwy ojczyste.

# data[].attributes.body
Jaka wielka jest Warszawa!
Ile domów, ile ludzi!
Ile dumy i radości
W sercach nam stolica budzi!

Ile ulic, szkół, ogrodów,
Placów, sklepów, ruchu, gwaru,
Kin, teatrów, samochodów
samochodów spacerów i obszaru!

Aż niestara Wisłą cieszy,
Ze stolica tak urosła,
Bo pamięta ją malutką,
A dziś taka jest dorosła.

# data[].attributes.headline
"Modlitwa polskiej dziewczynki" Władysław Bełza

# data[].attributes.subject
"Modlitwa polskiej dziewczynki" Władysław Bełza

# data[].attributes.body
Wiem ja, bo mi o tym,
Mama powiadała:
Żem dziecię tej ziemi,
Żem jest Polka mała.

I wiem, jak mi Polska,
Jest droga i mila,
Bom się w polskiej mowie,
Pacierza uczyła.

Bo mnie polskie niwy
Chlebem swym karmiły;
Bo mnie polskiej pieśni,
Skowronki uczyły.

Bo mnie tam na niebie,
Strzeże Matka Boska,
Ta polska królowa,
Nasza Częstochowska.

Bo przy Bożym tronie,
Polscy święci stoją,
I co dzień się modlą,
Za Ojczyznę moją.

Więc i ten paciorek,
Polskiego dziewczęcia,
Przyjm o wielki Boże,
W ojcowskie objęcia!

Bo on się z mej duszy,
Wyrywa jak łkanie:
"Ojczyznę kochaną,
Racz nam wrócić Panie!"

# data[].attributes.headline
"Polak Mały!" film o polskich symbolach narodowych dla najmłodszych

# data[].attributes.subject
"Polak Mały!" film o polskich symbolach narodowych dla najmłodszych

# data[].attributes.attachment_link.title
"Polak Mały!" film o polskich symbolach narodowych dla najmłodszych

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Święto Narodowe Trzeciego Maja - polskie święto państwowe obchodzone 3 maja w rocznicę uchwalenia Konstytucji 3 maja (1791), ustanowione w 1919 i ponownie w 1990.

Dzień ten jest dniem wolnym od pracy.

3 maja 1791 uchwalono drugą po korsykańskiej konstytucję w nowożytnej Europie, a na świecie trzecią po amerykańskiej. Wyprzedziła m.in. konstytucję francuską. Konstytucja ta została uchwalona przez Sejm Czteroletni, który został zwołany w październiku 1788.

Ustanowienie święta

Uchwalenie Konstytucji 3 maja zostało uznane za święto już 5 maja 1791.

Począwszy od 2007 roku 3 maja jest również świętem narodowym Litwy.

Dzieje obchodów

W czasie obchodów pierwszej rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 maja 1792 wokół Warszawy skoncentrowano wiele jednostek wojskowych, których zabrakło w krytycznym momencie rosyjskiego ataku w 1792 r.

W okresie zaborów Polski celebrowanie rocznic Konstytucji 3 maja było zakazane przez wszystkich zaborców. Polacy, którzy odważyli się obchodzić publicznie to święto byli karani. Na przykład, za złożenie bukietu fiołków w rocznicę Konstytucji 3 maja, w 1892 r. tajna policja rosyjska aresztowała w Warszawie nauczyciela Stanisława Mieczyńskiego, po czym wysłano go za ten czyn na trzyletnią zsyłkę do Odessy.

Obchody rocznicy Konstytucji 3 maja były organizowane także w skupiskach Polonii, m.in. w Chicago.

Uroczyste obchody rocznicy Konstytucji 3 maja organizowano w latach 1916-1918 w wielu miastach (najliczniejsze w Warszawie w 1916 roku) po wycofaniu się wojsk i władz rosyjskich z obszaru tzw. kongresowego Królestwa Polskiego.

Po odzyskaniu niepodległości w 1918, rocznica Konstytucji 3 maja została uznana za święto narodowe uchwałą Sejmu Ustawodawczego z 29 kwietnia 1919. Po II wojnie światowej obchodzono je do 1946, kiedy w wielu miastach doszło do krwawych demonstracji studenckich. Od tego czasu władze zabroniły publicznego świętowania, a próby manifestowania były często tłumione przez milicję. Święto to zostało oficjalne zniesione ustawą z 18 stycznia 1951 o dniach wolnych od pracy. Dopiero w roku 1981 ponownie świętowano to historyczne wydarzenie - świadczą o tym gazety codzienne z tego czasu m.in. Trybuna Ludu, Głos Robotniczy, Życie Warszawy.

