# data[].attributes.body
Ik hoor de vogels in de zomerse bries , hoog in de bomen.
Ik rijd snel, Dit is niet waar ik naar verlangde.
Ik heb mijn best gedaan om niet in de problemen te komen,
Maar ik, ik heb een oorlog in mijn brein.
- Feedback: De tekst loopt een beetje slordig. Misschien kun je een paar extra zinnen toevoegen die het wat vlotter maken.

# data[].attributes.body
- emoties
-het leven
-alleen zijn
-gedachten
- moeilijkheden

# data[].attributes.body
Op weg naar het restaurant
Hand in hand
Galant wandelen wij
Zij aan zij
Zij en ik
Ik kijk naar haar
Haar haar schittert in het schrale licht
Licht van de maan op haar gezicht

# data[].attributes.body
B ijna altijd ben ik te laat op school,

A ls ik nou eens eerder op zou staan?

S lapen is ook zo heerlijk!

# data[].attributes.body
De dokter, bij mijn geboorte, Voelde mijn pols en besloot: 'Zolang dit kind maar blijft leven, Gaat het in geen geval dood.'

# data[].attributes.body
Ik hoor de vogels in de zomerse wind, hoog in de bomen. De zon komt net pas op. Ik rijd snel, ik ben alleen in de ochtend. Dit is niet waar ik op verlangde. Ik heb mijn best gedaan om niet in de problemen te komen, Maar ik, ik heb een oorlog in mijn brein.

# data[].attributes.body
(gestuurd via WeTransfer)

# data[].attributes.body
- Verschil:  Bab Gons leest met passie
-Overeenkomst: bij de opsommingen versnellen de lezers
- Verschil: Bab Gons gebruikt haar handen om   het lezen te benadrukken
-  Overeenkomst: Bab Gons klinkt heel direct en overtuigend ( het klinkt als een toespraak)
- Verschil: Bab Gons leest toch sneller

# data[].attributes.headline
Lyrische teksten + uitleg + beeldspraak/stijlfiguren

# data[].attributes.subject
Lyrische teksten + uitleg + beeldspraak/stijlfiguren

# data[].attributes.body
Paradise regained-H. Marsman (1899-1940)  :  1. De zon en de zee springen bliksemend open: waaiers van vuur en zij; langs blauwe bergen van den morgen scheert de wind als een antilope voorbij. zwervende tussen fonteinen van licht en langs de stralende pleinen van 't water, voer ik een blonde vrouw aan mijn zij, die zorgeloos zingt langs het eeuwige water een held're, verruk'lijk-meeslepende wijs: 'het schip van den wind ligt gereed voor de reis, de zon en de maan zijn sneeuwwitte rozen, de morgen en nacht twee blauwe matrozen - 2. wij gaan terug naar 't Paradijs' en varen eeuwen lang.
- Bij nummer 1 is er sprake van een personificatie ( vorm van beeldspraak)
- Bij nummer 2 is er sprake van een hyperbool (vorm van stijlfiguur)

# data[].attributes.body
Als een rots in de branding - Iemand op wie je kunt vertrouwen

# data[].attributes.body
Op de vlucht voor een landkaartje- Daniël Billiet : Wij fietsten altijd samen. Jij keek wel uit voor twee; voor mij en jou. ‘Want jij moet twee fietsen sturen,’ lachte je, ‘met die fiets op je neus!’ Toen opende een portier de poort naar de dood voor jou. Je voorwiel draaide nog rondjes terwijl jij al de bocht naar het einde had genomen, je bloed nog een rood landkaartje tekende tussen de straatstenen. Op dat landkaartje in mij fiets ik stom alle paadjes af, maar kan je niet, nooit vinden. Nu fietsen wij altijd samen jij en ik, en kijk ík wel uit voor twee, want het is moeilijk sturen met jou op mijn schouders.

-Beide deze zinnen zijn een Eufemisme.

# data[].attributes.body
1.  Stukje van Theo Nijland-

Glooiende Heuvels:

Zij gaf me leven
alles was goed
totdat ik het licht zag
Ze moest me niet meer
Ik dacht dat ik dat ik doodging
maar ik werd dus geboren
Paars en amechtig kwam ik op de wereld
alleen, verkreukeld en achterstevoren
En nu jij - wat verlang je van mij
- Hier is sprake van een metafoor.

2. Stukje van RUTH JACOTT - VREDE:

Zelfs de allerduurste auto kan niet zwemmen
En als het nat is heeft-ie moeite om te remmen
Daarom is er met het asfalt iets gedaan
Waardoor er nooit een druppel water op blijft staan

We weten allemaal dat goochelaars bedriegen
En dat geen mens waar ook ter wereld zelf kan vliegen
De ware reden dat het vliegtuig nu bestaat
Ligt in het feit dat zweven niet vanzelf gaat

We bouwen huizen om orkanen te weerstaan
En maken schepen om in elke storm te varen
Er wordt gesleuteld aan een lamp die nooit kapot zal gaan
Het wil alleen nog niet zo lukken om de vrede te bewaren
(Te bewaren...)

Elke nieuwe appelboom die wordt geboren
Heeft van nature niet de oren om te horen
Maar genetisch zullen wij hem dan wel leren
Om smaak en kwaliteit te garanderen
- Beide deze gevallen spreken van een personificatie.