# data[].attributes.body
Voor deze opdracht heb ik gekozen om het aangename aan het nuttige te koppelen. Bijgevolg heb ik als bron een film gekozen, namelijk “Entre les murs”. Deze film is op IMDb ook terug te vinden met de Engelse naam “The Class” en heeft daar ook een mooie score van 7,5/10. Met deze opdracht heb ik ineens een goede reden om tijdens dit drukke jaar eens de tijd te nemen om een film te bekijken.

De samenvatting én bedenkingen heb ik verwerkt met deze Padlet. Ik heb voor Padlet gekozen omdat ik me graag wat wou verdiepen in een digitale tools die ik nog niet kende voor de werksessie hierover. Daarboven leek Padlet mij, ondanks dat dit voor veel meer kan dienen, een toffe tool om deze portfolio-opdracht mee te presenteren.

# data[].attributes.body
“Entre les murs” toont een schooljaar in een secundaire school in een van de Parijse wijken. De meeste leerlingen in deze school zijn kansarme kinderen afkomstig uit allerhande culturen. De film toont vanaf het begin aan dat het een uitdaging is voor zowel de leerlingen als de leerkrachten om het schooljaar tot een goed einde te kunnen brengen.

In het begin lijkt de film een aaneenschakeling van fragmenten zonder al te veel samenhang. Tegen de helft van de film wordt het echter duidelijk dat er op het verhaal van 4 leerlingen ( Esmeralda, Khoumba, Wei en Souleymane) gefocust wordt. Gezien het verhaal van Souleymane mij het meest geraakt heeft, heb ik gekozen om hierop de nadruk te leggen.

# data[].attributes.body
Souleymane is een leerling die weinig tot niet in orde is met zijn huistaken en het meebrengen met zijn materiaal. Daarbovenop heeft hij af en toe sterke gemoedstoestanden. Op het oudercontact brengt Mr. Marin, de klasleerkracht, zijn moeder hiervan op de hoogte. Souleymane zijn vader is niet aanwezig, maar zijn broer wel om te vertalen voor de moeder die gaan Frans spreekt. De moeder van Souleymane zegt niet op de hoogte te zijn van alle opmerkingen die reeds in de agenda van Souleymane terechtgekomen zijn.

# data[].attributes.body
Ondanks dat Souleymane geen eenvoudige leerling is, geeft Mr. Marin de hoop niet op. Wanneer Souleymane toch aanzet maakt om een opdracht (autobiografie) te maken, en zelfs op een heel creatieve manier, geeft Mr. Marin hem tips om er iets mooi van te kunnen maken. Souleymane volgt deze tips en dit leidt tot een originele en knappe autobiografie. Mr. Marin benadrukt voor heel de klas dat Souleymane goed werk geleverd heeft, waardoor Souleymane fier is op zichzelf. Heel even lijkt het dat het Mr. Marin gelukt was om Souleymane’s gedrag te keren.

# data[].attributes.body
Daarna doet er zich een incident voor waardoor Mr. Marin zich genoodzaakt voelt om Souleymane uit de klas te zetten. Niet veel later vind de klassenraad plaats. Hierbij zijn niet alleen alle leerkrachten, maar ook 2 leerlingen, aanwezig. Over Souleymane wordt niet veel goeds vertelt, en iedereen wil gaan voor een sanctie. Hoewel hij hem zelf de dag voordien de klas heeft moeten uitzetten, probeert Mr. Marin alles te relativeren en benadrukt hij liever wat Souleymane wel goed doet. Hij oppert om de sanctie uit te stellen en voor een waarschuwing te gaan met de melding dat de grens bereikt is en dat Souleymane zijn gedrag onmiddellijk moet veranderen. Volgens meneer Marin zijn de vaardigheden van Souleymane academisch beperkt. Deze zin wordt door de klasvertegenwoordigers - die overigens de hele klassenraad aan het giechelen zijn -  meteen neergepend, alleen vertalen ze dit zelf alsof gezegd werd dat Souleymane een beperking heeft.