Święto Narodowe Trzeciego Maja przywrócono ustawą z 6 kwietnia 1990 (weszła w życie 28 kwietnia). Tego roku obchody święta 3 maja w Warszawie na Placu Zamkowym odbyły się w obecności prezydenta Wojciecha Jaruzelskiego.

Helena Boguszewska: „Pisma wybrane", t. II. Warszawa: Czytelnik, 1956, s. 347.

Linki zewnętrzne

# data[].attributes.attachment_link.description
Święto Narodowe Trzeciego Maja - polskie święto państwowe obchodzone 3 maja w rocznicę uchwalenia Konstytucji 3 maja (1791), ustanowione w 1919 i ponownie w 1990. Dzień ten jest dniem wolnym od pracy. 3 maja 1791 uchwalono drugą po korsykańskiej konstytucję w nowożytnej Europie, a na świecie trzecią po amerykańskiej. Wyprzedziła m.in.

# data[].attributes.body
B A Ś N I E  P O L S K I E

# data[].attributes.attachment_link.title
Gniazdo białego orła - Baśnie Polskie (czyta Paweł Wódczyński)

# data[].attributes.attachment_link.title
Król Popiel i myszy - Baśnie polskie (czyta Marcin Myszka z kanału Niediegetyczne) 📘

# data[].attributes.attachment_link.title
Smok wawelski - Baśnie Polskie (czyta Daga Gregorowicz)

# data[].attributes.attachment_link.title
Legenda o Poznańskich Koziołkach (Koziołki Poznańskie)

# data[].attributes.attachment_link.title
LEŚNE OPOWIEŚCI cała bajka – Bajkowisko - bajki dla dzieci – słuchowisko dla dzieci (audiobook)

# data[].attributes.attachment_link.title
W. Bruce Cameron "Był sobie pies" | audiobook

# data[].attributes.attachment_link.title
W. Bruce Cameron "Był sobie pies 2" | audiobook

# data[].attributes.headline
Renata Piątkowska "Opowiadania do chichotania"

# data[].attributes.subject
Renata Piątkowska "Opowiadania do chichotania"

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Empik Go: audiobooki - dzieci, młodzież, lektury

# data[].attributes.attachment_link.title
Renata Piątkowska "Opowiadania do chichotania" audiobook. Czyta Artur Barciś

# data[].attributes.attachment_link.title
audiobook dla dzieci - Grzegorz Kasdepke: "Bon czy ton - savoir-vivre dla dzieci"

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich ( Międzynarodowy Dzień Książki, Światowy Dzień Książki) - doroczne święto organizowane przez UNESCO w celu promocji czytelnictwa, edytorstwa i ochrony własności intelektualnej za pomocą praw autorskich. Dzień ten po raz pierwszy obchodzono w 1995 roku.

Geneza święta

Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich obchodzony jest 23 kwietnia. Data ta wybrana została jako symboliczna dla literatury światowej. W tym dniu w roku 1616 zmarli Miguel de Cervantes, William Szekspir i historyk peruwiański Inca Garcilaso de la Vega (przy czym datę śmierci Szekspira podaje się według kalendarza juliańskiego, a pozostałych dwóch - według gregoriańskiego). Na ten sam dzień przypada również rocznica urodzin lub śmierci innych wybitnych pisarzy, np. Maurice'a Druona, Halldóra Laxnessa, Vladimira Nabokova, Josepa Pla i Manuela Mejía Vallejo. W Wielkiej Brytanii i Irlandii Światowy Dzień Książki wyjątkowo obchodzony jest w pierwszy czwartek marca, tak aby święto to wypadało w trakcie semestru szkolnego[potrzebny przypis].

Pomysł organizacji święta zrodził się w Katalonii - w 1926 roku wystąpił z nim wydawca z Walencji, Vicente Clavel Andrés[potrzebny przypis]. Z początku planowano związać je z datą 7 października, domniemaną datą urodzin Cervantesa, lecz ze względu na niepewność z nią związaną, ostatecznie ustalono datę 23 kwietnia. W Hiszpanii Dzień Książki jest świętem oficjalnym od roku 1930, a od 1964 - we wszystkich krajach hiszpańskojęzycznych[potrzebny przypis].

23 kwietnia jest w Katalonii hucznie obchodzonym świętem narodowym, jako dzień jej patrona - Świętego Jerzego. Zgodnie z długą tradycją w Katalonii obdarowywano w ten dzień kobiety czerwonymi różami, mającymi symbolizować krew smoka pokonanego przez św. Jerzego. Później kobiety zaczęły odwzajemniać się mężczyznom podarunkami z książek[potrzebny przypis].