# data[].attributes.body
De dag nadien, midden in de les, onderbreekt Souleymane meneer Marin en zegt hij openlijk dat hij vernomen heeft dat de leerkracht hem afgekraakt heeft tijdens de klassenraad. De klasvertegenwoordigers zijn duidelijk hun boekje te buiten gegaan en hebben de vertrouwelijke informatie bovendien foutief gelekt. Meneer Marin probeert zich te verdedigen door eerst de andere leerkrachten te viseren: “Sommigen, niet ik, zeiden dat als je zo doorgaat…”. Souleymane neemt het echter heel persoonlijk op en beschuldigt zijn klastitularis er van wraak te willen nemen. Het komt snel tot een woordenwisseling, waarin o.a. Mr. Marin de klasvertegenwoordigers “pétasses” noemt, waarbij Souleymane op staat. Zijn medeleerlingen proberen hem te bedaren, maar Souleymane wil uit de klas lopen en duwt meneer Marin opzij. Wanneer hij zijn rugzak over zijn schouder wil gooien, stoot hij tegen één van zijn medeleerlingen, die er een bloedende wenkbrauw aan over houdt.

# data[].attributes.body
Aangezien dit voor Souleymane het zoveelste incident was en hij een gebrek aan respect toonde ten opzichte van zijn leerkrachten, een medeleerling verwondde en vervolgens de klas uit liep zonder toestemming, bleek de enige optie te zijn om een tuchtraad bij elkaar te roepen. Souleymane krijgt de kans om zich te verdedigen, maar de beslissing was reeds op voorhand gevallen: hij wordt van school gestuurd.

# data[].attributes.body
De film schetst volgens mij een reëel beeld van hoe het er aan toe zou kunnen gaan in een kansarme multiculturele klas. Ik heb heel veel respect voor Mr. Marin die wel de ideale leerkracht lijkt en een voorbeeld zou kunnen zijn voor iedereen. Mr. Marin geeft geen enkele van de leerlingen op en wil uit iedereen het beste halen, ook al vinden vele van zijn collega’s dit tevergeefs. Gezien het niet steeds eenvoudig lesgeven is in deze klas, vindt hij alternatieve vormen, waarbij de leerlingen vaak niet eens door lijken te hebben dat ze bijleren. Dit is merkbaar in klasdiscussies die hij niet uit de weg gaat, maar waar hij van de leerlingen verwacht dat ze de taal correct gebruiken. Het is jammer om te zien dat, ondanks de leerlingen zo veel fouten maken, er geen enkel fout van Mr. Marin (cf. pétasses) getolereerd wordt. Er wordt vanuit gegaan dat hij perfect is. Verder toont de film ook dat Mr. Marin het systeem waarop de school draait niet in zijn eentje kan veranderen. Souleymane wordt van school gestuurd, en hij kon het niet verhelpen.

# data[].attributes.body
Afsluiten wil ik doen met deze review van the Guardian waarin ik me helemaal kan vinden.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
The idealistic young teacher reaching out to a troubled class of underprivileged kids - it should be the dullest movie cliche imaginable. Yet French director Laurent Cantet does something miraculous with it in this fresh piece of humanist, realist, optimist cinema, which won the Palme d'Or at Cannes last year and was surely very unlucky not to get an Academy award. It is a film to be mentally positioned somewhere between Nicolas Philibert's Être et Avoir, about a rural infant school, and Cantet's own workplace drama, Human Resources. Compared to the sticky and stale fizzy drinks being served up in cinemas in the post-Oscar dead zone right now, this tastes like a glass of ice-cold water.

The Class is based on an autobiographical novel by author and former teacher François Bégaudeau, about working at a tough multi-ethnic school in the Parisian banlieux. Remarkably, Bégaudeau plays himself, or a version of himself; he does it very well, although as teaching is all about putting on a performance commanding enough to subdue the toughest audiences, maybe that shouldn't surprise us. His class of 14- to 15-year-old kids in the film is made up of non-professionals, and their unobtrusively superb and authentic classroom scenes have evidently been devised through improvisation.