UNESCO postanowiło stworzyć tytuł Światowej Stolicy Książki, który jako pierwsze miasto otrzymał Madryt. Tytuł Światowej Stolicy Książki przyznawany jest co roku przez UNESCO jako wyróżnienie dla najlepszego przygotowanego przez dane miasto programu promującego książki i czytelnictwo.

Bibliografia

Linki zewnętrzne

# data[].attributes.attachment_link.title
Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich - Wikipedia, wolna encyklopedia

# data[].attributes.attachment_link.description
Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich ( Międzynarodowy Dzień Książki, Światowy Dzień Książki) - doroczne święto organizowane przez UNESCO w celu promocji czytelnictwa, edytorstwa i ochrony własności intelektualnej za pomocą praw autorskich. Dzień ten po raz pierwszy obchodzono w 1995 roku. Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich obchodzony jest 23 kwietnia.

# data[].attributes.attachment_link.title
"Jak powstaje książka"  — film stworzony na warsztatach animacji w Księgarni Dwie Siostry

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Czytając dziecku zaspokajamy jego potrzeby emocjonalne - czego nie zrobi za nas komputer ani telewizja. Podczas czytania jesteśmy blisko, przytulamy dziecko, patrzymy na nie z miłością, poświęcamy mu czas. W zrozumiały dla niego sposób rodzic swoim zachowaniem przekazuje mu: „Kocham Cię i jesteś dla mnie bardzo ważny". To właśnie dzięki poczuciu, że jest ważne i kochane, dziecko rozkwita, zaczyna budować wiarę w siebie, życzliwość, empatię, umiejętności społeczne.

Zdobywa też istotne kompetencje intelektualne: uczy się języka oraz myślenia. Współczesny człowiek musi umieć samodzielnie myśleć i podejmować decyzje. Powinien też swobodnie i poprawnie posługiwać się językiem, który dla każdego z nas jest prawdziwą wizytówką - w szkole, w pracy i w życiu. Język to przecież podstawowe narzędzie myślenia, zdobywania wiedzy, komunikacji z ludźmi i udziału w kulturze. Dobrze dobrane książki pomagają w rozwijaniu słownictwa, wiedzy i nauczaniu wartości. Czytając dziecku - poszerzamy tematykę jego zainteresowań, używamy języka literackiego: poprawnego i bogatego, dajemy dziecku dostęp do treści, których nie dostarczy mu własne doświadczenie, rozwijamy jego wyobraźnię, wiedzę i wrażliwość moralną.

1. buduje więź pomiędzy rodzicem i dzieckiem,

2. zaspokaja potrzeby emocjonalne,

3. wspiera rozwój psychiczny dziecka i wzmacnia jego poczucie własnej wartości,

4. uczy języka, rozwija słownictwo, daje swobodę w mówieniu,

5. przygotowuje i motywuje do samodzielnego czytania,

6. uczy myślenia,

7. rozwija wyobraźnię,

8. poprawia koncentrację,

9. ćwiczy pamięć,

10. przynosi wiedzę ogólną,

11. ułatwia naukę,

12. uczy odróżniania dobra od zła, rozwija wrażliwość moralną,

13. rozwija poczucie humoru,

14. jest znakomitą rozrywką,

15. zapobiega uzależnieniu od mediów,

16. chroni przed kwestionowalnymi wpływami ze strony otoczenia i kultury masowej,

17. pomaga w rozwiązywaniu problemów,

18. jest zdrową ucieczką od nudy,

19. jest profilaktyką działań aspołecznych,

20. kształtuje nawyk czytania i zdobywania wiedzy.

„Czytanie dzieciom i ograniczenie korzystania z mediów elektronicznych to najlepsza inwestycja w ich przyszłość."
Jim Trelease
Foto: flikr.com/magisch

# data[].attributes.attachment_link.title
20 powodów, dlaczego warto czytać dzieciom - Natuli

# data[].attributes.attachment_link.description
Czytając dziecku zaspokajamy jego potrzeby emocjonalne - czego nie zrobi za nas komputer ani telewizja. Podczas czytania jesteśmy blisko, przytulamy dziecko, patrzymy na nie z miłością, poświęcamy mu czas. W zrozumiały dla niego sposób rodzic swoim zachowaniem przekazuje mu: „Kocham Cię i jesteś dla mnie bardzo ważny".