Bégaudeau is François Marin, a slim, boyish thirtysomething teacher of French language and literature. We are to encounter him in the classroom, the staff-room and in the schoolyard, but never at home. We never find out about his home life or his personal life, though one pupil offers a cheeky speculation, which is to be subtly important. His sole moment of privacy is glimpsed at the very beginning of the film: having a coffee before gearing himself up for the fray. François is relatively calm, humorous and approachable, but actually a stickler for good manners and with maybe too thin a skin. Clearly, then, a good and conscientious teacher, very far from the defeatism and cynicism that has begun to drag down some of his colleagues, though it is his very informality and openness with his pupils that is to get him into trouble.

At the beginning of the year, the teachers go around introducing themselves to the new staff, and one goes through the list of pupils for one newcomer, briefing him grimly about each child: "gentil" or "pas gentil" - "nice" or "not nice" - with the latter seemingly the majority. In François's class, Esmeralda (Esmeralda Ouertani) and Khoumba (Rachel Regulier) predominate: they are smart but moody, idle and subversive, and just savvy enough about François's liberal scruples to wind him up. When he chalks up examples of good and bad grammar on the blackboard, they ask pointedly why he uses Anglo-Saxon names such as "Bill" and not, say, "Rachid".

The trickiest member of the class is Souleymane (Franck Keita), a boy from Mali with family problems and a temper. Souleymane cheekily tells François that he has heard the teacher "likes men" - and insolently says that this is not his own accusation, just something he has heard. Happily, François finds a way to get through to Souleymane: he turns out to take great photos of his family on his mobile phone and François gets him to use these pictures in an autobiographical class project: it is a euphoric breakthrough. But things turn very sour when two girls are allowed to sit in on a staff discussion on standards and behaviour and gleefully report some disobliging remarks back to Souleymane, who is deeply angry and hurt after his class-project triumph, with no vocabulary to express his sense of betrayal. François himself is coldly furious at the girls' indiscretion and accuses them in class of behaving like "pétasses" - "skanks" - crucially losing his cool and compromising his authority. That crude insult ignites a violent row, which becomes toxic when François neglects to mention the "skanks" provocation in his official report. When challenged, François airily insists he was not saying that they were "skanks", merely that they were behaving as such - the same species of dishonest sophistry that Souleymane used with his "gay" jibe.

This story builds quietly, almost invisibly, through the film, and culminates in the disciplinary hearing in which Souleymane's non-French-speaking mother is present and in which the gloweringly silent and defiant pupil must translate her passionate and heartbreaking defence of him as a good boy. Like the rest of the film, this scene is natural and unforced and effortlessly persuasive, but it is the non-dramatic sequences that I somehow found the most gripping. François has a lesson in which he simply demonstrates at some length the imperfect subjunctive tense.

I could watch it all afternoon. The teacher simply dealing with all the backchat is endlessly fascinating: it is a particularly gripping kind of reality television, but a reality TV that isn't concerned with humiliation or embarrassment but with idealism, and trying to learn something.

The dog-eared trump card of this kind of movie is that the teacher learns something from the kids. It happens here - after a fashion. François is forced to leave the citadel of the classroom, the home of his authority, and descend to the level of the playground to confront Esmeralda and Khoumba on the "skanks" issue. Neither side gives ground, and yet the fact that François has to argue it out on the asphalt, on equal terms, is a kind of humbling, a swallowing of pride. And in a way, François does learn something: he learns that, however vaguely he intended to use the word, for his working-class teenage pupils, "skank" means "prostitute".

The sheer lucid force of The Class is compelling and exhilarating. Cantet's final tableau shots of the empty classroom, like a deserted battlefield, made the hairs on the back of my neck prickle. There are very few films that can claim to make their audiences into happier and smarter people. I think this could be one.
Topics

# data[].attributes.attachment_link.description
The idealistic young teacher reaching out to a troubled class of underprivileged kids - it should be the dullest movie cliche imaginable. Yet French director Laurent Cantet does something miraculous with it in this fresh piece of humanist, realist, optimist cinema, which won the Palme d'Or at Cannes last year and was surely very unlucky not to get an Academy award.